Κτήνος είναι το κράτος που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ψυχική ασθένεια

Πρώην αστυνομικός με ψυχιατρικά προβλήματα(αφού λέγεται πως έπαιρνε φαρμακευτική αγωγή – δεν ξέρουμε με ποιόν τρόπο) μένει στο σπίτι μόνος με τα δύο παιδιά του, το ένα μάλιστα με κινητικά προβλήματα, γιατί η μητέρα μπαίνει -κι αυτή μόνη- στο νοσοκομείο να κάνει εγχείρηση.

Μέσα σ’ αυτή την οικογενειακή κρίση(όταν αλλάζει κάτι δημιουργείται κρίση κι όταν δημιουργείται κρίση κάτι αλλάζει) και χωρίς να έχει ψυχολογική υποστήριξη(αν τον έβλεπε, σταθερά, ψυχίατρος/ψυχοθεραπευτής προφανώς θα τόνιζε ότι δεν μπορεί να έχει την επιμέλεια των παιδιών του ούτε για δύο ώρες μόνος του) ο πατέρας πνίγει το παιδί του επειδή έκλαιγε και το πετάει στα σκουπίδια μέσα σε μια σακούλα.

Αφού λοιπόν το κράτος δεν ασχολείται σοβαρά με την ψυχική υγεία(το πλεόνασμα νά ‘ναι καλά) και κυρίως με την πρόληψη αυτής, θα βλέπουμε να συμβαίνουν ανάλογα αποτρόπαια γεγονότα. Διότι δεν υπάρχει καμία ενημέρωση, πρόληψη, ευαισθητοποίηση της κοινωνίας. Αντίθετα υπάρχει ακόμα ταμπού και επιπλέον υπάρχει και στιγματισμός(χτες σε κάποιο κανάλι έλεγαν συνέχεια με.. νόημα, πως ο πατέρας του παιδιού «έχει ένα ευαίσθητο ιατρικό πρόβλημα»).

Ξέρουμε, οι περισσότεροι θα κοιμηθούνε -κάποια στιγμή ξανά- ήσυχοι γιατί «αυτά δυστυχώς συμβαίνουν», αλλά είναι χρέος μιάς κοινωνίας να μη συμβαίνουν. «Ακόμα κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί», είπε ο Ηράκλειτος. Αλλά τώρα σε σοβαρή εφημερίδα βλέπω τίτλο «Το κτήνος ομολόγησε την πράξη του». Λοιπόν, κτήνος -ή όπως γράφεται αλλού, τέρας- είναι το κράτος που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ψυχική ασθένεια.

ΥΓ1: Με αφορμή το γεγονός και την πρώην επαγγελματική ιδιότητα του πατέρα, να πω επίσης, πως ειδικά οι αστυνομικοί θα έπρεπε να περνούν από υποχρεωτική εκπαίδευση στη συμβουλευτική ψυχολογία, γιατί -εκτός των άλλων- μέσα σ’ αυτή την εκπαίδευση -που περιλαμβάνει και τουλάχιστον 150 ώρες ψυχοθεραπεία- αν κάποιος π.χ. φανεί πως έχει ψυχιατρικό πρόβλημα, θα πρέπει να αναλαμβάνει -κι αν- μόνο εργασία γραφείου, λαμβάνοντας τη φαρμακευτική αγωγή και έχοντας μόνιμη ψυχολογική υποστήριξη. Αντίθετα, βλέπουμε πως π.χ. αν και κρίνονται πολλοί ακατάλληλοι να κρατάνε όπλο, δεν γίνεται τίποτα.

ΥΓ2: Οποιασδήποτε μορφής μικρό ή μεγάλο έγκλημα, από το μπούλινγκ μέχρι το βασανισμό ή το φόνο = μικρή ή μεγάλη ψυχική διαταραχή/ασθένεια.
Θέλουμε να το καταλάβουμε, δεν θέλουμε, αυτό είναι.
Συνεχίστε λοιπόν να χτίζετε μόνο δικαστήρια και φυλακές και όχι δομές ψυχικής υγείας και σχολεία, αφήστε τους δασκάλους και τους καθηγητές να ψωμολυσάνε και να μαθαίνουν στα παιδιά μόνο για τον Καραϊσκάκη και το Αλβανικό(και να τα βασανίζουν με τις σαδιστικές Πανελλήνιες πριν ακόμη καλά καλά ενηλικιωθούν), αλλά μην κάνετε τίποτα για πρόληψη/θεραπεία ψυχικής υγείας, βάλτε και σκόρδα έξω από τα σπίτια σας να μη σας πιάσει το κακό, αλλά τουλάχιστον, σ’ αυτή την περιπτωση, μεγαλώστε τα νεκροταφεία.

Διαβάστε επίσης:
Ψυχιατρική είναι… Του Μιχάλη Παπαγγελή
Περι ψυχολογίας και ψυχοθεραπείας

* Η Κρυσταλία Πατούλη είναι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Παντελής Παντελίδης: Η ετυμηγορία

pantelidis
«Ο πλούτος πεθαίνει.
Οι συγγενείς πεθαίνουν.
Κι εσύ θα πεθάνεις.
Ξέρω όμως κάτι,
που δεν θα πεθάνει ποτέ…
Η ετυμηγορία για κάθε ένα νεκρό.» (1)
Ανώνυμου

Αναρωτιέμαι από την ώρα που είδα τη μάνα του Παντελή Παντελίδη να βγαίνει υποβασταζόμενη από την εκκλησία για το μνημόσυνο ενός χρόνου από το θάνατό του: Όταν μπαίνεις σε αυτοκίνητο κάποιου που είναι υπό την επήρεια ψυχότροπων ουσιών, όπως π.χ. το αλκοόλ, και τον έχεις στο τιμόνι, πόσοι είναι οι ανεύθυνοι; Όταν βλέπεις ότι κάποιος έχει πιει την Άρτα και τα Γιάννενα και όχι μόνο τον αφήνεις να οδηγήσει μπροστά στα μάτια σου, αλλά γίνεσαι και συνοδηγός του, πόσοι είναι συνένοχοι ενός τροχαίου εγκλήματος;

Υπήρξα και ‘γω κάποτε θύμα τροχαίου εγκλήματος (2). Δεν οδηγούσα, ούτε έπινα, αλλά έβλεπα ότι ο οδηγός έτρεχε. Φίλος της φίλης που φιλοξενούσα, τους έκανα κυριολεκτικά τη χάρη να βγω μαζί τους μετά από πίεση και βρέθηκα τελικά στα επείγοντα. Όμως μέχρι σήμερα, θεωρώ υπεύθυνο και τον εαυτό μου που ανέβηκα στο όχημά του, κι ας ήμουν μόνο 22 χρονών, κι ας δεν ήξερα ούτε να οδηγώ, κι ας μην είχα εκείνο το βράδυ ούτε χρήματα για ταξί ώστε να γυρίσω σπίτι μου. Ας πήγαινα με τα πόδια.

Τον επικίνδυνο οδηγό για τον εαυτό του ή και τους άλλους τον αναγνωρίζεις, είτε είναι πιωμένος, είτε όχι. Πόσο μάλλον να «έχει πιει τα άντερά του» και να φαίνεται ακόμα και στο τελευταίο βίντεο που τον απαθανάτισε εν ζωή, ότι το χρώμα των ματιών του έχει γίνει σχεδόν κόκκινο και σα να παραμιλάει και σα να παραπατάει.

Και όμως, όλοι οι γύρω του τον αφήνουν να οδηγήσει! Ειλικρινά, τι άνθρωποι ήταν αυτοί; Τι είδους άνθρωποι άφησαν να οδηγήσει κάποιος(αν οδήγησε), ο οποίος εκείνη τη στιγμή, δεν είχε όχι μόνο λογική για να αποφασίζει και να κρατάει τιμόνι, αλλά ούτε λογική για να περπατάει; Δεν έπρεπε να του πάρουν τα κλειδιά από το χέρι, όπως θα έπαιρναν ένα όπλο, αν κρατούσε; Διότι τα κλειδιά αυτοκινήτου σε έναν μεθυσμένο, ισοδυναμούν με όπλο στραμμένο εναντίον του ή εναντίον άλλων. Αναρωτιέμαι.

Αναρωτιέμαι για την ακρίβεια εδώ και έναν χρόνο, από τότε που έμαθε ο κόσμος σε τι κατάσταση βρισκόταν ο Παντελίδης, εκείνο το πρωί, όταν ξενυχτισμένος και πιωμένος μπήκε στο αυτοκίνητο.

Αν οδήγησε, όντως, την ευθύνη δεν μπορώ, λοιπόν, προσωπικά, να την δώσω μόνο στον ίδιο, αλλά σε όλους όσοι τον άφησαν να οδηγήσει, αλλά και σε όσους έφυγαν μαζί του. Κι αν δεν οδηγούσε ο ίδιος, τότε ποιος πήρε την ευθύνη να οδηγήσει ένα ξένο αυτοκίνητο και σε τι κατάσταση βρισκόταν κι αυτός; Ίδια; Παρόμοια; Δεν υπήρχε ένας άνθρωπος εκεί κοντά τους όταν τούς είδε να μπαίνουν στο αυτοκίνητο, που να είχε τα μυαλά στο κεφάλι του; Ταξί δεν υπήρχαν;

Δυστυχώς ο Παντελίδης ήταν ένας άνθρωπος με πολλά ταλέντα και δεξιότητες, αλλά την τελευταία του νύχτα δεν είναι μόνο ότι έκανε μοιραίες επιλογές για τον εαυτό του(ποτά, τζόγος), αλλά ως φαίνεται δεν είχε και πραγματικούς φίλους μαζί του, ούτε ανθρώπους να τον νοιάζονται, αλλά ούτε καν ανθρώπους με κάποια επαρκή λογική και συναίσθηση. Ή μήπως και ηθική; Για ποιόν λόγο; Ήταν όλοι στην ίδια κατάσταση με τον ίδιο; Δεν θα μάθουμε, ίσως, ποτέ.

Ας γίνει τουλάχιστον σε όλους τους νέους -και τους παλιούς- ένα τραγικό μάθημα. Δεν οδηγούμε πιωμένοι, δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να οδηγήσει επίσης πιωμένος, και σε καμία περίπτωση δεν μπαίνουμε σε αυτοκίνητο που θα οδηγήσει κάποιος πιωμένος. Και πρώτα απ’ όλα, δεν πηγαίνουμε με το αυτοκίνητό μας εκεί που ξέρουμε ότι θα φύγουμε έχοντας χάσει κάθε αίσθηση νηφαλιότητας.

Κι ας μην ξεχάσουμε πως είμαστε συνυπεύθυνοι και συνεργοί σε ότι συμβεί, όταν αφήνουμε το τιμόνι σε μεθυσμένο και μάλιστα τον συνοδεύουμε, άρα τον στηρίζουμε στην αποκοτιά του.

Και όλα αυτά, αν όντως οδηγούσε, ο -τώρα πια- νεκρός. Το θέμα είναι ότι δεν ζει για να μιλήσει ο ίδιος, δεν έχει δεύτερη ευκαιρία να μάθει από τα όποια λάθη, πάθη, αδυναμίες, ανευθυνότητες, δικές του ή άλλων.

Ακόμα όμως κι ένας δολοφόνος, όταν είναι υπό την επήρεια ψυχότροπων, λαμβάνεται υπόψιν από τη δικαιοσύνη για την τελική ετυμηγορία.
Σε κάθε περίπτωση, όλοι μας, και πρωτίστως οι δικαστές, επαγγελματίες και …ερασιτέχνες, όπως και όλοι οι υπεύθυνοι και ανεύθυνοι αυτής της ιστορίας, και της κάθε ανάλογης ιστορίας, θα πρέπει να κουβαλάνε αυτήν την επίγνωση, πως η ετυμηγορία για κάθε ένα νεκρό, δεν πεθαίνει ποτέ…

*Κρυσταλία Πατούλη, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας / Αρθογράφος – afigisizois.wordpress.com

(1) Από το βιβλίο: Με γόμα και καθρέφτη. Εννιά ιστορίες συστημικής ψυχοθεραπείας, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα – 2003.
Ιστορία: «Για τη ζωή και το θάνατο» της Ελένης Νίνα, κλινικού ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας.
(2) SOS Τροχαία εγκλήματα – Πανελλαδικός σύλλογος: https://sostegr.wordpress.com/


Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/blogarontas/pantelis-pantelidis-i-etymigoria

Το παιδί, του παιδιού, ω παιδί!

219220-komotinidol«Κομοτηνή: Για αποπλάνηση, βιασμό και ανθρωποκτονία κατηγορείται ο 15χρονος«. Και μετά στο τέλος της είδησης, η επιπλέον πληροφορία: «Το παιδί που στο παρελθόν είχε επίσης αποπειραθεί να βιάσει άλλο ανήλικο, είχε πέσει και το ίδιο θύμα βιασμού». To παιδί, του παιδιού, ω παιδί!

Δύσκολο ακόμα και να το δώσεις γραμμένο για να το καταλάβει ο κόσμος. Να το πούμε κι αλλιώς:
Το κωφάλαλο 15χρονο ανήλικο αγόρι που φέρεται να «ομολόγησε»(σε εισαγωγικά το «ομολόγησε» γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει), ότι σκότωσε το 6χρονο κωφάλαλο αγόρι, και θα αποδειχθεί από τη νεκροψία αν εκτός του ότι το σκότωσε, το βίασε, φέρεται να είχε βιαστεί και το ίδιο στο παρελθόν(όπως λέγεται, το είχαν απαγάγει, το είχαν πάει σε ένα χωριό και το είχαν δέσει σε δέντρο και το είχαν βιάσει), και αργότερα φέρεται να είχε αποπειραθεί να βιάσει άλλο ανήλικο.
Σε εγκαταλελλειμένο σπίτι… δεμένο χεροπόδαρα, βιασμένο, το σκοτωμένο το είχε -να δείχνει την ακινησία, τη φυλακή-, του έκλεισε το στόμα να μην ακουστούν οι άναρθες κραυγές του, να πεθάνει ασφιχτυώντας, και σκεπασμένο με ένα μπουφάν το είχε -να προστατευτεί από την παγωνιά-, σκεπασμένο και με μια κουρτίνα λένε ότι το είχε -να κρυφτεί από τα μάτια της κοινωνίας, να μείνει για πάντα μυστικό, ακόμα κι από τον ίδιο.
Δεν μπορούσε να μιλήσει με λέξεις, να εξηγήσει με λέξεις, αλλά όλα τα έδειξε, αφού δεν μπόρεσε αλλιώς να τα μοιραστεί, με όλη τη φρίκη που κουβαλούσε τα έδειξε, σε όλους όσοι δεν καταλάβαιναν τη «γλώσσα του».
Τώρα εμείς δεν βρίσκουμε λέξεις μιλήσουμε γι’ αυτή την πολλαπλή τραγωδία. Δεν έχουμε λέξεις. Έχουμε χρέος όμως να τις βρούμε.
Η άρρωστη κοινωνία, βγάζει άρρωστους ανθρώπους. Κι ότι προκάλεσε την αρρώστεια τους -χωρίς να επέμβει καμία δικαιοσύνη, χωρίς κανένας να τους καταλάβει, χωρίς κανένας να υπάρχει για να μοιραστούν τη φρίκη που έζησαν- το επαναλαμβάνουν στους άλλους ή και στον εαυτό τους.
Γι’ αυτό ζουν -συνειδητά ή ασυνείδητα: Για να βλέπουν να πονάνε οι άλλοι από τον πόνο που προκάλεσαν, απο τον πόνο που τους προκάλεσαν. Για να καθρεφτίζονται σε… φωτογραφίες πόνου, που είναι οι ίδιοι με κάποιον τρόπο μέσα τους.

Αν συνεχίσει η κοινωνία να απαξιεί για την… παιδική ψυχή της, θα συνεχίσει να βλέπει το πρόσωπo αυτής της απαξίωσής μπροστά της. Αν, όμως, η κοινωνία, Κεμάλ, μπορέσει να σταματήσει κάποτε την παιδική κακοποίηση, υπάρχει μια ελπίδα να αλλάξει. Όπως είπε και ο Henrik Ibsen: Η μεγαλύτερη αμαρτία, η ασυγχώρητη, είναι να σκοτώνεις μέσα σ’ έναν άνθρωπο την αγάπη.-

25/1/17

Όταν στον 21ο αιώνα, επαγγελματίες καταπιάνονται με υποθέσεις ακραίας κακοποίησης και βίας παιδιών και γενικά ανηλίκων δεν νοείται να μην έχουν μαζί και έναν ειδικό ψυχικής υγείας.

Το ψυχικό τραύμα, ως σοκ, δημιουργεί κάτι σαν λοβοτομή στο μυαλό του ανθρώπου, πόσο μάλλον στο κάθε παιδί.

Η βία μπορεί να κάνει κάποιον να ταυτιστεί με τον επιτιθέμενο και από θύμα να γίνει θύτης. Κατόπιν να μην μπορεί καν να θυμηθεί -σε πολλές περιπτώσεις- την κακοποίηση που υπέστη κάποτε.

Δεν γίνεται να βγαίνουν ακόμα και δικηγόροι και να λένε ότι ο 15χρονος είπε πως τον είχαν απαγάγει, και τίποτε άλλο. Δηλαδή τον απήγαγαν γιατί; Για πλάκα; Και έως να υπονοούν πως το λέει ακόμα και για άλλοθι.

Οι περιπτώσεις ακραίας κακοποίησης χρειάζονται διερεύνηση πριν αποφανθεί κάποιος.

Από εκεί και πέρα, ακόμα κι αν φτάσουμε να μιλάμε για έναν ανήλικο εγκληματία, ή ακόμα και έναν ανήλικο ψυχοπαθή, μιλάμε για ανήλικο.

Τέρατα ανήλικοι, υπάρχουν, γιατί υπάρχουν τέρατα ενήλικοι, υπάρχει τερατοποιημένη κοινωνία. Ας κοιταχτούμε λοιπόν στον καθρέφτη μας. Οι ανήλικοι μάς καθρεφτίζουν.

Αναρωτιούνται κάποιοι, σωστά, γιατί τον άφησαν ελεύθερο από τον πρώτο βιασμό που φέρεται να έκανε. Και γιατί δεν τον έβαλαν σε ένα κοινωνικό πρόγραμμα. Αλλά το κακό δεν έγινε εκεί. Το κακό ξεκίνησε όταν άφησαν μόνο του τον 15χρονο μετά από ένα τέτοιο κακοποιητικό σοκ, και όταν αφέθηκαν ατιμώρητοι αυτοί που τον βίασαν. Με όποιον τρόπο…

Διότι σε αυτή τη φαβέλα στην Κομοτηνή, «βιάζονται» καθημερινά οι άνθρωποι, ανήλικοι και ενήλικοι.

Ας πάμε λοιπόν όλοι στα δικαστήρια να μας δικάσουν, γιατί είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι’ αυτό. Για τις κυβερνήσεις που έχουμε, για το κράτος που έχουμε, για τη δικαιοσύνη που έχουμε, για την κοινωνική πρόνοια που δεν έχουμε, για τους ψυχολόγους που δεν έχουμε, και για τόσα άλλα.

Το γεγονός αυτού του αποτρόπαιου θανάτου, τραυματίζει δευτερευόντως όλη την κοινωνία μας, γιατί βλέπουμε τι παιδιά μεγαλώνουμε, άρα τι ανθρώπους δημιουργούμε, ας ζούν και σε μια φαβέλα, κάπου μακριά μας.

«Ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί μεταχειρίζεται ένα άλλο παιδί, δείχνει το πως ζει το ίδιο’ δείχνει τη μεταχείριση που δέχεται από τους ενήλικες που το «φροντίζουν»». Κώστας Νασίκας, ψυχαναλυτής

ΥΓ.:

– «Η εκπαίδευση είναι εξαιρετικό πράγμα. Αλλά ό,τι αξίζει να μάθουμε, δυστυχώς δεν μπορεί να διδαχθεί» είχε πει ο Όσκαρ Ουάιλντ. Μόνο με τη λογική, κανείς δεν μπορεί να μας «διδάξει», πώς θα θεραπευτούμε από ένα ψυχικό τραύμα. Και μόνο με το βίωμα αλλάζει ο άνθρωπος : Το ψυχικό τραύμα

– Μπορεί κάποιος να γίνει βίαιος και εγκληματίας επειδή δεν τον καταλάβαμε, δεν τον πλησιάσαμε σαν άνθρωπο για να καταλάβουμε τι ζει. Έτσι γίνεται εγκληματίας […] ένα άτομο αν δεν μπορέσει να μοιραστεί το βίωμά του, χάνει την ανθρώπινή του διάσταση και δεν μπορεί να ζήσει […] Κώστας Νασίκας, ψυχαναλυτής – «Αν δεν μοιράζονται τα βιώματα, χάνεται η ανθρώπινη διάσταση»

-Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού : Αλις Μίλερ, ψυχαναλύτρια – «Η άρνηση να μάθουμε»

– Η εξάλειψη της παιδικής κακοποίησης είναι η σημαντικότερη εγγύηση για έναν ανθρώπινο πλανήτη που δεν θα προκαλεί πόνο στον εαυτό του. : «Υπάρχει ελπίδα να αλλάξει αυτός ο κόσμος… Κεμάλ»

 

Εν κατακλείδι: Ανατριχιάσαμε

omiros-tou-kratous
[…] Τώρα πια, τα ωραία λόγια της εισαγγελίας και του υπουργείου δικαιοσύνης, που προσπαθούν να μας θαμπώσουν με «εξειδικευμένους επιστήμονες», με «μέριμνα», με «προστασία», με «ελληνικό και διεθνές δίκαιο», με «θεσμοθετημένα όργανα» και κυρίως «ανθρωπιά», μόνο να μας ανατριχιάσουν -για άλλη μια φορά- μπορούν. Και το κατάφεραν. Ανατριχιάσαμε. […]

«Επισημαίνεται ότι και σε αυτή την περίπτωση, η εισαγγελία ενεργεί με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον του ανηλίκου με το περιεχόμενο που δίδεται στον όρο από το ελληνικό και διεθνές δίκαιο, αλλά και με ανθρωπιά»*.

Παίρνουν τις λέξεις και τις κακοποιούν για να μας συγκινήσουν. Ανθρωπιά. Ποιά ανθρωπιά;

Στις 6 το πρωί έσπασαν την πόρτα του σπιτιού της Ρούπα και μπούκαραν. Λες και δεν είχαν τρόπο να το κάνουν αλλιώς. Κατά τα άλλα «μερίμνησαν για το συμφέρον του ανηλίκου».

Και το πήγαν στη ΓΑΔΑ; Και μετά φώναξαν την κοινωνική υπηρεσία να το «συνοδεύσει» στο Παίδων;

Μέρες πριν την είχε καταδώσει αυτός που θα εισπράξει -αν ήδη δεν έχει εισπράξει- το 1 εκατομμύριο ευρώ(σημειωτέον λέγεται πως στη Γερμανία τον τρομοκράτη που σκότωσε τόσους ανθρώπους τον επικήρυξαν μόνο για 100 χιλιάδες ευρώ). Μέρες πριν ήξεραν τι έχουν να αντιμετωπίσουν. Γνώριζαν ότι η Ρούπα έχει εξάχρονο παιδί που μάλιστα γεννήθηκε στη φυλακή.

Και τι έκαναν γι’ αυτό; Οι γείτονες άκουσαν ουρλιαχτά την ώρα της σύλληψης. Οι γείτονες. Από μακρυά. Μπορεί κάποιος εύκολα να καταλάβει τι έζησε αυτό το παιδί. Ο Βίκτωρας για την ακρίβεια. Για ποιά ανθρωπιά λοιπόν μιλάνε; Και με ποιό χυδαίο θράσος;

Η Πόλα Ρούπα δεν μπορεί πλέον εφόσον έχει συλληφθεί να φροντίσει το παιδί της, αλλά η ίδια ζήτησε να το δώσουν στη γιαγιά και στη θεία του.

Ας το έδιναν λοιπόν στη γιαγιά και στη θεία του και ας έκαναν παράλληλα και τις έρευνες που πρέπει να γίνουν. Και όταν αποφάσιζαν, από τα πορίσματα των ερευνών, ας έβγαζαν επίσημη απόφαση για την επιμέλειά του. Αυτό ίσως θα εμπεριείχε κάποιο ίχνος ανθρωπιάς. Τώρα μόνο υποκρισία.

Και θα μπορούσαμε να πειστούμε γι’ αυτό το ίχνος, αν είχαν φροντίσει η σύλληψη να μη γίνει με αυτόν τον τρόπο και μπροστά στα μάτια αυτού του παιδιού. Και τους ειδικούς να μην τους υποτιμούν μόνο για τα ύστερα, ή για ό,τι συμφέρει τα «θεσμοθετημένα όργανα»(αν θυμάμαι καλά το παιδί του Κουφοντίνα το έδωσαν  αμέσως στον παππού του και το παιδί του Τσοχατζόπουλου στη γιαγιά του, όπως ήθελε η μητέρα του) , αλλά πρώτα απ’ όλα για να προλαμβάνουν και να περισώζουν την όποια «ανθρωπιά» μπορεί να προσφέρει ένα κράτος.

[…] Όσο για την «φροντίδα» κανένας πραγματικά ειδικός στη ψυχική υγεία δε θα άφηνε ένα παιδάκι που έχει υποστεί τέτοιο σοκ χωρίς οικεία πρόσωπα αδιαλείπτως. Κάθε ώρα που περνά η ζημιά μεγαλώνει. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη γι αυτό; […] Αγγελική Σωτηροπούλου: 14,5 χρόνια μετά – Από το κακό στο χειρότερο

[…] Όταν φτάσαμε στην ασφάλεια, πήραν το παιδί μου μακριά μου. Η βίαιη απομάκρυνση ανηλίκου από τη μάνα του είναι αρπαγή. Το παιδί μας, παρά τις επίμονες προσπάθειες που έκανα, δεν μπόρεσα να το δω και, μέχρι το βράδυ της Πέμπτης 5 Ιανουαρίου, κανείς δε γνώριζε πού βρίσκεται. Το παιδί μας είναι όμηρος στα χέρια του κράτους. Είναι ένας αιχμάλωτος του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Αρνούνται να τον δώσουν σε συγγενικά πρόσωπα, παρά το γεγονός ότι είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν.[…] Μπροστά σ’ αυτόν τον πόλεμο έχει μπει η εισαγγελέας ανηλίκων, Νικολού, η οποία δηλώνει πως απαγορεύει σε οποιονδήποτε να έρθει σε επαφή με το παιδί. Δεν πρόκειται για τίποτα λιγότερο από απαγωγή και ομηρία ανηλίκου. Πρόκειται για την πιο ποταπή πράξη σ’ αυτόν τον πόλεμο. Από χθες, 5 Ιανουαρίου, έχω ξεκινήσει απεργία πείνας και δίψας, προκειμένου να σπάσει άμεσα το καθεστώς αιχμαλωσίας του γιου μας και να δοθεί στα συγγενικά μας πρόσωπα. Είμαι επαναστάτρια και δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα. Τρομοκράτες, εγκληματίες, ληστές είναι όσοι απαρτίζουν την οικονομική και πολιτική ζωή. Είναι οι θεσμοί και οι κυβερνήσεις που, μέσα από τα μνημόνια, διεξάγουν την πιο βίαιη, την πιο αποτρόπαιη επίθεση ενάντια στην κοινωνική βάση, στο όνομα της “διεξόδου από την κρίση”. Τρομοκράτης, εγκληματίας, ληστής είναι το κράτος και το κεφάλαιο. […] : Ανακοίνωση της Πόλας Ρούπα

Τώρα πια, οι ανακοινώσεις της εισαγγελίας και του υπουργείου δικαιοσύνης, που προσπαθούν να μας θαμπώσουν με «εξειδικευμένους επιστήμονες», με «μέριμνα», με «προστασία», με «ελληνικό και διεθνές δίκαιο», με «θεσμοθετημένα όργανα» και κυρίως «ανθρωπιά», μόνο να μας ανατριχιάσουν -για άλλη μια φορά- μπορούν. Και το κατάφεραν.

Εν κατακλείδι: Ανατριχιάσαμε.

» ..Το ζήτημα της ακούσιας  νοσηλείας  ρυθμίζεται από έτερο νομοθέτημα (άρθρα 95 και 96 ν.2071/1992) υπόκειται  σε πρόσθετες εγγύησεις ιδίως όσον αφορά ανηλίκους  και απαιτεί σε κάθε  περίπτωση τη σύμφωνη έγγραφη γνώμη δύο ψυχιάτρων άνευ της οποίας ο εισαγγελέας δεν δύναται να διατάξει τον εγκλεισμό .
 Ακόμη  και η εισαγωγή για απλή εξέταση  απαιτεί την ύπαρξη στοιχείων  που να τεκμηριώνουν το ενδεχόμενο ψυχικής  νόσου τα οποία  συνήθως υποβάλλονται στον εισαγγελέα μαζί με τη σχετική αίτηση.
 Συμπερασματικώς η μεταχείριση που επεφυλάχθη στον ανήλικο είναι προδήλως παράνομη και δη αξιόποινη  αφού αναμφιβόλως  επάγεται ψυχική βλάβη  ,ενώ συγχρόνως αποστερείται ο ανήλικος την προσωπική του ελευθερία και τις  φροντίδες των οικείων του χωρίς νόμιμο λόγο […]
Προδήλως εφόσον δεν έχει τηρηθεί η επιβαλλόμενη διαδικασία για την αφαίρεση της άσκησης της επιμέλειας έχει διαπραχθεί από μέρους του εκδόσαντος τη σχετική διάταξη παράβαση καθήκοντος (259ΠΚ), η δε τοποθέτηση του ανηλίκου στο ψυχιατρείο και η απομάκρυνση από τα πρόσωπα που δυνάμει του νόμου ασκούν την επιμελειά του αποτελεί το ποινικό αδίκημα της αρπαγής ανηλίκου (ΠΚ 324) .. » Σάββας Ε. Ιωακειμίδης, Δικηγόρος Αθηνών – Μ.Δ. Ποινικού Δικαιου –Υπ.Δ.Ν. – » Το αποτρόπαιον πρόσωπο μίας πολιτείας σε παρακμή»


Εσχάτως να μην ξεχάσω να ρωτήσω και κάτι εδώ που φτάσαμε: Την κα.Νικολού(εισαγγελέας που έκλεισε το παιδί της Ρούπα στη Ψυχιατρική Μονάδα του νοσοκομείου Παίδων) και όλους τους άλλους που εμπλέκονται στην υπόθεση και βγάζουν όλες αυτές τις ανατριχιαστικές ανακοινώσεις, τους έχει κοιτάξει κάποιος ψυχίατρος;


ΥΓ.1.α.: Προσυπογράφω: […] Η κοινωνική μέριμνα οφείλει να προστατεύει τη μητρότητα και να λειτουργεί με μόνο γνώμονα τις αναγκες ενός παιδιού. Σοβαρές δεοντολογικές και επιστημονικές ενστάσεις δημιουργούνται σε σχέση με τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκε η κράτηση του παιδιού και τη συνεργασία των συναδέλφων που την υλοποίησαν[…] ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΨΥΧΟΛΟΓΩΝ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΤΟΥ 6ΧΡΟΝΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ:

«Παρακολουθώντας τις εξελίξεις μετά τη σύλληψη της Πόλας Ρούπα, από την 5η Γενάρη και έπειτα εγείρονται πολύ σοβαροί προβληματισμοί σχετικά με την επιλογή της κράτησης και στη συνέχεια τον τρόπο διαχείρισης του ζητήματος της επιμέλειας του 6χρονου γιου της και γιου του φυλακισμένου συντρόφου της Νίκου Μαζιώτη.

Πιο αναλυτικά, το παιδί όντας παρόν κατά τη διάρκεια της σύλληψης της μητέρας του και αφού την αποχωρίστηκε απότομα, κρατήθηκε αρχικά από τη αστυνομία και μετά φρουρούμενο στη κλειστή παιδοψυχιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου Παίδων, αποστερούμενο της επικοινωνίας με τη μητέρα του και χωρίς να του επιτρέπεται, παρα μόνο ως αποτέλέσμα κοινωνικής πίεσης μία μέρα μετά και για μικρό χρονικό διάστημα η επικοινωνία του με τους στενούς συγγενεις του.
Σε μια τόσο δύσκολή για τον παιδικό ψυχισμό συνθήκη, η εισαγγελέας ανηλίκων έκρινε σκόπιμο το παδί να κρατηθεί σε νοσοκομειακό χώρο, παρότι οι στενοί συγγενείς του ζήτησαν από την πρώτη στιγμή την επιμέλεια του παιδιού, με τη συγκατάθεση των γονέων.
Το θεμελιακό δικαίωμα του παιδιού για επικοινωνία με τη μητέρα του, η δυνατότητα να μιληθεί η συνθήκη και η μετάβαση από το πρόσωπο με το οποίο το παιδί έχει τον στενότερο δεσμό, απαγορεύτηκαν και καταστρατηγήθηκαν αυθαίρετα -χωρίς καν νομικό προκάλυμα-. Οι στενοί συγγενείς είθισται να είναι οι πλέον κατάλληλοι, τόσο σε αυτή όσο και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, για την δημιουργία ενός περιβάλλοντος ασφάλειας και συναισθηματικής πλαισίωσης ενός παιδιού. Σε σχέση με το επιχείρημα που προβάλλεται στα ΜΜΕ ότι οι συγγενεις δεν ήταν οικεία πρόσωπα για το παιδί, τόσο η ερευνητική, όσο και η κλινική εμπειρία καταδεικνύει ότι οι στενοί συγγενείς ακόμα και όταν δεν είναι φυσικά παρόντες, κατέχουν μια σημαντική θέση στη συναισθηματική ζωή του παιδιού, μέσα από τις αφηγήσεις των γονέων.
Η κοινωνική μέριμνα οφείλει να προστατεύει τη μητρότητα και να λειτουργεί με μόνο γνώμονα τις ανάγκες ενός παιδιού. Σοβαρές δεοντολογικές και επιστημονικές ενστάσεις δημιουργούνται σε σχέση με τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκε η κράτηση του παιδιού και τη συνεργασία των συναδέλφων που την υλοποίησαν.
Ως κλινικοί θεραπευτές παιδιών και παιδαγωγοί:
Παρακολουθούμε με έντονη ανησυχία αυτές τις εξελίξεις οι οποίες επιβαρύνουν σημαντικά και παρακωλύουν τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και προκαλούν το κοινωνικό θυμικό.
Απαιτούμε την άμεση συμμόρφωση της πολιτείας και παντός υπευθύνου στις θεμελιώδεις αρχές προστασίας δικαωμάτων του παιδιού και των γονέων.
Να δοθεί άμεσα η δυνατότητα επικοινωνίας του παιδιού με τους γονείς του.
Να δοθεί άμεσα η επιμέλεια του στους στενούς συγγενείς.
Να πάψει η τιμωρητική του κράτηση σε κλειστή παιδοψυχιατρική πτέρυγα βαρέων παιδοψυχιατρικών περιστατικών […]»
ΥΓ.1.δ.: Προσυπογράφω επίσης:  Sofia Lampiki: [«Κακοποίηση», «να μην έκαναν παιδιά», » παράπλευρη απώλεια το παιδί», «κάνανε τη τρίχα τριχιά οι δήθεν ευαίσθητοι», «εσύ μη μιλάς δεν έχεις παιδί», «παιδιά πρέπει να κάνουν όσοι τα μεγαλώνουν σωστά», «ψυχίατροι πρέπει να ελέγχουν παιδιά τρομοκρατών». Βρώμισε κουραδίλα το διαδίκτυο και δέκα άνθρωποι να ουρλιάζουν για το αυτονόητο ότι το παιδί δεν είναι λάφυρο του κράτους.  Η Κρίση έβγαλε όλη τη μπόχα στην επιφάνεια, και έδειξε τί κάνει κάποιος όταν πάρει την εξουσία. Να μαθαίνετε και να θυμάστε.]
ΥΓ.1.γ.: ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΥΓΕΙΑΣ – Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασία Ιατρών (Α.Ρ.Σ.Ι.)

ΥΓ.2: «Μετά την αρπαγή του από την μητέρα του, μετά την απομόνωσή του από τους γονείς και τους συγγενείς του, μετά την απαγόρευση οποιουδήποτε να έρθει σε επαφή μαζί του (ακόμα και από παιδοψυχολόγο που έχουμε εμείς διορίσει να το επισκεφθεί), σειρά έχει η οργανωμένη προσπάθεια αποδιοργάνωσης της προσωπικότητας του παιδιού μας. «:  Δήλωση Πουλάς Ρουπα Νίκου Μαζιωτη

ΥΓ.3: Επίσκεψη του Μανώλη Γλέζου στο Νοσοκομείο Παίδων – «Είναι πλέον σαφές ότι το 6χρονο παιδί κρατείται»

ΥΓ.4: «Αγαπητοί μας,
Τις τελευταίες μέρες γίνεται πολύς λόγος σε δημοσιεύματα και ρεπορτάζ εκπομπών για το θέμα του ανήλικου τέκνου της Πόλας Ρούπα.
Πέρα από κάθε πολιτική ή φιλοσοφική πεποίθηση και ιδεολογία, εμπλέκεται ένα αθώο ανήλικο παιδί σ’ ένα κυκλώνα ερωτημάτων για το που βρίσκεται ή τι πρέπει να γίνει.
Είναι το τραγικό πρόσωπο μιας δύσκολης κατάστασης και οφείλουμε να σεβαστούμε την αξιοπρέπειά του και να ενσκήψουμε στο θέμα με ευαισθησία.
Σήμερα, που είναι και η Μεγάλη Εορτή των Φώτων, φρονούμε πως πρέπει με ψυχραιμία και φωτισμό, να προστατέψουμε το παιδί, για να μην τραυματιστεί ψυχολογικά και αν μην στιγματιστεί, αλλά να ζήσει στο πλησιέστερο συγγενικό του πρόσωπο με ασφάλεια και την απαραίτητη ψυχολογική και κοινωνική βοήθεια, για να περάσει όσο γίνεται «αναίμακτα» την όλη κατάσταση.
Εμείς ως Κιβωτός του Κόσμου, δηλώνουμε πως είμαστε δίπλα στο παιδί για ότι χρειασθεί με ευαισθησία και αγάπη.
Πατήρ Αντώνιος Παπανικολάου» ΚΥΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΥΓ.5: Η βαθύτερη έκκληση κάθε απεργού πείνας

ΥΓ.6: Έγραψε -απευθυνόμενη στον Μαζιώτη- η Ntina Mpatzia: «Ο γιος ΣΟΥ; Δεν είναι γιος ΣΟΥ μ@λ@κ@. Είναι ένα αυτόνομο, ανήλικο, μέλος της κοινωνίας μας. Ένα απροστάτευτο ανήλικο που το γέννησες και το άφησες να μεγαλώνει σε επικίνδυνες συνθήκες. Και χρέος όλων μας είναι να προστατευθεί. Οταν θα βεβαιωθεί ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό θα το μάθεις. «Επαναστάτες» σκ… «. Κατόπιν της κατακραυγής που εισέπραξε, διέγραψε την ανάρτηση από το φ/β. Όμως, πόσο αυτή η άποψη διαφέρει από τις πρακτικές του κράτους και στο δια ταύτα;

Παραπομπή:
*Η ανακοίνωση της εισαγγελίας:

«Η αντιμετώπιση της συγκεκριμένης περίπτωσης έγινε με ίδια κριτήρια όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση. Συγκεκριμένα, η προσωρινή άσκηση της επιμέλειας ανατέθηκε σε κοινωνική υπηρεσία νοσοκομείου Παίδων
, αμέσως μετά τη σύλληψη της μητέρας του, περί την 15.00 ώρα της 5-1-2017

Από την πρώτη στιγμή το παιδί συνόδευε ειδικός ψυχολόγος καθώς και η ίδια η εισαγγελέας Ανηλίκων.

Έχει υποβληθεί αίτηση από την μητέρα και την αδελφή της ανωτέρω κρατουμένους με την οποία ζητούν να αναλάβουν αυτές την προσωρινή επιμέλεια του ανηλίκου.

Η αίτηση αυτή εξετάζεται και θα κριθεί αμέσως μετά την ολοκλήρωση της κοινωνικής έρευνας όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις που για κάποιο λόγο είναι αδύνατη η άσκηση της γονικής μέριμνας από τους γονείς.

Παράλληλα έχει χορηγηθεί άδεια επικοινωνίας στις αιτούσες με το ανήλικο τέκνο.

Επισημαίνεται ότι και σε αυτή την περίπτωση, η εισαγγελία ενεργεί με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον του ανηλίκου με το περιεχόμενο που δίδεται στον όρο από το ελληνικό και διεθνές δίκαιο, αλλά και με ανθρωπιά».

Η ανακοίνωση υπουργείου δικαιοσύνης (εδώ οι σχετικές εξελίξεις):

Σε σχέση με ψευδείς και ανεύθυνες αναφορές για την τύχη εξάχρονου παιδιού συλληφθείσας, γίνεται γνωστό ότι κανένα παιδί ούτε συνελήφθη, ούτε κρατήθηκε ουδέποτε. Αντίθετα τέθηκε σε προστασία, μέχρι την οριστική ανάθεση της επιμέλειάς του, και παρακολουθείται από εξειδικευμένους επιστήμονες. Ήδη διευθετείται το ζήτημα της σταθερής επικοινωνίας του παιδιού με τους στενούς συγγενείς του. Αυτό που προέχει είναι να διασφαλιστεί το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, το οποίο θα κρίνουν τα θεσμοθετημένα όργανα, όπως γίνεται σε κάθε όμοια περίπτωση.


Δήλωση αλληλεγγύης από τις κρατούμενες στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού:

«Δεν θα ανεχθούμε τον διεστραμμένο κρατικό μηχανισμό που απαγάγει και φυλακίζει 6χρονα παιδιά! Ως κρατούμενες των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού , αρνούμαστε να μπούμε στα κελιά μας κατά το βραδινό κλείσιμο για δύο ώρες από σήμερα και έως ότου σταματήσει η ομηρία του 6χρόνου παιδιού και δοθεί στην οικογένειά του. Είμαστε αλληλέγγυες στην απεργό πείνας και δίψας Πόλα Ρούπα ως κρατούμενες, ως μανάδες, ως Άνθρωποι. Γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού»

Δεν θέλουν να καταλάβουν #FidelCastro

fidel-castroΟι περισσότεροι ψάχνουν να βρουν ένα αποτυχημένο παράδειγμα δημιουργίας παραδείσου πάνω στον πλανήτη για να το δαχτυλοδείξουν.

Βρίσκουν κάποιες καλές ή κακές προσπάθειες, που όμως συνήθως από κάπου μπάζουν λίγο έως πολύ κόλαση.
Στην πραγματικότητα μάλλον ψάχνουν να επιβεβαιώσουν ότι ο παράδεισος δεν μπορεί να υπάρξει, για να κοιμηθούν και πάλι ήσυχοι τον ύπνο του δικαίου, αλλά όχι κατά του αδίκου.
Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν είναι πως ο παράδεισος ή θα μας έχει όλους συμμάχους ή δεν θα υπάρξει ποτέ, ή όλοι μαζί θα τον φτιάξουμε(για την ακρίβεια θα τον διατηρήσουμε και δεν θα τον καταστρέφουμε όλο και περισσότερο όπως μονίμως …αγωνιζόμαστε, γιατί η γη είναι ένας παράδεισος ούτως ή άλλως), ή κανένας μόνος του δεν θα μπορέσει.
Γιατί ολόκληρο το υπερσύστημα που λέγεται ανθρωπότητα είναι αλληλοεξαρτώμενο από τα μέρη του, τα οποία πρέπει να συμμετέχουν κι όχι απλώς να παρατηρούν ή μόνο να κριτικάρουν -πόσω μάλλον να πολεμάνε εναντίον του- καθώς καταναλώνουν το ποπκόρν τους…
Δεν θέλουν οπότε και να καταλάβουν εκείνο που έχει αποδειχθεί εδώ και χρόνια επιστημονικά, πως ακόμα κι αυτός που παρατηρεί, επηρεάζει το πείραμα!
Δεν θέλουν να καταλάβουν, ότι μπορεί να είναι άκρως υπεύθυνοι και οι ίδιοι, αν αυτός ο όποιος ένας, κάθε σπάνια φορά, δεν κατάφερε να φτιάξει τον μυθικό πολυπόθητο παράδεισο.
Και βεβαίως, δεν θέλουν να καταλάβουν, ότι όποιος προσπάθησε για έναν παράδεισο επί γης, τους αφαίρεσε από τη ζωή τους λίγο από την κόλαση -και μόνο από αυτήν του την προσπάθεια- και γι’ αυτό μόνο ένα ευχαριστώ του οφείλουν.
Δεν θέλουν να καταλάβουν #FidelCastro

Πολιτικοί επικίνδυνα βλαμμένοι

Ο μικρός που αυτοκτόνησε αφού σκότωσε τόσους ανθρώπους μέσα σε αμόκ και είχε ψυχολογικά προβλήματα – επίσης λέχθηκε πως θαύμαζε τον Μπρέιβικ – για την Μέρκελ είναι πρόκληση σύγκλισης ολόκληρου συμβουλίου για έρευνα εις βάθος ώστε να εξιχνιάσει το μυστήριο (βλ. τρομοκρατικό χτύπημα).
Για να βάλει παιδοψυχοθεραπευτές και οικογενειακούς θεραπευτές μέσα σε κάθε μα κάθε σχολείο, ούτε λόγος. Για το τι γίνεται με την παράνομη διακίνηση όπλων, δε, ούτε συζήτηση.
Τόσο επικίνδυνα βλαμμένοι οι πολιτικοί. Και άλλο τόσο, όσο μέχρι τον Ερντογάν που επικαλείται τη γνώμη του λαού -δήθεν- για να επιτρέψει τη θανατική ποινή, όταν αυτή τη στιγμή συλλαμβάνει (και βασανίζει) αθώους ανθρώπους χωρίς καμία κατηγορία και δεν τους επιτρέπει το δικαίωμα να έχουν επαφή με δικηγόρο για 30 μέρες τουλάχιστον μέσα στη φυλακή. Κι αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στα εγκλήματα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττονται αυτή τη στιγμή στην Τουρκία, και κατά ανθρωπίνων ζωών επίσης.
Βαριά ψυχικά ασθενείς, εγκληματίες, επικίνδυνοι κυβερνάνε τον κόσμο. Και κυρίως βλαμμένοι, μέσα σε μια δική τους πραγματικότητα. Και όταν είναι και πολιτικοί, αυτή την επικίνδυνη βλάβη τους την ιδεολογικοποιούν για να απενοχοποιούνται για ότι πράττουν.
Γιατί δε μιλάμε για εκείνους τους βλαμμένους που αθωώνουν τα δικαστήρια «λόγω βλακείας», αλλά για εκείνους τους βλαμμένους που τους ενοχοποιούν επειδή έβλαψαν. Εκείνους που τους ενοχοποιούν για την ανήκεστη βλάβη που κατέχει κάθε εξυπνάκιας επικίνδυνος εγκληματίας.
Ξέρετε, οι εγκληματίες κάθε λογής, μπορεί να έχουν ένα σωρό θαυμαστές δεξιότητες ζωής, αλλά η βλάβη τους θα παραμένει ανίκητη στους αιώνες, όσο δεν την τοποθετούμε ως τον καθοριστικότερο παρανομαστή τους.
Κάπως έτσι ξυπνάει μια μέρα ορεξάτος ένας έλληνας πολιτικός και αυτοβαφτίζεται αναιδέστατα «εξαμηνίτικος πολιτικός κρατούμενος» στη χώρα μάλιστα που κυρίως το κόμμα του ευθύνεται γι’ αυτούς.
ΥΓ1: Christine Cooreman: Μου αρέσει η λεξη «βλαμμενοι» που χρησιμοποιείς διότι προέρχεται από το «βλάπτω» κι αυτοί οι πολιτικοί έχουν όντως βλάβη…
ΥΓ2: Τώρα, καλώς ή κακώς το παιδί στο Μόναχο, είχε μια μορφή ψυχοπάθειας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχε μαζί και χιλιάδες άλλα πράγματα, θετικά ή ακόμα και θαυμαστά. Πολύ πιθανόν να ήταν και χαρισματικό παιδί. Αν όλη αυτή την ενέργειά του δεν την έστρεφε -προφανώς γιατί δεν βρήκε καμία άλλη διέξοδο καλώς ή κακώς- προς την καταστροφή, μπορεί να διέπρεπε σε κάποιον τομέα. Όλα τα δύσκολα που έχουμε μέσα μας, μπορούν συνήθως να μετουσιωθούν θετικά, εφόσον πάρουμε τη σωστή υποστήριξη, φροντίδα και γνώση, και σε κάποιες περιπτώσεις και φαρμακευτική αγωγή. Δεν είναι κακό όταν χρειάζεται η φαρμακευτική αγωγή, αρκεί να υπάρχουν και τα υπόλοιπα. Δύσκολα οι άνθρωποι ξαφνικά ξυπνάνε μια μέρα στη ζωή τους και αρχίζουν να σκοτώνουν. Έχουν δείξει κάποια σημάδια να χτυπάνε σαν καμπανάκια που το περιβάλλον χρειάζεται να τα ακούσει για να δώσει σε αυτόν τον άνθρωπο όσα έχει ανάγκη. Αλλιώς μετά η καμπάνα χτυπάει για όποιον λάχει γύρω του. Όσο δεν υπάρχει α) πρόληψη για τις ψυχικές ασθένειες, β) υποστήριξη από ψυχοθεραπευτές στα σχολεία, γ) ενημέρωση, δ) ευαισθητοποίηση στην κοινωνία και στην οικογένεια, ε) γνώση και πληροφόρηση, και στ) ολισθική θεραπεία όπου χρειάζεται, θα βλέπουμε τέτοια τραγικά περιστατικά, αν δεν τα βιώνουμε. Ακόμα και ως παρατηρητές, όμως, τα βιώνουμε σε έναν βαθμό δευτερογενώς τραυματικά, και έχουν ανάλογο αντίκτυπο μέσα μας.

Ομιλούντες τοίχοι

___just_a_brick_in_the_wall_by_janborutaΣτον οργανισμό τηλεπικοινωνιών μια μεσόκοπη γυναίκα από την ουρά, φτάνει στο ταμείο. Θέλω να πληρώσω, λέει, 34 ευρώ έναντι των 104 που είναι σε σύνολο ο λογαριασμός που χρωστάω, και θα τον εξοφλήσω την άλλη βδομάδα, γιατί έχουν καθυστερήσει να με πληρώσουν και μένα.

Πρέπει να δώσετε το 40% του ποσού, της απαντά η ταμίας, για να μην σας το κόψουνε εν τω μεταξύ.

Μα γι’ αυτό ήρθα, απαντά η συνδρομήτρια, επειδή ο λογαριασμός έχει λήξει από το τέλος του προηγούμενου μήνα, είπα να πληρώσω ένα ποσόν έναντι, για να μην μου το κόψουνε εν τω μεταξύ, γιατί…

-Κυρία μου, σας λέω, πως ή θα πληρώσετε το 40% του ποσού, ή θα σας το κόψουνε το τηλέφωνο. Δεν έχει νόημα να δώσετε μικρότερο ποσόν από 42 ευρώ, διότι ούτως ή άλλως θα σας το κόψουν.

Αμίλητη η γυναίκα στραπατσάρει στο χέρι της ένα μάτσο το λογαριασμό με τα λίγα χρήματά της και κάνει επί τόπου στροφή.

Φεύγοντας βλέπω το θολό βλέμμα της που δευτερόλεπτα πριν καθρέφτιζε το κενό του απρόσωπου συ-στή-μα-τος μεσα από τα μάτια ενός από τους αντιπροσώπους του, της υπαλλήλου του ταμείου ή αλλιώς ενός κουφού ομιλούντα τοίχου, που «επικοινωνεί» χωρίς αυτιά, χωρίς μάτια, χωρίς ψυχή.

Πώς έφτασε να αντιπροσωπεύει το ίδιο το άκαμπτο κουφό σύ-στη-μα ένας άνθρωπος; Ποιοί γονείς έπεισαν κάποτε ένα παιδί πως οι ομιλούντες τοίχοι είναι ιδανικοί για να ταυτιστείς μαζί τους; Ποιοί δάσκαλοι, ίσως; Ποιοί ίδιοι ολόιδιοι απροσπέλαστοι ομιλούντες τοίχοι έχτισαν τούβλο τούβλο αυτό το τέρας;