H πλειοψηφία γύρω μας φασίστες είναι. Της Κρυσταλίας Πατούλη

08:10, 08 Οκτ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/107893

Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού…» Άλις Μίλερ. Το κακό έχει βαθιές ρίζες, ξεκινάει από πολύ παλιά και αγγίζει την συντριπτική πλειοψηφία σε ήπια ή έντονη μορφή. Το κακό, ή αλλιώς ο φασισμός, δεν εκδηλώνεται, άλλωστε, σε μια κοινωνία δημοκρατική, δεν φυτρώνει ανεξέλεγκτα και από μόνος του. Ο φασισμός γεννιέται και μεγαλώνει σε μια κοινωνία που μπορεί, τουλάχιστον, να τον ανεχτεί. Το ότι υπάρχει η όποια άνοδος, στη χώρα μας, δείχνει μία ανησυχητική ανοχή της ελληνικής κοινωνίας σε φασιστικές νοοτροπίες, όπως και της επίσης φασιστικής νοοτροπίας της αδιαφορίας για ότι κοινωνικό, για ότι συλλογικό, για ότι ευννοεί την συνύπαρξη, και κυρίως, απέναντι στην αδικία και την κακοποίηση. Δυστυχώς, η πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι.

Κάθε μορφή βίας, που βρίσκεται πίσω από κάθε μορφή φασισμού, είναι η μεγαλύτερη εξάρτηση του πλανήτη, μια αυτοματοποιημένη γνώση που τη σέρνουμε από τα γεννοφάσκια μας, από γενιά σε γενιά, άρα και η μεγαλύτερη πρόκληση για την ανθρωπότητα, αν θέλει να ξεπεράσει τον ίδιο τον φασιστικό εαυτό της.

Φασισμός ουσιαστικά είναι να κακοποιείς – αδικείς κάποιον, με όποιον τρόπο κι αν το πράττεις, πόσο μάλλον, κάποιον που για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να αμυνθεί, να υπερασπίσει τον εαυτό του, και να μην τον σέβεσαι – να θεωρείς ότι κατέχεις το δικαίωμα να το κάνεις.

Δεν υπάρχει άνθρωπος, όμως, που να φέρεται φασιστικά και να μην έχει μεγαλώσει χωρίς να έχει αναλόγως κακοποιηθεί.

Γι’ αυτό και η φασιστική συμπεριφορά, δεν βρίσκεται μόνο σε ομάδες που έχουν φασιστική δράση, δεν είναι πάντα, τόσο εμφανής και εκτεθειμένη…

Κάποιος, έχει πει, ότι δεν είναι σημαντικό να είσαι υπέρ του δίκαιου. Το σημαντικό, είναι να είσαι κατά του άδικου.

Σημαίνει, ότι δεν ανέχεσαι το άδικο, ούτε καν ως μάρτυρας μίας κακοποίησης, είτε σε άνθρωπο, είτε στη φύση, είτε σε οτιδήποτε, ζωντανό, είτε σε ότι μπορεί να τιμά τη ζωή.

Γεμίσαμε, ως φαίνεται, με… δίκαιους φασίστες όλα αυτά τα χρόνια. Με δίκαιους στα λόγια, αλλά φασίστες κυρίως στις μη – πράξεις. Με αδιάφορους.

Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα όταν αδίκησαν οποιονδήποτε δίπλα μας; Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα όταν κάποιος «πλήρωνε» για κάτι που δεν έφταιγε και ήταν αδύναμος να υποστηρίξει τον εαυτό του – με όποιο… σενάριο κι αν το κάνουμε εικόνα;

Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα κατά του άδικου;

Γίναμε ίσως εθελοντές σε κάτι, όχι για το θεαθήναι; Μετείχαμε στις αποφάσεις τις πολιτικές και τις κοινωνικές και τις πολιτιστικές της μικρής ή μεγάλης κοινωνίας που ζούμε, εκτός από το να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια και εκτός του να… σχολιάζουμε στα σόσιαλ μίντια; Αναρωτηθήκαμε για τις λέξεις: συνεργασία ή αλληλεγγύη;

Και τέλος, ενδιαφερθήκαμε για το ποιοί είμαστε;

Γιατί την αλήθεια (την πιο επαναστατική πράξη, κατά τον Μαρξ) συνήθως, εμείς οι άνθρωποι, την θάβουμε μέσα μας. Εκείνη την αλήθεια για τον ίδιο μας τον εαυτό, κυρίως για εκείνο το μικρό παιδί, που κάποτε υπήρξαμε και δεν είχε κανέναν να το υποστηρίξει, που κατά κόρον μένει στην λήθη μαζί με την α-λήθεια του που ποτέ δεν δικαιώνεται.

Θυμάμαι μία μητέρα στους πρόσφατους δημοκρατικούς
καιρούς που διανύσαμε… που ήταν σε διακοπέςσε ένα νησί, και υπήρχε μια παρέα που έπαιζε καθισμένη στην άμμο, βάζοντας στη μέση κάποιον και χτυπώντας τον δυνατά χωρίς εκείνος να βλέπει, με σκοπό να βρει ποιος τον χτυπούσε, και τότε να μπει ο σφαλιαδόρος στη μέση για να συνεχίσει το παιχνίδι.

Το παιδί της ήταν δεν ήταν τεσσάρων χρονών, και κάθισε στη μέση του κύκλου. Οι νεαροί, αυτοί, άρχισαν να το χτυπάνε δυνατά στο κεφάλι, στην πλάτη, στα μπράτσα, και στη συνέχεια να γελάνε τρανταχτά.

Όταν την ρώτησα «και εσύ καθόσουν και έβλεπες να βαράνε το παιδί σου;» απάντησε «τον άφηνα από μικρό να επιλέγει μόνος του να κάνει ότι θέλει, για να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό του»!

Θυμάμαι επίσης, επανειλημμένα, και ειδικά σε παραλίες, μητέρες να χτυπάνε τα παιδιά τους π.χ. με ρακέτα στο κεφάλι και όλοι γύρω να μένουν αδιάφοροι  συνεχίζοντας την ηλιοθεραπεία τους…

Φέρνω παραδείγματα από ιστορίες που μια μάνα κυριαρχούσε στην κακοποίησή παιδιών, αλλά και οι πατεράδες εν πολλοίς νίπτουν τας χείρας τους, με το να κακοποιούν… απουσιάζοντας, αδιαφορώντας. Ότι μάθαμε όμως επαναλαμβάνουμε, γιατί δεν αντέξαμε να το διαχειριστούμε.

Φασισμός = κακοποίηση – ψυχική ή σωματική. Φασίστες = θύτες ψυχικών, σωματικών ατομικών ή κοινωνικών τραυμάτων. Κακοποίηση όμως, είναι και η απουσία και η αδιαφορία. Όπως και η αδιαφορία για την όποια αδικία.

Η αυτοματοποιημένη γνώση, που ο καθένας κρύβει μέσα του, είναι η δυνατότερη γνώση και είναι τρομερά δύσκολο, αν όχι αδύνατον να την ξεπεράσει κάποιος. Για να αλλάξει τον… σκληρό του δίσκο και να την διαχειριστεί, να αποφασίζει ο ίδιος γι αυτήν και όχι αυτή για τον ίδιο, πρέπει να «γράψει» πάνω της ένα σωρό αντίστροφα βιώματα και συγχρόνως να βρει στη ζωή του, έναν τουλάχιστον άνθρωπο να κατανοήσει όσα είχε υποστεί στην ηλικία που εγγράφτηκε το τραυματικό – φασιστικό βίωμα.

Το παιδί που βίωσε την αδικία και δεν είχε κανέναν δίπλα του να το κατανοήσει, το πιθανότερο είναι ότι θα την επαναλάβει είτε προς τον εαυτό του, ή σε άλλους, και κυρίως, θα την ανεχτεί να συμβαίνει γύρω του από άλλους. Ο φασισμός, η αδικία, η κακοποίηση, τελικά το ΤΡΑΥΜΑ, σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται. Γίνεται εξάρτηση.

Εκείνοι που πάλεψαν ενάντια σε αυτή την εξάρτηση, που αγωνίστηκαν κατά του άδικου, είναι μειοψηφία. αντίθετα, εκείνοι που το προκαλούν, που κακοποιούν, είναι η πλειοψηφία.

Και αυτή η μειοψηφία, που έπαιξε και παίζει τον ρόλοτου «γνώστη – αρωγού «, τελικά, για όλη την κοινωνία, είναι κατά κύριο λόγο οι απανταχού αγωνιστές, κυρίως αυθεντικοί αριστεροί στην ιστορία αυτού του πλανήτη, εκείνοι που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται ακόμα, που έδωσαν το ίδιο το αίμα τους γι αυτό.

Ακούγεται σήμερα από κάποιους… παρατηρητές της ελληνικής κρίσης, ότι πρέπει να… χυθεί αίμα για να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα. Και βέβαια δεν εννοούν τους εαυτούς τους.

Μεταφορικά, όμως, και μόνο σε εισαγωγικά, αυτό ακριβώς πρέπει να γίνει. Πρέπει να δώσουν κάτι και όλοι αυτοί οι αδιάφοροι φασίστες αυτής της κοινωνίας, που μέχρι σήμερα φρόντιζαν μόνο για το συμφέρον τους.

Όσοι, δεν έδωσαν ποτέ και τίποτα στην κοινωνία, και περίμεναν πάντα τους όποιους αγωνιστές, να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, είναι καιρός να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να καταθέσουν την ανθρωπιά που απαιτούν μονίμως από τους άλλους.

Να καταλάβουν, ότι αν δεν γίνουμε, τελικά, όλοι… αριστεροί (με την σύγχρονη έννοια αν θέλετε που κουβαλάει αυτός ο όρος, του κοινωνιοκεντρισμού και της ανάγκης για δίκαιη συνύπαρξη) αν δεν πολεμήσουμε όλοι τον φασισμό (κυρίως της απάθειας και της αδιαφορίας) μέσα μας και γύρω μας, δεν πρόκειται να βγούμε από αυτήν την παγκόσμια κρίση εξαθλίωσης σε όλους τους τομείς, που όλο και εξαπλώνεται σαν γάγγραινα σε όλο τον χυδαίο καπιταλιστικό κόσμο.

Φασισμός είναι ακόμη και μια προσβολή άδικη, φασισμός είναι και ένα απλό χαστούκι, όσο φασισμός είναι και να απαιτείς από κάποιον να ζει σαν σκλάβος, ή να ασκείς οποιαδήποτε μορφής βία.

Ανοίξτε τα κιτάπια και ανακαλύψτε πώς αγωνίστηκαν κάποια εκατομμύρια άνθρωποι, πώς βασανίστηκαν ενάντια στο άδικο, πώς αφιέρωσαν όλο το έργο τους για τον άνθρωπο και τη ζωή, ενώ ταυτόχρονα γύρω τους, οι κάθε είδους φασίστες κοίταζαν μόνο το πορτοφόλι τους, αγνοούσαν την συμπεριφορά τους στους πιο αδύναμους, ασκούσαν εξουσία φασιστικά σε κάθε ευκαιρία, και ποτέ δεν ασχολήθηκαν με την κατανόηση ότι ανθρώπινου και κοινωνικού γύρω τους, όσο και μέσα τους, με αυτό το μικρό παιδί, που τελικά διάλεξαν να το χώσουν σε μια γωνιά και να το παρατήσουν.

Όσο στη γη υπάρχουν αδικημένοι, πεινασμένοι, κακοποιημένοι, όσο υπάρχει άνεργία ή βίαιη μετανάστευση, όσο το δικαίωμα στη ζωή μοιάζει με πολυτέλεια, θα κυβερνάει ο φασισμός.

Επαναλαμβάνουν κάποιοι, ότι δεν καταλαβαίνουν σήμερα ποιος είναι ο εχθρός, αλλά πάντα ένας ήταν ο εχθρός. Ο φασισμός. Σε όποια μορφή ή κλίμακα κι αν εμφανιζόταν, σε όποια μορφή ή κλίμακα κι αν κρυβόταν.
Κρυσταλία Πατούλη

Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα. Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος. Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός. Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι. Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του. Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί. Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο. Άλις Μίλερ


(φωτογραφία από έργο του Cy Twombly)

Οι Αγανακτισμένοι εκ γενετής θέλουν αποτέλεσμα! Γράφει η Ανώνυμη

10:06, 08 Ιουν 2011 | tvxsteam tvxs.gr/node/62276

Ιστορία μιας ξεχασμένης αγανακτισμένης γενιάς των 15 χιλιάδων δραχμών το μήνα που περπατάει αγανακτισμένα δίπλα στην γενιά των 500 ευρώ της πλατείας Συντάγματος, και σε όλους τους εξεγερμένους, ενάντια στην πιο παράλογη οικονομική χούντα που αντιμετώπισε ποτέ λαός!

Γράφει η Ανώνυμη

«Κανένας δεν μπορεί να είναι τελείως ελεύθερος, αν όλοι δεν είναι ελεύθεροι. Κανένας δεν μπορεί να θεωρηθεί απολύτως ηθικά τίμιος, αν όλοι γύρω του δεν είναι ευτυχισμένοι» Χ. Σπένσερ

Όταν το 1982 (ένδοξες σοσιαλιστικές εποχές) τελείωνα το σχολείο και ήδη εργαζόμουν (υποαπασχολούμενη από τα 12 για την ακρίβεια) γιατί η μάνα μου είχε πάθει καρκίνο και δεν ξέραμε αν θα ζήσει και ο πατέρας μου είχε πεθάνει από το 1969, αφήνοντάς την χωρίς δουλειά και χωρίς δικό της σπίτι και εκείνη ζήτησε εργασία από το κράτος της Χούντας και εκείνο ως απάντηση της έχωσε στη μούρη ένα χαρτί ορφανοτροφείου για τα τρία της παιδιά, τότε λοιπόν, ο μισθός του κάθε εργαζόμενου ανήλικου ήταν 15 χιλιάδες δραχμές το μήνα με 6ήμερη εργασία κάθε εβδομάδα.

Δούλευα στον Πειραιά σε επισκευές πλοίων στο λογιστήριο, στο βάθος ενός εργοταξίου, μόνη γυναίκα, φορώντας επί 8 ώρες τουλάχιστον μπουφάν με κουκούλα (τύπου lupus) για να αντιμετωπίσω κρύο και υγρασία, όπως τα ποντίκια και τη βρωμιά, και μετά έτρεχα με δύο συγκοινωνίες, λεωφορείο πρώτα και κατόπιν τραίνο, όρθια φυσικά (σαν σε γερμανικό καμιόνι πήχτρα στοιβαγμένους εβραίους που οδεύουν για τα κρεματόρια) και επειδή είχα και ορθοστατική υπόταση κατά καιρούς λιποθυμούσα, και όλα αυτά για να προφτάσω το φροντιστήριο, να δώσω ξανά εξετάσεις στα ΑΕΙ, γιατί τις δύο προηγούμενες χρονιές των εξετάσεων (τότε δίνανε επί 2 συνεχόμενες χρονιές Πανελλήνιες εξετάσεις) η κατάσταση της υγείας της μαμάς μου αλλά και της γιαγιάς μου -που την είχαμε αναγκαστικά για κάποια χρόνια στο σπίτι μετά το εγκεφαλικό, στο σπίτι που ήταν πλέον και επαγγελματική στέγη, όλα αυτά δεν με βοήθησαν καθόλου για να περάσω αφού έπαθα και υπερκόπωση και έπεσα μια μέρα ξερή, στην κυριολεξία κοκαλωμένη, με τα μάτια γυρισμένα, ούρλιαξαν όσοι με είδαν και έτρεχαν τρομαγμένοι εκείνο το βράδυ στην Ομόνοια και φυσικά οι εξετάσεις αναβλήθηκαν για άλλη μια χρονιά, και για άλλη μία… κι ας έλεγαν όλοι οι καθηγητές ότι θα πρεπε νά χα ήδη πετύχει.

Οι γιατροί που από το δημοτικό πάντα όταν χρειαζόταν επισκεπτόμουν μόνη μου, έγραψαν –αυτό μπορούσαν- κάτι χάπια που φυσικά τα πέταξα από το μπαλκόνι, συμβολικά και αμέσως. Χάπια υπερβολικής ψυχοσωματικής κούρασης, κάτι σαν κατάθλιψης, κάτι σαν… απελπισίας τελικά -θα τους έλεγα, τώρα, εγώ- τόσων χρόνων οικογενειακού αγώνα επιβίωσης.

Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα. Λάο Τσε

Λες και υπάρχουν χάπια για να γιατρευτείς από την κατάπτωση του… υπερβάλλοντα αγώνα. Ναι, ήμασταν ορφανά, όχι μόνο από τον θάνατο ενός πατέρα που πέθανε από λάθος των γιατρών στα 37του αλλά και από… ψυχικό θάνατο, ουσιαστικής απουσίας, μιας μητέρας που από υπερεργασία και εκείνη σε δύο και τρεις δουλειές έφτανε πολλές φορές βράδυ και κατάκοπη ή και καθόλου, γιατί δούλευε και εκτός Αθηνών σε επιδείξεις τάπεργουέαρ (το πρώτο πλυντήριο ρούχων το πήρε δώρο ως η καλύτερη πωλήτρια της χρονιάς κάπου το 1975 και η πρώτη τηλεόραση έφτασε στο σπίτι μας μεταχειρισμένη κάπου το 1980) και το μόνο που υποχρεούμασταν όταν την βλέπαμε, εμείς τα τρία -μόνα στο σπίτι!- … αυτοποτιζόμενα ανήλικα (από 4χρονών έως 10) ήταν να τηρούμε, κυρίως, ησυχία εντατικής μονάδας.

Με λίγα λόγια, όταν η όποια κοινωνία αναγκάζει έναν γονιό να γίνει… ήρωας, αναγκάζει διπλά τα παιδιά του να γίνουν -κακήν κακώς- και εκείνα ήρωες!

Μία είναι η απόδειξη του «μπορώ»: το «κάνω». Marie Eschenbach

Τα βγαλα πάλι πέρα μόνη μου. Πήρα την απόφαση ότι ή θα πέσω από το μπαλκόνι, ή θα βρω τη… λύση στο αδιέξοδο, αναγκάστηκα με το ζόρι να πάω σε ειδικό να μου δώσει τα «εργαλεία» του γι αυτή την επίπονη «δουλειά» και με την σωστή αξιοποίηση και μεγάλη προσπάθεια που χρειάζεται η αυτογνωσία, έψαξα και την βρήκα: Λύση, για το ότι δεν υπάρχει κανείς να βοηθήσει ούτε να κατανοήσει. Λύση για το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Λύση για το «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος». Γιατί αν δεν έχεις έναν τουλάχιστον γονιό να σου δώσει έστω κάποια βασικά εφόδια ζωής, πρέπει να σηκώσεις τα μανίκια, να κόψεις το λαιμό σου και να τα καταφέρεις μόνος σου αλλιώς σκάσε από τώρα να τελειώνουμε.

Κανείς δεν αξίζει να επαινεθεί για την καλοσύνη του αν δεν έχει τη δύναμη να είναι κακός. Κάθε άλλη καλοσύνη είναι συνήθως οκνηρία και αδύναμη θέληση. Λα Ροσφουκώ

Κι έτσι, όταν αργότερα έμαθα ότι το κράτος είχε βγάλει έναν νόμο (τον περιβόητο του Πεπονή, που η Δεξιά αργότερα, όταν ανέβηκε στην εξουσία έσπευσε να τον καταργήσει, μπας και μείνει η δόξα του στο Πασόκ) με τον οποίο και ένα παιδί από κάθε μονογονεϊκή πολύτεκνη οικογένεια διοριζόταν στο δημόσιο και η μάνα μου παρακαλούσε να πάω να καταθέσω τα χαρτιά, εγώ τα πήρα και τα έκανα κομματάκια. Μονιμότητα μόνο στους τάφους, είπα!

Το μόνο που ήθελα στη ζωή μου, ήταν τουλάχιστον να κάνω μια δουλειά δημιουργική. Δεν με ενδιέφερε να βρω κάποιον να με πάρει στις πλάτες του, δεν με ενδιέφερε να βολευτώ, παρόλο που ήμουν ένας από εκείνους που δια νόμου, μου δινόταν το δικαίωμα. Όμως, ήδη το αίμα μου στράγγιζε για να περπατάω με ψηλά το κεφάλι και δεν θα πήγαινα σε μια… υπηρεσία να το βάλω στο ντορβά, να το θυσιάσω στο βωμό της οικονομικής… ασφάλειας.

Αντ’ αυτού άλλαξα παραπάνω από 50 δουλειές μέχρι να βρω εκείνην που τελικά διάλεξα να με χαρακτηρίζει να λέω ΕΙΜΑΙ αυτό…, και όχι ΚΑΝΩ αυτό… και συγχρόνως σπούδαζα, διάβαζα, αναρωτιόμουν, έστυβα το κεφάλι μου, αγωνιούσα κυρίως για όσους αναγκάζονται να υποφέρουν ενώ δεν φταίνε σε τίποτα!

Γι αυτούς ΑΚΡΙΒΩΣ διάλεξα να ζω, γι’ αυτούς εργάζομαι, διότι η ζωή δεν αξίζει αν δεν είσαι άνθρωπος με ελεύθερη (όπου ελευθερία βλ. ευθύνη επιλογών!) ψυχή, πνεύμα και σώμα, αν δηλαδή δεν μπορείς να ονειρεύεσαι… και να βλέπεις κάποια από τα βασικά τουλάχιστον όνειρά σου, να γίνονται πραγματικότητα, αν δεν μπορείς να παίρνεις θέση σε κάθε τι που σε αφορά και να αγωνίζεσαι γι αυτό μέχρι να το καταφέρεις.

Η εξουσία έχει την τάση να διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα. Λόρδος Acton,1834-1902, Άγγλος ιστορικός

Έζησα όπως αρκετοί σε αυτόν τον τόπο (και ας μην είναι από τους χειρότερους του πλανήτη) με εκατοντάδες ανισότητες και αδικίες, τον παραλογισμό του σοσιαλιστικού παντοφλοΠασόκ που έσυρε τους Έλληνες στους καναπέδες με το τηλεκοντρόλ στο χέρι να χουχουλιάζουν με ξένα λεφτά, να βυζαίνουν το αίμα του μόχθου της πλειοψηφίας του λαού (βλ. τα λεφτά του κράτους) και τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξεκάνοντας απ’ άκρη σε άκρη όλο τον ελληνικό αγροτικό πλούτο, όλη την ψυχή της Ελλάδας, σε μίζες και σε πακετάκια, ξεκληρίζοντας συγχρόνως και τον όποιο συνδικαλισμό

Φυσικά πολύ πιο πριν είχα ζήσει κάποια χρόνια αρκετά για να καταλάβω και τον εγκληματικό παραλογισμό της χούντας που βίαζε με φασιστική εξουσία τους έλληνες να ζουν στην πιο εφιαλτική σκηνή… μπιγκ μπράδερ που μπορεί να βιώσει λαός, φυλακισμένοι, κακοποιημένοι και ει δυνατόν πεταμένοι σαν κούκλες που τέλειωσαν οι μπαταρίες τους.

Έζησα και τη μεταπολιτευτική Δεξιά αμέσως μετά ή αρκετά μετά, να χαϊδεύει ξεδιάντροπα τα πλούσια παιδιά της και να… φτύνει τα όποια φτωχούλια τής… απέναντι γειτονιάς, ενώ απομυζούσε επίσης αλά πασόκ, τα χρήματα του κράτους έως την τελευταία ρανίδα! Περιμένουν… πολλοί ελβετικοί λογαριασμοί που υπάρχει δυνατότητα να αποδειχτεί εάν το αποφασίσουμε τώρα στο Σύνταγμα…!

Ας μην αναφερθούμε και στα απομεινάρια της χουντικής νοοτροπίας… της βίας (η μεγαλύτερη εξάρτηση στον πλανήτη) σε όλες της τις μορφές. Γιατί οικονομική χούντα και βία είναι αυτό που ζούμε! Πόλεμος είναι. Ή με τους… αγανακτισμένους του συντάγματος, ή με τους… Γερμανούς. Διαλέγουμε!

«Σε μια ιεραρχία, κάθε μέλος τείνει να ανέλθει μέχρι το επίπεδο της ανικανότητάς του» Laurence J Peter

Έζησα επίσης και την βουλιμία του λάιφστάιλ, τον παραλογισμό της δηθενιάς, την κατ’ επίφασιν «θετική ενέργεια», της επιφανειακίλας, της «ωραίας ατμόσφαιρας» που με τίποτα δεν τους την χαλούσες γιατί όλοι ζούσαν τον χαζομύθο τους, αλλά και της μοστρίλας, της διαφημισίλας, της επιτυχιίλας και της γκλαμουρίλας.

Ξεφτύλισαν τη λέξη εργασία με τα μαφιοζιλίκια των φαμελιών τους, τη λέξη ανθρωπιά με την υποκρισία του ιξ… (προσθέστε γαλλοβλαχέ προφορά) «ευ ζην», τη λέξη οικογένεια με την ασχετοσύνη και την απαξίωση για το τι σημαίνουν οι όποιες σχέσεις με τους άλλους και κυρίως με τον εαυτό τους, τη λέξη αγάπη με την ψυχική αναπηρία τους να αισθανθούν.

Οι ακαταλαβίστικες τέχνες του…. κουκουλώματος άνθισαν, οι νταβατζιδοτέχνες της νομιμοποίησης της κλεψιάς κορυφώθηκαν, οι καραμελοτέχνες της απληστίας και του κέρδους δοξάστηκαν! Τα δύο φύλλα εκφυλίστηκαν εξ ορισμού: Ειδικά η θηλυκότητα πουλήθηκε όσο δεν έχει πουληθεί ακόμη και στα πιο υπανάπτυκτα κράτη και η αρρενωπότητα έχασε την όποια υπόστασή της με τεχνικές απερίγραπτης κεκαλυμμένης αρσενικής πορνείας. Όλα για ξεπούλημα! Περιττές οι λεπτομέρειες…

(Η ελληνική κοινωνία έχει 600 δις ευρώ στις τράπεζες της Ελβετίας, το διπλάσιο σήμερα από το ποσόν του αίσχιστου χρέους που μας φόρτωσαν!).

Η ζωή είναι κωμωδία γι’ αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία γι’ αυτούς που αισθάνονται. Horace Walpole

Και πάμε τώρα στον περίφημο ιδιωτικό τομέα εργασίας: Με την αγωνία της απόλυσης καθημερινά, οι περισσότεροι εργαζόμενοι, ξέχασαν τι θα πει οκτάωρο για να επιβιώσουν, ξέχασαν τι θα πει διακοπές, ξέχασαν τι θα πει προσωπική ζωή, ξέχασαν τι θα πει δικαιώματα, διεκδίκηση.

Επί 30 χρόνια κατέθεσα τα πάντα στο βωμό της δουλείας, εφόσον για να μπορείς να συντηρείς ένα σπίτι μόνος σου, σήμαινε από τότε!.. να «εργάζεσαι» σαν είλωτας σε πάνω από μία δουλειές, πολλές φορές και σε τρεις! Και να τρέχεις μόνος σου στις όποιες διαδηλώσεις αγανάκτησης, αλλά και γενικά σε ότι υπήρχε νόημα…! 30 χρόνια πολιτικής και πολιτιστικής μοναξιάς της όποιας ουσίας!

Η γενιά των 700 και των 500 ευρω δεν φύτρωσε ξαφνικά! Υπάρχει εδώ και δεκαετίες! Θυσία τα πάντα για την επιβίωση! Το μόνο που κατάφερα ήταν να κάνω τη δουλειά που είχα διαλέξει. Το πλήρωσα ακριβά, γιατί κι αυτή την εργασία για να την εξασκήσω έδωσα όλο τον ελεύθερο προσωπικό χρόνο μου και πλήρωσα ακόμη κι από την τσέπη μου για να την κάνω με ψυχή και καρδιά, αφού ποτέ δεν με ενδιέφερε το χρήμα και οι καρέκλες και το συμφεροντολογίκι. Το μοναδικό που προσπαθούσα ήταν να νιώθω ότι κάνω κάτι για την κοινωνία και για μένα και να βλέπω τον εαυτό μου κάθε πρωί στον καθρέφτη και να τον αναγνωρίζω!

Ευτυχία δεν είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις. Λέων Τολστόι

Δεν συμβιβάστηκα ποτέ με το αίσχιστο σύστημα, δεν ψήφισα ποτέ κανέναν από εκείνους που φιγουράρουν ακόμη και τώρα στα έδρανα της κομματοκρατορίας της βουλής (ενώ και ένα πεντάχρονο ξέρει τι ευθύνες τους βαραίνουν) δεν πίστεψα ούτε για ένα λεπτό, όχι έναν, αλλά ούτε μισό από τους 300 που μας κατρακύλησαν στο μνημόνιο, στο δουνουτού, την τρόικα, το μη αναστρέψιμο ξεπάστρεμα της χώρας!

Πάντα διαμαρτυρόμουν με κάθε ευκαιρία, παντού, χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες. Κι όταν έσκασε η φούσκα του αίσχους (που το γνωρίζαν κιόλας από το 2002, αλλά κοίταγαν πρώτα να… τιγκάρουνε κοιλιές από το «μεγάλο φαγοπότι» του 2004!) όταν το χαμόγελο έφυγε από τα χείλια των περισσότερων, τότε αγωνιούσα επιτέλους να ανακαλύψω κάποιες έστω κοινές κραυγές αγανάκτησης!

Μετά από 30 χρόνια πανηγυριού, πλιάτσικου ζωής και ψυχής, υποτίμησης πολιτισμού και πνεύματος, στο βωμό της καλοπέρασης των περισσότερων εξυπνοπονηρούληδων ανεγκέφαλων, περίμενα –με το χειρότερο σενάριο- να βγουν κάποιοι άνθρωποι της διανόησης ή της τέχνης… να μιλήσουν. Αδίκως! Ελάχιστοι οι μη βολεμένοι! Ας είναι καλά και αυτοί. Μύγες στο γάλα.

Και βέβαια, να μην ξεχάσουμε και την αριστερά που σε όλο αυτό το μακελειό δεν έκανε τίποτε αξιοσημείωτο! Ο κόσμος περίμενε, ήλπιζε κάτι τουλάχιστον από εκείνους που τους βαραίνει η… πολύτιμη κληρονομιά… Που έχουν να δώσουν λόγο σε κάποιους που σάπισαν στις φυλακές και στις εξορίες. Αλλά τίποτε. Γι αυτό έχουν ίσως την μεγαλύτερη ευθύνη για όλη την απάθεια τους σε αυτό το αίσχος! Γιατί έσβησαν και το τελευταίο φως στο τούνελ με την απραγία τους! Και μείναμε όλοι στο σκοτάδι με μόνα τα κεριά της όποιας ψυχής μάς περίσσεψε!

Είμαι ένας από εκείνους που βιώνουν την κρίση… από τότε που γεννήθηκαν! Κι αυτό το δικό μου τρεμάμενο κεράκι το κρατάω άσβηστο από τότε… φυλαγμένο στα μάτια μου από παιδί.

Γιατί όσο δύσκολα κι αν έζησα δεν έγινα μεταμφιεσμένος… δράκουλας να πίνω τη ζωή άλλων συνανθρώπων μου για να επιβιώσω.

Δεν ξεπούλησα αυτό το παιδί που ήθελε μια καλύτερη ζωή.

Και γι αυτό το παιδί και για όλα τα παιδιά είμαι έτοιμη πλέον να φτάσω μέχρις εσχάτων! Και δεν είμαι μόνο εγώ. Είναι όλοι εκείνοι που… φύλαγα κάθε λεπτό μέσα στο βλέμμα του τόσα χρόνια! Εκατοντάδες χιλιάδες. Εύχομαι εκατομμύρια.

Η πράξη είναι ατομική, η ευθύνη συλλογική. Σιμόν Βίζενταλ

«Οι άνθρωποι από τότε που άρχισαν να κάνουν πραγματικότητα τις φαντασιώσεις τους, σκότωσαν τα όνειρά τους!»… επαναλαμβάνει αυτό το παιδί κάθε παιδί! και αγανακτεί εκτός ορίων πλέον!

Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του. Λέων Τολστόι

Δεν φάγαμε, δεν κλέψαμε, δεν βγήκαμε στο σφυρί, δεν διαλαλήσαμε έκπτωση σε καμία αξία μας, ούτε ψυχική, ούτε ανθρώπινη, ούτε πολιτιστική, ούτε κοινωνική! Κυρίως; Δεν χρωστάμε σε κανέναν, ούτε χρέος ούτε απαντήσεις για το που ήμασταν ως αγανακτισμένοι τόσα χρόνια!

Ζούσαμε δίπλα τους, και κανείς δεν έπαιρνε χαμπάρι, στα «ουρλιαχτά» της αηδίας μας για το φεστιβάλ μάσας που είχε στηθεί στις πλάτες μας, στην αγωνία όσων υπέφεραν ή αγωνιζόταν να επιβιώσουν χωρίς να πάρουν ούτε ένα φράγκο από την τσέπη κανενός κι έδιναν από πάνω! Γιατί οι έλληνες που είναι αυτή τη στιγμή αγανακτισμένοι, είναι κυρίως εκείνοι που έδιναν στην εφορία από τον λιγοστό μισθό τους, που έδιναν στα ασφαλιστικά ταμεία από το υστέρημά τους, που έδιναν, έδιναν, έδιναν, και ποτέ δεν πήραν ούτε και προβλέπεται… ούτε για τους ίδιους ούτε για τα παιδιά τους ούτε για τα εγγόνια τους που δεν έχουν που την κεφαλή κλίναι!

Μην αναρωτιέστε, λοιπόν, που ήμασταν όλοι εμείς οι αγανακτισμένοι τόσα χρόνια! Αναρωτηθείτε που ήσασταν ΕΣΕΙΣ τόσο καιρό και δεν… ξεστραβωνόσασταν για να μας δείτε!

Εύχομαι να σας δώσουμε να καταλάβετε με αποτέλεσμα! τι σημαίνει να είσαι εκ γενετής αγανακτισμένος και τι συμβαίνει όταν η αγανάκτηση μεταμορφώνεται σε δημιουργική δράση με άμεση δημοκρατία, με… λογισμό και μ’ όνειρο!

Αν κάποιοι δεν το έχετε καταλάβει, στις 15 του μήνα ερχόμαστε στη Βουλή να απαιτήσουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ των πολιτών!

Και δεν υπάρχει τίποτε άλλο να κάνουμε πιο σοβαρό! Και δεν είμαι ένας από αυτούς που το βλέπουν ρομαντικά! Έχουμε ζήσει πάρα πολλοί από εμάς Πολυτεχνεία, πορείες, πολιτικούς αγώνες, ακτιβιστικές δράσεις, κοινόβια, ερασιτεχνικές καλλιτεχνικές ομάδες, περιβαλλοντολογικές, τα παντα! Δεν έχουμε ανάγκη να λέμε αύριο ιστοριούλες στους νέους, για έναν ξεσηκωμό που δεν έγινε τίποτα στο τέλος! Αλλά να καταλάβουμε την ευθύνη που έχουμε αυτή τη στιγμή για να μην πάει χαμένος όλος αυτός ο αγώνας των ελλήνων, γιατί έρχονται χειρότερες μέρες, άνθρωποι ήδη υποφέρουν, παιδιά μένουν ορφανά από πατεράδες που αυτοκτονούν καθημερινά κι ας μην τους βγάζουν τα κανάλια στο φως! Και πάμε ολοταχώς και για στάση πληρώμών!

Γι αυτό πρέπει να προσέξουμε ώστε ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ! Μη λένε όλοι από την μεριά τους: «Εγώ έγραψα αυτά τα βιβλία, εγώ δημιούργησα αυτά τα τραγούδια, εγώ αγωνίστηκα εκεί, τα έχω πει όλα, τι άλλο να κάνω; Έκανα τόσα… ΤΙ ΑΛΛΟ ΠΙΑ ΝΑ ΚΑΝΩ; Ας κοιμηθώ ήσυχος!»

Ότι κι αν έκανε ο καθένας, μέχρι στιγμής, καλό είναι και μπράβο, αλλά αυτή την Κυριακη, στις 14 και στις 15 που πάμε στη Βουλή να απαιτήσουμε Δημοκρατία πολιτών, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ εκεί. ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ για μένα, θα πρέπει να είναι μαζί και όλοι οι επώνυμοι, όλες οι αναγνωρίσιμες προσωπικότητες, άνθρωποι της διανόησης, των επιστημών, των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και από όλους τους χώρους, άνθρωποι που δεν είναι εξαρτημένοι από το υπάρχον σύστημα και μπορούν ακόμη να αγωνίζονται, να μιλάνε και να λέγονται ΠΟΛΙΤΕΣ της χώρας!

Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της. Βίκτωρ Ουγκώ

(Άρθρο γραμμένο για τον δημόσιο διάλογο που δημοσιεύεται στο tvxs και βασίζεται στην έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»)

Σχόλια:

– Υποβλήθηκε από fani kalampoki στις 9. Ιούνιος 2011 – 12:34. #518102

Ανώνυμη σ’ευχαριστώ

– Υποβλήθηκε από illussile στις 9. Ιούνιος 2011 – 0:12. #518020

Σε ευχαριστώ για το υπέροχο κείμενο και τα συναισθήματα που μου χάρισες, διαβάζοντάς το.

– Υποβλήθηκε από κ.κ. στις 8. Ιούνιος 2011 – 16:58. #517908

Από τα πολύ σημαντικά πράγματα που κυκλοφορούν γραπτά αυτό τον καιρό.

– Υποβλήθηκε από Moutzoura στις 8. Ιούνιος 2011 – 13:51. #517823

Άλλη μια «μόνη/προσωπική ιστορία». Μία από αυτές που κρύβει μεθοδικά η εκ των άνω θεώρηση της κοινωνίας, λατρεμένη στρατηγική των κυβερνήσεων: όλοι φταίμε, όλοι τα φάγαμε, τεμπέληδες σαν ‘έθνος’, Ολυμπιακά πλούτη για όλους, Κοινοτικά Κονδύλια για την ανάπτυξη της Χώρας.

Ξεκολλάτε, τέτοιου είδους προσωπικές ιστορίες είναι ο κανόνας, όχι οι εξαιρέσεις του. Το ότι δεν τις βλέπετε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Σημαίνει ότι δε βλέπετε καλά και σίγουρα όχι εκεί που πρέπει.

– Υποβλήθηκε από TP-TVXS στις 8. Ιούνιος 2011 – 13:40. #517812

Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Εισαι της γενιας μου και μιλησες με γλωσσα αληθινη για εμπειριες δεκαετιων, αγγίζοντας μαζι το νού και την καρδιά.

Το καλεσμα σου ειναι προσκληση αγώνα.

Η κόκκινη γραμμή χαραχτηκε πλεον στο Συνταγμα.

Το νέο ‘Εμεις’ γεννιέται, είναι εδώ.

Δεν εχουμε πλεον να χασουμε ούτε να φοβηθούμε τιποτα παρα τις αλυσιδες μας. Ειμαστε ελευθεροι/ες κι ο,τι γινει στις 15 θα ειναι μόνο η αρχή.

Ηρθε η ώρα οι πολίτες να γραψουμε την Ιστορια.

– Υποβλήθηκε από juanita στις 8. Ιούνιος 2011 – 12:55. #517786

Πράγματι το κείμενο ειναι συγκλονιστικό.

– Υποβλήθηκε από Katana στις 8. Ιούνιος 2011 – 12:17. #517766

Κάποτε έλεγα πως είμαστε λίγοι και σκόρπιοι, νομίζω πως έκανα λάθος, ελπίζω να έκανα λάθος.

Έχω να διαβάσω χρόνια ένα κείμενο που να με πατήσει χάμω , να με σκορπίσει σαν την σκόνη.

«Το Μανιφέστο της Πλατείας» είναι ο τίτλος του … και το μήνυμά του δεν είναι άλλο από αυτό:

Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα. Λάο Τσε

– Υποβλήθηκε από JohnDoe στις 8. Ιούνιος 2011 – 11:40. #517760

  • συγκλονιστικο @};-

– Υποβλήθηκε από Swell στις 8. Ιούνιος 2011 – 10:50. #517754

Eξαιρετικό και μακάρι να καταλάβουν πολλοί τις αλήθειες του κειμένου. Και να δουν τη μοναδική προοπτική που ανοίγεται τώρα μπροστά τους. Αλλά δεν θα είναι για πολύ…

http://swell-swell.blogspot.com/2011/06/blog-post_08.html

– Υποβλήθηκε από Insurrection στις 9. Ιούνιος 2011 – 14:18. #518153

Πολύ ωραίο

– Υποβλήθηκε από Ak.tina στις 8. Ιούνιος 2011 – 10:36. #517753

για την ανώνυμη…+++++++++

—-

Nτρέπομαι που είμαι άνθρωπος σ’ αυτήν τη χώρα – J’ai honte d’être un humain dans ce pays-là (Grèce)

23:05, 01 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/92925

Πότε θα σταματήσει αυτή η ύβρις που ξεκίνησε με τη διαπόμπευση οροθετικής πόρνης η οποία δεν έχει καμία ευθύνη εάν οι πελάτες της δεν χρησιμοποιούσαν προφυλακτικό;

Που είναι τα κόμματα, οι υποψήφιοι, οι διανοούμενοι, οι ειδικοί, το σύστημα δικαιοσύνης όσο και υγείας, η διεθνής Αμνηστία, το λεγόμενο Κράτος, για να πάρουν θέση απέναντι στον πιο χυδαίο κανιβαλισμό, που δεν έχει τελειωμό… απαιτώντας δικαιοσύνη;

Αν όχι τίποτε άλλο, ποιος δίνει το δικαίωμα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να δημοσιεύουν  φωτογραφία ασθενούς καταπατώντας το ανθρώπινο δικαίωμα τού προσωπικού και ιατρικού του απορρήτου;

Αρχικά, λοιπόν, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, θα πρέπει -τουλάχιστον- να απαιτήσουμε ΑΜΕΣΑ να τιμωρηθούν:

α. …από πολύ πιο πριν, όσοι κατέστησαν οροθετικό ένα ανήλικο.
β. όσοι ανάγκασαν το ανήλικο σε πορνεία.
γ. όσοι το κακοποίησαν και τέλος, σήμερα, που πλέον έχει ενηλιωθεί, το διαπόμπευσαν δείχνοντας παντού τη φωτογραφία του – μαζί και τα ΜΜΕ.
δ. επίσης, όσοι επιτίθενται, ξεφτιλίζουν, βασανίζουν και κακοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο, όχι μόνο ανήλικα αλλά κάθε ανθρώπινη ψυχή και γενικά όλους τους ενήλικους ή ανήλικους, άρρωστους ή υγιείς, αδύναμους ή δυνατούς, αλλά ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
ε. όσοι -και μάλιστα πριν την εξετάσουν και ψυχολογικά- καταδίκασαν την κοπέλα ερήμην της, χωρίς δίκη, ως δολοφονο και μάλιστα εν ψυχρώ.
ζ. τέλος, όσοι ξεφτιλίζουν το γυναικείο φύλλο μέσα από αυτή την κοπέλα, άρα ξεφτιλίζουν και κάθε έναν από εμάς που λέγεται άνθρωπος.

Διότι -εκτός των άλλων- όποιος ξεφτιλίζει και κακοποιεί το άλλο φυλλο, μέσω μίας πόρνης, ξεφτιλίζει και κακοποιεί την μισή πλευρά του εαυτού του, εφόσον όλοι έχουμε την αρσενική και τη θηλυκή πλευρά μας εξίσου. Αυτό, άλλωστε, θα πει άνθρωπος: Γυναίκα και άντρας μαζί. Και όποιος γαμάει, γαμιέται εξίσου και γι αυτόν τον λόγο.

Γι αυτό, επίσης, οι υπερασπιστές της συγκεκριμένης ύβρις, προτείνω επειγόντως να ψυχαναλυθούν για τις προβολές των απωθημένων τους για τα πάσης φύσεως θηλυκά τους Anima (κατά Γιουνγκ), στα μάτια ανύποπτων, άτυχων ανθρώπων.

Είναι πιθανώς πολύ περίσσοτερο άρρωστα τραγικοί από αυτούς και άλλο τόσο περισσότερο εγκληματίες ή ότι άλλο τολμούν να τους κατηγορούν.

Και επιτέλους, να λογοδοτήσουν όλοι οι υπεύθυνοι γι αυτό το αίσχος και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Τα αποτελέσματα τέτοιων φαινομένων βίας, σε βάθος χρόνου επηρεάζουν, χαρακτηρίζουν, και μοιραία αποτυπώνονται ανεξίτηλα στην κοινωνία, με συμπεριφορές εγκληματικότητας, ρατσισμού, και φυσικά κάθε μορφής βίας, υποτέλειας ανθρώπου από άνθρωπο. Και η βία, όπως γνωρίζουμε, είναι η χειρότερη εξάρτηση στον πλανήτη…

Κανένα είδος αξιοπρέπειας σε αυτή τη χώρα δεν θα μείνει αλώβητο; Θα τη βγάλουμε από δω και περα φτιάχνοντας στρατόπεδα (ξεκινήσαμε με τους λαθρομετανάστες!) ανά ομάδα που μας δημιουργεί προβλήματα; Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Αυτή είναι η δικαιοσύνη μας; Καμία ανθρώπινη αξία δεν έχει μείνει χωρίς να καταπατηθεί;

Υποκριτές, ασυνείδητοι, αδαείς όσο και αγράμματοι που ψάχνουν αποδιοπομπαίους τράγους, λες και βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα, δείχνουν πόσο πίσω είναι η κοινωνία ψυχικά, κοινωνικά και πνευματικά, όσο και πολιτικά.

Μια… πουτάνα (στην ψυχή) κοινωνία-Κράτους που η μεγαλύτερη αξία της είναι η εκπόρνευση κάθε αξίας, που νομίζει ότι μπορεί όλα να τα αγοράζει και να τα πουλάει, αλλά παρόλ’ αυτά επιτίθεται σε μία άτυχη και άρρωστη πόρνη με τον πιο χυδαίο τρόπο, τι μέλλον μπορεί να οραματίζεται άραγε;
Δυστυχώς, στη χώρα μας, πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε, μάλλον, τις λέξεις για το τι σημαίνουν, ξεκινώντας από το άλφα και από τη λέξη άνθρωπος, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να λεγόμαστε έτσι.

Διότι, πλέον, προσωπικά ντρέπομαι, που λέγομαι άνθρωπος σ’ αυτήν τη χώρα.
Κρυσταλία Πατούλη

Δείτε επίσης:

ΟΙ ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Γιάννης Μακριδάκης: «Όλοι όσοι νιώθουμε ντροπή που είμαστε άνθρωποι βλέποντας τα απάνθρωπα καμώματά τους, δεν έχουμε άλλην επιλογή από το να τους διαπομπεύσουμε με την ψήφο μας την Κυριακή των εκλογών. Είναι το μόνο που τους αξίζει και το μόνο που μας αξίζει.»
(Απόσπασμα από το άρθρο με τίτλο «Διαπομπεύστε τους«)

Πόσους ψήφους πιάνει αυτό το ανθρώπινο κουρέλι;

«Κόκκινα φανάρια (Το καλντερίμι)» – Πόλυ Πάνου (1963)

Προσβολη της ανθρωπινης αξιοπρεπειας και επιστροφη σε μεσαιωνα κοινωνικων δικαιωματων

Υπερ προστασίας της μικροαστικής νομιμότητας (χρήστες του φ/β δημοσιεύουν τη φωτογραφία τους αυτοδιαπομπευόμενοι…)

***

J’ai honte d’être un humain dans ce pays-là (Grèce)

Sujet: (Grèce) La diffamation honteuse à l’égard des jeunes séropositives travailleuses du sexe à travers la publication massive de leurs photos par la police dans les médias et l’Internet.

Quand cessera cette insulte contre la nature humaine qui a commencé avec la diffamation d’une travailleuse du sexe qui n’a aucune responsabilité si ses clients la forcent à ne pas utiliser de préservatif?

Où sont les partis politiques, les candidats, les intellectuels, les experts sociaux, le système national de santé et de justice, l’Amnistie Internationale, ou ce qu’on appelle l’Etat, à prendre position contre ce cannibalisme le plus vulgaire, qui continue sans fin … en exigeant la « justice »?

Qui autorise les médias à publier des photos des patients atteints du VIH en violant leur droit à la vie privée, personnelle et médicale?

D’abord, donc, si nous voulons être appelés des êtres humains on devrait au moins exiger la punition immédiate :

a.       de ces personnes qui ont contribué afin qu’une mineure soit séropositive

b.      de ceux qui forcent une personne mineure à se prostituer

c.       de ceux qui ont violé son corps et son âme et enfin, aujourd’hui, ils contribuent à sa diffamation, en décidant de publier partout sa photo, avec la contribution des médias

d.      de ceux qui humilient une âme humaine de n’importe quelle manière. On devrait condamner plus généralement ceux qui s’attaquent à tous les adultes ou mineurs, malades ou sains, forts ou faibles. On devrait condamner ceux qui s’attaquent à des gens sans défense.

e.      de ceux qui, avant même d’un examen psychologique de cette âme violée, l’ont condamné par contumace, sans procès, la traitant en tant que tuer

f.        de ceux qui enfin humilient le genre féminin à travers cette fille

Parce que, entre autres choses, quiconque humilie le genre féminin à travers une prostituée, en même temps humilie la moitié de lui-même, puisque nous  avons tous une partie masculine et féminine. Ceci, après tout, est appelé être humain: Femme et Homme en même temps.

Pour cela, je propose aux défenseurs de cette insulte de se faire psychanalyser en urgence, afin de soigner leurs projections refoulés contre chaque type de ‘Anima féminin’ (selon Jung), qui se cachent derrière leur méfiance envers des gens malheureux.

Il s’agit probablement des personnages beaucoup plus tragiques et malades en comparaison de ces personnes malheureuses qui se sont traités et accusés en tant que criminels.
Et enfin, je propose que  les personnes coupables de cet acte honteux doivent prendre leurs responsabilités et être jugées par la société entière.

Les résultats de ces phénomènes de violence auront une incidence sur les caractéristiques et l’empreinte fatale et indélébile de la société à long terme, qui s’exprimera à travers une criminalité des attitudes, un racisme intensif et toutes formes de violence physique, telles que l’assujettissement de l’homme par l’homme. Et la violence, comme nous le savons, est la pire dépendance dans le monde …

Aucune sorte de dignité ne restera pas indemne dans ce pays-là? Vous, les politiciens, vous venez de commencer vos pogromes à partir de maintenant en enfermant dans des camps (commençant par les immigrants illégaux!) chaque personne que vous considérez a priori dangereuse pour la société? C’est notre culture? C’est notre justice? Aucune valeur humaine n’est restée sans être empiété?

Vous êtes des hypocrites, des personnages sans scrupules, des ignorants et des incultes à la recherche des boucs émissaires, comme si nous étions au Moyen-Age. A travers vos actes  vous éprouvez à quel point notre société contemporaine est mentalement, socialement, spirituellement et bien sûr politiquement immature et injuste.

Une … putain (dans l’âme) de société-Etat qui considère comme sa valeur la plus grande, la prostitution de son système moral. Une … putain (dans l’âme) de société-Etat qui pense qu’il peut tous les acheter et les vendre. Néanmoins cette société s’attaque à une travailleuse du sexe malheureuse et malade, à travers  la manière la plus vulgaire. Donc, quel avenir peut-on envisager?

Malheureusement, nous devons redéfinir les mots en fonction de ce qu’ils signifient, à  notre pays. Et on doit commencer par l’alpha afin de définir le mot humain (en grec : anthropos), si nous voulons nous nous appeler ainsi.

Parce que, maintenant, personnellement, j’ai honte d’être un humain dans ce pays-là.

Crystalia Patouli

https://afigisizois.wordpress.com/

Traduction du Grec : Lazaros MAVROMATIDIS

Crystalia PATOULI (cpatouli@yahoo.gr) a été née au Pirée en 1965. Elle a étudié la psychologie et elle est spécialisée dans le conseil systémique et le psychodrame, ainsi que dans la prévention et le traitement des dépendances (ayant une longue expérience professionnelle aux associations d’accueil et du traitement «Thésée», «Ithaki», KETHEA etc). Elle travaille actuellement en tant que Consultante Systémique des relations humaines en focalisant son étude sur la conscience de soi et la croissance personnelle (elle est membre permanent des Associations Européenne et Grecque des Conseillers de santé mentale). Depuis 1990 elle travaille principalement en tant que rédacteur et rédacteur en chef dans divers médias (en étant également Membre de l’ESPIT) :

a) Presse quotidien (Liberis SA, D.O.L. AE, AE Aris Terzopoulos, Daphné Communications SA, Publications SA Attique, Pegasus Publishing SA, Strand Publishing UA).

b) Magazines (Status, Athinorama, 2Board, Confidentiel, Focus, la Prévention, Best of the Best, Conde Nast Traveller, Life & Style, Mon enfant et moi, etc.)

c) Magasines culturelles (par exemple, l’Autre étape, Le 6eme Jour, etc.)

d) Elle travaille à la télévision ainsi qu’au radio, en écrivant toujours dans des médias électroniques (par exemple http://www.tvxs.gr).

Enfin, elle intervient régulièrement au séminaire expérientiel – atelier intitulé «récit de la vie», qui était la raison de la création de son site web: https://afigisizois.wordpress.com/

Διευρυνεται o Ευρωπαϊκος Διαλογος που πυροδοτησαν 2 επιστολες _ Naissance d’un débat européen provoqué par deux lettres ouvertes

Διευρύνεται o Ευρωπαϊκός Διάλογος που πυροδότησαν 2 επιστολές – Naissance d’un débat européen provoqué par deux lettres ouvertes 

09:04, 11 Απρ 2012 | tvxsteam    tvxs.gr/node/90840

90840-mega_o_53761_1132592_type12250

Όλα ξεκίνησαν από την πρωτοβουλία δημοσίευσης δύο Ανοιχτών Επιστολών του Έλληνα συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη (1) στο εξωτερικό με θέμα την δεινή πολιτική κατάσταση της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης που “βρίσκεται στα πρόθυρα της δικτατορίας”.

Μία εθελοντική ομάδα ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως ο Λάζαρος Μαυροματίδης, ο Κώστας Ντάρας, η Στάθια Ζουγανέλη, η Δέσποινα Tσαφίτσα (και άλλοι που επιθυμούν να κρατήσουν την ανωνυμία τους), μέσω συντονισμού της δημοσιογράφου Κρυσταλίας Πατούλη (2), κατόρθωσαν να επικοινωνήσουν πανευρωπαϊκά τις δύο αυτές επιστολές με τίτλους: Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας (3) και Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας (4).

Οι επιστολές δημοσιεύτηκαν στον Έντυπο και διαδικτυακό Τύπο κυρίως της Γαλλίας (π.χ. Le Cercle Les Echos, Marianne 2 κλπ), η οποία ανταποκρίθηκε με πολιτικό πολιτισμό όσο και συγκινητικό ενδιαφέρον, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη (τουλάχιστον μέχρι στιγμής), με μηνύματα, άρθρα και δημοσιεύσεις, όπως αυτό του Κινήματος της Νάντης: Par solidarité, je suis Grec aussi. (5) αλλά και προτάσεις συνεργασίας, ενώ στην Ελλάδα δημοσιεύτηκαν πρώτα από το tvxs.gr (6) και κατόπιν από πολλά ιστολόγια και ιστοτόπους, αλλά και σε εφημερίδες μέσω σχετικών συνεντεύξεων (7) που ζητήθηκαν από τον ίδιο τον συγγραφέα.
Τα πρώτα αποτελέσματα αυτών των δημοσιεύσεων, μέχρι στιγμής είναι:

Ο Γάλλος φιλέλληνας δημοσιογράφος Jose Manouel Lamarque ο οποίος είχε δημοσιεύσει πρόσφατα άρθρο με τίτλο Ελλάδα χωρίς φωνή (8) προφανώς, δίχως να έχει  ενημερωθεί έγκαιρα για τις δύο αυτές επιστολές, έσπευσε αφού τις διάβασε στον Γαλλικό Τύπο, να τις αναδημοσιεύσει στο σάιτ του: Help the Greek People (9), όπως και να στείλει μήνυμα συμπαράστασης στον Έλληνα συγγραφέα.

Οι πρωτεργάτες του υπό δημιουργία Πανευρωπαίκού Κινήματος για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, του Δημοκρατικού Φόρουμ διανοουμένων της Γαλλίας: The forum democratique (10), μέσω του Philippe Murer, ζήτησαν, εαπό τον συγγραφέα των δύο επιστολών, να αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα στο Πανευρωπαίκό Κίνημα για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, όπως και συνεχή επικοινωνία και συνεργασία – αλληλεγγύη με στόχο τον δημιουργικό διάλογο αλλά και τη δημοσίευση άρθρων σχετικών με τα φλέγοντα ζητήματα Ελλάδας και Ευρώπης μέσω του δικού τους φόρουμ αλλά και του tvxs.gr και άλλων ΜΜΕ ή ιστότοπων της Ευρώπης και της Ελλάδας.
Τέλος, ο διάλογος μεταξύ Ελλήνων και Γάλλων διανοουμένων και καλλιτεχνών φαίνεται να διευρύνεται καθώς ο Έλληνας καλλιτέχνης Χαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης (11) απέστειλε στον Γιάννη Μακριδάκη μια επιστολή προς δημοσίευση, εμπνευσμένη από το άρθρο Ελλάδα χωρίς φωνή του Jose Manuel Lamarque, η οποία ήδη δημοσιεύτηκε στα ελληνικά στο tvxs, και έχει αποσταλεί προς δημοσίευση στα γαλλικά ΜΜΕ όπως και στον ίδιο τον φιλέλληνα Γάλλο δημοσιογράφο, μεταφρασμένη στα γαλλικά, όπως ακολουθεί παρακάτω.
Κρ. Π.
——

Χα†νης Δ. Αποστολάκης (αυτόκλητος και αυθαίρετος εκπρόσωπος των ελλήνων καλλιτεχνών) ΑΠΑΝΤΗΣΗ (-ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ) στον κ. Jose Manouel Lamarque με αφορμή το άρθρο του με τίτλο Ή Ελλάδα χωρίς φωνή΄. 

Καταρχάς κ. Λαμάρκ, το πρόβλημα που εμφανίζεται σ΄ένα μέρος, δεν είναι πρόβλημα τοπικό. Είναι πρόβλημα του όλου κι εκδηλώνεται στο συγκεκριμένο μέρος, γιατί το ευνοούν οι εκεί κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.  Το πολιτικό έλλειμμα του μέρους είναι πολιτικό-ηθικό-αισθητικό έλλειμμα του όλου. Θα προσπαθήσω ακροθιγώς και εν τάχει να στηρίξω την άποψη μου, αρχίζοντας με κάποιες παρατηρήσεις, μερικές από τις οποίες ίσως ακούγονται για πρώτη φορά.

Παρατήρηση 1
Στη μετακεϊνσιανή εποχή, λαμβάνει χώρα ένα πρωτοφανές (άλλωστε δεν υπάρχει γραμμική ιστορική εξέλιξη) παγκόσμιο φαινόμενο: Η ηθική που συνδεδεμένη με το ήθος-απάντηση στο υπαρξιακό ερώτημα- χαρακτήριζε άτομα, οικογένειες, συντεχνίες, οργανώσεις, φυλές, έθνη, κράτη, μετατίθεται σε μη ιστορικά πρόσωπα: τις αγορές. Οι εταιρείες μετονομάζονται, μετασχηματίζονται, μεταφέρονται, συγχωνεύονται, μεταπωλούνται, χωρίς ν’ αφήνουν ιστορικό ίχνος και χωρίς να παίρνουν το βάρος της ιστορικής ευθύνης των δράσεων τους.

Παρατήρηση 2
Για πρώτη φορά στο δυτικό κόσμο, παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες η εξαφάνιση των ΄τελετών΄. Αυτό οδηγεί μοιραία στην απώλεια συνείδησης κοινωνικής αυθυπαρξίας, που συνεπάγεται το θάνατο του ΄τραγικού΄κι αυτό ανάγεται (όπως θα ‘λεγε κι ο συμπατριώτης σας   Ζαν  Μπωντριγιάρ) στην απώλεια του ΄πεπρωμένου’ με την ταυτόχρονη ανάδυση μιας αρρωστημένης ατομικότητας που καταρρέει κάτω από το βάρος του ελέγχου και της ευθύνης της φαντασιακής της ύπαρξης .  Η θεοποίηση της σιγουριάς και της ασφάλειας και η ταυτόχρονη δαιμονοποίηση του ρίσκου –μητέρας του τραγικού- δυναμιτίζουν  κάθε απόπειρα αμφισβήτησης (θεμέλιο της ευρωπαϊκής κουλτούρας από τον Αισχύλο μέχρι τον Ντεκάρτ). Κι εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το επάρατο μικρόβιο του μικροαστισμού.

Παρατήρηση 3
Ο μικροαστισμός σα χολέρα μεταδόθηκε και στο τελευταίο χωριό. Αποτέλεσμα του είναι (εκτός της αποξένωσης από τη φύση) ο θάνατος της υπερβολής και η διοχέτευση της στην παροξυσμό.  Το χειρότερο όμως είναι η εξαφάνιση της σημασίας (λάβαρου του ευρωπαϊκού πολιτισμού) του διπόλου έρωτας-επανάσταση ( σας το έδειξαν με τον πιο δραματικό τρόπο οι συμπατριώτες σας Ζαν Λυκ Γκοντάρ, Φρανσουά Τρυφώ κ.α.).  Στο μικροαστικό περιβάλλον, το άτομο δεν μπορεί να ερωτευτεί, δηλαδή να τολμήσει τη φυσική αποστολή του, το βιολογικό- θεουργικό πείραμα με τη χαρούμενη, θριαμβευτική, βιωμένη διακήρυξη της αλλαγής και της ετερότητας του. Συνεπώς οι εξεγέρσεις του, (απουσία ετερότητας = όχλος), θα έχουν όχι τη χαρά της αλλαγής, αλλά το σημάδι του μίσους και της εκδίκησης απέναντι στο διαφορετικό ή το προνομιούχο.

Παρατήρηση 4
Η ηθική του φόβου εμφανίζεται με τη μορφή της αντίδρασης, της επίθεσης και της βίας. Είναι η ηθική της απεργίας, της ζητιανιάς, της παρακατιανής απαίτησης των σκλάβων  προς τους εργοδότες να ξαναγίνουν καλά αφεντικά. Το κακό αφεντικό μεταστοιχειώνεται ως δια μαγείας σε καλό, με 100$ μισθολογικής αύξησης για τους σύγχρονους σκλάβους. (Παρεμπιπτόντως οι Έλληνες-στατιστικά- είναι μονίμως αδικημένοι κι επαγγελματίες θύματα (απομεινάρι οθωμανικής υποτέλειας).
Σε αντιδιαστολή με την ηθική του φόβου βρίσκεται η ηθική της ιερής περιέργειας. Αυτή εκδηλώνεται όχι σαν αντίδραση, αλλά σαν δράση. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ δράσης και αντίδρασης είναι ότι η πρώτη εκκινά από το τι μας αρέσει ,ενώ η δεύτερη βραχυκυκλώνεται στο τι δε μας αρέσει. Η δράση έχει άπειρα μονοπάτια ενώ η αντίδραση ένα και μόνο ,αυτό της ανούσιας συνδιαλλαγής με το στοχευμένο ‘άσχημο’.  (Μην παρανοηθεί ότι καταφέρομαι εναντίον των απεργών. Έτσι έμαθαν, από μια κοινωνική συνθήκη που δε διασφαλίζει a priori σ΄ όλα τα μέλη της κοινότητας τροφή, στέγη, υγεία , εκπαίδευση, αγαθά των οποίων η έλλειψη είναι η πηγή κάθε κοινωνικής φοβίας.
Η ευθύνη γι’ αυτό, βαραίνει περισσότερο τους κατέχοντες πολιτισμικό και κοινωνικό κεφάλαιο, δηλαδή τους ανθρώπους που μπορούν να μιλήσουν σε πολύ κόσμο κι αυτοί είναι οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι διανοητές κι οι καλλιτέχνες).

Εξουσία
Οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τα αγαθά της κοινότητας –τοπικής μέχρι οικουμενικής- θα έπρεπε να έχουν ως πρώτιστο καθήκον όχι να διοικήσουν, να μοιράσουν ή να επιβάλουν την πλαστή κοινωνική ειρήνη, αλλά να νοηματοδοτήσουν εκ νέου την ανθρώπινη ψυχή, εμπνέοντας και διαχέοντας το όποιο πολιτισμικό κεφάλαιο διαθέτουν. Ο ιός της εξουσίας όμως δε δρα πυραμιδωτά, αλλά είναι ένα οριζόντιο πλέγμα, ένας αδιόρατος ιστός μιας δηλητηριώδους κοινωνικής αράχνης , μια μίμηση καθημερινή -στο σχολείο, στην οικογένεια, στη δουλειά, στην παρέα,  – διεστραμμένων εξουσιαστικών αρχετύπων. Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι το ηθικά σωστό καταγράφεται στον (εξουσιαστικό) γλωσσικό μας κώδικα με τη λέξη ‘χρέος’, δηλαδή την δήλωση υποταγής του χρεώστη στο δανειστή του.

Ευρώπη (επιγραμματικά)
Η Ευρώπη δεν έχει καταφέρει να εμπνεύσει τους λαούς της ούτε να κατανοήσει και να σεβαστεί τις ιδιαιτερότητες τους. Η ιστορική της ευθύνη είναι να γεφυρώσει την αιματοβαμμένη εμπειρία της και την αναζήτηση του όντος, με τις ιρασιοναλιστικές κουλτούρες της Ανατολής και το πολιτικά ανώριμο κι επικίνδυνο μωρό ( μόλις 300 ετών) της Β. Αμερικής. Αντ΄αυτού άγεται και φέρεται από τις βουλές κερδοσκοπικών αρπαχτικών.
Σας θυμίζω κ, Λαμάρκ ότι φέτος ο υπουργός γεωργίας σας, ανήγγειλε περίλυπος την επιβολή του θανάτου της παραδοσιακής σας γεωργίας, από την πολυεθνική εταιρεία  Μοσάντο. Μήπως μοιάζει με τα περίφημα ‘ αναπτυξιακά’ μέτρα στην Ελλάδα που το μόνο που καταφέρνουν είναι η καταστροφή του εναπομείναντα φυσικού της πλούτου? Η άνοδος του εθνικισμού και η ξενοφοβία είναι οι επιπτώσεις της εισβολής του (αλλότριου για τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό) πουριτανικού μοντέλου των εκ δυσμάς συνανθρώπων.  Μην ξεχνάτε κ. Λαμάρκ ότι το πογκρόμ που εξαπέλυσε η κυβέρνηση σας εναντίον των τσιγγάνων  μοιάζει πολύ με τις ρατσιστικές επιθέσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στην  Ελλάδα.

Ελλάδα (επιγραμματικά)
Η Ελλάδα προέκυψε από τον παραλογισμό της δημιουργίας  των ‘εθνικών’ κρατών τα τελευταία 150-200 χρόνια. Από καταβολής της ζούσε όχι τόσο πολύ από τον εθνικό, αλλά από το δανεικό της πλούτο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου κατέληγε στις τσέπες των εγχώριων αρπαχτικών. Πόλεμοι εθνικοί, βαλκανικοί, παγκόσμιοι, εμφύλιοι, αλλεπάλληλες χούντες, συνέδραμαν ώστε να μην έχει περάσει ακόμη από το στάδιο του ευνομούμενου (κατά την εσπερίαν) αστικού κράτους.
Ο μισός και παραπάνω πληθυσμός ζει στην Αθήνα (οποίος υδροκεφαλισμός) και η ύπαιθρος μαράζωσε στέλνοντας τα παιδιά της στα σκλαβοπάζαρα του μικροαστισμού της πρωτεύουσας. Όσοι έμειναν καταφεύγουν στην παραβατικότητα, στον αλκοολισμό και την αυτοκτονία (Αθήνα και Κρήτη κατέχουν τα πρωτεία στο τελευταίο).
Η απουσία οράματος- αφετηρίας συλλογικής κίνησης-  βρίσκεται πίσω απ’ όλα αυτά τα φαινόμενα σήψης. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Ελλάδας, η βαριά βιομηχανία της, ήταν και είναι ο πολιτισμός. Κι αυτό, λόγω της  γεωγραφικής της θέσης. Μην ξεχνάτε ότι η Ελλάδα είναι το μοναδικό μέρος μεταξύ τριών ηπείρων (Ασία, Ευρώπη, Αφρική) και όπου συναντιούνται πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι, εκεί ανθίζουν οι πολιτισμοί.
Το μεγάλο αυτό πλεονέκτημα ( της μακραίωνης ιστορίας) σε συνδυασμό με τη φυσική ομορφιά και το ήπιο κλίμα της,κατάντησε μειονέκτημα. Λογικά η μικρή αυτή χώρα με τη μεγάλη ιστορία, τον ήλιο, τα βουνά και τις θάλασσες θα έπρεπε να είναι η Ελβετία του πνεύματος, μια μεγάλη απεμπορευματοποιημένη ζώνη γεμάτη σχολές ελληνικών, αραβικών σπουδών, μαθηματικών, αστρονομίας, λαογραφίας,  μουσικολογίας, καλών τεχνών κ.α. Αντ’ αυτού  έγινε μπανιέρα και κατάλυμα ντόπιων και ξένων τουριστών (μέθυσων ως επί το πλείστον) που αναπαράγουν τη μικροαστική μιζέρια τους  στην πιο επικίνδυνη μορφή της: αυτή των διακοπών.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο φαινόμενο πλάνης, εξαθλίωσης, στρουθοκαμηλισμού και άρνησης της ύπαρξης από το φαινόμενο του ανθρώπου που πάει διακοπές. Είναι ο άνθρωπος που αποδρά (κατά την προσφιλή έκφραση των ΜΜΕ), συνηγορώντας σιωπηλά στην καθημερινή χωρική και χρονική του φυλάκιση. Είναι το κοινωνικό ον (που έχει χάσει προσωρινά –ελπίζω- το δρόμο του ή δεν έχει βρει, η κοινότητα, την ιδιαίτερη κλίση του)  που αποφεύγει τη σύγκρουση με τις γερασμένες δομές υπό την επήρεια του ναρκωτικού των διακοπών και της οθόνης, που δε δρα, αλλά αντιδρά σπασμωδικά(π.χ. ακόμη και το κίνημα των αγανακτισμένων έδειξε τη γύμνια του με τον ερχομό του καλοκαιριού και τον διακοπών-τουλάχιστον γνωρίστηκαν κάποιοι άνθρωποι).
Το σημαντικό δεν είναι πού πας αλλά τι πας να κάνεις, ή μάλλον τι σ’ αρέσει και ποιους πας να βρεις για να το συνδημιουργήσεις. (Δεν καταφέρομαι πάλι εναντίον του συνειδητού περιηγητή που απολαμβάνει τη φυσική ομορφιά σα μια διαδικασία αναπόσπαστη από την εργασία και την αυτοεξέλιξη του).

Έλληνες καλλιτέχνες
Έλληνες καλλιτέχνες υπάρχουν, κ. Λαμάρκ, όπως και Έλληνες διανοητές και έχουν  φωνή, αλλά δε φτάνει σ΄εσάς (γι’ αυτό διατυπώνετε αυτή την εσφαλμένη θέση στο άρθρο σας, αν και αναγνωρίζω την καλή σας πρόθεση). Θα πάρω ως παράδειγμα αυτόν που νομίζω ότι ξέρω καλύτερα, δηλαδή τον εαυτό μου (στερούμαι μετριοφροσύνης, μετριοφροσύνη=κύριο χαρακτηριστικό της αλαζονείας των μετρίων).
Είμαι μέλος των ‘Χαϊνηδων’, μιας μουσικής ομάδας που συμπληρώνει 22 χρόνια πορείας στη δισκογραφία(κάποια έργα τους έχουν διασκευαστεί  εκτός από την Ελλάδα και σε άλλες χώρες-Ισπανία, Τουρκία) και με παραστάσεις στην Ελλάδα και τον κόσμο. Η ομάδα μας δε συνδιαλέχτηκε ποτέ με καμιά εξουσία, τη συντηρεί μόνο η αγάπη του κόσμου και έχει από της ιδρύσεως της ισότητα μισθών και εισοδημάτων- ύψιστη κατ’ εμέ πολιτική δήλωση και στάση (όχι πως αποτελεί  αυτό από μόνο του απόδειξη καλλιτεχνικής ποιότητας).
Τα προτάγματα της κοινωνικής αυτοθέσμισης, αυτονομίας και αυτοοργάνωσης καθώς και τις ιδέες της απανάπτυξης, τα θίξαμε από τη δεκαετία του ’90 και τα τραγουδήσαμε  σε δίσκους και συναυλίες. Φέτος σε αντιδιαστολή με την περιρέουσα μιζέρια και ηττοπάθεια,  αντί να περικόψουμε μουσικούς και φιλοδοξίες (όπως έκανε η συντριπτική πλειοψηφία), συμπράξαμε με μέλη από δυο άλλες σημαντικές καλλιτεχνικές συλλογικότητες ( τη μουσική ομάδα ‘Mode Plagal’ και την ομάδα χορού και ακροβασίας ‘ κι όμως κινείται’), ανεβάζοντας μιαν απαιτητική παράσταση με τίτλο «Θεοί και Δαίμονες». Κανένας πολιτισμικός αξιωματούχος δεν ενδιαφέρθηκε (όπως πάντα), ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει το συγκεκριμένο εγχείρημα, πολιτισμικό εξαγώγιμο προϊόν μιας χώρας που έχει οξύ πρόβλημα παραγωγικότητας.
Τουναντίον, ο επίσημος πολιτισμός σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ ( κέντρα προπαγάνδας του life style), χαριεντίζεται με εξημερωμένους  μουσικόσαυρους, με ποπ εφήβους μικράς διάρκειας και ανώδυνους, ακίνδυνους τραγουδιστές-σουξεδοσυλλέκτες που λαϊκίζουν μηρυκάζοντας. Ο λαϊκισμός κάθε μορφής είναι επικίνδυνος, είναι το σκαλοπάτι για το φασισμό. Έχει κυριαρχήσει η κατηγορία τραγουδιστής-αστέρι-είδωλο, ενώ υπό κανονικές συνθήκες, το υποκείμενο θα έπρεπε να ντρέπεται γι’ αυτό.
Το να προβάλλεται κανείς έξω από κάποια συλλογικότητα δικαιολογείται , αν διαθέτει κάποια από τα εξής τέσσερα χαρακτηριστικά:  α) σοφία, β) τρέλα, γ)αναχώρηση και δ)κοινωνική εκτροπή συγκρουσιακού χαρακτήρα. Ακόμη και οι αριστερές νεολαίες, στα φεστιβάλ τους, καλούν (κάποιες φορές) τραγουδιστές- εργοδότες, υποστηριζόμενους από αξιολύπητες ομάδες σκλάβων μουσικών. Ότι γίνεται στο χώρο της μουσικής, γίνεται και στο χώρο του θεάτρου, του χορού, της ζωγραφικής κ.α.
Προβάλλονται και εξάγονται ασύλληπτες μετριότητες( που έχουν πελατειακή σχέση με τους ιθύνοντες), τη στιγμή που σημαντικά έργα σ΄ όλους τους τομείς πετιούνται στον  καιάδα της συγκάλυψης και της αδιαφορίας. (Μη θεωρηθεί ότι εκφράζω κανενός είδους προσωπικού παράπονου ή καλλιτεχνικού απωθημένου. Ίσα-ίσα ήμασταν από τους υπερβολικά τυχερούς που αγαπηθήκαμε από το πρώτο μας βήμα. Τι συμβαίνει όμως με τους τόσους άλλους σπουδαίους συγκαιρινούς και παλιότερους καλλιτέχνες που δεν είχαν την ίδια τύχη, την ίδια εύνοια των καιρών? Πως θα βοηθηθούν κάποιοι νεώτεροι ώστε να τολμήσουν τους πειραματισμούς τους, σ’ ένα περιβάλλον σαθρών αρχετύπων και καταιγισμού πληροφορίας;).

Κάλεσμα
Η απάντηση σ΄αυτή την παρακμή είναι η δημιουργία αυτοοργανωμένων κοινοτήτων (όλων των ειδών) με ισχυρή αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Καλώ τους ανθρώπους, της τέχνης, της επιστήμης, της διανόησης, να συμπαραταχθούμε δημιουργώντας  μια κοινότητα (ή κοινότητες)  συμμαθητείας, συνδημιουργίας και αυτοδιάθεσης των έργων μας. Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η αδιαφορία.
Γι αυτό προτείνω αδιαφορία απέναντι στην εξουσία. Δεν αναγνωρίζομε κανένα πολιτικό αξίωμα, καμιά κοινωνική ιεραρχία. Κρατούμε μόνο την απαραίτητη κοινωνική διακρισιμότητα για τους ανθρώπους που παρήγαγαν  έργο και το νοηματοδότησαν με τη στάση ζωής τους. Δεν αποφεύγομε τη σύγκρουση. Απλά μεταθέτομε τις ανώδυνες αψιμαχίες από  το δικό τους γήπεδο(π.χ. Βουλή), σε χαρούμενους αγώνες μέχρι θανάτου, αν εισβάλουν φορείς εξουσίας στο γήπεδο μας ,που δεν θα είναι άλλος  από το δημιουργικό μας ‘κήπο’.  Τοις τολμόσιν η τύχη ξύμφορος. Εξάλλου το δυϊκό ανάλογο του θανάτου δεν είναι η ζωή, αλλά η ζωή με αξιοπρέπεια.

Μετά τιμής,
Χαϊνης Δ.Αποστολάκης
4/4/12

———-

Naissance d’un débat européen provoqué par deux lettres ouvertes

Tout a commencé après l’initiative de l’écrivain grec Yiannis MAKRIDAKIS* (1) qui a adressé à ses concitoyens européens deux lettres ouvertes, les informant de la situation politique désastreuse en Grèce et en Europe, qui selon lui “est sur le point de la dictature.”

Un groupe de Grecs volontaires vivant en Grèce ainsi qu’à à l’étranger, comme Stathia ZOUGANELI, Despoina TSAFITSA, Costa DARAS (et d’autres qui souhaitent garder leur anonymat), et surtout grâce à la coordination de Crystalia PATOULI qui est journaliste (2), a réussi de communiquer dans une échelle Européenne ces deux lettres intitulées: « L’Europe au bord de la dictature » (3) et « La Grèce, première victime d’une colonisation européenne »(4).

Les lettres ont été publiées en particulier en France (par exemple Le Cercle Les Echos, Marianne 2, etc) dans des médias imprimés et en ligne, en prouvant que -contrairement au reste de l’Europe- (du moins jusqu’à présent) en France existe encore une culture politique de haut niveau. Ceci est aussi prouvé à travers des messages de soutien, des articles et des re-publications, telles que celle du Mouvement de Nantes « Par solidarité, je suis Grec aussi » (5) ainsi que à travers des propositions de coopération. En revanche en Grèce ces lettres ont été initialement publiées sur www.tvxs.gr (6), et puis ont été réapparues sur de nombreux blogs et sites Internet et dans des journaux de bonne réputation (7).

A ce jour, les premiers résultats de ces messages sont les suivants:
Le journaliste français philhellène Jose Manuel LAMARQUE, qui avait récemment publié un article intitulé « La Grèce sans voix » (8) sans être informé entre temps pour les deux lettres de Yannis MAKRIDAKIS, après la lecture de ces lettres dans la presse française il les a également re-publiées sur son site « Help the Greek People » (9), en envoyant simultanément un message de soutien à Yannis MAKRIDAKIS.
Les dirigeants, du « Forum démocratique des Intellectuels » en France (10), par le biais de Philippe Murer, ont également contacté Yianis MAKRIDAKIS afin de représenter la Grèce à ce Mouvement européen pour la Défense de la Démocratie en Europe. Ce mouvement vise à travers une communication constante et une coopération de solidarité à commencer un dialogue créatif avec des publications d’articles en Grèce et en Europe par le biais de leur propre forum et le www.tvxs.gr et d’autres médias ou sites de l’Europe et de la Grèce sur les questions brûlantes de l’actualité.

Enfin, le dialogue entre des intellectuels grecs et français ainsi que des artistes semblent se développer. Dimitris APOSTOLAKIS, un musicien Grec membre et fondateur de l’ensemble musicale « Hainides » à envoyé à Yannis MAKRIDAKIS une lettre inspirée par l’article de José Manuel LAMARQUE, qui a déjà été publié en grec dans le site www.tvxs.gr, et qui est envoyé pour une éventuelle publication dans les médias français. En-dessous vous pouvez lire cette lettre (texte intégral) qui est traduit par Lazaros MAVROMATIDIS.
Cr. P.

——-

Hainis Dimitris APOSTOLAKIS (auto-proclamé porte-parole des artistes grecs) RÉPONSE -INVITATION à  M. José Manuel LAMARQUE, à l’occasion de son article intitulé la Grèce sans voix.

D’abord cher Mr Lamarque, le problème qui survient dans un lieu, n’est pas un problème local. C’est un problème global et il se manifeste dans un lieu unique parce que les conditions socio-politiques là-bas ont favorisé son apparition. Le déficit du parti politique est un déficit politique et moral ainsi qu’une crise d’esthétique de l’ensemble. Je vais essayer brièvement, de soutenir mon opinion, commençant par quelques observations, dont certaines sont entendues pour la première fois.

Remarque 1

Durant la période postkeynésienne a lieu un phénomène mondial sans précédent (en effet il n’y a pas de progrès linéaire historique): initialement, la morale qui caractérisait des individus, des familles, des entreprises, des organisations, des nations et des états, étant associée à l’éthique -en tant que réponse à la question existentielle-, maintenant se repose à des non-personnages historiques: les marchés. Les entreprises peuvent facilement changer de nom, se transformer, être délocalisées, fusionner, être rachetées, mais sans avoir à laisser d’empreintes historiques et surtout sans prendre le fardeau de la responsabilité historique de leurs actions.

Remarque 2

Au cours des dernières décennies on remarque pour la première fois dans le monde occidental la disparition des ‘coutumes’. Cela conduit inévitablement à la perte de la soi-existence de la conscience sociale, qui implique la mort de la notion du ‘tragique’ (comme dirait votre compatriote Jean Baudrillard) en remontant jusqu’à la perte de destin avec l’émergence simultanée d’une individualité sinistre. Cette individualité sinistre s’effondre enfin sous le poids et la responsabilité de l’être imaginaire. La sacralisation de notions telles que la confiance et la sécurité à travers une diabolisation concomitante du risque -qui est père du tragique- annule toute tentative individuelle de remettre en cause et contester (qui est le fondement de la culture européenne d’Eschyle à Descartes). Et par conséquent nous sommes confrontés aux habitudes imbattables de la petite bourgeoisie.

Remarque 3

Les idéaux de la petite bourgeoisie se sont diffusés comme le choléra jusqu’au dernier village. Le résultat est (sans inclure l’aliénation de la nature) la mort de l’hyperbole et son assimilation à la frénésie. Cependant, le pire est la disparition de l’importance (bannière de la culture européenne) du dipôle amour-révolution (ils vous l’ont montré de la façon la plus spectaculaire vos compatriotes Jean-Luc Godard, François Truffaut, etc.). En milieu bourgeois, la personne ne peut pas aimer, c’est à dire accomplir sa mission physique et biologique audacieuse, qui consiste à expérimenter à travers une théurgie heureuse et triomphante, l’annonce vécue de son changement et de sa diversité. Par conséquent, les émeutes révolutionnaires, (absence de diversité = foule) n’auront pas le plaisir du changement, mais le signe de la haine et de vengeance contre l’autre ou contre le privilégié.

Remarque 4

La morale de la peur se présente sous la forme de réaction, d’agression et de violence. Il s’agit de la morale de la grève, la morale du mendiant, ou la morale de l’exigence de l’esclave face à ses employeurs pour qu’ils se transforment en bons patrons. Le mauvais patron donc se transforme comme par magie en bon employeur, à travers une augmentation de salaire de 100 euros en profit de ses esclaves contemporains. Soit dit en passant, à propos des Grecs, les statistiques révèlent qu’ils sont lésés de façon permanente et constituent des victimes professionnelles (vestige de vassalité ottomane).

Par opposition à la moralité de la peur on trouve l’éthique de la curiosité sainte. Cela se manifeste non pas comme une réaction, mais comme une action. La différence principale entre l’action et la réaction est que la première s’inspire de ce que nous aimons, tandis que la seconde est court-circuitée à ce que nous n’aimons pas. L’action ouvre infiniment des voies, tandis que le chemin de réaction est unique, se réduit enfin à la conciliation avec ce sens qui est auparavant -et a priori- ciblée “mauvais”. (Cette position il ne faut pas l’apercevoir comme une déclaration contre les grévistes. Eux, ils ont appris de réagir ainsi à cause -et à travers- d’une condition sociale qui ne garantit pas a priori à tous les membres de la communauté, de la nourriture, du logement, de la santé, de l’éducation, en général des biens dont le manque est la source d’une phobie sociale généralisée. La responsabilité en incombe plus à ceux qui tiennent du capital culturel et social, à savoir les personnes qui ont la possibilité de s’adresser à beaucoup de gens et il s’agit donc des politiciens, des journalistes, des intellectuels et des artistes).

Puissance

Les personnes qui administrent les biens de la communauté locale et universelle au lieu de gouverner, partager ou imposer une paix sociale fausse devraient avoir le devoir primordial de redonner du sens à l’âme humaine, pour qu’elle devienne une source d’inspiration et de diffusion du capital culturel qu’ils disposent. Le virus de la puissance n’agit pas d’une manière pyramidale. En revanche la puissance constitue une grille horizontale, un tissu immatériel fabriqué d’une araignée sociale venimeuse. Il s’agit d’un suivi mimétique quotidien des archétypes autoritaires pervers, exercé à l’école, à la famille, au travail, à l’entreprise. Considérons par exemple que le droit moral est enregistré dans le code (autoritaire) de notre langage sous l’image du mot «dette», c’est à dire de la créance d’allégeance du débiteur envers le prêteur.

L’Europe (brièvement)

L’Europe n’a pas réussi ni à inspirer les gens, ni à comprendre et respecter leurs particularités. Sa responsabilité historique est de combler l’expérience sanglante et la recherche de l’être, avec des cultures irrationnelles de l’Est ainsi qu’avec le pays politiquement immature et dangereux de l’Amérique du Nord (qui n’existe que depuis 300 ans). Au lieu de cela, l’Europe est dirigé par des prédateurs et leurs conseils prétendument spéculatifs.

Je vous rappelle chers concitoyens français que cette année, votre ministre de l’Agriculture, vous a annoncé l’imposition de la mort douloureuse de votre agriculture traditionnelle, à cause d’une multinationale. Ne voyez aucune ressemblance aux mesures qui encadrent le célèbre «développement» en Grèce et qui visent tout simplement à détruire la richesse naturelle restante ? La montée du nationalisme et de la xénophobie sont les conséquences de l’invasion du modèle puritain (un modèle qui s’oppose à l’Europe des Lumières) de nos concitoyens européens de l’Ouest. N’oubliez pas que le pogrom déclenché par votre gouvernement contre les Roms est très similaire aux attaques racistes et les camps spécialement construits pour enfermer les migrants, qui sont dans l’actualité Grecque.

La Grèce (brièvement)

La Grèce est un pays qui a émergé d’une absurdité politique qui visait à créer des ‘états nationaux’ ces 150-200 dernières années. Dès sa naissance elle a survécu non pas en se basant sur ses ressources nationales, mais en fondant son économie à la base d’une richesse empruntée, dont la partie majeure se détournait dans les poches des rapaces indigènes. Guerres Nationales, Guerres Balkaniques, Guerres Mondiales, ainsi que Guerres Civiles et Juntes successives, ont permis de ne pas avoir encore dépassé le stade d’un État bourgeois qui pourrait être bien gouverné (selon la définition donnée par les pays de l’Ouest).

La moitié de la population de ce pays vit à Athènes et la province languit en envoyant ses enfants aux marchés d’esclaves de la petite bourgeoisie de la capitale. Ceux qui sont restés fuyaient vers la délinquance, l’alcoolisme et le suicide (Athènes et la Crète sont particulièrement touchées).

Le manque de vision -point de départ d’un mouvement collectif- est la cause de tous ces phénomènes pathétiques. Le grand avantage de l’industrie lourde de la Grèce était et continue d’être la culture. Cela est dû à sa position géographique. N’oubliez pas que la Grèce est le seul endroit qui a le privilège d’être positionné entre trois continents (Asie, Europe, Afrique). Et à l’endroit où se rencontrent de nombreuses personnes différentes, des cultures y fleurissent.

Ce grand avantage (à travers sa longue histoire) couplé avec la beauté naturelle et le climat doux, est fini en devenant un grand désavantage. Logiquement, ce petit pays avec une grande histoire, le soleil, les montagnes et les mers devrait être la « Suisse de l’esprit », une grande surface intégrale in-commercialisée pleine d’écoles où on enseigne le grec, l’arabe, la physique, les mathématiques, l’astronomie, le folklore, la musicologie, l’art, etc. Au lieu de cela, ce pays est devenu la baignoire et l’hébergement des touristes locaux et étrangers (qui se baladent ivres la plupart du temps) qui reproduisent leur petite misère sous sa forme la plus dangereuse : les vacances.

Il n’y a pas de plus grande arnaque, misère et autruche de négation d’existence que le phénomène de l’homme qui part en vacances. Il est l’être social qui échappe (une expression favorite des médias) en acceptant – à travers son silence – son emprisonnement temporel infini dans un espace quotidien. Il est l’être social (qui je l’espère a temporairement perdu ou n’a pas encore trouvée la route, la communauté, et son talent en particulier) qui n’agit pas pour éviter les conflits avec les structures pourrisses en étant toujours sous l’influence de la drogue des vacances. Néanmoins parfois il exprime sa volonté révolutionnaire de façon erratique (par exemple, même le mouvement des indignés en Grèce a montré sa nudité en se dissuadant avec la venue de vacances d’été- en tout cas, au moins quelques centaines de personnes se sont rencontrées en participant à ce mouvement).

La chose la plus importante n’est pas où on va, mais qu’est-ce qu’on va faire, ou plutôt ce qu’on aime et ce qu’on va trouver à Co-créer. (A nouveau je clarifie que je ne m’exprime pas contre le voyageur conscient qui jouit de la beauté naturelle comme un processus inséparable de l’œuvre et de l’auto-développement de soi).

Artistes grecs

Il y a des artistes grecs, monsieur Lamarque, comme il y a des intellectuels grecs et ils ont une voix, mais malheureusement cette voix n’arrive pas chez vous (c’est pour cela donc que vous formulez cette position erronée dans votre article, cependant, de toute façon je reconnais votre bonne intention). Je vais prendre comme exemple celui que je pense connaitre le mieux, à savoir moi-même (je ne possède pas de modestie caractéristique / la modération = caractéristique principal de l’arrogance d’une qualité médiocre).

Je suis un membre de ‘Hainides’, un groupe musical qui existe depuis 22 ans dans le monde de la discographie (certaines œuvres ont été arrangées et présentées dans d’autres pays comme l’Espagne, et la Turquie) et qui se reproduit en Grèce et dans le monde entier. Notre équipe n’a jamais eu les moindres liaisons avec aucun pouvoir. Seul l’amour de notre public nous soutient et depuis notre création il existe entre nous une égalité de salaires et de revenus qui est à mon avis une attitude et une déclaration politique supérieure (cependant cela ne veut pas dire qu’il constitue en soi une preuve de qualité artistique).

Les projets de l’auto-institution sociale, l’autonomie et l’auto-organisation et les idées de non-développement, nous les avons soulevés à partir des années 90 et nous les avons chantés à travers nos enregistrements et nos concerts. Cette année, par opposition à la misère et le défaitisme généralisé, au lieu d’éliminer des musiciens et couper nos ambitions artistiques (comme la grande majorité des musiciens a fait), on a établi des partenariats avec des membres de deux autres collectifs artistiques importantes (le groupe de musique « Mode Plagal » et l’équipe de danse et d’acrobatie « Et pourtant ça bouge »), en montant une performance exigeante intitulée « Dieux et Démons ». Aucun agent culturel n’était intéressé (comme toujours) même si ce projet pourrait être un produit d’exportation culturelle d’un pays qui est montré du doigt ayant un grand problème de productivité.

Au lieu de cela, la « culture officielle », en coopération étroite avec les médias (centres de propagande de style de vie), essaie d’apprivoiser les « serpents de la musique » dans une ambiance ludique en nous imposant des adolescents de pop d’une courte durée de vie, et des « chanteurs inoffensifs » collectionneurs de tubes qui popularisent leurs propos pour survivre et continuer d’être aimés par le grand public. Le populisme est une forme dangereuse et consiste le tremplin vers le fascisme. Nous vivons dans l’époque du triptyque chanteur-star-idole, alors que dans des circonstances normales, ce sujet devrait avoir honte à ces notions qui le caractérisent.

Le fait de reconnaître quelqu’un en dehors d’une collectivité est justifié au fur et mesure où celui-ci possède une des quatre caractéristiques suivantes: a) sagesse b) folie, c) caractère de départ d) détournement sociale de caractère de confrontation. Néanmoins, même les jeunesses des parties de gauche grecque appellent parfois au soutien de leurs festivals des chanteurs-employeurs, soutenus par quelques groupes pathétiques d’esclaves-musiciens. Ce qui se passe dans le monde de la musique, touche ainsi sous la même couverture le théâtre, la danse, la peinture, etc.

Des médiocrités inconcevables sont toujours à l’affiche et exportées (étant donné qu’ils ont établi une relation clientèle avec les décideurs), tandis que les grands projets dans tous les domaines sont jetés dans le Kéadas de dissimulation et de l’indifférence. (Ici je ne veux pas que ça soit considéré que j’exprime toute une plainte personnelle ou un refoulé artistique. En revanche on a eu la chance avec ‘Hainides’ d’être tant aimés par notre public dès notre première étape. Qu’est-ce qui se passe avec tant d’autres grands artistes contemporains et anciens qui n’ont pas eu le même sort, la même faveur de l’époque que nous ? Comment aider certains jeunes artistes à oser leurs expériences, dans un environnement privé de liberté et dans un monde fondé à la base d’archétypes misérables et éclaté d’informations inutiles ?).

Invitation

La réponse dans cette décadence est de créer des communautés auto-organisées (toutes sortes) avec une forte interaction entre elles. J’appelle les gens, de l’art, de la science et de l’esprit, de mettre notre création dans une communauté (ou plusieurs communautés) de co-apprentisage et de copropriété de nos projets. Le contraire de l’amour n’est pas la haine, mais l’indifférence.

Je suggère donc l’indifférence au pouvoir. On ne reconnaît aucun bureau politique, aucune hiérarchie sociale. On conserve uniquement la reconnaissance sociale nécessaire la réservant aux personnes qui ont produit des nouvelles significations à travers leur attitude de vie. On n’évite pas la confrontation. C’est juste qu’on transpose de leur propre stade les escarmouches indolores (par exemple l’Assemblée Générale), les transformant en combats gais jusqu’à la mort si quelqu’un envahit notre terrain en tant qu’autorité. Et notre monde ne sera rien d’autre que notre propre «jardin créatif» à nous. Puisque le double analogique de la mort n’est pas la vie, mais la vie avec dignité.

Hainis Dimitris APOSTOLAKIS

Traduction du Grec : Lazaros MAVROMATIDIS

Δημοσίευση στην γαλλική εφημερίδα Les Echos

http://yiannismakridakis.gr/?page_id=231

——-
Παραπομπές / Références:

  1. https://afigisizois.wordpress.com/2011/06/14/%CF%84%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5/
  2. http://tvxs.gr/news/apopseis/les-echos-i-eyropi-sta-prothyra-tis-diktatorias-toy-gianni-makridaki
  3. http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ellada-proto-thyma-tis-eyropaikis-apoikiokratias
  4. Par solidarité, je suis Grec aussi.
  5. http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ellada-proto-thyma-tis-eyropaikis-apoikiokratias
  6. http://yiannismakridakis.gr/
  7. http://tvxs.gr/news/apopseis/i-ellada-xoris-foni-toy-jose-manouel-lamarque
  8. http://helpthegreekpeople.blogspot.com/
  9. http://forumdemocratique.fr/2012/03/14/la-lettre-emouvante-aux-francais-de-yianis-makridakis-ecrivain-ayant-un-sentiment-de-profonde-gratitude-et-de-respect-envers-les-citoyens-francais-il-a-voulu-leurs-adresser-cette-lettre-a-travers/
  10. http://www.hainides.gr/hainides/hainides.html

Αντρε Γκορζ _ Το μελλον μπορει να εφευρεθει

Αντρέ Γκορζ: Το μέλλον μπορεί να εφευρεθεί

08:04, 09 Απρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/90674

Οι περίοδοι κρίσης είναι περίοδοι μεγάλης ελευθερίας. Ο κόσμος αποδιαρθρώνεται, οι κοινωνίες αποσυντίθενται, οι αξίες και οι ελπίδες με τις οποίες ζήσαμε καταρρέουν. Το μέλλον παύει να είναι η προέκταση των προηγούμενων τάσεων. Η κατεύθυνση της εξέλιξης των πραγμάτων είναι συγκεχυμένη, η πορεία της ιστορίας μένει μετέωρη. Επειδή η παλιά τάξη πραγμάτων δεν μπορεί να συνεχιστεί και καμία διαφορετική δεν είναι έτοιμη να γεννηθεί, το μέλλον μπορεί να εφευρεθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από πριν.

Δεν είναι πια δυνατό να καταδικάζονται, στο όνομα του ρεαλισμού, όσοι προτείνουν μια θεμελιακά διαφορετική κοινωνία.
Αντίθετα, ρεαλισμός σημαίνει να διαπιστώνει κανείς ότι ο «βιομηχανισμός» έχει φτάσει σε ένα στάδιο πέρα από το οποίο η ανάπτυξή του δεν μπορεί να συνεχιστεί: ανακόπτεται από εμπόδια που έχει γεννήσει ο ίδιος.

Αν τίποτα δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως πριν, αυτό οφείλεται ακριβώς σε ό,τι δεν έχει γίνει πριν.
Τα μπλοκαρίσματα δεν μπορούν να ξεπεραστούν με μεμονωμένα μέτρα.
Θα ξεπεραστούν μονάχα με μια συνολική αλλαγή και μετασχηματισμό.
Η έννοια αυτής της αλλαγής και αυτού του μετασχηματισμού δεν είναι προκαθορισμένη, μολονότι διαγράφονται ήδη κάποιες τάσεις του.
Πολλές «έξοδοι από την κρίση» είναι δυνατές, όπως και πολλές μετακαπιταλιστικές και μετασοσιαλιστικές κοινωνίες.
Ο προσανατολισμός σύμφωνα με τον οποίο θα πραγματοποιηθεί η έξοδος από την κρίση είναι το βασικό ζητούμενο.
Εξαρτάται από τις πολιτικές , τεχνολογικές, πολιτιστικές επιλογές που γίνονται σήμερα.

Να δούμε την κρίση

Η παρούσα κρίση, αλλά όχι και η ημερομηνία κατά την οποία θα ξέσπαγε, μπορούσε να προβλεφθεί ήδη από την εποχή κατά την οποία ο πρόεδρος Τζόνσον πανηγύριζε για ην ικανότητα του καπιταλισμού να εξασφαλίζει την αέναη επέκταση και ευημερία.

Μπορούσε να προβλεφθεί όχι μόνο γιατί κανένα σύστημα δεν μπορεί να αναπτύσσεται επ’ άπειρο αλλά και γιατί, ήδη από εκείνη την εποχή, ήταν προφανείς οι δυσκολίες που συναντούσε η αμερικάνικη οικονομία στις προσπάθειές της να εξασφαλίσει την κατανάλωση μιας ολοένα αυξανόμενης παραγωγής.
Η εμπλοκή των Αμερικανών στο Βιετνάμ έπαιξε ένα ρόλο «συγκυριακής στήριξης» που δεν κατανοήθηκε πάντα σωστά.

Ωστόσο η ιδεολογία της αέναης ανάπτυξης ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη ώστε το να αμφισβητήσει κανείς τόσο το εφικτό όσο και το ευκταίο αυτής της ανάπτυξης, για μεν τη δεξιά υποδήλωνε έναν καταστροφισμό κακής ποιότητας για δε την αριστερά ήταν ένα δείγμα εχθρότητας στην «πρόοδο».

Από τότε, τόσο η αριστερά όσο και η δεξιά δεν έπαψαν να διαχειρίζονται την κρίση σαν να επρόκειτο για μια περαστική διαταραχή.

Σε τρεις μήνες ή σε ένα χρόνο, προβλέπανε, η «ανάκαμψη» της οικονομίας θα διασφάλιζε την επιστροφή στην ανάπτυξη και θα περιόριζε την ανεργία. […]
Ο τρόπος κατανόησης της παρούσας κρίσης είναι αυτός καθαυτός ένα από τα ζητούμενα.

Πράγματι, αυτή η κρίση, μόνο και μόνο από την υπόστασή της, βάζει σε αμφισβήτηση την ορθότητα των προηγούμενων πολιτικών, την προτεραιότητα της οικονομικής διάστασης, τη νομιμότητα της κυρίαρχης ιδεολογίας και του κυρίαρχου πολιτικού προσωπικού, είτε αυτό είναι δεξιό είτε αριστερό.

Γιατί η κρίση κάνει πρόδηλο ότι η λειτουργία της οικονομίας όχι μόνο δεν ελέγχεται αλλά ούτε καν γίνεται κατανοητή από τους ηγέτες και τους διεκπεραιωτές της.

Οι κοινωνίες μας δεν κυριαρχούν πάνω στο μέλλον τους.

Ενώ ζούμε την αποδιάρθρωση αυτού του μέλλοντος, ταυτόχρονα μας υπόσχονται πως αύριο θα ξαναβρούμε τις ελπίδες της προηγούμενης δεκαπενταετίας, που στο μεταξύ έχουν διαψευσθεί.

Όλες οι κυρίαρχες ιδεολογίες συνασπίζονται για να μας εμποδίσουν να δούμε την κρίση σαν το τέλος της βιομηχανιστικής εποχής και την ενδεχόμενη αρχή μιας άλλης, θεμελιωμένης σε κάποια διαφορετική ορθολογικότητα, διαφορετικές αξίες, σχέσεις, ζωή.

Ν’ αλλάξουμε σοσιαλισμό

Όταν μιλάμε για βιομηχανιστικό πολιτισμό δε σημαίνει ότι αρνούμαστε ή ότι αγνοούμε τον ουσιαστικά καπιταλιστικό χαρακτήρα του.
Το γεγονός ότι ο βιομηχανισμό είναι κοινός στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό αποκαλύπτει τη δύναμη και τη σημασία αυτής της έννοιας.
Πράγματι, και η κρίση επίσης είναι κοινή στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. […]
Ο σοσιαλισμός του μέλλοντος ή θα είναι μεταβιομηχανικός και αντιπαραγωγικός ή δεν θα υπάρξει.
Ο προσδιορισμός του αποτελεί άλλο ένα θεμελιακό ζητούμενο, σε παγκόσμια κλίμακα, δηλαδή πέρα από τα σύνορα που χωρίζουν τους τρεις κόσμους.

Να αλλάξουμε ανάπτυξη

Όπως ο καπιταλισμός, έτσι και ο σοσιαλιστικός βιομηχανισμός, που θέλησε να αποτελέσει το ορθολογικοποιημένο αντίγραφο του πρώτου, δεν διαθέτει την απάντηση στην παρούσα κρίση, ούτε το φάρμακο κατά της πείνας και της εξαθλίωσης[…]

Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπορούν να ξαπλωθούν σε πλανητική κλίμακα, μια και είναι το ίδιο καταστροφικοί για τους πεπερασμένους φυσικούς πόρους και τις ισορροπίες, τις απαραίτητες στη συνέχιση της ζωής.

Η λύση στα ιδιαίτερα προβλήματα του κόσμου της πείνας απαιτεί από τον βιομηχανοποιημένο κόσμο να υιοθετήσει ένα μοντέλο κατανάλωσης και παραγωγής λιγότερο σπάταλο, λιγότερο επιδεικτικό, που να γεννάει λιγότερο την εξάρτηση και την ανικανότητα να παράγουμε αυτά που καταναλώνουμε. […]
… η πείνα και η εξαθλίωση […] δεν προκύπτουν ούτε από την «καθυστέρηση» ούτε από την ανεπάρκεια των παραγωγικών δυνάμεων. Προκύπτουν από:

  1. Τις αφαιμάξεις που διενεργούν οι βιομηχανοποιημένες καπιταλιστικές χώρες πάνω στους πόρους τους.
  2. Τα πολιτικά και κοινωνικά εμπόδια (για τα οποία ο αποικισμός και στη συνέχεια ο νέο-αποικισμός των πολυεθνικών φέρουν τεράστια ευθύνη) που παρεμβάλλονται στη χρησιμοποίηση των δικών τους παραγωγικών δυνάμεων.

Αρκεί να ξέρουμε ότι σε όλες τις χώρες της πείνας το ποσοστό ανεργίας κυμαίνεται ανάμεσα στο 20% και το 60% (εκτίμηση που κατά γενικό κανόνα είναι κατώτερη από την πραγματικότητα μια και δεν παίρνει υπόψη την υποαπασχόληση […]), για να εντοπίσουμε το πρωταρχικό πρόβλημα: να επιτραπεί στους πληθυσμούς να παράγουν τα μέσα διαβίωσής τους με εργαλεία που μπορούν να παράγονται άμεσα και να χρησιμοποιούνται επί τόπου – και όχι να πουλιούνται με πίστωση στις κυβερνήσεις τους ετοιμοπαράδοτα εργοστάσια που θα πληρώνουν μισθούς δυτικού επιπέδου σε τεχνικούς εκπαιδευμένους στη Δύση και θα προσφέρουν σε ένα μηδαμινό ποσοστό του ενεργού πληθυσμού την πρόσβαση στη μισθωτή εργασία και στο αμερικάνικο μοντέλο (αλλά όχι και επίπεδο) κατανάλωσης.

Η ιδέα ενός «ευρωπαϊκού σχεδίου Μάρσαλ» που θα διοχέτευε στον τρίτο κόσμο βιομηχανικά πλεονάσματα που δεν μπορούν να πουληθούν αλλού είναι μια ηλίθια απάτη: προκειμένου, δηλαδή, να «προσφέρει εργασία» (ευχαριστούμε, ω, αφέντες!) στους ευρωπαίους εργάτες, θα μπορούσε να εφοδιάσει χώρες – στις οποίες το 20, 40 ή 60% του πληθυσμού δεν διαθέτει ούτε γη, ούτε εργασία, ούτε μέσα εργασίας- με μηχανές και εργαλεία που επιτρέπουν την εξοικονόμηση εργατικού δυναμικού.
Και αυτές οι μηχανές και τα εργαλεία, τι θα παράγουν και για ποιους αγοραστές;

Καταναλωτικά προϊόντα πάνω απ’ όλα, αυτό εννοείται, για τους καταναλωτές (συμπεριλαμβανομένων και των ανέργων) του πλούσιου κόσμου.
Γιατί στον φτωχό κόσμο δεν υπάρχουν αξιόχρεοι καταναλωτές, ούτε καν για τα προϊόντα των εδαφών που έχουν υφαρπάξει οι γαιοκτήμονες και οι πολυεθνικές.
Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί βοήθειας και ανάπτυξης (ΟΗΕ, UNESCO, UNICEF, Διεθνής Τράπεζα κλπ.) υποχρεώθηκαν να παραδεχτούν την προφανή διαπίστωση:

Η πείνα και η εξαθλίωση δεν πρόκειται να εξαλειφθούν μέσα από την οικονομική ανάπτυξη βιομηχανιστικού τύπου αλλά μέσα από ειδικού τύπου πολιτικές που θα προσφέρουν στον πληθυσμό τη μεγαλύτερη δυνατή πρόσβαση στα μέσα αυτοπαραγωγής (και συγκεκριμένα στη γη) και επομένως στην ίδια την αυτοπαραγωγή. […]

Ένα από τα κεντρικά ζητούμενα της κρίσης είναι το κατά πόσον θα δοθεί ή όχι η δυνατότητα στον προ-βιομηχανικό κόσμο να φτάσει σε ένα μεταβιομηχανικό και μετακαπιταλιστικό τρόπο παραγωγής δίχως να περάσει μέσα από τη γενίκευση των μισθωτών και εμπορευματικών σχέσεων που χαρακτηρίζουν τον βιομηχανισμό.

—–
Η ανεργία δεν είναι παρά η ορατή εκδήλωση μιας πολύ πιο ριζικής μείωσης της εργασίας στη σύγχρονη κοινωνία. Αυτή η τάση είναι πια αμετάκλητη. Ποια προοπτική απομένει; Που μας οδηγεί η κατάργηση της εργασίας;
Ραλφ Νταρεντορφ
Δ/ντής της London School of Economics

Πριν εκδιωχθούν από τον Παράδεισο, ο Αδάμ και Εύα απολάμβαναν, δίχως να εργάζονται, ένα ψηλό βιοτικό επίπεδο. Μετά την εκδίωξή τους, υποχρεώθηκαν να ζήσουν μέσα στη φτώχεια και να δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ.
Η ιστορία της τεχνικής προόδου των τελευταίων διακοσίων ετών είναι η ιστορία της πεισματικής προσπάθειας να ξαναβρεθεί ο δρόμος του Παραδείσου.
Ωστόσο, τι θα γινόταν αν όλα τα πλούτη προσφέρονταν δίχως να χρειάζεται να δουλεύουμε με αντίτιμο ένα μισθό; Οι άνθρωποι θα πέθαιναν από πείνα στον Παράδεισο εκτός και αν απαντήσουμε με μια νέα εισοδηματική πολιτική στη νέα τεχνολογική κατάσταση.

Βασίλι Λεοντιεφ
Βραβείο Νόμπελ της Οικονομίας

Να δουλεύουμε λιγότερο, να δουλεύουμε όλοι – και να ζούμε καλύτερα
C.F.D.T.
(Γαλλική δημοκρατική Συνομοσπονδία Εργαζομένων)

—–
*Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αντρέ Γκορζ, Οι δρόμοι του παραδείσου, Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2007.

—-
Ο Αντρέ Γκορζ γεννημένος στη Βιέννη τον Φεβρουάριο του 1923, ως Γκέραρντ Χορστ, ήταν γιος ενός Εβραίου εμπόρου και μιας καθολικής γραμματέως, γόνου καλλιεργημένης οικογένειας.

Αν και οι γονείς του δεν διέθεταν μια έντονη αίσθηση εθνικής ή θρησκευτικής ταυτότητας, επειδή μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον αντισημιτικό, ο πατέρας του οδηγήθηκε στο να ασπαστεί τον καθολικισμό, το 1930.
Το 1939, η μητέρα του τον στέλνει σε ένα καθολικό ίδρυμα της Λοζάνης, για να αποφύγει την επιστράτευσή του στον γερμανικό στρατό.
Το 1945, αποφοιτά από τη Σχολή Μηχανικών του πανεπιστημίου της Λοζάνης με πτυχίο χημικού μηχανικού.

Δείχνει ενδιαφέρον για τη φαινομενολογία και για το έργο του Σαρτρ.
Η γνωριμία του με τον Σαρτρ, την επόμενη χρονιά, σηματοδοτεί τη διανοητική του διαμόρφωση.
Ξεκινώντας την επαγγελματική του δραστηριότητα ως μεταφραστής αμερικανικής λογοτεχνίας σε έναν Ελβετό εκδότη, δημοσιεύει επίσης τα πρώτα του άρθρα στην εφημερίδα ενός συνεταιριστικού κινήματος.
Τον Ιούνιο του 1949, μετακομίζει στο Παρίσι.

Η είσοδός του στο ParisPresse σηματοδοτεί το ντεμπούτο του στη δημοσιογραφία, με το ψευδώνυμο Μισέλ Μποσκέ.

Ο Ζαν-Ζακ Σερβάν-Σρεμπέρ, το 1955, τον προσλαμβάνει ως οικονομικό συντάκτη στο LExpress.
Παράλληλα, πλησιάζει την ομάδα των σαρτρικών και υιοθετεί μια υπαρξιστική προσέγγιση του μαρξισμού, που τον οδηγεί στο να παραχωρήσει μια κεντρική θέση στα ζητήματα της αλλοτρίωσης και της απελευθέρωσης, και όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο μιας συλλογιστικής όπου η κατευθυντήρια αρχή είναι η προσήλωση στην υπαρξιακή εμπειρία και στην ανάλυση των κοινωνικών συστημάτων από τη σκοπιά του ατομικού βιώματος.

Αυτές οι αναφορές στην φαινομενολογία και στον μαρξισμό υπαρξισμό αποτελούν τα φιλοσοφικά θεμέλια των πρώτων του βιβλίων, τα οποία υπογράφει πλέον ως Αντρέ Γκορζ: Le Traitre (Le Seuil, 1958), La Morale de lhistoire (Le Seuil, 1959), Les fondements pour une morale (Galilee, 1977).
Στον πυρήνα της σκέψης του κυριαρχεί λοιπόν το ζήτημα της αυτονομίας του ατόμου.
Συνάγει λοιπόν μια αντίληψη βαθύτατα χειραφετιστική του κοινωνικού κινήματος, όπου η έννοια της ανάπτυξης της ατομικής αυτονομίας προσλαμβάνεται ως η προϋπόθεση εκ των ουκ άνευ για τη μετατροπή της κοινωνίας.

Αυτή την ιδέα, πως ατομική και συλλογική απελευθέρωση αλληλοκαθορίζονται αμοιβαία, τη μοιράζεται με τον Χέρμπερτ Μαρκούζε, προσωπικό φίλο, αλλά κυρίως μεγάλη μορφή της Σχολής της Φρανκφούρτης. Επηρεασμένος από την τάση της φρανκφουρτιανής προσέγγισης – να ξεπεραστεί ο οικονομισμός της παραδοσιακής μαρξιστικής ανάλυσης της κοινωνίας -, κριτικάρει την υποταγή της κοινωνίας στις επιταγές της οικονομικής λογικής.
Ο στρουκτουραλισμός, εξ αιτίας της ίδιας της αφετηρίας του (κεντρικότητα της δομής) και της άρνησης του υποκειμένου και της υποκειμενικότητας, γίνεται επίσης το αντικείμενο βίαιης κριτικής.

Η θέση του, ταυτόχρονα αντιθεσμική, αντιστρουκτουραλιστική και αντι-αυταρχική, βρίσκεται και στη γραμμή που δίνει στην επιθεώρηση Les Temps Modernes, με την είσοδό του στη συντακτική της επιτροπή (1961).
Βρίσκεται λοιπόν στο ίδιο μήκος κύματος με Ιταλούς ριζοσπάστες όπως ο Γκαραβάνι, ο νεοκεϊνσιανιστής κομμουνιστής Μπρούνο Τρεντίν ή ο ελευθεριακός συνδικαλιστής Βιτόριο Φόα.

Ως επικεφαλής της ομάδας των διανοουμένων της «ιταλικής» τάσης της νέας Αριστεράς, ασκεί αρκετή επιρροή πάνω στους αγωνιστές της UNEF και της CFDT, ιδιαίτερα στους Ζαν Οζέρ, Μισέλ Ρολάν και Φρεντό Κρουμνόφ.

Με το βιβλίο του Εργατική Στρατηγική και νεοκαπιταλισμός (Le Seuil, 1964), αναφέρεται στα συνδικαλιστικά κινήματα και τις στρατηγικές που τους προσφέρονται, ενώ προβαίνει σε μια αυστηρή κριτική του μοντέλου της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Την ίδια χρονιά, εγκαταλείπει το LExpress μαζί με τους Σερζ Λαφορί, Ζακ-Λοράν Μποστ, Κ.Σ. Καρόλ και Ζαν Ντανιέλ, για να ιδρύσει το Noubel Observateur.
Ενώ συνεχίζει να επεξεργάζεται μια θεωρία επαναστατικών μεταρρυθμίσεων, με τα έργα του Le Socialisme Difficele (Le Seuil, 1967) & Reforme et Revolution (Le Seuil, 1969), το κύμα αμφισβήτησης που ξεσηκώνει ο Μάης του ’68 τον επηρεάζει βαθιά.

Η υπαρξιστική του σκοπιά του σοσιαλισμού έρχεται σε σύγκλιση με εκείνον τον αριστερίστικο αυθορμητισμό που καταγγέλλει το πώς οι διάφορες μορφές των θεσμών (το κράτος, το σχολείο, η οικογένεια, η επιχείρηση, κλπ) περιορίζουν την ελευθερία του ανθρώπου.
Οι θέσεις του Ιβάν Ίλιτς πάνω στην εκπαίδευση, την ιατρική ή την κατάργηση της μισθωτής εργασίας, τίθενται πλέον στο επίκεντρο της συλλογιστικής του.
Όμως η εξέλιξή του έχει αντίκτυπο στις συνεργασίες του.
Στο Temps Modernes έχει την ευθύνη της έκδοσης από το 1969, αλλά από το 1974, μια διαφωνία ως προς το τεύχος το αφιερωμένο στην ιταλική οργάνωση Λότα Κοντίνουα προκαλεί την παραίτησή του.

Αν και παραμένει επί μακρόν παραίτηση στα χαρτιά και μόνο, αντικατοπτρίζει την απομάκρυνσή του από τν Ζαν – Πολ Σαρτρ.
Παράλληλα στον Nouvel Observateur, μπαίνει στο περιθώριο του οικονομικού τμήματος, προς όφελος πιο κλασικών οικονομολόγων.
Η εκστρατεία του κατά της πυρηνικής βιομηχανίας, είχε ως συνέπεια να ασκηθούν ισχυρές πιέσεις στην εφημερίδα από τη γαλλική ΔΕΗ και να περικοπούν οι διαφημίσεις.
Η άρνηση της διεύθυνσης του περιοδικού να του παραχωρήσει ένα ειδικό τεύχος πάνω στο θέμα, τον οδηγεί να δημοσιεύσει το αφιέρωμά του στο Que Choisir?, που σημειώνει μεγάλη επιτυχία.

Η εξέλιξή του αυτή πάει χέρι χέρι με τη στράτευσή του στους κόλπους ενός ρεύματος της ριζοσπαστικής οικολογίας, όπου αναδεικνύεται με τα δοκίμιά του σε εξέχουσα φυσιογνωμία.

Δημοσιεύει μια συλλογή άρθρων και δοκιμιών, με τον τίτλο, Ecologie et Politique (Galilee 1975, Οικολογία και Πολιτική, έκδοση, Λιβάνης), ανάμεσά τους το δοκίμιο Οικολογία και Ελευθερία, που συνιστά αφ’ εαυτού «ένα από τα θεμελιώδη κείμενα της οικολογικής προβληματικής».
Έρχεται σε ρήξη με την ελευθεριακή παράδοση, στο εσωτερικό της οποίας τοποθετούσε έως τότε τη συλλογιστική του .
Σε μια λογική υπονόμευσης του καπιταλιστικού συστήματος και σε μια απόπειρα σύζευξης του μαρξισμού με την οικολογία, επιχειρεί να φέρει μια οικολογική απάντηση στις ανάγκες του συστήματος, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα τις καταστροφικές προεκτάσεις του παραγωγίστικου υποδείγματος πάνω στις οικολογικές και κοινωνικές ισορροπίες.

Μέσω μιας σκέψης θεμελιωδώς αντι-οικονομίστικης, αντιχρησιμοθηρικής και αντι-παραγωγίστικης, συνδυάζει την απόρριψη της καπιταλιστικής λογικής της συσσώρευσης πρώτων υλών, ενέργειας και εργασίας, με μια κριτική του διευρυμένου καταναλωτισμού, μετά τη μελέτη της έκθεσης του Κλαμπ της Ρώμης σχετικά με τα όρια της κατανάλωσης.
Στη συνέχεια, φαίνεται να επηρεάζεται από τον Λουί Ντιμόν, υιοθετώντας την οπτική του ότι η μαρξιστική παράδοση, όπως η φιλελεύθερη παράδοση, απορρέει από μια οικονομίστικη λογική.

Η αντίθεσή του προς τον ηδονιστικό και χρησιμοθηρικό ατομικισμό, καθώς και προς τον παραγωγίστικο και υλιστικό κολεκτιβισμό, αντανακλά τη σπουδαιότητα που έχει γι’ αυτόν η διεκδίκηση των αξιών του ανθρώπου.
Μετά το Οικολογία και Ελευθερία, η αντίληψή του για την οικολογία σαν ένα εργαλείο ριζικού και μετωπικού κοινωνικού μετασχηματισμού του καπιταλισμού, αντικατοπτρίζει μια αντίληψη σαφώς πιο αντικαπιταλιστική.

Τονίζοντας την ενδογενή σχέση μεταξύ παραγωγισμού, ολοκληρωτισμού και λογικής του κέρδους, επιβεβαιώνει, κατ’ εξοχήν, τη δομική σχέση μεταξύ οικολογικής κρίσης και καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης.
Καλεί λοιπόν σε μια «επανάσταση οικολογική, κοινωνική και πολιτισμική, που θα καταργήσει τους καταναγκασμούς και τις πιέσεις του καπιταλισμού».
Όμως προσβλέπει πάντα στη σύνθεση αυτού του οικολογικού προτάγματος με τη σοσιαλιστική ουτοπία της κατάργησης της μισθωτής εργασίας.
Αυτό είναι ορατό και στο έργο του Adieux au proletariat (Galilee, 1980, Ελλ. Εκδ. Αποχαιρετισμός στο Προλεταριάτο), σφοδρή αμφισβήτηση του μαρξισμού και της λατρείας του προλεταριάτου.

Η αρχή της δεκαετίας του ’80 σηματοδοτεί τη ρήξη του με τα διάφορα ρεύματα με τα οποία είχε συνδεθεί.
Κατ’ αρχής, με το σαρτρικό κίνημα, μια και παύει να συνεργάζεται στο περιοδικό, μετά του θάνατο του ιδρυτή του (1980).
Κατόπιν, με τις διάφορες μαρξιστικές ευαισθησίες, στις επιθέσεις των οποίων απαντά με το les Cemins du Paradis (Galilee, 1983. Οι δρόμοι του Παραδείσου, πρώτη ελληνική έκδοση, Κομμούνα 1985).
Διάκειται ευνοϊκά προς την ιδέα ενός κοινωνικού εισοδήματος, ανεξάρτητου από την εργασία, αναπτύσσει τους προβληματισμούς του κυρίως γύρω από τη διαφορά μεταξύ πλούτου και ανταλλακτικής αξίας.

Δίνει τέλος στη ζωή του σε ηλικία 84 χρονών, μαζί με τη γυναίκα του Ντορίν, που έπασχε από ανίατη ασθένεια, στις 24 Σεπτεμβρίου του 2007. Αυτήν που, το 2006, της είχε αφιερώσει το βιβλίο Lettre a D.Histoire dun amour, Μια ωδή στην Ντορίν. (ελλ. Εκδ. Γράμμα στη Ντ. , Ποταμός).

Ένα απόσπασμα: « […] θα γίνεις ογδόντα δύο χρονών. Έχεις ζαρώσει έξι εκατοστά, ζυγίζεις μόλις σαράντα έξι κιλά και είσαι πάντα όμορφη, χαριτωμένη και επιθυμητή. Πάνε πενήντα οχτώ χρόνια που ζούμε μαζί και σ’ αγαπώ πιο πολύ από ποτέ.
Πρόσφατα, σε ξαναερωτεύτηκα για μια ακόμα φορά και με κατακλύζει και πάλι ένα τεράστιο κενό, που το καλύπτει μόνο το σώμα σου, σφιγμένο πάνω στο δικό μου […] θα θέλαμε να μη ζήσει κανείς μας τον θάνατο του άλλου. Έχουμε συχνά πει ότι, αν παρ’ ελπίδα, είχαμε μια δεύτερη ζωή, θα θέλαμε να τη ζήσουμε μαζί».

(Τα στοιχεία για τον Γκορζ και το έργο του προέρχονται από τη γαλλική έκδοση της Wikipedia)

H κοινωνια ως μηχανη αποκλεισμου _ Της Κατερινας Ματσα

Η κοινωνία ως «μηχανή αποκλεισμού». Της Κατερίνας Μάτσα

18:04, 08 Απρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/90637

Στην καρδιά της ορθολογικότητας της δικιάς μας κουλτούρας βρίσκεται ένας αποκλεισμός, που προηγείται οποιουδήποτε άλλου, πιο ριζικός από τον αποκλεισμό των τρελών, των παιδιών ή των κατώτερων φυλών, ένας αποκλεισμός που προηγείται όλων αυτών και χρησιμεύει ως πρότυπό τους, ο αποκλεισμός του νεκρού και του θανάτου».

[…] Προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα, σιωπηλοί μάρτυρες μιας χωρίς προηγούμενο κρίσης της κοινωνίας και του πολιτισμού.
Ένας πραγματικός μικρόκοσμος που βιώνει καθημερινά το θάνατο, ζώντας στο κοινωνικό περιθώριο, μέσα σ’ έναν κόσμο που γεννά και συσσωρεύει καταστροφές.

Η χρήση των ναρκωτικών γι’ αυτά τα νέα παιδιά γίνεται ένα παιχνίδι ρώσικης ρουλέτας, μια διαρκής αναμέτρηση με το θάνατο.

Αναζητούν απελπισμένα τη δύση τους, γνωρίζοντας ότι κάθε δόση μπορεί να είναι η μοιραία δόση.
Ζουν μέσα στην εξαθλίωση, γνωρίζοντας ότι αυτός ο τρόπος ζωής τους εκθέτει σε μυριάδες κινδύνους (λοιμώξεις, ατυχήματα, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κ.α.).
Παρ’ όλα αυτά επιμένουν.

Το κάνουν όχι από ευχαρίστηση, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά από ανάγκη.
Τα ναρκωτικά δεν αποτελούν αντικείμενο επιθυμίας αλλά ανάγκης.

Η εξάρτηση δεν είναι παρά ένας τυραννικός καταναγκασμός, καθημερινό μαρτύριο, που μετατρέπει τη ζωή σε κόλαση.
Για τους τοξικομανείς η προβληματική της επιθυμίας έχει μετατεθεί στο πεδίο της ανάγκης, ο θάνατος κυριαρχεί στην ψυχική σκηνή.
«Μέσα από τη χρήση των ναρκωτικών», λέει η Sylvie Le Poulichet, «επιτελείται μια διαρκής προσομοίωση θανάτου».
Η έναρξη της χρήσης ουσιών γίνεται, συνήθως, στην αρχή της εφηβείας.

Είναι η ηλικία της ανακάλυψης της άγνωστης, ακόμα, ηπείρου της σεξουαλικότητας και της συνάντησης του υποκειμένου με το ζήτημα του θανάτου.
Είναι η εποχή της αναμέτρησής του με το άγνωστο, το τυχαίο, το αβέβαιο, μέσα σε ένα φαντασιωτικό παιχνίδι, όπου το επίδικο είναι η ζωή του ή ο θάνατός του.

Από την ικανότητά του να «επιβιώσει» ψυχικά μέσα από αυτή την αναμέτρηση, από την ικανότητά του, δηλαδή, να βρει το δικό του πέρασμα προς τη ζωή, θα εξαρτηθεί το ίδιο το ψυχικό του γίγνεσθαι.

Στις περιπτώσεις όμως που υπάρχουν βαθιά ελλείμματα στον ψυχισμό του και συνθήκες κρίσης στο οικογενειακό και στο κοινωνικό περιβάλλον, τότε αυτό το πέρασμα προς τη ζωή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ικανοποιητικά για το άτομο και το παιχνίδι με το θάνατο γίνεται τρόπος ζωής, που μπορεί να πάρει τη μορφή της τοξικομανίας. […]

Το βέβαιο όμως είναι ότι σ’ αυτό το μακάβριο παιχνίδι η διαρκής πρόκληση του θανάτου αποσκοπεί, βασικά στην ακύρωσή του. […]

Όταν κάνουν χρήση δεν έχουν στο μυαλό τους το θάνατο, δεν επιδιώκουν – εκτός από συγκεκριμένες ιδιαίτερες περιπτώσεις όπου συνυπάρχει ψυχοπαθολογία – να αυτοκτονήσουν. Ρισκάρουν το θάνατο για να κερδίσουν τη ζωή.

Επιδιώκουν, βασικά, να αποδείξουν –στον εαυτό τους, πρώτα απ’ όλα- ότι μπορούν να ακυρώσουν το θάνατο και να βγουν νικητές.
Κρύβουν την τρομακτική τους ανασφάλεια πίσω από την επίδειξη της –φαντασιωσικής- παντοδυναμίας που δίνουν τα ναρκωτικά. […]

Γι’ αυτό η λήψη υπερβολικής δόσης (OD) είναι τόσο συνήθης πρακτική, στην οποία ο ίδιος ελάχιστες, σχετικά, φορές δίνει το χαρακτήρα της απόπειρας αυτοκτονίας. […]
Όταν κάνει χρήση δεν υπάρχει γι’ αυτόν ο Άλλος, ως ζωντανή παρουσία στη ζωή του.

Υπάρχει μόνο το χάσμα της απουσίας, που δίνει τραγική διάσταση στη μοναξιά του.

Ο θάνατος, λοιπόν, σφραγίζει την καθημερινότητα της μίζερης ζωής τους, γιατί έχει ήδη σφραγίσει, από πριν, τον εσωτερικό ψυχικό τους κόσμο.
Μέσα σ’ αυτόν βρίσκεται, συχνά, κλεισμένος ένας αγαπημένος νεκρός που δεν μπόρεσαν να τον πενθήσουν, εγκιβωτισμένος σε μία «κρύπτη» στο εσωτερικό του Εγώ.

Το πένθος αυτού του νεκρού ήταν ανέφικτο μέσα στις συνθήκες που συντελέστηκε η μεγάλη απώλεια.

Αυτός ο ψυχικός τραυματισμός, που δεν έγινε δυνατό να μεταβολιστεί ψυχικά, μπορεί να συνδέεται με προσωπικά βιώματα, μπορεί όμως και να μεταδόθηκε από προηγούμενες γενιές και να αφορά συλλογικές εμπειρίες (της κοινότητας, του έθνους, της κουλτούρας στην οποία ανήκει η οικογένεια του συγκεκριμένου ατόμου).
Αυτό το τραύμα διαμορφώνει με πολύπλοκο και κρυπτικό, συνήθως, τρόπο τα δυναμικά της ψυχικής ζωής του ίδιου αλλά και της οικογένειάς του.

Γεννά κρύπτες και «φαντάσματα» που «στοιχειώνουν» τους ζωντανούς. […]

Η κλινική μας εμπειρία επιβεβαιώνει την παρουσία όλων αυτών των φαινομένων σε πολλούς τοξικομανείς, που προσήλθαν στον Συμβουλευτικό Σταθμό του 18 ΑΝΩ και ζήτησαν να ενταχθούν σε κάποιο από τα θεραπευτικά προγράμματα που υλοποιούνται στη Μονάδα.

Παρατηρήσαμε αρχικά ότι στο ιστορικό της οικογένειας των τοξικομανών αναφέρονται πολλοί θάνατοι, συνήθως πρόωροι και απροσδόκητοι.

Το πένθος γι αυτούς τους νεκρούς δεν έγινε εφικτό, για πολλούς λόγους, ιδιαίτερους για τον καθέναν.
Η έναρξη της χρήσης ουσιών τοποθετείται, συνήθως, χρονικά, μετά την τραυματική απώλεια και ο αδύνατο πένθος της. […]

Παρατηρήσαμε στην κλινική πράξη ότι στις περιπτώσεις που υπήρχε αδύνατο πένθος η θεραπευτική διαδικασία ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και οι υποτροπές συχνές, ακόμα και μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του θεραπευτικού προγράμματος.

Σ’ αυτά τα άτομα αναπτυσσόταν, συχνά, μετά την απεξάρτησή τους από τα ναρκωτικά, μια εξαρτητική σχέση με το αλκοόλ, η οποία προηγούνταν της υποτροπής στα ναρκωτικά και στη συνέχεια εξελισσόταν παράλληλα. […]

Η επιθυμία να φωτιστούν και να διερευνηθούν διεξοδικά όλα αυτά τα ζητήματα υπαγορεύτηκε βασικά από την ανάγκη να συμβάλουμε, ως 18 ΑΝΩ και στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, στο να γίνει η θεραπευτική διαδικασία της απεξάρτησης πληρέστερη, να προχωρήσει σε μεγαλύτερο βάθος και να είναι πιο αποτελεσματική.
Μ’ άλλα λόγια, διερευνήσαμε το πεδίο του θανάτου για να υπηρετήσουμε τη ζωή.

Η απώθηση του θανάτου και του πένθους

[…] Η διαδικασία του πένθους πραγματοποιείται στον τόπο της συνάντησης του ψυχικού με το κοινωνικό.
Η έκφραση του πένθους παίρνει πολλές μορφές (θρήνος, παράπονο, θλίψη, άγχος, οργή, αγανάκτηση, κ.α.).

Στους περισσότερους πολιτισμούς ο θρήνος αποτελεί την πρώτη αντίδραση στο θάνατο.
Σε όλους τους τύπους κοινωνιών οι τιμές στο νεκρό αποδίδονται μέσα από επιθανάτιες τελετές.
Πάντως ο τρόπος που εκφράζεται το πένθος σε μια κοινωνία συναρτάται στενά με την κουλτούρα της, με τον τρόπο που αφήνει ελεύθερα, προβάλλει και νοηματοδοτεί ή αντίθετα καταπνίγει και απαγορεύει να εκφραστούν τα αρνητικά συναισθήματα που γεννά η απώλεια.

Στις παραδοσιακές, τις προκαπιταλιστικές, κοινωνίες η εργασία του πένθους είχε κοινωνικό χαρακτήρα και αποτελούσε μέρος ενός τελετουργικού, στο πλαίσιο μια κοινωνικής πρακτικής, που περιελάμβανε ένα υποστηρικτικό κοινωνικό δίκτυο γύρω από τον πενθούντα και μία διαδικασία από κοινού συμμετοχής της κοινότητας στο πένθος για τον νεκρό. […]

Ο άνθρωπος σ’ εκείνες τις κοινωνίες ήταν βαθιά και άμεσα κοινωνικός και δεν διαχώριζε τον εαυτό του από τη φύση.
Η οικειότητα με το θάνατο ήταν μια μορφή παραδοχής της τάξης και της φύσης.
Από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι και σήμερα, οι δημογραφικές μεταβολές, η βιομηχανική επανάσταση και η πρόοδος της Ιατρικής άλλαξαν τη στάση των ανθρώπων απέναντι στο θάνατο.

Ο θάνατος καθενός, καθώς και ο θάνατος των οικείων του, εσωτερικεύεται, απωθείται και εκδιώκεται από την καθημερινότητά του.
Η απώλεια ενός οικείου και ο χρόνος του πένθους δεν αποτελούν πλέον μια εμπειρία στην οποία συμμετέχει και το κοινωνικό σώμα.
Το πένθος στις κοινωνίες της νεωτερικότητας έχει χάσει το κοινωνικό του χαρακτήρα και έχει γίνει μια στενά ατομική υπόθεση, μια ατομική ψυχική διεργασία.
Αυτό που κυριαρχεί σε κοινωνικό επίπεδο είναι η απώθηση του θανάτου μέσα σε συνθήκες ακραίας εξατομίκευσης.

«Η σύγχρονη κοινωνία», λέει ο Αρίες, «στερεί τον άνθρωπο από το θάνατό του και δεν του τον επιστρέφει παρά μόνο εφόσον δεν πρόκειται να ταράξει τους ζωντανούς. Από την άλλη μεριά, απαγορεύει στους ζωντανούς να δείχνουν συγκινημένοι από το θάνατο του άλλου, δεν τους επιτρέπει ούτε να κλάψουν τους νεκρούς, ούτε να κάνουν ότι τους νοσταλγούν».

Σε μια κοινωνία η οποία μέσα στην κρίση της λειτουργεί ως «μηχανή αποκλεισμού», δημιουργώντας όρους κοινωνικού αποκλεισμού για ένα ευρύτατο και διαρκώς διευρυνόμενο φάσμα ατόμων και κοινωνικών ομάδων, ο μεγαλύτερος αποκλεισμός είναι αυτός του νεκρού και του θανάτου.

«Στην καρδιά της ορθολογικότητας της δικιάς μας κουλτούρας βρίσκεται ένας αποκλεισμός, που προηγείται οποιουδήποτε άλλου, πιο ριζικός από τον αποκλεισμό των τρελών, των παιδιών ή των κατώτερων φυλών, ένας αποκλεισμός που προηγείται όλων αυτών και χρησιμεύει ως πρότυπό τους, ο αποκλεισμός του νεκρού και του θανάτου».

Οι σύγχρονες πόλεις είναι χτισμένες σαν να μην υπάρχει θάνατος. Το φέρετρο είναι πολύ δύσκολο να φτάσει στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας ή του ουρανοξύστη.
Κανείς πια δεν είναι διαθέσιμος για να «ξενυχτήσει» τον νεκρό στο σπίτι του το τελευταίο βράδυ πριν από την ταφή και να συμπαρασταθεί στους πενθούντες συγγενείς του. […]
Σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές απουσιάζει τραγικά ένα υποστηρικτικό δίκτυο ανθρώπων γύρω από τους πενθούντες, για να μοιραστεί μαζί τους τον πόνο της απώλειας και να θρηνήσει τον νεκρό.

Όμως η εμπειρία του πένθους χρειάζεται, οπωσδήποτε, έναν συνομιλητή για να βιωθεί και να εκφραστεί με λόγια, να μιληθεί. […]
Ο θάνατος του προσφιλούς προσώπου πρέπει να εγγραφεί κοινωνικά, να πάρει το χαρακτήρα μιας κοινής «μαρτυρίας», μιας από κοινού συμμετοχής στον πόνο της απώλειας, ενός συλλογικού θρήνου.

Η απουσία αυτού του κοινωνικού συνομιλητή που μπορεί να λειτουργήσει για τους πενθούντες ως υποστηρικτικό δίκτυο οδηγεί στην αποκοινωνικοποίηση και τελικά στην απώθηση του πένθους.
Ο βαθμός της απώθησης του πένθους σε κοινωνικό επίπεδο αποτελεί δείκτη του βαθμού αποξένωσης των ανθρώπων, μέτρο της κοινωνικής αλλοτρίωσης.

Μέσα στις συνθήκες που ορίζονται από την κυρίαρχη σήμερα ιδεολογία του ατομικισμού διαμορφώνεται ο ψυχισμός της νέας γενιάς, της γενιάς «χωρίς μέλλον» (generation no future”) και εμφανίζεται πολύμορφα η αδυναμία της, σε συλλογικό επίπεδο, να επιτελέσει το πένθος της για ένα καλύτερο μέλλον, που δικαιούται, αλλά της το στερούν.

Μήπως, λοιπόν, αυτό το αδύνατο πένθος των νέων της εποχής μας γίνεται ένας από τους παράγοντες που πυροδοτούν, σε τόσο μεγάλη έκταση, τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές τους; Μήπως η σημερινή κοινωνία του θεάματος είναι ανίκανη να πενθήσει επειδή έχει μετατρέψει και τον ίδιο το θάνατο σε θέαμα;

Ακόμα και οι μαζικοί θάνατοι των πολέμων, των βομβαρδισμών, των μαζικών καταστροφών δεν αντιπροσωπεύουν για τον θεατή τους – που τους παρακολουθεί στην τηλεόραση, αμέτοχος, με το αίσθημα της ασφάλειας που παρέχει ο ιδιωτικός του χώρος- παρά απλές τηλεοπτικές εικόνες που συντηρούν την ψευδαίσθηση ότι ο θάνατος δεν τον αφορά προσωπικά, είναι κάτι ξένο προς αυτόν, δεν επηρεάζει την καθημερινότητά του.
Πίσω από αυτή την αδυναμία του μέσου ανθρώπου της εποχής μας να αποδεχτεί το θάνατο και να μιλήσει ανοιχτά για αυτόν, βρίσκεται η αδυναμία του να πενθήσει τους νεκρούς του.

Βρίσκεται η ανικανότητά του να επεξεργαστεί ψυχικά τον τραυματισμό της απώλειας και να τον επουλώσει.
Βρίσκεται μια βαθιά ελλειμματική λειτουργία συμβολοποίησης και μετουσίωσης.

Γι’ αυτό δεν αντέχει τον ψυχικό πόνο και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον ναρκώνει.
Ακόμα και στις κορυφαίες στιγμές του αποχαιρετισμού του νεκρού, κατά την τελετή της ταφής του, οι πενθούντες, συγγενείς και φίλοι, παρευρίσκονται συνήθως με ναρκωμένες τις αισθήσεις από τα ηρεμιστικά που καταναλώνουν.

Μ’ αυτόν τον τρόπο, βέβαια, μπλοκάρουν ακόμα περισσότερο τη διαδικασία του πένθους, τη στιγμή ακριβώς που θα έπρεπε να αρχίσει.

«Τελικά», λέει ο Αρίες, «καταλήγει κανείς να αναρωτηθεί αν μεγάλο μέρος της σημερινής κοινωνικής παθολογίας πηγάζει από την τοποθέτηση του θανάτου έξω από την καθημερινή ζωή, από την απαγόρευση του πένθους και του δικαιώματος να πενθούμε τους νεκρούς μας».

Αποσπάσματα από το νέο βιβλίο της Κατερίνας Μάτσα, «Το αδύνατο πένθος και η κρύπτη» Ο τοξικομανής και ο θάνατος, των εκδ. Άγρα.

Η ψυχίατρος Κατερίνας Μάτσα γεννήθηκε το 1947 στη Νέα Αρτάκη Ευβοίας. Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα και Ψυχιατρική στο Παρίσι και την Αθήνα. Είναι η γυναίκα του Σάββα Μιχαήλ.
Εργάζεται στο Ε.Σ.Υ., στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, το γνωστό Δαφνί, από το 1974 μέχρι σήμερα. Είναι η επιστημονική υπεύθυνη της Μονάδας Απεξάρτησης Τοξικομανών Ψ.Ν.Α. – 18 ΑΝΩ και εκδότρια του περιοδικού «Τετράδια Ψυχιατρικής».
Το 2001 κυκλοφόρησε στις Εκδόσεις «Άγρα» το βιβλίο της «Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές… Το αίνιγμα της τοξικομανίας» το 2006 «Η περίπτωση Ευρυδίκη – Κλινική της τοξικομανίας» και «Ψυχοθεραπεία και τέχνη στην απεξάρτηση – Το «παράδειγμα» του 18 Άνω (2008).


Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr:

H Eλλαδα χωρις φωνη _ Toυ Jose Manouel Lamarque

Η Ελλάδα χωρίς φωνή. Του Jose Manouel Lamarque

14:04, 01 Απρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/89841

Ενώ η Ευρώπη βιώνει μια κρίση χωρίς προηγούμενο, όπου έθνη όπως η Ισπανία ξυπνούν εμβρόντητα και φωνές ακούγονται υπέρ του ελληνικού λαού, γιατί δεν ακούγεται καμιά φωνή στην Ελλάδα; Γιατί ένας διανοούμενος, ένας καλλιτέχνης, καμία προσωπικότητα δεν βγάζει καμία κραυγή απελπισίας και ένα κάλεσμα για αλληλεγγύη;

Που είναι οι θυγατέρες και οι εγγονές της Μπουμπουλίνας, της Μελίνας, της Ειρήνης Παπά;

Γιατί, ενώ η Ελλάδα είναι ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και όχι μια απομονωμένη χώρα, γιατί η εκκωφαντική σιωπή έρχεται από τη θάλασσα του Αιγαίου;

Οταν η Ελλάδα ήταν μια δικτατορία, οι Ελληνες της εξορίας, οι πολιτικοί πρόσφυγες έκαναν αισθητή τη φωνή τους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Σήμερα όμως, τίποτε, τίποτε άλλο από μια σιωπή που μας εκπλήσσει και μας κουφαίνει.

Εχασαν άραγε οι Ελληνες την αίσθηση που είχαν της αντιπολίτευσης, της αντίστασης, του αγώνα;…

Εγιναν όπως πολλοί λαοί της Ευρώπης, χορτάτοι, μπουχτισμένοι, απελπισμένοι μέχρι του σημείου να πιστεύουν ότι κανένας δεν θα τους ακούσει, ότι κανένας δεν θα ξέρει να τους ακούσει;

Λοιπόν η βοή σβύνει, αργά, σιγά, μαλακά για να πεθάνει στην Ιόνιο θάλασσα.

Τότε γιατί να προσπαθεί κάποιος να καταλάβει, να ελπίζει ότι μπορεί να βοηθήσει, να εύχεται την αδελφοσύνη των λαών της Ευρώπης για ένα λαό του οποίου τα παιδιά, το μέλλον του, διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο;

Γιατί κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα να συντηρεί την φλόγα που θα ήθελε να είναι όπως το φως στη νύκτα, ώστε να διαβεβαιώνει τους Ελληνες ότι δεν είναι μόνοι;

Γιατί να θέλουμε να διώξουμε την νύκτα και να προσφέρομε στην Ελλάδα μια αυγή που θα φέρει τον ήλιο της ελπίδας, όταν χιλιάδες χέρια τραβούν πάντα, και ακόμη, τις κουρτίνες του σκόταδιού πάνω στο σώμα τους, και αρνούνται το φως της λευτεριάς;

Είναι άραγε αυτή η μάταιη ελπίδα των εκλογών που κάνει τους Ελληνες να πιστεύουν, ότι ένας Σωτήρας, ένας θεόσταλτος άνθρωπος θα έλθει να τους σώσει, όπως ένας μυθικός αετός που ξεπετιέται από τ’ αστέρια τα ξημερώματα;

Εάν το πιστεύουν, εάν το σκέπτονται, δεν μπορούμε να τους μεταπείσουμε, αφού από αυτούς τους ίδιους εξαρτάται η σωτηρία τους.

Σέβομαι τις ονειροπολήσεις σας, μην εύχεστε να μου χαμογελάσουν.

Jose Manouel Lamarque
helpthegreekpeople.blogspot.com

———-

(Σημείωση: Στις 21/3/2012, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, δημοσιεύτηκε άρθρο του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη στο tvxs με τίτλο «Πώς να τιμήσει την ποίηση η νεκρή Ελλάδα», ενώ λίγες μέρες μέρες μετά, στις 30/3/2012, ένας Γάλλος φιλέλληνας δημοσιογράφος, ο Jose Manouel Lamarque, δημοσίευσε ένα ανάλογο προβληματισμού άρθρο, που μόλις διαβάσατε. Εν τω μεταξύ, το tvxs.gr, είχε αναδημοσιεύσει πρώτο στην Ελλάδα, την ανοιχτή επιστολή του Γιάννη Μακριδάκη προς τους Γάλλους: Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας στις 13/3/2012, όπως και τη δεύτερη που ακολούθησε, προς τους Ευρωπαίους: Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, στις 28/3/2012, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στον ξένο Τύπο.)