Αντί Ανάπτυξης

Μία κωμική όσο και σοκαριστική νουβέλα «πολιτισμικής φαντασίας», από τον φυσικό καλλιεργητή – ερευνητή – συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη και τις εκδόσεις Εστία, που εισάγει τη νεοελληνική λογοτεχνία στη μετακαταναλωτική εποχή της ανθρωπότητας, θα βρίσκεται τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015 στα ράφια των βιβλιοπωλείων.

Μάλλον το Χάος φρόντισε να συμπέσει ημερολογιακά, η έκδοση του 10ου αυτού βιβλίου του συγγραφέα, με τη μέρα γενεθλίων της μάνας του, στην οποία είναι και αφιερωμένη -όπως έγραψε ο ίδιος στον προσωπικό του ιστότοπο- αλλά και συγκυριακά με τη μέρα των ιστορικών διαπραγματεύσεων για το μέλλον της μάνας γης – της χώρας μας, με μια Ευρώπη σκαιού μέλλοντος.
Ένα συγγραφικό έργο Αντί Ανάπτυξης, ή αλλιώς «Αντί Στεφάνου», όπως προφητικά ίσως τιτλοφορείται, αφού μάλλον υπονοείται στις σελίδες του ως ο μόνος τρόπος για να μην ετοιμάσουμε τα…  στέφανα του πλανήτη.

Στέφανος ονομάζεται ο ήρωας του βιβλίου, ο οποίος παρατά την Ιατρική για να ταξιδέψει σε Κίνα, Ινδίες και Ιαπωνία, για να εγκατασταθεί κατόπιν στο κτήμα του παππού του επιδιδόμενος στην φυσική καλλιέργεια της γης, αντισυμβατική όσο και αδιανόητη για τους συμπολίτες του στο μικρό νησί όπου ζει.

Διάγει δε τον βίο του τόσο λιτά ως προς την χρήση φυσικών πόρων, που η κοινωνία γύρω του παρερμηνεύοντας τις κατά γενική ομολογία πρωτόγονες συνήθειές του, καταλήγουν να τον χαρακτηρίσουν ως ανισόρροπο ή ακόμη και χυδαίο «φιλόσοφο του πρωκτού» αφού σύντομα νιώθουν και να απειλούνται από αυτόν λόγω της αλλοπρόσαλλης δράσης του εντός κοιμητηρίου, όπου πρόσφατα έχει διοριστεί ως νεκροθάφτης.

Πάνω από τον τάφο της μάνας του, το μόνο τάφο που θα προλάβει να σκάψει στην ολιγοήμερη θητεία του ως νεκροπομπός, η Λεμονιά θα τον κάνει τσακωτό! Άναυδη θα τρέξει το δίχως άλλο έξαλλη να τον διαπομπεύσει αμέσως κατά την κρίση της.

Τα νέα φυσικά κάνουν όχι μόνο το γύρο του νησιού αλλά και υπερατλαντικό τηλεφωνικό ταξίδι για να φτάσουν στ’ αυτιά του ζάμπλουτου και συντηρητικού θείου του, ενώ παράλληλα η φαντασία όλων οργιάζει.

Ένας νέος ήρωας εισβάλλει από την… πίσω πόρτα της λογοτεχνίας αλλά και της ζωής μας, για να γεμίσει υγιή παράσιτα την οπτική οθόνη του σύγχρονου μέσου καταναλωτή. Ένας νέου τύπου αποδιοπομπαίος τράγος καθρεφτίζει άθελά του τη μοιραία αποπομπή του ίδιου του συστήματος από τον εαυτό του.

Θα υποψιαστούμε το έως και διαστραμμένα αντεστραμμένο είδωλό μας στον καθρέφτη του; Ή θα πορευτούμε «Αντί Στεφάνου» και αρνούμενοι να ανανοηματοδοτήσουμε τη ζωή και το θάνατο; Η απάντηση έρχεται, αφού γυρίσουμε όπισθεν και την τελευταία σελίδα του βιβλίου. Κι εύχομαι όχι την τελευταία μαρμάρινη σελίδα της ιστορίας μας.-

Κρυσταλία Πατούλη
afigisizois.wordpress.com

Μετά από 3 μυθιστορήματα και 2 ιστορικά βιβλία, η 5η νουβέλα του Γιάννη Μακριδάκη: «Αντί Στεφάνου», εκδόσεις Εστία – 2015

Δεν ευδοκίμησε τελικά ως νεκροθάφτης στη θέση του Ευταξία ο Στέφανος ο Λαδικός. Μοναχά μία κηδεία πρόλαβε να διεκπεραιώσει και αυτή ήταν της μητέρας του. Διότι η Πάτρα, εκ του Κλεοπάτρα, Λαδικού, το γένος Κουμά, η επονομαζόμενη και Ξυλαγγούρω κάποτε, όταν ήταν ακμαία, υπό των ζηλοφθόνων γυναικών της μικράς νήσου, απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 66 ετών, πιθανότατα από ανακοπή καρδιάς σύμφωνα με τη γνωμάτευση του αγροτικού γιατρού, τρεις μόλις μέρες αφότου ανέλαβε καθήκοντα εντός νεκροταφείου ο μοναχογιός της. Έγειρε το κεφάλι της αριστερά σαν λαβωμένο πουλάκι, όπως καθόταν στο κατώφλι του σπιτιού της το απόγευμα της Δευτέρας 19ης Μαΐου και ξεψύχησε ήσυχα. Σαν να αποκοιμήθηκε γλυκά κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο. Είχε και ένα απολύτως εμφανές όσο και αινιγματικό μειδίαμα στα χείλη της, το οποίο αν και κατά κόρον ερμηνεύτηκε ως αδιάψευστο τεκμήριο του ότι έφυγε από τη ζωή ικανοποιημένη, ίσως να ήταν τελικά μόνον επιτιμητικό αφού, όπως πικρόχολα αποφάνθηκε και ο περιπτεριούχος καπετάν Παράσχος Ψιλάκης κουνώντας πάνω κάτω το κεφάλι του απογοητευμένος από την απολύτως πλέον διακριτή κοινωνική της νήσου παρακμή, η μακαρίτισσα ίσως προείδε λόγω μιας πιθανής προθανάτιας έκλαμψης τα όσα αλλοπρόσαλλα επακολούθησαν την έξοδο αυτής.

Πρόδρομος μιας μετακαταναλωτικής εποχής ή εντελώς ανισόρροπος ήταν τελικά ο νεκροθάφτης Στέφανος Λαδικός; Η κοινωνία του μικρού νησιού πάντως δεν μπόρεσε να αποδεχτεί τις δράσεις του εντός νεκροταφείου και τις απόψεις του περί σαρκίου των νεκρών, και έτσι τον απέπεμψαν σύντομα από το πόστο του.

Μια νουβέλα που αφηγείται με μπρίο τη σχάση ανάμεσα στο ιερό και το γελοίο, το σύστημα της τοπικής κοινωνίας και το οικοσύστημα της φυτοκοινωνίας.

(Στο εξώφυλλο έργο του ζωγράφου Δημήτρη Τράγκα από τη σειρά σχεδίων Ο ταξιδευτής, γραφίτης σε χαρτί.)

***

Υπενθυμίζεται ότι ο Γιάννης Μακριδάκης θα βρίσκεται στην Αθήνα, στο πλαίσιο του φόρουμ Ευημερία χωρίς Ανάπτυξη, (20-22 Φεβρουαρίου, Πολυτεχνείο, Αμφ. Γκίνη) που διοργανώνουν και συντονίζουν, το δίκτυο πληροφόρησης και δραστηριοποίησης Ηλιόσποροι και, το Research & Degrowth Ελλάδας.

Με την ευκαιρία αυτή, θα πραγματοποιηθούν συναντήσεις με φίλους και αναγνώστες στα βιβλιοπωλεία Μωβ Σκίουρος και Περιπλανήσεις, όπως και στη Λέσχη Ανάγνωσης 9ου Γυμνασίου Καλλιθέας, όπου ο συγγραφέας θα συνομιλήσει για τη ζωή στη φύση, τη λογοτεχνία, την αποανάπτυξη και για το νέο του βιβλίο «Αντί Στεφάνου», και τέλος στο Θέατρο Μεταξουργείο μετά την παράσταση Ανάμισης Ντενεκές.

Info:

Τετάρτη 18 Φλεβάρη, Λέσχη Ανάγνωσης 9ου Γυμνασίου Καλλιθέας Λαγουμιτζή 12 και Δεληγιάννη, ώρα 7μμ

Πέμπτη 19 Φλεβάρη, Βιβλιοπωλείο Μωβ Σκίουρος, Πλατεία Καρύτση 3, ώρα 7μμ., τηλ. 210 3251872.

Παρασκευή 20 Φλεβάρη, Ευημερία χωρίς Ανάπτυξη, Πολυτεχνείο Αμφιθέατρο Γκίνη (είσοδος από Στουρνάρη), Φόρουμ Ευημερία χωρίς Ανάπτυξη, ώρα 6μμ.

Σάββατο 21 Φλεβάρη, Βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις, Μάρκου Μουσούρου 22, Μετς, ώρα 12.00, τηλ. 210 9240619

Δευτέρα και Τρίτη 23 και 24 Φλεβάρη, Θέατρο Μεταξουργείο, Ακαδήμου 14, παράσταση Ανάμισης Ντενεκές και συζήτηση περί λογοτεχνίας και όχι μόνο, ώρα 9 μμ, (τηλ. κρατήσεων: 2105234382)

http://tvxs.gr/news/biblio/anti-anaptyksis

Ευημερία χωρίς ανάπτυξη

Φόρουμ- Πολιτικό εργαστήρι:

“Ευημερία χωρίς ανάπτυξη: προτάσεις για έναν άλλο κόσμο από κοινού

δημιουργία ενός προγραμματικού πλαισίου πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης

Πολυτεχνείο, αμφιθέατρο Γκίνη, 20-22 Φεβρουαρίου 2015

Στόχος του φόρουμ- πολιτικού εργαστηρίου είναι η δημιουργία ενός συνεκτικού και περιεκτικού πλαισίου, συγκεκριμένων και εφαρμόσιμων προτάσεων για τη δημιουργία μιας άλλης κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας, εδώ και τώρα.

Θα επιδιώξουμε να συνθέσουμε την κινηματική και ερευνητική εμπειρία των τελευταίων ετών μέσα από τη διαμόρφωση προτάσεων για ένα εναλλακτικό μοντέλο κοινωνικής, παραγωγικής και πολιτικής ανασυγκρότησης και οργάνωσης, για ένα άλλο τρόπο ζωής, απαγκιστρωμένο από το δόγμα της αέναης οικονομικής ανάπτυξης και του καταναλωτισμού, από το κλασσικό μοντέλο δηλαδή του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού όπως το γνωρίζουμε.

Το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό σύστημα επιβάλει την λογική ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πέρα από το υπάρχον μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, των ελεύθερων αγορών, της λιτότητας και της χρηματο-τραπεζικής ηγεμονίας, που έχει καταστρέψει το περιβάλλον και τις κοινωνίες.

Το φαντασιακό της αέναης οικονομικής ανάπτυξης (μεγέθυνσης) και του καταναλωτισμού έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη οικονομική ανισότητα, κοινωνική αδικία, καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων, αυταρχική διακυβέρνηση, και φυσικά καταλήστευση και εξάντληση των φυσικών πόρων. Έχουμε εισέλθει σε μια εποχή στην οποία η ανάπτυξη, είτε μέσω της λιτότητας είτε μέσω της ζήτησης, δεν είναι ούτε εφικτή ούτε βιώσιμη.

Κι όμως υπάρχει εναλλακτική και ολοκληρωμένη πρόταση για την ανασύνταξη της κοινωνίας, πέρα από τα πολιτικά κόμματα και το διεφθαρμένο κύκλωμα οικονομικών, δικαστικών και πολιτειακών παραγόντων, ΜΜΕ και σωμάτων ασφαλείας. Πέρα από τη σύγκρουση και τη διαμαρτυρία, πέρα από τη βία ή την παθητικότητα.

Η κοινωνική εμπειρία εκατοντάδων χρόνων και οι κινηματικές ζυμώσεις των τελευταίων ετών προτάσσουν ένα άλλο μοντέλο κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης, μια νέα αφήγηση και αλλαγή στην πράξη, τη δημιουργία μιας νέας πραγματικότητας κόντρα στον παλιό κόσμο. Ένα πολιτικό πάντρεμα των προταγμάτων της οικολογίας, της αυτονομίας, της αποανάπτυξης, της κοινωνικής ισότητας, της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, της ομότιμης παραγωγής, της αυτάρκειας και της κλιματικής δικαιοσύνης.

Με αφορμή την υπάρχουσα κοινωνική, οικονομική, οικολογική και πολιτειακή κρίση, καταγράφουμε, κωδικοποιούμε και συγκεκριμενοποιούμε τις προτάσεις μας, που είναι συνάμα ουτοπικές και ρεαλιστικές, ριζοσπαστικές αλλά και εφαρμόσιμες. Προτάσεις που αντικατοπτρίζουν τον ιδανικό άλλο κόσμο από κοινού που οραματιζόμαστε, αλλά που μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα, εδώ και τώρα. Η ουτοπία μας στην πράξη δηλαδή, η εφαρμογή των αιτημάτων μας σε πρώτο χρόνο, από εμάς για εμάς, με τη διαμόρφωση δομών, θεσμών και εργαλείων που θα βοηθήσουν τη μετάβαση σε ένα κοινωνικά δίκαιο και οικολογικά βιώσιμο μοντέλο διαβίωσης.

Οι θεματικές στις οποίες θα αναπτυχθούν οι συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης είναι: 1) Αναζωογόνηση της υπαίθρου, αποκέντρωση και επισιτιστική αυτάρκεια. 2) Θεσμοί, άμεση δημοκρατία και αυτοδιαχείριση. 3) Κοινωνική πρόνοια και μέριμνα (υγεία- περίθαλψη, παιδεία, έρευνα, στέγαση). 4)  Αλληλέγγυα- συνεργατική οικονομία και παραγωγική ανασυγκρότηση. 5) Οικολογική βιωσιμότητα, φυσικοί πόροι και ενέργεια. 6)  Δικαιοσύνη, δικαιώματα, έμφυλες σχέσεις και μεταναστευτικό. 7) Δημόσιοι χώροι, κοινά και ομότιμα δίκτυα. 8) Χρέος, δημοσιονομικά και επενδύσεις.

Οι προτάσεις, εκτός του ότι κάποιες από αυτές θα μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα σε τοπικό και Περιφερειακό επίπεδο αν αναληφθούν οι κατάλληλες πρωτοβουλίες από τα κάτω, θα αποτελούν και ένα ουσιαστικό μοχλό πίεσης και επιρροής της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ιδιαίτερα τώρα που υπάρχει μια κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά.

Σε αυτό το πλαίσιο, διοργανώνουμε ένα τριήμερο φόρουμ- πολιτικό εργαστήρι στο Πολυτεχνείο (Εξάρχεια), αμφιθέατρο Γκίνη (είσοδος από οδό Στουρνάρη) στις 20-22 Φεβρουαρίου 2015, όπου θα παρουσιαστούν ολιγόλεπτες εισηγήσεις με συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης από επιλεγμένους ομιλητές και θα ακολουθήσει σύνθεση απόψεων και διάλογος. Οι προτάσεις θα καταγραφούν σε μια ειδική έκδοση πρακτικών και σε βίντεο.

Ακολουθεί το πρόγραμμα και οι 35 προσκεκλημένοι ομιλητές- ομιλήτριες.

Διοργάνωση και συντονισμός Ηλιόσποροι και Research & Degrowth Greece.

Πρόγραμμα 

Παρασκευή 20.2.15

18.00: Εισαγωγή Ηλιόσποροι και Research & Degrowth Gr

18.30 – 20.30: Αναζωογόνηση της υπαίθρου, αποκέντρωση και επισιτιστική αυτάρκεια

  • Γιώργος Κολέμπας, πολιτικές ευζωίας
  • Γιάννης Μακριδάκης, παραγωγική ανακατάληψη της υπαίθρου
  • Θωμάς Άνεμος, κοινοτική αποκέντρωση, αυτάρκεια και δίκτυα παραγωγών καταναλωτών
  • Βάσω Κανελλοπούλου, προστασία φυτογενετικού υλικού και επισιτιστική αυτάρκεια

21.00 – 23.00: Θεσμοί, άμεση δημοκρατία και αυτοδιαχείριση

  • Γιώργος Οικονόμου, άμεση δημοκρατία από το τοπικό στο εθνικό επίπεδο
  • Νικόλας Κοσματόπουλος, από την αυταρχική στην ομότιμη διακυβέρνηση
  • Αντώνης Μπρούμας, από το κίνημα στην κοινωνική αυτοθέσμιση
  • Γιάννης Μπίλλας, βιοπεριφέρεια και αυτο-διοίκηση από κοινού

Σάββατο 21.2.15

15.00 – 17.00: Κοινωνική πρόνοια και μέριμνα (υγεία- περίθαλψη, παιδεία, έρευνα, στέγαση)

  • Γιώργος Παπανικολάου, δημόσιες πολιτικές έρευνας προσανατολισμένες στα κοινά και παραγωγική ανασυγκρότηση 
  • Γιώργος Χαριτάκης, δημόσιο σύστημα υγείας, πρωτοβάθμια περίθαλψη και ταμεία αλληλοβοήθειας: από την παρεμβατική στην προληπτική ιατρική
  • Δημήτρης Λάγιος, για ένα εκπαιδευτικό σύστημα απαγκιστρωμένο από τον παραγωγισμό και τον καταναλωτισμό, και ένα σχολείο δημοκρατικό και ελεύθερο
  • Δήμητρα Σιάτιτσα, κοινωνική κατοικία και συστέγαση

17.30 – 19.30: Οικολογική βιωσιμότητα, φυσικοί πόροι και ενέργεια

  • Τάσος Κρομμύδας, ανανεώσιμο και αποκεντρωμένο ενεργειακό μοντέλο χωρίς πετρέλαιο και λιγνίτη
  • Δημήτρης Μπριασούλης, η αναδυόμενη βιο-οικονομία, προϋποθέσεις και προκλήσεις
  • Ελένη Καπετανάκη- Μπριασούλη, πολιτικές για τη μετάβαση σε καθεστώς συλλογικής διαχείρισης του φυσικού κεφαλαίου
  • Τάσος Κεφαλάς, κοινωνική και αποκεντρωμένη διαχείριση απορριμάτων

 20.00 – 22.00: Αλληλέγγυα- συνεργατική οικονομία και παραγωγική ανασυγκρότηση

  • Γιάννης Ρεστάκης, απαραίτητες θεσμικές μεταρρυθμίσεις για μια οικονομία πραγματικά αλληλέγγυα και συνεργατική με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση
  • Γιώργος Λιερός, από τον αναπτυξιακό παραγωγισμό στην ουσιαστική παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας 
  • Θοδωρής Καρυώτης, αυτοδιαχείριση και ομότιμη παραγωγή
  • Κατερίνα  Αποστολίδου, αλληλέγγυα δίκτυα και πρωτοβουλίες πολιτών
  • Ανδρέας Ρουμελιώτης, πλαίσιο ανασυγκρότησης της κοινωνικής και συνεργατικής οικονομίας

 Κυριακή 22.2.15

13.30 – 15.30: Δικαιοσύνη, δικαιώματα, έμφυλες σχέσεις και μεταναστευτικό

  • Ιωάννα Δρόσου, δικαιοσύνη και σωφρονιστικό σύστημα
  • Αλεξία Τσούνη, μεταναστευτικό και άσυλο
  • Χριστίνα Κούρκουλα, έμφυλες σχέσεις
  • Ηλιόσποροι, κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για ανθρώπους, ζώα και τη μητέρα Γη

16.00 – 18.00: Δημόσιοι χώροι, κοινά και ομότιμα δίκτυα

  • Πάνος Τότσικας, από το δημόσιο στο κοινό, οι δημόσιοι χώροι ως κοινόχρηστο αγαθό
  • Κρίστη Πετροπούλου, ένα άλλο μοντέλο κοινωνικού και οικολογικού μετασχηματισμού για τις πόλεις
  • Βασίλης Κωστάκης, στρατηγικές προτάσεις για μια ομότιμη οικονομία βασισμένη στα Κοινά
  • Γεωργία Αγγελάκη, διασφαλίζοντας τα κοινά ψηφιακά πολιτιστικά αγαθά

18.30 – 20.30: Χρέος, δημοσιονομικά και επενδύσεις

  • Γιώργος Καλλής, ευημερία πέρα από τη λιτότητα και την αύξηση της ζήτησης
  • Χριστίνα Παπαδοπούλου, άνευ όρων βασικό εισόδημα για όλους
  • Λεωνίδας Βατικιώτης, προοπτικές για τη βιωσιμότητα του χρέους, λογιστικός έλεγχος και διαγραφή
  • Μαρίκα Φραγκάκη, διέξοδος από το δημοσιονομικό αδιέξοδο
  • Μαριάννα Τόλια, μια νέα αντίληψη δημόσιων επενδύσεων σε καιρούς δημοσιονομικής ασφυξίας

20.45 – 22.00: Σύνθεση προτάσεων πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης

  • Ηλιόσποροι
  • Πάνος Πετρίδης
  • Άγγελος Βαρβαρούσης
  • Γιώργος Καλλής

Οδηγίες για τους συμμετέχοντες

  • Αν έχετε συγκεκριμένες προτάσεις, σαν συλλογικότητες ή μεμονωμένα άτομα, πάνω στις ενότητες που θα αναπτυχθούν και θέλετε να συμπεριληφθούν στα πρακτικά, παρακαλούμε να μας τις καταθέσετε εγγράφως και ηλεκτρονικά μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου 2015 (iliosporoi@yahoo.gr).
  • Παρακαλούμε όσοι συμμετέχουν ενεργά στον διάλογο και τις ερωτήσεις προς του ομιλητές να είναι σύντομοι και περιεκτικοί, να αποφεύγουν τις μακροσκελείς προσωπικές τοποθετήσεις και να μένουν στο θέμα και το πνεύμα της συζήτησης.

 Προσκεκλημένοι ομιλητές:

  • Κολέμπας Γιώργος, συγγραφέας, βιοκαλλιεργητής, δίκτυο Οικοκοινότητα
  • Καλλής Γιώργος, Καθηγητής στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο Βαρκελώνης
  • Πετρίδης Πάνος, ερευνητής Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας, Βιέννη
  • Μακριδάκης Γιάννης, φυσικός καλλιεργητής, συγγραφέας
  • Λιερός Γιώργος, συγγραφέας
  • Άνεμος Θωμάς, εκπαιδευτής, Αγροναύτες, ομάδα οικολογικά χωριά
  • Μπίλλας Γιάννης, συγγραφέας, κίνηση “Από Κοινού”
  • Κωστάκης Βασίλης, πολιτικός οικονομολόγος, ιδρυτής P2P lab
  • Παπαδοπούλου Χριστίνα, μέλος Ελληνικής πρωτοβουλίας για ένα άνευ όρων βασικό εισόδημα για όλους.
  • Βατικιώτης Λεωνίδας, οικονομολόγος- δημοσιογράφος
  • Τότσικας Πάνος, πολεοδόμος, μέλος «Επιτροπής αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό»
  • Χαριτάκης Γιώργος, καρδιολόγος-  ομοιοπαθητικός
  • Οικονόμου Γιώργος, διδάκτωρ φιλοσοφίας
  • Μπρούμας Αντώνης, δικηγόρος, ερευνητής και ακτιβιστής ψηφιακών δικαιωμάτων
  • Καρυώτης Θοδωρής, κοινωνιολόγος
  • Κοσματόπουλος Νικόλας, ανθρωπολόγος, λέκτορας Πολυτεχνικής Σχολής Λωζάνης
  • Βαρβαρούσης Άγγελος, υπ. διδάκτωρ Αυτόνομο Πανεπιστήμιο Βαρκελώνης
  • Πετροπούλου Κρίστη, Λέκτορας Γεωγραφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
  • Κανελλοπούλου Βάσω, παραγωγός ντοκιμαντέρ, εναλλακτική κοινότητα -Πελίτι
  • Παπανικολάου Γιώργος, Ιατρός, P2P Foundation
  • Μπριασούλης Δημήτρης, καθηγητής Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
  • Καπετανάκη- Μπριασούλη Ελένη, καθηγήτρια Πανεπιστήμιο Αιγαίου
  • Κρομμύδας Τάσος, ηλεκτρολόγος μηχανικός
  • Ρεστάκης Γιάννης, ερευνητής FLOK society
  • Τσούνη Αλεξία, υποψήφια διδάκτωρ ΕΜΠ, ανοιχτή πρωτοβουλία ενάντια στα κέντρα κράτησης
  • Φραγκάκη Μαρίκα, οικονομολόγος- συγγραφέας
  • Σιάτιτσα Δήμητρα, αρχιτέκτονας, διδάκτωρ ΕΜΠ
  • Ρουμελιώτης Ανδρέας, δημοσιογράφος, enallaktikos.gr
  • Αποστολίδου Κατερίνα, οικονομολόγος- φεστιβάλ αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας
  • Δρόσου Ιωάννα, υπ. διδάκτωρ Πάντειος Πανεπιστήμιο, Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων
  • Κούρκουλα Χριστίνα, το Μωβ
  • Κεφαλάς Τάσος, πρωτοβουλία συνεννόησης για την διαχείριση των απορριμάτων (ΠΡΩΣΥΝΑΤ)
  • Λάγιος Δημήτρης, δάσκαλος
  • Τόλια Μαριάννα, δημοσιογράφος- συγγραφέας
  • Αγγελάκη Γεωργία, ΕΛ/ΛΑΚ

FB event: https://www.facebook.com/events/1613115995578354/

Παρακαλούμε δημοσιοποιήστε – διαδώστε.

Διοργάνωση:

Ηλιόσποροι, δίκτυο για την κοινωνική και πολιτική οικολογία, www.iliosporoi.net / iliosporoi@yahoo.gr

Research & Degrowth Greece, www.degrowth.org

http://yiannismakridakis.gr/?p=5800

Για μια «έξυπνη» γεωργία στην υπηρεσία της υγιεινής διατροφής και της ευζωίας μας

08:28 | 07 Οκτ. 2014
Γιώργος Κολέμπας

Α) Τα βασικά που θα χρειασθεί να επιδιώξουμε τα επόμενα χρόνια:

1.       Να εξασφαλίσουμε την ικανοποίηση των βιολογικών-βιοτικών αναγκών που απαιτεί η φυσιολογία μας.

2.       Να σεβαστούμε τις μη καταναλωτικές επιθυμίες, οι οποίες έχουν διαμορφώσει σε ένα βαθμό την ψυχολογία μας

3.       Να γνωρίζουμε τις δυνατότητες και τα όρια του κόσμου και των οικοσυστημάτων που ζούμε, ώστε να βάζουμε προτεραιότητες στην ικανοποίηση των αναγκών και των επιθυμιών μας.

4.       Να μη «λερώνουμε τη φωλιά μας», που είναι το πλανητικό και το τοπικό περιβάλλον και να αποκαθιστούμε τις μέχρι τώρα τυχόν μολύνσεις και ζημιές.

Β) Σε κάθε δραστηριότητά μας θα χρειασθεί να αρχίσουμε πάλι από τα βασικά ερωτήματα:

1.       «Τι χρειαζόμαστε» σαν άνθρωποι και πολίτες μιας τοπικής κοινωνίας

2.       «Τι είναι δυνατό και υλοποιήσιμο» από αυτά που χρειαζόμαστε και επιθυμούμε

3.       «Τι είναι σωστό και δίκαιο» να κάνουμε, κάθε στιγμή που θα αποφασίζουμε

Την απάντηση στο ερώτημα 1 την καθορίζει η φυσιολογία μας, στο ερώτημα 2 οι δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά των οικοσυστημάτων στα πλαίσια των οποίων ζούμε και στο 3 το αξιακό σύστημα και η ηθική που υιοθετούμε.

Γ) Η γεωργία και η διατροφή είναι ο τομέας από τον οποίο θα ξεκινήσουμε για την απαραίτητη αλλαγή στο σημερινό κυρίαρχο αναπτυξιακό-καταναλωτικό μοντέλο, το οποίο με αφορμή τη σημερινή συνολική κρίση έδειξε τα όριά του. Μέσα από μια γεωργία «έξυπνη και φωτισμένη»-σε αυτό συγκλίνει και ο δυτικός διαφωτισμός και η ανατολική φιλοσοφία της αυτογνωσίας- και καλλιέργειες-εκτροφές που θα μπορούν να εκτρέφουν τους ανθρώπους καλά και συνεχώς. Μια γεωργία που χωρίς να καταστρέφει τον υπόλοιπο κόσμο και χωρίς να μπαίνει στον ζουρλομανδύα της μεγιστοποίησης του κέρδους μέσω της αγοράς, θα μπορεί να εξασφαλίζει την «ευζωία» των νέων γενιών των ανθρώπων.

Όπως δεν είναι ηθικό και δίκαιο να τους κληρονομήσουμε τα οικονομικά μας χρέη, το ίδιο δεν πρέπει να τους αφήσουμε να αποκαταστήσουν οι νέες γενιές τα οικολογικά μας χρέη.

Δ) Οι κυρίαρχες σήμερα οικονομικές-πολιτικές ελίτ (τα «γεράκια» για να τους δώσουμε τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου είδους προς διευκόλυνση της κατανόησης)στηρίζονται στην ουτοπία ότι το «μαγικό ραβδί» της αγοράς και η περισσότερη επιστήμη-τεχνολογία θα μας λύσουν τα προβλήματα, μεγαλώνοντας την «πίτα» και το κομμάτι που αντιστοιχεί στον καθένα μας, μέσα από την καλλιέργεια και εκτροφή γενετικά τροποποιημένων ποικιλιών και ρατσών(μεταλλαγμένα). Μέσα από τον «σκυλοκαβγά», τον ανταγωνισμό και τον αγώνα όλων εναντίον όλων.

Η πλειοψηφία των «από κάτω»(με τη συμπεριφορά «περιστεριών», για να τους δώσουμε τα χαρακτηριστικά του αντίστοιχου είδους , σε αντιδιαστολή με τα «γεράκια») δε μπορεί παρά να στηριχθεί στη συνεργασία των αγροτικών κοινοτήτων για την παραγωγή αρκετής και υγιεινής τροφής και την ειρηνική επίλυση των διαφορών, αν θέλει να επιδιώξει την ευζωία της σε ένα καλύτερο κόσμο. Μέσα από την αποανάπτυξη-τοπικοποίηση, όσον αφορά στη κατεύθυνση, τις κοινοτίστικες πραχτικές όσον αφορά τις κοινωνικές σχέσεις, τη στήριξη στα συλλογικά και κοινωνικά αγαθά(τα «κοινά») όσον αφορά στην ικανοποίηση των αναγκών και την ήπια μη καταστροφική τεχνολογία όσον αφορά τα μέσα παραγωγής. Όσον αφορά δε τη διαμόρφωση και τη λήψη αποφάσεων μέσω της δημοκρατίας της συμμετοχής και συνεύρεσης των πολιτών, με κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς αυτοκυβέρνησης  και άμεσης δημοκρατίας.

Στη διαδικασία αυτής της αλλαγής του κοινωνικού παραδείγματος, τα «περιστέρια» θα αντιμετωπίζουν συνεχώς το δίλημμα της ανάθεσης-στα γεράκια- ή της συμμετοχής και της ανάληψης ευθύνης από τη μεριά τους. Αλλά και το δίλημμα να μετατρέπονται ή όχι σε «γεράκια» τα ίδια, όταν αναλαμβάνουν «ιθύνουσες θέσεις». Τη μη μετατροπή τους σε «γεράκια» μπορούν να το εξασφαλίζουν με τους θεσμούς των συνελεύσεων -των κοινοτήτων τους- και των κοινωνικών ελέγχων που θα χρειασθεί να δημιουργήσουν.

Ε) Η διατροφή και η ευζωία μας

Είναι σήμερα κατανοητό ότι τα σώματά μας χρειάζονται ενέργεια για την ανάπτυξη και συντήρησή τους. Αλλά όχι μόνο. Oι διατροφολόγοι, που αντιμετωπίζουν τα σώματά μας σε ένα βαθμό σαν βιολογικές μηχανές, λένε ότι εκτός από ενέργεια χρειάζονται και «λάδωμα» για τις διάφορες λειτουργίες τους(χρειάζονται π.χ. ουσίες που δρουν σαν μεσάζοντες σε διάφορους μεταβολικούς κύκλους και διαδρομές), καθώς και διάφορα «δομικά υλικά» για να «κτίζουν» ή να «ανακαινίζουν» τη σάρκα μας. Όλα αυτά τα εξασφαλίζουν από την κατανάλωση τροφής[1]. Από τα συστατικά που την απαρτίζουν.

Μπορούμε να ταξινομήσουμε χοντρικά τα απαραίτητα αυτά συστατικά της τροφής σε: υδατάνθρακες, λίπη, πρωτεΐνες-τα λεγόμενα «μακροθρεπτικά» συστατικά- και επίσης σε μέταλλα, βιταμίνες, ανόργανα στοιχεία-τα λεγόμενα «μικροθρεπτικά» συστατικά.

Οι υδατάνθρακες-που αποτελούνται από 3 μόνο στοιχεία, άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο-εμφανίζονται είτε σαν απλά σάκχαρα, είτε σαν «πολυσακχαρίτες»-περισσότερα ενωμένα σάκχαρα. Στα περισσότερα από τα φυτά, στους σπόρους και τους βολβούς σχηματίζονται πολυσακχαρίτες, που τα λέμε άμυλα. Στα ζώα δημιουργείται το γλυκογόνο, που αποθηκεύεται κυρίως στους μυς.  Στα τοιχώματα των φυτών σχηματίζονται επίσης κυτταρίνη και ημικυτταρίνες.

Οι άνθρωποι-ανάλογα αν είναι ενήλικες ή παιδιά, άνδρες ή γυναίκες, εύσωμοι ή μικρόσωμοι, χειρώνακτες ή κάνουν καθιστική ζωή κ.λπ.-χρειάζονται κάθε μέρα στη διάθεσή τους μεταξύ 1500 και 4000 θερμίδων. Κατά Μ.Ο. περίπου 2700 θερμίδες, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων[2].

Οι υδατάνθρακες αποτελούν τη βασική πηγή ενέργειας στα περισσότερα ανθρώπινα σιτηρέσια. Δίνουν περίπου 420 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια. Ο «μέσος άνθρωπος» λοιπόν μπορεί να πάρει την ενέργεια που χρειάζεται καθημερινά από 500-700 γραμμάρια υδατάνθρακες. Στις παραδοσιακές δίαιτες και σιτηρέσια, τα φυτά οι σπόροι και οι βολβοί είναι η πρωταρχική πηγή ενέργειας. Σε αυτές τις τροφές όμως υπάρχει, όπως είπαμε και πιο πάνω, πολλή κυτταρίνη, την οποία δε μπορεί να χωνέψει εύκολα ο άνθρωπος- μπορεί να τη χωνέψει σε ένα βαθμό με τη βοήθεια μικροοργανισμών στο παχύ έντερο. Επειδή η κυτταρίνη δεν μας παρέχει ενέργεια, οδηγηθήκαμε παλιότερα στην άποψη ότι δεν μας χρειάζονται τα «πίτουρα» και είναι πιο εύπεπτα τα «λευκά» άλευρα. Στη συνέχεια όμως αποδείχθηκε ότι τα πίτουρα είναι πολύ σημαντικό συστατικό για την δίαιτα του ανθρώπου. Η παρουσία τους ή η απουσία τους έχει μεγάλη επίδραση στη φυσιολογική λειτουργία του εντέρου, που παίζει σημαντικό βιοχημικό ρόλο για όλο το σώμα. Τρώγοντας παραδοσιακά «ανεπεξέργαστους» υδατάνθρακες λοιπόν, έχουμε στη διάθεσή μας πιο υγιεινή τροφή.

Τα πίτουρα αποκαλούνται πλέον «διαιτητικές ίνες». Αυτές δεν χωνεύονται σε ικανοποιητικό βαθμό, αλλά αυξάνουν τον όγκο της τροφής χωρίς να αυξάνουν και τις θερμίδες, «αραιώνοντας» έτσι το περιεχόμενο σε ενέργεια. Με αυτή την έννοια είναι και η πιο «αδυνατιστική» τροφή για τους ευτραφείς ανθρώπους.  Για τους φτωχούς αντίθετα, που τρέφονται όπως π.χ. στην Αφρική κυρίως με χυλό καλαμποκιού ή σόργου, από τον οποίο είναι αδύνατο να πάρουν τις θερμίδες που χρειάζονται, υπάρχει πρόβλημα υπερβολικής αραίωσης. Οι φτωχοί του Νότου λοιπόν που τρέφονται βασικά με ανεπεξέργαστους υδατάνθρακες χρειάζονται περισσότερο «συμπυκνωμένη» τροφή, ενώ οι πλούσιοι του Βορρά-Δύσης έχοντας μια δίαιτα πλούσια σε σάκχαρα και λίπη χρειάζονται περισσότερο μια «αραιωμένη» διατροφή. Ανά 100γραμμάρια π.χ. η λευκή ζάχαρη παρέχει περίπου 390 θερμίδες, οι τηγανισμένες πατάτες 250-αντίθετα οι βρασμένες μόνο 80-τα αναψυκτικά 175.

Από την άλλη στα λίπη υπάρχει ποικιλία, ανάλογα αν είναι φυτικά, ζωικά ή ψαριών. Γενικά τα ζωικά είναι «σκληρά»(του κοτόπουλου μαλακότερο) και σε μεγάλο βαθμό κορεσμένα(χημικά δεν τους λείπει υδρογόνο), ενώ των φυτών(σπόρων) και των ψαριών είναι όπως λέμε ακόρεστα(έχουν λιγότερο υδρογόνο από όσο θα μπορούσαν να έχουν θεωρητικά). Γενικά μιλώντας όλα τα λίπη «καίγονται» μέσα στο σώμα και εξασφαλίζουν περίπου 900 θερμίδες ανά 100γραμμάρια(διπλάσια από τους υδατάνθρακες, στο βούτυρο και τη μαργαρίνη υπάρχουν περίπου 740 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια). Γι αυτό οι άνθρωποι και τα ζώα αποθηκεύουν το περίσσευμα ενέργειας σε λίπος και όχι σε άμυλο.

Το διατροφικό μοντέλο των πλουσίων δυτικών περιέχει πολύ κρέας, άρα πολλά λίπη. Συνήθως εξασφαλίζουν το 40% των θερμίδων τους από το λίπος. Αντίθετα, οι Κινέζοι αγρότες π.χ. παίρνουν μόνο το 10% των θερμίδων τους από τα λίπη. Τα πολλά λίπη επιφυλάσσουν όχι μόνο μεγάλο βάρος, αλλά και πολλά είδη καρκίνων και καρδιακά νοσήματα(στεφανιαία κυρίως). Η ιδανική δίαιτα θα ήταν αν εξασφαλίζαμε γύρω στο 20% των θερμίδων από λίπη. Γιατί το λίπος είναι απαραίτητο όχι μόνο σαν πηγή ενέργειας, αλλά σαν σημαντικό δομικό συστατικό του σώματος, σημαντικότερο από τους υδατάνθρακες. Κυρίως είναι χρήσιμο για τη μεμβράνη των κυττάρων(με τη μορφή «λιπιδίων»), τα μέρη του εγκεφάλου και για τα νεύρα. Όμως σαν δομικό συστατικό των παραπάνω πρέπει να είναι με τη μορφή «βασικών» λιπών (κυρίως του τύπου των «πολυακόρεστων», δηλαδή των ιδιαιτέρως ακορέστων). Τα κορεσμένα λίπη και πολλά από τα ακόρεστα δεν είναι «βασικά». Βασικά είναι κυρίως τα λίπη που προέρχονται από τα φύλλα και τους σπόρους των φυτών, καθώς και από τα ψάρια, ιδίως τα λιπαρά, όπως το σκουμπρί. Αλλά τα ψάρια σε παγκόσμιο επίπεδο είναι τροφή για τους λίγους και λόγω της υπερ-αλίευσης και της μόλυνσης τα αλιεύματα σπανίζουν πια. Η συμβουλή των μοντέρνων διατροφολόγων να τρώμε περισσότερο ψάρι δεν είναι ρεαλιστική, ακόμα και αν αυξήσουμε τις ιχθυοκαλλιέργειες(τεράστια προβλήματα ρύπανσης). Πιο ρεαλιστικό είναι να εξασφαλίζουμε τα βασικά λίπη από τα φυτά.

Οι πρωτεΐνες είναι πιο σύνθετες από τους υδατάνθρακες και τα λίπη και περιέχουν εκτός από άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και άζωτο και μικρές ποσότητες θείου. Είναι «μακρομόρια», όπως οι πολυσακχαρίτες, και αποτελούνται από μακρές αλυσίδες αμινοξέων. Κάποια αμινοξέα, όπως η λυσίνη, η μεθειονίνη και η τρυπτοφάνη θεωρούνται «βασικά» («πρώτης τάξεως»)και κάποια μη «βασικά»(δευτέρας τάξεως»). Το σώμα το ίδιο δεν μπορεί να συνθέσει τα βασικά αμινοξέα και έτσι τα εξασφαλίζει έτοιμα μέσα από τη τροφή. Γενικά οι ζωικές πρωτεΐνες περιέχουν όλα τα βασικά αμινοξέα, ενώ στις φυτικές λείπουν ένα- δύο αμινοξέα.

Οι πρωτεΐνες είναι –μαζί με το νερό-κύριο συστατικό του σώματος(στους μυς, στις μεμβράνες, ερυθρά αιμοσφαίρια, αντισώματα, ορμόνες, ένζυμα κ.λπ). Παλιότερα στη Δύση-Βορρά κυριαρχούσε η άποψη ότι χρειαζόμαστε καθημερινά μεγάλες ποσότητες ζωικών πρωτεϊνών για να είμαστε υγιείς(δίαιτα με 12-15% πρωτεϊνη). Σήμερα μελέτες δείχνουν ότι το καλύτερο είναι μια δίαιτα με λιγότερο από 5% πρωτεϊνη.  Και αυτή δεν χρειάζεται να είναι οπωσδήποτε «πρώτης τάξεως», γιατί οι «δευτέρας τάξεως» συνήθως αλληλοσυμπληρώνονται. Αυτό συμβαίνει π.χ. με τα δημητριακά που έχουν χαμηλή λυσίνη και μπορούν να συνδυαστούν με τα όσπρια που έχουν υψηλό βαθμό λυσίνης. Οι άνθρωποι που ακολουθούν παραδοσιακές δίαιτες μπορεί να μη ξέρουν από βιοχημεία, αλλά ξέρουν από τη μακροχρόνια εμπειρία τους ότι δημητριακό και όσπριο είναι ο καλύτερος συνδυασμός στη μαγειρική τους, ώστε να είναι υγιείς (ρύζι με σόγια στην Κίνα, ρύζι ή σιτάρι με φακές, ξερά φασόλια και μπιζέλια στην Ινδία, ρύζι ή κουσκούς με φασόλια ή κουκιά στη Μέση Ανατολή, τορτίγια από καλαμπόκι με φασόλια στο Μεξικό κ.λπ).

Αποτέλεσμα της μέχρι τώρα κυρίαρχης άποψης για πολλές ζωικές πρωτεϊνες στη διατροφή μας, ήταν τα εντατικά συστήματα ζωοεκτροφής και πτηνοτροφίας με όσο γινόταν πιο πολλά ζώα –πτηνά. Παράλληλα τα δημητριακά, τα όσπρια και η σόγια θεωρούνταν «δεύτερης τάξης» τροφή και προορίζονταν κυρίως για ζωοτροφές. Το αγροδιατροφικό σύστημα χρησιμοποιούσε μέχρι τώρα το 50% της παγκόσμιας παραγωγής σιταριού και κριθαριού, το 80% του καλαμποκιού και το 90% της σόγιας σαν ζωοτροφές[3] (οι ευρωπαίοι καταναλωτές π.χ. επιδοτούν με 2 ευρώ την ημέρα κάθε εκτρεφόμενη με δημητριακά αγελάδα τους, ενώ πάνω από 2 δις άνθρωποι στον τρίτο κόσμο ζούν με 2 ευρώ την ημέρα). Σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν την απαραίτητη για αυτούς πρωτεϊνη από τα δημητριακά και τα όσπρια, πράγμα που έκαναν μέχρι τώρα μόνο οι χορτοφάγοι(αποδεδειγμένα πιο υγιείς σε σχέση με τους ευτραφείς υπέρβαρους αυτού του κόσμου). Φυσικά τα ζωικά προϊόντα μας εξασφαλίζουν και κάποια απαραίτητα συστατικά όπως τα βασικά μέταλλα ασβέστιο και ψευδάργυρο, που δεν υπάρχουν σε ικανές ποσότητες στα φυτικά αντίστοιχα. Δεν θα πρέπει να τα διαγράψουμε εντελώς από τη καθημερινή μας δίαιτα, αλλά δεν χρειάζεται να στηρίζουμε τη δίαιτά μας κύρια στα ζωικά προϊόντα.

Αυτό θα έχει επιπτώσεις για τη μελλοντική «έξυπνη» γεωργία: θα πρέπει να σταματήσει η σημερινή επιμονή στην εντατική κτηνοτροφία και η μεγάλη ζήτηση για τα προϊόντα της, ώστε να είναι δυνατόν να διατρέφεται ο παγκόσμιος πληθυσμός πλουσιοπάροχα με σιτηρά και όσπρια. Τα ζώα να είναι ενταγμένα με ισορροπία σε ολοκληρωμένα αγροκτήματα και τα ζωικά προϊόντα να είναι συμπληρωματικά στην ανθρώπινη διατροφή.   Από την άλλη θα χρειασθεί να επανέλθει στην πραχτική των αγροτικών κοινοτήτων η καλλιέργεια των ντόπιων εγκλιματισμένων ποικιλιών, που δεν χρειάζονται πολλές εξωτερικές εισροές και αντέχουν καλύτερα στις ντόπιες συνθήκες κλίματος και εδάφους, καθώς αντίστοιχα  και η εκτροφή των ντόπιων ρατσών ζώων και πουλερικών. Όσον αφορά στα σιτηρά, να επανέλθουν στην καλλιέργεια των «ντυμένων» σιταριών(του μονόκοκκου, δίκοκκου, σπέλτα), που εγκαταλείφθηκαν λόγω της δυσκολίας αποφλοίωσης και των χαμηλότερων αποδόσεων σε σχέση με τα «γυμνά» σιτηρά της εντατικής χημικής γεωργίας.

Σήμερα υπάρχει αναγκαιότητα να καλλιεργηθούν τα «ντυμένα» σιτηρά επειδή αντέχουν σε δυσκολότερες εδαφοκλιματολογικές συνθήκες(ξηρασία, άγονα εδάφη), είναι πολύτιμο γενετικό υλικό για τη μελλοντική γεωργία σε συνθήκες κλιματικής αλλαγής, ενώ παράλληλα μπορούν να δώσουν προϊόντα υψηλής διατροφικής αξίας(χωρίς βέβαια να τα θεωρούμε και «υπερτροφές», όπως σκόπιμα διαδίδουν κάποια επιχειρηματικά συμφέροντα εκμεταλλευόμενα τη σύγχυση  και τη μόδα των «προϊόντων χωρίς γλουτένη»[4])

Να αναφερθούμε και λίγο σε μια τελευταία κατηγορία βασικών συστατικών της τροφής: τα μέταλλα, τις βιταμίνες και τις «παραβιταμίνες»:

·         Τα μέταλλα όπως το νάτριο και κάλιο διατηρούν τη συνοχή των κυτταρικών μεμβρανών, ο σίδηρος είναι βασικό συστατικό της αιμογλοβίνης στο αίμα, το ασβέστιο έχει πολλές άλλες λειτουργίες εκτός από το ρόλο του στα οστά και τα δόντια. Είναι όμως ζωτικά στοιχεία για το σώμα σε μικρές ποσότητες, ενώ σε μεγάλες μπορεί να είναι τοξικά. Το νάτριο π.χ. σε μεγάλες ποσότητες οδηγεί σε υπέρταση(υψηλή πίεση), σε προδιάθεση εγκεφαλικής συμφόρησης και σε κίνδυνο στεφανιαίας νόσου. Αναφερόμαστε στο νάτριο γιατί έχουμε συνηθίσει στο δυτικό κόσμο να τρώμε πολύ αλάτι, μέσω των μοντέρνων επεξεργασμένων τροφών, όπου προστίθεται όχι μόνο σαν γευστικό, αλλά και σαν συντηρητικό.

·         Μετά τον 17ο αιώνα και τα μεγάλα ταξίδια των ναυτικών(υπόφεραν από σκορβούτο λόγω ελλιπούς διατροφής), έγινε αντιληπτό ότι έχουμε μεγάλη ανάγκη σε βιταμίνες. Η βιταμίνη C π.χ. είναι ένα από τα πολλά αντιοξειδωτικά του σώματος. Το οξυγόνο είναι απαραίτητο για το ανθρώπινο σώμα, όμως όταν είναι ελεύθερο από χημικές ενώσεις που το δεσμεύουν(όπως συμβαίνει όταν βρίσκεται με τη μορφή των «ελεύθερων ριζών»), τότε είναι πολύ δραστικό και μπορεί να οξειδώσει τους ιστούς στο σώμα μας και να προκαλέσει μεγάλη ζημιά. Οι διάφορες βιταμίνες-όπως και άλλα συστατικά-λειτουργούν σαν αντιοξειδωτικά δεσμεύοντας το ελεύθερο οξυγόνο. Αν δεν τις διαθέτουμε δε μπορούμε να αποφύγουμε την οξείδωση και τον εκφυλισμό του οργανισμού μας. Όταν μας λείπει π.χ. η βιταμίνη Α, μεταξύ άλλων θα έχουμε σαν αποτέλεσμα ξηροφθαλμία και στο τέλος  τύφλωση.

Βέβαια δεν πρέπει να το παρακάνουμε με τις βιταμίνες και τα αντιοξειδωτικά, τα οποία προωθούν τελευταία οι εταιρείες σαν «συμπληρώματα διατροφής», παρασκευάζοντάς τες με χημικό τρόπο στο εργαστήριο και πραγματοποιώντας μεγάλα κέρδη από τους «υγιεινιστές» καταναλωτές.  Τις βιταμίνες να τις εξασφαλίζουμε από τις κατάλληλες τροφές, ακολουθώντας τη «συμβολή της γιαγιάς»: «μην τρώμε τίποτα πάρα πολύ», «μια σταλιά από ότι τραβά η καρδιά μας,  μας κάνει καλό».

·         Σαν «παραβιταμίνες» θεωρούνται σήμερα τροφές που με κάποιο τρόπο λειτουργούν τονωτικά και σαν φάρμακα και όχι μόνο σαν πηγές ενέργειας ή δομικά υλικά για τον οργανισμό. Χρησιμοποιούνται επίσης οι όροι: «λειτουργικές τροφές», «φαρμακοτρόφιμα» ή «φυτοθρεπτικά συστατικά», χωρίς να είναι εντελώς κατανοητό το περιεχόμενο αυτών των όρων, αλλά που έχουν γίνει μια μεγάλη οικονομική ατραξιόν για τις εταιρείες που τα προωθούν. Υποτίθεται ότι ενισχύουν την υγεία με διάφορους τρόπους, όταν είναι παρούσες αυτές οι τροφές. Όπως π.χ. οι φυτικές στερόλες, που φαίνεται ότι μειώνουν τη χοληστερίνη στο αίμα και θεωρητικά θα μπορούσαν να μειώσουν τον κίνδυνο της στεφανιαίας νόσου.

Η έλλειψη παραβιταμινών δεν φαίνεται να οδηγεί φανερά σε κάποιες ασθένειες, για αυτό και υπάρχει σκεπτικισμός σε σχέση με την εγκυρότητα της ανάγκης να τις εξασφαλίζουμε. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι χρειάζεται να τρώμε, όπως και οι προγονοί μας, μια μεγάλη ποικιλία από φυτά, ιδιαίτερα άγρια φυτά και μύκητες(μανιτάρια), καθώς και τροφές που έχουν υποστεί ζύμωση από ενεργούς μικροοργανισμούς(ΕΜ). Όταν τρώμε τη τροφή μας, τρώμε στην ουσία διάφορες υλικές δομές τις οποίες δημιουργούν οι διάφορες μορφές ζωής σε αυτόν τον πλανήτη. Και αυτές οι δομές είναι πολύ πιο πολύτιμες από τις δομές που παρασκευάζει τεχνικά η χημική βιομηχανία.

Η μελλοντική μας θεωρία για τη διατροφή θα πρέπει να στηριχθεί πάλι στην απλότητα, αν θέλουμε να ξεφύγουμε από το σφιχταγκάλιασμα των ειδικών και των ιθυνόντων κάθε είδους, που ευνοούνται από την πολυπλοκότητα της γνώσης και της κατοχής των αποτελεσμάτων της έρευνας. Έχουν γραφεί χιλιάδες εγχειρίδια για τη σωστή και υγιεινή διατροφή. Όλο το περιεχόμενό τους μπορεί να συμπυκνωθεί στην εξής απλή συμβουλή: «πολλά χορταρικά, όχι πολύ κρέας, μεγαλύτερη δυνατή ποικιλία τροφών». Μετά από τόση έρευνα των ειδικών, μπορούμε να καταλήξουμε πάλι στην ίδια σωστή συμβουλή της γιαγιάς. Αυτό είναι το συμπέρασμα: η εμπειρία χιλιάδων χρόνων επιβεβαιώνεται και επιστημονικά. Και το ερώτημα και ζήτημα που μας μπαίνει είναι πως θα παράγουμε αυτή την μεγάλη ποικιλία των τροφών που μας χρειάζονται για την ευζωία μας.

[1] «Οι άνθρωποι πια δεν λένε “τρώω” ή “πίνω” αλλά λένε “καταναλώνω”. Όλες οι φυσικές πράξεις και λειτουργίες που κρατούν στη ζωή ένα φυσικό πλάσμα άνθρωπο, έχουν αντικατασταθεί από τον όρο κατανάλωση, λες και είναι ο άνθρωπος πλέον μηχάνημα… Αυτή είναι η μέγιστη ύβρις και ο μέγιστος εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αποδοχή της πλήρους μετάλλαξης του ανθρώπου σε γρανάζι του συστήματος που απομυζεί το οικοσύστημα καταναλώνοντας τους φυσικούς του πόρους αναίσχυντα. Αυτός είναι ο αναίσχυντος σύγχρονος άνθρωπος – καταναλωτής, ο ταυτισμένος με την χυδαιότητα.» Γιάννης Μακριδάκης http://yiannismakridakis.gr/?p=4851

[2] Σύμφωνα με τον FAO, μπορεί να παραχθεί στον πλανήτη τροφή ικανή να θρέψει με 2700 θερμίδες την ημέρα γύρω στα 12 δις. ανθρώπους. Αν υπήρχε σωστή κατανομή της τροφής και δεν πήγαινε πάνω από το 30% στα σκουπίδια, δεν θα υπήρχε πείνα πουθενά.

[3] Τελευταία τα δημητριακά τα διεκδικούν όχι μόνο η κτηνοτροφία, αλλά και η αυτοκινητοβιομηχανία, μέσω της μετατροπής τους σε «βιοκαύσιμα»(«αγώνας μεταξύ των πεινασμένων παιδιών του κόσμου και των οδηγών των 4χ4 οχημάτων»)

[4] Γλουτένη: είναι μια πρωτεϊνη των μαλακών κυρίως σιτηρών (υπάρχει και στα σκληρά).Στο νερό παίρνει τη μορφή κολλοειδούς ουσίας, στην οποία οφείλεται και το «φούσκωμα» του ζυμαριού για το ψωμί. Στη βρώμη και το κριθάρι υπάρχει μια χαμηλότερη αναλογία της γλουτένης, όπως και στο μονόκοκκο και στα δίκοκκα σιτάρια. Το κεχρί, καλαμπόκι, ρύζι, κινόα, αμάρανθος, φαγόπυρο δεν περιέχουν γλουτένη. Είναι πλεονέκτημα για την αρτοποιία, αλλά κάποιοι άνθρωποι(όχι όλοι) δεν μπορούν να τη χωνέψουν και τους προκαλεί αλλεργία, δυσανεξία ή «ευαισθησία στη γλουτένη»(πόνο στο στομάχι, καούρες, φούσκωμα και αέρια στα έντερα, πονοκέφαλο, κόπωση κ.λπ.). Στο 1% του πληθυσμού περίπου προκαλεί την επικίνδυνη χρόνια νόσο κοιλιοκάκη στο λεπτό έντερο. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του όριο στη ανοχή της γλουτένης και θα πρέπει να το διερευνήσει, ώστε να βρει τρόπους αντιμετώπισης της τυχόν ευαισθησίας του σε αυτήν.

Η σύγχρονη διατροφή μας (τα τελευταία 50 χρόνια κυρίως στη Δύση) είναι «υπερφορτωμένη» με γλουτένη, λόγω της παρουσία της παντού σχεδόν(μπαίνει σαν πρόσθετο) και της υπερκατανάλωσης επεξεργασμένων τροφών που στηρίζονται στο ραφιναρισμένο αλεύρι.

Γιώργος Κολέμπας

http://tvxs.gr/news/apopseis/gia-mia-eksypni-georgia-stin-ypiresia-tis-ygieinis-diatrofis-kai-tis-eyzoias-mas

Μπήκαν στο χωριό τα ΜΑΤ

10647062_10152635602728700_8669510696077019379_n

Τραγούδι αφιερωμένο στον αγώνα των κατοίκων της BA Χαλκιδικής ενάντια στις εταιρείες των χρυσοθήρων.

Ιερισσός
7 Μάρτη 2013

«Δε μας φοβίζουν, μάνα μου, οι σφαίρες και τα κανόνια…
Μόν’ μας φοβίζουν, μάνα μου, του Βιζανιού τα χιόνια…

Ελάτε, ρε, να σας πω εγώ!
Ελάτε α’ πού ‘μαι η γενιά του ’40…
Ελάτε, ρε ‘δω!..»

Μπήκαν στο χωριό τα ΜΑΤ

Μπήκαν στο χωριό τα ΜΑΤ, δίπλα στο Ξηροποτάμι
έξι κλούβες με σκυλιά που ‘στειλαν τ’ αφεντικά.
Σηκωθείτε χωριανοί κι οι γερόντισσες κι οι γέροι,
μπρος στου Δένδια το ασκέρι δείξτε μπόι, λεβεντιά.

Τ’ άγρυπνο το δάκρυ αυτό δεν είν’ απ’ τα δακρυγόνα,
περιμένει μες στα χρόνια άγριο ξεσηκωμό.

Η Μεγάλη Παναγιά κι η Ιερισσός στο πόδι
π’ όρμηξαν τούτοι οι διαβόλοι να μας σκιάξουν, χωριανοί.
Οι καμπάνες στα χωριά να σημάνουνε, αδέρφια,
για της εταιρείας τα κέφια, ύδωρ θέλουνε και γη.

Τ’ άγρυπνο το δάκρυ αυτό δεν είν’ απ’ τα δακρυγόνα,
περιμένει μες στα χρόνια άγριο ξεσηκωμό.

Όχι πια λευκές σημαίες σαν τον τόπο μας ρημάζουν,
για τα κέρδη αυτοί σκυλιάζουν, ‘μείς για ανθρώπινη ζωή.
Τούτο το στρατό τον ξε’με, χτύπαγε και τους εργάτες,
φοιτητές και ναυτεργάτες, το λαό που αγωνιά.

Τ’ άγρυπνο το δάκρυ αυτό δεν είν’ απ’ τα δακρυγόνα,
περιμένει μες στα χρόνια άγριο ξεσηκωμό.

Πάμε τώρα στις φωτιές και μαζί κι οι μουζικάντες,
ν’ αρματώνονται οι καρδιές με νταούλια και φωνές.
Κι οι λεβέντικες καρδιές μας ν’ αρματώνουν τις γροθιές,
να ριχτούμε στον αγώνα για το δάσος στις Σκουριές.

Τ’ άγρυπνο το δάκρυ αυτό δεν είν’ απ’ τα δακρυγόνα,
περιμένει μες στα χρόνια άγριο ξεσηκωμό.

Υπεραστικοί
Μάρτης 2013


Στίχοι-Μουσική: Υπεραστικοί
Ηχοληψία-Μίξη: Γιωργής Νταβαρίνος
Video Editing: wrong media lab

http://yperastikoi.blogspot.gr/
http://www.facebook.com/yperastikoi
επικοινωνία: yperastikoi@gmail.com

«Αυτό που κάνουμε, δεν είναι σημαντικό, αλλά είναι σημαντικό να το κάνουμε» Σωκράτης Μάλαμας (27/9/14, συναυλία στην Ιερισσό, ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική)

Συμμετείχαν Γ. Αγγελάκας, Αλ. Ιωαννίδης, Σ. Μάλαμας, Θ. Παπακωνσταντίνου, Χαϊνης Αποστολάκης, Π. Παυλίδης, κ.α.

  • Φωτογραφία του χρήστη Crystalia Patouli.
    Φωτογραφία του χρήστη Crystalia Patouli.
LIVE ΤΩΡΑ: http://www.ertopen.com/tv σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, η ΣΥΝΑΥΛΙΑ στην Ιερισσό ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΞΟΡΥΞΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ...</p><br /><br /><br /><br />
<p>Γίνεται το αδιαχώρητο... χαμός... </p><br /><br /><br /><br />
<p>Συμμετέχουν Αγγελάκας, Ιωαννίδης, Μάλαμας, Χαϊνης Αποστολάκης, Παυλίδης, κ.α.<br /><br /><br /><br /><br />
---<br /><br /><br /><br /><br />
Crystalia
 «…ο χαμένος τα παίρνει όλα,,,»

Φωτογραφία του χρήστη Crystalia Patouli.
«…σιγά μη κλάψω… σιγά μη φοβηθώ…»

Φωτογραφία του χρήστη Crystalia Patouli.
Φωτογραφία του χρήστη Crystalia Patouli.
Η μεγάλη συναυλία στην Ιερισσό μεταδόθηκε ζωντανά από την ΕΡΤ3.
soshalkidiki.wordpress.com

Μήνυμα από έναν «στρατιώτη του εδάφους» στον Γιάννη Μακριδάκη

stratiotis edafousintothewild on November 19, 2013 at 10:08 pm said:

Αγαπητέ συναγωνιστή στρατιώτη του εδάφους Γιάννη Μακριδάκη
 
Είμαι και εγώ ένας «στρατιώτης του εδάφους» 31 ετών, που αν δεν υπήρχε η κρίση η τρόικα και όλα τα δεινά που έχουν χτυπήσει τη χώρα μας, θα είμουν ένας κουστουμαρισμένος νέος σε μια τράπεζα, στέλεχος σε μια μεγάλη εταιρεία (όπως και υπήρξα) ίσως και ένα ακόμα γρανάζι του δημοσίου μιας και διαθέτω πολύ μεγάλο βύσμα.
 
Για καλή μου τύχη, όπως και η πλειοψηφία εδώ στη Kρήτη, έχω στη κατοχή μου κάποια κομμάτια γης, κληρονομιά από το παππού μου και τη γιαγιά μου – η γιαγιά μου πρόσφυγας από Μικρά Ασία, τους είχε δώσει το κράτος τότε γη για μια καινούργια αρχή.
 
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου βοηθούσαμε το παππού και τη γιαγιά στη καλλιέργεια αμπελιού, ελιάς, λεμονιάς, και ανά διαστήματα σε κηπευτικά, τα τελευταία κυρίως για το σπίτι. Εγώ θυμάμαι ότι πήγαινα με το ζόρι τα σαββατοκύριακα: που να ξυπνάς πρωί, που να γεμίζεις λάσπες, που να κρυώνεις, που να κάθεσαι να τρως με το παππού «φτωχικά» τη τροφή που έβγαζε, ελιές, ντομάτα, σταφίδες, καρύδια κτλ.. Εγώ ο γιος ενός δημόσιου υπαλλήλου που είχε τα πάντα πως να τα καταδεχόμουν όλα αυτά; Όταν παραπονιόμουν στους γονείς μου η απάντηση ήταν «δε τον λυπάσαι το καημένο να τα τραβάει μόνος;».
 
Όποτε δυσανασχετούσα γι’ αυτά, ο παππούς μου έλεγε το εξής «κλισέ»: «ε ρε κατοχή που σας χρειάζεται…». Εγώ σκεφτόμουν «τον καημένο το γέρο, έχει ξεμείνει δεκαετίες πίσω» και έβριζα τον εαυτό μου που δεν είχαμε σταματήσει πριν σε κανένα φούρνο να πάρω τα όμορφα και λαχταριστά που είχε φτιάξει ο φούρναρης (ζαμπονοτυρόπιτες, κρουασάν, σάντουιτς). Διάβρωση μεγάλη…
 
Λίγους μήνες μετά από το θάνατο του παππού και ως εργαζόμενος σε καθεστώς οικονομικής κρίσης (άθλιες συνθήκες 12ωρου με μπόλικη πίεση και υπόχρεος σκλάβος στα αφεντικά που μου έκαναν τη χάρη και μου έδιναν κανονικά τις αποδοχές μου) ξαφνικά έγινε το μεγάλο μπαμ(ίσως κάπως έτσι να έγινε και το “big bang”!).Ξαφνικά όλα αυτά που μου είχαν διδάξει παππούς-γιαγιά έσκασαν μέσα μου, σαν να κρυβόντουσαν στο πίσω μέρος του μυαλού μου και περίμεναν να βγουν στη επιφάνεια σα σανίδα σωτηρίας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Σκεφτόμουν αυτό είναι; Έτσι θα πάει; Σκλάβος; Να κάνω 12ωρο τα ίδια και τα ίδια και να λέω κι ευχαριστώ; Όταν ρωτούσα τους γύρω μου οι απαντήσεις οι εξής: «Έτσι είναι η ζωή, θα συνηθίσεις, να παρακαλάς που έχεις δουλειά».
Κάτι δε μου άρεσε, κάτι με χάλαγε, κάτι μέσα μου φώναζε. Ήταν ο παππούς που είχε περάσει αντίστοιχες καταστάσεις στη κατοχή (δούλευε στα καταναγκαστικά έργα των κατοχικών δυνάμεων).

Τα παράτησα, άδραξα το σπίτι και τα χωράφια του παππού.
Από τότε έχει ξεκινήσει μια συναρπαστική διαδρομή, έσκαψα, φύτεψα, έφτιαξα τα παρτέρια μου καθάρισα και ξαναζωντάνεψα τα φρουτόδεντρα μου, τις καρυδιές μου.
 
Αγόρασα τις κότες μου και τις αμόλησα στο χωράφι με τις λεμονιές, μαζί με τα 2 αρνάκια μού τρώνε τα «ζιζάνια» και με ευχαριστούν με τη πλούσια κοπριά τους, ξεκίνησα επιτέλους να σκέφτομαι, ήρθα σε επαφή με γείτονες που κι αυτοί αναγκάστηκαν να γυρίσουν, βρισκόμαστε, ανταλλάσουμε, δίνω καρύδια μου δίνουν τυρί, δίνω αυγά ημέρας μου δίνουν φρέσκιες μαρμελάδες, κάθε μέρα ανταλλαγή, τεράστια ποικιλία από τρόφιμα, γλυκά παραδοσιακά, ότι θες, ερωτήσεις-απαντήσεις σχετικά με ζώα, δέντρα, κηπευτικά.
 
Το μυαλό συνέχεια σε εγρήγορση, καθημερινά απλά προβλήματα που λύνονται με απλές απαντήσεις από γείτονες και πιο έμπειρους, μια ζωή σε αρμονία με τα ζώα τα πουλιά τα δέντρα το πράσινο, κάθε μέρα ανεβαίνω σε ένα λοφάκι με το σκύλο μου και βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα, χρησιμοποιώ εργαλεία, φτιάχνω κατασκευές για τα ζώα μου, πως να τα ταίζω – πως να τα ποτίζω, κάνω δοκιμές στα παρτέρια μου, μαζεύω υλικό και ψάχνομαι να τα γεμίσω με σωστό χώμα που θα μου αποδώσει, φτιάχνω κόμποστ, αντιμετωπίζω τα λαχανικά σαν παιδιά, κάθε μέρα τα περιποιούμαι τα ποτίζω, τα λιπαίνω με τη κοπριά μου, τα ελέγχω για τους φυσικούς εχθρούς και ότι δε ξέρω ρωτάω.
 
Ποιά σύγκριση μπορεί να υπάρχει σε ένα αγοραστό μπρόκολο με ένα μπρόκολο που το φύτεψες και το περιποιήθηκες για 3 μήνες; Καμία! Το πρώτο το πετάς άμα τύχει και σου περισσέψει στο ψυγείο, το δεύτερο το φυλάς σαν θησαυρό στο ψυγείο σου – το ψυγείο μου και το κελάρι μου είναι το θησαυροφυλάκιο μου.
 
Ψυχαγωγία υπερπαραγωγής, κάθε μέρα είμαι θεατής σε κάτι καινούργιο. Τις προάλλες είδα μάχη μεταξύ κρεμυδοφάγου και μιας σφίγγας, ζουρίδα να κυνηγάει ποντικό, κάθομαι τα βράδια στη φωτιά, κουκουβάγιες κάθονται παρέα στα κλαδιά της καρυδιάς, κάθε μέρα βλέπω αετούς (μου έχουν αρπάξει μερικά μικρά κοτόπουλα αλλά δε πειράζει), ηλιοβασιλέματα και απίστευτα χρώματα στους ουρανούς, τραγούδια από πουλιά, γρύλους, αφορδακούς(βατραχια), ο χαλαρωτικός ήχος του ποταμού κάθε μέρα στα αυτιά μου καθώς περιποιούμαι τα παρτέρια μου – φτιάχνω τα δέντρα μου, κτλ. (η κοπέλα μου πληρώνει καθε μήνα 40 ευρώ στη σχολή γιόγκα ακούγοντας νερά να τρέχουν και τιτιβίσματα πουλιών σε «κονσέρβα» μέσα από ένα laptop…), καθόμαστε παρέες με όργανα συχνά πυκνά και τραγουδάμε, στο τραπέζι τα πάντα και τα περισσότερα δικά μας καθαρής παραγωγής, απίστευτα κρασιά και ρακί που δε τα βρίσκεις στις καλύτερες κάβες! Μια ζωη παραμυθένια, μια ζωή ποιοτική, παράδεισος.

Σκέφτομαι συχνά τον παππού μου, και αν κάνω και εγώ κάποτε εγγόνια, και ίσως κι αυτά είναι καλομαθημένα -γιατί όλα είναι κύκλος- αν δυσανασχετήσουν για το πρωινό τους, αυτό που θα τους πω; 
 
Ε ΡΕ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

Με εκτίμηση

“INTOTHEWILD”
 

Μήνυμα από έναν «στρατιώτη του εδάφους» στον συγγραφέα, φυσικό καλλιεργητή και εμπνευστή του Απλεπιστημίου (aplepistimio.gr), Γιάννη Μακριδάκη:  http://yiannismakridakis.gr/?page_id=3677#comment-20834

Αν είχαν ληφθεί μέτρα μετά το Κιότο θα αποφεύγαμε την κλιματική αλλαγή

13:09 | 15 Σεπ. 2014
Γιώργος Κολέμπας

[…] Όπως το διατύπωσε και ένας καθηγητής κοινωνιολογίας στο πρόσφατο συνέδριο για την αποανάπτυξη, που έγινε στη Λειψία: «Η κλιματική αλλαγή και οι επακόλουθες καταστροφές της είναι μπροστά μας. Αλλά για την οικονομική ελίτ αυτές οι εξελίξεις θα φέρουν και μεγάλες ευκαιρίες κέρδους».
Για το υπόλοιπο όμως 99% του παγκόσμιου πληθυσμού θα υπάρχει ένα ζοφερό μέλλον. Αυτό που δεν κάνουν λοιπόν οι κυβερνήσεις, θα χρειασθεί να το κάνει το παγκόσμιο κίνημα ενάντια στη μόλυνση, την κλιματική αλλαγή και τον καπιταλισμό. Η συντονισμένη διεθνής δράση είναι επειγόντως απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε. […]

1. «Αναρρώνει» σιγά –σιγά η στιβάδα του Όζοντος 

Η εξέλιξη της «τρύπας» του Όζοντος πάνω από την Ανταρκτική από το 1979 ως το 2000. Για πάνω από15 χρόνια μεγάλωνε η «τρύπα», ενώ τελευταία φαίνεται να υποχωρεί.

Τα μέτρα που πάρθηκαν για τη προστασία της στιβάδας του Όζοντος στη στρατόσφαιρα έχουν αποτέλεσμα. Αυτό προκύπτει από μια έκθεση του ΟΗΕ, η οποία συντάχθηκε από περίπου 300 επιστήμονες από 36 διαφορετικές χώρες. Η αναφορά διαπιστώνει ότι οι συμφωνίες και τα μέτρα του «Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ» από το 1987 έπαιξαν μεγάλο ρόλο για τη μείωση της καταστροφής του Όζοντος της στρατόσφαιρας.

Σύμφωνα με την έκθεση, μέχρι το 2050 και αν συνεχισθούν τα μέτρα της απαγόρευσης και της μείωσης της χρήσης των φθοροχλωρανθράκων, θα επανέλθει η Οζονόσφαιρα στην κατάσταση πριν από τη δημιουργία της λεγόμενης «τρύπας του Όζοντος», η οποία παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στη 10ετία του 1980. Χωρίς το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ θα 10πλασιάζονταν μέχρι τότε οι εκπομπές των Φθοροχλωρανθράκων (FCKW), που είναι οι «φονιάδες του Όζοντος» (Ozonkillers).

Με την εφαρμογή αυτών των μέτρων από τις κυβερνήσεις, θα είναι δυνατόν να αποφευχθούν γύρω στις δύο εκατομμύρια περιπτώσεις καρκίνου του δέρματος στους ανθρώπους μέχρι το 2030, τονίζει η αναφορά.

Πως γίνεται αυτό;

Οι φθοροχλωράνθρακες είναι χημικές ουσίες που δημιουργήθηκαν τεχνητά από τις εταιρείες και χρησιμοποιούνται σε διάφορες εμπορικές εφαρμογές(π.χ. στα σπρέυ μαλλιών, σε σπογγώδη αντικείμενα και κατασκευές όπως τεχνητά σφουγγάρια και στρώματα ή θερμικές μονώσεις, αλλά και στα κλιματιστικά και τα ψυγεία). Κάποια στιγμή τα μόριά τους καταλήγουν στην ατμόσφαιρα.

Επειδή οι  FCKW είναι λίγο ελαφρύτεροι του αέρα, ανεβαίνουν σιγά –σιγά προς τα πάνω και μετά από 10-15 χρόνια φθάνουν στο ύψος της στιβάδας του Όζοντος(από τα 10 χιλιόμετρα και πάνω, στη στρατόσφαιρα). Σε θερμοκρασίες 70-80 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν(αυτό συμβαίνει κυρίως πάνω από τους πόλους, την άνοιξη στο βόρειο και το φθινόπωρο στο νότιο) και υπό την επίδραση του ηλιακού φωτός, δρουν σαν καταλύτες σε φωτοχημικές αντιδράσεις κατά τις οποίες διασπώνται τα μόρια του Όζοντος(Ο3). Κάθε μόριο φθοροχλωράνθρακα διασπά μεγάλο αριθμό μορίων του Ο3(που είναι στην ουσία τριατομικό Οξυγόνο και ασταθές) και έτσι δημιουργείται η «τρύπα» στις περιοχές της στρατόσφαιρας, που βρίσκονται κοντά και από πάνω από τους πόλους. Στη συνέχεια με τα ρεύματα μεταφέρεται και σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη.

Το  στρατοσφαιρικό Όζον είναι πολύ χρήσιμο[1], γιατί λειτουργεί σαν ασπίδα προς την υπεριώδη ακτινοβολία, που είναι επικίνδυνη για κάθε μορφή ζωής και τον άνθρωπο πάνω στον πλανήτη. Αν δεν υπήρχε η στιβάδα αυτή του Ο3, θα έφθανε στην επιφάνεια της γης μεγάλη ποσότητα υπεριώδους ηλιακής ακτινοβολίας και θα προκαλούσε καρκίνους του δέρματος, ιδίως στους λευκούς ανθρώπους.

2.  Γιατί δεν παίρνουν μέτρα οι κυβερνήσεις και για την προστασία του κλίματος;

Ο παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός(WMO) και το περιβαλλοντικό πρόγραμμα του ΟΗΕ(Unep), που δημοσιοποίησαν την παραπάνω έκθεση για το Όζον πρόσφατα στο Παρίσι, προτρέπουν επίσης τις Κυβερνήσεις, με την ίδια αποφασιστικότητα που έδρασαν στην περίπτωση του Όζοντος, να δράσουν και στην περίπτωση της κλιματικής αλλαγής.

«Βρισκόμαστε μπροστά σε τεράστιες προκλήσεις. Η επιτυχία του πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ, θα έπρεπε να μας ενθαρρύνει να δράσουμε αποφασιστικά, όχι μόνο για την προστασία και αποκατάσταση της στιβάδας του Όζοντος, αλλά επίσης και για την προστασία του κλίματος» δήλωσε ο διευθυντής του προγράμματος  Unep, ο Achim Steiner. Ενώ ο Γενικός Γραμματέας του WMO Michel Jarraud έχει δηλώσει τα εξής: «Έχουμε τη γνώση και τα εργαλεία για να περιορίσουμε την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη σε ένα μέγιστο των 2 βαθμών Κελσίου, επιτρέποντας έτσι στα παιδιά και τα εγγόνια μας να έχουν ένα μέλλον. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να μην το κάνουμε».

Σύμφωνα με ανακοίνωση του WMO, οι συγκεντρώσεις των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα-που είναι αιτία για την άνοδο της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας και άρα για την αποσταθεροποίηση του κλίματος-έφθασαν σε ύψος ρεκόρ. Και αυτό παρόλο που μειώθηκε η συμμετοχή των φθοροχλωρανθράκων στο φαινόμενο του θερμοκηπίου(είναι και αυτοί ένας από τους παράγοντες του φαινομένου).

Αν μετά το «πρωτόκολλο του Κυότο» το 1990, είχαν εφαρμοσθεί οι συμφωνίες του από τις κυβερνήσεις τόσο αποφασιστικά όσο και του Μόντρεαλ, τότε θα υπήρχε ελπίδα για μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου και άρα για αποφυγή της κλιματικής αλλαγής.

Αλλά άλλο οι φθοροχλωράνθρακες και άλλο τα ορυκτά καύσιμα. Μικρά τα συμφέροντα των παραγωγών εταιρειών των φθοροχλωρανθράκων, πολύ μεγάλα των πολυεθνικών των ορυκτών καυσίμων, που κινούν όλη τη βιομηχανική κοινωνία. Γι` αυτό οι κυβερνήσεις των μεγάλων ρυπαντών(π.χ. ΗΠΑ, Κίνα κ.λπ) δεν συμφώνησαν και δεν εφάρμοσαν φυσικά τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του κλίματος. Όσες δε κυβερνήσεις συμφώνησαν, άφησαν την εφαρμογή των μέτρων στο μηχανισμό της αγοράς (στη λεγόμενη «αγορά ρύπων»). Το αποτέλεσμα αυτής της αναποφασιστικότητας των κυβερνήσεων είναι και το παραπάνω ρεκόρ των εκπομπών.

Από ότι φαίνεται οι Κυβερνήσεις, οι ιθύνοντες του καπιταλισμού και οι εταιρείες κάθε είδους -με πρώτες τις πολυεθνικές των ορυκτών καυσίμων-δεν ακούν τους επιστήμονες του ΟΗΕ και του WMO, γιατί τότε θα έπρεπε να θέσουν σε αμφισβήτηση το μοντέλο «ανάπτυξης» που προωθούν σε παγκόσμιο επίπεδο. Θα έπρεπε να στραφούν προς την «αποανάπτυξη» και ως γνωστόν το μότο του καπιταλισμού είναι «ανάπτυξη ή θάνατος». Όπως το διατύπωσε και ένας καθηγητής κοινωνιολογίας στο πρόσφατο συνέδριο για την αποανάπτυξη, που έγινε στη Λειψία: «Η κλιματική αλλαγή και οι επακόλουθες καταστροφές της είναι μπροστά μας. Αλλά για την οικονομική ελίτ αυτές οι εξελίξεις θα φέρουν και μεγάλες ευκαιρίες κέρδους».

Για το υπόλοιπο όμως 99% του παγκόσμιου πληθυσμού θα υπάρχει ένα ζοφερό μέλλον.  Αυτό που δεν κάνουν λοιπόν οι κυβερνήσεις, θα χρειασθεί να το κάνει το παγκόσμιο κίνημα ενάντια στη μόλυνση, την κλιματική αλλαγή και τον καπιταλισμό. Η συντονισμένη διεθνής δράση είναι επειγόντως απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε.

[1] Αντίθετα το Όζον κοντά στην επιφάνεια της γης, δηλαδή στη βιόσφαιρα θεωρείται και είναι τοξικό. Συγκαταλέγεται στους επικίνδυνους ρύπους που παράγεται κατά την κυκλοφορία των αυτοκινήτων κυρίως.

Γιώργος Κολέμπας


Άρθρο δημοσιευμένο στα πλαίσια της έρευνας για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης.

Η επερχόμενη παγκόσμια επισιτιστική κρίση. Του Γιώργου Κολέμπα

09:59 | 14 Σεπ. 2014
Γιώργος Κολέμπας
[…] Η συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνήσεων είναι φορείς της ιδεολογίας της «ανάπτυξης» και προωθούν το συγκεκριμένο παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο που μας έχει φέρει μέχρι εδώ. Άρα δεν θα πρέπει να περιμένουμε και πολλά πράγματα από τους «από πάνω», εκτός και αν πιεσθούν από ένα παγκόσμιο κοινωνικό κίνημα . Από μια στρατηγική συμμαχία των «από κάτω» ενάντια στη Μόλυνση, στον Καπιταλισμό και την Κλιματική Αλλαγή. Αυτή η στροφή θα εξασφαλισθεί μόνο αν οι «από κάτω» αποφασίσουν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους.
[…] Η επιστροφή στην αγροτο-οικο-γεωργία, θα μας εξασφάλιζε και την ικανοποιητική παραγωγή τροφίμων και την αποφυγή της κλιματικής αλλαγής. Χρειάζεται να γίνει στροφή, να απορριφθεί το παγκόσμιο εμπορικό μοντέλο των πολυεθνικών και να επιλέξουμε τη λεγόμενη «αγροτική»  γεωργία και το τελικό επακόλουθό της την οικο-γεωργία( το οικο- όχι μόνο με την έννοια του οικολογικού, αλλά και με την αρχαιοελληνική έννοια του «οίκου» που εξασφάλιζε το «ζειν») […] Γιώργος Κολέμπας

Πριν τη βιομηχανοποιημένη γεωργία, η παραγωγή τροφίμων στηριζόταν στην ανθρώπινη βιοενέργεια-μεγάλο μέρος των πληθυσμών ήταν αγρότες και ζωοεκτροφείς και πολλοί άνθρωποι εργαζόντουσαν πολύ στον τομέα της γεωργίας-καθώς και στην βιοενέργεια των ζώων που χρησιμοποιούνταν βοηθητικά στις αγροτικές εργασίες.

Στη βιομηχανική περίοδο μειώθηκε η χρήση της βιοενέργειας -μειώθηκαν οι αγρότες και η χρήση των ζώων στις εργασίες- και αυξήθηκε στο έπακρο η χρήση των μηχανών και των ορυκτών καυσίμων που τα κινούσαν. Η φθηνή ενέργεια από τα ορυκτά καύσιμα έκαναν τη χρήση των γεωργικών μηχανημάτων(τρακτέρ κλπ.) οικονομικά συμφέρουσα σε σχέση με τα ανθρώπινα χέρια.

Η μηχανοποίηση της γεωργίας με τη σειρά της πολλαπλασίασε την παραγωγικότητα των ανθρώπων(ένας αγρότης π.χ. μπορούσε να αποδώσει «πολλαπλασιαστικά», όσο εκατοντάδες στο παρελθόν). Έτσι αυξήθηκε κατακόρυφα η παραγωγή φθηνών τροφίμων, ενώ μειώθηκε ο αγροτικός πληθυσμός παντού όπου υπήρξε βιομηχανοποίηση. Στα πλαίσια όμως αυτού του κόσμου «δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα»!

Μειώθηκε η προσφορά βιοενέργειας; Αντικαταστάθηκε από την αύξηση της κατανάλωσης των άλλων μορφών ενέργειας κύρια της φθηνής των ορυκτών καυσίμων. Έχουμε μάλιστα υπερκατανάλωσή της, αφού στην μηχανοποιημένη παραγωγική διαδικασία της τροφής καταναλώνονται κατά μέσο όρο περισσότερες μονάδες ορυκτής ενέργειας για να παραχθεί μία μονάδα διατροφικής ενέργειας. Αυτό μπορούσε να γίνεται όσο υπήρχαν φθηνά ορυκτά καύσιμα και σε μεγάλες ποσότητες.

Σήμερα όμως υπάρχει μια αντιπαραγωγικότητα στη βιομηχανοποιημένη γεωργία. Και αυτό για 3 λόγους:

  1. Τα αποθέματα των ορυκτών καυσίμων αρχίζουν να μειώνονται παγκοσμίως. Η εξόρυξη πετρελαίου π.χ. ξεπέρασε το κορυφαίο σημείο(Pick oil). Οι εταιρείες εξόρυξης συνεχίζουν σε δυσπρόσιτες περιοχές και σε μεγάλα βάθη ή χρησιμοποιούν καταστροφικές τεχνικές όπως το Fracking για το λιθοσφαιρικό αέριο, γιατί το εύκολο να εξορυχθεί πετρέλαιο –άρα και το φθηνό-έχει τελειώσει. Έτσι θα αναγκασθούν να δαπανήσουν πολλά περισσότερα σε χρήματα και φυσικούς πόρους για να παραχθεί ένα βαρέλι πετρελαίου. Κάποια στιγμή η δαπάνη αυτή των πόρων για να εξαχθεί ένα βαρέλι, θα ξεπεράσει την αξία της απόδοσης ενός βαρελιού πετρελαίου, άρα η εξόρυξη θα γίνει αντιπαραγωγική.
  2. Έχουμε εξάντληση των αποθεμάτων νερού και ως γνωστόν το νερό είναι απαραίτητο για την γεωργία. Μετά το 1980 κυρίως και με τις σύγχρονες μεθόδους ποτίσματος βασικά από τους μεγαλοαγρότες (αυτόματη άρδευση με μπεκ και μέρα μεσημέρι με αποτέλεσμα την εξάτμιση μεγάλου μέρους του νερού), υπήρξε ανεύθυνη χρήση του νερού στη γεωργία. Υπήρξε επίσης έλλειψη προνοητικότητας από τα κράτη και κυρίως από τις εταιρείες ύδρευσης των πόλων που δεν επισκευάζουν τα τρύπια δίκτυα ύδρευσης με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλες απώλειες νερού-μέχρι και 40% ή και 50% σε κάποιες περιπτώσεις. Παράλληλα η επιλογή υδροβόρων καλλιεργειών απαίτησαν γεωτρήσεις παντού(πχ. στον κάμπο της Θεσσαλίας μέχρι και 400 μέτρα βάθος) με συνέπεια την υποχώρηση, την υφαλμύρωση ή  και την στέρευση πολύτιμων υδροφόρων οριζόντων. Από την άλλη η μέθοδος Fracking για την εξόρυξη του φυσικού αερίου από τα ίδια εδάφη που καλλιεργούνται δηλητηριάζει τον υδροφόρο ορίζοντα, με τα χημικά που χρησιμοποιούνται, ενώ καταναλώνει τεράστιες ποσότητες νερού και προκαλεί απόγνωση στους γειτονικούς αγρότες – με αρκετούς κερδοσκόπους να βλέπουν ευκαιρίες, από την εκμετάλλευση των αναγκών καθαρού νερού. Εξάλλου η κλιματική αλλαγή θα μειώσει τη χιονόπτωση με αποτέλεσμα να μειωθεί και η τροφοδοσία των υπαρχόντων πηγών νερού( οι αυξημένες καταρρακτώδεις βροχές δεν θα εμπλουτίζουν τις πηγές, γιατί το νερό τους με τους χειμάρους και τα ποτάμια καταλήγουν στη θάλασσα και όχι στον υδροφόρο ορίζοντα). Όλο και περισσότερες πηγές θα στερεύουν λοιπόν στο μέλλον με επίπτωση και στην παραγωγικότητα της γεωργίας.
  3. Μειώνεται η δυνατότητα των οικοσυστημάτων για απορρόφηση των αυξημένων εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου και των άλλων καυσαερίων και απόβλητων της παραγωγικής διαδικασίας. Αυτό έχει διαπιστωθεί από πολλές επιστημονικές μελέτες. Το αποτέλεσμα είναι ήδη εδώ. Η περίσσεια αυτών των αερίων που δε μπορούν να απορροφηθούν από τη βιόσφαιρα και τους ωκεανούς καταλήγουν στην ατμόσφαιρα. Εδώ έχουμε αύξηση της περιεκτικότητάς τους(έφθασαν σε ύψος ρεκόρ το 2013 του «ισοδύναμου» διοξειδίου του άνθρακα( βλέπε: http://www.topikopoiisi.com/902rhothetarhoalpha/-wmo-2013) με αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση του κλίματος. Οι ενδείξεις για επικείμενη κλιματική αλλαγή υπάρχουν ήδη εδώ και κάποια χρόνια. Και φαίνεται ήδη η μείωση της παραγωγικότητας της γεωργίας λόγω επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Ένας επιπλέον λόγος, ο οποίος όμως δεν αφορά μόνο τη βιομηχανική γεωργία, αλλά και την εναλλακτική γεωργία που αρχίζει να αναπτύσσεται, είναι ότι αρχίζουν να μειώνονται οι μέλισσες παντού. Αυτές δεν παράγουν μόνο μέλι, αλλά επεικονιάζουν το 90% των φυτών, όντας μια τεράστια εργατική δύναμη, που θα είναι αδύνατο να αντικατασταθεί από την ανθρώπινη. Αν εκλείψουν όπως αρχίζει να συμβαίνει ήδη στις ΗΠΑ(μέχρι και 60%-70% μείωση στα σμήνη τους) και στην Ευρώπη[1](έχει ανησυχήσει και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή), τότε θα υπάρξει σίγουρα μείωση των συγκομιδών στο 90% των καλλιεργειών τουλάχιστον.

Για τους παραπάνω λόγους, όταν γίνουν αυτοί αντιληπτοί από τους κάθε είδους «επενδυτές» του αγροδιατροφικού συστήματος, θα έχουμε και την όξυνση της αγροδιατροφικής κρίσης. Θα έχουμε ένα πραγματικό κραχ, που μπροστά του θα ωχριά το πρόσφατο χρηματοπιστωτικό κραχ. Θα πάψουν να υπάρχουν φθηνά τρόφιμα, γιατί θα αυξηθούν στο έπακρο τα κόστη της καλλιέργειας-εκτροφής, της συγκομιδής, της αποθήκευσης, της συντήρησης, της ψύξης, των μεταφορών και της διανομής.

Τα πρώτα δείγματα αυτής της κρίσης τα βλέπουμε ήδη:

• Ενώ η παγκόσμια προσφορά τροφίμων-προς το παρόν- είναι παραπάνω από επαρκής, ταυτόχρονα 1 δισ. ανθρώπων υποσιτίζεται
• Οι κλιματικές αλλαγές οδηγούν σε μείωση και καταστροφή παραγωγής
• Αύξηση ζήτησης στην ΝΑ Ασία- άνοδος πολυπληθών μεσαίων τάξεων και αλλαγή διατροφικού μοντέλου(αύξηση της ζήτησης και εδώ σε ζωικά προϊόντα).
• Κερδοσκοπία στις τιμές στο χρηματιστήριο των δημητριακών
• Το 30% της παραγόμενης τροφής πάει στα σκουπίδια.

Σύμφωνα με τον FAO, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων: 1,3 δισεκατ. τόνοι τροφίμων καταλήγουν κάθε χρόνο στα σκουπίδια και τις χωματερές, χωρίς να καταναλωθούν. Για να παραχθεί όλη αυτή η πεταμένη τροφή καλλιεργούνται κάθε χρόνο από τους αγρότες 14 δισεκ. στρέμματα, δηλαδή το 28% των συνολικών καλλιεργούμενων εδαφών.

• Έλεγχος παραγωγής-διανομής τροφής από μεγάλες πολυεθνικές: π.χ. 5 πολυεθνικές ελέγχουν το 75% των σιτηρών, 2 το 50% της παραγωγής μπανάνας, 3 τη παγκόσμια παραγωγή τσαγιού, ενώ 30 πολυεθνικές ελέγχουν το 1/3 των επεξεργασμένων τροφών.

• Οι γεωργοί βασικά είναι παραγωγοί πρώτων υλών για τη βιομηχανία και όχι για τον εαυτό τους , τις κοινότητές τους και τις τοπικές αγορές.

• Οι καταναλωτές είναι εξαρτημένοι πλήρως από την αγορά μέσω των αλυσίδων. Πληρώνουν μέχρι και 4-6 φορές παραπάνω από την τιμή παραγωγού.

• Έχουμε παρακμή υπαίθρου, μείωση αγροτικού πληθυσμού, συρρίκνωση αγροτικών κοινοτήτων και εσωτερικούς-εξωτερικούς μετανάστες.

Μεγάλες εκτάσεις χρησιμοποιούνται για ζωοτροφή με απώλεια αρχικής ενέργειας κατά 65-90%: στα βιομηχανοποιημένα συστήματα καταναλώνονται 300 μονάδες πόρων, για να παραχθούν 100. Η βιομηχανική γεωργία να είναι πλέον αντιπαραγωγική, ενώ η καλλιέργεια ενεργειακών φυτών για αγροκαύσιμα διεκδικεί μεγάλες εκτάσεις υπέρ του «οδηγού» και εις βάρος του «υποσιτισμένου».

• Έχουμε πατεντοποίηση των σπόρων και των ποικιλιών  με «βιοπειρατεία» των γενετικών πόρων από τις εταιρείες.

• Το συνολικό παγκόσμιο αγροτοδιατροφικό σύστημα(παραγωγή, συντήρηση, συσκευασία, ψύξη, μεταφορές γεωργ. προϊόντων, διανομή στα σουπερμάρκετς κ.λπ.) είναι υπεύθυνο σχεδόν για το 50% του φαινομένου του «θερμοκηπίου».

Ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση στην επερχόμενη αυτή κρίση;

Η επιστροφή στην αγροτο-οικο-γεωργία, θα μας εξασφάλιζε και την ικανοποιητική παραγωγή τροφίμων και την αποφυγή της κλιματικής αλλαγής
Χρειάζεται να γίνει στροφή, να απορριφθεί το παγκόσμιο εμπορικό μοντέλο των πολυεθνικών και να επιλέξουμε τη λεγόμενη «αγροτική»  γεωργία και το τελικό επακόλουθό της την οικο-γεωργία( το οικο- όχι μόνο με την έννοια του οικολογικού, αλλά και με την αρχαιοελληνική έννοια του «οίκου» που εξασφάλιζε το «ζειν»)

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει στροφή στη γεωργία που θα στοχεύει στην όλο και μεγαλύτερη αυτοδυναμία της αλυσίδας: αγρότης – κοινότητα – περιοχή – επικράτεια. Για τους αγρότες σημαίνει ότι θα παράγουν πρώτα για τις ανάγκες τις δικές τους (τουλάχιστον να παράγουν ένα μέρος της τροφής τους) και στη συνέχεια να παράγουν για τις ανάγκες της περιοχής τους και της χώρας.

Από ανάγκη πρέπει να εφαρμόσουν αυτό που λέγεται «πολυλειτουργικότητα». Η δραστηριότητά τους να έχει πολλές πλευρές: οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική. Η δουλειά τους θα έχει και κάποια πλευρά μη άμεσα κερδοφόρα, όπως π.χ. για την αποκατάσταση της ισορροπίας στην περιοχή. Θα παράγουν, θα μεταποιούν οι ίδιοι το προϊόν τους και θα το διακινούν δημιουργώντας θέσεις εργασίας. Θα προστατεύουν το περιβάλλον, θα αποκτούν σχέσεις με την τοπική κοινωνία και θα γίνονται παράγοντες ζωής της κοινότητας, προωθώντας την κοινοτίστικη αντίληψη και βοηθώντας να κρατηθεί ζωντανή η περιοχή τους και γενικότερα η κοινωνία της υπαίθρου.

Ξεφεύγοντας απ’ τη νοοτροπία της απλής εμπορευματικής διαδικασίας, όπου ο αγρότης παράγει για να παραδώσει στον έμπορο ή το βιομήχανο και στη συνέχεια να εισπράξει και να τρέφεται ο ίδιος και η οικογένειά του απ’ το σούπερ μάρκετ, θα εμπλουτίσει με τέτοια στοιχεία τη ζωή του, που θα την κάνει επιθυμητή και για τα παιδιά του, ώστε να μη φεύγουν απ’ τον τόπο τους.

Αποφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό τους μεσάζοντες, θα παίρνει σωστές και δίκαιες τιμές. Απ’ την άλλη, τη στιγμή που ο πολυλειτουργικός αγρότης θα παράγει και για τον εαυτό του, είναι φανερό ότι θα μπει πιο εύκολα στη λογική της υγιεινής τροφής, γιατί δεν θα θέλει να τρώει τα δηλητήρια, που πριν με ελαφριά καρδιά χρησιμοποιούσε, επειδή παρήγαγε για την απρόσωπη αγορά.

Έτσι θα στραφεί πιο εύκολα προς την Οικολογική γεωργία (με τη μορφή των βιοκαλλιεργειών, της βιοδυναμικής καλλιέργειας ή της φυσικής και περμακουλτούρας). Επίσης πιο εύκολα θα αναδιαρθρώσει τις ανάγκες του και θα ξεφύγει απ’ τον καταναλωτισμό και τις εξωτερικές εισροές. Θα αναγκασθεί να επανέλθει σε είδη και ποικιλίες που δεν θα χρειάζονται χημική υποστήριξη, αλλά θα είναι δοκιμασμένες στην περιοχή, δηλ. στις ξεχασμένες ντόπιες ποικιλίες και ράτσες και θα ξεφύγει απ’ τα υβρίδια και απ’ τα γενετικά τροποποιημένα.

Και δεν θα παράγει μόνο αρκετά και υγιεινά προϊόντα με τον τρόπο που θα καλλιεργεί και θα αντιμετωπίζει το έδαφος και τα άλλα είδη ζωής. ‘Οντας αναγκασμένος να εξυγιάνει πρώτα -πρώτα το έδαφος και να φροντίζει να έχει όλο και περισσότερη οργανική ουσία, που είναι απαραίτητη για την παραγωγή του, θα συμβάλει αντικειμενικά και στη λύση για την αποφυγή της κλιματικής αλλαγής. Το πώς το εξηγούμε στο κείμενό μας: Γεωργία και Κλιματική Αλλαγή στο: http://www.topikopoiisi.com/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/13

Η αειφόρος μικρής κλίμακας οικογενειακή γεωργία είναι εντάσεως εργασίας (άρα δημιουργεί πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας από την μηχανοποιημένη γεωργία) και απαιτεί λίγα καύσιμα, αυτή θα συνεισφέρει σε μεγάλο βαθμό και στην «ψύξη» της γης.

Μια τέτοια ριζική αλλαγή των μεθόδων καλλιέργειας και εκτροφής καθώς και του τρόπου διατροφής μας θα απαιτήσει σαφώς θεμελιώδεις αλλαγές.  Οι τρέχουσες πολιτικές κατά των αγροτογεωργών, όπως οι νόμοι που ευνοούν την ιδιωτικοποίηση και την μονοπώληση των σπόρων και οι κανονισμοί για την προστασία των εταιρειών, οι οποίοι έχουν εξοντώσει τα παραδοσιακά συστήματα τροφίμων, θα έπρεπε να καταργηθούν. Οι υπάρχουσες τάσεις για αυξημένη συγκέντρωση της γης και για επέκταση της βιομηχανικής γεωργίας θα πρέπει να αντιστραφούν:

  • Εκατομμύρια γεωργών -αγροτικών κοινοτήτων θα πρέπει να αποκτήσουν τη δυνατότητα να κάνουν τις απαραίτητες αμειψισπορές, να οργανώνουν την αγρανάπαυση και να δημιουργούν βοσκότοπους, ώστε να μπορούν να επιστρέφουν στο έδαφος πάνω από 7 δισεκατομμύρια τόνους οργανικής ουσίας κάθε χρόνο.
  • Προώθηση υγιούς και βιώσιμης ενεργειακής πολιτικής. Αυτό περιλαμβάνει κατανάλωση λιγότερης ενέργειας, παραγωγή βιοαερίου και ηλιακής ενέργειας στα αγροκτήματα – και όχι σε μεγάλο βαθμό προώθηση της παραγωγής βιοντίζελ, όπως συμβαίνει σήμερα.
  • Εφαρμογή γεωργικών και εμπορικών πολιτικών σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο για την υποστήριξη της τοπικής παραγωγής- διανομής-αγοράς-κατανάλωσης τροφίμων με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτοδυναμία -αυτάρκεια. Αυτό περιλαμβάνει την απαγόρευση των επιδοτήσεων που οδηγούν σε ντάμπινγκ των φτηνών τροφίμων στις αγορές.
  • «Από-ανάπτυξη» στη παραγωγή κρέατος για μια ζωοεκτροφή στα πλαίσια ολοκληρωμένων αγροκτημάτων.
  • Εκπαίδευση αντίστοιχη των πολυλειτουργικών αγροτών και των νέων γενιών μέσα από την αντίστοιχη στροφή του εκπαιδευτικού συστήματος

Όλα τα προηγούμενα απαραίτητα μέτρα -με τα υφιστάμενα καθεστώτα διακυβέρνησης- θα χρειασθεί να παρθούν από τις κυβερνήσεις παντού.

Όμως η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των κυβερνήσεων είναι φορείς της ιδεολογίας της «ανάπτυξης» και προωθούν το συγκεκριμένο παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο που μας έχει φέρει μέχρι εδώ. Άρα δεν θα πρέπει να περιμένουμε και πολλά πράγματα από τους «από πάνω», εκτός και αν πιεσθούν από ένα παγκόσμιο κοινωνικό κίνημα . Από μια στρατηγική συμμαχία των «από κάτω» ενάντια στη Μόλυνση, στον Καπιταλισμό και την Κλιματική Αλλαγή. Αυτή η στροφή θα εξασφαλισθεί μόνο αν οι «από κάτω» αποφασίσουν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους.

Με ποιο τρόπο; Αυτό είναι το ερώτημα που θα χρειασθεί να απαντηθεί στο επόμενο –όσο γίνεται πιο άμεσο-διάστημα.

Για τη χώρα μας, που το ζοφερό αύριο το βιώνουμε ήδη, μπορούμε να διατυπώσουμε πιο συγκεκριμένα βήματα για να αντιμετωπίσουμε την επερχόμενη διατροφική κρίση:

• Η «Αγροτική» γεωργία, οικο-γεωργία που θα ικανοποιεί τις βιοτικές ανάγκες της αλυσίδας: αγρότης-κοινότητα-δήμος-περιοχή-χώρα.

• Ο «Πολυλειτουργικός» αγρότης με ολοκληρωμένα αγροκτήματα με πολλά διαφορετικά είδη ζωντανών-ζωϊκών,φυτικών, με βελτιωμένο έδαφος και περιβάλλον, με ντόπια βιοποικιλότητα, με μεταποίηση-διάθεση προϊόντων με κοινοτίστικη αντίληψη για αναζωογόνηση της υπαίθρου και όχι για τις επιδοτήσεις.

• Η μετατροπή της χώρας σε ζώνη οικο-καλλιέργειας, ελεύθερης από μεταλλαγμένα, με πέρασμα από το χημικό τρόπο παραγωγής σε βιολογικό, βιοδυναμικό ή φυσικό τρόπο παραγωγής καθώς και της αεικαλλιέργειας (permacalture). Τα με τέτοιο τρόπο παραγόμενα προϊόντα θα έχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα και για τις εξαγωγές τους.

• Η λογική της υγιεινής τροφής(παραγωγή και για τον ίδιο και για την τοπική αγορά και όχι για την απρόσωπη αγορά).

• Αποφυγή των μεσαζόντων- σωστές και δίκαιες τιμές, με βιώσιμη παραγωγή της εγγύτητας για ικανοποίηση βιοτικών αναγκών μέσω της διανομής της εγγύτητας(μικρές διαδρομές από την παραγωγή στην κατανάλωση).

• Αναδιάρθρωση αναγκών- αντικαταναλωτισμός – μείωση εξωτερικών εισροών-ανθεκτικές ντόπιες ποικιλίες και ράτσες(ΠΟΠ, ΠΓΕ, κ.λ.π.). Αποκατάσταση του μεσογειακού διατροφικού μοντέλου με μείωση της κατανάλωσης κρέατος.

• Μεταποίηση των γεωργικών σε προϊόντα διατροφής και ένδυσης(π.χ. ανασύσταση κλωστοϋφαντουργείων, που σήμερα έχουν μετακομίσει σε γειτονικές χώρες χαμηλού εργατικού κόστους,  ανασύσταση της βιομηχανίας ζάχαρης).

• Εξοικονόμιση και αυτοπαραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ εγκαθιστώντας στα υπόστεγα, στις αποθήκες, στα σπίτια κ.λπ. μικρά αποκεντρωμένα συστήματα.

• Αγροτουρισμός(ταυτόχρονα ξενοδόχοι, μάγειροι, κ.λ.π). Κατάργηση λεηλασίας θάλασσας από τα μεγάλα αλιευτικά, αναζωογόνηση με την παράκτια αλιεία.

• Αναβλάστηση δασών, σταμάτημα ερημοποίησης, αποκατατάσταση άγριας φύσης, ποταμών λιμνών παραλιών, αναζωογόνηση εδαφών αποκαθιστώντας την οργανική ύλη και τον εδαφολογικό άνθρακα, ώστε να απορροφήσουμε τα επόμενα χρόνια τη περίσσια του διοξειδίου του άνθρακα της ατμόσφαιρας(αιτία για τη κλιματική αλλαγή-καταστροφή που έρχεται αν δεν το κάνουμε).

• Ομάδες-συνεταιρισμοί νέας μορφής(με άμεση δημοκρατία στα πλαίσιά τους), κολεκτιβίστικες δομές αγροτικής παραγωγής, «διευρυμένες» οικογένειες, οικοκοινότητες(κοινό ταμείο), εναλλακτικά δίκτυα διανομής, συνεταιρισμοί παραγωγοκαταναλωτών, «καλάθια» και μικρά συνεταιριστικά μαγαζιά, συνεργασία με  κινήματα καταναλωτών για «κοινωνικά στηριζόμενη γεωργία».

• Δίκτυα διανομής και ανταλλαγής προϊόντων-υπηρεσιών με τοπικά νομίσματα ή αχρήματα.

• Διάθεση δημόσιας και δημοτικής γης σε νέους αγρότες και ομάδες ανέργων για μετεγκατάσταση. Καταλήψεις κρατικής και εκκλησιαστικής γης από κινήματα ανέργων-σε περίπτωση που δεν τους διατίθεται- για προσπάθεια αυτοαξιοποίησης της παραγωγικής τους δυνατότητας-εγκατάσταση σε παρατημένα χωριά.

• Καλλιέργεια αστικής και περιαστικής δημοτικής γης –δημοτικοί λαχανόκηποι από κινήματα γειτονιάς, από συνταξιούχους ή «καλλιεργητές του σαβατοκύριακου» και του «ελεύθερου χρόνου».

• Εσωτερική αντίστροφη μετανάστευση(όχι εξωτερική στην οποία στρέφονται πολλοί άνεργοι νέοι σήμερα) με συλλογικές μετεγκαταστάσεις ανέργων νέων των πόλεων στην περιφέρεια, σε χώρους αυτοπαραγωγής και αυτοδιαχείρισης.

• Το σημερινό 9-10% των ελλήνων αγροτών δεν μπορούν να θρέψουν το υπόλοιπο 90% με υγιεινά προϊόντα διατροφής. Για την αυτάρκεια θα χρειασθεί να ασχοληθούν περισσότεροι με τη γεωργία. Περισσότερα για την επιστροφή στη γεωργία στο: http://www.topikopoiisi.com/3/post/2012/09/34.html

Κοινωνικοποίηση –τοπικοποίηση του αγροτοδιατροφικού τομέα, και όχι εταιριοποίησή του(πράγμα που επιδιώκεται από την Ε.Ε). Μόνο τότε ο τομέας θα αναδειχθεί σαν κινητήρας που θα βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο.

Όλες οι προηγούμενες προτάσεις δε θα πρέπει να περιμένουμε να τις υλοποιήσει η σημερινή κυβέρνηση των «μνημονίων», ούτε πιθανά μια αυριανή κυβέρνηση της αριστεράς. Μπορούν να υλοποιηθούν από τώρα, από τους «από κάτω» της ελληνικής κοινωνίας, αρκεί να αποφασίσουν να παρατήσουν την «γκρίνια», να βγουν από την σημερινή τους «απάθεια» και να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Τα 3000 κοινοτικά εγχειρήματα της κοινωνικής και αλληλέγγυας συνεργατικής οικονομίας που έχουν δημιουργηθεί τελευταία στη χώρα, δείχνουν ότι κάτι άρχισε να κινείται. Αυτά πρέπει να στηριχθούν από όλους και ιδίως από τους νέους και άνεργους –που δεν θα πρέπει να επιλέγουν τη φυγή προς το εξωτερικό-και να επεκταθούν σε όλα τα επίπεδα.

Γιώργος Κολέμπας

*Άρθρο δημοσιευμένο στα πλαίσια της έρευνας για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης.

[1] Για τις αιτίες που εξαφανίζονται οι μέλισσες διαβάστε την ανάρτησή μας: http://topikopoiisi.blogspot.de/2010/12/blog-post_14.html

Πορεία στο μέλλον. Του Γιάννη Μακριδάκη

Είναι πλέον απολύτως ξεκάθαρο για όποιον έχει την στοιχειώδη ικανότητα να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τον κόσμο, ότι έχουμε τα εξής δεδομένα:

1. Η άκρατη και ολοένα αυξανόμενη με φρενήρεις ρυθμούς παγκόσμια κατανάλωση φυσικών πόρων οδηγεί στην απομύζηση του γενικού συνόλου – οικοσυστήματος από το μερικό σύνολο – χρηματοοικονομικό σύστημα με καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα και τα άλλα πλάσματα ήδη και καταστροφικότερες στο εγγύς μέλλον

2. Οι κυβερνήσεις των χωρών που ανήκουν στον “πολιτισμένο” δυτικό κόσμο ασκούν στον βωμό του χρήματος και της “ανάπτυξης” του γιγαντισμού ακραίες πολιτικές, οι οποίες επιταχύνουν τις εξελίξεις προς την προαναφερθείσα κατεύθυνση, ενώ και άλλες χώρες, οι μέχρι πρότινος “υπανάπτυκτες” σύμφωνα με τον ορισμό της συστημικής ανάπτυξης, βαδίζουν κι αυτές πια στον ίδιο δρόμο με αποτέλεσμα την δημιουργία καταναλωτών – απομυζητών του πλανήτη σε ποσοστό πλέον του 70% της ανθρωπότητας.

3. Ένα μεγάλο και ολοένα αυξανόμενο ποσοστό ανθρώπων παγκοσμίως έχουν ήδη κατανοήσει και νιώσει το πρόβλημα, έχουν ήδη κατανοήσει και νιώσει ότι ο καταναλωτισμός αποτελεί πριόνισμα του κλαδιού επί του οποίου κάθονται και ότι έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες για την υγεία και την ζωή τους αφενός και για το μέλλον των παιδιών τους και όλων των όντων του οικοσυστήματος αφετέρου. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί, εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης που δρα καταλυτικά, έχουν ήδη αλλάξει ή βρίσκονται σε στάδιο αλλαγής της θεώρησής τους για τη ζωή και της καθημερινότητάς τους αναζητώντας την ηπιότητα, την μη επέμβαση, την καθαρότητα, την πνευματική και σωματική άσκηση και φιλοσοφική αναζήτηση, την φυσική καλλιέργεια, διατροφή, ζωή και εν γένει κάθε τι που πηγάζει εκ του φυσικού εαυτού τους και εκ της φύσης γύρω τους, δίχως καμία ανθρώπινη επέμβαση και επεξεργασία. Ήδη οι δυτικές κοινωνίες που έφθασαν στην κορυφή της καταναλωτικής ύβρης και είδαν τον χάρο με τα μάτια τους, αριθμούν εκατομμύρια ανθρώπους που πρεσβεύουν την αλλαγή με την ίδια τους την καθημερινή διαβίωση.

Αν εστιάσουμε στην Ελλάδα, όλα τα παραπάνω μεταφράζονται με τρόπο που δείχνει σαφώς το πολιτικό πρόβλημα και συνεπώς το αδιέξοδο στο οποίο οδεύει η χώρα αν δεν επέλθει αλλαγή κατεύθυνσης-πολιτικής.

Στη χώρα μας λοιπόν, όλα ανεξαιρέτως τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα κινούνται αποκλειστικά εντός των ορίων του χρηματοοικονομικού συστήματος, δίχως όχι να το αμφισβητούν αλλά ούτε καν να δείχνουν ικανότητα στοχασμού και μιας κάποιας πολιτικής δράσης πέραν και έξω από αυτό. Τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα, τα εντός και εκτός κυβέρνησης έχουν, όπως ανέκαθεν είχαν, ξεκάθαρες κοντόφθαλμες και καταστροφικές πολιτικές ιδιώτευσης, που αποσκοπούν μονάχα στην εξυπηρέτηση του συστήματος (μέσω της πλήρους εκποίησης του φυσικού πλούτου και των ανθρώπων της χώρας στις Αγορές στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο), ενώ τα “αριστερά” κόμματα της αξιωματικής και της άλλης αντιπολίτευσης αδυνατούν, ακόμη και σε επίπεδο λόγου και σκέψης, να ξεφύγουν από τις ράγες του παγκόσμιου καταναλωτισμού και κινούνται κι αυτά εντός των ορίων και των επιταγών αυτού, αρκούμενα σε ανεδαφικές υποσχέσεις, όπως την με διάφορους ασαφείς τρόπους προσπάθεια αλλαγής προσωπείου του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού καθεστώτος προς το ανθρωπινότερο και προς το φυσικότερο!

Η Ελλάδα ως χώρα του δυτικού “πολιτισμένου” κόσμου, η οποία βιώνει την χρηματοοικονομική κρίση εδώ και χρόνια πολύ σκληρά, θα έπρεπε ήδη να έχει αναπτύξει και παρουσιάσει στο εσωτερικό της αλλά και στο πολιτικό σκηνικό της παγκόσμιας κοινότητας την τάση των ανθρώπων που ήδη αντιλαμβάνονται το δομικό πρόβλημα του καταναλωτισμού, το οποίο δεν είναι άλλο από την αδυναμία του οικοσυστήματος να αναπληρώνει τους φυσικούς πόρους που καταναλώνει – απομυζεί η ανθρωπότητα των καταναλωτών. Θα έπρεπε ήδη να έχει αναδείξει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό ανθρώπους και κόμματα που έχουν ξεφύγει από την ομηρεία του χρήματος και των αγορών, που πρεσβεύουν την υπεράσπιση του οικοσυστήματος και όχι πλέον του χρηματοοικονομικού συστήματος, ανθρώπων και πολιτικών σχηματισμών που εκφέρουν σύγχρονο λόγο, οικουμενικό, με στόχο την αλλαγή πορείας της ανθρωπότητας από την επίθεση και την πλήρη κατανάλωση του πλανήτη προς την συνεργασία μαζί του, την μη επέμβαση, την αναπλήρωση των πόρων του, από τον γιγαντισμό προς την σμίκρυνση, από την “ανάπτυξη” της καταστροφής προς την αποανάπτυξη, από τον μάταιο υλισμό προς την φιλοσοφία της ζωής, από την κατανάλωση δίχως αναπλήρωση προς την αρετή της λιτότητας και από τον “άνθρωπο” – καταναλωτή – αριθμημένο και αναλώσιμο γρανάζι προς τον άνθρωπο – φυσικό ον – κρίκο της αλυσίδας της ζωής.

Στην Ελλάδα θα έπρεπε ήδη να έχει ξεπηδήσει ο πολιτικός φορέας που εκφράζει όλους τους νέους και μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους οι οποίοι έχουν κάνει την προσωπική τους επανάσταση κατά τη διάρκεια αυτών των ετών της κρίσης, έχουν αλλάξει τον εαυτό τους και το τοπίο γύρω τους και οι οποίοι καταθέτουν εμπράκτως την μόνη πρόταση για το μέλλον της χώρας και γενικά της ανθρωπότητας.

Το ότι δεν έχει ακόμη ξεπηδήσει αυτός ο πολιτικός φορέας οφείλεται αφενός στην παραδοσιακή φιλαυτία των δεξιών, κυρίως όμως στην ομηρεία και τον εγκλωβισμό των αριστερών εντός του συστήματος.

Οι συνθήκες όμως ωριμάζουν ταχύτατα και η οικουμενική σκέψη, όπως ήδη φαίνεται από το πλήθος των ανθρώπων – πρώην καταναλωτών παγκοσμίως, που έχουν ήδη αλλάξει την οπτική και την ζωή τους, δεν θα αργήσει να βρει πολιτικούς εκφραστές στην ανθρωπότητα οπότε και στην Ελλάδα.

http://yiannismakridakis.gr/

Ζουν 120 χρόνια

Η ΦΥΛΗ ΧΟΥΝΖΑ ΖΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΤΣΑΚΩΜΟΥΣ ΣΕ ΚΟΙΛΑΔΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΠΑΚΙΣΤΑΝ – ΙΝΔΙΑ

Στα 40 μοιάζουν κοριτσάκια

Ζουν 120 χρόνια, αρρωσταίνουν σπάνια και οι γυναίκες της φυλής στα 40 τους μοιάζουν κοριτσάκια και στα 65 τους κάνουν παιδιά. Οι Χούνζα ζουν σε μια κοιλάδα που φέρει το ίδιο όνομα κάπου ανάμεσα σε Ινδία και Πακιστάν και αποτελούν το βασικό αντικείμενο πλήθους ερευνών ακριβώς εξαιτίας της θαυμαστής καλοζωίας και μακροζωίας τους.

Μπορεί να είναι και 65 χρόνων αφού τότε αρχίζουν να γεννούν

Μπορεί να είναι και 65 χρόνων αφού τότε αρχίζουν να γεννούν Οι Χούνζα, που έχουν καυκάσια χαρακτηριστικά, είναι όλοι τους άνθρωποι με μεγάλες δόσεις ενέργειας, κινούνται πολύ εξαιτίας εργασιών στη φύση και πιστεύουν μάλιστα ότι η συνεχής κίνηση είναι πηγή θετικής ενέργειας. Δεν αγχώνονται και σπάνια μαλώνουν μεταξύ τους. Είναι όμως άραγε αυτός ο λόγος της ασυνήθιστης μακροζωίας τους; Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν πως ναι, άλλοι πως όχι, και πως το μυστικό της καλής υγείας και μακροζωίας τους βασίζεται στη διατροφή τους.

Σύμφωνα με έρευνα ενός γιατρού από τη Σκοτία, του Ρόμπερτ Μακάρισον, η αιτία της μακροζωίας των Χούνζα φαίνεται να είναι η διατροφή τους. Το καλοκαίρι τρώνε φρούτα και ωμά λαχανικά, το χειμώνα αποξηραμένα βερίκοκα, βλαστωμένους σπόρους (φύτρα) και τυρί από πρόβειο γάλα. Σε γενικές γραμμές η διατροφή τους δεν περιλαμβάνει πολλές πρωτεΐνες και δεν λαμβάνουν περισσότερες από 2.000 θερμίδες καθημερινά. Μαγειρεύουν με ελάχιστο αλάτι και όλες οι τροφές τους είναι φυσικές, χωρίς πρόσθετα συντηρητικά.

Το κλίμα δεν φαίνεται να επηρεάζει ιδιαίτερα τη μακροζωία τους, αφού σε γειτονικά χωριά οι άνθρωποι που ζουν κάτω από τις ίδες κλιματικές συνθήκες δεν φτάνουν τις ηλικιακές «επιδόσεις» των Χούνζα και επίσης υποφέρουν από πολλές ασθένειες άγνωστες στη δική τους κοινωνία.

Πέραν της δίαιτας, ένας τρόπος ζωής βασισμένος στην πολλή κίνηση και την πολλή δουλειά, χωρίς καθόλου άγχος, φαίνεται να ευνοεί επίσης τους δείκτες ευημερίας αυτής της ιδιαίτερης φυλής. Ενα άλλο επίσης σημαντικό στοιχείο είναι το ταμπεραμέντο τους: οι Χούνζα δεν μαλώνουν μεταξύ τους, δεν εκνευρίζονται με τίποτα και έχουν μάθει να διαχειρίζονται τις αντιξοότητες.

(Πηγές: La Vanguardia, EuropaPress)

Φόβοι επισιτιστικού κραχ

episitistiko krax«Ακριβώς εκείνη τη στιγμή που οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου θα αυξηθούν κατακόρυφα, οι τιμές των τροφίμων θα ακολουθήσουν μία έντονη ανοδική πορεία – ενώ η παραγωγή τους ακριβώς την αντίθετη, οδηγώντας τους ανθρώπους στην απόγνωση» analyst.gr



«[…] Το αδιέξοδο στο οποίο μας οδηγεί ο καταναλωτισμός που μας ορίζει, η καταστροφή στην οποίαν οδηγούμαστε με την ευθύνη όλων μας και κυρίως των (ακροδεξιών συνήθως) κυβερνήσεων – ανδρικέλων υποχειρίων του φιλελευθερισμού των Αγορών, τις οποίες φυσικά συντηρούμε εμείς ατομικά, με την καθημερινή μας καταναλωτική διαβίωση, είναι προ των πυλών.

Η ευθύνη όμως και των “αριστερών”, αυτών δηλαδή που αποτελούν την συστημική, την χρηματοοικονομική αριστερά, αυτών που δεν βλέπουν μπροστά, στο άμεσο μέλλον το αδιέξοδο της ανθρωπότητας αλλά μιλούν και αυτοί με όρους του υπάρχοντος συστήματος της ύβρης, πρεσβεύουν το τέλος της λιτότητας και μιλούν για ανάπτυξη, εγκλωβισμένοι καθώς είναι στην ίδια και απαράλλαχτη αποτυχημένη και καταστροφική συνταγή της απομύζησης των φυσικών πόρων του πλανήτη, ως γεννημένοι πολιτικά εντός του ίδιου αυτού συστήματος που καταρρέει και απολύτως οριζόμενοι από αυτό, αποδεχόμενοι τους ορισμούς και τα “ιδανικά” του, είναι εξίσου μεγάλη με αυτή των ακροδεξιών κυβερνητικών ανδρικέλων, ίσως και μεγαλύτερη λόγω του ότι δεν δίνουν ελπίδα αντιστροφής της κατάστασης υποστηρίζοντας έτσι και αυτοί την υπάρχουσα.

Διαβάστε το άρθρο εδώ  […]» Γιάννης Μακριδάκης

(yiannismakridakis.gr)

211 αυτόνομες κοινότητες αλληλέγγυας και κοινωνικής οικονομίας στην Ελλάδα!

Στο enallaktikos.gr καταγράψαμε και παρουσιάζουμε 200 και πλέον Αυτοδιαχειριζόμενους Κοινωνικούς Χώρους και Καταλήψεις σε όλη την Ελλάδα. Οι περισσότεροι δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια.

του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Οι Αυτοδιαχειριζόμενοι Κοινωνικοί Χώροι είναι οι νέοι κόμβοι της Αλληλέγγυας – Κοινωνικής Οικονομίας. Σ’ αυτούς διοργανώνονται καθημερινά δεκάδες δραστηριότητες αλληλέγγυου, πολιτιστικού και επιμορφωτικού χαρακτήρα. Στεγάζονται: κινηματογραφικές λέσχες,  θεατρικές ομάδες, τοπικά μουσικά γκρουπ, παιδικοί σταθμοί και σε κάποιους υπάρχουν χώροι φιλοξενίας αστέγων και επισκεπτών. Λειτουργούν συλλογικές κουζίνες, καφενεία, δανειστικές βιβλιοθήκες. Συγκεντρώνονται τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα. Οργανώνονται κάθε είδους εργαστήρια και σεμινάρια, γίνονται ανταλλακτικά χαριστικά παζάρια, δωρεάν κοινωνικά φροντιστήρια, μαθήματα ξένων γλωσσών, χορού, παρουσιάσεις βιβλίων, εικαστικές εκθέσεις κ.ο.κ.

Είναι οι νέες αυτόνομες κοινότητες της πόλης και της γειτονιάς. Σε κάθε Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο συστεγάζονται πολλές ανεξάρτητες ομάδες και σχήματα που κυοφορούν τις νέες ιδέες και κουλτούρες στην Ελλάδα της κρίσης.

Οι περισσότερες απ’ αυτές τις κοινότητες νέων αποκτούν νομική μορφή και πληρώνουν νοίκι. Όμως, όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα,  αρκετές συλλογικότητες επιθυμούν να παραμείνουν άτυπες, ανεξάρτητες και εξωθεσμικές, γιατί δεν έχουν καμιά εκτίμηση και εμπιστοσύνη σ’ αυτό το θεσμοθετημένο κράτος… Και στην Ελλάδα δεκάδες εγκαταλελημένα κτίρια, πρώην βίλες, εργοστάσια, στρατόπεδα, αποθήκες επαναχρησιμοποιούνται από ομάδες νέων, πριν ρημάξουν ολοκληρωτικά. Τα επισκευάζουν με εθελοντική εργασία, τα συντηρούν και τους ξαναδίνουν ζωή.

Κάθε τόσο, σε κάποιες από αυτές τις κατάληψεις, εισβάλει η αστυνομία και τις εκκενώνει. Άλλοι χώροι ανακαταλαμβάνονται από τους καταληψίες, αλλού οι ομάδες αναζητούν καινούργια στέγη. Εμείς δεν διαγράφουμε καμία κατάληψη από τις παρουσιάσεις μας, γιατί οι συλλογικότητες συνεχίζουν να υπάρχουν. Αυτές ανατάσσουν και δίνουν ζωή στα εγκαταλειμμένα κτίρια. Χωρίς τη δράση τους μιλάμε μόνο για ντουβάρια.

Καταλήψεις: Θυμήσου το Βερολίνο…

Ενα νέο κύμα Αυτοδιαχειριζόμενων Στεκιών και Καταλήψεων ήρθε βαδίζοντας στα χνάρια των Αυτοδιαχειριζόμενων Κοινωνικών Κέντρων της Ευρώπης και… κυρίως του Βερολίνου.

Εκεί, δίπλα στο «Τείχος του Αίσχους», οι διωκόμενοι καταληψίες εκατοντάδων κτηρίων στα 70’s-80’s είναι πλέον ιδιοκτήτες… Ο δήμος του Βερολίνου έδωσε μάλιστα και στεγαστικά δάνεια σε κάποιους, επί χρόνια, καταληψίες των υποβαθμισμένων περιοχών Kreuzberg, Charlotterburg και Schonenberg για να τα επισκευάσουν και να τα αυτοδιαχειρίζονται.

Παρ’ όλα αυτά, πρόσφατα στην Γερμανία, το κράτος προσπάθησε να κλείσει μια από τις παλιότερες καταλήψεις, τη «Rote Flora» στο Αμβούργο. Χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στα σχέδια εκκένωσης της κατάληψης του παλιού θεάτρου που είχε μετατραπεί σε αυτοδιαχειριζόμενο πολιτιστικό κέντρο. Συγκρούσεις σημειώθηκαν μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών.

Ανάλογο κύμα δημιουργίας αυτοιδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων – καταλήψεων υπάρχει και στην Ιταλία. Τους περιγράφει στο τελευταίο της βιβλίο «Φράχτες και Παράθυρα” (Αϊ στο διάολο, ΔΝΤ)» η Ναόμι Κλάιν. «Το «Corto Circuito» είναι ένα απο τα πολλά centri sociali της Ιταλίας. Τα κοινωνικά κέντρα είναι εγκαταλειμμένα κτίρια- αποθήκες, εργοστάσια, στρατώνες, σχολεία που καταλήφθηκαν και μεταμορφώθηκαν από τους καταληψίες σε εστίες κουλτούρας και πολιτικής, απαλλαγμένες απο τον έλεγχο τόσο των αγορών όσο και του κράτους. Συμφωνα με τις εκτιμήσεις υπάρχουν 150 κοινωνικά κέντρα στην Ιταλία.

Το παλαιότερο και μεγαλύτερο κοινωνικό κέντρο -το Leoncavallo, στο Μιλάνο- είναι πρακτικά μια αυτάρκης πόλη με εστιατόρια, κήπους, ενα βιβλιοπωλείο, εναν κινηματογράφο, μια στεγασμένη ράμπα scateboard και ένα κλάμπ τόσο μεγάλο ωστε μπόρεσε να φιλοξενήσει τις εμφανίσεις των Public Enemy. Τα κοινωνικά κέντρα είναι χώροι ανεμελιάς και αντισυμβατικότητας, σε έναν κόσμο που μεσο-αστικοποιείται και ευπρεπίζεται ολοένα και περισσότερο, ενα γεγονός που παρακίνησε την γαλλική εφημερίδα Le Monde να τα χαρακτηρίσει ως “το πολιτιστικό κόσμημα της Ιταλίας”.»

Δείτε στο enallaktikos.gr αναλυτικά όλες τις παρουσιάσεις των αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων με κείμενο, φωτογραφίες και βίντεο και από εκεί συνδεθείτε με τα sites τους και τις σελίδες τους στο facebook.

Johannes Maurus, Occupy representation. Το Podemos και η πολιτική της αλήθειας

podemos.28.05.14

Affectus nec coerceri nec tolli potest nisi per affectum contrarium et fortiorem affectu coercendo

[Ένα πάθος δεν μπορεί να κατασταλεί ούτε να αναιρεθεί, παρά μόνο από ένα πάθος αντίθετο και ισχυρότερο από το καταστελλόμενο]

Spinoza, Ethica IV, prop. 7

 

  1. Η αριστερά, ειδικά της μαρξιστικής παράδοσης, τείνει να συλλαμβάνει την πολιτική δράση ως εφαρμογή μιας θεωρητικής αλήθειας, και πιστεύει ότι είναι δυνατό να δρα κανείς μόνο υπό τις μορφές εκπροσώπησης που έχουν αποκρυσταλλωθεί στο κόμμα ή στο κράτος ως γενική απεικόνιση[1] της κοινωνίας. Απέναντι σε αυτό το ρεύμα, ο αναρχισμός έχει υπερασπιστεί συχνά μια ηθική αλήθεια και μια πιο άμεση οργάνωση των εργαζομένων, όπως το συνδικάτο ή η συνέλευση, απαξιώνοντας την εκπροσώπηση. Με λίγες εξαιρέσεις, αυτό έχει οδηγήσει τους αναρχικούς και χώρους της ριζοσπαστικής δημοκρατικής αριστεράς να αγνοούν κάθε είδους εκλογικής συμμετοχής. Παρά την αντίθεσή τους, αυτές οι δύο θέσεις αρθρώνονται γύρω από τον ίδιο άξονα: τη σχέση
    «αλήθειας-αντιπροσώπευσης». Η σχέση αυτή, τόσο για τον αναρχισμό όσο και για τους πολιτικούς μαρξισμούς, υπήρξε το κέντρο τηςπολιτικής θεωρίας και πρακτικής, αφού, αν για τους μεν η αντιπροσώπευση του κόμματος ή του κράτους ήταν η αλήθεια της (οικουμενικής) τάξης ή της κοινωνίας, για τους δε η αλήθεια πρέπει να αναζητηθεί στην αμεσότητα της κοινωνικής ζωής αποφεύγοντας τα απατηλά φαινόμενα των κομμάτων και των κρατών.

 

  1. Το κίνημα της 15M συμμερίστηκε σε μεγάλο βαθμό την προοπτική του αναρχισμού, τουλάχιστον αν ερμηνεύσουμε με την ισχυρή έννοια το κεντρικό σύνθημα του κινήματος των πλατειών: «δεν μας εκπροσωπούν». Η φράση αυτή μπορεί πράγματι να διαβαστεί κατά δύο τρόπους: με μια ασθενή έννοια ως επιθυμία για μια καλή εκπροσώπηση («δεν μας εκπροσωπούν αυτοί, αλλά άλλοι καλύτεροι μπορούν»), ή με μια ισχυρή έννοια, ως απόρριψη βασισμένη στην οντολογική αδυναμία κάθε εκπροσώπησης: «δεν μας εκπροσωπούν, επειδή είμαστε μη εκπροσωπήσιμοι». Μεταξύ των προσπαθειών για μια παρέμβαση στις αντιπροσωπευτικές συντεταγμένες με βάση τις αρχές της 15M, πολιτικά πειράματα όπως το κόμμα X είναι φορείς της ασθενούς έννοιας αυτού του συνθήματος, καθώς αναζητούν μέσα από τις πρακτικές τους στο δίκτυο και την εικονική δημοκρατία την «καλή αντιπροσώπευση», ενώ άλλοι κύκλοι έχουν ερμηνεύσει την αδυναμία εκπροσώπησης ως μια ανάγκη ερμητικής απόσυρσης από αυτή τη σφαίρα. Αυτές οι ισχυρές εκδοχές τού «δεν μας εκπροσωπούν», χωρίς να υπολογίζουμε την πρόταση για επιστροφή στους παλιούς τρόπους εκπροσώπησης από παλαίμαχες οργανώσεις όπως η Izquierda Unida [Ενωμένη Αριστερά], συνάντησαν τα όριά τους: η δημοκρατία και ο αντι-καπιταλισμός δεν αρκεί να ζήσουν λίγες μέρες ή εβδομάδες στις πλατείες, ήταν απαραίτητο να επεκταθούν και να διαρκέσουν. Ενάντια στην επέκταση και τη διάρκεια αυτών των απελευθερωμένων χώρων εκδηλώθηκε και εκδηλώνεται κάθε μέρα «όλη η ισχύς του κράτους», όλο το βάρος του μηχανισμού εκπροσώπησης. Οι ελεύθερες πλατείες παρέμειναν μια ιδιομορφία, ηθικά άμεμπτη αλλά περιορισμένης αποτελεσματικότητας απέναντι στην καταστολή, τις επιθέσεις της αστυνομίας, τα πρόστιμα κ.λπ. και απονομιμοποιημένη από τους μηχανισμούς προπαγάνδας του καθεστώτος,τόσο δημόσιους όσο και ιδιωτικούς: κόμματα, μέσα ενημέρωσης, θεσμούς.

 

  1. Για να ξεκλειδώσουμε την κατάσταση ήταν απαραίτητο να βρούμε κάτι άλλο, να αλλάξουμεστοιχείο. Ήταν απαραίτητο να αναλάβουμε ένα παράδοξο: να εκπροσωπήσουμε το μη εκπροσωπήσιμο, ή, ακόμα καλύτερα, να εισαγάγουμε το μη εκπροσωπήσιμο στη σφαίρα της εκπροσώπησης. Αυτό σήμαινε και σημαίνει μια ισχυρή πρόκληση. Το ζητούμενο, ούτε λίγο ούτε πολύ, είναι να διώξουμε από την εξουσία τη νεοφιλελεύθερη κακοδιοίκηση με το μόνο δυνατό σήμερα μέσο, τις κάλπες. Δεν τίθεται όμως ζήτημα να συρράψουμε το χώρο της εξουσίας μέσα από μια νέα μορφή εκπροσώπησης, η οποία να είναι «καλή», αλλά να μιμηθούμε τη 15M ή το κίνημα Occupy και να κατασκηνώσουμε σε αυτό το χώρο, να καταλάβουμε αυτό το χώρο από και για τα κοινωνικά κινήματα, εξουδετερώνοντας έτσι τη δράση του κράτους εναντίον τους, και επίσης απαιτώντας από την κυβέρνηση να λάβει αποτελεσματικά μέτρα υπέρ των διεκδικήσεων κινημάτων όπως η ΡΑΗ[2], οι Mareas[3], ο φεμινισμός, το εργατικό κίνημα κ.λπ. Πρόκειται για μια φόρμουλα που αρχικά δοκιμάστηκε από τις λαϊκές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, αλλά σε ευρωπαϊκές συνθήκες πρέπει αναγκαία να προσλάβει άλλα χαρακτηριστικά.

 

  1. Δεν αρκούσε να κατεβούμε στις εκλογές σε μια συγκυρία που επέβαλλε μια δράση των κοινωνικών κινημάτων στο χώρο της πολιτικής εκπροσώπησης, έπρεπε επιπλέον να «είμαστε» το είδος οργάνωσης που ενδείκνυται για να αρθρώσει τα δύο σκέλη του διλήμματος που αποτελεί η εκπροσώπηση του μη εκπροσωπήσιμου. Από τη μια πλευρά, θα έπρεπε να παίζουμε πολύ γερά το χαρτί της εκπροσώπησης, πράγμα που περιλαμβάνει και μια «μηντιακή» ηγεσία· αλλά από την άλλη, και με την ίδια δύναμη, ήταν απαραίτητο να ποντάρουμε σε μορφές άμεσης και οριζόντιας δημοκρατίας. Το Podemos ήταν η αρχή μιας λύσης σε αυτό το δίλημμα. Με τη μηντιακή πλευρά του, τους μηχανισμούς της προεκλογικής του εκστρατείας και τις ομάδες επικοινωνιακής παρέμβασης, στο διαδίκτυο και σε όλους τους διαθέσιμους δημόσιους χώρους, το Podemos άνοιξε μία ρωγμή στο χώρο της αντιπροσώπευσης, σε μηχανές παραγωγής λόγου όπως είναι η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τα κοινωνικά δίκτυα. Ο Πάβλο Ιγλέσιας, πριν μπει επικεφαλής στις λίστες Podemos, είχε καταλάβει,μαζί με την ομάδα τής Tuerka [της τηλεοπτικής του εκπομπής] έναν τόπο στο εσωτερικό του χώρου σχηματισμού της κοινής λογικής που φαινόταν αδύνατος: έναν τόπο υπέρ της κοινής λογικής των κοινωνικών κινημάτων, και ειδικότερα εκείνου του 80 % του πληθυσμού που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, υποστηρίζει την 15M ή την PAH. Μέσα από αυτό το ρήγμα έπρεπε να «εισβάλει» στο χώρο της αντιπροσώπευσης, αλλά αυτό που έπρεπε να εισβάλει δεν ήταν το οτιδήποτε· ήταν μια οργάνωση νέου τύπου, ικανή να διατηρεί πάντα μια ανοιχτή διεπαφή με τα κοινωνικά κινήματα και τους απλούς ανθρώπους.

 

  1. Η οργάνωση και επέκταση μιας νέας μορφής οργάνωσης, των «κύκλων», σε μεγάλο βαθμό με την υποστήριξη και την καθολική αφοσίωση ενός μικρού μαχητικού κόμματος, της Izquierda Anticapitalista, ήταν το δεύτερο συστατικό της παράδοξης φόρμουλας του Podemos. Οι «κύκλοι», αυθεντικές ανοιχτές συνελεύσεις, ήταν ο χώρος όπου καταρτίστηκαν οι εκλογικές λίστες και το πρόγραμμα, αλλά θα συνεχίσουν να υπάρχουν και πέρα ​​από τις προεκλογικές περιόδους ως όργανα συμμετοχής και κοινωνικής δράσης. Καθένας από τους 400 κύκλους είναι το ισοδύναμο μιας τοπικής συνέλευσης της 15M, αλλά με την ιδιαιτερότητα ότι αυτή τη φορά το κοινωνικό κίνημα δημιουργεί τα μέσα που του χρειάζονται για να αναδυθεί στο πεδίο της εκπροσώπησης, να το καταλάβει. Οι πέντε υπέροχοι ευρωβουλευτέςμας είναι η αρχή μιας απαραίτητης μακράς πορείας προς τους θεσμούς που θα σημαδεύεται από παρατεταμένες καταλήψεις: σύντομα ακολουθούν δημοτικές, βουλευτικές και περιφερειακές εκλογές. Στον καθένα από αυτούς τους χώρους, το λαϊκό κίνημα έχει μια παρουσία, όχι για να υποκαταστήσει τις πολιτικές και κοινωνικές δράσεις των κοινωνικών πλειοψηφιών, αλλά για να την ενισχύσει, να την απελευθερώσει από την καταστολή και να προωθήσει τους στόχους της.

 

  1. Όλα αυτά θα ήταν, και θα είναι, απολύτως αδύνατα με ένα κλασικό κόμμα της αριστεράς. Το κόμμα, ως θεσμική μορφή, είναι από κάθε άποψη ένας ιδεολογικός και πολιτικός μηχανισμός του κράτους (Αλτουσέρ). Ακόμη και όταν ασκεί λειτουργίες εκπροσώπησης όσων υπόκεινται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, ένα κόμμα δεν παύει να είναι μέρος ενός «πολιτικού παιχνιδιού» που αναπαράγει και νομιμοποιεί τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις. Για να το αποφύγουμε αυτό και να δημιουργήσουμε μια γνήσια διαδικασία κατάληψης των θεσμών, και της εκπροσώπησης εν γένει, από τα κοινωνικά κινήματα και τους απλούς πολίτες, οι «εκπρόσωποι» είναι απαραίτητο όχι να εκπροσωπούν, αλλά να ενεργούν εντός των θεσμών ως παρακολούθημα της κοινωνικής πλειοψηφίας που αντιστέκεται. Η άρθρωση «κύκλων» και ιδεολογικο-αντιπροσωπευτικών μηχανισμών σε ανταγωνισμό με εκείνους του κράτους και των κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων επιτρέπει την αποτελεσματική εξουδετέρωση των λειτουργιών καταστολής και αναπαραγωγής της κοινωνικής τάξης που ασκεί η εκπροσώπηση.

 

  1. Η οικοδόμηση του Podemos ως ενός κοινωνικού και πολιτικού κινήματος νέου τύπου βασίζεται όχι μόνο στην ανατροπή των κλασικών μορφών οργάνωσης, αλλά και σε μια τολμηρή διάσχιση του κυρίαρχου ιδεολογικού χώρου. Σε αντίθεση με τις κλασικές μαρξιστικές οργανώσεις που πιστεύουν ότι είναι προικισμένες με την αλήθεια, μια ορισμένη «άλγεβρα της επανάστασης», στην οποία βασίζουν την πολιτική τους δράση, το Podemos εκκινεί από την υφιστάμενη κοινή λογική και παρεμβαίνει σε αυτήν. Δεν τίθεται εδώ ζήτημα να επιβάλουμε στο κοινωνικό σώμα ένα συγκεκριμένο μοντέλο βασισμένο σε μια υποτιθέμενη αλήθεια που κατέχουν ορισμένα άτομα, οι ηγέτες, οι οποίοι υποτίθεται ότι γνωρίζουν, αλλά, ξεκινώντας από τη φαντασία, την ιδεολογία, τον ίδιο το χώρο της υποταγμένης και παθητικής ύπαρξής μας, να φθάσουμε σε μια σειρά από κοινές έννοιες ικανές να διαμορφώσουν σε όλους έναν κοινό νου, να παράγουν μέσα μας τα υποκείμενα μιας αποτελεσματικής διαδικασίας απελευθέρωσης. Η ηγεμονία δεν κατακτάται μέσα από την επιβολή μιας υποτιθέμενης αλήθειας, αλλά μέσα από μια δουλειά παρέμβασης στον κόσμο των ανθρώπινων όντωνπου υπάρχουν πραγματικά· ο οποίος είναι ένας κόσμος κυριαρχημένος από την ιδεολογία. Όπως μας δίδαξαν o Σπινόζα και ο Φρόιντ, καθώς και ο Μαρξ στις πιο διαυγείς στιγμές του και, φυσικά, ο Αντόνιο Γκράμσι ή ο αγαπημένος μου δάσκαλος Λουί Αλτουσέρ, η ιδεολογία δεν είναι ένα «σφάλμα», αλλά ο κόσμος στον οποίο ζούμε, και δεν θα βγάλουμε τίποτε αν προσπαθήσουμε να του διδάξουμε –ή να του επιβάλουμε- την «αλήθεια». Η τραγωδία της μαρξιστικής αριστεράς ήταν ότι δεν μπόρεσε ποτέ της να κάνει έστω μία επανάσταση, και ότι πάντοτε θαύμαζε επαναστάσεις που έκαναν άλλοι, οι ετερόδοξοι του μαρξισμού. Ούτε στην Κούβα, ούτε στη Βενεζουέλα, ούτε στην Κίνα, ούτε στην ίδια τη Ρωσία έγινε επανάσταση κατ’ εφαρμογή της αλήθειας του μαρξισμού. Αντιθέτως, όπως έλεγε ο Γκράμσι σε ένα διάσημο άρθρο, η επανάσταση στη Ρωσία, και σε όλες τις άλλες χώρες, έγινε «ενάντια στο Κεφάλαιο». Γενικώς, μια πολιτική δεν βασίζεται, ούτε μπορεί να βασίζεται στην αλήθεια, εφόσον η συγκρότηση των πολιτικών υποκειμενικοτήτων δεν είναι το αποτέλεσμα επιστημονικής διαδικασίας, αλλά ιδεολογικού μετασχηματισμού, ενός μετασχηματισμού του χώρου της φαντασίας. Όποτε επιχειρεί κάποιος να κάνει πολιτικές στο όνομα της αλήθειας, αυτό, όταν μεν έχει στη διάθεσή του έναν κρατικό μηχανισμό οδηγεί σε τρομοκρατία (σταλινισμός), ενώ όταν δενέχει, γεννά διάφορα «μαγαζάκια» που το καθένα κατέχει την δική του «αλήθεια», και άρα την πολιτική αφλογιστία που χαρακτήριζε ιστορικά πολλές ομάδες του αριστερισμού, είτε τροτσκιστικές είτε μαοϊκές.

 

  1. Το μεγαλείο τού Podemos συνίσταται στο ότι απέφυγε τη διπλή ιστορική παγίδα στην οποία έπεφτε και συνεχίζει να πέφτει η αριστερά: τη μορφή «κόμμα» και την πολιτική αλήθεια, κληρονόμο του «επιστημονικού σοσιαλισμού». Το Podemos βγαίνει έτσι από τα καλούπια της αριστεράς για να συγκροτήσει μια πραγματική ηγεμονία των κοινωνικών πλειοψηφιών και των κοινωνικών κινημάτων. Η κατανοητή γλώσσα του, ταυτόχρονα προσιτή και αληθής, συγκροτεί, με βάση τη φαντασία και την ιδεολογία, τις κοινές έννοιες μιας συντακτικής διαδικασίας που έχει τεθεί σε κίνηση. Η αριστερή ταυτότητα, μια ταυτότητα φαντασιακή που οδηγεί στην ανικανότητα, έχει εκτοπισθεί από μια επίμονη δουλειά διαμόρφωσης της ηγεμονίας μέσα στην υπαρκτή κοινωνία, η οποία δεν είναι αριστερή ούτε, ακόμη λιγότερο, μετέχει στις υποτιθέμενες «μαρξιστικές» αλήθειες, αλλά διαφωνεί με τις εξώσεις, τις συνέπειες του αθέμιτου χρέους, τη λεηλασία, την εξαθλίωση, την πολιτικο-οικονομική κάστα, και απαιτεί δημοκρατία. Πολλά μένουν ακόμη να γίνουν ώστε το Podemos να γίνει η πολεμική μηχανή που χρειαζόμαστε ενάντια στην κυρίαρχη κάστα, αλλά τα θεμέλια έχουν πλέον τεθεί: πρέπει να αναπτύξουμε και να ενισχύσουμε το οικοδόμημα.

 

Μετάφραση: Άκης Γαβριηλίδης, με τη συνεργασία τού General Intellect


[1] Σημειώνουμε εδώ ότι ο όρος representación που χρησιμοποιείται εδώ –όπως και τα ανάλογά του στις λοιπές λατινογενείς γλώσσες- σημαίνει ταυτόχρονα εκπροσώπηση όσο και (ανα)παράσταση.

[2] Plataforma de Afectados por la Hipoteca –κίνημα ενάντια στις εξώσεις και τις κατασχέσεις σπιτιών από τις τράπεζες.

[3] Marea Ciudadana [Πλημμύρα πολιτών] – μία πρωτότυπη μορφή διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων που αναπτύχθηκε στις πόλεις της Ισπανίας τα τελευταία χρόνια.


Via: koinoniko-ergastirio.blogspot.gr

Για τις τελευταίες εξελίξεις στην Ε.Ε. σε σχέση με τα μεταλλαγμένα

Η φωτο από πρόσφατη διαμαρτυρία στη Λάρισα ενάντια στα μεταλλαγμένα

‘Όταν το 2003 η Ε.Ε. αποφάσιζε την άρση του «μορατόριουμ» ενάντια στη προώθηση των μεταλλαγμένων στην Ευρώπη, στη χώρα μας –ξεκινώντας από τη Θεσσαλία βασικά-δημιουργήθηκε ένα πραγματικό κίνημα ενάντιά τους. Στράφηκε ενάντια στην καλλιέργεια κυρίως, αλλά και στη διακίνησή τους στη χώρα. Καταφέραμε τότε να κηρυχθούν –μέσω αποφάσεων των Νομαρχιακών Συμβουλίων-όλες οι τότε Ελληνικές Νομαρχίες σαν «περιοχές ελεύθερες από μεταλλαγμένα», αφού το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών και των κοινωνικών-πολιτικών φορέων τους τάχθηκε ενάντια στη διασπορά τους στην τροφική αλυσίδα και τη φύση. Το γεγονός αυτό ανάγκασε την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση να απαγορεύει στη συνέχεια την καλλιέργεια οποιασδήποτε γενετικά τροποποιημένης (γ.τ.: μεταλλαγμένης) ποικιλίας στα ελληνικά εδάφη.

Δεν καταφέραμε τότε –παρόλο που είχαμε ετοιμάσει και αντίστοιχη πρόταση νόμου- να απαγορευθεί και η διακίνηση των γ.τ. οργανισμών στη χώρα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τα επόμενα χρόνια να περνούν οι γ.τ.ο. στο πιάτο των ελλήνων καταναλωτών, είτε σαν συστατικά διάφορων επεξεργασμένων τροφών (με υποχρεωτική αναγραφή αυτών των συστατικών στην ετικέτα τους), είτε μέσω των ζωοτροφών στα ζωικά προϊόντα. Η αντίσταση των ευρωπαίων πολιτών στην «εισβολή» των μεταλλαγμένων είχε όμως σαν αποτέλεσμα να καθυστερούν οι αδειοδοτήσεις και οι επενδύσεις των εταιρειών στον τομέα της γενετικής μηχανικής σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Έτσι δέχονται σήμερα τη συμβιβαστική πρόταση της ελληνικής προεδρίας να τα προωθήσουν μεμονωμένα στις χώρες που τα αποδέχονται, ελπίζοντας ότι μελλοντικά θα το καταφέρουν και σε όσες τα αρνούνται. Εδώ βρισκόμαστε σήμερα.

Γιατί όμως δε δεχόμαστε τα μεταλλαγμένα; Ας ανατρέξουμε στα επιχειρήματα που είχαμε διαμορφώσει σαν κίνημα την περίοδο μετά το 2003 (βλέπε αντίστοιχα αρχεία στο: http://www.gmostop.org/, και στο: http://www.biotechwatch.gr/).

 Τι είναι τα μεταλλαγμένα

Τα Μεταλλαγμένα, ή καλύτερα τα γενετικά τροποποιημένα (γ.τ.), είναι προϊόντα μιας πολύ χοντροκομμένης Τεχνολογίας, της Γενετικής Μηχανικής. Οι γενετιστές επιστήμονες των πολυεθνικών των Μεταλλαγμένων, έχοντας αποκτήσει τη δυνατότητα να ανα-συνδυάζουν το DΝΑ, δηλ. το γενετικό υλικό των διάφορων οργανισμών, χωρίς ακόμα να καταλαβαίνουν τι είναι τα γονίδια, «πυροβολούν» με μια σύριγγα γενετικό υλικό από οργανισμούς «δότες», τυχαία, στο γενετικό υλικό των οργανισμών «δεκτών». Έτσι, μπορούν να έχουν ένα νέο είδος με καινούργια μεν χαρακτηριστικά, αλλά σε μεγάλο βαθμό απρόβλεπτα, που στη φύση ποτέ δεν θα προέκυπτε (αφού μεταφέρονται π.χ. γονίδια από σκορπιό σε πατάτα ή από ψάρι σε ντομάτα). Ένα νέο είδος που, αφού πατενταριστεί, γίνεται ιδιοκτησία της αντίστοιχης πολυεθνικής. Μετά από πειράματα λίγων μηνών (ενώ με τις κλασικές μεθόδους χρειάζονται 10-15 χρόνια για να βγάλουν μια καινούργια ποικιλία), ζητάνε άδεια από τις αντίστοιχες αρχές για εμπορική τους χρήση (καλλιέργεια και διακίνηση). Τα πρώτα γνωστά γεωργικά φυτά, που έχουν καλλιεργηθεί κύρια στις Η.Π.Α. (80%), στην Αργεντινή και τον Καναδά (19%), είναι η σόγια, το καλαμπόκι, το βαμβάκι, η ελαιοκράμβη ενώ υπάρχουν και γ.τ. μικροοργανισμοί καθώς ζώα ή ψάρια.

Οι επικριτές επιστήμονες της Γενετικής Μηχανικής ισχυρίζονται και αποδεικνύουν και αυτοί στο εργαστήριο, ότι τα γονίδια  δεν  δουλεύουν μόνα τους ένα –ένα, αλλά σαν περιοχές γονιδίων, σαν δίκτυο. Οι συνδυασμοί, που γίνονται για να παραχθούν ή να μη παραχθούν οι πρωτεΐνες είναι πάρα πολλοί και δεν έχουν κατανοηθεί από κανένα ακόμα. Επίσης το εισαχθέν καινούργιο γονίδιο δεν σημαίνει ότι θα εκφρασθεί στον καινούργιο οργανισμό με τον ίδιο τρόπο που εκφραζόταν στον οργανισμό «δότη». Θα κάνει ό,τι του επιτρέψουν τα διπλανά γονίδια στο γένωμα του «δέκτη».

Τι υπόσχονται και ποια η πραγματικότητα

Οι πολυεθνικές των γ.τ. υπόσχονται ότι οι αγρότες καλλιεργώντας (ή εκτρέφοντας) τέτοιους οργανισμούς θα έχουν αύξηση της παραγωγής, μειωμένη χρήση ζιζανιοκτόνων-εντομοκτόνων, μεγαλύτερη αντίσταση σε δύσκολες συνθήκες (ξηρασίας ,αλμυρότητας, θερμοκρασίας), ασφάλεια στην κατανάλωση και εξάλειψη της πείνας στον τρίτο κόσμο.

Όμως στα λίγα χρόνια της χρήσης τους (ξεκίνησαν στις ΗΠΑ το 1996), όλο και περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι όλα αυτά που υπόσχονται, είναι μύθοι.

Η αύξηση της παραγωγής στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ήρθε (π.χ. το 1997 οι καλλιεργητές γ.τ. βαμβακιού στο Δέλτα του Μισισιπή αποζημιώθηκαν από την εταιρεία Μονσάντο, γιατί είχαν χαμηλή ποσοτική και ποιοτική παραγωγή), αντίθετα, το εισόδημα των αγροτών, που τα καλλιέργησαν, μειώθηκε λόγω του ότι οι καταναλωτές τα αποφεύγουν και οι τιμές τους πέφτουν (συνέβη και με τους Αμερικάνους αγρότες, που όμως δεν έχουν ακόμα καταρρεύσει, γιατί η κυβέρνηση τους χρηματοδοτεί με τεράστια ποσά και το κράτος εξαγοράζει τα αδιάθετα γ.τ. προϊόντα και τα στέλνει σαν “επισιτιστική βοήθεια” στις χώρες του τρίτου κόσμου, κύρια Αφρική. Συνέβη και με τους Αργεντινούς καλλιεργητές γ.τ. σόγιας, όπου καταρρεύσανε πάνω από 150.000).

Η μείωση των ζιζανιοκτόνων δεν επιτεύχθηκε επίσης για δύο βασικά λόγους:

1) Οι αγρότες έφθασαν να χρησιμοποιούν μέχρι και 2,5 φορές πάρα πάνω το ζιζανιοκτόνο Roundup της Μονσάντο, επειδή η αντίστοιχη Roundup Ready σόγια της δεν καταστρέφεται από το ζιζανιοκτόνο και έτσι με το παραμικρό ψέκαζαν.

2) Τα ζιζάνια ανέπτυξαν ανθεκτικότητα και μετατρέπονται σε «υπερζιζάνια».

Με τα εντομοκτόνα συνέβη το ίδιο, όπως π.χ. με τον Βάκιλο Θουριγγίας (Β.Τ.) όπου τα έντομα απέκτησαν γρήγορα ανθεκτικότητα, επειδή η τοξίνη του υπάρχει μέσα στα ίδια τα γ.τ. φυτά Β.Τ. και έτσι οι αγρότες αναγκάζονται να χρησιμοποιούν επιπλέον εντομοκτόνα.

Με την αντίσταση σε δύσκολες συνθήκες, όπως στην αλατότητα, υπάρχουν αμφιβολίες από αρκετούς άλλους ερευνητές, επειδή ο μεταβολισμός του άλατος εξαρτάται από την αλληλεπίδραση πολλών και διαφορετικών γονιδίων και όχι μόνο από ένα, όπως έγινε με τη χρήση του ανθεκτικού στην αλατότητα γονιδίου από μαγιά για την κατασκευή γ.τ. ρυζιού, πεπονιάς και ντομάτας.

Όσον αφορά στην ασφάλεια και τις επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον:

Η διεθνής Ένωση επιστημονικών οργανώσεων (Union of concerned Scientists) έχει εκφράσει τις επιφυλάξεις της για το ότι οι γ.τ.ο. είναι ακίνδυνοι. Ιατρικές επιθεωρήσεις (π.χ.Lancet) τονίζουν ότι οι γ.τ.ο. δεν θα έπρεπε να μπουν ποτέ στην τροφική αλυσίδα. Η Βρετανική Ιατρική Ένωση και η Γερμανική έχουν παρόμοια θέση. Πολλές εθνικές ακαδημίες (Βρετανίας, Βραζιλίας, Κίνας, Ινδίας, Μεξικού, κ.λ.π.) σε έκθεσή τους αναφέρουν ότι οι γ.τ.ο. εισάγουν αλλεργιογόνα, νέες τοξίνες και άγνωστους συνδυασμούς πρωτεϊνών στον οργανισμό καθώς και επιμόλυνση και γενετική ρύπανση στο έδαφος και στο περιβάλλον.

Ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης σε έκθεσή του αναφέρει: «Υπάρχουν έρευνες στους γ.τ.ο. που δεν αποκλείουν την πρόκληση αλλεργιών, την αύξηση της αντίστασης μικροβίων στα αντιβιοτικά ή της παραγωγής τοξικών ουσιών εξαιτίας τους…Ο ανταγωνισμός των φυσικών με τους γ.τ. οργανισμούς μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα την εξαφάνιση των φυσικών ειδών… Σε περίπτωση λάθους δεν υπάρχει διαδικασία απόσυρσης ή ανάκλησής τους απ‘ το περιβάλλον».

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, με σημαντικότερα τα αποτελέσματα των ερευνών στην Βρετανία (αφορούσε την επίπτωση στην βιοποικιλότητα όπου οι καλλιέργειες γ.τ. ειδών αποδείχθηκαν μέχρι και 5 φορές πιο καταστροφικές από τις συμβατικές με τα πιο ισχυρά ζιζανιοκτόνα), των ερευνών της NAFTA (αφορούσε την επιμόλυνση τεράστιων εκτάσεων του Μεξικού με γ.τ. καλαμπόκι) καθώς και μιας  διετούς έρευνας που έδειξε ότι το μεταλλαγμένο καλαμπόκι ΜΟΝ810 της Μονσάντο (που έχει πάρει έγκριση για κυκλοφορία και στην Ευρώπη) έχει επιβλαβείς επιπτώσεις στο είδος της πεταλούδας «Μονάρχης».

Σε μελέτη ανεξάρτητης ομάδας Γάλλων επιστημόνων (CRIIGEN), αποδείχνεται ότι το γ.τ. καλαμπόκι ΜΟΝ863 της εταιρείας Monsanto είναι εν δυνάμει επικίνδυνο: ποντίκια που τραφήκανε με αυτό είχαν συμπτώματα δηλητηρίασης και τοξικότητα στο συκώτι και τα νεφρά. Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζονται τοξικές επιπτώσεις σε εσωτερικά όργανα από κάποιο μεταλλαγμένο προϊόν που έχει ήδη πάρει έγκριση για κατανάλωση από ανθρώπους. Τελευταίες μελέτες (2009-2010) αναφέρουν πως ποντίκια-πειραματόζωα που τράφηκαν με μεταλλαγμένα είχαν σοβαρότατες επιπτώσεις στη γονιμότητά τους και προβλήματα στη νεφρική και την ηπατική λειτουργία. Η Monsanto είχε αποκρύψει πολύ σημαντικά στοιχεία από τα πειράματά της και απέφυγε να κάνει έρευνα για την απώλεια βάρους των πειραματόζωων. Μάλιστα, αρνιόταν να δημοσιεύσει τη μελέτη της μέχρι τον Ιούνιο του 2005, που τελικά αναγκάσθηκε να το κάνει μετά από απόφαση γερμανικού δικαστηρίου. Το ΜΟΝ863 καλλιεργείται νόμιμα στις ΗΠΑ και Καναδά. Έχει πάρει έγκριση για ανθρώπινη κατανάλωση και για ζωοτροφή στην Ε.Ε, Αυστραλία, Κίνα, Ιαπωνία, Κορέα, Μεξικό, Φιλιππίνες και Ταϊβάν.

Επίσης μια έρευνα Αυστραλών επιστημόνων με γ.τ. μπιζέλι έδειξε ότι προκαλεί πολλά προβλήματα, μέχρι και φυματίωση, στα πειραματόζωα-ποντικούς.

Όσον αφορά στην εξάλειψη της πείνας (την είχαν υποσχεθεί και με την «πράσινη επανάσταση»της χημικής γεωργίας), το πρόβλημα δεν είναι ζήτημα παραγωγής αλλά κύρια κατανομής και φτώχειας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ζάμπια, που για να αρνηθεί την επισιτιστική βοήθεια των ΗΠΑ σε γ.τ. σπόρους, χρησιμοποίησε το επιχείρημα: θα τους δεχθούμε ,γιατί πεινάμε, αλλά μόνο αλεσμένους, επειδή οι αγρότες μας καλλιεργούν για εξαγωγή στην Ευρώπη και οι Ευρωπαίοι καταναλωτές δεν θέλουν μεταλλαγμένα. (Δεν παράγουν λοιπόν οι αγρότες της Ζάμπια για το λαό της που μπορεί να πεινάει, αλλά για την Ευρώπη στην οποία έχει πολλά χρέη).

Οι γενικότερες επιπτώσεις

1) Η γενετική μηχανική αντιμετωπίζει τους έμβιους οργανισμούς όχι πλέον σαν ξεχωριστά όντα με μόνιμη μορφή αλλά σαν οργανισμούς υπό διαμόρφωση (in formation), χωρίς αυταξία, που η ζωή τους είναι ένα σύνολο κωδικοποιημένων πληροφοριών. Αν «αποκρυπτογραφηθούν» αυτές οι πληροφορίες μπορούν να μετατραπούν σε πνευματική ιδιοκτησία και να ανασυνδυασθούν, για την παραγωγή βιοτεχνολογικής ζωής προς εμπορική εκμετάλλευση. Έτσι έχουμε αποηθικοποίηση της ζωής. Με αυτή την έννοια, η γενετική μηχανική. θέτει προβλήματα Βιοηθικής.

2) Το παγκόσμιο γενετικό υλικό της Χλωρίδας και της Πανίδας, που στα χιλιάδες χρόνια της Γεωργίας υπήρξε αντικείμενο βελτίωσης των καλλιεργητών από γενιά σε γενιά, με τη γενετική τροποποίηση μετατρέπεται σε ιδιοκτησία των 3-4 Πολυεθνικών των Μεταλλαγμένων. Με αυτήν την έννοια έχουμε ένα σφετερισμό που πολύ πετυχημένα έχει ονομασθεί Βιοπειρατεία.

3) Οι Πολυεθνικές των Μεταλλαγμένων προωθούν τα γ.τ. φυτά (και ζώα) προς τους αγρότες με ατομικά συμβόλαια. Μέσω αυτών των συμβολαίων ο αγρότης υποχρεώνεται να «νοικιάζει» τους σπόρους μαζί με την χημική υποστήριξη από την ίδια εταιρεία. Δεσμεύεται απ‘ αυτήν για το τι πρέπει να κάνει, για το τι διαδικασία καλλιέργειας θα ακολουθήσει, για το ποιες παρεμβάσεις και πότε θα κάνει κ.λ.π. Δεν θα μπορεί να κρατήσει ο ίδιος σπόρο για την επόμενη χρονιά, λόγω πατέντας. Από αγρότης-παραγωγός μετατρέπεται σε παραγωγό πρώτων υλών για τις εταιρείες διατροφής. Η εξάρτηση, λοιπόν, των αγροτών, καθώς και της τροφής, όπως και της υπαίθρου θα είναι πρωτόγνωρη.

Ο στόχος των επικυρίαρχων είναι ο έλεγχος της παγκόσμιας διατροφής και της παγκόσμιας πολιτικής, μέσω και της Βιοτεχνολογίας. Με αυτή την έννοια η προώθηση των Μεταλλαγμένων είναι ένα βαθιά ταξικό φαινόμενο, που υλοποιεί την εξάρτηση στον υπέρτατο βαθμό από τις πολυεθνικές εταιρείες σποροπαραγωγής.

4) Λόγω της Επιμόλυνσης (τα «εισαγόμενα »γονίδια είναι πολύ επιθετικά και μεταδίδονται με την γύρη, που μεταφέρεται από τα έντομα και τον αέρα πολύ μακριά, στις γειτονικές καλλιέργειες και τα άγρια είδη), οι αγρότες που καλλιεργούν γ.τ. ποικιλίες κάνουν «αθέμιτο» ανταγωνισμό στους συναδέλφους τους, που είτε είναι Βιοκαλλιεργητές, είτε είναι καλλιεργητές ποιοτικών προϊόντων (Π.Ο.Π., Π.Γ.Ε., Ολοκληρωμένης Διαχείρισης), είτε συμβατικών απαλλαγμένων από γ.τ.ο. Οι τελευταίοι δεν θα μπορούν να διαθέσουν τα προϊόντα τους στην αντίστοιχη αγορά και έτσι θα υφίστανται μεγάλη οικονομική ζημιά.  Η λεγόμενη «Συνύπαρξη», με όποια μέτρα και αν πάρουν («φράγματα γύρης», «ζώνες ασφάλειας» κ.λ.π.) ιδιαίτερα για τη χώρα μας με τους μικρούς αγροτικούς κλήρους, δεν είναι δυνατή επιστημονικά. Το μόνο που μπορεί να θεσπισθεί είναι οικονομικά μέτρα αποζημίωσης από τους ρυπαίνοντες. Αυτό όμως θα οδηγήσει σε μια ατέλειωτη σειρά δικών και θα μετατρέψει τους αγρότες σε ντέντεκτιβς και δικηγόρους για να αποδείξουν ποιος είναι ο αίτιος. Οι τοπικές κοινωνίες θα χωρίζονται στα δύο και ο ένας θα υποψιάζεται τον άλλο. Θα έχουμε λοιπόν εκτός από οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Κάθε ίχνος ποιότητας και κοινοτικής ζωής στην επαρχία θα εξαφανισθεί και θα υπάρξει ακόμα παραπέρα συρρίκνωσή της.

5) Τα Μεταλλαγμένα είναι άλλη μια κατεξοχήν περίπτωση που μας εισάγει στην κοινωνία της διακινδύνευσης. Οι γενετιστές επιστήμονες, που παίζουν και «τολμούν» στο εργαστήριο, οι εταιρείες, που παίρνουν τις αποφάσεις για να κερδίσουν από την αβεβαιότητα, οι πολιτικοί που θέλουν να εξουσιάζουν αυτή την αβεβαιότητα είναι η μια πλευρά. Όσοι υφίστανται αμέτοχοι την αβεβαιότητα ή όσοι αντιδρούν σε αυτήν, είναι η άλλη πλευρά. Αυτοί οι τελευταίοι αναλαμβάνουν και το βάρος της εκ των υστέρων απόδειξης του κινδύνου.

 Εγκεκριμένα τρόφιμα και ζωοτροφές στην Ευρώπη

Μέχρι τον Απρίλιο του 2004 τα γ.τ. είδη περιλαμβάνονταν στην κατηγορία των λεγόμενων «νεοφανών» τροφίμων και εγκρίνονταν σύμφωνα με την αντίστοιχή τους νομοθεσία. Με τη νομοθεσία αυτή είχε δοθεί έγκριση για χρήση σαν συστατικά προϊόντων σε 16 γ.τ.ο. (ουσιαστικά σε παράγωγα γ.τ. καλαμποκιού, σόγιας και σε σπορέλαια από γ.τ. ελαιοκράμβη και βαμβάκι). Σε 8 από αυτά είχε δοθεί ταυτόχρονα και έγκριση για χρήση τους σαν ζωοτροφές ή σαν συστατικά ζωοτροφών.

Mε βάση τον Κανονισμό 1829 και με αποφάσεις της ίδιας της Κομμισιόν (όταν δεν επιτυγχάνεται η απαιτούμενη πλειοψηφία στο Συμβούλιο των Υπουργών, αποφασίζει η ίδια η επιτροπή) χορηγήθηκε άδεια για 32 ποικιλίες γλυκού καλαμποκιού με γενετική τροποποίηση ΒΤ11 (της Syngenta, πρώην Novartis) και ΝΚ603, καθώς και ΜΟΝ863 της Μονσάντο, που έχουν μπει στους εθνικούς καταλόγους της Ισπανίας, Γαλλίας και Ολλανδίας και σε 17 ποικιλίες του καλαμποκιού ΜΟΝ810 της Μονσάντο, που μπήκαν στον κοινό ευρωπαϊκό κατάλογο. Η Syngenta έχει δηλώσει ότι προς το παρόν δεν προτίθεται να προωθήσει το γ.τ. καλαμπόκι της. Η Μπάγερ έχει αποσύρει τη γ.τ. πατάτα της(amflora). Το λόμπυ όμως της Μονσάντο κάνει τα πάντα για τη προώθηση των ποικιλιών της και η Κομμισιόν έχει εξελιχθεί σε εργολάβο της.

Η χώρα μας, κάτω από την πίεση του κινήματος κατά των μεταλλαγμένων, που ξεκίνησε βασικά μετά το 2003 και την άρση του «μορατόριουμ» (ακόμα και όλα τα κόμματα, τουλάχιστον στα λόγια, είναι ενάντια στα μεταλλαγμένα) έχει απαγορεύσει την καλλιέργεια της γ.τ. ελαιοκράμβης και 31 υβριδίων καλαμποκιού, μεταξύ των οποίων και 17 της Μονσάντο. Η Κομισιόν με τελεσίγραφό της είχε ζητήσει το 2009 την άρση αυτών των απαγορεύσεων. Όμως το ΥΠΑΑΤ τότε αποφάσισε να συνεχισθεί, μέχρι να ξεκαθαρισθεί το ζήτημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το ΜΟΝ 810 το είχε απαγορεύσει και η Πολωνία με την Ουγγαρία, ενώ 14 κράτη ζητούσαν από την ΕΕ τη συνολική απαγόρευση του ΜΟΝ810. Γενικά αρνητική στάση στα μεταλλαγμένα, μέχρι τώρα, κρατούσαν άλλες 5 χώρες: η Γαλλία, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ιταλία και το Λουξεμβούργο, με ουσιαστικότερες αντιδράσεις από την Αυστρία. Έτσι δεν αποφασιζόταν εύκολα η έγκριση νέων γ.τ. ποικιλιών για καλλιέργεια, γιατί δεν επιτυγχάνονταν οι απαραίτητες πλειοψηφίες στο συμβούλιο των υπουργών γεωργίας.

Στη χώρα μας λοιπόν μπορούν να κυκλοφορούν τροφές που περιέχουν γ.τ. σογιάλευρο, σογιέλαιο, λεκιθίνη ποπ-κορν, καλαμποκάλευρο, καλαμποκέλαιο, σιρόπι καλαμποκιού, Βαμβακέλαιο, Βιταμίνη Β2 κ.λ.π. (έχουν πάρει έγκριση με την νομοθεσία για τα «νεοφανή» προϊόντα). Είναι όμως υποχρεωτικό να αναγράφεται αυτό στην ετικέτα τους. Ακόμα όμως δεν υπάρχει ο υπεύθυνος μηχανισμός που θα ελέγχει αυτή τη διαδικασία, έτσι οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν ουσιαστικά αν τα συστατικά των προϊόντων που αγοράζουν είναι και γ.τ. Αυτό αποδείχθηκε και με την περίπτωση του γ.τ. ρυζιού που είχε εισαχθεί από ΗΠΑ και Κίνα και που κυκλοφόρησε «παράνομα» και στα ελληνικά ράφια και που βρέθηκε μετά από έλεγχο των παραστατικών χαρτιών από τον ΕΦΕΤ, αλλά μετά από παραγγελία της Κομμισιόν.

Ιδιαίτερα για τα ζωικά προϊόντα, ο καταναλωτής δεν μπορεί να ξέρει τίποτε. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη χώρα μας, προς το παρόν, είναι οι ζωοτροφές. Εισάγονται πολλές ποσότητες γ.τ. σόγιας και  καλαμποκιού για ζωοτροφές και από κει και πέρα χάνονται τα ίχνη τους.

Το Κίνημα ενάντια στα Μεταλλαγμένα εκτός από το γενικότερο στόχο για κήρυξη της χώρας ελεύθερης από μεταλλαγμένα, θα χρειασθεί  να στρέψει ιδιαίτερα την προσοχή του στις πύλες εισόδου των ζωοτροφών.

Η «Συνύπαρξη»

Από τη στιγμή που η ΕΕ αποφάσισε να προωθήσει τα μεταλλαγμένα, έμπαινε ζήτημα της συνύπαρξης των καλλιεργειών, με την έννοια του πώς μπορούν να καλλιεργηθούν ταυτόχρονα σε μια περιοχή γ.τ. ποικιλίες και μη, με συμβατικό ή βιολογικό τρόπο, δεδομένου ότι έχει αποδεχθεί το αναπόφευκτο της επιμόλυνσης. Καταρχήν έθεσε το όριο του 0,9%, δηλ. ότι ένα προϊόν μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν μη μεταλλαγμένο αν περιέχει γ.τ.ο. κάτω από αυτό το όριο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι κάτω του 0,9% το προϊόν δεν έχει επιπτώσεις. Για την Επιτροπή σημαίνει απλά ότι κάτω από αυτό το όριο δεν θα έχει οικονομικές επιπτώσεις, π.χ. δεν θα απορριφθεί ένα βιολογικό προϊόν σαν τέτοιο και άρα δεν θα έχει οικονομική ζημιά ο Βιοκαλλιεργητής αν περιέχει λιγότερο από 0,9% γ.τ. Γενικότερα, η ΕΕ αντιμετωπίζει το θέμα της «συνύπαρξης» μόνο από οικονομικής πλευράς. Έτσι προέτρεψε τα κράτη μέλη να κάνουν νόμο για την «συνύπαρξη», που να αντιμετωπίζουν μόνο τις οικονομικές επιπτώσεις από την επιμόλυνση.

Μέχρι τώρα νομοθετικές ρυθμίσεις για τη «συνύπαρξη» έχουν κάνει μόνο η Γερμανία, η Δανία, η Πορτογαλία και 6 κρατίδια της Αυστρίας. Η ΕΕ έχει απορρίψει πάνω από τις μισές προτάσεις νόμου Κρατών μελών ή περιφερειών και απειλεί με ένδικα μέσα όταν απαγορεύουν την καλλιέργεια γ.τ.ο.. Η Αυστρία έχει πάει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για αυτό. Η ΕΕ έδωσε στην δημοσιότητα Έκθεση με θέμα τη «συνύπαρξη», όπου έλεγε ότι απαγορευτικές νομοθεσίες αντιβαίνουν στο κοινοτικό δίκαιο και δήλωνε ότι «θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να εξασφαλίσει την εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας». Ταυτόχρονα ανέφερε ότι σε πανευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν πολύ λίγες εμπειρίες από τη συνύπαρξη και για αυτό όλες οι χώρες πρέπει να δρομολογήσουν αντίστοιχες ρυθμίσεις και θα περίμενε, ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα και να υιοθετηθούν κοινά μέτρα. Πράγμα όμως που δεν έγινε το επόμενο διάστημα μετά το 2009.

Η πρόσφατη απόφαση

Σε αυτό το διάστημα όμως δεν είχαμε θετικές εξελίξεις για τις εταιρείες των μεταλλαγμένων ούτε στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, όπου η αντίσταση ενάντια στα μεταλλαγμένα είχε μεγαλύτερη πρόσβαση. Οι εταιρείες έβλεπαν να καθυστερούν οι εγκρίσεις, να μην αυξάνεται ο τζίρος τους και να μην αποδίδουν κέρδη οι επενδύσεις τους, παρόλο που η ίδια η Κομμισιόν ήταν θετική. Άρχισαν να ανυπομονούν. Δήλωναν στα ΜΜΕ κατά καιρούς ότι θα συμβιβαζόταν με μια απόφαση κάποιων χωρών να μην επιτρέπουν την καλλιέργεια των μεταλλαγμένων τους, αρκεί να ξέρουν ποιες χώρες τα αποδέχονται, ώστε να επενδύσουν μόνο σε αυτές και έτσι να μην έχουν ζημιές από την καθυστέρηση των αδειοδοτήσεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Σε αυτή την αλλαγή θέσης των εταιρειών έρχεται να απαντήσει η πρόσφατη απόφαση για καλλιέργεια των μεταλλαγμένων ειδών,  στη σύνοδο των μόνιμων αντιπροσώπων των 28 κρατών μελών της ΕΕ. Στη συμφωνία προβλέπεται πως κάθε χώρα που διαφωνεί θα μπορεί να απαγορεύει την καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων οργανισμών στα δικά της εδάφη, για λόγους όμως που δεν θα σχετίζονται με την υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος. Αυτή η νέα συμφωνία, που προωθήθηκε μάλιστα από την Ελληνική Προεδρία, αναμένεται να επικυρωθεί στις 12 Ιουνίου στη σύνοδο των υπουργών Περιβάλλοντος στο Λουξεμβούργο. Μετά την έγκριση από τους υπουργούς η συμφωνία θα πρέπει να πάρει και το «πράσινο φως» από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο μέχρι το τέλος του έτους (βλέπε: http://tvxs.gr/news/diatrofi/egkrithike-i-kalliergeia-metallagmenon-stin-eyropi)

Το δικαίωμα απαγόρευσης στο εσωτερικό των χωρών αποτελεί το «καρότο» στην «εκστρατεία εισβολής» των εταιρειών των μεταλλαγμένων στην Ευρώπη. Από τη στιγμή που θα πετύχουν την καλλιέργεια σε κάποιες χώρες, οι εταιρείες θα μπορούν στη συνέχεια να προσφύγουν στο δικαστήριο υποχρεώνοντας τελικά και όποια άλλη χώρα να τα αποδεχτεί. Παράλληλα, οι χώρες, βάσει της συμφωνίας, δεν έχουν το δικαίωμα να απαγορεύσουν τη διακίνηση στο έδαφός τους των εγκεκριμένων γενετικά τροποποιημένων οργανισμών. Οι εταιρείες ξέρουν καλά ότι αν προωθηθούν σε κάποιες χώρες στο βαθμό που επιθυμούν αυτές, στη συνέχεια θα μπορέσουν να τα περάσουν και στις άλλες και με διάφορους τρόπους να κάμψουν την αντίστασή τους. Αποφασιστική για την τελευταία απόφαση ήταν η αλλαγή στάσης της Γερμανίας, που ενώ μέχρι τώρα ήταν επιφυλακτική και είτε ψήφιζε κατά είτε απείχε από τις ψηφοφορίες, τώρα πήρε θετική στάση απέναντι στις εταιρείες.

Είναι φανερό ότι θα χρειασθεί να αναγεννηθεί το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα και στη χώρα μας, γιατί τα τελευταία χρόνια είχε επαναπαυθεί στις «επιτυχίες» των τελευταίων απαγορεύσεων από την ελληνική κυβέρνηση και δεν επαγρυπνούσε. Να επιδιώξει την απαγόρευση και στη χώρα μας, αλλά και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, συνεργαζόμενο με το ευρωπαϊκό αντίστοιχο κίνημα (http://topikopoiisi.blogspot.gr/2014/06/blog-post.html και http://biotechwatch.gr/EnvironMinisterGRGMO)

Αποανάπτυξη ενάντια στο φαντασιακό της ανάπτυξης

07:14 | 30 Μάιος. 2014

[…] Σήμερα αυτό που καταρρέει (μαζί με τις ψευδαισθήσεις μας) είναι επίσης το κεντρικό φαντασιακό του καπιταλισμού που είναι η διαρκής ανάπτυξη της παραγωγής και της κατανάλωσης, γιατί προσκρούει στο οικολογικό όριο της περατότητας των φυσικών πόρων του πλανήτη, στη μόλυνση του περιβάλλοντος και γιατί αυτή η αφήγηση δημιούργησε έναν ανθρωπολογικό τύπο επικίνδυνο και καταστροφικό. Η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι η απαρχή του τέλους αυτής της αφήγησης […] Από το βιβλίο Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης του Γιάννη Μπίλλα και του Γιώργου Κολέμπα.

Το πρόταγμα της αποανάπτυξης ενάντια στο φαντασιακό της ανάπτυξης και της προόδου, είναι το κεντρικό θέμα της συζήτησης που έχει διοργανωθεί από την Αντιεξουσιαστική Κίνηση Κομμοτηνής, για τις 30/5/14 και ώρα 7.00 μ.μ, με αφορμή το βιβλίο Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης (Εκδόσεις των Συναδέλφων).

Ομιλητές:

  • Γιάννης Μπίλλας Από κοινού, Τρίκαλα
  • Γιώργος Σταματόπουλος, Εφημερίδα των Συντακτών
  • Μέλος της Διανομαρχιακής Επιτροπής Ροδόπης-Έβρου ενάντια στα Χρυσορυχεία

Ώρα Έναρξης: 19.00 (7.00 μ.μ)
Χώρος διεξαγωγής: Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Adelante (Αγ. Γεωργίου, 36, Κομοτηνή)
Διοργάνωση: Αντιεξουσιαστική Κίνηση Κομοτηνής

Διαβάστε επίσης:

http://tvxs.gr/news/ekdiloseis/protagma-tis-apoanaptyksis-enantia-sto-fantasiako-tis-anaptyksis-0

«Ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε»

DSC00293»Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου… Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε.» Ζοζέ Σαραμάγκου

10325646_788833257796067_6491448160941137176_nhttp://youtu.be/HyoVb4eUGLk

«Αυτό το τραγούδι ηχεί στα αυτιά μου από τη στιγμή που διάβασα για το νομοσχέδιο που προωθεί το Υπουργείο Οικονομικών σχετικά με τη διαχείριση του αιγιαλού και των παραλιών της χώρας, με στόχο -πάντα- την επιχειρηματική »ανάπτυξη» (!;!) και σίγουρα την ποιοτική υποβάθμιση της ζωής μας και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Οι ένθερμοι υποστηρικτές του τρίπτυχου πατρίς-θρησκεία-οικογένεια προχωρούν σε έναν απίστευτο βιασμό και ένα πρωτοφανές ξεπούλημα των ελληνικών ακτογραμμών σε ιδιωτικά συμφέροντα. Η πρόσβασή μας πια στις παραλίες θα είναι δύσκολη και οικονομικά ασύμφορη. Αυτό είναι όμως το λιγότερο μπροστά στην καταφανή καταστροφή του περιβάλλοντος, γεγονός εγκληματικό για τις επόμενες γενιές. Έχουμε σκεφτεί με τι εικόνες και επιρροές θα μεγαλώσουν τα παιδιά, τα οποία πια δε θα έχουν κανένα ουσιαστικό και αληθινό δεσμό με τη φύση; Έχουμε καταλάβει ότι η αποκοπή του ανθρώπου από αυτή έχει ως συνέπεια τη δημιουργία μεταλλαγμένων πνευματικά όντων ανίκανων να δεχτούν τις ευεργετικές, για τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, το πνεύμα, την ψυχή, την Τέχνη, το ήθος, επιρροές του φυσικού περιβάλλοντος; Τη δημιουργία ανελεύθερων ανθρώπων που από τη μικρή ηλικία τους θα μαθαίνουν ότι ακόμα και η απόλαυση της φύσης αφορά τους έχοντες και κατέχοντες και ότι σε αυτή τη ζωή όλα πουλιούνται κι όλα αγοράζονται, αφού η μοναδική αξία είναι το κέρδος; Οι κυβερνώντες, βέβαια, αυτούς τους πολίτες θέλουν, γιατί μόνο με τέτοιους πολίτες μπορούν να στηρίξουν την εξουσία τους. Το ερώτημα είναι, εμείς αυτό το μέλλον ονειρευόμαστε για τον εαυτό μας και τα παιδιά μας; Αυτή την αγάπη έχουμε για τον τόπο μας; Διότι, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όλοι αυτοί που μέχρι τώρα έχουν ξεπουλήσει κυριολεκτικά εργασιακά κι ανθρώπινα δικαιώματα, την Υγεία, την Παιδεία, αξίες, το φυσικό περιβάλλον, γιατί τάχα υπεραγαπούν αυτήν την πατρίδα και διακαώς θέλουν να τη σώσουν, μοιάζει με την αγάπη που έχει ο νταβατζής για την πουτάνα του που την »αγαπά» όσο αυτή του φέρνει χρήμα! Αν μας ικανοποιεί αυτό, τότε: »Περάστε κόσμε…’Βασιλική Μ-ίντζα

O Θάνατος του Παρά Θιν Αλός.
Θα υπήρχε ποτέ άνθρωπος που θα σκεφτόταν στη Γερμανία να τσιμεντώσει με γιγάντια ξενοδοχεία τον Μέλανα Δρυμό;
Θα υπήρχε ποτέ άνθρωπος που θα σκεφτόταν στις ΗΠΑ να τσιμεντώσει με γιγάντια ξενοδοχεία το Γκράν Κάνυον;
Καμία περίπτωση και πιθανότητα.
Ε,στην Ελλάδα,οι κυβερνώντες αποφάσισαν την καταστροφή του,μοναδικής παγκόσμιας ομορφιάς,αιγιαλού.
Νομιμοποιούν με σχέδιο νόμου ΚΑΘΕ τύπου μπάζωμα,τσιμέντωμα,χτίσιμο πάνω στην παραλία και καταργούν στην πράξη το ελεύθερο δικαίωμα πρόσβασης των κατοίκων αυτής της χώρας στη θάλασσα μας.
Με πρόσχημα την Ανάπτυξη.
Θα έρθει Ανάπτυξη καταστρέφοντας οριστικά το ελληνικό τοπίο;
Ας ρωτήσουμε τους Ισπανούς που το καναν δύο δεκαετίες πριν καταστρέφοντας οριστικά όλη την ακτογραμμή του Νότου τους,και που τώρα γκρεμίζουν μιας και οι μόνοι τουρίστες που τους απέμειναν είναι αυτοί του δίευρου.
Ας ρωτήσουμε και τους Ταυλανδούς που καταστρέφοντας όλη την ακτογραμμή τους καθώς και τα φυσικά φράγματα με τα κοράλλια καταστράφηκαν απ το Τσουνάμι αλλά και ΔΕΝ έχουν δικαίωμα σήμερα να πλησιάσουν ως λουόμενοι τις παραλίες τους.
Κέρδισαν τουλάχιστον οι Ταυλανδοί; Βεβαίως,έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό τουριστικής παιδικής πορνείας στον πλανήτη και εργαζόμενους στα παραλιακά ξενοδοχεία για ψίχουλα.
Αυτό θέλουμε για ανάπτυξη;
Ποιος ηλίθιος Υπουργός Τουρισμού θα προτιμούσε 20 εκατομμύρια τουρίστες του δίφραγκου και όχι δέκα εκατομμυριούχους που θα έρθουν για το μοναδικό τοπίο και θα είναι απολύτως ευτυχείς να δέσουν το κότερο τους ακόμα και σ΄έναν βράχο για να χαρούν την απλότητα μιας ερημικής ελληνικής παραλίας;
Ναι,θα καταστρέψουν οριστικά το Τοπίο που χιλιάδες χρόνια σημαδεύει όσους ζουν εδώ.
Ναι,θα καταστρέψουν οριστικά το τουριστικό μέλλον της χώρας.
Δεν ξέρουν; Ξέρουν. Τότε γιατί;
Γιατί δεν τους νοιάζει να καταστρέψουν τα πάντα, τα καταστρέφουν ήδη.
Το μόνο που τους νοιάζει είναι να εξυπηρετήσουν, βραχυπρόθεσμα, μικρά και μεγάλα συμφέροντα.
Κοντόφθαλμοι άλλωστε δεν μπόρεσαν να δουν ποτέ την Ελλάδα σαν χώρα του μέλλοντος.
Δεν τους νοιάζει να την δουν.
Θα τους αφήσουμε;
Είναι η τελική μάχη γι αυτόν τον τόπο.
Αν τους αφήσουμε, είμαστε όλοι συνένοχοι.»
Sofia Lampiki
Αλλά «χεστήκανε» κοινώς, όλοι εκείνοι οι πάμπολλοι Ελληναράδες ψηφορόφοι-πελάτες, που πηγαίνανε και συνεχίζουν να πηγαίνουν στην κάθε παραλία μόνο για να την χρησιμοποιήσουν, σαν την πόρνη που είπε και η Βασιλική παραπάνω, να της πετάξουν και όλα τα σκουπίδια τους και να την παρατήσουν για να πάνε την επόμενη μέρα σε… άλλη παραλία και ούτω κάθε εξής…  Περάστε κόσμε! Ναι. Ακριβώς. Όπως μου είχε πει και η Χρύσα Ρώπα: «Ας έρθουν να τα πάρουν όλα… Έτσι καταλαβαίνει ο Έλληνας. Δεν καταλαβαίνει αλλιώς».

«Πολιτισμός είναι να κατανοείς τη γάτα»

09:54 | 06 Απρ. 2014
Ελένη Καρασαββίδου

Πάντοτε αρχές Απρίλη, όπως και τέλη Οκτώβρη, θυμάμαι τον ένα μου παππού… Γιατί  ο παππούς μου είναι ίσως ο άνθρωπος που περισσότερο από όλους τους άλλους μου έμαθε τον πολιτισμό της πράξης. Κι αυτό αφορά την σχέση του με το αδύναμο εκείνο  από το οποίο δεν είχε να προσδοκά ούτε ένα μπράβο, (πόσο μάλλον κάτι που θα τον ωθούσε στον κοινωνικό κορμό) μόνο το περίσσευμα της καρδιάς.. Τα ζώα, που τόσο συχνά οι άνθρωποι τα προσεγγίζουμε μέσα από γενικές κατηγορίες που ελάχιστα περιγράφουν τι είναι το καθένα τους πραγματικά και μέσα από στερεότυπα που μικραίνουν και την δική τους πολυπλοκότητα και τον δικό μας ορίζοντα ψυχής.

Γιατί ο παππούς μου είναι ο μοναδικός άνθρωπος που ξέρω που γηροκομούσε τα γαϊδουράκια του… « Τόσα χρόνια δούλευαν για μένα», έλεγε, αγωγιάτης ο ίδιος στα νιάτα του, θυμίζοντας με τον πιο άδολο τρόπο την θεωρία για το  απλήρωτο εργατικό δυναμικό, την ίδια ώρα που οι αγνοί και ταπεινοί χωρικοί των ρομαντικών χρόνων της αγνής ελληνικής επαρχίας, με το που δεν μπορούσαν τα γαϊδουράκια να κουβαλήσουν τα έριχναν στον γκρεμό…

Ο παππούς μου, (απολίτικος με την κοινή έννοια, στο σπίτι του οποίου χωρούσαν –κυριολεκτικά- οι πάντες κι αυτό το Αριστοτελικό συναμφότερον αποτελεί ύψιστη πολιτική) μου έμαθε πως δεν έχει σημασία τι ιδεολογία λες ότι έχεις, (αριστερή, αντιεξουσιαστική, δεξιά, συντηρητική, πατριωτική, ανθρωπιστική όλα αντίθετα κι όλα αλληλοσυμπληρούμενα…) αν δεν τιμάς την ψήφο σου με την στάση ζωής σου. Πως δεν έχει σημασία τι ψηφίζεις αλλά το πώς ζεις. Όταν οι «τσάποι μας» (τα γαϊδουράκια μας) γερνούσαν, ο παππούς τα έστρωνε χαλί από μαλακά άχυρα στον σταύλο, τους έβαζε λάδι στις πληγές, κατέβαινε με την λάμπα να δει αν θέλουνε κάτι, τα χάιδευε με αλληλεγγύη… Ακόμη και τα χρόνια που συνυπήρχαμε με τον παππού στον πλανήτη και δεν τα χρειάζονταν πραγματικά…

Τα ζώα καταλάβαιναν, και τον κοιτούσαν, μας έλεγε, με απεριόριστη ευγνωμοσύνη. Ίδια γλώσσα, η γλώσσα των ματιών, στιγμές από έναν παράδεισο χαμένο, από μια σχέση βιβλική, σε έναν μικρό σταύλο. Και πραγματικά, τώρα που πλησιάζει το Πάσχα θυμάμαι πάντοτε πως ο Χριστούλης, σύμβολο των καλών και των κακών Χριστιανών, επέλεξε να γεννηθεί ανάμεσα στα ζώα και να πεθάνει ανάμεσα στους ληστές…  Οι «καλοί νοικοκυραίοι» (κάποιοι, ποτέ όλοι) με τις καθαρές, διατηρημένες με φόλα ή με κλωτσιές αυλές, πού ήταν;

Τούτη την εποχή, που χιλιάδες μικρά κουταβάκια ή γατσουνάκια πετιούνται στους κάδους ζωντανά, θυμάμαι τον παππού μου… Θυμάμαι ακόμη κι έναν άλλον, διασημότερο παππού, τον Κοκτό, που έγραψε: «Ο άνθρωπος είναι πολιτισμένος, στον βαθμό που ξέρει να κατανοήσει τη γάτα»…

Το ίδιο ισχύει για όλα τα ζώα, συγκατοίκους μας σε αυτόν τον πλανήτη, πάνω στα οποία εξασκήσαμε τις πρώτες μορφές καταπίεσης και ιεραρχίας, πριν τις μεταφέρουμε αυτούσιες στην κοινωνία των ανθρώπων. Σε έναν πλανήτη που βιάζουμε, μολύνουμε, σφάζουμε, ηχορυπαίνουμε, μας ενοχλούν τα .. κόπρανα ή οι κραυγές των ζώων… Γεμάτη η ελληνική επαρχία από «καλούς καγαθούς» που πετούν ζωντανές ψυχούλες τις εποχές της αναπαραγωγής σε κάδους καταδικάζοντας τες σε ένα θάνατο μαρτυρικό.  Όπως σωστά σχολιάστηκε κάποτε «για τα ζώα κάθε άνθρωπος είναι ναζί…»

Κι ανάμεσα τους τα κατοικίδια, που μας φυλούν με κίνδυνο της ζωής τους όπως τα σκυλιά (υπάκουα δυστυχώς σε όποιο αφεντικό γι αυτό και τα υπέροχα αυτά πλάσματα χρησιμοποιήθηκαν ως ανθρωποφύλακες από βάρβαρα καθεστώτα) κι οι γατούλες…

Τα σκυλάκια που όταν αγαπούν, αγαπούν για πάντα, με τον πιο άδολο τρόπο του κόσμου, και ι περισσότερες φυλές τους  θα πεθάνουν για σένα (ή και  σε σκοτώσουν για σένα… κι ιδού το πρόβλημα!)

Αν το σκεφτείτε, όπως μου επεσήμανε κάποτε ο Αργύρης Κουνάδης, η γάτα είναι το μοναδικό ζώο που ο άνθρωπος δεν έβαλε στο τσίρκο. Ανεξάρτητη, αξιοπρεπής απόλυτα ανίκανη να κάνει τούμπες για ένα πιάτο φαί, δεν μπορεί ποτέ ν αγαπηθεί από ένα ελλειμματικό εγώ που ζητά οπαδούς και όχι ισότιμους παίκτες… Μισήθηκε από όλους τους δικτάτορες του κόσμου Κι όμως, όταν εξοντώθηκε στην Ευρώπη του  Μεσαίωνα κι έλειψε η φυσική και δωρεάν προστασία που παρείχε από τρωκτικά της εποχής, ήρθε η Πανούκλα, ο Μαύρος Θάνατος. Και στη Νάξο, την χρονιά που τις εξοντώσαν όλες κάναν 2 χρόνια να δουν σοδειά, αφού τα τρωκτικά κόβαν τις ρίζες (για να ζήσουν κι αυτά)… Οι γάτες τα’ Άι Νικόλα, που γραψε ο Σεφέρης για την ιδιότητα να ορμούν στα φίδια και να ρουφούν το κακό και το φαρμάκι έως μιας…

Αλλά και τα ζώα αναπαραγωγής όπως τα θέλει η οικονομικίστικη  αντίληψη του πολιτισμού μας, που δεν πετιούνται σε κάδους αλλά βλέπουν τα μωράκια τους (γάλακτος τα αποκαλεί ο υπερχορτάτος ουρανίσκος των Δυτικών) να κρέμονται σφαγμένα σε τσιγκέλια… (Α! αν δημιουργούνταν κάποτε ένα αντίστοιχο καρτούν με μωρά ανθρώπων πόσο οι καλοφαγάδες ηθικολόγοι θα το ονόμαζαν… αρρωστημένο, καταπίνοντας μωρά! Αρρώστια!)

Αλλά τα ζωάκια παραμένουν οι συγκάτοικοι που μας βοήθησαν όταν δεν είχαμε τεχνολογία και τεχνογνωσία να ανεβάσουμε το επίπεδο και το προσδόκιμο ζωής μας, συγκάτοικοι κι εργατικό δυναμικό διαρκώς προδομένο όταν έχανε την εργατική του δύναμη, ή αλλιώς σκοτώνουν τα’ άλογα όταν γεράσουν κατά πως το θελε η συμβολική φράση που μεστά περιέγραψε την θηριωδία αυτού του πλανήτη… Παράδειγμα που ξαναεφαρμόζεται στις κοινωνίες των ανθρώπων κάθε που ο ολοκληρωτισμός βγαίνει από τον μαύρο του τάφο, αλλά που έχει παγιωθεί πρώτα στις σχέσεις μας με την φύση, έτσι κι αλλιώς…

Όμως ο άνθρωπος έχει πολύ δρόμο για να γίνει ζώο, αφού είμαστε το πλάσμα που δεν σκοτώνει μόνο από ανάγκη αλλά κι από κέρδος ή από εκδίκηση. Τα ζώα έχουν τον δικό τους πολιτισμό και πολιτισμό μας μαθαίνουν αν είναι τα ιστία της ψυχής και του μυαλού μας στην ανοιχτή θάλασσα της πραγματικότητας.. . Πχ διακριτικά και γενναία, τόσο διακριτικά και γενναία ώστε (σε αντίθεση με τους υστερικούς εμάς) όταν νιώσουν πως έφτασε η ώρα του θανάτου τους πάνε και κρύβονται να τον συναντήσουν μόνα, «κοίταξαν» όπως γράφτηκε για την γάτα, «από το μικρό ύψος τους τις εξουσίες στα μάτια κι αγαπήθηκαν τρελά από καλλιτέχνες και παρίες ή από αρχαίους λαούς που θα ήθελαν να ‘ναι όπως αυτή μπροστά στον μονάρχη». Εξόριστα να ψάχνουν στα σκουπίδια
του κυνικού πολιτισμού μας στις μέρες μας, υποχείριο στην μπότα, στην ρόδα στη φόλα  και στο βλέμμα κάθε ηλίθιου που θαρρεί πως είναι δικαίωμα του να δυναστεύει τον πλανήτη…… Τώρα που οι φόλες θα θεωρηθούν φτηνότερες από προγράμματα αντιλυσικού εμβολιασμού και στειρώσεων νέες κατακόμβες, ακαταμέτρητες από τις επίσημες ιστορίες του πλανήτη αφού τους λείπει η γραπτή γλώσσα, θα συμβούν.

Ανάμεσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό οι μετέχοντες στο φιλοζωικό κίνημα, κάποιοι/ες μεταφέροντας τις υστερίες, τις ιδεοληψίες, και τις σεπαρατίστικες ιδεολογίες των ανθρώπων κι εκεί δυστυχώς, αφού είναι απλώς ιδιοκτήτες ζώων (κατά κανόνα «ακριβών»…) ή σπισιστές, αγαπώντας μονάχα ένα είδος, ή ακόμη και μισάνθρωποι, αφού δεν μπορούν ν αποδεχτούν αυτό που είμαστε πραγματικά και να παλέψουν να το καλυτερέψουν… Κι όμως! Ανάμεσα τους και οι φιλόζωοι που κατανοούν πως είτε με δυο πόδια είτε με τέσσερα σε πλησιάσει το άλλο πλάσμα, σου θέτει την ίδια ερώτηση «τι είδους άνθρωπος είσαι; Σε τι κόσμο θέλεις τα παιδιά του κόσμου να ζήσουν;» (Και δεν είναι καθόλου τυχαίο πως τα ίδια πάνω κάτω υγειονομικού τύπου επιχειρήματα χρησιμοποιούν οι αποκαθαρμένοι εναντίον των διαφορετικών και των «άπλυτων», ανθρώπων και ζώων… αλήθεια αποκαθαρμένοι βρωμιάρηδες;) Ανάμεσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό άνθρωποι που ταΐζουν με μπιμπερό παρατημένα πλάσματα αυτήν  την εποχή κι ας τους δυσκολεύει, σε ένα ταξίδι ψυχής, που σιτίζουν αδέσποτα επεκτείνοντας κι εκεί στα πιο αθώα την έννοια της αλληλεγγύης κι ας τους στραγγίζει. Γιατί οι γνήσιοι φιλόζωοι τιμούν μέσα από τα ζώα την Ζωή.
Κι έτσι η ανθρωπότητα δεν θα ξεμπερδέψει εύκολα (όσο κι αν το προσπαθεί) από τους εναπομείναντες συγκατοίκους της…

Κάθε 4 Απρίλη λοιπόν, Παγκόσμια Ημέρα των Αδέσποτων, τον θυμάμαι τον παππού. Θυμάμαι αυτό που αντιπροσώπευε. Μπορεί να μην ήταν «εθνικός ήρωας» του ποντιακού ελληνισμού όπως ο «Ιστιλίν» ο  άλλος μου παππούς, αλλά ήταν ο ήρωας μου…

Ελένη Καρασαββίδου

ΥΓ Στη Μερλίνα μου, την υπέροχη Λύκο-σκυλίτσα μου που μου φωλιάσανε, αυτήν που μου μαθε επίσης πολιτισμό, στις γατούλες μου που ‘πάθαν το ίδιο, αυτές που μου ‘μαθαν να τις σέβομαι και να σέβομαι λιγάκι περισσότερο κι εμένα… Έφυγαν δίχως να πάρουν πίσω τ’ όνομά τους…

http://tvxs.gr/news/ellada/politismos-einai-na-katanoeis-ti-gata

Η βιολογία των «κοινών» και «η τέχνη του να μην είσαι εγωιστής». Tου Γ. Κολέμπα

10:31, 16 Μαρ 2014 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/150469

Το ερώτημα αν ο άνθρωπος γενικά γεννιέται εγωιστής ή διαμορφώνεται κοινωνικά σαν τέτοιος, απασχολεί σε μεγάλο βαθμό το σύγχρονο κίνημα του κοινοτισμού. Του Γιώργου Κολέμπα

Όπως το έχει διατυπώσει ο Χάρης Ναξάκης[2]:  Τι είμαστε τελικά; Εγωιστές ή αλτρουιστές; Μέρος της φύσης και έρμαια των ενστίκτων μας ή εξωφυσικοί; Ατομιστές ή κοινωνιοκεντρικοί; Είμαστε μια άγραφη πλάκα που τη διαμορφώνει η ταξική κοινωνία;

Το 1976, ο Αυστριακός δημοσιογράφος και συγγραφέας τηλεοπτικών σεναρίων Josef Kirschner, έγραψε ένα εγχειρίδιο με τίτλο: «Η τέχνη του να είσαι εγωιστής»[3]. Είχε μεγάλη επιτυχία. Ισχυριζόταν τότε ότι η κοινωνία ήταν άρρωστη γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν συμβιβασμένοι και είχαν χάσει τη δυνατότητα να χαράζει ο καθένας  τον δικό του δρόμο.

Και πρότεινε: αντί να επιδιώκουμε την αγάπη των άλλων, τον έπαινό τους ή την αναγνώρισή τους, θα ήταν καλύτερα να απελευθερωθούμε και να μη δίνουμε σημασία στη γνώμη των άλλων ανθρώπων. «Καλύτερα ένας επιτυχημένος εγωιστής, παρά ένας μειλίχιος προσαρμοσμένος». Και πραγματικά η συμβουλή του έγινε κυρίαρχη για τα επόμενα 30-35 χρόνια.

Το αποτέλεσμα; Με την αξίωση του μέσου ατόμου «να είναι διαφορετικός από τους άλλους», κατέληξε στην ουσία να είναι ίδιος με την πλειοψηφία. Κατάφερε να ομογενοποιηθεί με τους άλλους, αλλά σαν καταναλωτής. Σαν ατομικός καταναλωτής μεν, αλλά που καταναλώνει μαζικά τα ίδια προϊόντα με τους άλλους-υποταγμένος στη κάθε πρόσκαιρη μόδα- χωρίς να είναι ικανοποιημένος.

Και με μεγάλο κόστος μάλιστα: να νοιώθει μοναξιά, να αγνοείται από τους άλλους, να πονάει από την έλλειψη συμπόνιας, συμπάθειας, εξυπηρέτησης, ντροπής, μετριοφροσύνης, κ.λπ. Του λείπουν όλα αυτά που ο Kirschner τα θεωρούσε ως αδυναμίες του ατόμου και έπρεπε να τα αποβάλει για να «πετύχει» και να γίνει «κάποιος».

Ο εγωισμός όμως και η αποδοχή του τα τελευταία χρόνια, σαν κυρίαρχο χαρακτηριστικό του ανθρώπου και μέθοδο διάκρισης, λειτούργησε μόνο για κάποιους λίγους. Για τους «από πάνω»!

Η κρίση μετά το 2007-08 έκανε καθαρό και ορατό στη πλειοψηφία των «από κάτω» ότι ο εγωισμός, το ίδιο-συμφέρον και η βουλιμία αυτών των λίγων στάθηκε η αιτία για την οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική και οικολογική κατάρρευση των κοινωνιών και του πλανήτη. Και αυτό το παραδέχονται και πολλοί εκφραστές του υπάρχοντος συστήματος αξιών, είτε οικονομολόγοι, είτε πολιτικοί.

Αρχίζουν και μιλούν πια για την ανάγκη μιας «νέας ηθικής» για το ξεπέρασμα της συνολικής κρίσης του καπιταλισμού. Στα ΜΜΕ, στις συζητήσεις που γίνονται στην τηλεόραση κ.λπ. Έχουν αντιληφθεί ότι η μέχρι τώρα συνταγή του νεοφιλελεύθερου συστήματος προς το άτομο: «να είσαι εγωιστής», «να μην ενδιαφέρεσαι για τους άλλους», «να είσαι πετυχημένος», «να εκμεταλλεύεσαι τις αδυναμίες του άλλου, για να είσαι ο καλύτερος», «κατανάλωνε, και αν δεν έχεις δεν πειράζει, μπορείς να δανειστείς» κ.λπ., έχει γίνει μπούμερανκ για το ίδιο το σύστημα.

Είναι μια παγίδα που έστησε ο καπιταλισμός στον εαυτό του και κινδυνεύει τώρα να πέσει μέσα, γιατί οι κατεξοχήν «πετυχημένοι» της προηγούμενης 35ετίας -οι τραπεζίτες, χρηματιστές, επενδυτές κ.λπ., γενικά η χρηματοπιστωτική ελίτ, που εκμεταλλεύθηκε καλύτερα την ηθική που είχε επικρατήσει αυτό το διάστημα- ξεπέρασαν τα όρια και έγιναν οι καθοριστικοί «παίκτες» των συστημικών εξελίξεων.

Δεν τους κοστίζει τίποτε βέβαια να μιλάνε τώρα για την ανάγκη «να μην είσαι εγωιστής», γιατί έχει απομυθοποιηθεί η δυνατότητα του μέσου ατόμου να γίνει «κάποιος», π.χ. «ένας πετυχημένος επιχειρηματίας», αφού όχι μόνο δεν είναι δυνατή πια η μικροεπιχειρηματικότητα, αλλά πτωχεύουν ακόμα και οι «επιτυχημένοι» επιχειρηματίες της πραγματικής οικονομίας.

Στην περίοδο που έρχεται, είναι φανερό ότι κάποιοι «πεφωτισμένοι» του σημερινού κυρίαρχου συστήματος αξιών, «ψάχνονται» για αλλαγή της κρατούσας συνταγής. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνουν το ίδιο και οι νέοι «από κάτω», δηλαδή τα στρώματα της μεσαίας τάξης, που μέχρι τώρα διατηρούσαν την ελπίδα της επιτυχίας και της κοινωνικής ανέλιξης προς τη κορυφή της κοινωνικής και οικονομικής πυραμίδας.

Στην περίοδο όπου «ανάπτυξη» του παγκόσμιου ΑΕΠ κατά 2-3% -που υπήρχε στην προηγούμενη περίοδο- δεν είναι πια δυνατή, δηλαδή δεν είναι πια δυνατή η «αύξηση της πίτας» ώστε να αντιστοιχεί μεγαλύτερο κομμάτι για τον καθένα, στην περίοδο κοινωνικών συγκρούσεων και περιφερειακών πολέμων, κλιματικής αλλαγής, επακόλουθης διατροφικής κρίσης και οικολογικής καταστροφής, είναι πραγματικά αναγκαίο να αναπτύξουμε –όλοι οι «από κάτω» αυτού του κόσμου-ένα νέο αξιακό σύστημα, μια νέα ηθική, ένα νέο πολιτιστικό πρότυπο. Ένα πρότυπο με βάση το οποίο θα αλλάξει ο κυρίαρχος μέχρι τώρα ανθρωπολογικός τύπος του καπιταλισμού. Βασικά να αναπτύξουμε την «τέχνη του να μην είμαστε εγωιστές».

Αυτή μας η επιδίωξη στηρίζεται μήπως στην άποψη ότι βασικά διαμορφωνόμαστε σαν όντα εγωιστικά από την κοινωνία και όχι από τη βιολογία μας; Θα χρειασθεί να δώσουμε πειστική απάντηση σε  αυτό το δίλημμα.

Σύμφωνα με τον Ναξάκη:

«Δυο είναι οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά και από τις οποίες προκύπτουν το φιλελεύθερο και το εξισωτικό πρόταγμα. Το πρώτο προϋποθέτει ένα ον που δεν είναι από τη φύση του ικανό να πράττει το καλό και γι’αυτό η φυσική του ιδιοτέλεια πρέπει να δαμαστεί από μια εξωτερική δύναμη (τύραννος ή πεφωτισμένος ηγεμόνας) ή να εξισορροπηθούν τα πάθη μέσω ενός συστήματος αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης ή να αυτορυθμιστούν μέσω της οικονομίας της αγοράς. Το δεύτερο στηρίζεται στην παραδοχή μιας φύσης καλοσυνάτης ή άγραφης πλάκας.

Γιατί βέβαια αν οι άνθρωποι είναι έμφυτα μόνο καλοί ή ένα άδειο χαρτί, τότε το κακό, η ιδιοτέλεια, είναι εξωτερικά γνωρίσματα της ανθρώπινης φύσης, πολιτισμικά διαμορφωμένα και άρα θα εξαλειφθούν όταν σε μια άλλη κοινωνία αρθούν οι αιτίες που τα δημιούργησαν…Αν η ανθρώπινη ιδιοτέλεια οφείλεται μόνο στην κοινωνική δομή τότε γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο επιρρεπείς σ’ αυτήν;

Αν η ζωή είναι μόνο μια ανταγωνιστική πάλη, η προσπάθεια ενός όντος για επιβίωση, τότε γιατί υπάρχουν γύρω μας τόσες εκδηλώσεις συνεργασίας και αλληλοβοήθειας;»

Πραγματικά μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε και πολλά μέσα από ποιους βιολογικούς μηχανισμούς εκδηλώνεται η βιολογική ανάγκη για συνεργασία, αλληλεγγύη, κοινοτική καθημερινή ζωή. Δεν ξέρουμε αρκετά –σαν «κοινός νους»- για την «ηθική φύση» του ανθρώπου.

  • Ποια είναι η σχέση της ατομικής μας ηθικής με την αυτοκατανόηση του εαυτού μας, σαν πρόσωπο;
  • Πότε συμπεριφερόμαστε ηθικά και πότε όχι; Γιατί δεν είμαστε τόσο «καλοί», όσο θα θέλαμε;
  • Τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε στην κοινωνία μας, ώστε να γίνουμε όλοι «καλύτεροι»[4];

Επειδή δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να συμφωνήσουν στο ίδιο περιεχόμενο της έννοιας του καλού, θα πρέπει να αναζητήσουμε τα στοιχεία εκείνα στα οποία συμφωνούν οι περισσότεροι.

Και είναι εκπληκτικό για το πόσο πολλοί άνθρωποι συμφωνούν ότι είναι καλό, π.χ.: η ειλικρίνεια, η αναζήτηση της αλήθειας, η φιλία, η εμπιστοσύνη, η αλληλοεκτίμηση, η αλληλοφροντίδα, η συμπόνια και αλληλοσυμπάθεια, η ανάγκη για συγνώμη και συγχώρηση, η ευγένεια, ο αλληλοσεβασμός, το θάρρος και το κουράγιο.

Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Πολλές φορές αυτά τα στοιχεία μπορούν να αποδειχθούν σαν «κακό» για τον εαυτό κάποιου. Για παράδειγμα η ειλικρίνεια κάποιου μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική για αυτόν, κάτω από κάποιες επικρατούσες συνθήκες.

Για να αναλύσουμε και να καταλάβουμε καλύτερα τι είναι καλό για όλους, θα χρειασθεί να κατανοήσουμε καλύτερα τι είναι καλό για τη ζωή γενικά και στη συνέχεια για την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής, για την «ευζωία», όπως την αποκαλούμε.

Αυτό περιλαμβάνει και την καλύτερη κατανόηση της βιολογίας μας και από ποια σκοπιά θα τη δούμε: από τη πλευρά ενός ανατόμου ή από την πλευρά ενός καλλιτέχνη;

  • Με την πρώτη οπτική αντιμετωπίζουν σήμερα τη φύση μας οι νευρολόγοι ερευνητές του εγκεφάλου, οι  εξελικτικοί βιολόγοι, οι οικονομολόγοι της συμπεριφοράς και οι κοινωνικοί ψυχολόγοι.
  • Με τη δεύτερη την αντιμετωπίζει π.χ. ένας ζωγράφος που αποτυπώνει στον καμβά του την «ομορφιά της φτώχειας» ή την «ουσία της ανθρώπινης ή της μάνας φύσης».

Και οι δύο ματιές -στην πραγματικότητα υπάρχουν και περισσότερες- εξαρτώνται από τον «παρατηρητή», όπως λέει η σύγχρονη φυσική, αλλά και οι ηθικοφιλόσοφοι.

Διαφορετικά αντιμετωπίζανε την ανθρώπινη φύση κατά την περίοδο π.χ. της φεουδαρχίας(όπου η ανθρώπινη «συνείδηση» ήταν έργο του θεού και το τι ήταν καλό και κακό καθοριζόταν από τη θρησκεία), διαφορετικά κατά την περίοδο του διαφωτισμού(όπου το καλό και το κακό καθοριζόταν από την ανθρώπινη λογική και τον πραγματισμό) και διαφορετικά σήμερα(όπου η «συνείδηση» σύμφωνα με τις «θετικές επιστήμες» δεν είναι αποτέλεσμα ούτε του θεού, ούτε της λογικής, αλλά ενός συνόλου πρωταρχικών βιολογικών και κοινωνικών ενστίκτων).

Σήμερα, από ότι φαίνεται, οι πιο κατάλληλοι για την έρευνα της ανθρώπινης συνείδησης και της πραγματικότητας της ηθικής του ανθρώπου είναι οι βιολόγοι της εξέλιξης. Από το 1975 ήδη ο εξελικτικός βιολόγος E. O. Wilson απαίτησε η μελέτη της ηθικής να φύγει από τα χέρια των φιλοσόφων και να περάσει στους βιολόγους.

Να γίνει δηλαδή «βιολογικοποίηση» της ηθικής. Αυτοί μας λένε σήμερα –μαζί με τους αρχαιοανθρωπολόγους- ότι πολιτισμός υπήρχε και πριν από τη Βαβυλώνα, κοινότητες, οικισμοί και πόλεις με αυτοδιοίκηση και πριν την αρχαία Ελλάδα, εμπόριο και πριν το κράτος, ανταλλαγές πριν το χρήμα, ηθική υπήρχε και πριν την εκκλησία, κοινωνικά συμβόλαια πριν τον Χόμπ και τον Ρουσώ, ευτυχία και ευημερία πριν τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως επίσης ιδιωτικό συμφέρον και απληστία πριν τον Άνταμ Σμίθ και τον καπιταλισμό.

Όλα αυτά που αναφέραμε και πολλά άλλα αποτελούν εκφράσεις της ανθρώπινης φύσης από τα βάθη της  πλειστοκαίνου και των κυνηγών-συλλεκτών εποχής. Υπάρχει σίγουρα βιολογική καταβολή από το ζωικό βασίλειο που καταγόμαστε ότι «αξίζει να είμαστε καλοί».

Αλλά όπως υπάρχει στην ίδια τη φύση μας η επιδίωξη της συνεργασίας με τους άλλους, το ίδιο συνυπάρχει -την ίδια στιγμή-  η προκατατάληψη ή η δυσπιστία προς τους άλλους. Όσο λαχταρούμε την αγάπη, την αρμονική σχέση και ειρήνη μεταξύ μας, άλλο τόσο καταλαμβανόμαστε συχνά από αισθήματα μίσους και επιθετικότητας.

Δεν υπάρχει σήμερα αμφιβολία ότι όσο η ηθική του ανθρώπου κατάγεται από τη ζωική μας φύση, άλλο τόσο εξελίχθηκε στην πορεία των κοινωνιών που διαμορφωνόταν οι νέες γενιές του. Το λάθος που είχε ξεκινήσει ήδη από την εποχή του Δαρβίνου με την Καταγωγή των Ειδών(1859) και τους όρους που χρησιμοποίησε αγώνας για την ύπαρξη και επιβίωση του ισχυρότερου.

Τους ασαφείς αυτούς όρους χρησιμοποίησαν μετέπειτα κάποιοι κοινωνιολόγοι για να διατυπώσουν τη θεωρία του κοινωνικού Δαρβινισμού και ότι όπως στη φύση έτσι και στην κοινωνία είναι φυσικό φαινόμενο να επικρατεί ο ισχυτότερος, ο εξυπνότερος κ.λπ. Την ίδια εποχή όμως ο Κροπότκιν π.χ., ο οποίος αποδεχόταν την ανάλυση της καταγωγής των ειδών του Δαρβίνου, κατάγγειλε την εκμετάλλευση αυτών των «σκοτεινών» όρων του από την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής που τους μετέφραζε «στον αγώνα όλων εναντίον όλων», όπως το έκανε ο Χομπς.

Αναρωτιόταν ο Κροπότκιν: γιατί να μεταφράζεται ο αγώνας για την ύπαρξη σε αγώνα όλων εναντίον όλων και όχι στο αναντίρρητο γεγονός ότι ο αγώνας για επιβίωση του ατόμου έχει καλύτερα αποτελέσματα και αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσης όταν υπάρχει αλληλοβοήθεια μεταξύ των ατόμων στην οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα;

Οι παρατηρήσεις του στα χωριά της Σιβηρίας όπου έζησε κάποια χρόνια, αποδείχνανε ότι στις δύσκολες συνθήκες του σιβηρικού χειμώνα οι κάτοικοι μπορούσαν και επιβίωναν συνεργαζόμενοι στενά και έξυπνα μεταξύ τους. Κατ` αυτόν λοιπόν αγώνας για επιβίωση σήμαινε αγώνας στα πλαίσια δυσμενών φυσικών συνθηκών επιβίωσης. Και αυτός ο αγώνας κερδιζόταν όχι στρεφόμενος ο ένας εναντίον του άλλου, αλλά αντίθετα συνεργαζόμενος με τους άλλους. 

Σήμερα κάποιοι βιολόγοι και ιδίως οι γενετιστές κάνουν το ίδιο λάθος(;), χωρίς να ερευνήσουν σε βάθος όλα αυτά, καταλήγουν γρήγορα στο αξίωμα της «ιδιοτέλειας». Ότι δηλαδή ο κινητήρας της κοινωνικής ζωής του ανθρώπου που είναι η επιδίωξη από τον καθένα να αποκτήσει πλεονέκτημα έναντι των άλλων, είναι κληρονομημένο από πάντα στο ανθρώπινο DNA.

Αυτό το αξίωμα που θέλει να διαθέτει επιστημονοφάνεια, είχε τις κοινωνικές επιπτώσεις που αναφέραμε με τη συνταγή «της τέχνης του να είσαι εγωιστής». Με αυτήν την έννοια η επιστημονική διατύπωση του αξιώματος αυτού δεν ήταν «ουδέτερη» κοινωνικά. Ευνόησε την επικρατούσα κοινωνική τάξη η οποία ήταν στην υπηρεσία της οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

Και σήμερα υπάρχουν βιολόγοι που κριτικάρουν το αξίωμα της ιδιοτέλειας ως κινητήρα της ανθρώπινης δραστηριότητας, με νέες μελέτες.  Είτε με τους πιθήκους, είτε με μικρά παιδιά.

Για παράδειγμα στα πειράματα με παιδιά 18 μηνών στο Max-Planck-Institut της Λειψίας, αποδείχθηκε ότι τα παιδιά βοηθούν ανιδιοτελώς, ανεξάρτητα ανταμοιβής, ακόμα και όταν υπάρχουν δυσκολίες[5]. Επίσης σημαντικές μελέτες στις ΗΠΑ, στο εργαστήριο του Πορτογάλου νευροεπιστήμονα Antonio Damasio, κατάφεραν να αποσαφηνίσουν τις νευροβιολογικές προϋποθέσεις της συναισθηματικής συμπεριφοράς μας.

Μελετώντας κλινικές περιπτώσεις ατόμων με βλάβη στον προσθιομετωπιαίο φλοιό, που βρίσκεται στο πρόσθιο τμήμα του εγκεφάλου, το ερώτημα που έπρεπε να απαντηθεί ήταν: πώς γίνεται τα ίδια άτομα, τα οποία πριν υποστούν κάποια βλάβη σε αυτή την περιοχή ήταν αξιαγάπητα και κοινωνικότατα, να μεταμορφώνονται σε βίαια και αντικοινωνικά «τέρατα», παντελώς ανίκανα να βιώσουν ενδιαφέρον, αγάπη και στοργή ή να σχεδιάσουν ή να πράξουν οτιδήποτε στο άμεσο μέλλον;

Η έρευνα οδήγησε στον εντοπισμό ενός σημαντικού εγκεφαλικού κυκλώματος, μιας νευρικής οδού επικοινωνίας που συνδέει την έλλογη σκέψη με το συναίσθημα μέσω της σύνδεσης των ανώτερων κέντρων του μετωπιαίου φλοιού με την αμυγδαλή, μια αρχέγονη δομή που ρυθμίζει τις απαντήσεις του εγκεφάλου στις συναισθηματικές καταστάσεις. Η αναβάθμιση της σημασίας των συναισθημάτων δεν προέκυψε  μόνο από τη μελέτη νευρολογικών παθήσεων αλλά και από ψυχολογικές έρευνες σε φυσιολογικά άτομα.

Το 1990 οι Αμερικανοί ψυχολόγοι Ρ. Salovey και J. Mayer χρησιμοποιούν τον όρο «συναισθηματική νοημοσύνη», για την ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε και να χρησιμοποιούμε τα συναισθήματα των άλλων ή τα δικά μας για να καθοδηγούμε τις σκέψεις και τις πράξεις μας.

Ο Daniel Goleman για να συνοψίσει τις γνώσεις μας σχετικά με τις νευροβιολογικές, τις ψυχολογικές και τις κοινωνικές προϋποθέσεις της ανθρώπινης νοημοσύνης, κυκλοφόρησε το 2006 το βιβλίο του με τίτλο «Social Intelligence: The New Science of Social Relationships («Κοινωνική νοημοσύνη: Η νέα επιστήμη των ανθρώπινων σχέσεων»).

Η ανθρώπινη νοημοσύνη γίνεται πια αντιληπτή όχι σαν ατομικό-υποκειμενικό φαινόμενο αλλά και ως συλλογικό-κοινωνικό φαινόμενο. Στο τελευταίο του βιβλίο «Οικολογική Νοημοσύνη: πώς η ριζική διαφάνεια μεταμορφώνει την αγορά», ο D. Goleman προσπαθεί να αναδείξει μια νέα διάσταση του ανθρώπινου νου, την οικολογική[6].

Αλλά οι έρευνες για τις νευρολογικές και βιολογικές διεργασίες σε σχέση με τη κοινωνική συμπεριφορά μας βρίσκονται ακόμη σε νηπιακό στάδιο. Υπάρχει επίσης κατά μερικούς επιστήμονες και η «σωματική νοημοσύνη».

«Η σωματική νοημοσύνη αποτελεί συνισταμένη τριών σημαντικών στοιχείων:

  • των ενστίκτων και των αυτόματων αντιδράσεων που ενυπάρχουν σε όλα τα όντα και έχουν πάντα ως στόχο την επιβεβαίωση,
  • των συναισθημάτων, που- όπως πιστεύουν οι βιολόγοι- έχουν αναπτυχθεί στο πέρασμα των χιλιετιών και μεταδίδονται με τη μορφή της γενετικής πληροφορίας από μία γενιά στην άλλη,
  • και τέλος, των αποθηκευμένων γνώσεων και εμπειριών, που έχουμε αποκτήσει καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Η συνδρομή αυτών των στοιχείων του σώματος και του πνεύματος, την οποία συχνά νιώθουμε να έρχεται ανεπαίσθητα στο συνειδητό βαθιά από μέσα μας, είναι ένας ιδιαίτερα βαρυσήμαντος κριτής, που μας συμπαραστέκεται αμέριστα σε πολλές καταστάσεις της ζωής μας.

Αυτή η σύμπραξη σώματος και πνεύματος αποτελεί ένα είδος “ολοκληρωμένης νοημοσύνης” του ανθρώπου, την οποία όμως χρησιμοποιούμε ελάχιστα, επειδή βασιζόμαστε, κατά προτίμηση στη λογική. Επομένως η σωματική νοημοσύνη πρέπει να έρχεται ως αρωγός της λογικής, για να μπορεί κανείς να έχει μακροπρόθεσμα μια πιο ισορροπημένη και υγιή ζωή»[7]

Με όλα τα παραπάνω θέλουμε να πούμε ότι υπάρχουν σήμερα επιστήμονες που ισχυρίζονται ότι η τάση για συνεργασία είναι βαθειά ριζωμένη μέσα μας. Το συναίσθημα του «συμπάσχειν» με τον άλλον π.χ. έχει βιολογικές ρίζες, όπως ακριβώς και το συναίσθημα που μας καταλαμβάνει όταν δεν αντιμετωπιζόμαστε δίκαια από τους άλλους.

Ο άνθρωπος είναι ένα ον ξεχωριστό από τα άλλα, γιατί νοιώθει την ανάγκη βαθειά μέσα του να δικαιολογεί τις πράξεις του στον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένος από τον εαυτό του να ψάχνει για τις αιτίες των πράξεών του.

Στην ουσία η κληρονομημένη ηθική του καθορίζεται όχι μόνο από τα γονίδια ή το αξίωμα της ιδιοτέλειας, αλλά και από τον «λόγο» με την έννοια ότι κάνει χρήση της νόησής του ψάχνοντας για τις αιτίες και δίνοντας λόγο («λόγο διδόναι») στον εαυτό του.

Παρόλα αυτά πολλά έχουν πάρει αρνητική εξέλιξη σε αυτόν τον κόσμο, που όλοι υποτίθεται ότι θέλουμε να τον κάνουμε καλύτερο. Και αυτό συμβαίνει γιατί η έρευνα που κάνουμε σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση για τις αιτίες των πράξεών μας, δεν σημαίνει ότι από μόνη της μας κάνει καλύτερους.

Έχουμε ταυτόχρονα την τάση να βρίσκουμε αιτίες που δικαιολογούν τις πράξεις μας[8] και σπάνια αποδεχόμαστε το γεγονός να μην έχουμε εμείς δίκιο. Μπορεί λοιπόν να υπάρχει και αντίφαση μεταξύ του προγραμματισμού μας να επιδιώκουμε το «καλό» και της υλοποίησης του ηθικού μας προγράμματος.

Σε κάθε περίπτωση το γεγονός είναι ότι μέχρι τώρα δεν έχει ξεκαθαρισθεί πλήρως το δίλημμα αν ο άνθρωπος γεννιέται ή φτιάχνεται εγωιστής. Η κληρονομημένη μας τάση για ηθική συμπεριφορά και επιδίωξη της συλλογικότητας συχνά μας οδηγεί στον σωστό δρόμο, αλλά μερικές φορές μπορεί να μας οδηγεί και σε λάθος.

Από την άλλη η νόησή μας δεν μας βγάζει απαραίτητα και πάντα στον δρόμο της «αρετής»( και όχι της «κακίας»). Υπάρχει απόσταση μεταξύ της βιολογικής έκφρασης του ενστίκτου για συλλογικότητα και του τρόπου σκέψης του καθένα πάνω στην ανάγκη για συλλογικότητα.

Μπορεί πολλοί να θέλουν να εκμεταλλευθούν τις μεγαλύτερες δυνατότητες της συλλογικότητας για «ιδίους σκοπούς». Για αυτό είναι απαραίτητη και η δράση της συλλογικότητας και της κοινότητας στη διαμόρφωση της ατομικής ηθικής μας. Αυτή θα πρέπει να συνίσταται στη προσπάθεια να μικρύνει η απόσταση μεταξύ του «κοινού θέλω» και του «κοινού πράττειν», ώστε ταυτόχρονα να επιτυγχάνεται το ίδιο και με το «προσωπικό θέλω» και το «προσωπικό πράττειν» των συμμετεχόντων στη συλλογικότητα. Μέσα από τη δημιουργία κατάλληλων συλλογικών θεσμών και δομών.

Θεσμών τέτοιων που θα ευνοούν την έκφραση της «καλής» πλευράς των συμμετεχόντων και θα δυσκολεύουν ταυτόχρονα την έκφραση της «κακής» τους πλευράς. Θα ευνοούν την συνεργατικότητα και αλληλεγγύη και θα δυσκολεύουν την ιδιοτέλεια και τον εγωισμό. Θα αναπτύσσουν το κοινοτικό πνεύμα και θα κάνουν να υποχωρεί το ωφελιμιστικό.

Γιατί σήμερα με τον εγωισμό και την ιδιοτέλεια κυρίαρχη αξία, δεν μπορούμε να επανέλθουμε στο κοινοτικό πνεύμα χωρίς να αρχίσουμε με την ανάπτυξη της τέχνης μας να διαπαιδαγωγούμαστε ώστε να μην γινόμαστε εγωιστές.

(Άρθρο του Γιώργου Κολέμπα: «Η βιολογία των «κοινών» και «η τέχνη του να μην είσαι εγωιστής»[1], με βάση το δημόσιο διάλογο στο tvxs.gr, στα πλαίσια της Έρευνας για την Κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη, για το τί να κάνουμε;).

[1] Ο τίτλος βιβλίου του Richard David Precht (Die Kunst kein Egoist zu sein), εκδόσεις Goldman,2012.

[2] Στο «Ο άνθρωπος αρπαχτικό: το δίλημμα του φυλακισμένου», στο: http://www.topikopoiisi.com/1/post/2014/01/00846.html

[3] Josef KirschnerQ Die Kunst ein Egoist zu sein, Droemer-Knaur, 1976

[4] Τα εισαγωγικά στην έννοια του Καλού, γιατί δεν έχουμε έναν αντικειμενικό ορισμό του Καλού

[5] Στο http://www.eva.mpg.de/psycho/study-videos_de.php : Warneken, Hare, Melis, Hanus, & Tomasello (2007) PLoS Biology).  Ή στο βιβλίο του φιλοσόφου Richard David Precht : Η τέχνη να μην είσαι εγωιστής(Die Kunst kein Egoist zu sein). Ή στο http://die-erfinder.3mdeutschland.de/innovationskultur/der-gummibarchen-effekt-monetare-anreize-sind-fuer-mitarbeiter-nicht-alles , όπου αναφέρεται στο σύνδρομο της καραμέλας. [6] Βασιζόμενος σε νευροψυχολογικά εξηγητικά σχήματα και ερευνώντας τη στάση ζωής των κατοίκων κάποιων απομονωμένων θιβετιανών οικισμών, προτείνει την ανάπτυξη της «οικολογικής νοημοσύνης», που όλοι διαθέτουμε από τη φύση μας

[7] Απόσπασμα από το βιβλίο «Η νοημοσύνη του σώματος» του dr Med. Gabi Müller

[8] Αν δικαιολογούμε π.χ. τις πράξεις μας με το επιχείρημα του Μπρεχτ «πρώτα το φαϊ και μετά η ηθική», δεν σημαίνει ότι έχουμε δίκιο. Γιατί τότε πως θα δικαιολογήσουμε το γεγονός ότι σήμερα στη χώρα του τη Γερμανία με την μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη των καταναλωτών-όπου δεν πεινά σχεδόν κανένας- δεν βλέπουμε κάποια αξιόλογη ηθική βελτίωση; Αντίθετα έχει γίνει κυρίαρχος για πολλά χρόνια τώρα ο νεοφιλελευθερισμός της ανταγωνιστικότητας και της επιβολής της λιτότητας στους άλλους, αλλά όχι της εγκράτειας του εαυτού. Αν κάποιος «εξωγήινος» ουδέτερος π.χ. παρακολουθούσε τα γερμανικά ΜΜΕ, θα διαπίστωνε ότι υπάρχει μια καθημερινή προπαγάνδα δισεκατομμυρίων που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προωθεί και να δικαιολογεί την ατομική κατανάλωση, τον εγωισμό και την ιδιοτέλεια.

Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr, άλλα άρθρα του Γιώργου Κολέμπα:

Σχετικά Άρθρα


06/10/2012

Αναπτυξιολάγνοι από το παρελθόν απειλούν τα νησιά μας

Posted on March 7, 2014

Ένα ανοιξιάτικο ξημέρωμα Σαββάτου πριν από δέκα χρόνια μια ομάδα ανθρώπων παρατάξαμε τα κορμιά μας μπροστά στις μπουλντόζες και τα φορτηγά που με εντολή του τότε τοπικού δημάρχου ξεκινούσαν το παράνομο έργο μπαζώματος της θάλασσας εμπρός από το ενάλιο τείχος του Κάστρου της Χίου για την κατασκευή πρόχειρου χωματόδρομου, έργου αλλοίωσης δηλαδή του ιστορικού χαρακτήρα του μνημείου και μετατροπής αυτού από ενάλιο σε χερσαίο κάστρο.

Το εν λόγω έργο δεν διέθετε φυσικά το σύνολο των αδειών που χρειάζονταν από τα εμπλεκόμενα υπουργεία και υπηρεσίες, είχε όμως την θετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ)(!!!) και την εκπεφρασμένη υποστήριξη υψηλόβαθμων κομματικών παραγόντων, οι οποίοι κατείχαν πολιτικές θέσεις στο ΥΠΠΟ (και στο ΚΑΣ) και παρά τις αρνητικές γνωμοδοτήσεις των εφοριών αρχαιοτήτων, βυζαντινών και εναλίων και βεβαίως παρά την με κάθε τρόπο εκπεφρασμένη διαφωνία και αντίδραση των κατοίκων της πόλης Χίου.

Μια ακριβής επανάληψη της ίδιας εκείνης περίπτωσης δεν αποκλείεται να συμβεί σύντομα, αφού την ερχόμενη Τρίτη το ΚΑΣ καλείται να γνωμοδοτήσει περί σχεδιαζόμενου έργου βιομηχανίας ΑΠΕ, το οποίο καταστρέφει ολοσχερώς την σπουδαία  από ιστορικής, περιβαλλοντικής και αρχαιολογικής άποψης περιοχή του Αίπους της Χίου, όπου σχεδιάζεται να αναπτυχθεί η πολυεθνική βιομηχανία.

Το βασικό κοινό στοιχείο της τότε υπόθεσης με την σημερινή και το πλέον βεβαίως ανησυχητικό είναι ότι στις ίδιες ακριβώς πολιτικές θέσεις κλειδιά του υπουργείου πολιτισμού και του ΚΑΣ βρίσκονται τα ίδια ακριβώς πολιτικά πρόσωπα, ψήγματα της εναπομείνουσας κομματικής αναπτυξιολαγνείας που κατέστρεψε την Ελλάδα, συνεχίζουν δε ακόμη, όπως είναι φανερό από το γενικότερο κυβερνητικό τους έργο, ακάθεκτοι την γνωστή, ακόμη πιο ανάλγητη και εναρμονισμένη με τα προτάγματα του καπιταλισμού και του άκρατου καταναλωτισμού πολιτική τακτική τους, της υποστήριξης δηλαδή με κάθε τρόπο μίας λεγόμενης ¨ανάπτυξης” που προελαύνει με ερπύστριες και ισοπεδώνει ανεπίστροφα την φυσιογνωμία και τον πλούτο της πατρίδας μας.

Την ερχόμενη Τρίτη λοιπόν, 11 Μάρτη 2014,  θα γνωμοδοτήσει το ΚΑΣ επί της οφθαλμοφανούς, πρωτοφανούς και προφανούς πλήρους και μη αναστρέψιμης καταστροφής του οροπεδίου του Αίπους της Χίου και ολόκληρου του νησιού (αλλά και των νησιών Λήμνου και Λέσβου) από μία πολυεθνική ρυπαρή και ισοπεδωτική βιομηχανία, παρόλο που η πόντιση του καλωδίου διασύνδεσης των νησιών με τον ηπειρωτικό κορμό, έργο που αποτελεί την απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη τέτοιων βιομηχανιών στα νησιά, μετατέθηκε από τον ΑΔΜΗΕ για μετά το 2025 (είκοσι πέντε).

Οι κάτοικοι των ακριτικών νησιών του Βορείου Αιγαίου, που νοιαζόμαστε για τα νησιά μας, για το φυσικό περιβάλλον, τα πλάσματα που το κατοικούν, τους αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία των τόπων μας, που ενδιαφερόμαστε για την συνέχιση της ζωής στα νησιά, που αγωνιζόμαστε για την μη μετατροπή τους σε πλωτές πλατφόρμες βιομηχανιών ενέργειας και για την υλοποίηση έργων συμβατών με την κλίμακα και τον χαρακτήρα τους, οι κάτοικοι που θα έπρεπε να έχουμε τον πρώτο λόγο για όλα αυτά τα “μεγαλόπνοα” καταστροφικά σχέδια αλλά δεν έχουμε ούτε καν ερωτηθεί ούτε μας δίνεται το δικαίωμα να πούμε θεσμικά την άποψή μας, δεν έχουμε παρά να εκπέμψουμε προς κάθε κατεύθυνση σήμα κινδύνου και να ζητήσουμε από όσους πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες απέμειναν να σέβονται ακόμη αυτή την πατρίδα και μπορούν να σκεφτούν λογικά και να νιώσουν, να ενεργοποιηθούν άμεσα, να συναισθανθούν την μέγιστη ευθύνη τους και να αποτρέψουν με τις πολιτικές αποφάσεις τους την μετατροπή των πολύτιμων νησιών της Ελλάδας σε πλωτές βιομηχανίες ηλεκτρικής ενέργειας.

http://yiannismakridakis.gr/?p=4235

Ποιος ευθύνεται για τις φυσικές καταστροφές. Του Γιώργου Κολέμπα

15:52, 23 Νοε 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/143832
143832-philippines_typhoon_aftermath_0

[…] Αν δεν ξαναπιάσουμε το νήμα και δεν συνδέσουμε την αποτροπή της κλιματικής καταστροφής με την προώθηση του πολιτισμού και των κοινωνιών της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης, θα ζούμε τα επόμενα χρόνια όλο και περισσότερες καταστροφές. Καταστροφές που θα πλησιάζουν όλο και περισσότερο και τον «αναπτυγμένο» κόσμο και δε θα περιορίζονται μόνο τον 3ο κόσμο. Και τότε η σημερινή «φτωχοποίησή» μας στην Ελλάδα θα φαντάζει παράδεισος.» Άρθρο του Γιώργου Κολέμπα, δημοσιευμένο στα πλαίσια της Έρευνας για την Κρίση της Κρυσταλίας Πατουλη.

Σάρωσε ο σουπερ-τυφώνας “Haiyan” τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ; Τι μας ενδιαφέρει, εμείς υποφέρουμε από τους τυφώνες των «μνημονίων»...

Ενώ τα διεθνή ΜΜΕ αναφέρονται με εντυπωσιακές φωτογραφίες στις διαστάσεις που πήρε και στις καταστροφές που προξένησε ο σούπερ –τυφώνας στις Φιλιππίνες, τα δικά μας ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με εικόνες «αστραπών και βροντών» από τα στόματα των πατέρων του έθνους μας στη βουλή των Ελλήνων και στα πάνελ. Από τα λεγόμενά τους περνούν μπροστά στα μάτια μας οι εικόνες των περασμένων και μελλοντικών οικονομικών καταστροφών, τις οποίες προξενεί ο οικονομικός τυφώνας που εξελίσσεται κατά κύματα με τη μορφή των «Μνημόνιο 1», «Μνημόνιο 2», «Μνημόνιο 3». Έχουν όμως ένα κοινό όλοι οι προαναφερόμενοι τυφώνες.

Ενώ από τα καθεστωτικά φερέφωνα παρουσιάζονται περίπου ως φυσικές καταστροφές και εκδίκηση της φύσης είτε της εκτός μας, είτε  της εντός μας (ο άνθρωπος είναι από τη φύση του άρπαγας), στην πραγματικότητα έχουν ως αιτία και είναι συνέπεια του παραγωγικού-καταναλωτικού συστήματος, στο οποίο στηρίζονται οι καπιταλιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί σε όλο τον πλανήτη.

Θα μου πείτε, υπάρχει διαφορά αν τα σπίτια μας τα παίρνει ο «Haiyan» ή  θα τα πάρει στο τέλος η «Τρόικα»; Υπάρχει διαφορά. Στον τρόπο αρπαγής, αλλά όχι στο ποιοι είναι οι άρπαγες.

Τι εννοώ: στην πρώτη περίπτωση ο μηχανισμός είναι η αλλαγή του κλίματος λόγω της συνεχούς αύξησης των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου, στη δεύτερη είναι τα στεγαστικά δάνεια των δανειστών-επενδυτών μέσω του τραπεζικού συστήματος προς τα νοικοκυριά που θέλουν να βάλουν ένα «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους».

Οι άρπαγες όμως είναι οι ίδιοι. Είναι αυτοί που συσσωρεύουν κεφάλαια, είτε αγοράζοντας για παράδειγμα μέσω φαντς μετοχές των εταιρειών ορυκτών καυσίμων, είτε  από την άλλη τα «παράγωγα ομόλογα» των «κόκκινων δανείων» των τραπεζών.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και πρώτα ας δούμε πως δημιουργούνται οι τυφώνες.

Είναι ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά η αύξηση της συχνότητά τους, καθώς και της καταστροφικότητάς τους τα τελευταία χρόνια είναι «ανθρωπογενής». Αυτό το διαπιστώνει το 94% των επιστημονικών μελετών.

Οι τυφώνες-έτσι είχα μάθει στο μάθημα της Μετεωρολογίας στο ΑΠΘ – σχηματίζονται πάνω από τη θάλασσα στη ζώνη μεταξύ 5ο -30ο  βόρεια και νότια του Ισημερινού. Στον Ειρηνικό αποκαλούνται taifun, ενώ στον Ατλαντικό hurricane.

Η κρίσιμη θερμοκρασία για τη δημιουργία τους είναι η 26,5ο C. Και στον Ισημερινό υπάρχουν τέτοιες θερμοκρασίες, αλλά εκεί λείπει η δύναμη Corioli, η φανταστική δύναμη δηλαδή που δημιουργεί η περιστροφή της γης και θέτει σε περιστροφική κίνηση τις αέρινες μάζες στην ατμόσφαιρα, αλλά και τις υγρές μάζες στη θάλασσα[1].

Έχουν σχέση με την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της γης και το φαινόμενο του θερμοκηπίου;

Τυφώνες υπήρχαν πάντα. Σήμερα όμως υπάρχουν μετεωρολογικά μοντέλα, που δείχνουν μια αύξηση της συχνότητάς τους τα τελευταία χρόνια. Καθώς και αύξηση της ενέργειας που τους σχηματίζουν.

Αυτό οφείλεται στην αυξημένη ενέργεια των μορίων του αέρα και των υδρατμών, λόγω αυξημένης θερμοκρασίας τους(κίνηση Μπράουν) και αυξημένης εξάτμισης του ζεστού νερού από την επιφάνεια της θάλασσας.

Αυτή η ενέργεια όλο και αυξάνεται και μετατρέπεται σε κινητική ενέργεια περιστροφής των μορίων. Η ταχύτητα που αποκτά ο αέρας χάνεται λίγο, όταν ο τυφώνας περιστρέφεται πάνω από στεριά -λόγω τριβής με τα ακίνητα στερεά μόριά της(ευτυχώς από τη μια, αλλά δυστυχώς για τις ανθρώπινες κατασκευές πάνω της, από την άλλη)[2].

Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουμε έντονες επιπτώσεις στον καιρό των περιοχών της ζώνης που αναφέρουμε. Οι καταστροφές που μπορούν να επιφέρουν τέτοιες μεγάλες ενέργειες και ταχύτητες των τυφώνων θα μπορούσαν να συμβούν και στα κτίρια, που έχουν π.χ. προδιαγραφές κεντρικής Ευρώπης και όχι μόνο των Φιλιππίνων( εδώ έχουν χαμηλές προδιαγραφές αντοχής υποστηρίζουν οι μηχανικοί μας).


Αλλά οι Φιλιππίνες –και οι άλλες στεριές της ζώνης 5ο-30ο –πρόκειται να σαρωθούν όλο και πιο συχνά, όλο και χειρότερα από τυφώνες τα επόμενα χρόνια.

Μέχρι τώρα σαρώνονταν κατά μέσο όρο από 20 τυφώνες το χρόνο την περίοδο Ιουνίου-Νοεμβρίου. Ο Haiyan ήταν φέτος ο 24ος . Και ήταν ο χειρότερος τυφώνας που «έπιασε» στεριά μέχρι τώρα. Και είχε αποκτήσει ταχύτητες 300-315 χιλιομ/ώρα-κατά διαστήματα έφθασε και μέχρι 360 χιλιομ/ώρα.

Για σύγκριση: ο πρόσφατος τυφώνας  « Christian» στη Β. Ευρώπη είχε ταχύτητα μέχρι 190 χιλ/ώρα. Ήταν δηλαδή –παρόλες τις καταστροφές και θανάτους που προκάλεσε-παιχνιδάκι σε σύγκριση με τον Haiyan.

Μπορούμε να αντιληφθούμε τι προκάλεσε ένας τέτοιος τυφώνας. Οι αρχές της χώρας ανακοίνωσαν στην αρχή ότι περιμένουν πάνω από 10.000 νεκρούς κύρια σε μια πόλη, τη Τακλομπάν.

Αργότερα ο ΟΗΕ ανάφερε ότι οι νεκροί ανέρχονται σε  4.460. Θα περάσει καιρός για να επιβεβαιωθεί ο αριθμός, αλλά το σίγουρο είναι ότι  ο συνολικός αριθμός των ατόμων που έχουν πληγεί από τον τυφώνα ανέρχεται στα 11,8 εκατομμύρια, ενώ 920.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι Μουν, έκανε λόγο για ολοσχερή καταστροφή.

«Οι άνθρωποι αναζητούν απελπισμένα φαγητό, νερό, καταφύγιο, εφόδια και πληροφορίες για τους αγαπημένους τους. Ανησυχούμε ιδιαιτέρως για τους δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που είναι εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης».

Ο τυφώνας σχηματίσθηκε με τέτοιο τρόπο που δείχνει την επίδραση της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη: Ανατολικά των Φιλιππίνων στις 3 Νοέμβρη το νερό του Ειρηνικού είχε θερμοκρασία 30ο C στην επιφάνειά του, πράγμα που ήταν πολύ υψηλή για την εποχή.

Σχηματίσθηκαν λοιπόν πολλά σύννεφα βροχής. Ανέβηκε η θερμοκρασία και η υγρασία του αέρα, πράγμα που έδωσε μεγαλύτερη ενέργεια στο μέτωπο της βροχής.

Λόγω της περιστροφής της γης και της δύναμης Corioli που αναφέραμε πριν, μπήκαν όλα αυτά τα σύννεφα και ο αέρας σε περιστροφική κίνηση και σιγά-σιγά αυξανόταν η ενέργεια του φαινομένου και κατέληξε να δημιουργηθεί αυτό που λέγεται «σουπερ-τυφώνας».

Όταν η ταχύτητα ενός τυφώνα ξεπερνά τα 241 χιλ./ώρα, κατατάσσεται στην κατηγορία «σουπερ» από τους επιστήμονες.

Προκάλεσε ότι προκάλεσε πάνω από τις Φιλιππίνες(πρόκειται για 7.000 νησιά) και χάνοντας μέρος της ταχύτητάς του πάνω από τη στεριά, έφθασε στο Β. Βιετνάμ με ταχύτητα γύρω στα 155 χιλ./ώρα. Στο Βιετνάμ συνοδεύτηκε από βροχή που έφθασε στα επίπεδα 200-400 λίτρων ανά τετραγωνικό μέτρο, αλλά δεν προκάλεσε-λόγω της μικρότερης ταχύτητας των ανέμων-τέτοιες καταστροφές όπως στις Φιλιππίνες

Μέχρι τώρα ο καταστροφικότερος τυφώνας ήταν στην Αιτή βέβαια, αλλά οι κάτοικοι των Φιλιππίνων υποφέρουν περισσότερο από όλους από τις συνέπειες της αλλαγής του κλίματος.

Και φταίνε πολύ λίγο ή καθόλου για αυτό, αφού η μέση εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου που αντιστοιχούν ανά κάτοικο το χρόνο είναι μόλις 0,8 τόνοι( για σύγκριση: Κατάρ 56 τόνοι, ΗΠΑ 19, Γερμανία 9,7 Ελλάδα 8,7 Κίνα 4,6  Ινδία 1,3 Αϊτή 0,2. Πηγή:  http://de.wikipedia.org/wiki/L%C3%A4nderliste_CO2-Emission).

Χάνουν τα πάντα όταν εμφανίζονται τέτοια φαινόμενα. Και δεν έχουν καμιά ασφάλεια-ζωής ή σπιτιών-όπως πιθανά έχουν οι κάτοικοι της Αμερικής ή της Β. Ευρώπης.

Το 1/3 των 90 εκατομ. κατοίκων των Φιλιππίνων ζουν με λιγότερο από ένα δολ. την ημέρα. Ενώ  δεν είχαν συνέλθει από τις συνέπειες του τυφώνα «Washi» του 2011, ήρθε στη συνέχεια ο τυφώνας «Bopha» το 2012 για να τους αποτελειώσει(1400 νεκροί). Τώρα ήρθε ο  Haiyan για να καταστρέψει τα πάντα(το 80% των σπιτιών στο Τακλομπάν, εκτός από τους χιλιάδες νεκρούς).

Αυτό είχε υπόψη ο εκπρόσωπος των Φιλιππίνων Γιεμπ Σάνο στην αρχή της συνδιάσκεψης του ΟΗΕ για το κλίμα που γίνεται στη Βαρσοβία αυτές τις μέρες(11-22 Νοεμβρίου, COP19) και κλαίγοντας ανακοίνωσε απεργία πείνας λέγοντας: « ο αδελφός μου γλύτωσε από τον υπερτυφώνα, αλλά εδώ και 3 μέρες δεν έχει τίποτα να φάει, όπως και δεκάδες χιλιάδες θυμάτων του τυφώνα. Γι αυτό δε θα φάω ούτε εγώ, τίποτα μέχρι το τέλος της συνδιάσκεψης. Αυτού του είδους οι τυφώνες πρέπει να σταματήσουν! Πρέπει επί τέλους κάτι να κάνουμε, όχι μόνο να μιλάμε, να μιλάμε…».

Από την επόμενη μέρα, για αλληλεγγύη, συμμετέχουν στην απεργία πείνας και άλλοι εκπρόσωποι λέγοντας:

«με φιλανθρωπική βοήθεια δεν λύνουμε τα προβλήματα στις Φιλιππίνες. Δεν επιτρέπεται για άλλη μια φορά η συνδιάσκεψη να γίνει ένα talk schow. Οι πρωταίτιοι της αλλαγής του κλίματος καταστρέφουν ολόκληρους κόσμους ζωής. Σήμερα στις Φιλιππίνες, αύριο σε μας;».

Αυτές οι αντιδράσεις ανάγκασαν τη γραμματέα της COP19 Christiana Figueres να δηλώσει: «στον άνισο αγώνα μεταξύ ανθρώπου και φύσης μας απειλεί μια καταστροφή, γι αυτό θα πρέπει να πετύχουμε καλά αποτελέσματα από τη συνδιάσκεψη».

Όπως είναι γνωστό αντιπρόσωποι από 195 χώρες προετοιμάζουν από το 2009-μετά τη συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης- ακόμα, τα μέτρα που πρέπει να παρθούν από τις κυβερνήσεις. Για να αντικαταστήσουν το πρωτόκολο του Κυότο και να υπογραφούν υποτίθεται το 2015 στη συνδιάσκεψη που θα γίνει στο Παρίσι. Το συμβούλιο για το κλίμα του ΟΗΕ δε σταματά να προειδοποιεί ότι περιμένει τριπλασιασμό των έντονων καιρικών φαινομένων στο εξής. Για τον Haiyan λέει ότι «ζήσαμε τον πιο μεγάλο και καταστροφικό τυφώνα της ιστορίας μέχρι τώρα στη στεριά». Αλλά στις συνδιασκέψεις οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων όλο …μιλάνε και μιλάνε, χωρίς να καταλήγουν.

Με την ευκαιρία της συνδιάσκεψης, η μεγαλύτερη πολυεθνική των ασφαλειών Munich Re (το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί στις ασφάλειες το ενδιαφέρει η αλλαγή του κλίματος γιατί πληρώνει τις ζημιές στους ασφαλισμένους του) δήλωσε: η κλιματική αλλαγή επιδρά πολύ περισσότερο στις «αναδυόμενες χώρες». Οι άμεσες ζημιές σε αυτές τις χώρες είναι κατά μέσο όρο το 2,9% του ΑΕΠ τους. Στις βιομηχανικές οι ζημιές αντιπροσωπεύουν μόνο το 0,8% του ΑΕΠ τους. Οι πλημμύρες του 2011 στη Ταϋλάνδη στοίχισαν 43 δις. δολ., δηλαδή το 22% του ΑΕΠ της.

Η  Munich Re ελπίζει βέβαια να επωφεληθεί από τις καταστροφές σε αυτές τις χώρες, προτείνοντας πρόγραμμα ασφάλισης περιουσιών και ζωής σε συνεργασία με τα κράτη. Να πληρώνουν τα κράτη μέρος των συμβολαίων ασφάλειας, «γιατί οι ιδιώτες δε μπορούν να σηκώσουν μόνοι τους το βάρος των συμβολαίων».

Στην ουσία  με τον ίδιο τρόπο θέλουν να αντιμετωπίσουν το θέμα και οι κυβερνήσεις των βιομηχανικών κρατών. Να δώσουν την ευκαιρία στις εταιρείες τους να κερδίσουν από τις ζημιές και δίνοντας ψίχουλα βοήθειας στις έκτακτες περιπτώσεις, να αποποιούνται ταυτόχρονα των ευθυνών τους.

Για να μη αλλάξουν το μοντέλο ανάπτυξης που προωθούν. Να μην αλλάξουν το συνδεδεμένο με αυτό καταναλωτικό μοντέλο, καθώς και τρόπο ζωής στις χώρες τους. Γιατί αυτό το μοντέλο, το οποίο πάει να παγκοσμιοποιηθεί, είναι και υπεύθυνο  για τις επιπτώσεις από την κλιματική αλλαγή.  Γι αυτό συζητούν κατά προτεραιότητα πως θα δημιουργήσουν ένα σύστημα αποζημιώσεων των φτωχότερων κρατών-που φωνάζουν- από τις πλούσιες χώρες. Αυτές να συνεισφέρουν αναλόγως του όγκου των αερίων που συνεχίζουν να παράγουν.

Με τη παρούσα κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, σπάνια πλέον αναφέρονται οι πολιτικοί στη Δύση και το Βορά στη κλιματική αλλαγή(χαρακτηριστική περίπτωση η Μέρκελ, που πριν τη κρίση ήθελε να το παίζει ηγέτης στην εκστρατεία ενάντια στην κλιματική αλλαγή και τώρα δε μιλά καθόλου για το θέμα).

Η Πολωνία μάλιστα που φιλοξενεί τη διάσκεψη και ο υπουργός περιβάλλοντός της έχει την προεδρία, έχει μια κυβέρνηση που προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφύγει κάθε μέτρο για τις εκπομπές CO2. Θέλει και προωθεί την ανθρακοβιομηχανία της χώρας της-ο άνθρακας εθνικό πολωνικό προϊόν-κρυβόμενη πίσω από την αντίστοιχη στάση των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, Αυστραλίας και Κίνας.

Εντωμεταξύ, οι επιδοτήσεις στα ορυκτά καύσιμα έχουν ξεπεράσει τα 500 δις δολάρια το χρόνο και οι βιομηχανίες ορυκτών καυσίμων επηρεάζουν όλο και περισσότερο τις συζητήσεις. Κράτη όπως η Ρωσία, ΗΠΑ, Νορβηγία, Καναδάς-που είναι κοντά στην Αρκτική-ετοιμάζονται να επωφεληθούν από το λιώσιμο των πάγων στην περιοχή[3]-αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής- και να εξορύξουν και τα εκεί αποθέματα των ορυκτών καυσίμων.

Δε μιλάμε βέβαια για Ελλάδα. Οι συζητήσεις για νέα εργοστάσια λιγνίτη και για μελλοντικές εξορύξεις στο Ιόνιο ή στο Κρητικό Πέλαγος, δίνουν και παίρνουν: για το πώς θα μας βοηθήσουν στην «έξοδο από την κρίση». Για ρύπανση, παραγωγή αερίων του θερμοκηπίου, θαλάσσιων ατυχημάτων και κλιματική αλλαγή, ούτε λόγος στα ελληνικά ΜΜΕ. Είπαμε εδώ έχουμε τους δικούς μας τυφώνες!

Δε θα πρέπει να περιμένουμε και πολλά πράγματα από τις κυβερνήσεις στην ουσιαστική αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, πέρα από ίσως-λόγω επικαιρότητας των καταστροφών-μια οικονομική ενίσχυση των περιοχών που πλήττονται. Για το θεαθήναι. Αλλά και το κίνημα ενάντια στην αλλαγή του κλίματος έχει υποχωρήσει- από ότι φαίνεται- μετά το 2009 και οι συνδιασκέψεις αυτές δεν αποτελούν πλέον ούτε καν πεδίο παρέμβασής του.

Έγινε μια αντισυνδιάσκεψη των κινημάτων και των κοινοτήτων για τη «μητέρα γη» στη Βολιβία με το Μοράλες, αλλά δεν συνεχίσθηκε αυτή η διαδικασία.

Αν δεν ξαναπιάσουμε το νήμα και δεν συνδέσουμε την αποτροπή της κλιματικής καταστροφής με την προώθηση του πολιτισμού και των κοινωνιών της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης, θα ζούμε τα επόμενα χρόνια όλο και περισσότερες καταστροφές. Καταστροφές που θα πλησιάζουν όλο και περισσότερο και τον «αναπτυγμένο» κόσμο και δε θα περιορίζονται μόνο τον 3ο κόσμο. Και τότε η σημερινή «φτωχοποίησή» μας στην Ελλάδα θα φαντάζει παράδεισος.

Γιώργος Κολέμπας
www.topikopoiisi.com/

[1] Στο Βόρειο ημισφαίριο περιστρέφονται προς τα δεξιά και στο νότιο ημισφαίριο αντίθετα προς τα αριστερά, και εφ’ όσον η δύναμη είναι κάθετη στην ταχύτητα της περιστροφής της γης, οι τροχιές είναι κυκλικές.

[2] Εκτός από τα εμπόδιά της στεριάς στη μείωση της ταχύτητας συμβάλει και το γεγονός ότι δεν τροφοδοτείται πλέον με καινούργιες ποσότητες ζεστού νερού, που είναι και η πηγή ενέργειάς του

[3] Αποδείχθηκε από επιστήμονες των Πανεπιστημίων York και Ottawa ότι η Αρκτική θερμαίνεται οκτώ φορές πιο γρήγορα από ότι ο υπόλοιπος πλανήτης. Μέχρι τώρα οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι θερμαίνεται μόνο 3 φορές πιο γρήγορα

Εκδήλωση – συζήτηση για την Αποανάπτυξη με τον Κάρλος Ταϊμπο, στις 3/12/2013

Διαβάστε επίσης στο Tvxs:

Σχετικά Άρθρα

28/08/2013
30/01/2013
26/11/2012

Εκδήλωση – συζήτηση για την Αποανάπτυξη με τον Κάρλος Ταϊμπο

ªøÛäéï 1

Αποανάπτυξη

Εναλλακτική στην κρίση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα;

Ζούμε μια περίοδο όπου η έννοια της ανάπτυξης είναι ταυτισμένη με την οικονομική μεγέθυνση. Η ανάπτυξη παρουσιάζεται ως η αυτονόητη κοινωνική συμφωνία που συμβάλλει καθοριστικά στην πρόοδο. Η μεγέθυνση της οικονομικής δραστηριότητας φαντάζει ως κλειδί εξόδου από τη βαθιά, παγκόσμια οικονομική κρίση· ως το όχημα που όχι μόνο θα μας ξαναφέρει στην ευημερία της προηγούμενης περιόδου, αλλά και θα μας οδηγήσει σε νέες, ακόμα πλουσιότερες Εδέμ.

Η θεωρία της αποανάπτυξης παρουσιάζεται από πολλούς ως η εναλλακτική απέναντι στην κρίση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αλλά τι ακριβώς είναι η αποανάπτυξη;

Αποτελεί απλώς μια κριτική στο τι είναι ανάπτυξη, στο τι θεωρούμε ανάπτυξη; Ή αποτελεί, επιπλέον, και άρνηση της κοινωνικής εκμετάλλευσης και της λεηλασίας της φύσης· κριτική στο φαντασιακό της κατανάλωσης και άρνηση της επιβαλλόμενης ομοιομορφίας· κριτική στην κυριαρχία της οικονομίας, στον καπιταλισμό και στο αξιακό του σύστημα;

Αποτελεί μια νέα αντίληψη για τη ζωή, για «μια κοινωνία στην οποία η ποιότητα βαραίνει περισσότερο από την ποσότητα, η συνεργασία επιβάλλεται στον ανταγωνισμό και η κοινωνική δικαιοσύνη θέτει στο περιθώριο τον οικονομισμό»;

Είναι μια πρόταση «αναδιανομής των φυσικών πόρων προς όφελος όσων βρίσκονται σε μειονεκτική θέση»;

Μπορεί να αποτελέσει, ταυτόχρονα, και μια πρόταση «διεύρυνσης των συμβιωτικών κοινωνικών σχέσεων σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ολιγάρκεια, εκούσια απλότητα και λιτή κατανάλωση υλικών αγαθών»;

Και ποιο είναι το νόημα του όρου «αποανάπτυξη» σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που «αποαναπτύχθηκε» παρά τη θέλησή της και με τον χειρότερο δυνατό τρόπο;

Πώς θα γίνει η όποια μελλοντική επανεκκίνηση της οικονομίας; Με «ανάπτυξη» που θα καταστρέφει φυσικούς πόρους, κοινά αγαθά και ανθρώπινες ζωές;

Ή με μια άλλου τύπου διαδικασία, η οποία θα προτάσσει τα κοινωνικά αγαθά απέναντι στη λογική της ιδιοκτησίας και της αλόγιστης κατανάλωσης, θα υπερασπίζεται τον ελεύθερο χρόνο σε αντίθεση με την ψυχαναγκαστική εργασία και την εμπορευματοποίηση των διαπροσωπικών σχέσεων, θα διεκδικεί τα πρωτεία του τοπικού έναντι του παγκόσμιου;

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗΣ Κάρλος Τάιμπο, συγγραφέα του βιβλίου Η πρόταση της αποανάπτυξης

ΤΡΙΤΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013, 7 μ.μ. στην ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20 (1ος όροφος), Αθήνα

Παρεμβαίνουν οι: Γιώργος Κολέμπας – Γιάννης Μπίλλας, Συγγραφείς του βιβλίου Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: Η Εφημερίδα των Συντακτών / Συν Άλλοις / Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

Σχετικά άρθρα:

Απλεπιστήμιο και σχολεία αποεκπαίδευσης. Του Γιάννη Μακριδάκη

Θεωρώ ότι η σπουδαιότερη γνώση που δίνεται σε όσους μαθητεύουν στην υφιστάμενη συστημική Παιδεία της Εξειδίκευσης, είναι η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, στην γενικευμένη της μορφή βέβαια, στην πιο φιλοσοφημένη, στο ότι όλα είναι μεταβολές ενέργειας δηλαδή, στο ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία, κέρδος δίχως χασούρα.

Αυτή η φυσική αρχή, καθώς και η φιλοσοφική της προέκταση, συνεπικουρούμενη από τις αρχές της φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία), είναι κατά τη γνώμη μου η βάση μιας νέας Παιδείας που θα επιχειρεί, στα πρώτα της χρόνια τουλάχιστον, την αποεκπαίδευση όσων έχουν ήδη υποστεί την παρεχόμενη μέχρι σήμερα συστημική εκπαίδευση, αλλά και την εξαρχής παροχή βασικών γνώσεων, μόρφωσης και συνειδητότητας στις νέες γενιές ανθρώπων.

Δηλαδή η αποεκπαίδευση των ήδη εκπαιδευμένων και τα πρώτα στάδια της παιδείας των νεότερων, αμύητων ανθρώπων, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σ’ αυτές, τις σύγχρονες γενιές, να είναι απολύτως κοινά, γονείς και παιδιά να μαθητεύουν μαζί, το πρόγραμμα δε, να στηρίζεται τους εξής βασικούς άξονες:

Να είναι ελεύθερο από καθημερινά ωρολόγια προγράμματα και ευέλικτο. Να είναι ολοήμερο, να μπορεί, εφόσον είναι εφικτό και επιθυμητό,  να μετακινείται σε οποιοδήποτε περιβάλλον εξυπηρετεί κάθε φορά το μάθημα και να αφήνει στην ευχέρεια του κηδεμόνα αλλά και του παιδιού ποια από τα μαθήματα θα παρακολουθήσουν, μαζί ή ξεχωριστά.

Να είναι απελευθερωμένο από κάθε είδους αξιολογικά συστήματα, διαγωνισμούς, εξετάσεις και οτιδήποτε προάγει την ιδιωτικότητα, την μετατροπή του ανθρώπου σε άτομο και τον ανταγωνισμό μεταξύ ατόμων

Να καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση και όχι την ατομική, την συλλογικότητα και όχι την ιδιώτευση, την μη επεμβατικότητα και όχι την αυτενέργεια και την εκβίαση πλασμάτων και καταστάσεων. Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι ένα φυσικό ον, ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα και ότι μαζί με τον άλλον άνθρωπο και με όλα τα άλλα πλάσματα αποτελούν το Οικοσύστημα. Να του καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση βιωματικά. Να τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους φυσικούς πόρους, το νερό, το χώμα, τους σπόρους, το οξυγόνο, την ενέργεια, με τα υλικά δηλαδή της ύπαρξής του και να ενθαρρύνει την ομαδική βιωματική εργασία πάνω σε αυτά, στα πλαίσια της οποίας ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ο διπλανός του, είναι άνθρωπος συμπληρωματικός κι όχι άτομο ανταγωνιστικό, μαθαίνει επίσης ότι όλοι είναι ίσοι και σύμμαχοι στην αποστολή τους να ζήσουν, ότι και μόνο η παρουσία του άλλου δίπλα του είναι κέρδος.

Να ανοίγει τους ορίζοντες του ανθρώπου ως προς την ύπαρξη του Γενικού Συνόλου δηλαδή του Οικοσυστήματος εντός του οποίου καλείται να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει ελεύθερος και εντός του οποίου παίρνουν πραγματικό νόημα οι ορισμοί του πλούτου, της πενίας, της ευτυχίας, της δυστυχίας καθώς και όλων των Αξιών.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι ο εαυτός του, η υγεία του, σωματική και ψυχική, είναι ζήτημα αποκλειστικά δικό του, ότι μπορεί και ότι υποχρεούται να έχει την απόλυτη ευθύνη της, ότι είναι τεράστιο έγκλημα να αφήνει το Είναι του στα χέρια άλλων. Να τον μαθαίνει ότι η διατροφή του είναι η βάση του οργανισμού του, η βάση του κορμιού του, της σκέψης του, των συναισθημάτων του, των σχέσεών του και να τον εισαγάγει στις έννοιες και στις πρακτικές της φυσικής διατροφής, της φυσικής καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία) και της φυσικής ζωής.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι η ανθρωπότητα, απαρχής μέχρι το άπειρο, είναι ενιαίο σύνολο και ότι ολόκληρη αλλά και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, ως πλάσμα της Φύσης, τον διέπουν οι κανόνες και οι Αρχές της, οι ρυθμοί της, ότι δηλαδή η αργή αβίαστη φυσική ανάπτυξη είναι ο μόνος ρυθμός που μας διέπει όλους και όποιος το ξεχνάει αυτό και επιχειρεί να αυτονομηθεί, να αυτενεργήσει εκβιάζοντας την εξέλιξη, σύμφωνα με την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, ζημιώνει στην διάρκεια του χρόνου, όχι μόνον τον εαυτό του αλλά ολόκληρο το οικοσύστημα.

Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι απλά και μόνο ένα πλάσμα το οποίο, όπως όλα τα πλάσματα, έχει κάποια, λιγοστά εμπρός στην αιωνιότητα του πλανήτη, χρόνια ζωής, και ότι για να ζήσει χρειάζεται φυσικούς πόρους, οι οποίοι είναι πεπερασμένοι, άρα επιβάλλεται να αναπληρώνει έστω και μέρος αυτών που χρησιμοποιεί, και, βεβαίως ότι δεν έχει δικαίωμα να προκαλεί μη αναστρέψιμες καταστροφές στο περιβάλλον του διότι αυτό θα αποβεί μοιραίο και στην ανθρωπότητα αλλά και στα άλλα πλάσματα που συναποτελούν το οικοσύστημα.

Να κάνει ουσιαστικά επανεκκίνηση στην ανθρωπότητα, να επαναθέτει στο ύψος τους τις αξίες που απαξιώθηκαν με το πέρασμα των χρόνων και την συστημική εκπαίδευση, και να αποδομεί σιγά σιγά, τούβλο με τούβλο αυτό τον πύργο της ύβρης που έστησε όλα αυτά τα χρόνια η ανθρωπότητα.

Να διδάσκει στο παιδί γραφή κι ανάγνωση καθώς και τα επιτεύγματα του ανθρώπινου νου και της ψυχής, τις βάσεις της Τέχνης, τα Μαθηματικά, την Αρχαία Ελληνική, τους αρχαίους πολιτισμούς, αλλά και τους σημερινούς «διαφορετικούς» πολιτισμούς, εμπρός στους οποίους φαντάζει γυμνός ο βασιλιάς, δηλαδή ο δυτικός, καταναλωτικός τρόπος ζωής.

Να στρέφει το ενδιαφέρον του ανθρώπου προς την ψυχή του, προς την φιλοσοφία και την τέχνη, διδάσκοντάς του τους φιλοσόφους και τα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Να κηρύσσει την λιτότητα, την ολιγάρκεια, την ταπεινότητα, την αλληλεγγύη

Αυτές είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο σημαντικές βασικές αρχές ενός συστήματος βασικής παιδείας. Να προάγει τον άνθρωπο και την σχέση του με το οικοσύστημα και με τον άλλον άνθρωπο, να τον φέρνει σε επαφή με την ψυχή του, να του ανοίγει ένα παράθυρο στις τέχνες, στην φιλοσοφία, στον πολιτισμό και κατόπιν, να τον παραδίδει, όχι υποχρεωτικά αλλά όποιον το επιθυμεί, ως άνθρωπο με πνεύμα κριτικό και με βάση στέρεη πλέον, στην εκπαίδευση, απ’ όπου θα μπορεί να λάβει άλλες επιστημονικές και τεχνολογικές κατευθύνσεις.

Ίσως όλα αυτά να φαντάζουν ουτοπικά με αυτή την πρώτη ανάγνωση αλλά ας σκεφτούμε κατά πόσον είναι ρεαλιστική η ζωή μας, με δεδομένο ότι (ξε)χάσαμε τον απόλυτο ρεαλισμό του αυθύπαρκτου οικοσυστήματος που μας ορίζει και χωθήκαμε να ζούμε βαθιά στην ουτοπία ενός τεχνητού συστήματος, το οποίο φτιάξαμε οι ίδιοι.

ΥΓ: Αυτοί είναι οι βασικοί φιλοσοφικοί άξονες επί των οποίων «ιδρύθηκαν» και λειτουργούν με (δωρεάν) διαλέξεις και βιωματικά σεμινάρια το Απλεπιστήμιο και τα Σχολεία Αποεκπαίδευσης, θεσμοί που φιλοδοξούν να εξαπλωθούν.

Για επικοινωνία: akridaki@gmail.com, eirinidas@gmail.com
http://yiannismakridakis.gr/?p=3734

*Kείμενo για την Παιδεία, το οποίο δημοσιεύθηκε στο tvxs την Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013 – tvxs.gr/node/141655

«Όποιος φροντίζει για όλους φροντίζει και για τον εαυτό του». Του Γ. Κολέμπα

08:40, 08 Οκτ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/140447

«Μέχρι τώρα η καπιταλιστική οικονομία στηρίζεται σε δύο βασικούς τομείς: στον κρατικό τομέα και στον ιδιωτικό. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος τομέας, που στη χώρα μας τον συναντούμε είτε με τον θεσμικό όρο κοινωνική οικονομία[3], είτε με τον όρο αλληλέγγυα συνεργατική οικονομία[1] , με βασικό μότο: «Όποιος φροντίζει για όλους, φροντίζει και για τον εαυτό του». Άρθρο του Γιώργου Κολέμπα, ως συμμετοχή στην Έρευνα για την Κρίση, με αφορμή το 2ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας*.

Η οικονομία της μετάβασης σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία[1] θα χαρακτηρίζεται από το στόχο της ικανοποίησης των αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο της παραγωγής και της αποκαπιταλιστικοποίσης όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής και διανομής.

Αυτό θα σημαίνει ότι αντί να παράγει περισσότερα, θα χρειασθεί να παράγει καλύτερα για τις κοινωνικές ανάγκες -και όχι για τις ανάγκες της αγοράς. Θα χρησιμοποιεί κυρίως τοπικούς πόρους, τους οποίους μπορεί να τους αναπαραγάγει πάλι η ίδια ή η φύση, ώστε να είναι μια οικονομία ενταγμένη αρμονικά στο γενικότερο πλανητικό σύστημα και σε αρμονία με αυτό.

Όπου η οικονομική δραστηριότητα είναι κοινωνικά και περιβαλλοντικά επιζήμια θα υπάρχει αποανάπτυξη, όπου είναι ουδέτερη θα έχουμε συντήρηση, και όπου κοινωνικά και περιβαλλοντικά επωφελής θα επιδιώκουμε την παραπέρα ανάπτυξη. Το βασικό κριτήριο γι’ αυτό θα είναι το οικολογικό και κοινωνικό αποτύπωμα. Βασικός στόχος η ικανοποίηση των βιοτικών[2] και κοινωνικών αναγκών με κοινωνική δικαιοσύνη και οικολογική ασφάλεια.

Τα χαρακτηριστικά της: 

Μέχρι τώρα η καπιταλιστική οικονομία στηρίζεται σε δύο βασικούς τομείς:  στον κρατικό τομέα και στον ιδιωτικό. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος τομέας, που στη χώρα μας τον συναντούμε είτε με τον θεσμικό όρο κοινωνική οικονομία[3], είτε με τον όρο αλληλέγγυα συνεργατική οικονομία[4].

Πρόκειται για όρους και πρακτικές υπό διαμόρφωση και το σημαντικό είναι να περιγράψουμε ποια χαρακτηριστικά θέλουμε να πάρει αυτός ο τρίτος τομέας, ώστε να γίνει και η οικονομία μετάβασης προς μια άμεσοδημοκρατική κοινωνία.

Καταρχήν καλύτερα είναι να δεχθούμε τον συμπτυγμένο όρο κοινωνική και αλληλέγγυα-συνεργατική οικονομία. Αυτός συνδυάζει και τα δύο κύρια ρεύματα πρακτικής που υπάρχουν: της συμπληρωματικότητας ως προς την καπιταλιστική οικονομία και της υπέρβασής της με τη δυναμική που εμπεριέχει ο όρος της ουσιαστικής κοινωνικής αλληλεγγύης και συνεργασίας (όχι με τα χαρακτηριστικά της «φιλανθρωπίας» βέβαια που προσπαθούν να της δώσουν καθεστωτικοί μηχανισμοί).

Το βασικό πεδίο της οικονομικής δράσης της θα είναι τα κοινά:

  • αποκατάσταση ζημιών και υπηρεσίες πρόνοιας
  • διατροφή – διακίνησή της
  • εφοδιασμός σε νερό και ενέργεια
  • διαχείριση δασών και θάλασσας
  • διαχείριση σκουπιδιών-αποβλήτων
  • μετακίνηση-μεταφορές
  • ραδιο-τηλε-συχνότητες
  • παραγωγή και μετάδοση γνώσης, Ομότιμη παραγωγή[5], ήπια τεχνολογία, εκπαίδευση, υγεία κ.λπ,
  • αλλά και το σύνολο της οικονομικής ζωής, χρηματικής ή μη (π.χ. πίστωση).

Τα κύρια χαρακτηριστικά:

  • Αρχική διασύνδεση με αγορά, αλλά προτεραιότητα στη σταδιακή αποσύνδεση – ανάπτυξη εναλλακτικών διασυνδέσεων με κατανάλωση.
  • Ποικίλη κλίμακα και εσωτερική οργάνωση. Επιθυμητό το μικρό έως μεσαίο μέγεθος μονάδων. Αποφεύγεται: η μεγάλη κλίμακα  καθώς και η κάθετη οργάνωση.
  • Μορφή επιχείρησης: κοινωνικής βάσης (πολυμετοχική) ή συνεταιριστική ή συνεργατική.
  • Έμφαση στην τοπικότητα, στη συμμετοχική και αμεσοδημοκρατική λειτουργία.
  • Απόρριψη μεγιστοποίησης κέρδους. Μέτρο επιτυχίας η συμβολή στη συλλογική-κοινωνική ευημερία-ευζωία. Τα πλεονάσματα[6] τα διαθέτει για κοινωνικούς σκοπούς
  • Συνέργειες -διασύνδεση μονάδων, φορέων, δικτύων και κοινωνικών κινημάτων.
  • Διαφάνεια των στόχων – κοινωνικοπολιτική κριτική τους
  • Κοινωνική αναγκαιότητα οικονομικών δραστηριοτήτων (οικονομία αναγκών) με κοινωνική ασφάλεια και υπευθυνότητα
  • Κοινωνική- κοινοτική-συλλογική ιδιοκτησία και χρήση των μέσων παραγωγής
  • Δημιουργική- ισότιμη εργασία με σύγκλιση χειρωνακτικής-πνευματικής και συνεργατικές σχέσεις, αυτοδιαχείριση και συν-απόφαση στους χώρους εργασίας, παιδαγωγική λειτουργία
  • Εισόδημα να δημιουργεί μόνο η εργασία! Σωστή κατανομή της αναγκαίας κοινωνικά εργασίας-χρονική μείωση της εργασίας που αντιστοιχεί στον καθένα. Εξίσωση μισθών εισοδημάτων. Διαφοροποίηση όχι επιθυμητή, αλλά αν σε κάποιες περιπτώσεις είναι αναγκαία[7], τότε στη βάση της διαφοροποίησης του ωραρίου.
  • Αλληλεγγύη προς τις επηρεαζόμενες από την οικονομική δραστηριότητα κοινωνικές ομάδες και άλλα είδη ζωής.
  • Οικολογική βιωσιμότητα και μικρές αποστάσεις (οικονομία της εγγύτητας).
  • Στήριξη στους τοπικούς φυσικούς παραγωγικούς πόρους και ενέργειας. Όσο γίνεται μεγαλύτερη αυτοδυναμία των περιοχών. Δίκαιες ανταλλαγές μεταξύ περιοχών.
  • Σύνδεση με τα γενικότερα χαρακτηριστικά της κοινωνίας της μετάβασης σε έναν μετακαπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό.
  • Το κοινωνικά αποδεκτό συλλογικό – κοινωνικό όφελος, αποτέλεσμα γενικότερης αμεσοδημοκρατικής συζήτησης και συμφωνίας (νέο κοινωνικό συμβόλαιο).
  • Βασικό μότο: Όποιος φροντίζει για όλους, φροντίζει και για τον εαυτό του.

Όλα τα εγχειρήματά της θα έχουν και το ρόλο του να  διαμορφώνουν και να εκπαιδεύουν τους συμμετέχοντες σε αυτά, ώστε και μέσα από αυτά να αναδεικνύεται και ο απαιτούμενος νέος ανθρωπολογικός τύπος[8], ο απαραίτητος για τη θέσπιση της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνίας της μετάβασης.

Πραγματικά αυτός ο νέος τύπος δε θα προέλθει από το πουθενά και ξαφνικά, αλλά από τη συμμετοχή του σε αυτά τα εγχειρήματα, όντας ταυτόχρονα δημιουργός και αποτέλεσμά τους.

Ο εφαλτήρας για να περάσουμε στην οικονομία της μετάβασης προτείνεται να είναι ο αγροδιατροφικός και ο ενεργειακός τομέας.

Ο πρώτος αποδείχνεται ήδη ότι είναι και ο εφαλτήρας για το ξεπέρασμα της οικονομικής πλευράς της σημερινής κρίσης στη οποία βρίσκεται η ελληνική κοινωνία[9].  Ο δεύτερος μπορεί να αποδειχθεί και αυτός σαν δεύτερος πυλώνας για την επίτευξη της αυτοδυναμίας των τοπικών κοινωνιών.-
Γιώργος Κολέμπας
*Άρθρο – συμμετοχή στην Έρευνα για την Κρίση, με αφορμή το:

2ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας (11/12/13 Οκτωβρίου 2013 – Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Ελληνικού)*

Ενώ γύρω μας γκρεμίζονται τα θεμέλια του παρελθόντος, εμείς ποτίζουμε τα λουλούδια που φυτρώνουν στα συντρίμμια.

Στην Ελλάδα της κοινωνικής, οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης όπου έχουν εκμηδενιστεί οι κοινωνικές δομές και απειλούνται τα συλλογικά αγαθά, η ανεργία και η οικονομική δυσχέρεια αποτελούν την πραγματικότητα για πολλούς από εμάς.

Οι βασικοί υπεύθυνοι σφυρίζουν αδιάφορα και η σάπια υπόσχεση της μαγικής ανάπτυξης κρατάει καλά ακόμα. Δεν προτιμούμε όμως όλοι να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και να περιοριζόμαστε στους αφορισμούς. Αντίθετα ολοένα και περισσότεροι συμμετέχουμε ενεργά σε ομάδες και δίκτυα αλληλέγγυας, ανταλλακτικής ή συνεργατικής οικονομίας, δίνοντας πνοή σε έναν κόσμο απαλλαγμένο από τον αυτοσκοπό της συσσώρευσης χρήματος.

Τα εγχειρήματα αυτά, που αναπτύσσονται σε όλη τη χώρα, αποτελούν όχι μόνο μια δυνατή βοήθεια για την καθημερινή διαβίωση μας αλλά και το όχημα για τη μετάβαση σε μια κοινωνία που έχει απορρίψει το καπιταλιστικό αξιακό σύστημα.

Οι ομάδες που συνδιοργανώνουμε και συμμετέχουμε στο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας δεν περιμένουμε να εξαργυρώσουμε με ψήφους, μελλοντικές απολαβές ή κοινωνική αναγνώριση τη δράση μας, όπως διάφορες φιλανθρωπικές ή μισάνθρωπες οργανώσεις που διατυμπανίζουν τη δήθεν κοινωνική δράση τους. Βαθιά επιδίωξη μας είναι η δημιουργία κοινωνικών, και άρα και οικονομικών, δομών με γνώμονα τον άνθρωπο και όχι το κέρδος.

Όχι μόνο δεν προσδοκούμε την προ-μνημονίου εποχή αλλά αντίθετα έχουμε το βλέμμα στραμμένο στην ενίσχυση της αυτοοργάνωσης, της αυτάρκειας και της πραγματικής ευημερίας ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των οικονομικών δεικτών.

Το πρώτο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2012 με ευρεία συμμετοχή, μας άφησε χαμόγελα, πολλή τροφή για σκέψη και όρεξη για περισσότερη δράση.

Σήμερα ετοιμαζόμαστε για τη συνέχεια της προσπάθειας αυτής με στόχο τη δικτύωση και την ανταλλαγή εμπειριών και προβληματισμών μεταξύ των ομάδων αλλά και την ενημέρωση των πολιτών για έναν κόσμο διαφορετικό, για έναν κόσμο, που δεν είναι απλά εφικτός και αναγκαίος, αλλά και υπαρκτός.

Το πρόγραμμα του 2ου Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας περιλαμβάνει συζητήσεις, εργαστήρια, συναυλίες και εκθέσεις, ενώ φέτος θα συμμετέχουν και οικοπαραγωγοί.

(Για πληροφορίες δείτε την ιστοσελίδα  www.festival4sce.org ή στο τηλέφωνο 6932377700 / follow us on twitter! @athensfest4sce – hashtag: #athensfest4sce – facebook: https://www.facebook.com/festival4sce)

Οι διοργανώτριες ομάδες: Αγροναυτες , Art Bank, Βιοζώ, Βλαστός, Εφημερίδα Δράση, Ηλέσιον, Ηλιόσποροι,Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας, ΠΡΩ.Σ.Κ.ΑΛ.Ο., Συνεργατικό Καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνος, Συν Άλλοις,Τράπεζα Χρόνου Αθήνας-Πλατείας Συντάγματος, Φαρμακείο Αλληλεγγύης στα Πατήσια.

Μπορούμε να ζήσουμε κι αλλιώς,
Ένας άλλος κόσμος είναι υπαρκτός

Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr:

[1] Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το γενικότερο κείμενο του Γιώργου Κολέμπα «Η οικονομία της μετάβασης προς την άμεση δημοκρατία» στο πρόσφατα εκδοθέν συλλογικό βιβλίο με τίτλο: Η Άμεση Δημοκρατία τον 21ο αιώνα, από τις εκδόσεις Νησίδες.

[2] Οι βασικές-βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου(τροφή,στέγη,υγεία-περιβάλλον, εκπαίδευση) είναι ικανοποιήσιμες με ένα μίνιμουμ εργασίας και ένα μίνιμουμ «αποτυπώματος» στα πλαίσια των δυνατοτήτων και των νόμων των φυσικών οικοσυστημάτων, αρκεί να υπάρχει ένα κοινωνικό σύστημα ισοκατανομής και όχι ένα σύστημα, που εκμεταλλεύεται τα πάντα(φύση-άνθρωπο), όπως ο καπιταλισμός. Ελευθερία επιλογής όσον αφορά στις μη βασικές ανάγκες ,με αειφορικό πάλι τρόπο, αλλά με επιπλέον εργασία για όσους τις επιδιώκουν. Επανεκτίμηση- αναδιάρθρωση-απόρριψη τυχόν τεχνητών αναγκών, που έχουν δημιουργηθεί στα μέχρι τώρα πλαίσια του προτύπου κατανάλωσης.

[3] Ήδη έχει ψηφισθεί και εφαρμόζεται διστακτικά ακόμα από τη Κυβέρνηση ο νόμος 4039

[4] Που είναι πρακτική από μια πληθώρα πρωτοβουλιών βάσης

[5] Ένα τμήμα των εργατών της γνώσης έχουν ήδη δημιουργήσει έναν καινούργιο τρόπο παραγωγής που ονομάζεται «ομότιμη παραγωγή», η οποία είναι βιώσιμη εναλλακτική στον καπιταλισμό. Βλέπε για αυτό ένα άρθρο του Jakob Rigi, που είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης, στη Βουδαπέστη στο: http://www.topikopoiisi.com/4/post/2012/10/13.html

[6] Για τα εγχειρήματα της οικονομίας της μετάβασης η έννοια του κέρδους γίνεται αποδεκτή μόνο με την έννοια του περιορισμένου μέσου για αυστηρά καθορισμένους κοινωνικούς-οικολογικούς σκοπούς. Καλύτερα να το ονομάσουμε πλεόνασμα. Επιδίωξη λοιπόν πλεονασμάτων για την εξυπηρέτηση κοινωνικά αποδεκτών στόχων, οικολογικά βιώσιμων, που προωθούν ταυτόχρονα την οικονομική δημοκρατία και την κοινωνική αλληλεγγύη. Περισσότερα στο κείμενό μας Τα χαρακτηριστικά της τοπικοποιημένης συλλογικής, κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας στο http://topikopoiisi.blogspot.gr/p/blog-page_8926.html

[7] π.χ. στην αγροτική παραγωγή, όπου κατά τη συγκομιδή μπορεί να υπάρχει ανάγκη για μεγάλους όγκους εργασίας, και πιθανά να μη μπορούν να ισομερισθούν στα μέλη μιας κολλεκτίβας.

[8] «Διότι, ο άνθρωπος, εκτός από κοινωνική κατασκευή, είναι ταυτόχρονα και δημιουργός της ζωής του. Ο ετερόνομος άνθρωπος, που ως καταναλωτής, υπακούει και εκτελεί νόμους, εντολές και αφηγήσεις άλλων, χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος στη λήψη των αποφάσεων, είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί από τον αυτόνομο τύπο ανθρώπου, εκείνου που αυτοθεσμίζεται, που διαμορφώνει δηλαδή ο ίδιος τους θεσμούς και τους αναιρεί αν χρειαστεί.» Από το οπισθόφυλλο του υπό έκδοση βιβλίου μας(μαζί με τον Γιάννη Μπίλλα): Ο ανθρωπολογικός τύπος της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, Εκδόσεις των Συναδέλφων

[9] Βλέπε κείμενό μας: Για τις κινητοποιήσεις των αγροτών: διέξοδος η αγροτική γεωργία, στο http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/gia-tis-kinitopoiiseis-ton-agroton-dieksodos-i-agrotiki-georgia-toy-g-kolempa

Σχετικά Άρθρα

28/08/2013
26/11/2012
22/11/2012

Οδηγός ελεύθερης κατασκήνωσης – νομικές συμβουλές

11:01, 26 Ιουλ 2013 | yianis tvxs.gr/node/134314

Πηγές:Free Camping Guide back to nature.gr

Έτοιµος για διακοπές; Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι σίγουρα ο καλύτερος τρόπος να ξεκουραστείς και να έρθεις σε επαφή µε τη φύση. Όµως η σχετική νοµοθεσία και οι µύθοι γύρω από αυτό, όπως και η έλλειψη πληροφόρησης περιπλέκουν λίγο την κατάσταση. Πριν ξεκινήσεις ρίξε µια µατιά σε αυτόν τον οδηγό ειδικά αν είναι η πρώτη φορά που ξεκινάς να κατασκηνώσεις ελεύθερα. Ακόµα καλύτερα, πάρε αυτόν τον οδηγό µαζί σου. Θα σε βοηθήσει σε πρακτικά και νοµικά θέµατα ώστε να απολαµβάνεις τη φύση ελεύθερα και υπεύθυνα. Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι δικαίωµά σου!

ΟΔΗΓΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ – ΧΑΝΙΑ 2009

Οικολογική Πρωτοβουλία Χανίων, Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών, Ποδηλάτρεις, ∆ηµιουργικές Γέφυρες, Terra Verde – Οµάδα για το Εναλλακτικό και Αλληλέγγυο Εµπόριο, Επιτροπή Ενάντια στο Ξεπούληµα των Αγίων Αποστόλων, Πρωτοβουλία Χανιωτών για το Στρατόπεδο Μαρκοπούλου

Οι µύθοι της ελεύθερης κατασκήνωσης

 

Μύθος 1. Η ελεύθερη κατασκήνωση βλάπτει το περιβάλλον.

Ο πολίτης που σέβεται τη φύση και ξέρει πώς να την διαχειρίζεται δεν µετατρέπεται ξαφνικά σε µικρό περιβαλλοντικό εγκληµατία όταν πηγαίνει για κάµπινγκ. Αυτό που βλάπτει το περιβάλλον, είναι η έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης και παιδείας. Μακριά από τη φύση και εγκλωβισµένοι µέσα σε πόλεις και κτίρια, είναι δύσκολο να την αποκτήσουµε. Γνωρίζοντας και απολαµβάνοντας τον φυσικό πλούτο µιας περιοχής αποκτούµε και κίνητρο να τον προστατέψουµε.

Μύθος 2. Όσοι κάνουν κάµπινγκ είναι περιθωριακοί.

Ελεύθερη κατασκήνωση κάνει οποιοσδήποτε θέλει να περάσει ποιοτικό χρόνο µε την παρέα του ή µε την οικογένειά του, απολαµβάνοντας τη φύση και απλοποιώντας τις ανάγκες του. Το ίδιο ισχύει και για πολλές οικογένειες που βρίσκουν την ευκαιρία να βάλουν τις σωστές βάσεις για τη σχέση που θα αποκτήσουν τα παιδιά τους µε τη φύση. Η προσπάθεια περιθωριοποίησης αυτών που προτιµούν να κοιτούν µε την παρέα τους τα αστέρια αντί µόνοι τους µια οθόνη, είναι τουλάχιστον παράλογη.

Μύθος 3. Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι κακός τουρισµός.

Γελιέται όποιος νοµίζει ότι αν διωχτούν οι κατασκηνωτές θα πάνε σε δωµάτια και ξενοδοχεία, αφού αυτό που αναζητούν είναι ένα τελείως διαφορετικό είδος διακοπών. Ο ελεύθερος κατασκηνωτής που διώχνεται δεν θα πάει στο ενοικιαζόµενο δωµάτιο ή στο ξενοδοχείο, αλλά σε άλλο µέρος.

Μύθος 4. Το ελεύθερο κάµπινγκ είναι ταλαιπωρία.

Όχι αν είσαι οργανωµένος.

 

Καλές πρακτικές για υπεύθυνο ελεύθερο κάµπινγκ

Ποιο είναι το ιδανικό µέρος για να κατασκηνώσω;

Μπορείς να πάρεις καλές πληροφορίες από φίλους και από οδηγούς για διαδροµές µε µηχανές ή για πεζοπορία, ακόµα και από το Googleearth. Τα κριτήριά σου για να αποφασίσεις είναι η πρόσβαση, αν υπάρχει κοντά νερό, σκιά, και αν η περιοχή είναι πολυσύχναστη την συγκεκριµένη περίοδο.

Τι να πάρω µαζί µου;

Πρώτα από όλα σκηνή. Οι φτηνές και κακής ποιότητας σκηνές µπορεί να σπάσουν µε τον πρώτο δυνατό αέρα. Οι λίγο πιο ακριβές και καλύτερης ποιότητας µπορούν να αντέξουν για πολλά χρόνια αν συντηρούνται σωστά και ξεπλένονται από το αλάτι. Ο αριθµός των ατόµων που αναγράφεται είναι συνήθως µεγαλύτερος από την πραγµατικότητα.

Θα σου χρειαστεί σίγουρα σκοινί για να στερεώσεις τη σκηνή σου, για να δηµιουργήσεις σκιά, για να δέσεις το φουσκωτό σου στρώµα σε µια πέτρα. ∆εν πρέπει να ξεχάσεις φακό και µπαταρίες, λάµπα, sleeping bag και υπόστρωµα. Προαιρετικά ένα µικρό σκουπάκι και φαρασάκι διευκολύνουν να αποµακρύνεις την άµµο από τη σκηνή.

Μαζί θα χρειαστείς φυτικά αντικουνουπικά, στικ για τα τσιµπήµατα, υγρά µαντηλάκια, άνετα ρούχα και πιο ζεστά για το βραδάκι, καπέλο, παρεό για όλες τις χρήσεις. Αν δεν πάρεις µαζί ψυγειάκι, θα χρειαστείς οπωσδήποτε νερό και θερµός για να το κρατήσεις δροσερό, ξηρά τροφή, και µόνο ότι µπορείς να συντηρήσεις. Γκαζάκι και ένα βολικό µαγειρικό σκεύος είναι απαραίτητα αν θες να µαγειρέψεις, και ένα κοφτερό µαχαίρι ή ένας σουγιάς είναι πάντα απαραίτητα. Ένας χάρτης της περιοχής θα σε βοηθήσει να προσανατολιστείς, ένα βιβλίο ή κάποιο µουσικό όργανο είναι καλή παρέα. Μην ξεχάσεις να πάρεις µαζί σου σακούλες για τα σκουπίδια σου!

Πού να στήσω;

Το στήσιµο σκηνής παίρνει το χρόνο του, οπότε φρόντισε να φτάσεις στο χώρο της κατασκήνωσης όσο ακόµα έχει φως. ∆ιάλεξε ένα σηµείο όπου να µην ενοχλείς τους κατασκηνωτές που έχουν έρθει πριν από σένα, και µείνε περίπου στα 15 µέτρα από τη θάλασσα για να µην εµποδίζεις την πρόσβαση, αλλά και από λίµνες και ποτάµια που εκτός από εµάς προσελκύουν και έντοµα. Ρώτα από πού ανατέλλει ο ήλιος, ώστε να επιλέξεις ένα σηµείο που να έχει σκιά το πρωί. Το έδαφος χρειάζεται να είναι στεγνό και ίσιο και πριν να στήσεις φρόντισε να αποµακρύνεις πέτρες ή οτιδήποτε άλλο µπορεί να σε ενοχλήσει όταν ξαπλώσεις. Μην ξεχάσεις να στερεώσεις τη σκηνή καλά µε τα πασαλάκια, δένοντάς την ή και τοποθετώντας πέτρες στις εσωτερικές γωνίες, γιατί στην Ελλάδα το καλοκαίρι ο ξαφνικός δυνατός αέρας δεν είναι σπάνιος.

Πώς συνυπάρχω αρµονικά µε τους άλλους κατασκηνωτές και µε την ίδια τη φύση;

Απέναντι στον οργανωµένο περιορισµό του ζωτικού µας χώρου και στην περιθωριοποίηση του φυσικού τρόπου ζωής, είναι σηµαντικό για τους κατασκηνωτές να µάθουµε τουλάχιστον να συνυπάρχουµε ακολουθώντας κάποιους κοινούς κανόνες και συνήθειες:

-Παρκάρουµε τα αυτοκίνητα πιο πέρα, µακριά από την παραλία και τους αµµόλοφους και δεν εµποδίζουµε την πρόσβαση στην παραλία.

    http://www.e-camping.gr/templates/gk_appsite/images/style1/typography/bu&#8230;); margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;»>

  • Χρησιµοποιούµε σακούλες για τα απορρίµµατα, συµπεριλαµβανοµένων των χαρτιών υγείας που ξεθάβονται από ζώα, και δεν τις παρατάµε δίπλα σε παραγεµισµένους κάδους. Αν είναι δυνατόν ανακυκλώνουµε.
    http://www.e-camping.gr/templates/gk_appsite/images/style1/typography/bu&#8230;); margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;»>

  • Εκτός από τα δικά µας σκουπίδια, µαζεύουµε και τα υπόλοιπα που βρίσκουµε. Η βλάβη που προκαλούν δεν εξαρτάται από το αν τα πετάξαµε εµείς ή άλλοι. Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε γάντια µιας χρήσης ή µια σακούλα φορεµένη στο χέρι µας για να κάνουµε τη διαδικασία λιγότερο δυσάρεστη.
  • Καθορίζουµε πού είναι η «τουαλέτα» και σκάβουµε λάκκους τουλάχιστον 15 εκ. κάθε φορά. Αποφέυγουµε τη χρήση έστω και βιοδιασπώµενων σαµπουάν και σαπουνιών γιατί έτσι ρυπαίνουµε τη θάλασσα, τη λίµνη, ή το ποτάµι.
  • Προστατευόµαστε από τον ήλιο µε παχιά σκιά, ή µε ελαφριά και άνετα ρούχα. Αν χρειαστούµε αντηλιακό, ας είναι φυτικό.
  • Σεβόµαστε τη βλάστηση, και την πανίδα της περιοχής και ενηµερωνόµαστε σχετικά. Για παράδειγµα σε περιοχές όπου φωλιάζει η καρέττα καρέττα, η φωτιά µπορεί να αποπροσανατολίσει χελώνες και χελωνάκια.
  • Στήνουµε τη σκηνή αρκετά µέτρα µακριά από το κύµα ώστε να µην εµποδίζουµε τους υπόλοιπους κατασκηνωτές αλλά κυρίως να µην ενοχλούµε καβούρια, χελώνες, πουλιά.
  • Τα έντοµα είναι κάτοικοι της περιοχής, εµείς είµαστε οι επισκέπτες. Τα αποφεύγουµε µε φυσικά εντοµοαπωθητικά, και µε το να κρατάµε κλειστή τη σήτα της σκηνής όλη µέρα.
  • Φέρνουµε µαζί ή κατασκευάζουµε αυτοσχέδια τασάκια για τις γόπες µας.
  • Αφήνουµε την παραλία όπως τη βρήκαµε, και αν γίνεται, καλύτερη.

Και ο Νόµος;

Κι ενώ κάνεις φιλήσυχα τις διακοπές του, ξαφνικά εµφανίζονται ένοπλοι αστυνοµικοί και σου ανακοινώνουν ότι είσαι παράνοµος. Πώς κατάφερες να παρανοµήσεις ενώ δεν έχεις πειράξει κανέναν; Ο νόµος 392 του 1976 (αρ.10, παρ. 2, ΦΕΚ 89Α) προβλέπει ότι «απαγορεύεται η εγκατάσταση σκηνών ή η στάθµευση τροχόσπιτων σε αρχαιολογικούς χώρους, αιγιαλούς, παρυφές δηµόσιων δασών, δάση και εν γένει κοινόχρηστους χώρους». Η νοµιµοποίηση του παραλόγου συνεχίζεται µε τον 2160/1993 που προσθέτει στους απαγορευµένους χώρους τις παραλίες και απαγορεύει στους ιδιώτες και τους καταστηµατάρχες να φιλοξενήσουν στον δικό τους χώρο πάνω από ένα τροχόσπιτο. Για τους παραβάτες-κατασκηνωτές προβλέπεται η διαδικασία του αυτόφωρου, φυλάκιση µέχρι τρεις µήνες και χρηµατική ποινή 150 ευρώ (N.2741/1999). Στο µεταξύ, οι διακοπές σου µαζί µε τη φιλόξενη φήµη του τόπου έχουν πάει περίπατο.

Στις επόµενες σελίδες θα βρεις ποια είναι τα δικαιώµατά σου µε βάσητην Οικουµενική ∆ιακήρυξη των ∆ικαιωµάτων του Ανθρώπου, το ∆ιεθνές Σύµφωνο για τα Ατοµικά και Πολιτικά ∆ικαιώµατα, το Σύνταγµα, αλλά και σύµφωνα µε δικαστικές αποφάσεις. Με βάση τα παραπάνω ο νόµος για την ελεύθερη κατασκήνωση είναι αντισυνταγµατικός και προσβάλει τα δικαιώµατά σου. Μελέτησέ τις και αν τα πράγµατα φτάσουν ως εκεί δείξε τις στο δικαστήριο. Πολλές φορές ο δικαστής µπορεί να έχει την πρόθεση να σε αθωώσει αρκεί να βρει ένα νοµικό πάτηµα.

ΜΗΝ ΤΡΑΒΑΤΕ ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΣΤΑ ΑΚΡΑ.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ∆ΙΚΑΙΩΜΑ.

Απέναντι στους νόµους που απαγορεύουν το ελεύθερο κάµπινγκ µπορούµε να απαντήσουµε τα εξής: 

1.Έχουµε δικαίωµα να χρησιµοποιούµε τους κοινόχρηστους χώρους

Ο Νόµος 392/76 (Αρ.10/2) και αργότερα ο Ν. 2160/1993 (Αρ.4/12) απαγορεύουν την εγκατάσταση σκηνών σε παραλίες, αιγιαλούς και γενικά κοινόχρηστους χώρους. Βάσει νοµολογίας, ΜΠρΑθ. 10691/1997 και των άρθρων 966-968 ΑΚ ως κοινόχρηστα ορίζονται εκείνα τα πράγµατα που δεν µπορούν να είναι αντικείµενο συναλλαγής ή να ανήκουν σε κάποιον. Μπορεί όµως ο καθένας να τα χρησιµοποιήσει. Το δικαίωµα αυτό χρήσης έχει ιδιόρρυθµο χαρακτήρα και απορρέει από την προσωπικότητα του κάθε ατόµου.

2.Πώς παρανοµούµε όταν δεν βλάπτουµε κανέναν;

Σύµφωνα µε την Οικουµενική ∆ιακήρυξη των ∆ικαιωµάτων του Ανθρώπου (Άρ. 13) καθένας έχει το δικαίωµα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να επιλέγει τον τόπο διαµονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.

Προς την ίδια κατεύθυνση, το∆ιεθνές Σύµφωνο για τα Ατοµικά και Πολιτικά ∆ικαιώµατα (Ν. 2462/1997, Άρ. 12/1) ορίζει ότι οποιοσδήποτε βρίσκεται νόµιµα στο έδαφος ενός Κράτους έχει δικαίωµα ελεύθερης µετακίνησης και ελεύθερης επιλογής κατοικίας στο έδαφος αυτού του Κράτους και ότι αυτά τα δικαιώµατα δεν υπόκεινται σε περιορισµούς, µε την εξαίρεση όσων περιορισµών προβλέπει ο νόµος και οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την προστασία της εθνικής ασφάλειας, της δηµόσιας τάξης, της δηµόσιας υγείας, των χρηστών ηθών ή των δικαιωµάτων και των ελευθεριών των άλλων (Αρ.12/3).

Η µη ύπαρξη κάποιου από τους αναφερόµενους αυτούς λόγους καθιστά παράνοµη την απαγόρευση χρήσης των κοινόχρηστων πραγµάτων, η οποία απαγόρευση συνιστά προσβολή της προσωπικότητας.

Η προσωπικότητα ορίζεται σαν το σύνολο αξιών του κάθε προσώπου που έχει σωµατική, ψυχική, πνευµατική και κοινωνική ατοµικότητα. (Αρ.5Σ, 57 ΑΚ). Στα απόλυτα προστατευόµενα αγαθά που απαρτίζουν την προσωπικότητα είναι η σωµατική και πνευµατική υγεία όπως και η ελευθερία. Το ελεύθερο camping συνδέεται άµεσα µε τα αυτά τα δικαιώµατα, αφού οι κάθε είδους διακοπές αποτελούν τρόπο εξασφάλισης σωµατικής και ψυχικής ελευθερίας. Συνεπώς η ελεύθερη επιλογή της τοποθεσίας αποτελεί ελεύθερη έκφραση των εκάστοτε ατοµικών αναγκών και φυσικά αναφαίρετο δικαίωµα ως συνδεόµενο µε την προσωπικότητα.

3.Έχουµε δικαίωµα να απολαµβάνουµε και να προστατεύουµε τη φύση

Το δικαίωµα χρήσης των κοινόχρηστων πραγµάτων αποτελεί επίσης έκφανση του συνταγµατικού δικαιώµατος στο περιβάλλον. Το άρθρο 24 του Συντάγµατος ορίζει ότι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του κράτους και δικαίωµα του καθενός. Η µε αριθ.106921/1997 απόφαση του Μον. Πρωτοδικείου Αθηνών, συνεχίζοντας την παράδοση της νοµολογίας, δέχεται ότι η προστασία της χρήσης των περιβαλλοντικών αγαθών που στηρίζεται στον ΑΚ 57, περιλαµβάνει όχι µόνο το δικαίωµα χρήσεως στην στενή του έννοια αλλά και το δικαίωµα διάσωσης και απόλαυσης των περιβαλλοντικών αγαθών. Προς την ίδια κατεύθυνση για την προστασία του δικαιώµατος χρήσης κοινών σε όλους ή κοινόχρηστων πραγµάτων ως περιβαλλοντικών αγαθών κινείται ένα σύνολο δικαστικών αποφάσεων. Ενδεικτικά: ΜΠρΝαξ 58/1989, ΜΠρΒολ. 1097/1989 , ΜΠρΝαυπλ. 163/1991, ΜΠρΘεσ. 117/1993, ΜπρΑθ. 14316/1995, ΜΠρΙωαννίνων 471/1996. Η κοινή ωφέλεια των περιβαλλοντικών αγαθών έχει κοινωνικό χαρακτήρα σύµφωνα και µε τις αρχές της αειφόρου ανάπτυξης (κυρίως µέσω του ΑΚ 281).

4.Ελεύθερη κατασκήνωση δεν σηµαίνει ρύπανση.

Σύµφωνα µε το άρθρο 25 του Συντάγµατος, οι κάθε είδους περιορισµοί που µπορούν να επιβληθούν στα δικαιώµατα πρέπει να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας, να είναι δηλαδή κατάλληλοι, αναγκαίοι και αναλογικοί. Έτσι και η απαγόρευση της ελεύθερης κατασκήνωσης είναι παράλογη και µη νόµιµη αφού αποτελεί υπέρµετρο περιορισµό του δικαιώµατος της προσωπικότητας στο όνοµα µιας µόνο πιθανότητας, πρόκλησης αρνητικών επιπτώσεων στις κοινωνικές σχέσεις ή στις περιβαλλοντικές συνθήκες.

Απαράδεκτος είναι ο απόλυτος αποκλεισµός των συνταγµατικών αυτών δικαιωµάτων, όπως γίνεται στην περίπτωση της πλήρους απαγόρευσης της ελεύθερης κατασκήνωσης.

 

5.Το δικαίωµα για διακοπές είναι ανεξάρτητο από την τσέπη µας.

Η ελεύθερη κατασκήνωση, πέρα από το ότι αποτελεί τρόπο διακοπών µε όποιες ευεργετικές συνέπειες οι διακοπές επιφέρουν στην σωµατική και ψυχική ισορροπία, αποτελεί και οικονοµική επιλογή. Οι οικονοµικές δυνατότητες και ο τρόπος διαχείρισης των οικονοµικών µέσων που διαθέτει ο καθένας αποτελούν έκφανση του δικαιώµατος της προσωπικότητάς του. Ο αποκλεισµός της δυνατότητας της ελεύθερης κατασκήνωσης συνιστά αποκλεισµό για τους µη διαθέτοντες τα οικονοµικά µέσα που απαιτούνται για άλλου είδους διακοπές ή ακόµα και οργανωµένες κατασκηνώσεις, αν και υπάρχει εναλλακτική λύση.

Έτσι στην ουσία παραβιάζεται η αρχή της ισότητας του Συντάγµατος που προβλέπει ισότητα δικαιωµάτων και υποχρεώσεων(Αρ.4/2).

Ισότητα σε αυτήν την περίπτωση σηµαίνει να έχουν όλοι δυνατότητα αναψυχής και ανάπαυσης αναλογικά πάντα µε τις δυνατότητές τους. Η αναγόρευση της οικονοµικής άνεσης σε κριτήριο απόλαυσης ή όχι ατοµικών και κοινωνικών δικαιωµάτων αποτελεί διάκριση. Άλλωστε οι οικονοµικές δυνατότητες συνδέονται άµεσα µε την προσωπικότητα κι έτσι οποιαδήποτε άνιση µεταχείριση της τελευταίας βάσει των εκάστοτε οικονοµικών µέσων αποτελεί σηµαντική προσβολή.

Η παράνοµη προσβολή του δικαιώµατος της προσωπικότητας γεννά αξίωση για άρση της προσβολής και παράλειψης αυτής στο µέλλον, η οποία µπορεί να είναι και αντικείµενο προσωρινής δικαστικής προστασίας, όταν συντρέχουν οι προβλεπόµενες για τη λήψη ασφαλιστικών µέτρων προϋποθέσεις.

Για τις νοµικές συµβουλές ευχαριστούµε πολύ τους Κώστα ∆ιάκο, Μπενία Ιωάννα και ∆ηµήτρη Στασινόπουλο, δικηγόρους

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Ήταν μια γιορτή, για μία νίκη που έρχεται!

07:38, 28 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129963

[…] Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα εγώ […] το γεγονός ότι τα κόμματα δεν ελέγχουν τίποτα απ’ όλη αυτή την κινητοποίηση, ίσως τελικά να είναι και ένα από τα στοιχεία μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Τα κόμματα κατάντησαν πλέον, να αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Αποτελούν πια μηχανισμό της εξουσίας, προκειμένου να ελέγχει τον κόσμο. Πιστεύω, λοιπόν, ότι είναι μία νίκη, απέναντι και σε αυτό […] Ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός Δημήτρης Ζερβουδάκης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs, με αφορμή τη συμμετοχή του στη συναυλία που έγινε στην Ιερισσό «για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ».

Η άποψη μου από την αρχή ήταν ότι, από την επόμενη μέρα αυτής της συναυλίας θα λέμε όλοι… «ήμουν κι εγώ εκεί»!

Και πού ήμουν; Σε μία τεκμηρίωση του πόθου μου, που λέει ότι η φυσική μας παρουσία μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που να αλλάξουν πράγματα υπέρ ημών.

Προσεγγίζοντας την Ιερισσό, μου έκανε εντύπωση ένα τεράστιο πανό που έχουν κρεμάσει με τον στίχο του Κάλβου «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».

Μπαίνοντας μέσα στην πόλη υπάρχουν τα «φυλάκια» -κατά κάποιον τρόπο- για την πόλη, τα μπλόκα δηλαδή των ίδιων των κατοίκων, που είναι επανδρωμένα συνεχώς, σε 24ωρη βάση. Είναι ένας τρόπος ζωής πια για τους Ιερισσιώτες.

Έχουν  υποστεί απίστευτη αστυνομική βία, και μπλοκάρουν τους δρόμους για την περίπτωση που επιχειρήσει πάλι η αστυνομία να μπει μέσα στα σπίτια τους. Γιατί έζησαν –εκτός των άλλων- το να πηγαίνουν χαράματα και να παίρνουν κόσμο απ’ τα κρεβάτια τους μπροστά στα έντρομα παιδιά τους, λες και έχουμε πόλεμο! Οι Ιερισσιώτες, το διασκεδάζουν, λέγοντας ότι αποτελούν το Γαλατικό χωριό εναντίον των Ρωμαίων.

Φτάσαμε στην Ιερισσό, νομίζοντας ότι θα  συναντήσουμε το κλίμα φόβου το οποίο μας καλλιεργούσαν όλον αυτόν τον καιρό, ότι δηλαδή θα υπάρξει βία, θα γίνουν επεισόδια, θα έρθουν αναρχικοί, από το μαύρο μπλοκ της Ευρώπης, και χίλιες δυο μπούρδες με όλη την προπαγάνδα τόσες μέρες. 

Αντίθετα, είδαμε μία πόλη συντονισμένη στην βραδιά της συναυλίας αλληλεγγύης, σε μία καταπληκτική διοργάνωση και αυτοοργάνωση.

Μία πόλη 2-3 χιλιάδων κατοίκων περίπου, φιλοξένησε σ’ αυτήν την συναυλία, παραπάνω από 10 με 15 χιλιάδες ανθρώπους.

Όλες οι γυναίκες της πόλης, μαζευτήκανε και μαγείρεψαν ότι καλύτερο μπορούσε η κάθε μια, δημιουργώντας μια απίστευτη συνθήκη φιλοξενίας, όχι μόνο για μας που συμμετείχαμε στη συναυλία, αλλά και για όλον τον κόσμο που έφτασε στον τόπο τους.

Εκατοντάδες εθελοντές δούλεψαν και ετοίμασαν χώρους υποδοχής ( κάμπινγκ, πάρκινγκ, κ.λ.π) Άνοιξαν τα σπίτια τους, παραχώρησαν τα ξενοδοχεία και τα δωμάτιά τους με ένα εντελώς συμβολικό αντίτιμο. Μια διοργάνωση αξιοζήλευτη δηλαδή, θα τολμούσα να πω, από επαγγελματίες. Γιατί υπήρχε πάρα πολύς κόσμος που βοηθούσε με χαρά.

Αμέτρητοι πραγματικά εθελοντές! Παιδιά,νέοι, μεγαλύτεροι, ηλικιωμένοι από 7 έως 77 …δεν μπορώ να σας το περιγράψω αυτό, ήταν ασύλληπτο!

Όλα, δηλαδή, ήταν τόσο καλά προετοιμασμένα, που δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι μεταξύ τους επικοινωνούν!  Μιλούν! Και μιλούν κοινωνικά!

Ήταν κάτι που πραγματικά μου έδωσε μεγάλη χαρά, κι αυτό τους έλεγα κιόλας, ότι εμείς παίρνουμε κουράγιο από αυτούς, γι αυτό που γίνεται.  «Τελικά, εγώ ήρθα εδώ για μένα! Δεν είναι ότι ήρθα εδώ μόνο για σας. Ήρθα για μένα πρωτίστως!»

Παντού γύρω  έβλεπα χαρά στον κόσμο. Χαρά, χαμόγελα! Μέσα σε μια τόσο δύσκολη συνθήκη, μέσα σε ένα ασφυκτικό κλοιό από το κράτος και το επιχειρηματικό κατεστημένο, οι άνθρωποι αυτοί ήταν χαρούμενοι. Γιατί; Επειδή νοιώθουν ότι παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους.

«Δεν το παρατάμε, δεν το αφήνουμε, εμείς θα συνεχίσουμε έτσι…» 

Στο χώρο της συναυλίας, που ήταν η κεντρική πλατεία της Ιερισσού, αλλά και περιφερειακά, μέχρι τη θάλασσα, το πλήθος ξεπέρασε κατά πολύ τις δέκα χιλιάδες.

Είχαν ένα πολύ ωραίο, τεράστιο πατάρι για τους καλλιτέχνες. Ο παλμός της συναυλίας από την αρχή ήταν πάρα πολύ δυνατός, με  συνειδητοποιημένα παιδιά, νεαρόκοσμο του οποίου τα συνθήματά ήταν ακέραια και εντελώς αντικρατικά. Αντιλαμβάνονται πια το κράτος ως μηχανισμό βίας και καταστολής. Όλα τα πανώ τους ήταν ανάλογα.

Δηλαδή, δεν θέλουν κανένα νταραβέρι με το κράτος, δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη πλέον στο σύστημα  και στην αστυνομία. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς που πάνε να τους επιβάλουν, όλη αυτή την ιστορία με τον χρυσό.  

Δεν πείθονται να ξεπουλήσουν τον τόπο τους όσο κι αν τους πολεμούν η τους δελεάζουν, προσπαθώντας ακόμη και να τους εξαγοράσουν!

Κι αυτό, έχει μεγάλη σημασία για όλη την Ελλάδα.

Από τα πρώτα πανό που συναντάς μέσα στην Ιερισσό, είναι αυτό της Κερατέας, ένα πανό συμπαράστασης, πολύ συγκινητικό.

Υπάρχει η συνείδηση, ότι σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα αιχμής, «δεν κάνουμε πίσω!» Όλοι έλεγαν, «Λέτε να ξεκινήσει από εδώ η επανάσταση»;

Όχι άνθρωποι που ντε και καλά ανήκουν σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Απλά γίνεται βίωμα το πώς πρέπει να σταθούμε, να βρούμε κουράγιο, να πούμε ένα τεράστιο ΟΧΙ σαν λαός. Μακριά από φασιστικές λογικές, «τιμωρητικές» παρενέργειες αυτόκλητων σωτήρων!

Το όποιο κακό κλίμα δημιουργήθηκε σε βάρος της εκδήλωσης αυτής, διαλύθηκε σαν ένα μικρό συννεφάκι. Φου, λίγο φύσηξε και τίποτε…

Ήταν απίστευτα όμορφα, απίστευτα ειρηνικά. Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα …

Τη συναυλία, ξεκίνησε πρώτος ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μαζί με την Ματούλα Ζαμάνη, συνέχισε ο Γιάννης Αγγελάκας, μετά οΠαύλος Παυλίδης με τους Β-Movies, και τέλος εγώ με την Σοφία Γεωργαντζή.

Δεν υπήρξε τραγούδι που ο κόσμος να μην  τραγούδησε, ή να μην συμμετείχε! Χάρηκα πάρα πολύ, γιατί έζησα έναν ωραίο, πολύ έντονο, δημιουργικό διάλογο με τον κόσμο, τα νέα παιδιά,  μέσω συνθημάτων, σε κάθε κενό μας από τραγούδι σε τραγούδι, όπως π.χ. «Δεν υπάρχουν αυταπάτες, ή με τους Ρωμαίους ή με τους Γαλάτες…»,

«Το πάθος για τη λευτεριά, είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά!», «Θέλουμε τα δάση, τη γη και το νερό, και όχι έναν τάφο φτιαγμένο από χρυσό», «Εδώ δεν είναι Καναδάς δεν είναι Ελντοράντο, εδώ είναι ο τόπος μας και κάνουμε κουμάντο», «Οι αγωνιστές μας δεν είναι οι αλήτες, αλήτες είναι οι μπάτσοι κι οι ασφαλίτες», «Θεσσαλονίκη ξύπνα στη σκόνη θα πνιγείς, απ’ τα χρυσορυχεία Κιλκίς, Χαλκιδικής».

Αναδείχτηκε  σαφέστατα το βαθύ μήνυμα της εκδήλωσης, ότι δηλαδή αυτό που γίνεται στη Χαλκιδική,  είναι  καθαρή βούληση, μα και πρωτοβουλία του κόσμου.

Καταγράφηκε η συνειδητοποίηση της ανάγκης μας για μια «ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ».

Τα κόμματα, ήταν ανύπαρκτα εκεί. Φαντάζομαι, ότι μέσα στα πλαίσια μιας τόσο μεγάλης κινητοποίησης, κάπου θα υπήρχαν. Υποχρεώθηκαν όμως να μείνουν στο περιθώριο, γιατί ο κόσμος όρισε και αποφάσισε να υλοποιήσει το δικό του όραμα. Τα κόμματα έχουν «ξεγυμνωθεί» πλέον.

Ο τρόπος, οι επιλογές τους, η αντιδημοκρατική τους λειτουργία, τα χρέη τους και η διαπλοκή, τους χαρίζουν εδώ και πολύ καιρό τον νέο τους ρόλο!

Αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Το γεγονός ότι δεν μπορούν να παρέμβουν πουθενά σε όλη αυτή την διαμαρτυρία, είναι ένα από τα στοιχεία της μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Ανησυχία, διότι απλά δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος στην αντίδραση του κόσμου. Για το λόγο αυτό το κράτος επιτίθεται και καταστέλλει με τόση αγριότητα. 

Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτό είναι μία σπουδαία νίκη για όλους μας.  Και παρακαλώ, μακριά από μένα το απολιτίκ!  Μιλάω, για τα κόμματα, που έχουν μετατραπεί σε μαγαζιά, ή παραμάγαζα.

Τέλος,  ανανεώσαμε το ραντεβού για το πάρτι που θα γίνει όταν θα φύγει η εταιρία… Γιατί θα φύγει… Να είστε σίγουροι!

(Εννοείται,  ότι ήταν παντελής η απουσία των βασικών μέσων μαζικής ενημέρωσης (εξημέρωσης). Φαντάζομαι ότι θα επιχειρήσουν να το περάσουν ως είδηση στα… ψιλά. Ενώ δεν ήταν είδηση για τα… ψιλά τους.  Είναι πάρα πολύ σοβαρό αυτό που έγινε εκεί).

Η δραστηριοποίηση των γυναικών της Ιερισσού, είναι κάτι απίστευτο. Δεν μπορεί να το φανταστεί κανείς. Θα τολμήσω να πω, ότι έχουν κάνει απίστευτα βήματα χειραφέτησης στη μικρή τους κοινωνία. Μια κοινωνία, που δεν σου κρύβω ότι μέχρι πρότινος την αντιλαμβανόμουν ιδιαίτερα συντηρητική. Κι όμως, οι γυναίκες έχουν βγει μπροστά. Είναι απίστευτα μαχητικές και συνειδητοποιημένες.

Είναι μαχητικές, απέναντι σε μια αστυνομία, η οποία βρίζει πάρα πολύ άσχημα, δέρνει, προκαλεί, λοιδορεί. Δημιουργεί μια αισχρή συνθήκη.

Υπάρχουν στο σώμα πολλά παιδιά, που είναι δικά τους, δηλαδή Ιερισσιώτες ή Χαλκιδικιώτες. Δημιουργείται εμφυλιακή κατάσταση, την οποία εκμεταλλεύονται το κράτος με την εταιρία!

Οι αστυνομικοί μέσω των ενώσεών τους, αντιδράσανε, στην διατεταγμένη υπηρεσία φύλαξης των συμφερόντων της εταιρίας. Υπάρχει ένα παράπονο όμως για το επιμύθιο της ανακοίνωσής τους, από την πλευρά της συντονιστικής επιτροπής. Δήλωσαν πως είναι σε «κίνδυνο», «στοχοποιημένοι».

Αυτό ενόχλησε από ότι άκουσα, μιας και ο κόσμος αναρωτήθηκε από ποιους θεωρούν οι αστυνομικοί πως κινδυνεύουν; Κατά τα άλλα, η φύλαξη επάνω στις Σκουριές, με τα ΕΚΑΜ, τους συνοριοφύλακες και τα ΜΑΤ καλά κρατεί, τραβάνε κόσμο από όλη τη βόρεια Ελλάδα για υπηρεσίες μέσα στο δάσος.

Τώρα, από την πλευρά της η εταιρεία προσπαθεί να αγοράσει κόσμο συνεχώς, και υπάρχει πολλή φτώχεια  εκεί πάνω.  Λέγεται, ότι προσλαμβάνουν κόσμο, έτσι για να τον έχουν να κάθεται… Προκειμένου να τον ελέγχουν. Να τον έχουν σύμμαχο, από την δικιά τους τη μεριά.

Η Χαλκιδική έχει ένα μεγάλο κομμάτι που αφορά τον τουρισμό. Η γεωργική, κτηνοτροφική παραγωγή, ουσιαστικά έχει καταδικαστεί, σχεδόν δεν υφίσταται πια, μέσα από αυτές τις επιλογές, ενώ έχει τρομερές δυνατότητες.

Όσοι είναι κατά της εξόρυξης, έχουν αποφασίσει να πεινάσουν, με την έννοια ότι ρισκάρουν τις επιχειρήσεις τους, τα μαγαζιά τους, τις δουλειές τους. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο κόσμος εκεί εργάζεται με βάση τον τουρισμό. Αλλά, όπως λένε και οι ίδιοι, δεν θα κάνουν πίσω, δεν θα αφήσουν με τίποτε να περάσει αυτό.

Δεν θεωρούν πως η αντίστασή τους στο ξεπούλημα του τόπου τους, κάνει κακό στον τουρισμό! Αντίθετα. Η αγάπη για τον τόπο τους είναι το βαθύ κίνητρό τους. Αυτό ήθελαν επίσης, να αναδείξουν με αυτήν την εκδήλωση. Και το κατάφεραν διότι το ξαναλέω ήταν μια γιορτή σε μια εξεγερμένη περιοχή!

Η συντονιστική επιτροπή, πάει την υπόθεση στις Βρυξέλες, στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο. Επίσης φεύγει και ένα κλιμάκιο μελών στον Καναδά, λόγω του ότι η εταιρεία είναι Καναδική, ώστε να ενημερώσουν και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη  εκεί.

Οι κινήσεις τους, έχουν ένα απόλυτα οργανωμένο κινηματικό χαρακτήρα, πλέον, ενώ οι κινήσεις του κράτους, με τόση βία, ουσιαστικά βοήθησαν το κίνημα να συσπειρωθεί, και να σαρκώσει μέσα στον κόσμο, που το στηρίζει συνειδησιακά. Κι αυτό είναι το σπουδαίο. Δηλαδή, ταυτίζει το όνειρό του, την καθημερινότητά του, με τον αγώνα του. Μικροί, μεγάλοι, παιδιά, όλοι μιλάνε και ζουν για το « ΟΧΙ ΣΤΗΝ  ΕΞΟΡΥΞΗ.»

Είναι συγκινητικό και τρομακτικό μαζί, διότι τα μικρά παιδιά που ακούν το όνομα «Μπόμπολας»  το αντιλαμβάνονται σαν «Μπαμπούλας»! Από την άλλη έχει και μεγάλη πλάκα, γιατί όταν παίζουν μεταξύ τους,  αντί να κάνουν τον κακό, ο ένας κάνει τον Πάχτα,  η τον Μπόμπολα. Είναι ασύλληπτο αυτό που γίνεται! Κράζονταν μεταξύ τους οι πιτσιρικάδες και λέγανε: «Εσύ είσαι ο Πάχτας, ρε!», « Και εσύ είσαι ο Μπόμπολας!». Τρομερό… Κανονικοί Γαλάτες!

Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά και την τέχνη μας, από αυτό που ζήσαμε χτες. Σε  κάτι τέτοιες στιγμές, νοιώθει κανείς την πραγματική «ανάταση» στην δημιουργία του! Όλα τα παιδιά,  οι φίλοι ομότεχνοι, ήταν πολύ σαφείς, στις τοποθετήσεις τους. Εύγε σε όλους!

Γενικά ό,τι παίχτηκε εκεί, ήταν απολύτως «εναλλακτικό» αισθητικά. Έτσι λοιπόν σας λέω, πως χάρηκα για την συνεύρεσή μου με τους υπόλοιπους δημιουργούς – καλλιτέχνες, ιδιαίτερα με τον Γιάννη  Αγγελάκα.

Η προηγούμενη φορά που «συνυπήρξαμε» καλλιτεχνικά με τον Γιάννη, ήταν στο γιγάντιο συλλαλητήριο εναντίον του πολέμου στην Σερβία. Χάρηκα λοιπόν που τον ξαναβρήκα στα «ίδια μέρη».

Για μένα είναι η άλλη Ελλάδα… Η άλλη Ελλάδα, που ποθούμε όλοι μας.  Όχι η Ελλάδα της φτήνιας, του σκυλάδικου, της αμορφωσιάς, ή της απόλυτης  ξευτίλας της συναλλαγής του χρήματος . Όχι, δεν τα κάνουμε όλα για τα λεφτά. Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν γίνονται για τα λεφτά, η με τα λεφτά. Αυτό είναι αλήθεια.

Τώρα, το ότι η εταιρεία της εξόρυξης, προσπαθεί με τα λεφτά να εξαγοράσει συνειδήσεις, για να πετύχει να διασπάσει τον κόσμο, μοιράζοντας αυτή τη στιγμή χοντρά φράγκα, είναι αλήθεια.

Αλλά, δεν! Δεν το βλέπω να το καταφέρνει! Όχι. Οι άνθρωποι που αντιστέκονται ήδη νικούν! Κι αν τολμήσουν  ξανά να ασκήσουν βία, το κράτος θα θερίσει αυτά που έσπειρε… 

Μας λένε… «Δεν μπορεί ο πρωθυπουργός να ψάχνει επενδυτές στην Κίνα, και από την άλλη να στήνονται διαμαρτυρίες  με τέτοιον τρόπο.»  Δεν κατάλαβα; Ποια επένδυση θίγεται; Το ότι έρχονται,  αρπάζουν μια χούφτα χρυσό, και μας καταστρέφουν τον τόπο για μια ζωή; Βάζουν μπροστά 1200 οικογένειες και την επιβίωσή τους ως άλλοθι!

Και όλες αυτές οι οικογένειες του μέλλοντος, που δεν θα μπορέσουν να ζήσουν ποτέ; Και το κυάνιο με το αρσενικό που σκοτώνει;

Υπάρχει και ένα θέμα με το Άγιο Όρος, γιατί αργεί  να πάρει θέση. Βέβαια, έχω μάθει, πως κάποια χωράφια που ζήτησε η εταιρεία πάνω στο όρος Κάκαβος, δεν τα έχουν δώσει. Επίσης, έχω μάθει ότι θέλουν να στήσουν μια ανεξάρτητη επιτροπή για το θέμα.

Είναι ασύλληπτο το μέγεθος της καταστροφής, και ο τρόπος της καταστροφής, ήδη.  Στην περιοχή αυτή στην οποία ετοιμάζονται να κάνουν την εξόρυξη, ήδη έχει αποψιλωθεί ένα μεγάλο κομμάτι, από ένα βουνό με ζωή και βλάστηση χιλιάδων ετών, κάτι το οποίο είναι τρομακτικό.  Είναι ασύλληπτο ήδη το μέγεθος και ο τρόπος της καταστροφής.

Ένα ολόκληρο βουνό, θα κονιορτοποιηθεί σε μορφή ταλκ, λένε οι επιστήμονες, για να πάρουν το χρυσό. Και όλο αυτό θα ξεπλυθεί με κυάνιο. Για να μπορέσουν να ξεχωρίσουν  το χρυσάφι. (Παρεμπιπτόντως τον χαλκό  που υπάρχει στο βουνό, τους τον κάνουν δώρο, λέγεται, με βάση τη σύμβαση που υπογράφηκε)

Κάνουν εγκλήματα αυτή τη στιγμή εκεί πάνω! Μιλάμε για έναν τεράστιο κρατήρα στην κορυφή του βουνού, του οποίου το βάθος θα είναι 220 μέτρα και το πλάτος 700 μέτρα! Απογυμνώνουν το αρχαίο δάσος, και ξεπατώνουν συνεχώς τα δέντρα, τα οποία θάβουν, για να μην πάρει χαμπάρι ο κόσμος, ότι κόβουν και άλλα συνεχώς!

Εκτός όλων αυτών, θα πάρουν ότι νερό υπάρχει εκεί πάνω, το οποίο  στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσουν στην εξόρυξη και θα το επιστρέψουν πίσω μολυσμένο…

Το νερό αυτό θα καταλήξει σε όποιον υδροφόρο ορίζοντα απομείνει. Θα περάσει  στη θάλασσα μέσω των βροχών, των μικρών ποταμών και των χείμαρρων, μαζί με τα διάφορα  μολυσμένα φερτά υλικά (κυανιούχος σκόνη).  Οι άνεμοι επίσης θα μεταφέρουν την σκόνη  σε πραγματικά μεγάλες αποστάσεις… Δηλαδή, η ζημιά, είναι ανυπολόγιστη και ανήκουστη! Είναι τρελό αυτό που γίνεται! Κάνουν εγκλήματα αυτή τη στιγμή εκεί πάνω! Και πολλοί, το κάνουν… γαργάρα.

Μα, δεν υπάγεται όλο αυτό το δάσος χιλιετιών στις προστατευόμενες περιοχές σε διεθνές επίπεδο; Έχω την εντύπωση ότι κάτι υπάρχει μα δεν το γνωρίζω θετικά. Σε αυτό ίσως να βασίζεται και ένα μέρος της προσπάθειας όπως είπα στις Βρυξέλλες. Αν εσείς γνωρίζετε κάτι περισσότερο παρακαλώ διαφωτίστε με!

Στην περιοχή που ζω είναι ένας τόπος προστατευόμενος από τη Natura, που αφορά το ακρωτήριο της Επανομής.

Η φύση εδώ και χιλιάδες χρόνια δημιουργεί τις λεγόμενες αμμοθίνες. Για να δημιουργηθεί μία αμμοθίνη, θέλει πολλά  χρόνια, ώστε να φυτρώσουν κάποια ειδικά φυτά που χρειάζονται ανάλογες συνθήκες και στη συνέχεια να συγκρατούν την άμμο. Σας μιλώ για πανέμορφο τόπο που σφύζει από άγρια ζωή,  πουλιά, μικρά ζώα κι ερπετά!  Ε, λοιπόν, τις μεγαλύτερες αμμοληψίες, ο δήμος τις έκανε από εκεί.

Επιπλέον, κάποια στιγμή υπήρξε σχέδιο να γίνει εκεί, ελικοδρόμιο, γήπεδο γκολφ και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις! Δηλαδή, μιλάμε για το άκρον άωτον του παραλόγου…

Η οικολογική μας αναισθησία έχει να κάνει με την γενική αμορφωσιά σε σχέση με τον φυσικό μας πλούτο. Σε αυτήν στηρίζονται για να υλοποιήσουν τα «αναπτυξιακά» τους σχέδια. Γι αυτό μπορούν να αγοράζουν και τον κόσμο!

Ανησυχώ πραγματικά  πολύ γι αυτή την ιστορία.  Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας.  Πιστεύω βαθειά μέσα μου, πως αν θα υπάρξει νίκη εδώ, (στη Χαλκιδική) θα αποτελέσει μία σοβαρή ποιοτική  αλλαγή για όλη την Ελλάδα που στις μέρες μας ταλαιπωρείται και ξεπουλιέται! Ο αγώνας αυτός μας δείχνει πως το ανέφικτο μπορεί  να είναι εφικτό!

Ο περισσότερος κόσμος δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει κάτι… για να έχει άλλοθι απραγίας.

Ο κόσμος έχει μάθει στην αφασία. Ο πολύς κόσμος  βλέπει σαν άλλοθι τη δυσκολία να αλλάξουν τα πράγματα, για να μένει άπραγος… για να δικαιολογήσει την ακινησία του. Και ουσιαστικά την παθολογία του. Γιατί η αδιαφορία και η ακινησία, είναι ψυχικές διαταραχές. Όπως είναι και η επιθετική βία. 

Η αδιαφορία, μην ξεχνάμε, επίσης, ότι δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για να γεννηθεί η βία.  Αλλά πιστεύω ότι κινητοποιούνται δυνάμεις σιγά σιγά, απελευθερώνονται. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Μακάρι να γινόταν με πιο γρήγορο ρυθμό και πιο πλατιά.

Κλείνοντας. επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιες τελευταίες σκέψεις των ημερών που πέρασαν…

«Την ώρα που σκάει ο κεραυνός θα τρομάξεις, όμως μην φοβηθείς!
Την στιγμή που θα ακουμπήσουν τα όνειρά σου σε μια κυπαρισσοκορφή, θα μεθύσεις φίλε μου από το λίκνισμα, μα κρατήσου μην πέσεις!
Όταν η βροχή θα χτυπάει το πρόσωπό σου, εσύ να βλέπεις φως!
Όταν η σκόνη γεμίσει τα μάτια σου, μην ντρέπεσαι φίλε μου, …. κλάψε!

Όταν νιώθεις την καρδιά σου να αλλάζει ρυθμό, είσαι μπροστά σε μια μεγάλη αλήθεια!
Όταν το μένος των ορκισμένων σου εχθρών ξεχειλίσει, τότε αναδύεται η αξιοσύνη σου…
Όταν πνίγεσαι στην χαρά της ομορφιάς, είσαι Άνθρωπος…
Μόλις το αδηφάγο ΕΓΩ αφήσει χώρο στο ΕΜΕΙΣ…τότε γράφεις Ιστορία φίλε μου!

Από Δευτέρα θα λέμε… «ήμουν κι εγώ εκεί»…!»

***

Σχετικά Άρθρα

18/12/2011
11/05/2013
04/05/2013

Εναλλακτική κοινότητα Πελίτι

«Καλλιεργώντας τη δική σας τροφή είναι σαν να τυπώνετε τα δικά σας χρήματα»

Περισσότερα για την Εναλλακτική κοινότητα Πελίτι: http://www.peliti.gr/

Η κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης. Του Γιώργου Κολέμπα

06:36, 20 Μάιος 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/129030

[…] Η διεθνής και η τοπική ελίτ, στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δε χρειάζεται πια να διατηρήσει το κοινωνικό κράτος που είχε προωθήσει η σοσιαλδημοκρατία το προηγούμενο μισό αιώνα στις αναπτυγμένες χώρες. Χρειάζεται μόνο το κατασταλτικό κράτος για να επιβάλει ένα καθεστώς αυταρχικό της ολιγαρχίας του πλούτου και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Παρεμβαίνει λοιπόν στα πλαίσια αυτού του κατασταλτικού κράτους, χωρίς να κρατάει ούτε καν τα προσχήματα, και επιβάλει στρατιωτική πειθαρχία και στις εργασιακές σχέσεις(π.χ. στη χώρα μας-«ναυαγό της καπιταλιστικής ανάπτυξης»- επιβάλει «επίταξη» των εργαζομένων στα λιμάνια, στο μετρό, και τώρα στους εκπαιδευτικούς της Μ. Εκπαίδευσης). Γράφει ο Γιώργος Κολέμπας, με αφορμή την επιστράτευση των εκπαιδευτικών της Μ.Ε. και τη μη γενόμενη απεργία μέσα στις εξετάσεις της ΟΛΜΕ. 

1)  Η κρίση του εκπαίδευτικού μηχανισμού(ε.μ.)

Στην εκπαίδευση σήμερα -αλλά και πάντα μέχρι τώρα- υπάρχει μία διαρκής και αέναη κρίση που είναι παραδεχτή από όλους, και τους ιδεολόγους του συστήματος.

Αυτή οφείλεται στις αντιφάσεις που τη διέπουν σα δομή χωρισμένη από την παραγωγική διαδικασία και την ενεργό κοινωνική ζωή. Σαν δομή που δεν ανταποκρίνεται άμεσα στις ανάγκες τους, αλλά έχει μία αναντιστοιχία, η οποία κάθε φορά χρειάζεται «ρύθμιση» για να αμβλύνεται.

Σα δομή που προωθεί το χωρισμό της πνευματικής απ’τη χειρωνακτική εργασία, που εμπεριέχει την αντίφαση μεταξύ των «κοινωνικών» και «ατομικών» αναγκών. Σαν αυταρχική διαδικασία μετάδοσης δοσμένων εκ των προτέρων γνώσεων, στην οποία πάλι δε μπορεί να γίνουν όλοι κοινωνοί μέχρι και την ανώτερη βαθμίδα.

Βέβαια οι αντιφάσεις αυτές δεν έχουν αναγκαστικά σα συνέπεια την κρίση. Απλώς είναι η βάση στην οποία στηρίζεται η αμφισβήτηση του ρόλου της εκπαίδευσης απ’τις διάφορες τάξεις του κοινωνικού σχηματισμού. Όταν και αν υπάρχει αυτή η αμφισβήτηση τότε εμφανίζεται η κρίση.

Η κρίση οξύνεται όταν η ηγεμονική κοινωνική ομάδα προσπαθεί να «ρυθμίσει» την αναντιστοιχία και τις «καθυστερήσεις» της εκπαίδευσης για να ολοκληρώνει την ιδεολογική της λειτουργία.

Αυτές οι ρυθμίσεις στρέφονται σίγουρα και ενάντια στην αναπαραγωγή συγκεκριμένων κάθε φορά στρωμάτων της κοινωνίας. Μπορούν να πετύχουν στο βαθμό που υπάρχουν πραγματικά οι δομές που τις εξασφαλίζουν και δεν είναι επινοήσεις ορισμένων επιτελείων τεχνοκρατών και στο βαθμό που τα λαϊκά αιτήματα δεν παίρνουν τον χαρακτήρα της ριζοσπαστικής αλλαγής και δεν ξεφεύγουν απ’ τα πλαίσια του «εκσυγχρονισμού» κάθε φορά.

Η κρίση μπορεί να οξυνθεί σε βαθμό που να μπλοκάρει εντελώς τη λειτουργία της, όταν η εκπαίδευση γίνει στόχος της πολιτικής παρέμβασης ενός συνολικού κινήματος των «από κάτω». Όταν οι ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις στο χώρο της, δίνουν τη δυνατότητα να προβάλουν το δικό τους όραμα για μιαν άλλη εκπαίδευση στα πλαίσια μιας άλλης κοινωνίας. Δίνουν τη δυνατότητα στο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα να αντιταχτεί στον ευνουχισμό και την αλλοτρίωση της νέας γενιάς(ν.γ.). Σ’ ένα κίνημα εκπαιδευτικών να βοηθήσει τους δασκάλους και καθηγητές, ξεφεύγοντας απ’ τα στενά συντεχνιακά τους αιτήματα, να αμφισβητήσουν το ρόλο τους σαν από καθέδρας ζωντανών εκφραστών των κυρίαρχων αξιών και τοποτηρητών προνομίων, εντασσόμενοι στο γενικότερο κίνημα αμφισβήτησης της υπάρχουσας κοινωνίας.

Προφανώς οξύνεται ακόμη περισσότερο, όταν συνδυάζεται με γενικότερη οικονομική κρίση, όπως συμβαίνει αυτόν τον καιρό στη χώρα μας, στα πλαίσια των πολιτικών των «μνημονίων», όπου οι περικοπές για την εκπαίδευση εντάσσονται στην διαδικασία κατάρρευσης των κοινωνικών αγαθών και της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους.

Σήμερα οι εξελίξεις δεν αφήνουν περιθώριο για διαιώνιση του κυρίαρχου παραδείγματος της ανάπτυξης-κατανάλωσης- αφθονίας, που επικρατούσε τα τελευταία τριάντα χρόνια («χρυσή τριακονταετία»).

Η νέα κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης»( περίοδος συνεχούς κρίσης και διαρκών αναταράξεων και πιθανών κοινωνικών μετασχηματισμών), δε χρειάζεται να στηρίζεται στη συναίνεση της μεσαίας τάξης και στην ιδεολογική συμφωνία των «από κάτω». Δημιουργείται σε παγκόσμιο επίπεδο μια ατμόσφαιρα γενικευμένης κοινωνικής ανασφάλειας και παρατεταμένου φόβου, ξεκινώντας από τον αδύνατο κρίκο της Ν. Ευρώπης και ειδικότερα της Ελλάδας. Σε αυτό το περιβάλλον απαξιώνεται πλήρως μια σειρά θεμελιωδών θεσμών του κοινοβουλευτικού συστήματος και του φαντασιακού της λαϊκής κυριαρχίας.

Η διεθνής και η τοπική ελίτ, στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δε χρειάζεται πια να διατηρήσει το κοινωνικό κράτος που είχε προωθήσει η σοσιαλδημοκρατία το προηγούμενο μισό αιώνα στις αναπτυγμένες χώρες.

Χρειάζεται μόνο το κατασταλτικό κράτος για να επιβάλει ένα καθεστώς αυταρχικό της ολιγαρχίας του πλούτου και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Παρεμβαίνει λοιπόν στα πλαίσια αυτού του κατασταλτικού κράτους, χωρίς να κρατάει ούτε καν τα προσχήματα, και επιβάλει στρατιωτική πειθαρχία και στις εργασιακές σχέσεις(π.χ. στη χώρα μας-«ναυαγό της καπιταλιστικής ανάπτυξης»- επιβάλει «επίταξη» των εργαζομένων στα λιμάνια, στο μετρό, και τώρα στους εκπαιδευτικούς της Μ. Εκπαίδευσης).

Να σταθούμε στους τελευταίους λόγω επικαιρότητας: θα χρειασθεί να αντιληφθούν ότι αναγκαστικά πλέον περνάνε στα κοινωνικά στρώματα των «αποκάτω». Δεν υπάρχει ελπίδα και για αυτούς για «ανάκαμψη» και επιστροφή στη προηγούμενη κατάσταση, όπου μπορεί οι αμοιβές τους στα πλαίσια της και πριν κουτσουρομένης δημόσιας εκπαίδευσης να ήταν χαμηλές, όμως οι περισσότεροι επωφελούνταν-λόγω φροντιστηρίων που μπορούσαν να κάνουν-από τις ιδιωτικές δαπάνες των γονιών(με τα φροντιστήρια, επίσημα και μη, υπήρχε στην ουσία σε μεγάλο βαθμό ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης).

Οι πολλοί γονείς των «αποκάτω»-γιατί οι γονείς των «αποπάνω» είναι λίγοι-δεν μπορούν πια, στα πλαίσια της φτωχοποίησής τους και της γιγαντωμένης ανεργίας, να εξασφαλίζουν τα χρήματα για τα φροντιστήρια των παιδιών τους(η ελληνική οικογένεια έκανε τα πάντα για αυτή τη λειψή έτσι και αλλιώς μόρφωση των παιδιών της τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιούσε μέχρι και τη σύνταξη των παππούδων-γιαγιάδων της).

Έτσι πολλοί λίγοι εκπαιδευτικοί θα μπορούν να επωφελούνται από το ιδιωτικοποιημένο κομμάτι της εκπαίδευσης. Η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών θα πρέπει να το πάρει απόφαση: ανήκει στους «αποκάτω»!!!

Μαζί με τους «αποκάτω» λοιπόν θα χρειασθεί να δώσουν λύση και στο θέμα της εκπαίδευσης. Μεταξύ των «συμπληγάδων» της δημόσιας και της ιδιωτικής εκπαίδευσης, θα πρέπει να επιλέξουν την κοινωνικοποίησή της. Να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να γίνουν υπηρέτες της ανάγκης της κοινωνίας για παιδεία-εκπαίδευση και να μην είναι υπηρέτες ενός ε.μ. που έχει στόχο να εκπαιδεύει τη ν.γ., ώστε να είναι κομμένη και ραμμένη στα πρότυπα που τη χρειάζεται η ελίτ.

Εξάλλου όλοι οι εκπαιδευτικοί αρεσκόμαστε-υπήρξα και εγώ εκπαιδευτικός-όταν στριμωχνόμαστε από επιχειρήματα του είδους ότι είμαστε και εμείς εργαζόμενοι, να επιλέγουμε τον όρο του «εκπαιδευτικού λειτουργού», θέλοντας να τονίσουμε το σημαντικό κοινωνικό μας ρόλο. Προσφέροντας βέβαια υπηρεσίες εκπαίδευσης στην κοινωνία οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει, σαν ανταπόδοση, η κοινωνία να τους εξασφαλίσει και μια ποιοτική ζωή. Δεν χρειάζεται βέβαια αυτή η ποιότητα να ταυτίζεται με την όσο γίνεται μεγαλύτερη ατομική κατανάλωση, αλλά να στηρίζεται στην ατομική εγκράτεια και στην αφθονία των κοινωνικών αγαθών, για την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Πρωτοβουλίες λοιπόν για να περάσει και η εκπαίδευση –όπως και η οικονομία-στα χέρια της τοπικής κάθε φορά κοινωνίας για την εκπλήρωση κοινωνικών και ατομικών αναγκών. Γιατί η παιδεία-εκπαίδευση είναι κοινωνικό αγαθό, όπως ο αέρας, το νερό ή η ενέργεια και δε μπορεί να εξασφαλίζεται μέσω της αγοράς σαν κατανάλωση. Αυτό σημαίνει ότι αυτή η προσπάθεια μπορεί να ξεκινήσει από τώρα βέβαια, αλλά θα χρειασθεί να βάλει και σαν στόχο να πετύχει σημαντικές κοινωνικές αλλαγές. Δεν μπορεί να πετύχει αυτή η προσπάθεια, αν δε συνδεθεί με τη γενικότερη προσπάθεια για να πούμε όλοι οι «αποκάτω»: «στοπ στο ολιγαρχικό καθεστώς των ελίτ του πλούτου, αυτό το καθεστώς δε μεταρρυθμίζεται πια, θα πρέπει να ξεπερασθεί».

Να περάσουμε σε μετακαπιταλιστική κοινωνία της ισοκατανομής πόρων και εξουσιών-αταξική, οικολογική, αποκεντρωμένη, αυτοδιευθυνόμενη-αποφασίζοντας το επόμενο χρονικό διάστημα να μπούμε σε μια περίοδο μετάβασης προς αυτήν, για να ολοκληρώσουμε και το συγκεκριμένο πρόταγμά της, αλλά και το σχέδιο μετάβασης, γιατί ακόμα δεν υπάρχει αυτό. Και οι εκπαιδευτικοί έχουν να παίξουν σημαντικό ρόλο για αυτή την ολοκλήρωση.

Μια παρέμβαση λοιπόν με στόχο τη μετακαπιταλιστική εκδοχή για την εκπαίδευση πρέπει να σκοπεύει όχι στις «δυσλειτουργίες» και τον «εκσυγχρονισμό» της κύρια -αυτά μπορούν να αποτελέσουν το ευνοϊκό κλίμα για μία τέτοια παρέμβαση- αλλά το μπλοκάρισμα συνολικά του σημερινού ρόλου της, σα μηχανισμού ένταξης και καταπίεσης της νεολαίας, σα μηχανισμού δημιουργίας ψεύτικης συνείδησης στη πλειοψηφία των παιδιών των εξουσιαζόμενων τάξεων. Να αναιρεί δηλαδή την αλλοτριωτική πλευρά της και να αναδείχνει την απελευθερωτική δυνατότητά της. Πρέπει να κινηθεί προς τη κατεύθυνση της εξάλειψης των δομικών αντιφάσεων που υπάρχουν στη σημερινή καπιταλιστική εκπαίδευση. Το ξεπέρασμά τους συνδέεται άμεσα με το τι είδους κοινωνία θέλουμε.

Το πρόβλημα δεν πρέπει να μπαίνει, όπως συνήθως μπαίνει, δηλαδή με τη μορφή διλήμματος: ν’ αλλάξουμε πρώτα την κοινωνία και στη συνέχεια την εκπαίδευση ή να ξεκινήσουμε πρώτα απ ‘ την εκπαίδευση. Ο ε.μ. είναι απ’ τους πιο βασικούς μηχανισμούς της υπάρχουσας κοινωνίας. Σε μια θεωρία και μια πρόταση για τη μετάβαση σε μια διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας, πρέπει να κατέχει σημαντική θέση η θεωρία για τη δομή της εκπαίδευσης σ’ αυτήν. Και όχι μόνο αυτό.

Καθώς είναι απαραίτητη η πρακτική για τη δημιουργία των σπερμάτων των δομών αυτής της κοινωνίας της μετάβασης από τώρα, έτσι είναι απαραίτητη και μια ανάλογη πρακτική για τη δημιουργία των κατευθύνσεων, που θα πάρει η εκπαίδευση από τώρα.

2) Η εκπαίδευση στα πλαίσια της μετάβασης.

Ο στρατηγικός στόχος δεν μπορεί παρά να είναι η κατάργηση του σχολείου σαν «ξέχωρου σώματος», η κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και η ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή -σε ισορροπία με τη φύση – και στην παραγωγική διαδικασία, κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.

Αυτή η κοινωνικοποίηση της παιδείας και γενικά της μάθησης θα πετύχει πλέρια σε μια κοινωνία συνειδητή σε τέτοιο βαθμό που θα είναι πραγματικά ικανή για παιδεία χωρίς να στηρίζεται στη διαμεσολάβηση του «ειδικού» δασκάλου – καθηγητή – εκπαιδευτή. Αυτό σημαίνει ότι οι αντιθέσεις σ’ αυτή την κοινωνία δε θα είναι ταξικές- ανταγωνιστικές με τη σημερινή έννοια. Θα είναι μια κοινωνία αταξική, αυτοδιευθυνόμενη σ’ όλα τα επίπεδα, που η οργάνωση της θα στηρίζεται στην κοινότητα με άμεση δημοκρατία και αυτοδιαχείριση.

Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στην περίοδο μετάβασης προς αυτή την κοινωνία. Ποιοί θα είναι οι θεσμοί στους οποίους θα στηριχτεί κατά τη περίοδο μετάβασης προς
αυτήν;

Αν θα δημιουργηθεί ο ένας ή ο άλλος θεσμός, θα εξαρτηθεί βέβαια απ’ την ίδια την πολιτική αντιπαράθεση στα πλαίσια των συνελεύσεων των κοινοτήτων. Και αποκτάει μεγάλη σημασία η πάλη γύρω απ’ την εκπαίδευση γιατί εδώ βρίσκεται ένα απ’ τα ισχυρά οχυρά της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων, που θα πρέπει να ξεπερασθεί κατά τη διάρκεια της μετάβασης, αν δεν θέλουμε να ανασυνταχθεί και να ξαναγίνει κυρίαρχη.

Στη φάση της μετάβασης, σχολείο θα χρειαστεί σίγουρα. Το τι είδους σχολείο όμως είναι αποφασιστικής σημασίας. Από μέσο αναπαραγωγής της υπάρχουσας ταξικής διαστρωμάτωσης πρέπει να γίνει  μέσο οικοδόμησης αταξικού ανθρώπου – κοινωνίας.

Έτσι η κατεύθυνση πρέπει να είναι το σπάσιμο του στεγανού του σχολείου και η μεταφορά της μάθησης και της μετάδοσης της γνώσης στους ίδιους τους τόπους δουλειάς, της ενεργού κοινωνικής και πολιτικής ζωής, καθώς και στα συστήματα αναπαραγωγής της φύσης και των άλλων μορφών ζωής και της αποκατάστασης του περιβάλλοντος. Όπως όλοι οι θεσμοί της κοινωνίας της μετάβασης, έτσι και ο θεσμός του σχολείου πρέπει να ενέχει τις συνθήκες της αυτοαναίρεσης σαν ιδιαίτερου θεσμού κάτω απ’ την οπτική του «σχολείου χωρίς σχολείο» και που θα κλιμακώνεται απ’ την κατώτερη προς την ανώτερη βαθμίδα.

Αυτό σημαίνει ότι σιγά – σιγά θα πετυχαίνεται και η εξαφάνιση της ιδιαίτερης κοινωνικής κατηγορίας του σπουδαστή – φοιτητή και θα αναδείχνεται ο εργαζόμενος – άμεσος παραγωγός που θα σπουδάζει και θα φοιτά όχι μόνο κατά τη «σχολική ηλικία», ή τις «σχολικές ώρες», αλλά σε κάθε στιγμή της ζωής του, κάτω απ’ την αρχή : «η κατάλληλη ώρα για να μάθεις κάτι, είναι όταν το χρειαστείς άμεσα»

Έτσι θα αναδείχνεται όλο και περισσότερο ο «φιλόσοφος» άμεσος παραγωγός-εργαζόμενος, για τον οποίο θα είναι ανοιχτές οι πιο πλατιές προοπτικές επιστημονικής τεχνικής και κοινωνικής μόρφωσης. Βέβαια για να μπορεί κανείς να μάθει κάτι την ώρα που το χρειάζεται πρέπει να υπάρχει δίπλα του και ο κάτοχος της ανάλογης γνώσης εκείνη τη στιγμή

Αυτός θα είναι ο εκπαιδευτής- επιστήμονας – ειδικός κ.λπ., γενικά ο φορέας της κατάλληλης εξειδικευμένης γνώσης, μαζί με όλη την αντίστοιχη και απαραίτητη υποδομή (εργαστήριο, ερευνητικό κέντρο κ.λπ.). Μ’ αυτή την έννοια όμως το κύριο χαρακτηριστικό του εκπαιδευτή κ.λπ. δεν θα είναι ο ρόλος του σαν εξειδικευμένου τέτοιου, αλλά  σαν άμεσου παραγωγού.  Θα είναι και αυτός δίπλα στους άλλους άμεσους παραγωγούς. Η σχέση εκπαιδευτού – εκπαιδευόμενων θα είναι σχέση ανταλλαγής εμπειρίας από διαφορετικά επίπεδα.

Δεν θα συνεπάγεται καμία κοινωνική ανισότητα, καμία αυταρχικότητα, καμία εμπέδωση της «αυθεντίας» του «ειδικού» καθηγητού. Οι μεν θα μαθαίνουν απ’ τους δε και ο καθένας θα κρίνεται απ’ το πρακτικό αποτέλεσμα και την κοινωνική σημασία των απόψεών του στην αντιμετώπιση των διαφόρων προβλημάτων, είτε της παραγωγής, είτε των σχέσεων με το φυσικό περιβάλλον, είτε των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων.

Σ’ έ να τέτοιο σύστημα πραγματικών σχέσεων στην παραγωγική διαδικασία και την κοινωνική ζωή, ο κοινωνικός έλεγχος απ’ τους πολίτες θα είναι δυνατός και έτσι η τάση των ειδικών στο να αναδείχνονται σε ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία με άμεσες επιπτώσεις στην πολιτική εξουσία, θα εξασθενίζει συνεχώς.

Αλλά όχι μόνο αυτό. Σ’ ένα τέτοιο σύστημα, θα μπορεί η κοινωνία να γίνεται συλλογικός κάτοχος κοινωνικά χρήσιμης γνώσης κι όχι άχρηστης ή επικίνδυνης για αυτήν, πράγμα που συμβαίνει σήμερα σε μεγάλο ποσοστό, με τις εφαρμοζόμενες τεχνολογίες.

Ο εκπαιδευόμενος θα αποχτάει γνώσεις όχι πια με το σκεφτικό ότι μπορεί κάποτε να του χρειαστούν. Ο εκπαιδευτής – ειδικός θα αισθάνεται και ο ίδιος δημιουργός και συμμέτοχος κι όχι απλός «μεταδότης» γνώσεων. Έτσι η σημερινή διάσπαση της πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας σιγά – σιγά θα αμβλύνεται.

Τα παραπάνω ανταποκρίνονται περισσότερο στην ανώτερη βαθμίδα της εκπαίδευσης, που όπως γίνεται αντιληπτό θα είναι συνεχής και έξω απ’ ένα θεσμό τύπου Πανεπιστημίου. Όμως για τη ν.γ, που ακόμα δεν μπορεί να είναι άμεσος παραγωγός, θα ήταν απαραίτητο ένας ξέχωρος εκπαιδευτικός μηχανισμός με ένα πρόγραμμα σπουδών που θα οργάνωνε φυσικά έκτος των άλλων και τη συμμετοχή της ν. γ. στην ενεργό κοινωνική και οικονομική ζωή.

Η κοινωνικοποίηση-τοπικοποίηση  της εκπαίδευσης κατά τη μετάβαση θα συνδέεται με το βαθμό κοινωνικοποίησης-τοπικοποίησης της οικονομίας της μετάβασης. Με το βαθμό εφαρμογής της άμεσης δημοκρατίας στην κοινωνική και πολιτική καθημερινότητα των πολιτών. Με το βαθμό ανάπτυξης της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρησης και της αυτοδιακυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα. Με το βαθμό ανάπτυξης και διαμόρφωσης του απαιτούμενου για όλα αυτά νέου ανθρωπολογικού τύπου.

Τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση από τώρα, μπορεί να τα κάνει ένα κίνημα χειραφετητικής εκπαίδευσης από εκπαιδευτικούς-μαθητές-φοιτητές, που θα συνδεθούν με τα ήδη υπάρχοντα εγχειρήματα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, με τις ήδη υπάρχουσες αμεσοδημοκρατικές κοινότητες-συλλογικότητες, δρώντα κοινωνικά-οικολογικά δίκτυα, συνελεύσεις κ.λπ., ώστε να αποτελούν αυτά ήδη μέρος του «πεδίου» εκπαίδευσης.

Που θα μετατρέπουν σιγά-σιγά το υπάρχον σχολείο σε χώρο άσκησης στην αυτοδιαχείρηση και τον αυτοκαθορισμό με την σχολική κοινότητα( μαθητές, καθηγητές-δάσκαλοι, γονείς) να αποφασίζει για τα σημαντικά της σχολικής ζωής. Το ίδιο και με την πανεπιστημιακή κοινότητα για την πανεπιστημιακή ζωή και τις σπουδές.-

Περισσότερα για την κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης δείτε τα κείμενα http://www.topikopoiisi.com/2/post/2012/09/17.html και http://www.topikopoiisi.com/2/post/2013/04/33.html.
Περισσότερα για την κοινωνικοποιημένη οικονομία στο: http://www.topikopoiisi.com/4/post/2012/09/1.html

Γιώργος Κολέμπας

Σχετικά Άρθρα

(26/11/2012)
(22/11/2012)
(06/11/2012)
(06/09/2012)

Η βιοτεχνολογία, ο άνθρωπος και η «νέα ηθική». Του Γιώργου Κολέμπα

06:04, 17 Μάιος 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/128775

Με αφορμή τις «καλές ειδήσεις», που μας διατυμπανίζουν τα διεθνή και ντόπια ΜΜΕ, για την επιτυχία της δημιουργίας των πρώτων κλωνοποιημένων ανθρώπινων εμβρυικών βλαστοκυττάρων και της προληπτικής ολικής μαστεκτομής για την αποφυγή υψηλού κινδύνου εμφάνισης καρκίνου από τη σταρ Αντζελίνα Τζολί.
Του Γιώργου Κολέμπα

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έγινε στις ΗΠΑ, υπό την προεδρία του τότε αντιπροέδρου Dan Quayle, μια «Επιτροπή ανταγωνισμού», η οποία είχε σαν στόχο τον εντοπισμό περιοχών έρευνας και τεχνολογίας, όπου οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αποκτήσουν προβάδισμα στις αγορές με τη βοήθεια τεχνικών καινοτομιών.

Η Βιοτεχνολογία, προτάθηκε και έγινε αποδεκτό να προωθηθεί, σαν το βαρύ πυροβολικό με το οποίο θα επιτυγχανόταν αυτός ο στόχος.

Από τότε η ιδιοκτησία και η εμπορευματοποίηση φθάνει στα όριά της, με την έννοια ότι οι διάφορες μορφές ζωής και ο ίδιος ο άνθρωπος και τα όργανά του ιδιωτικοποιούνται και γίνονται αντικείμενο κέρδους. Οι «επιστήμες της ζωής» μπαίνουν στην υπηρεσία των επικυρίαρχων.

Με την ολοκλήρωση του προγράμματος για το ανθρώπινο γονιδίωμα το 2002, έχουμε  την γενετική παρέμβαση στον ίδιο τον άνθρωπο. Η παρέμβαση αυτή είναι πιο δύσκολο να αιτιολογηθεί από εκείνους που το επιχειρούν.

Οι παλιές θρησκείες της Δύσης δεν βοηθούν σ΄ αυτό καθώς τον ρόλο του Θεού αναλαμβάνει ο ίδιος ο άνθρωπος (δηλ. οι γενετιστές). Υπάρχει λοιπόν ανάγκη μιας καινούργιας θρησκείας. Και αυτή έχει βρεθεί εδώ και καιρό. Είναι ο «Τεχνολογικός Μεσσιανισμός».  

Η επιστήμη και η Τεχνολογία θα λύσουν όλα τα προβλήματα του ανθρώπου και θα φέρουν την ευτυχία του. Η κόκκινη κλωστή που υφαίνει τον νέο μύθο – θρησκεία, είναι η υπέρβαση του ανθρώπινου είδους απ΄ τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο τωρινός ατελής άνθρωπος πρέπει να δημιουργήσει ο ίδιος τον νέο τέλειο άνθρωπο, τον λεγόμενο «Μετάνθρωπο», που θα οδηγήσει σε ένα κόσμο συνειδητής εξέλιξης.

Η φυσική εξέλιξή του είναι πολύ αργή και χρονοβόρα. Αυτοί που έχουν τη δυνατότητα, πρέπει να παρέμβουν και να επιταχύνουν τον ρυθμό εξέλιξής του. Να περάσουμε απ΄ τη Δαρβίνεια φυσική εξέλιξη, στην «Μεταδαρβίνεια» τεχνική εξέλιξή του, απαλλαγμένο από αρρώστιες, με σωματική  και νοητική βελτίωση, με παράταση της ζωής και αποτροπή των γηρατιών.

Μερικοί γενετιστές επιστήμονες προφητεύουν ότι σύντομα θα είναι σε θέση να «παράγουν» μωρά κατά παραγγελία των γονιών τους. Υποστηρίζουν ότι οι γνώσεις τους για τα πολυσύνθετα συστήματα της ζωής θα πάρουν τέτοιες διαστάσεις, που και ο άνθρωπος θα μετατραπεί σε «διαφανές» βιολογικά ον. Με ανασυνδυασμό του DNA, όχι μόνο θα αντιμετωπίζονται τα διάφορα ελαττώματα, αλλά και θα προγραμματίζονται επιθυμητά χαρακτηριστικά και ιδιότητες του ατόμου, αρκεί να ζητηθούν οι υπηρεσίες της βιοτεχνολογίας, με το αζημίωτο βέβαια.

Ο ριζοσπαστικότερος από αυτούς, ο Gregory Stock του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, κηρύττει ότι το γενετικό «παιγνίδι της τύχης» που παίζει η φύση, θα καταργηθεί από τις στοχευόμενες παρεμβάσεις των γενετιστών. «Σε 50 χρόνια ο πλανήτης θα κατοικείται από όντα, που στα τεχνητά χρωμοσώματά τους θα φέρουν ντουζίνες από νέα γονίδια, όπως για παράδειγμα: γονίδια αντίστασης στις αρρώστιες, γονίδια για την ευφυΐα, γονίδια κατά της γήρανσης, κ.λ.π.”

Τα ίδια όμως έλεγε 40 χρόνια πριν και ένας από τους προφήτες της Βιοτεχνολογίας, ο Bentlen Glass:

«Μέχρι το 2000 ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί από την πείνα και τις αρρώστιες, θα ζει μέχρι 90-100 χρόνια και θα είναι πλήρως ενεργός, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Μέρη και όργανα του ανθρώπινου σώματος, τα οποία δυσλειτουργούν θα αντικαθίστανται και μάλιστα πριν τη γέννησή του. Επίσης θα είμαστε σε θέση καταψυγμένα βαθιά αναπαραγωγικά κύτταρα, ακόμη και ανθρώπων που δεν θα ζουν πια, να χρησιμοποιήσουμε για την παραγωγή νέας ζωής».

Περάσαμε το 2000 χωρίς βέβαια να έχουμε δει το παραμικρό από αυτόν τον «νέο και ωραίο κόσμο».

Τι πραγματικά συμβαίνει;

Ο Erwin Chargaff, ένας από τους πατέρες της βιοτεχνολογίας λέει τα εξής:

«Οι επιστήμονες υπόσχονται πάρα πολλά, απεριόριστα πολλά. Έχουν γίνει οι αργυρώνητοι κράχτες της αγοράς. Κάνουν σαν να είναι δυνατόν όλα να κατασκευάζονται και να επισκευάζονται. Έχουν χάσει κάθε σεβασμό και μέτρο. Κανένας επιστήμονας, κανένας γενικά, δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι η ζωή και ούτε θα μπορέσει να το εξηγήσει ποτέ πλήρως. Συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της επιστήμης, όπου μια εργασία, αυτή της χαρτογράφησης του ανθρώπινου γονιδιώματος, δημοσιοποιείται χωρίς να μπορεί να επαναληφθεί.

Πολλά  μπορεί να είναι τελείως λάθος. Δεν ξέρουμε πώς να χρησιμοποιήσουμε αυτή την γραμματοσαλάτα …Τα γονίδια δεν είναι τα μοναδικά εργαλεία που χρησιμοποιεί η φύση για να διατηρεί και να εξελίξει τη ζωή».

Παρόλα αυτά όμως παίζοντας τους “μαθητευόμενους μάγους” έχουν ετοιμάσει μια σειρά από γενετικά τεστ. Στηριζόμενοι στην άποψη ότι πολλές αρρώστιες είναι εγγεγραμμένες στα γονίδια, έχουν δημιουργήσει και δημιουργούν συνέχεια πολλά και διάφορα τεστ, με τα οποία εξετάζουν συγκεκριμένα γονίδια.

Γενετικά Τεστ:

Γενετικά τεστ γίνονται από τη μια σε ανθρώπους που έχουν ήδη μια συγκεκριμένη αρρώστια και από την άλλη σε υγιείς, όπου ερευνάται αν θα αρρωστήσουν στο μέλλον

Για τα πρώτα δεν θα μπορούσε να πει κανείς πολλά, για να μη κατηγορηθεί σαν κυνικός με τους ασθενείς. Για τα δεύτερα: υπάρχουν ήδη για πάνω από 400  ασθένειες όπως π.χ. για ασθένειες του πνεύμονα, καρκίνο του στήθους, μεσογειακή αναιμία, Αλτσχάϊμερ ή Chorea Huntigdon.

Για την τελευταία (με κυριότερα συμπτώματα τη δυσκολία στις κινήσεις και την μετέπειτα ψυχική νόσο), μπορεί να καταλάβει ο γιατρός που κάνει το τεστ αν θα εκφρασθεί η ασθένεια, αλλά δεν μπορεί να ξέρει πότε θα εκφρασθεί, όταν ο ασθενής θα  είναι νέος ή μετά τα 70 του;

Για τις άλλες δεν μπορεί να ξέρει ποτέ ακριβώς, αν ο εξεταζόμενος θα ασθενήσει κάποτε. Γιατί το τεστ απλώς διαπιστώνει αν ο εξεταζόμενος έχει «ασυνήθιστο» γονίδιο. Βέβαια, όσοι έχουν «ασυνήθιστα» γονίδια, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να ασθενήσουν στο μέλλον, όμως είναι λάθος να πιστεύουν ότι θα ασθενήσουν οπωσδήποτε.

Ούτε στο μέλλον θα είναι δυνατόν να διαπιστώνεται αν ένας άνθρωπος θα αρρωστήσει σίγουρα και από ποια ασθένεια, γιατί τα γονίδια μπορεί να είναι μια αιτία για κάποια ασθένεια, αλλά δεν είναι και η μοναδική αιτία (αυτό στα μαθηματικά λέγεται: ικανή αλλά όχι αναγκαία συνθήκη), αφού υπάρχουν εξίσου, αν όχι πιο σημαντικές, περιβαλλοντικές και ψυχοσωματικές αιτίες για την ίδια ασθένεια. Εξάλλου για τις περισσότερες ασθένειες υπάρχουν και περισσότερες από μια αιτίες. 

Ο γενετικός μας χάρτης απεικονίζει όλες τις ψυχοσωματικές αλλαγές που βιώνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, πέρα από τη γενετική μας κληρονομιά. Αντανακλά την κατάσταση της υγείας και δεν είναι η υγεία αποτέλεσμα της γενετικής αιτιοκρατίας. Η αντικατάσταση «παθογόνων» γονιδίων με «υγιή» δεν εξαφανίζουν την ασθένεια, απλά «σβήνουν τη μνήμη ενός γεγονότος», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι «σβήνει και το γεγονός».

Το ίδιο και με την αφαίρεση «άρρωστων» οργάνων, τα οποία στην ουσία είναι σημεία εκδήλωσης της αρρώστιας, μέσα από τα οποία προσπαθεί να εκφραστεί η διαδικασία της θεραπείας και όχι η αιτία της αρρώστιας. Αν δεν βρεθεί και λυθεί αυτή η αιτία, απλώς αφαιρείται ένα σημείο εκδήλωσής της με αποτέλεσμα να βρει στη συνέχεια άλλο σημείο, συνήθως γειτονικό, για να εκφρασθεί.

Πολλές φορές μάλιστα, επειδή «η ασθένεια είναι η λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των εσωτερικών συγκρούσεων και ανισορροπιών» (επεξεργαζόμενος τις πραγματικές ή φανταστικές ή συμβολικές πληροφορίες ξεκινά ένα πρόγραμμα βιολογικών διαδικασιών για επιβίωση, που φαίνεται από τα συμπτώματα), πολλά μπορεί να κάνει ο καθένας για να θεραπευθεί.

Αρκεί να αλλάζει συνήθειες και συμπεριφορές, τους τρόπους σκέψης, τη συναισθηματική ζωή του(να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά αντιπαραθέσεις με σεβασμό στους άλλους, να αναγνωρίζει την πραγματικότητα όπως είναι και να προσαρμόζει προς αυτήν τις πράξεις του, να τελειώνει και να επιλύει τις συναισθηματικές του εκκρεμότητες με τους άλλους, να συγχωρεί κ.λ.π) και να μην εξαρτάται πάντα από τους θεραπευτές, οι οποίοι εξ αντικειμένου βρίσκονται σε θέση εξουσίας απέναντί του.

Επίσης σε σχέση ειδικά με τον καρκίνο και τα καρκινικά κύτταρα. Αυτά κάνουν χρήση μόνο του μεταβολισμού μέσω ζύμωσης, που είναι λίγο αποδοτικός, γιατί πολλή ενέργεια ενσωματώνεται στα υποπροϊόντα της ζύμωσης. Έχουν σταματήσει να εξασφαλίζουν ενέργεια μέσω μιτοχονδρίων. Γι αυτό χρειάζονται να καταναλώνουν περισσότερη ουσία από ό,τι τα υγιή κύτταρα.

Έτσι όταν η κατανάλωση τροφής του ασθενούς είναι ανεπαρκής τότε καταναλώνουν τη μάζα του σώματός του(αδυνατίζει πολύ ο ασθενής). Τα ζάκχαρα- υδατάνθρακες είναι η «τροφή» για τη ζύμωση. Αν δεν τα έχουν στη διάθεσή τους τα καρκινικά κύτταρα δεν μπορούν να κάνουν μίτωση και να πολλαπλασιασθούν. Σε αυτή την έλλειψη στηρίζεται και εναλλακτική θεραπεία του καρκίνου με δίαιτα, η οποία απαγορεύει για μεγάλο χρονικό διάστημα κάθε είδος άμεσα αφομοιώσιμων υδατανθράκων, όπως η ζάχαρη και το αλεύρι.

Το ηθικό λοιπόν ερώτημα που μπαίνει είναι: τι σημαίνει για υγιείς ανθρώπους να ξέρουν, μετά από ένα γενετικό τεστ, ότι θεωρούνται πια άρρωστοι; Και αυτό μόνο και μόνο επειδή πιθανά κάποτε στο μέλλον μπορεί να αρρωστήσουν; Τι σημαίνει για αυτούς το δικαίωμα «στη μη γνώση» αυτού του πιθανού γεγονότος; Σε τι βοηθά να ξέρει κανείς ότι πιθανά να αρρωστήσει κάποτε, αλλά να μην μπορεί να κάνει τίποτε στην ουσία γι αυτό (οι αρρώστιες αυτές είναι βασικά ανίατες). Μάλλον θα αισθάνεται ήδη άρρωστος και η κατάστασή του θα χειροτερεύσει τουλάχιστον ψυχικά.

Για το λόγο αυτό, πολλές Ενώσεις Αναπήρων απαιτούν το σεβασμό στο δικαίωμα της «μη γνώσης», διότι σχεδόν πάντα οι πιθανά «μελλοντικοί» ασθενείς αφήνονται μόνοι με την τύχη τους. Εκτός βέβαια και αν είσαι Αντζελίνα Τζολί, τότε «από αγάπη στον εαυτό σου και τα παιδιά σου» μπορείς να μετατραπείς από μόνος σου σε ανάπηρο(γιατί αναπηρία είναι να μην έχει μαστούς, πως θα βυζάξει τα νέα της παιδιά, αν θα ήθελε να κάνει ή πως θα νοιώθει σε μια νέα σχέση με έναν άλλο άνδρα, αν την παρατήσει ο Μπραντ Πητ)

Δεν είναι λοιπόν οπωσδήποτε καλό να ξέρουν οι άνθρωποι εκ των προτέρων ότι πιθανά να αρρωστήσουν από μια συγκεκριμένη αρρώστια.

Είναι όμως οπωσδήποτε καλό για τις  επιχειρήσεις βιοτεχνολογίας, που πουλάνε αυτά τα γεν. τεστ, για τους θεράποντες γιατρούς και τις φαρμακοϊατρικές επιχειρήσεις, γιατί οι «μελλοντικοί» άρρωστοι θα πρέπει να παρακολουθούνται συνέχεια και να παίρνουν προληπτικά κάποια φάρμακα, όπως επίσης και για τους κάθε λογής εργοδότες, ώστε να μην διακινδυνεύσουν να προσλάβουν ή να μπορούν να απολύουν έγκαιρα τους πιθανά «μελλοντικούς» ασθενείς εργαζομένους τους. Ήδη στην Αγγλία οι ενώσεις εργοδοτών απαιτούν να γίνονται υποχρεωτικά τα γεν. τεστ, ώστε να ξέρουν τι να κάνουν με τους εργαζόμενούς τους.

Στην Ισλανδία και Εσθονία π.χ. αυτό γίνεται για σχεδόν όλους τους ανθρώπους υποχρεωτικά, ενώ στις Η.Π.Α. έχουν χάσει ήδη πολλοί την εργασία τους. Στην περίπτωση μάλιστα μιας φοιτήτριας, είχαμε την απόρριψή της από ένα πανεπιστήμιο για Ελίτ με το αιτιολογικό ότι το γεν. τεστ προέβλεψε μελλοντική θανατηφόρα ασθένεια και «δεν θα άξιζε τον κόπο και για το πανεπιστήμιο, αλλά και για την ίδια, μια τόσο επίμονη και δαπανηρή φοίτηση»

Τα γεν. τεστ τα θέλουν επίσης οι ασφαλιστικές εταιρίες υγείας, ώστε  γνωρίζοντας το «προφίλ» των ασφαλισμένων τους, να μπορούν να θέτουν όρους για την ασφάλισή τους ή να μην τους ασφαλίζουν πια καθόλου, αφού θα τους κοστίζει πολλά η ασφάλειά τους.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες πολλοί μιλούν για προγραμματισμένο μελλοντικό Άουσβιτς.

Η κλωνοποίηση:

Η γενική κλωνοποίηση του ανθρώπου, δηλ. η κλωνοποιημένη μορφή της αναπαραγωγής του, παρά τους ισχυρισμούς των επίδοξων «ανθρωποκλωνοποιών» γενετιστών, δεν έχει γίνει αποδεκτή από τους άλλους επιστήμονες και τις κυβερνήσεις, προς το παρόν.

Η λεγόμενη όμως θεραπευτική κλωνοποίηση έχει αποκτήσει όλο και περισσότερους οπαδούς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Υπάρχουν ερευνητές γενετιστές, που εκμεταλλευόμενοι την ύπαρξη ανίατων ασθενειών, υπόσχονται ότι θα τις θεραπεύσουν στο μέλλον χρησιμοποιώντας θεραπευτικούς κλώνους. Αυτό σημαίνει ότι νέα υγιή κύτταρα του ανθρώπινου σώματος, που θα παίρνονται από τους κλώνους, θα αντικαθιστούν τα γερασμένα και άρρωστα των διάφορων ανθρώπινων οργάνων.

Πολλοί όμως άνθρωποι και επιστήμονες δεν αποδέχονται αυτή την πρακτική. Πιστεύουν και φοβούνται ότι, ξεκινώντας από τους θεραπευτικούς κλώνους για να πάρουν άδεια από τις Αρχές, ο απώτερος σκοπός τους είναι η προετοιμασία για την αποδοχή της αναπαραγωγικής κλωνοποίησης και η τεχνική παραγωγή του ίδιου του ανθρώπου.

Και το ερώτημα που μπαίνει από τη μεριά της βιοηθικής είναι: είναι θεμιτό ηθικά να θανατώνονται ανθρώπινα έμβρυα, μόνο και μόνο για να τους αφαιρούνται κύτταρα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν σαν «ανταλλακτικά» για τα όργανα άλλων ανθρώπων; Ο κλώνος ή το καταψυγμένο έμβρυο έχει ανθρώπινη αξία; Πως έφθασε η κοινωνία να τα παράγει σαν εμπόρευμα;

Ήδη στην Αγγλία δόθηκε τελευταία άδεια για έρευνα σε έμβρυα μέχρι 14 ημερών.

Από τους γενετιστές επιλέγονται νεαρά αναπαραγωγικά κύτταρα (κύτταρα που στον πυρήνα τους έχουν όλες τις πληροφορίες για την αναπαραγωγή τους) από: 1) ωάριο μιας γυναίκας 2) έμβρυο γυναίκας ή έμβρυο που αναπτύσσεται τεχνικά στο εργαστήριο( όταν τους αφαιρούνται κύτταρα φυσικά πεθαίνουν) 3) το αίμα του ομφάλιου λώρου ενός μωρού, αμέσως μετά την γέννησή του 4) τα αναπαραγωγικά κύτταρα ενός ενήλικα (κύρια του εγκεφάλου ή των οστών). Από αυτά τα κύτταρα εξάγεται ο πυρήνας τους και εμφυτεύεται σε ένα ωάριο, του οποίου έχει αφαιρεθεί ο δικός του πυρήνας και έτσι αναπτύσσεται ένα κλωνοποιημένο κύτταρο.

Αυτό το κύτταρο πολλαπλασιάζεται και έχουμε ένα σύνολο κυττάρων, τα οποία έχουν όλα το ίδιο πληροφοριακό κώδικα του πυρήνα που εισήχθη. Όλα αυτά τα νέα κύτταρα αποτελούν τον κλώνο.

Το πρόσφατο επίτευγμα των ερευνητών του πανεπιστημίου του Όρεγκον, με επικεφαλής τον βιολόγο Shoukhrat Mitalipov (σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας Cell) που κατάφεραν να αναπτύξουν το κλωνοποιημένο ανθρώπινο έμβρυο μέχρι το στάδιο της βλαστοκύστης (περίπου 150 κύτταρα, ενώ μέχρι τώρα δεν είχε ποτέ ξεπεραστεί το στάδιο των 12 κυττάρων), θεωρείται επαρκές για να αποτελέσει πηγή βλαστικών κυττάρων.

Τι είναι ένας τέτοιος κλώνος άραγε; Ένας ανάπηρος; Ένα κατασκεύασμα; Ένα «ανταλλακτικό» για το πέρασμα σε μια μετανθρώπινη κατάσταση ή απλώς ένα μέσο που μας προετοιμάζει να αποδεχθούμε την προοπτική του «μετανθρώπου»;

Η τεχνοφασιστική ελίτ και οι κοινωνικοί αγώνες στο πεδίο της Βιοπολιτικής

Οι υποστηρικτές του «μετανθρώπου» και της «νέας ευγονικής», υποστηρίζουν ότι η εξέλιξη αυτή θα είναι στα πλαίσια της φυσικής εξέλιξης, αφού η ίδια  η φύση προσπαθεί να δημιουργήσει το επόμενο είδος μέσα απ΄ τον ανθρώπινο νου και την τεχνολογία του και αυτό το έχει περάσει (η φύση), σαν εντολή, στο τωρινό ανθρώπινο είδος.

Έχουν λοιπόν περάσει απ΄ το στάδιο της επιστημονικής φαντασίας και του φουτουρισμού, στη δημιουργία ενός καινούργιου μύθου. Και στο παρελθόν είχαμε μύθους καταστροφικούς (π.χ. ο μύθος της άριας φυλής). Μήπως και αυτός είναι ένας τέτοιος; Μήπως είναι μια μεγάλη παγίδα της εξέλιξης και αντί για όνειρο γίνει εφιάλτης; Ο εφιάλτης μιας απειλητικής τεχνοφασιστικής Ελίτ;

Γιατί ποια σημερινή κοινωνία της εποχής του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, με ποιους θεσμούς και ασφαλιστικές δικλίδες θα μπορούσε να χειρισθεί ορθολογικά και «δημοκρατικά» μια τέτοια πραγματικότητα, που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να παρακολουθήσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας;

Ο παν-καπιταλισμός είναι υποχρεωμένος να σχεδιάσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και το ανθρώπινο σώμα για να εκτελεί συγκεκριμένα καθήκοντα με τη βοήθεια της γενετικής μηχανικής και βιοτεχνολογίας. Είναι υποχρεωμένος να ολοκληρώσει τη «σάρκινη μηχανή», δηλ. μια ύπαρξη που η συμπεριφορά της θα ενισχύεται από την αντίστοιχη τεχνολογική θωράκιση, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του. 

Το ερώτημα λοιπόν που μπαίνει είναι αν θα δεχθούμε τη μοίρα της μετάλλαξής μας σε τεχνητό ον ή θα απορρίψουμε αυτή την κατεύθυνση;  Παρά τη χειροπιαστή δυνατότητα του «μετανθρώπου», η έκβαση αυτής της εξέλιξης δεν έχει κριθεί. Γιατί δεν είναι μόνο τεχνολογική, αλλά πρώτα και κύρια είναι κοινωνική.

Έχει να κάνει με επιλογή κατευθύνσεων, σημαίνει δηλαδή ότι έχουμε μπροστά μας ένα νέο πεδίο πολιτικών αναμετρήσεων και συγκρούσεων που ξαναβάζουν από την αρχή τα πιο βασικά πολιτικά ερωτήματα και σηματοδοτούν νέους κοινωνικούς αγώνες για το τι είδους άνθρωπο και κοινωνία θέλουμε, για την πολιτική και οικονομική εξουσία στα πλαίσιά της κ.λ.π.

Γιατί αν αυτή η εξέλιξη παραμείνει στα χέρια της παγκόσμιας ελίτ που την προωθεί προς το παρόν, θα έχουμε μια μελλοντική τεχνοφασιστική κοινωνία. Έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να μην την επιτρέψουμε. Και είμαστε οι περισσότεροι που δεν θέλουμε μια τέτοια κοινωνία.

Αρκεί να ξεκινήσουμε από την κριτική της έρευνας, να στηριχθούμε στην αρχή της προφύλαξης, που έχει γίνει παγκοσμίως αποδεκτή σε σχέση με τους κινδύνους της τεχνολογίας και να αντιδράσουμε με όποιους τρόπους μπορούμε.

Αρκεί να στραφούμε προς τις πραγματικές ουσιαστικές σημερινές ανθρώπινες ανάγκες μας. Αρκεί να ξεπεράσουμε την κτητική, επεκτατική και χρησιμοθηρική  ψυχοσύνθεση, την οποία έχει δημιουργήσει στους περισσότερους το καθεστώς του παγκοσμιοποιμένου καπιταλισμού. Αρκεί να δημιουργήσουμε αυτοκαθοριζόμενους επιστημονικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς, τέτοιους που θα αποκαταστήσουν την ισορροπία μέσα στις ανθρώπινες κοινότητες και μεταξύ των ανθρώπινων κοινοτήτων και του περιβάλλοντος γύρω τους.

Θα χρειασθεί να περάσουμε: Από τον ανασφαλή και κατεχόμενο από τον φόβο της απώλειας και του θανάτου άνθρωπο, στη φιλοσοφημένη, προσγειωμένη προσωπικότητα, που αποδέχεται ότι δεν γεννήθηκε σε αυτόν τον κόσμο για να ζήσει αιώνια, αλλά για να  βιώσει τον πεπερασμένο χρόνο του όσο γίνεται πιο ποιοτικά, βελτιώνοντας τον εαυτό και τους άλλους γύρω του. Που  θα είναι  βασικά απαλλαγμένος από τον φόβο, αποδεχόμενος τη φθαρτότητα και την περατότητά του. Τον  θάνατο θα τον βιώνει σαν φυσικό γεγονός ενταγμένο στη ζωή της κοινότητάς του και όχι στους χώρους  των απρόσωπων νοσοκομείων-νεκροτομείων-νεκροταφείων των μεγαλουπόλεων.

Η αγάπη για τη ζωή- η οποία αποτελεί έκφραση της συγκεκριμένης συσσωμάτωσης της συμπαντικής υλοενέργειας τη συγκεκριμένη στιγμή του συμπαντικού χρόνου-και η γνώση ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της αύξησης της «εντροπίας» του συγκεκριμένου «είναι» και άρα αναπόφευκτη κατάληξη της ίδιας της ζωής, θα οδηγεί τον άνθρωπο στην αποδοχή του θανάτου, στην εξάλειψη του φόβου και στην κατάκτηση του θεμελιακού αισθήματος της ασφάλειας.

Όταν το κατορθώσει αυτό, τότε είναι σε θέση να αποδεχθεί και να δημιουργήσει νέες αξίες  ευζωίας, προσπερνώντας τις σημερινές κυρίαρχες αξίες της επιβίωσης. Έτσι θα μπορούσε να κάνει μεταστροφή, να αλλάξει συνειδησιακό καθεστώς και να δημιουργήσει νέο  πολιτισμό.

Το πρώτο βήμα θα ήταν το ξεπέρασμα του φόβου για τη στέρηση, την ύπαρξη και το θάνατο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου της σημερινής κοινωνίας είναι ο φόβος. Πολλές συμπεριφορές του οφείλονται στο φόβο. Και αυτό τον οδηγεί στο να αυτο-ακρωτηριάζεται, είτε σωματικά -όπως η Τζολί- είτε πνευματικά-όπως π.χ. ο άνεργος που νομίζει ότι είναι άχρηστος επειδή δεν του δίνουν δουλειά οι εργοδότες.

Αυτός ο φόβος δημιουργείται βασικά από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη. Όταν δημιουργώ πλασματικές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας, για να περιορίσουμε τους φόβους μας. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

Γιώργος Κολέμπας
topikopoiisi.com

Σχετικά Άρθρα

(30/01/2013)
(12/11/2012)
(05/09/2012)
(10/06/2012)

Ανάστροφη πορεία: Η σιωπηρή επανάσταση. Του Γιάννη Μακριδάκη

Posted on May 14, 2013

Σε λίγο καιρό όποιος κατέχει αυτόν τον σπόρο της ολόγλυκιας ντομάτας Βόρειας Χίου, θα συλλαμβάνεται ως τρομοκράτης ενάντια στη δημόσια υγεία. Αυτoύς τους νόμους θεσπίζουν οι πολυεθνικές μέσω των κυβερνήσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας ποινικοποιούν κάθε σπόρο που έθρεψε για χιλιάδες χρόνια την ανθρωπότητα και της αφαιρούν το δικαίωμα της κοινοκτημοσύνης των σπόρων. Νομίζουν ότι θα υποτάξουν τη φύση και ότι θα ταϊζουν τους ανθρώπους με ό,τι βγάζει το εργαστήριο της ανήθικης κερδοσκοπικής τους μανίας. Του Γιάννη Μακριδάκη
Όλα αυτά δεν είναι μια θεωρεία συνωμοσίας την οποίαν πλέκουν άλλοι εις βάρος μας. Όλα αυτά τα μεθοδεύουμε εμείς οι ίδιοι, ο καθένας προσωπικά, με τον καθημερινό του τρόπο ζωής. Αφήσαμε την τροφή μας στα χέρια εταιριών. Αφήσαμε τους σπόρους ακαλλιέργητους. Πέσαμε με τα μούτρα στην αστική βολική (;) ζωή ξεχνώντας ότι τίποτα δεν κερδίζεις δίχως να χάσεις κάτι άλλο. Δώσαμε τον εαυτό μας, την υγεία μας, τη ζωή μας ενέχυρο στο ανήθικο σύστημά μας, με αντάλλαγμα μηνιαίο μισθό σε χαρτιά ευτελή, που αγοράζουν ευτελή προϊόντα.
Φτιάξαμε μέσα σε λίγες δεκαετίες έναν πλανήτη αστών που δεν έχουν δει ντομάτα πάνω σε φυτό, που δεν έχουν γευτεί ποτέ πραγματική ντομάτα. Έναν πλανήτη με κατοίκους που τρώνε τις σάρκες του(ς) καθημερινά. Τον απομυζούν για να ζήσουν και παρ’ όλα αυτά δεν ζουν.
Ανάστροφη πορεία η μόνη πρόταση. Αποσυμπίεση της αστυφιλίας των περασμένων δεκαετιών, της οποίας τις τραγικές συνέπειες ζούμε τώρα και τις τρομακτικές στο μέλλον το άμεσο. Διότι, είναι τελείως απλό και εύκολο να το καταλάβει και να το νιώσει ο καθένας:
Ως πότε θα παίρνουμε μόνο από τη γη και το οικοσύστημα δίχως να κουνάμε ούτε το δαχτυλάκι μας για να δώσουμε κάτι τις πίσω; Ακόμα και τα περιττώματά μας που κάποτε γινόταν κοπριά και ζωή, τώρα είναι μόλυνση και καταστρέφουν το σύστημα που μας κρατά στη ζωντανούς, το οικοσύστημα. Ούτε αυτό το θυμόμαστε όμως πια. Νομίζουμε πως μας κρατά ζωντανούς το χρηματοοικονομικό σύστημα με το μηνιάτικο, ας είναι και άθλιο.
Όποιος πάρει τη χαρά του να δει τη ντοματιά του να δένει καρπό κι ύστερα, αφού ωριμάσει, να την κόψει και να την γευτεί, δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει αστός καταναλωτής. Δεν έχει επιστροφή η ανάστροφη αυτή πορεία από το σύστημα προς το οικοσύστημα. Μια κι έξω γίνεται. Και ευτυχώς στην Ελλάδα σήμερα γίνεται. Καθημερινά και σε περισσότερους.
Αυτή είναι η σιωπηρή μας επανάσταση. Επαναστήνουμε τις αξίες στην κορυφή και αφήνουμε το χρήμα στην ευτέλειά του.

ΥΓ: Όποιος αφήνει το χρηματοοικονομικό σύστημα και την πόλη και επιστρέφει στο οικοσύστημα και την παραγωγή δεν ιδιωτεύει. Γίνεται ένας υπερασπιστής της κοινοκτημοσύνης των σπόρων και των φυσικών πόρων, που οι αστοί με τον γιγαντισμό και την αλαζονεία τους απειλούν να αφανίσουν. Και μαζί τους όλη τη ζωή στον πλανήτη. Ανθρώπους, φυτά και ζώα.

Το δίπολο μέσα μας

Σχολιάζει η Κατερίνα στο προηγούμενο ποστ: “Ας μην ανοίξουμε ένα καινούριο δίπολο, αστός βολεμένος και επαναστάτης αυτόνομος οικολόγος… ας έχει ο καθένας το δικαίωμα να διαχειριστεί τις “επιλογές” του με σεβασμό στην κατάσταση του άλλου.”

Δυστυχώς Κατερίνα η υπερσυγκέντρωση ανθρώπων στις πόλεις και ο γιγαντισμός της αστικής πραγματικότητας, έχει ως κύριο και καθημερινό χαρακτηριστικό του τον μη σεβασμό, την αδιαφορία και την βίαιη καταστροφή της ζωής, των βιοτόπων και των τόπων κάθε άλλου πλάσματος και κάθε άλλου ανθρώπου. Άρα το θέμα του σεβασμού των επιλογών, είναι εξ ορισμού ανύπαρκτο.

Γιγάντιες πόλεις, που για να λειτουργήσουν και να εξυπηρετήσουν τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες τους βυζαίνουν μέχρι τελευταίας σταγόνας όλον τον υπόλοιπο πλανήτη, αποψιλώνουν καθημερινά το οικοσύστημα, εξαφανίζουν βίαια διάφορα είδη ζωής, απειλούν ανθρώπους και τόπους. Σπόροι, φυτά, ψάρια, πουλιά, ζώα, νερά, ενέργεια μετονομάζονται σε χρηματοοικονομικά προϊόντα και πέφτουν στο παιχνίδι της υπερκατανάλωσης δίχως να φροντίζει κανείς για την αναπλήρωσή τους.

Δάση αποψιλώνονται, βουνά ισοπεδώνονται, κάμποι δηλητηριάζονται, για να παραδοθούν στην “ανάπτυξη”, η οποία σημαίνει είτε εργοστάσια ενέργειας (ακόμα και πράσινης!) για να καλύπτει τις ανάγκες των πόλεων, είτε εξορύξεις μεταλλευμάτων για εξυπηρέτηση των βιομηχανικών προϊόντων του αστικού πολιτισμού της κατανάλωσης, είτε χημικές καλλιέργειες για μαζική παραγωγή προϊόντων διατροφής και όχι πια τροφής, είτε για οτιδήποτε άλλο παρόμοιο. Ας μην μιλήσουμε για την βία απέναντι στα ζωντανά που προορίζονται για τροφή των αστών, τα ίδια ή τα προϊόντα τους. Όχι μόνο σεβασμός δεν υπάρχει αλλά ωμή βία και σαδισμός άκρατος.

Ο αστισμός δεν σέβεται τίποτα και επελαύνει με ερπύστριες να τα ισοπεδώσει όλα, να τα αφανίσει όλα. Κι όποιος δεν θέλει να ενταχθεί στα ιδανικά του, όποιος παραμένει απ’ εξω και ζει στο ευρύτερο οικοσύστημα και όχι στο σύστημα, όποιος αντιστέκεται στις πρακτικές του, αυτός πολιορκείται πανταχόθεν και βλέπει τον τόπο του να αναλώνεται από την ανάπτυξη που υπηρετεί τις τσιμεντουπόλεις και την ζωή την ψεύτικη εντός τους, είτε συλλαμβάνεται ως τρομοκράτης, είτε, στην καλύτερη των περιπτώσεων χαρακτηρίζεται τρελός, οικολόγος, τροχοπέδη στην ανάπτυξη και άλλα τέτοια φαιδρά και γελοία.

Την ίδια στιγμή βλέπει καθημερινά τη γη του, τα νερά του, τους σπόρους του να εκποιούνται με τη βία σε ανήθικους επενδυτές, βλέπει τη ζήση του να απειλείται και την φυσική ζωή του να ονομάζεται επικίνδυνη για την δημόσια υγεία των έγκλειστων στο αποστειρωμένο χρηματιστηριακό περιβάλλον τους διότι ο στόχος της ανθρωπότητας είναι να ζήσουν οι αστοί καταναλωτές, γρανάζια της κυκλοφορίας του χρήματος, με κάθε κόστος. Και όλοι οι άλλοι να πεθάνουν ή να συμβιβαστούν με το καθεστώς.

Τίποτα δεν σέβεται ο αστισμός. Ασκεί βία καθημερινά επί ανθρώπων και άλλων πλασμάτων αρμέγοντας ασύστολα κάθε φυσικό πόρο και διοχετεύοντάς τον στις πόλεις, πράττοντας την μέγιστη Ύβρη.

Τίποτα απολύτως δεν σέβεται ο αστός. Κοιτάζει ένα τοπίο και σκέφτεται οικόπεδα, κοιτάζει ένα ποτάμι που τρέχει προς τη θάλασσα και σκέφτεται ότι το νερό πάει χαμένο επειδή δεν το μαζεύουν για να το στείλουν στο καζανάκι του. Τίποτα απολύτως δεν σέβεται και δεν υπολογίζει ο αστός. Ούτε ζώο, ούτε άνθρωπο. Μόνο το αστικό άτομο που το έχει πάνω από κάθε πλάσμα.

Ακόμα και όσοι είναι δήθεν πιο ψαγμένοι στα λόγια και σε κάποιες καθημερινές τους συνήθειες, ακόμα κι αυτοί συμβάλλουν καθημερινά στην βίαιη για κάθε πλάσμα άλωση του πλανήτη από τον αστισμό, όσο δεν ασχολούνται ούτε στο παραμικρό με την αναπλήρωση των φυσικών πόρων που καταναλώνουν, όσο δεν μετέχουν ενεργά και αποφασιστικά της αντίστασης ενάντια στην υποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος από το χρηματιστηριακό.

Γι αυτό Κατερίνα ας ανοίξουμε το καινούριο αυτό δίπολο, είναι μάλλον η κατάλληλη ώρα. Ας το ανοίξει ο καθένας μέσα του. Ας αποφασίσει με ποιους είναι και με ποιους θέλει να πάει. Με τους αστούς καταναλωτές που απομυζούν το οικοσύστημα δίχως να σέβονται τίποτα ή με τα φυσικά πλάσματα που κάθε μέρα βιώνουν τη βία της “ανάπτυξης” του αστισμού στον τόπο τους και στη ζωή τους; Το δίπολο αυτό είναι το πρωταρχικό , το βασικό και αυτό οφείλει να το θέσει ο καθένας στον εαυτό του και να πάρει αποφάσεις όσο είναι καιρός. Διότι ναι, ο καθένας από μας μπορεί να σώσει τον κόσμο. Αρκεί να αλλάξει τον κόσμο του.-


Διαβάστε επίσης: Καλοκαιρινές συναντήσεις στη Βολισσό – To καλοκαίρι συζητάμε για τις συνέπειες τις αστικοποίησης του πλανήτη, για την ευθύνη και για την ανάστροφη πορεία του καθενός μας προσωπικά

Αστός καταναλωτής εναντίον ανθρώπου και κάθε πλάσματος. Του Γιάννη Μακριδάκη

Πέρασε πάλι χτες από το χωριό ο φίλος μου ο Λευτέρης με τα συμπράγκαλά του, να πάει στο βουνό και να συλλάβει πουλιά διαβατάρικα, να τα δακτυλιώσει, να τα πάρει τις μετρήσεις τους και να τα λευτερώσει ξανά. Τι Λευτέρης θα τανε αλλιώς;

Και κάτσαμε το βράδυ να πιούμε και να πούμε. Εγώ τα δικά μου κι εκείνος τα δικά του, που και τα δυο μαζί στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουν. Το πόσο εγωιστικό και (αυτο)καταστροφικό ον έχει καταντήσει ο σύγχρονος άνθρωπος.

Το σουιτάκι, μου λεγε ο Λευτέρης, ένα πουλάκι τόσοδα, μόλις 15 γραμμάρια η ύπαρξή του κι ένα τίποτα η πνοή του, ξεχειμωνιάζει στην υποσαχάρια Αφρική κι έρχεται τέτοια εποχή κατά δω, ανεφοδιάζεται κάτω από τη Σαχάρα, περνάει την έρημο, κάνει μια στάση ύστερα και παίρνει πάλι δυνάμεις και εφόδια στη βόρεια Αφρική για να διαβεί τη θάλασσα, πετάει ύστερα πάνω από τα νησιά του Αιγαίου κι ανεβαίνει βόρεια, φτάνει μέχρι τη Σιβηρία όπου ζευγαρώνει, γεννά και ξαναρχίζει το φθινόπωρο το ταξίδι της επιστροφής μέχρι τη Νότια Αφρική. Ένα πουλάκι τόσοδα, που μες στη χούφτα σου αν το πιάσεις και νιώσεις την καρδούλα του πώς χτυπά, δεν θα μπορέσεις ποτέ να την ξεχάσεις την αίσθηση.

Αυτά και εκατομμύρια ακόμα τέτοια, αδιάφορα για το χρηματιστηριακό περιβάλλον θαύματα, συμβαίνουν στο φυσικό οικοσύστημα του πλανήτη γη, ο οποίος φιλοξενεί κι ένα ακόμα ον, που λέγεται άνθρωπος και αυτοχαρακτηρίζεται ως το πιο έξυπνο και ανώτερο, μόνο και μόνο επειδή έχει τη δυνατότητα να τα καταστρέψει όλα γύρω του κι ύστερα να αυτοκαταστραφεί κανιβαλιστικά.

Εγκλωβισμένοι μέσα στο ψεύτικο, ανήθικο και ηλίθιο σύστημά τους οι άνθρωποι, δεν παίρνουν πλέον μυρωδιά τη Ζωή, δεν τους απασχολεί καθόλου τι συμβαίνει δίπλα τους, στα διπλανά υποσύνολα από το δικό τους, δεν έχουν ιδέα για το μεγαλείο. Βαυκαλίζονται πως όλα γυρνάνε γύρω από δαύτους, πως είναι οι κυρίαρχοι και οι πολιτισμένοι.

Και επειδή όντως έχουν τη δυνατότητα να καταστρέψουν τα πάντα γύρω τους με την παράλογη και παραφύσιν πραγματικότητα που φτιάξανε και συνεχώς γιγαντώνουν, μπαίνοντας μέσα ολοένα και περισσότεροι, το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό πιο πολύ από κάθε άλλη ιστορική περίοδο.

Ο γιγαντισμός των πόλεων και του αστικού πληθυσμού της γης, φέρνει την αποψίλωση του πλανήτη από πόρους, που χρειάζονται για να τραφούν και να ζήσουν όλοι αυτοί που τίποτα δεν κάνουν (ούτε το έχουν σκαφτεί καν) για να αναπληρώσουν τα όσα καταναλώνουν στην καθημερινότητά τους. Τα θύματα αυτής της αστικοποίησης και της λελογισμένης ή αλόγιστης κατανάλωσης φυσικών πόρων είναι πρώτα τα άλλα έμβια όντα, που χάνουν τους βιότοπούς τους και που εξαφανίζονται ως είδη από τον πλανήτη, είναι κατόπιν οι άνθρωποι, εκείνοι που ακόμα δεν έγιναν όμοιοι με τους άλλους, δεν έγιναν αστοί καταναλωτές, οι άνθρωποι αυτοί που χάνουν τη γη τους, τα νερά τους, οι άνθρωποι στους οποίους απαγορεύεται να φυτεύουν τους σπόρους τους, για λόγους δημόσιας υγείας των αστών – γραναζιών του συστήματος, οι άνθρωποι που εκδιώκονται από την ανάπτυξη που υπηρετεί τους αστούς καταναλωτές, είτε αυτοί ζουν στα δάση του Αμαζονίου και οι πολιτισμένοι αστοί τους αποκαλούν ιθαγενείς απολίτιστους, είτε ζουν στην Χαλκιδική και στα νησιά του Αιγαίου και τους αποκαλούν παρομοίως ιθαγενείς και οπισθοδρομικούς, αντιαναπτυξιακούς.

Η πορεία της αστικοποίησης του πλανήτη φαίνεται δυστυχώς ανεξέλεγκτη και ταχύτατη, οπότε το αδιέξοδο είναι πλέον από ποτέ ορατό. όσο καταστρέφεται η γη για να ζούν και να καταναλώνουν οι αστοί, τόσο δεν θα μπορούν πια να ζήσουν ούτε τα σουιτάκια ούτε οι άνθρωποι, ούτε κανένα άλλο πλάσμα.

Η τελική φάση της πορείας, η οποία διαφαίνεται ήδη, είναι η πλήρης αντικατάσταση του φυσικού από το χρηματιστηριακό περιβάλλον και η πλήρης επικράτηση επί της γης μονάχα ενός είδους “ανθρώπου”, ο οποίος θα τρέφεται αποκλειστικά με τροφές που παράγονται σε εργοστάσια από τεχνητές πρώτες ύλες, θα αναπνέει πληρώνοντας το σύστημα για να του δίνει οξυγόνο, θα πίνει μονάχα νερά νεκρά, τα οποία βέβαια θα αγοράζει διότι τίποτα πλέον δεν (θα) αποτελεί φυσικό αγαθό, όλα είναι χρηματιστηριακά προϊόντα, ελεγχόμενα για δήθεν λόγους δημόσιας υγείας αλλά ουσιαστικά για λόγους χειραγώγησης, και όλα αποκτούνται, δίνοντας τη ζωή σου ενέχυρο στο χρηματιστηριακό περιβάλλον για να σου δώσει χρήμα και να τα αγοράσεις. Αλλιώς είσαι ανάξιος και δεν έχεις λόγο ύπαρξης.

Και μόλις, πολύ γρήγορα, καταφέρει αυτό το “ον”, ο αστός καταναλωτής “άνθρωπος”, να τα κατασπαταλήσει και να αφανίσει όλα γύρω του, θα ξυπνήσει μια μέρα και θα κοιτάξει ολόγυρα μες στα τσιμέντα και στη φούσκα του, που θα χει μόνο δέντρα διακοσμητικά και φωνές πουλιών από ηχεία, αλλά το μόνο που θα βρει να φάει για να κρατηθεί στη ζωή θα είναι ο διπλανός του.

Ο αστός που ενσαρκώνει ο καθένας από μας είναι ο νούμερο ένα εχθρός του εαυτού του. Ο αστικός μας εαυτός μάς σκοτώνει ως ανθρώπινα όντα. Κι όχι μόνο εμάς, δυστυχώς. Σκοτώνει τα πάντα γύρω μας.

http://yiannismakridakis.gr/?p=2893

Φυτρώνουν σπόροι

Posted on May 2, 2013

Ευχαριστώ όλους σας που κάθε μέρα μου γράφετε μέηλ και μου γνωστοποιείτε τις σκέψεις σας αλλά κυρίως την απόφασή σας για απεγκλωβισμό από το χρηματοοικονομικό περιβάλλον της κατανάλωσης και αλλαγή ζωής κοντά στο φυσικό περιβάλλον.

Άνθρωποι που φεύγουν από τις πόλεις, νέοι που είχαν φύγει μετανάστες στο εξωτερικό, είδαν το αδιέξοδο κι εκεί και γυρίζουν τώρα πίσω για να μείνουν στο χωριό των προγόνων τους και να ασχοληθούν με την παραγωγή και την αναπλήρωση των φυσικών πόρων, κάθε μέρα όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν το αδιέξοδο της αστικής καταναλωτικής διαβίωσης, βλέπουν ευρύτερα από τα στενά όρια του φτιαχτού περιβάλλοντος της κατανάλωσης και τολμούν να αλλάξουν τρόπο ζωής.

Αυτή η σιωπηρή επανάσταση που κάνει ο καθένας μέσα του, είναι η ελπίδα για την αλλαγή όλου του σκηνικού.

Καλά να στε, μου δίνετε μεγάλη χαρά γνωστοποιώντας μου τις αποφάσεις και τις δράσεις σας, μεγάλη συγκίνηση γράφοντάς μου ότι ήδη κάποιοι σπόροι του λόγου φυτρώνουν.

http://yiannismakridakis.gr/?p=2904