Μας αξίζει να γυρίσουμε από κει που ήρθαμε. Στη ζούγκλα.

Θα είδατε (κι αν δεν είδατε, θα δείτε σίγουρα σύντομα γιατί τέτοιες κανιβαλικές φωτο πουλάνε) την άπορη Μεξικάνα που γεννά έξω από νοσοκομείο, διότι δεν δέχτηκαν να ξεγεννήσουν και να νοσηλεύσουν, όπως και να φροντίσουν την ίδια και το παιδί της.

Δεν θα πω για τον αχρείο που τράβαγε φωτογραφία αντί να την βοηθήσει, και έχει πέσει το νεογέννητο στο χώμα, με τον λώρο δεμένο ακόμα στην κοιλιά του να κρέμεται από τα σπλάχνα της μάνας του. Δεν θα πω για το άθλιο κράτος και το άθλιο επίσης νοσοκομείο και το ιατρικό του προσωπικό. Δεν θα πω για όσους στηρίζουν αυτό το κράτος. Θα πω μόνο: Που στο διάολο ήταν ο πατέρας αυτού του παιδιού; Που ήταν οι γονείς της μάνας και του πατέρα; Που ήταν ένας έστω ΑΓΝΩΣΤΟΣ άνθρωπος; Που να μη με ξαναπάρει βράδυ ο ύπνος, Που ήταν έστω ένας; Ένας.
Εκεί πάμε. Και κει βαδίζουμε. Και κει θα καταλήξουμε με την αρρώστια της απάθειας, της αδιαφορίας, της βαθιάς κατά-θλιξης, της φωτοτηλεθέασης, της απόλυτης απαξίωσης της ανθρώπινης ψυχής μας. της ύβρις.
Kαι μακάρι να κάνω λάθος. Αλλά δεν το βλέπω.
Μας αξίζει απόλυτα να γυρίσουμε από κει που ήρθαμε λοιπόν. Και κει που δείχνει πορευόμαστε με μαθηματική ακρίβεια, αν δεν αλλάξουμε ρότα. Στη ζούγκλα.

Υγ1. και στην καλύτερη περίπτωση (ο Θεός να την κάνει), ακόμα και να φτάσω να σκεφτώ, ότι την έβαλαν εκεί «κάποιοι» την συγκεκριμένη στιγμή που γεννάει! ή έκαναν φώτοσοπ για να βγάλουν λεφτά, ή  έστω για να επιβιώσουν, στο ίδιο συμπέρασμα θα φτάσω.
Και σε κάθε περίπτωση δεν θα αναπαράγω τη φωτογραφία.

Υγ.2. Την κοινωνία όλοι μαζί την φτιάχνουμε. Είναι το ΚΟΙΝΟ που μας χαρακτηρίζει. Κι αυτό το κοινό μας βάζει μέσα όλους, θέλουμε δεν θέλουμε. Μικρές ή μεγάλες, ή ελάχιστες ευθύνες δεν θα τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε. Ούτε είμαι της άποψης ότι όποιος έχει καλές προθέσεις, και είναι καλός άνθρωπος και δεν έχει βλάψει κανέναν είναι αθώος και άσπιλος. Γιατί δεν είναι το θέμα να είσαι υπέρ του δίκαιου, αλλά κατά του άδικου. Και έμπρακτα. Πόσους ανθρώπους γνωρίζετε να είναι κατά του άδικου και έμπρακτα; Και να μην τους έχουν στη γωνία; Κυνηγημένους; Ακόμα και σήμερα; Εγώ κανέναν. Μα κανέναν. Ούτε σήμερα, ούτε ποτέ.

Αλλά αν δεν αποφασίσουν οι άνθρωποι να παλέψουν και να συγκρουστούν, και να στερηθούν, και ότι άλλο να πάθουν, για πράγματα που οι ίδιοι δεν θα απολαύσουν, και να πληρώσουν το όποιο τίμημα για να τα χαρούν -ίσως- οι επόμενοι -με αμφίβολη κατάληξη- όπως έκαναν εκατομμύρια αγωνιστές, και μάχιμοι διανοούμενοι, και επιστήμονες, δεν υπάρχει καμία ελπίδα.

Όπως έχω γράψει σε παλιότερο σχόλιο, αν δεν γίνουμε η πλειοψηφία αριστεροί με την κοινωνιοκεντρική έννοια του όρου με βάση την συνύπαρξη, δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Βαδίζουμε στον όλεθρο. Ο πλανήτης καταρρέει στην κυριολεξία. Γιατί ο καπιταλισμός στηρίζεται στην καταστροφή της φύσης για να επιβιώνει, εκτός των άλλων. Και αυτή είναι η εκδίκηση -στη χειρότερη- των ανθρώπων της Αριστεράς, ή η ικανοποίηση -στην καλύτερη- αν θέλετε, για τα όσα έχουν υποστεί στο παρελθόν ειδικά, ανά τον κόσμο, ακόμα και από δικούς τους ηγέτες-τυράννους. Γιατί παρόλα τα λάθη, είχαν δίκιο.-

Σχετικό άρθρο:

H πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι. Της Κρυσταλίας Πατούλη