Χρήστος Παπαμιχάλης: Είμαστε με μηδέν αντανακλαστικά σε όλα!

07:29, 01 Μαρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/121183

[…] Αν φταίει κάτι, πάνω από όλα, είμαστε εμείς! Γίνεται χαμός, κι εμείς είμαστε με μηδέν αντανακλαστικά σε όλα! Περνάνε μνημόνια, γίνεται χαμός, καταφέρνουμε να μαζευόμαστε, όσοι καταφέρνουμε να μαζευόμαστε στο Σύνταγμα και διαδηλώνουμε και οι υπόλοιποι καθόμαστε στον καναπέ μας και δεν σηκωνόμαστε ούτε όταν φτάνει η σύνταξη στα 500 ευρώ. […] Ο ραδιοφωνικός παραγωγός και συγγραφέας Χρήστος Παπαμιχάλης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Η Ρίζα του 5», συμμετέχοντας συγχρόνως στην δημοσιογραφική – ποιοτική έρευνα για την ελληνική κρίση, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;», που δημοσιεύεται στο tvxs.gr από το 2010.

Κρ.Π.: Να ξεκινήσουμε από το maybe, δηλαδή τη νουβέλα που έγραψες και βασίζεται η θεατρική παράσταση «H ρίζα του 5»;

Χρ.Π.: Η ιστορία του βιβλίου ουσιαστικά είναι τα 5 πρόσωπα μιας οικογένειας: μάνα, πατέρας, και τα τρία παιδιά, που ο καθένας μιλάει σε πρώτο πρόσωπο, ξεχωριστά. Δεν συναντιούνται σχεδόν πουθενά, κι ο καθένας λέει την ιστορία του…

Υπάρχει κι ένα μυστικό το οποίο αποκαλύπτεται σιγά σιγά, και το αντιλαμβάνεται ο θεατής από την οπτική πλευρά του καθενός. Ο καθένας, δηλαδή, έχει μία δική του οπτική των πραγμάτων, όπως τα έχει ζήσει, που όλες μαζί κάνουν αυτό το οποίο είναι το μυστικό της οικογένειας. Αλλά και ο καθένας κάτι κρύβει, και ο καθένας έχει κάτι που εκδηλώνει. Μία πλευρά που βλέπουμε, και μία πλευρά που δεν βλέπουμε. Κάπως έτσι είναι όλοι.

Γι αυτό κρατήθηκε και ο τίτλος στο βιβλίο «maybe». Γιατί ήθελα να πω, ότι αυτό που βλέπεις και καταλαβαίνεις σε έναν άνθρωπο όταν τον συναντάς για πρώτη φορά, δεν είναι αυτό που φαίνεται. Το ίδιο συμβαίνει και με μία οικογένεια. Όλα έχουν το δεύτερο και το τρίτο επίπεδο.

Αυτό είναι το κύριο σημείο του βιβλίου. Το αμέσως επόμενο, είναι η διαφορετικότητα, και το πώς είναι αποδεκτή ή μη, από την ελληνική κοινωνία σήμερα.

Διότι η ιστορία εξελίσσεται σε ένα χωριό, της δεκαετίας του 2000, στην Ελλάδα, όπως θα μπορούσε να είναι το Κορωπί που μεγάλωσα, που όλοι γνωρίζουν όλους.

Νομίζουμε ότι έχει αλλάξει η ελληνική κοινωνία, αλλά παραμένει η ίδια, τουλάχιστον όπως τη θυμάμαι εγώ από τη δεκαετία του 1970 και μετά. Νομίζουμε ότι έχει πάει μπροστά, αλλά ουσιαστικά στο μικρόκοσμό της, παραμένουν όλα ίδια. Όσο υπάρχει η ελληνορθόδοξη εκκλησία, πολύ δύσκολα θα αλλάζουν οι συνθήκες που εμείς νομίζουμε ότι έχουν αλλάξει.

Γιατί ζούμε στην Αθήνα, και νομίζουμε ότι αποδεχόμαστε τους ανθρώπους όπως είναι. Δεν είναι έτσι! Απλά, τους αποδεχόμαστε, γιατί δεν τους ξέρουμε…

Κρ.Π.: Οι κοινωνίες αλλάζουν πάρα πολύ αργά, και αυτό φαίνεται και σ’ αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα…

Χρ.Π.: Εγώ στην πόλη μου, δεν βλέπω καμία αλλαγή. Ναι, βλέπω αλλαγή στα ντουβάρια και στα χρώματα, αλλά η νοοτροπία των ανθρώπων παραμένει η ίδια.

Γι’ αυτό, το βιβλίο αυτό είναι γεμάτο στερεότυπα, για να σου δείξει ότι τελικά, πως δεν υπάρχουν στερεότυπα. Η μάνα που συνήθως είναι η καλή, δεν είναι η καλή τελικά, σε σχέση με τα παιδιά της. Ο πατέρας ο οποίος φαίνεται πιο απόμακρος, είναι αυτός που τα έχει καταλάβει και τα έχει προστατεύσει, χωρίς να το ξέρουν τα ίδια, και τα έχει βοηθήσει.

Ο ένας γιος ο οποίος είναι γκέι, εμφανίζεται να παραμένει στο χωριό, γιατί έχει ερωτευτεί και έχει αποφασίσει ότι θα μείνει εκεί για πάντα σε όλη του τη ζωή, εισπράττοντας τη γενική κατακραυγή. Ο άλλος γιος έχει φύγει και έχει έρθει στην Αθήνα για να σπουδάσει, και η κόρη είναι εκείνη η οποία, ξέρει τα μυστικά όλων!

Κρ.Π.: Η οικογένεια είναι ο πυρήνας της κοινωνίας, και εκτός αυτού είναι και πολύ δυνατό στοιχείο ειδικά της ελληνικής κοινωνίας. Οπότε, τι σε έκανε να μιλήσεις για μια οικογένεια;

Χρ.Π.: Εγώ προέρχομαι από μία ισορροπημένη και ευτυχισμένη οικογένεια, αλλά αυτό που βλέπω γύρω μου, είναι ότι παρουσιάζουμε μία εικόνα ευτυχίας που πίσω από κλειστές πόρτες δεν υπάρχει πουθενά! Δεν υπάρχει.

Είναι οικογένειες οι οποίες έχουν κρατηθεί από το φόβο της κοινωνικής κατακραυγής για το χωρισμό, κάτι που λίγο το έχουμε ξεπεράσει ειδικά στην Αθήνα, αλλά π.χ. στο Κορωπί, ακόμα είναι… θέμα.

Αυτό με έκανε να γράψω αυτό το βιβλίο. Ότι παρουσιάζουμε μία αγία οικογένεια γενικά προς τα έξω, και πίσω από τις κλειστές πόρτες του κάθε σπιτιού γίνεται της… κακομοίρας.  Αυτό το υποκριτικό φαίνεσθαι, δεν μπορώ να το καταλάβω. Μπορείς να παρουσιάζεις και τον πόνο σου, και το φόβο σου, και την αγωνία σου, και το …άνθρωποι είμαστε!

Κρ.Π.: Η νοοτροπία των τελευταίων δεκαετιών σχεδόν ποινικοποιούσε τα προσωπικά προβλήματα, και επίσης, ηρωοποιούσε τους ανθρώπους που δεν τα μοιράζονταν, αλλά τα «έλυναν» όλα μόνοι τους! Ή γελαστός ή πεθαμένος, ένα πράμα…

Χρ.Π.: Έχουμε βάλει τη ντροπή πάνω από την ανάγκη. Είτε την προσωπική, είτε την κοινωνική – συλλογική.

Κρ.Π.: Ίσως δεν είναι θέμα ντροπής, ακριβώς. Έχει ανακηρυχθεί σε αξία η μοναξιά όσο και η υποκρισία.

Χρ.Π.: Μιλάμε για μία σύγχρονη ελληνική κοινωνία η οποία δεν διαφέρει πολύ από πριν μια 30ετία. Αν και παλιότερα, ήταν λίγο πιο ανθρώπινη…

Κρ.Π.: Πάντως ακούγεται δίκαιο που βάζεις αυτούς τους ανθρώπους να μιλήσουν από την πλευρά τους, διότι από την πλευρά του κανένας βιώνει τα πράγματα…

Χρ.Π.: Αυτό είναι ακριβώς! Υπάρχει μια αλήθεια που αν την βάλουμε στο κέντρο και θέσουμε όλοι τη δική μας σκοπιά, και μιλήσουμε γι’ αυτή, ενδεχομένως θα μπορέσουμε να καταλήξουμε σ’ αυτήν. Αλλά, αν αυτοί οι πέντε, δεν βρεθούν ποτέ, δεν θα την δει κανένας τους. Έχει ζήσει ο καθένας, ένα κομμάτι της, αλλά κανείς δεν την έχει δει ολοκληρωμένα.

Κρ.Π.: Πόσο είναι ο καθένας έτοιμος να ακούσει την αλήθεια του άλλου, και να συναντηθεί, και να μοιραστεί την δική του;

Χρ.Π.: Ο ήρωας του βιβλίου δεν είναι τυχαία ομοφυλόφιλος, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να μοιραστούν ποτέ την δική τους αλήθεια.

Κρ.Π.: Χρειάζεται και αυτογνωσία αλλά και μεγάλη προσπάθεια διαχείρισης της αλήθειας από τον καθένα, θέματα που μάλλον, είμαστε πολύ πίσω…

Χρ.Π.: Δεν θα διαφωνήσω…

Κρ.Π.: Ποιά ανάγκη σε έσπρωξε να γράψεις για ένα τέτοιο θέμα;

Χρ.Π.: Ξεκινώντας να γράφω, υπήρχε μόνο ο Δημήτρης, δηλαδή ένας άνθρωπος που διαφέρει από την πλειοψηφία της κοινωνίας και που εκφράζει τα βιώματά του μέσα από τη δική του σκοπιά, σε αντιδιαστολή με μία κοινωνία που δεν δέχεται, ουσιαστικά την διαφορετικότητα.

Η αποδοχή, ήταν, το βασικότερο μέσα στο μυαλό μου. Το αν και πώς αποδεχόμαστε τους ανθρώπους γι’ αυτό που είναι ή όχι… Και ότι τελικά δεχόμαστε ότι μας μοιάζει. Ότι δεν ταιριάζει στο καλούπι μας, κάνουμε ότι είμαστε οκ, χωρίς να είμαστε οκ.

Κρ.Π.: Μιλάς για κάτι πολύ επίκαιρο. Για τον ρατσισμό και ουσιαστικά τον φασισμό…

Χρ.Π.: Το 2000 που ξεκίνησα να το γράφω, στο Κορωπί ο διαφορετικός π.χ. ήταν ο Αλβανός. Ήταν άνθρωποι που είχαν έρθει εκεί πριν 15 χρόνια, που τους είχαμε στα χωράφια μας, που τους είχαμε στα σπίτια μας, και συνέχιζαν να είναι ο…Αλβανός. Ή ένα παιδί δίπλα, που ήταν γκέι, και το οποίο, όπως και να ‘χει αυτοκτόνησε. Είναι, λοιπόν, μία ταμπέλα που τους φοράμε, γιατί δεν χωράνε στον όμορφο στρογγυλό κόσμο που έχουμε φτιάξει. Είναι ακίδες του όμορφου στρογγυλού κόσμου μας!

Και από εκεί ξεκίνησε το όλο θέμα. Και αφού τελείωσε η ιστορία του Δημήτρη, και είπε αυτά που ήθελε, αναγκάστηκα να πάω πιο μέσα γιατί όλα τελικά, ξεκινούν από αυτή τη δομή που είναι η οικογένεια.

Και όσο και να κάνουμε ότι έχουμε εκμοντερνιστεί, αυτή η κοινωνία θα επηρεάζεται πάντα από την εκκλησία, που τουλάχιστον τώρα, είτε θέλουμε να δούμε είτε δεν θέλουμε, ο Άνθιμος θα έχει μεγαλύτερο λόγο από τον οποιονδήποτε, είτε μας αρέσει είτε δε μας αρέσει.

Και μιλάμε για μια πολύ σκληρή θρησκεία. Με βάση της την αγάπη. Με βάση της την αγάπη, τα παιδιά γεννιούνται από μία παρθένα γυναίκα! Σκέψου τι περνά σε μια γυναίκα… Από τα γεννοφάσκια της, τής περνά ότι τα παιδιά γεννιούνται από μια παρθένα, η οποία μυρίζει τον κρίνο… Μία θρησκεία η οποία υποτίθεται ότι μιλάει για την αγάπη, δεν διαδίδει την αγάπη!

Κρ.Π.: Ανθρωπολόγοι λένε, ότι ειδικά αυτός ο διαχωρισμός που έγινε με την χριστιανική θρησκεία, της γυναίκας αγίας – παρθένου – μητέρας από τη μια, και της γυναίκας πόρνης από την άλλη, είναι η διχαστική εικόνα για την γυναίκα που έχει περάσει γενικά στην δυτική κοινωνία…

Χρ.Π.: Οπότε σε όλον αυτόν τον ασφυκτικό κοινωνικό κλοιό που υπάρχει, αν βάλεις μέσα και την πολιτική, έχεις μία… κούκλα ελληνική κοινωνία η οποία πορεύεται… Κι  αυτό το πράγμα το παίρνεις, και μιλάς για το κύτταρό του ουσιαστικά, όσο μπορείς να μιλήσεις, και όσο μπορείς να πεις… Αυτό έκανα με αυτό το βιβλίο.

Κρ.Π.: Και πως ότι συμβαίνει στην οικογένεια, τελικά συμβαίνει και στην πολιτική και στην κοινωνία; Δηλαδή, ότι συνήθως ο καθένας έχει τη δική του αλήθεια, αλλά δεν υπάρχει ουσιαστικός διάλογος, και διεκδίκηση, και συνεργασία;

Χρ.Π.: Δεν φεύγουμε εύκολα απ’ τις ράγες μας… Να δούμε τι γίνεται και στον άλλο σταθμό. Πού πηγαίνει και το άλλο τραίνο;

Φυσικά, δεν θα ήθελα τελικά να συμφωνούν όλοι, αλλά θα ήθελα να μην κυβερνά ο Σαμαράς και να μη περνάω αυτό το πράγμα το παράλογο… γιατί τα τρία τελευταία χρόνια έχει καταλυθεί η λογική. Μας μιλάνε με τα πιο παράλογα επιχειρήματα, και για κάποιο λόγο, αυτά τα πιο παράλογα επιχειρήματα γίνονται λογικά. Μας μιλάνε στη βάση του τρόμου, κάθε τρεις μήνες πτωχεύω και δεν έχω να φάω, και κάθε τρεις μήνες χάβω το ίδιο επιχείρημα.

Κρ.Π.: Τι είναι αυτό που κατάλαβες για το βιβλίο σου μέσα από την παράσταση, που δεν το είχες αντιληφθεί όταν το έγραφες;

Χρ.Π.: Ο κόσμος, βλέπει πράγματα που εγώ δεν τα είχα αντιληφθεί. Δηλαδή, αυτό που μου έλεγες, ότι μπορεί να είναι και πολιτικό, μία αναφορά στην σημερινή κατάσταση, μου το λένε και  θεατές μετά την παράσταση. Ότι μπορεί να μιλάς για μία οικογένεια, αλλά τελικά, δεν μιλάς μόνο για μία οικογένεια! Αυτή τη διάσταση ανοίξαν οι θεατές: ότι όλοι, είμαστε κλεισμένοι στη δική μας αλήθεια, είτε είναι αυτό κοινωνική ομάδα, είτε πολιτική κλπ, ο καθένας κλείνεται στο δικό του, αδυνατώντας να επικοινωνήσει και να καταλήξει, να πάει λίγο παραπέρα…

Κρ.Π.: Ότι πρέπει να επικοινωνήσουμε; Ότι αυτό δεν πάει άλλο; Σε αυτή τη βάση κάνω και την έρευνα με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;». Τί έχεις να πεις;

Χρ.Π.: Τί μας έφερε ως εδώ; Υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα το οποίο λειτουργούσε με το συγκεκριμένο τρόπο, αλλά όχι μόνο του! Δεν λειτουργούσε ερήμην μας. Μπορεί να μην ξέραμε την έκταση του πράγματος αλλά το πώς λειτουργούσε μια χαρά το ζούσαμε όλοι στην καθημερινότητά μας. Από τα ρουσφετάκια μας, μέχρι την καλοβόλεψή μας.

Κρ.Π.: Αυτό το «μας» όμως, ως γενίκευση, δεν είναι λίγο έως και φασιστικό; Διότι σε καμία περίπτωση δεν ήταν όλοι μα όλοι βολεμένοι μέσω αυτού του συστήματος ή με όποιον άλλον τρόπο…

Χρ.Π.: Η πλειοψηφία, εν πάση περιπτώσει.

Κρ.Π.: Αυτό, ναι. Φαίνεται και από τα αποτελέσματα των εκλογών, άλλωστε…

Χρ.Π.: Δυστυχώς, όμως, ενώ τα γνωρίζαμε όλοι, ως κοινωνία αποδείχτηκε ότι δε είχαμε κανένα αντανακλαστικό. Κανένα! Μηδέν! Αν φταίει κάτι, πάνω από όλα, είμαστε εμείς! Γίνεται χαμός, κι εμείς είμαστε με μηδέν αντανακλαστικά σε όλα! Περνάνε μνημόνια, γίνεται χαμός, καταφέρνουμε να μαζευόμαστε, όσοι καταφέρνουμε να μαζευόμαστε στο Σύνταγμα και διαδηλώνουμε και οι υπόλοιποι καθόμαστε στον καναπέ μας και δεν σηκωνόμαστε ούτε όταν φτάνει η σύνταξη στα 500 ευρώ.

Γίνονται απολύσεις, καταστρατηγούνται όλα τα εργασιακά δικαιώματα, και δεν κουνιέται φύλλο. Η Αθήνα είναι, πλέον, η πόλη των αστέγων και των αστυνομικών.

Φταίμε περισσότερο κι από τους πολιτικούς που έχουμε πάνω. Γιατί τα αντανακλαστικά μας ήταν υπό το μηδέν, και  εξακολουθούν να είναι! Και λές: Πότε θα ενεργοποιηθούν; Πότε; Τι άλλο να γίνει, δηλαδή;

Οπότε εκεί εστιάζω. Αυτό έφταιξε. Βρήκαν μία κοινωνία που την έκαναν ότι ήθελαν. Και εκείνη έπαιζε το παιχνίδι τους. Και συνεχίζει ο καθένας με μικρότερο ή μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Αλλά είμαστε απαράδεκτοι! Απαράδεκτοι!

Στην Αγγλία, με ένα σκάνδαλο 30 χιλιάδων λιρών οι πολιτικοί πηγαίνουν φυλακή, γιατί ξεσηκώνεται ο κόσμος!  Και εδώ έχουν γίνει Βατοπέδια, πάμπερς, έχει γίνει της τρελής, κι αν βγει αύριο ο Άνθιμος και πει ελάτε να διαδηλώσουμε για το 666 ή για τις καινούργιες ταυτότητες, θα μαζευτεί περισσότερος κόσμος απ’ ότι θα μαζευτεί για το νέο μνημόνιο!

Οπότε, τι πρέπει να κάνουμε; Να ξυπνήσουμε πρέπει! Έχουμε φτάσει στο μη περαιτέρω!

Κρ.Π.: Γι’ αυτό και γω καμιά φορά αναρωτιέμαι, εδώ ο κόσμος… χάνεται, και μεις π.χ. μιλάμε τώρα για ένα θεατρικό;

Χρ.Π.: Κι όμως. Αυτό έγραφα αυτές τις μέρες στους φίλους του τουίτερ. Ότι είναι απαράδεκτο να πέφτει μία πολιτική είδηση στο τουίτερ και να γίνεται χαμός, και να πέφτει ένας Ελύτης και να μην αναπαράγεται από όλους.

Η επανάσταση, που έχουμε στο μυαλό μας, δεν θα ξεκινήσει από ανθρώπους που δεν ξέρουνε τι είναι ο Σολωμός, ο Ελύτης, ο Καβάφης, που δεν έχουν πάει να δούνε πέντε θεατρικές παραστάσεις, ή δέκα κινηματογραφικά, ή δέκα συναυλίες. Αν δεν γίνουν όλα αυτά συνείδηση, γιατί όλα λένε κάτι, απ’ την πολιτική μόνο δεν πρόκειται να πάμε παρακάτω. Δεν πρόκειται να φτάσουμε σ’ αυτό που θέλουμε!

Κρ.Π.: Πολιτισμός τί είναι άλλωστε; Ο τρόπος που ζούμε είναι…

Χρ.Π.: Και πρέπει να ζω όμορφα. Πρέπει να φαντάζομαι τη ζωή μου, να έχω ένα στόχο, να ξέρω τι θέλω από αυτήν. Και αυτοί οι άνθρωποι, οι πνευματικοί όπως τους λέμε, το έχουν πει: το όραμα είναι μπροστά μας. Η τέχνη, είναι πολιτική!

Οπότε, καλά κάνουμε που μιλάμε και για ένα θεατρικό…

Κρ.Π.: Παρεμπιπτόντως, πώς από το maybe άλλαξε ο τίτλος και έγινε: Η ρίζα του πέντε;

Χρ.Π.: Ο τίτλος ήταν ιδέα του Νίκου Ζούδιαρη, που έχει γράψει και τη μουσική. Εκείνος σκέφτηκε τη ρίζα του 5.

Η ρίζα έχει να κάνει με την οικογένεια, το 5 είναι ο αριθμός των ατόμων της οικογένειας. Και γιατί, η ρίζα του 5 στα μαθηματικά, δεν βγάζει ποτέ ακέραιο αριθμό, κάτι που έχει να κάνει με την αλήθεια του καθενός. Κανένας δεν έχει το ακέραιο, όλοι έχουν ένα κομμάτι της, έναν δεκαδικό αριθμό.  Ο καθένας είναι αυτό που είναι, και εσύ που είσαι δίπλα του, τον αποδέχεσαι γι’ αυτό που είναι…-


Η Ρίζα του 5

του Χρήστου Παπαμιχάλη

Σκηνοθεσία: Ιωσήφ Βαρδάκης, Ερμηνεία: Αντωνία Γιαννούλη – Βαγγέλης Ρόκκος, Σκηνικά: Χρήστος Κωνσταντέλλος, Κοστούμια: Ιωάννα Κουρμπέλα, Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης.

Θέατρο «Βαφείο/Λάκης Καραλής», Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Μετρό Κεραμεικός, Γκάζι,τηλ.: 2103425637. Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.15.

Από την ομάδα «Έβδομη Θύρα»

Η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος. Tου Χαϊνη Δημήτρη Αποστολάκη

18:04, 21 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/120520
apostolakis

[…] Αυτό χρειάζεται να κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Να επανανοηματοδοτήσει την πράξη του, και να φανταστεί την καινούργια κοινωνική θέσμιση που θα αποκαταστήσει το δίκαιο της ιστορίας, το δίκαιο του ιστορικού μύθου με το οποίο είναι βεβαρημένος μέχρι τώρα. Κι αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος του μεταβιομηχανικού ανθρώπου […] Ο συνθέτης Χαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή μια… σύνθετη παράσταση, με τίτλο: «To Σωματίδιο του Θεού».

Κρ.Π.: Πώς δημιουργήθηκε αυτή η συνεργασία; Πώς φτάσατε δηλαδή στην παράσταση «Το σωματίδιο του Θεού;»

Δ.Μ.: Σε μια εποχή μιζέριας, ηττοπάθειας, κοινωνικού κατακερματισμού και απουσίας συλλογικής συν-κίνησης, διάφορες ομάδες, προσπαθούν να μην εξοβελίσουν από τη ζωή τους τη χαρά της συνδημιουργίας.

Η ομάδα χορού και ακροβασίας «Κι όμΩς κινείται», μια ομάδα που συνδυάζει τη δεξιοτεχνία του χορού, τα περίτεχνα ακροβατικά, κάτω από μια ομπρέλα υψηλής αισθητικής μαζί με μέλη από το συγκρότημα Mode Plagal και την αφεντιά μου, παρουσιάζουμε αυτήν την παράσταση, η οποία έχει σαν κεντρικό άξονα το σωματίδιο Χιγκς.

Στόχος μας είναι η διήγηση αυτού του πανάρχαιου παραμυθιού της δημιουργίας του σύμπαντος, στη σημερινή του μορφή, έτσι όπως μας το διηγείται η επιστήμη της φυσικής,  με αυτούς τους παράξενους όρους, όπως η μεγάλη έκρηξη, το καθιερωμένο πρότυπο, οι χορδές,η υπερσυμμετρία,τα μποζόνια και τα φερμιόνια,η αντιύλη, η ενοποίηση των δυνάμεων, η σκοτεινή ενέργεια και ύλη, οι μαύρες τρύπες…

Σε ένα τρισδιάστατο σκηνικό χώρο και με τη βοήθεια της εικόνας και του ήχου,η ομάδα προσπαθεί να καταλάβει και να κάνει κατανοητά όλα αυτά τα τεράστια και ελάχιστα, τρομερά συμβάντα, που αφήνουν εμάς τους ανθρώπους, στη μέση μιας αδιανόητης κλίμακας, να προσπαθούμε  να γεφυρώσουμε μέσα από εμάς, το απειροστό του μικρόκοσμου, με το άπειρο του μεγάκοσμου.

Κρ.Π.: Και μέσα από όλο αυτό, υπάρχει κάποια… ανανοηματοδότηση; Κάποια ανακάλυψη ή συμπέρασμα;

Δ.Α.: Προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση στο υπαρξιακό ερώτημα… Όπως όλοι.

Κρ.Π.: Έχει κι έναν φιλοσοφικό προβληματισμό, δηλαδή; Γιατί ζούμε; Ή τί νόημα έχει η ζωή;

Δ.Α.: Εμπλέκει όλα τα στοιχεία. Από που ερχόμαστε, πού πάμε, γιατί ζούμε, και από τι είμαστε φτιαχμένοι.
Εκτός από το χορό, την ακροβασία και τη μουσική, εμπεριέχει πάρα πολύ τη γνώση της φυσικής, τη νομοτέλεια του σύμπαντος, και κατά συνέπεια φιλοσοφικές προεκτάσεις, όπως και ιστορικές αναδρομές.

Κρ.Π.: Η πολιτική, η θέση σας απέναντι στην πραγματικότητα που βιώνουμε, με ποιόν τρόπο είναι παρούσα;

Δ.Α.: Αυτή η παράσταση, είναι αποτέλεσμα συλλογικής δράσης, από ανθρώπους που συμμετέχουν σε κολεκτίβες, σε συλλογικότητες («Κι όμΩς κινείται», «Mode Plagal», «Xαΐνηδες»), οι οποίες δεν έχουν συνδιαλλαγεί με καμία εξουσία, ποτέ. Αυτό από μόνο του είναι πολιτική θέση.

Και φυσικά, μια δύσκολη παράσταση, που περιπλέκει και συνδυάζει πολλά και ετερόκλητα στοιχεία και έχει υψηλή φιλοδοξία, είναι και μια πράξη υπέρβασης από όλους, και από τους γύρω μας ανθρώπους, που δεν συμμετέχουν και δεν δημοσιεύονται πουθενά τα ονόματά τους.

Διότι κάθε ανάλογη παράσταση είναι μια πράξη ηρωισμού από πολλούς ανθρώπους, κάτι που νομίζω ότι το χρειαζόμαστε και εμείς και το κοινωνικό σύνολο.

Αλλά  προσωπικά, εγώ, το κάνω και για μένα, για να χαρεί και το περίεργο παιδί που έχω μέσα μου. Να δω πως θα αλλάξει ο εαυτός μου μετά απ΄αυτή τη δύσκολη διαδρομή προς το άγνωστο. Κι αυτή είναι η χρηστική λειτουργία της τέχνης, να οικοδομήσει το φαντασιακό του νέου ανθρώπου που έρχεται… και όχι απόλυτα και με πλήρη συνειδητότητα πολλές φορές. Γιατί υπάρχει και το κομμάτι του αγνώστου, το κομμάτι της μαγείας, που έρχεται κατά την πορεία, κατά την εξέλιξη.

Πολλοί άνθρωποι από αυτές τις συλλογικότητες, συνδυάζονται, για να κάνουμε μία υπερσυλλογικότητα , η οποία οικοδομεί μια λεπτή ισορροπία.
Κι αυτή η ισορροπία μεταξύ της προσωπικής έκφρασης και της συλλογικής κίνησης, είναι μια κοινωνική πρόταση του μέλλοντος και μόνο έτσι μπορεί να ‘ναι!

Μόνο αυτή μπορεί να ‘ναι και η χρηστική λειτουργία των καλλιτεχνικών, και των πνευματικών δημιουργημάτων.

Κρ.Π.:  Η σύνθεση δεν είναι και η αφετηρία της τέχνης, η πρότασή της, και το αποτέλεσμά της… και όχι ή το ένα, ή το άλλο; Και κυρίως με τη σύνθεση είναι που μπορεί να βγει κάτι, ειδικά σε δύσκολες καταστάσεις, αν θυμηθούμε και την κληρονομιά που μας… άφησε ο πολυμήχανος Οδυσσέας;

Δ.Α.: Ακριβώς. Μα κάθε λεπτό, πραγματωνόμαστε σαν άτομα και σαν κοινωνίες με πράξεις σύνθεσης. Η σύνθεση, δηλαδή, δεν είναι μόνο η μακρινή στόχευση μιας παράστασης, ενός δίσκου, ή ενός πίνακα ζωγραφικής. Κάθε μέρα και κάθε λεπτό, από την παρέα μέχρι την πρόβα μέχρι οτιδήποτε, κάθε φορά χρειάζεται να γίνεται σύνθεση έμβιων και άβιων όντων. Μια σύνθεση, βέβαια, που χρειάζεται να είναι ανοιχτή στην ανασύνθεση. Κι αυτή είναι μία διαρκής εξελικτική διαδικασία…

Κρ.Π.: Επειδή πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι του κόσμου είναι σε πολύ δύσκολη κατάσταση, και η καθημερινότητά του νιώθει ότι είναι σε αδιέξοδο, αν όχι σε απελπισία, χρειάζεται να καταφύγει σε αυτή τη σύνθεση πιστεύεις;

Δ.Α.: Κάθε άνθρωπος με τα παροντικά δεδομένα που έχει, πρέπει να κάνει τη σύνθεση του μέλλοντός του. Πώς θα συνδυαστούν το ένα με το άλλο, θα το δείξει η πορεία. Πρέπει, όμως, να κάνει κάποιος μια αρχή. Η μαγεία αναδύεται από την τόλμη. Οι καιροί χρειάζονται α) κατανόηση, β)συνενόηση, γ) επινόηση.

Ο άνθρωπος νομίζει ότι η μεγάλη ικανοποίηση έρχεται από τα γήινα πράγματα. Δεν είναι έτσι. Η μεγάλη ικανοποίηση, ακόμα και η κοινωνική θέσμιση, προέρχεται όχι από τη γη, από τον ουρανό.
Δηλαδή, το φαντασιακό μας, και η ουτοπία που διαπνέει τη ζωή μας, είναι αυτή που νοηματοδοτεί τις πράξεις μας. Αλλιώς οι πράξεις ανακυκλώνονται στον εαυτό τους.
Αν αφορούν, κι άλλους χώρους κι άλλους χρόνους οι πράξεις μας, είναι επειδή διαπνέονται από τον ουρανό, από το ουτοπικό όραμα, από τη σημασία που δίνει κανείς στην κάθε μικροστιγμή της πράξης, αναβιώνοντας την πανάρχαια και διαρκή ανασύνθεση.

Κρ.Π.: Ή ουρανός ή γη, ή το ένα ή το άλλο; Μήπως πρέπει να τα συνθέσουμε κι αυτά;

Δ.Α.: Αυτό που μπορώ να πω, είναι ότι οι άνθρωποι ακολουθούν τις πορείες των Θεών και των ηρώων τους.
Γι’ αυτό που είπα για την γη και τον ουρανό, δες τις αναπαραστάσεις των Θεών… όπως για παράδειγμα τον Προμηθέα: Κρεμασμένος στον Καύκασο, μεταξύ ουρανού και γης. Ή τον Χριστό: Σταυρωμένος μεταξύ ουρανού και γης.

Όλοι, είναι κρεμασμένοι, σ’ αυτή τη διαδρομή που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος από την πράξη στη σημασία της! Είναι στην ουσία οι μεσάζοντες μεταξύ ουρανού και γης.

Αυτό χρειάζεται να κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Να επανανοηματοδοτήσει την πράξη του, και να φανταστεί την καινούργια κοινωνική θέσμιση που θα αποκαταστήσει το δίκαιο της ιστορίας, το δίκαιο του ιστορικού μύθου με το οποίο είναι βεβαρημένος μέχρι τώρα. Κι αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος του μεταβιομηχανικού ανθρώπου.

Κρ.Π.: Στην αρχαία Ελλάδα επίσης συνέθεταν τα ουρανού και γης, δηλαδή, η φύση, το θεϊκό και το ανθρώπινο, συνυπήρχαν σε διαρκή σύνθεση… σε ένα.

Δ.Α.: Ζώο, άνθρωπος, Θεός. Ακριβώς. Αυτή ήταν η τριαδική υπόσταση του όντος. Το ζώο (-υλικό όχημα-άπειρες φυσικές μορφές) , ο άνθρωπος (-διαδρομή-σύνθεση μορφών) και ο Θεός (-άγνωστος ουτοπικός προορισμός- Ένα)

Κρ.Π.: Άρα, λοιπόν, αυτή η σύνθεση είναι το ζητούμενο;

Δ.Α. Για τους λαούς όλου του κόσμου, αυτή η σύνθεση είναι το ζητούμενο. Και η σύνθεση ακτινοβολεί.

Κρ.Π.: Και αυτή η παράσταση, είναι μια σύνθεση…

Δ.Α.: Υπερσύνθεση θα έλεγα. Γιατί κάθε ομάδα που συμμετέχει είναι μια σύνθεση, οπότε όλες μαζί, κάνουν μια υπερσύνθεση.

Κρ.Π.: Εσύ, προσωπικά σε αυτή την παράσταση, τι έχεις… καταθέσει; Ποιό είναι το μοναδικό εκείνο στοιχείο κατάθεσης;

Δ.Α.: Για πρώτη φορά, τόσο εμπεριστατωμένα, υπάρχει και ένας μεγάλος έρωτας δικός μου, που είναι εκείνος της φυσικής, της συμπαντικής νομοτέλειας, τον οποίο για πολλά χρόνια σπούδασα και ακόμα θεωρώ ότι σπουδάζω και θα σπουδάζω μέχρι να πεθάνω… και με χαρά περιμένω κάθε φορά, κάποια νέα επιπλέον γνώση που θα μου αποκαλύψει στο μυαλό μου, ένα ακόμη κομματάκι από το σχέδιο του θεϊκού νου, για την κατανόηση του εαυτού μου και του κόσμου γύρω μου.-

ΤΟ ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ/ Κι όμΩς κινείται
Χαΐνης Δ.Αποστολάκης

Μία διάλεξη αυξανόμενης εντροπίας από τον Δ. Αποστολάκη, ο οποίος έχει υπάρξει στο CERN, ως ερευνητής, υπότροφος του Πανεπιστημίου Κρήτης, σε αυτό ακριβώς το πεδίο αναζήτησης του μποζονίου Χιγκς.

Σκηνοθεσία & Χορογραφία από τους κι όμΩς κινείται με αφορμή την Ιδέα του Χαΐνη Δ. Αποστολάκη
Σκηνογραφία του B.Camilo,
Μουσική (σύνθεση και ερμηνεία) των Χαΐνη Δ.Αποστολάκη και των Κ.Αντωνίου,Τ.Κανέλλου, Θ. Ρέλλου(Mode Plagal)
Φωτισμό του Μ.Αθανασοπούλου
Βίντεο της Μ.Αθανασοπούλου
Κοστούμια  των Α.Μάνεση και Φ.Μουζάκη

Ερμηνεία και συνδημιουργία
Αποστολάκης Δημήτρης
Βαρδαξόγλου Αλέξανδρος
Bentancor Camilo
Λινάρδου Αντιγόνη
Μαλκότσης Ερμής
Παρασκευοπούλου Ιωάννα
Σουγιουλτζή Χριστίνα

21,22,23,24 Φλεβάρη &
7,8,9,10 Μάρτη 2013 21:00
Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης,
Πειραιώς 206, 2103418550, mcf.gr

Είπαμε όχι στους θεατές «τηλεθεατές». Της Αγγελικής Κασόλα

07:38, 07 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/119053
Plutos 6

[…] Είπαμε ότι μία καλή παράσταση απευθύνεται στον καλύτερο εαυτό εκείνου που την παρακολουθεί, στο καλύτερο κομμάτι του μυαλού, της νόησης, της φαντασίας και της συναισθηματικής του νοημοσύνης. Είπαμε όχι στους θεατές «τηλεθεατές» […] Η σκηνοθέτις Αγγελική Κασόλα αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη την ιστορία της ομάδας Πείρα(γ)μα, με αφορμή τον Πλούτο του Αριστοφάνη: Μία παράσταση που απαιτεί αναδιανομή του πλούτου, δικαιοσύνη και δημοκρατία…

«Πώς δημιουργήθηκε η ομάδα Πείρα(γ)μα; Βγαίνοντας εκτός της τρέχουσας θεατρικής πραγματικότητας και χτίζοντας από την αρχή τη δικιά μας…

Η τυπική απάντηση θα ήταν ότι αυτή η θεατρική ομάδα είναι μία συλλογικότητα από επαγγελματίες ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς και δημιουργικούς ανθρώπους που μπαίνει φέτος στον πέμπτο χρόνο λειτουργίας της.

Που στα τέσσερα αυτά χρόνια έχει δημιουργήσει με σημαντική επιτυχία τη ΒΡΑΔΙΝΗ ΣΚΗΝΗ, την ΠΑΙΔΙΚΗ/ΕΦΗΒΙΚΗ ΣΚΗΝΗ, την ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ και το χώρο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ/ ΕΡΕΥΝΑΣ του πρωτοποριακού θεάτρου studio20/21 που εκτός από τις δικές μας παραγωγές έχει αφιλοκερδώς φιλοξενήσει για πρόβες άλλες 18 παραγωγές του ανεξάρτητου θεάτρου.

Η ουσιαστική απάντηση είναι ότι πρόκειται για μία ομάδα «πειραγμένων», ατίθασων, παθιασμένων, συγκινητικών, τρελών, ρομαντικών, πεισματάρικων ανθρώπων που αρνούνται να μην κάνουν πράξη όσα ονειρεύονται.

Μία ομάδα ανθρώπων του θεάτρου με πάθος για τη ζωντανή σχέση που αναπτύσσεται επί σκηνής και από σκηνής μεταξύ τους και με το θεατή.

Μία ομάδα που ζει μέσα στην κοινωνία και τα προβλήματά της, θεωρεί υποχρέωσή της να αρθρώνει λόγο για τα όσα διαδραματίζονται εδώ και τώρα και μετέχει ενεργά σε αυτήν, όχι μόνο από σκηνής, αλλά και στην καθημερινότητα και στους κοινωνικούς αγώνες.

Μία ομάδα ανθρώπων που ξεχείλισε από τα «όχι», τους ένωσαν αυτά τα όχι και μετά ανακάλυψε τα «ναι»:

Είπαμε όχι σε μία θεατρική πραγματικότητα που θέλει το «νέο» καλλιτέχνη να είναι άνω των 40 ετών, χωρίς ουσιαστικές υποδομές στη θεατρική παιδεία, χωρίς δικαιοσύνη, αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες από την καλλιτεχνική δημιουργία έως το καθεστώς των επιχορηγήσεων και τη λειτουργία των θεατρικών αιθουσών…

Είπαμε όχι στις συνθήκες αδιεξόδου που βιώναμε για πολλά χρόνια -και προ «κρίσης»- στις δομές ενός πολιτειακού κι επαγγελματικού συστήματος για τις τέχνες, την παιδεία και τον πολιτισμό βασισμένο στην αδικία, την αναξιοκρατία, την κολακεία και στοχευμένο ώστε να δημιουργεί θεατές ηλιθίους και μοιρολάτρες και καλλιτέχνες «συμμάχους» και «συνενόχους», χωρίς φωνή.

Είπαμε όχι σε μία πρακτική που συμπεριφέρεται στους δημιουργούς με τον αισχρό εκβιασμό ότι για να μπορέσουν να επιβιώσουν, να εκφραστούν και να αποκτήσουν τα φώτα της δημοσιότητας θα πρέπει να ανταγωνίζονται και να συνωστίζονται γύρω από μία απειροελάχιστη πίτα που δε φτάνει να τους θρέψει όλους, και να συναινούν, είτε κραυγαλέα είτε«διακριτικά», στην κάθε εξουσία.

Είπαμε όχι στο ότι αυτή η εξουσία λέει στους δημιουργούς «ενσωματωθείτε προκειμένου να επιβιώσετε, δηλαδή κολακέψτε, συναινέσατε και βουλώστε το» ή το ακόμα χειρότερο «μαζί τα φάγαμε οπότε και πάλι βουλώστε το». Όχι σε αυτή τη μιζέρια και τον ευτελισμό.

Είπαμε όχι σε αυτό το πελώριο αδιέξοδο, στη διαρκή μας ανεργία, στην εξαναγκαστική συμμετοχή μας για βιοποριστικούς λόγους σε ένα θέατρο που δεν μας κάλυπτε καλλιτεχνικά, ηθικά και πολιτικά και όχι στο τραύμα της επαναλαμβανόμενης ματαίωσης των ονείρων, του ταλέντου και της δημιουργικότητας μας.

Είπαμε όχι στη διαρκή χλεύη του οράματος μας για μία άλλη ουσιαστική θεατρική ζωή.

Είπαμε όχι σε ένα θέατρο για παιδιά και νέους με τη λογική των μεσαζόντων που μεταφέρουν τα«κοπάδια τους» μονοπωλιακά από τη μία «ενδεδειγμένη» παράσταση στην άλλη κάνοντας τα παιδιά και τους νέους να μισούν και όχι να αγαπούν το θέατρο. Είπαμε ναι στην αληθινή επικοινωνία με τα παιδιά, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.

Τέλος είπαμε όχι στην ηληθιοποίηση των ανθρώπων όλων των ηλικιών που συντελείται καθημερινά. Είπαμε ότι το κοινό είναι έξυπνο. Είπαμε ότι γέροι, νέοι και παιδιά είναι έξυπνοι.

Είπαμε ότι μία καλή παράσταση απευθύνεται στον καλύτερο εαυτό εκείνου που την παρακολουθεί, στο καλύτερο κομμάτι του μυαλού, της νόησης, της φαντασίας και της συναισθηματικής του νοημοσύνης. Είπαμε όχι στους θεατές «τηλεθεατές».

Είπαμε ναι στην αληθινή διάδραση στοχεύοντας στην ένωση μας με το θεατή μας. Είπαμε ότι ο θεατής δεν βλέπει απλά αλλά συμμετέχει ενεργά στη θεατρική πράξη, στο χώρο και το χρόνο μίας παράστασης. Όπως επίσης και στο χώρο και το χρόνο που προηγείται και έπεται μίας παράστασης.

Γεμίσαμε ως το μεδούλι από την ανάγκη μας για ελευθερία στη δημιουργία και την ανάγκη μας να ζήσουμε ουσιαστικά και συλλογικά σε μία δική μας ελεύθερη ζώνη μέχρι η ζώνη ελευθερίας και δικαιοσύνης να αρχίσει να διευρύνεται.

Αυτά μας ένωσαν τα όχι και τα ναι μας. Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Λέγοντας δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. Λέγοντας πρέπει να πάρουμε την ευθύνη των ονείρων μας στα χέρια μας και να φτιάξουμε το χώρο εκείνο και τις δομές που θα τους επιτρέψει να γεννηθούν, να αναπτυχθούν και να επικοινωνηθούν…

Αφού διατυπώσαμε το «τί δεν θέλουμε και τι δεν επιθυμούμε να κάνουμε στο θέατρο» ήρθε και το επόμενο πιο κρίσιμο ερώτημα: το «υπό ποιές συνθήκες και δομές θέλουμε να κάνουμε πράγματα στο θέατρο;».

Μέσα από ζυμώσεις καλλιτεχνικές, ανθρώπινες αλλά και πολιτικές εξελισσόμαστε σιγά σιγά σε μία ομάδα που έχει κοινά ως προς την οργανωτική δομή και την καλλιτεχνική λειτουργία της με ομάδες όπως το Living Theater, οι Forced Entertainment, οι Wooster Group και πολλοί άλλοι του εναλλακτικού-πρωτοποριακού θεάτρου του 20ου αιώνα που αντέδρασαν στην παντοδυναμία του θεατρικού εργοδότη -είτε αυτός ήταν ο παραγωγός, ο θιασάρχης, ο σκηνοθέτης-, στην παντοδυναμία των «θεατρικών αγορών», στις κάθετες δομές, στην εμπορευματοποίηση, στην έλλειψη θεάτρου με πολιτικό περιεχόμενο, στην έλλειψη ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης σε όλους τους συμμετέχοντες, ορίζοντας κάποιους νέους άξονες:

Συνειδητές κι όχι ευκαιριακές σχέσεις. Καλλιτεχνικό όραμα που επικεντρώνεται στην επικοινωνία με το θεατή. Διαρκής αυτό-μόρφωση αλληλομόρφωση, έρευνα και πειραματισμός. Άμεση και συμμετοχική δημοκρατία στη λήψη αποφάσεων, και στο σχεδιασμό της επόμενης στιγμής καλλιτεχνικής ή πρακτικής. Κοινοκτημοσύνη στις ευθύνες και τις απολαβές, τις χαρές και τις λύπες, τις χασούρες και τις νίκες. Αυτοοργάνωση σε ότι κάνουμε χωρίς μεσάζοντες.

Δεν ήταν ούτε είναι εύκολο όλο αυτό. Έπρεπε να γνωριστούμε και να θαυμάσουμε ο ένας τον άλλον. Να δημιουργήσουμε αληθινές σχέσεις εμπιστοσύνης, να ξεκαθαρίσουμε τα κίνητρα, τα συμφέροντα, τα όνειρα και τις ελπίδες μας. Να μάθουμε όλοι να γινόμαστε υποστηρικτές του κοινού μας στόχου, και του ξεχωριστού στόχου του καθένα μας, αλλά και να λαμβάνουμε πρωτοβουλίες.

Για τα παραπάνω εξασκούμαστε καθημερινά στο διάλογο και τη συναίνεση χωρίς γκουρού και αρχηγούς. Σεβόμαστε τις ιδιαιτερότητες, τις δεξιότητες και το ταλέντο του κάθε ένα μας χωρίς να γινόμαστε «αχταρμάς» καθώς μοιραζόμαστε διαφορετικούς και διακριτούς ρόλους κάθε φορά και κανένας δεν μπαίνει στα «λημέρια» του άλλου, αλλά συνομιλούμε και συνδιαμορφώνουμε τους εαυτούς μας, τις δράσεις μας, τις κινήσεις μας διαρκώς… Κανείς δεν είναι πιο «ψηλά». Απλά είναι διακριτοί οι ρόλοι.

Όταν σκηνοθετώ εγώ π.χ., υπάρχει η απόλυτη εμπιστοσύνη των ηθοποιών και των συνεργατών σε μένα, κάθε χώρος και χρόνος για να κάνω αυτό που σκέφτομαι. Δεν πάει κάποιος να σκηνοθετήσει αντ΄εμού. Δε σκάβει κανείς το λάκκο μου. Δεν επιθυμεί κανείς να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη»… Όμως και η σχέση που αναπτύσσεται με τον ηθοποιό δεν έχει σχέση ούτε με τον γκουρού-σκηνοθέτη, ούτε με το σκηνοθέτη «τροχονόμο».

Αντιμετωπίζομαι ως δημιουργός και ο ηθοποιός ως συνδημιουργός. Από τη συνομιλία μας προκύπτει το αποτέλεσμα, ικανοποιητικό και για τους δύο… Τροφοδοτεί ο ένας τον άλλον διαρκώς με έμπνευση, με γνώση, με τις δικές του εμπειρίες.  Ενισχύεται όμως και κάθε  ξεχωριστή  δράση του κάθε μέλους της ομάδας. Θεωρούμε δύναμη της ομάδας τη δημιουργία πολλών παράλληλων πυρήνων και δράσεων…

Εδώ θα ήθελα να καταθέσω ότι για μένα προσωπικά, που από τύχη, τρέλα και διάφορες συγκυρίες βρέθηκα να σπουδάζω, να ζω και να συνεργάζομαι για 15 χρόνια με ανθρώπους από όλα τα χρώματα, τις φυλές και τις θεατρικές παραδόσεις, στην Ιταλία, τη Σκωτία, τη Νέα Υόρκη, και που βρέθηκα με παραστάσεις  από το Βερολίνο μέχρι το Μεξικό, η ύπαρξη και η λειτουργία αυτής της ομάδας απαντά σε όλα όσα ονειρεύτηκα για το θέατρο μέσα από αυτές τις περιπλανήσεις.

Η ομάδα πείρα(γ)μα που αποτελείται από τους ηθοποιούς, συν-σκηνοθέτες,συγγραφείς, Γιάννη Καρούνη και Ειρήνη Μελά που είναι από τα ιδρυτικά μέλη ή αλλιώς η «πρώτη γενιά» όπως λέμε πειρακτικά και η ραχοκοκαλιά του πειρά(γ)ματος, αλλά και τους Έλλη και Δημήτρη Καμπίτση, Παναγιώτη Διαμαντόπουλο, Κώστα Πέτρου, Μυρτώ Παπαδοπούλου, Γιάννη Μίνω «τη δεύτερη φουρνιά» και τους νεότερους φετινούς συντρόφους μας Κωνσταντίνο Καλαβρυτινό και Σπύρο Ξένο, και μαζί με πολλούς άλλους φίλους και συνεργάτες που μπήκαν, βγήκαν και μπαινοβγαίνουν, είναι το σπίτι μου, η χαρά μου, η υγεία μου και ο λόγος μου να συνεχίσω να ζω και να αγωνίζομαι στον τόπο μου.

Ο Πλούτος του Αριστοφάνη: Το αίτημα για δίκαιη αναδιανομή στον πλούτο ως απαραίτητο συστατικό μιας αληθινής δημοκρατίας

Ο «Πλούτος» έφτασε αναπάντεχα στην ομάδα.  Δουλεύαμε με ένα εργαστήρι ενηλίκων που δεν είχε καμία προηγούμενη σχέση με το θέατρο και καθώς καθόμασταν κι αναρωτιόμασταν, ο Γιάννης τράβηξε από τη βιβλιοθήκη μας το έργο και είπε «θα ήθελα να δουλέψουμε πάνω σε αυτό».

Έτσι ξεκίνησε η βαθιά περιπέτειά μας με μία παράσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία τρία χρόνια ανοίγοντας μία ουσιαστική συνομιλία με τον ποιητή Αριστοφάνη, που έχει συχνά σνομπαριστεί, δυστυχώς, ως «συντηριτικός» κι από μία μεγάλη μερίδα του «προοδευτικού» χώρου.

Εμείς στο λόγο, τα οράματα και τις ουτοπίες του ποιητή, σε αυτούς που επιλέγει να δικαιώνει στη σκηνή και σε εκείνους που αποφασίζει με τη βοήθεια των μαχητικών γερόντιων του να στέλνει στον αγύριστο, όπως την Πενία και το φασιστοειδέστατο Συκοφάντη, ανακαλύψαμε ένα ισχυρότατο δημιουργό του θεάτρου, με  τσεκουράτο, ανατρεπτικό, «αναρχικό» λόγο που τρυπάει το χρόνο και δίνει φωνή σε μας τους από κάτω.

Ανακαλύψαμε πόσο παλιό είναι το αίτημα για δικαιοσύνη στο μοίρασμα του πλούτου ως απαραίτητο συστατικό μίας αληθινής δημοκρατίας κι αυτό και για εμάς και για την κοινωνία στην οποία ζούμε δεν είναι μία απλή και θεωρητική κουβεντούλα.

Βασίζεται στο πραγματικό και καθημερινό βίωμα της βίαιης, άδικης, ανέντιμης κι επικίνδυνης αναδιανομής του πλούτου που συντελείται μέσω των απανωτών μνημονίων, κι ακόμα χειρότερα, και μέσω μίας ιδιότυπης κοινοβουλευτικής σταδιακής κατάργησης της δημοκρατίας και τη γέννεση καθημερινών τραμπούκων, τραμπουκισμών και φόβητρων όλων των ειδών που καταστρέφουν τις ζωές μας.

Κι ο Αριστοφάνης με τη σοφία των χρόνων του και τη γνώση του για το θέατρο, μας χάρισε το λόγο του για να απαιτήσουμε δικαιοσύνη και δημοκρατία εδώ και τώρα.

Ως παράσταση,  ο «Πλούτος»,  για την ομάδα είναι κομβική, μία πιο ώριμη στιγμή, που ενσωματώνει παραδειγματικά τους στόχους μας. Βασισμένη σε φόρμες του λαϊκού θεάτρου συνεχίζει μία παράδοση «παιξίματος» βασισμένη στους παλαιότερους καλούς λαϊκούς ηθοποιούς μας όπως εμείς τους γνωρίσαμε και τους μελετούμε κυρίως μέσα από το σινεμά αγωνιώντας  μη χαθεί η πολιτισμική σκυτάλη τους μέσα από κάθε είδους  επιφανειακό κι ασπόνδυλο  «μεταμοντερνισμό» . Πρώτα χρειαζόμαστε να τους φτάσουμε και μετά μπορούμε να τους ξεπεράσουμε.

Θυμίζει «μπουλούκι» ως προς την αισθητική, την ενέργειά και τα αυτοσχεδιαστικά στοιχεία της και την παρακολουθούν άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικών στρωμάτων.

Κάνει μία σημαντική θεατρική πρόταση στη λειτουργία του χορού που είναι πάντα παρών, δρων και συμμετέχων, κι αποτελείται από ξεχωριστές οντότητες. Αυτό που πετυχαίνουν οι ηθοποιοί στο χορό αλλά και στις ερμηνείες των ρόλων είναι εντυπωσιακό, μας έχει δώσει πολλούς επαίνους κι είμαστε περήφανοι γι’ αυτή την πρόταση μας.

Η παράσταση είναι διαδραστική και ο κόσμος συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία της. Ούτε ο ηθοποιός ούτε ο θεατής βρίσκονται στην «ασφάλεια» της απομόνωσης τους ο ένας από τον άλλον. Η σχέση είναι κοντινή. Η ανάσα του ηθοποιού είναι πάνω στο θεατή και η ανάσα του θεατή πάνω στον ηθοποιό. Είναι όλα υποχρεωτικά αληθινά γιατί τίποτε δεν μπορεί να κρυφτεί…

Ανταλλάσσουν βλέμματα, αντιδράσεις, γέλια και σχόλια, συγκίνηση και συναισθήματα. Τις βραδιές που αυτό συντελείται σε όλη την παράσταση, φεύγουμε όλοι από το θέατρο «πετώντας» και νιώθοντας την αληθινή δύναμη της επικοινωνίας μέσα από το θέατρο.

Τέλος η παράσταση δεν περιορίζεται σε μία «καταγγελία των δεινών». Εμψυχώνει κάθε φορά κι εμάς από σκηνής και τους ανθρώπους που την παρακολουθούν να αντέξουμε, να έχουμε δύναμη, να μη χαρίσουμε σε κανέναν τη ζωή και τη χαρά στη ζωή μας τζάμπα και βερεσέ και να αγωνιζόμαστε ο κάθε ένας όπως κρίνει κι από όποια θέση βρίσκεται…

Κι όλα αυτά μέσα από το χιούμορ, το παντοδύναμο γέλιο που είναι το όπλο των από κάτω, που ξεγυμνώνει τους ισχυρούς και τους διαλύει μέσα από τη διακωμώδηση…

Όταν ξεκινήσαμε πολλοί μας έλεγαν ότι πρόκειται για το πιο αδύναμο έργο του Αριστοφάνη. Είχαμε αντίθετη άποψη. Και χαιρόμαστε που αναδείξαμε μέσα από τη δική μας ανάγνωση το αίτημα για δίκαιη αναδιανομή του Πλούτου κι ότι ακούγεται ο λόγος του ωσάν για πρώτη φορά.

Ανακαλύψαμε επίσης το μέγεθος της ζημιάς
που έχει συντελεστεί μετά από την απανωτή κακομεταχείριση κι ευτελισμό του ποιητή σε μυριάδες «φεστιβαλικο-καλοκαιρινές» αρπαχτές, ώστε ο Αριστοφάνης πια να αντιμετωπίζεται ως «φτηνός» και «βαρετός» για μεγάλο μέρος του κοινού.

«Όχι πάλι Αριστοφάνη» μας είπαν πολλοί φίλοι, θεατές και συνάδελφοι, όπως επίσης «Αριστοφάνη το χειμώνα; Θα είστε τρελοί».

Για όλα τα παραπάνω, ο Αριστοφάνης που στο μεταξύ είχε αρχίσει να μας συντροφεύει καθημερινά, μας είπε το παράπονό του:

Ότι δεν είναι δυνατόν στη χώρα του Αριστοφάνη, να μην ακούγεται ο Αριστοφάνης με έναν τρόπο που να του αρμόζει. Γιατί όπως λέει και ο ίδιος μέσα στον «Πλούτο» του «δεν είναι πρέπον ο ποιητής να εκμαιεύει το γέλιο από τους θεατές  μοιράζοντας  τους γλυκίσματα και καλούδια».

Έτσι ξεκινήσαμε για άλλη μια φορά με τα ναι και τα όχι μας, παλέψαμε για μία μετάφραση που να αναδεικνύει το λόγο του ποιητή με αμεσσότητα και ουσία και το καταφέραμε μέσα από την Ειρήνη Μελά που την επιμελήθηκε. Και για τις όποιες «σύχρονες» παρεμβάσεις μας  χωρίς να πειράξουμε τον λόγο του ποιητή, δανειστήκαμε στίχους άλλων αγαπημένων σε εμάς ποιητών.

Από το Βάρναλη, το Λειβαδίτη, τον Κασόλα και τον Πολέντα.  Αλλά και μουσικές που επέλεξε ο Γιάννης Καρούνης από τη δημοτική και λαϊκή μας παράδοση κι αγαπημένους δημιουργούς  της σύγχρονης δημιουργίας.

Ο Αριστοφάνης πια για εμάς είναι ένας καθημερινός συνομιλητής μας στον οποίο αφιερώνουμε τον περισσότερο μας χρόνο. Έχει τρυπώσει στον τρόπο της σκέψης μας και τις στιγμές μας, ιδιωτικές και δημόσιες…

Μας έχει χαρίσει φίλους, στιγμές μεγάλης χαράς, δικαίωσης αλλά και αγωνίας.

Και κάθε φορά που πάμε να «πέσουμε», γιατί κι εμείς παλεύουμε για την επιβίωση μας με μόνο χορηγό το διαρκώς αποδεκατισμένο από τη φτώχεια του κοινό μας, έρχεται ως αληθινός σύντροφος να μας πιάσει από το χέρι και να μας πει, δανειζόμενος εκείνος τώρα από έναν άλλο αγαπημένο μας συγγραφέα, το Μήτσο Κασόλα:«αυτός ο κόσμος είναι πολύ παλιός για να τον αλλάξουμε αλλά και πολύ νέος για να μην το πασχίσουμε»…-«

Info:
Upstage-Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
Λεωφ. Συγγρού 143, τηλ: 210-9316.101-4
Παραστάσεις: από την Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2013 και κάθε Κυριακή ώρα 7.00μ.μ.

Η Αγγελική Κασόλα, για τη σκηνοθεσία της στην παράσταση «Πλούτος» του Αριστοφάνη της ομάδας πείρα(γ)μα, είναι στα υποψήφια βραβεία της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και συγκεκριμένα στην κατηγορία ΤΙΜΗΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ 2012  μαζί με τους Τσέζαρις Γκραουζίνις για την σκηνοθεσία της τραγωδίας του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο για τη σκηνοθεσία της κωμωδίας του Αριστοφάνη «Εκκλησιάζουσες», και Νίκο Μαστοράκη για τη σκηνοθεσία της κωμωδίας του Αριστοφάνη «Νεφέλες». Η τελετή των βραβείων «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» & ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2012 θα γίνει τη Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι στην Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

H Άλωση της Κωσταντίας στο Μεταξουργείο. Της Κρυσταλίας Πατούλη

09:09, 15 Σεπ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/105924

Μετά από την επιτυχημένη παράσταση του «Ήλιος με δόντια«, το χειμώνα που μας πέρασε, η οποία ήταν βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη, το οποίο ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, ανεβαίνει στο σανίδι του θεάτρου Μεταξουργείο, σύντομα, και η Κωσταντία του…

«Εμείς οι χριστιανοί, δεν βάζουμε γαμπρούς Οθωμανούς ή νύφες Τούρκισσες στα σπίτια μας, πεντακόσια χρόνια το βαστούσαμε αυτό, από παππούδες μας το βρήκαμε να μην παίρνουμε από αυτούνους»:

Αξέχαστη, η ολονύχτια ανάγνωση της Άλωσης της Κωσταντίας, των εκδόσεων της Εστίας. Γέλιο και συγκίνηση σε ανατρεπτικές, συνεχείς, δόσεις.

Το έξυπνο άδειασμα της ηρωίδας που το ίδιο το βιβλίο τής επιφυλάσσει, μόλις λίγο πριν να έρθει το τέλος του, σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, δίνοντας συγχρόνως ένα γερό χαστούκι σε βεβαιότητες, πως η πραγματικότητα μετριέται με κλειστά σύνορα, κλειστές πόρτες, κλειστά μάτια και αυτιά, σε ότι μπορεί να είναι ο… Άλλος.

Προτείνω, μην το χάσετε, και οπωσδήποτε διαβάστε αυτό το μυθιστόρημα… χωρίς σύνορα, το ευφυέστερο όλων, από όσα μέχρι στιγμής μάς έχει χαρίσει, ένας εκ των κορυφαίων -αν όχι, ο κορυφαίος- της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

Μακάρι πάντα τέτοια, και από ανάλογους άξιους καλλιτέχνες, όπως ο σκηνοθέτης Χρήστος Βαλαβανίδης (και οι εξαιρετικές επιλογές των ηθοποιών), που όπως όλα δείχνουν, αφουγκράζονται τη μεταμόρφωση, τη νέα ζωή στην ποιητική λογοτεχνία, που κομίζουν τα έξι μέχρι στιγμής πεζογραφήματα (τρία μυθιστορήματα και τρεις νουβέλες) του Χιώτη ακτιβιστή, ερευνητή και πολιτικογράφου, αλλά και ιστορικού συγγραφέα, ο οποίος από το τέλος Σεπτέμβρη, ξεκινά να ανταποκρίνεται σε προσκλήσεις για ομιλίες και συζήτηση με το κοινό, εξ αφορμής, κυρίως, της τελευταίας του νουβέλας «Το ζουμί του πετεινού«, με κυρίαρχο ένα επίκαιρο όσο και φλέγον θέμα, που δείχνει να προσεγγίζει όλο και περισσότερο τον τελευταίο χρόνο, με τίτλο: Άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε

Κρυσταλία Πατούλη

Υγ. Το «ανείπωτες καταστάσεις!», που θα διαβάσετε στις παρακάτω ολοκληρωμένες πληροφορίες για την παράσταση, νομίζω, λέει και λίγα…


Info

Θέατρο Μεταξουργείο 2012 – 2013

Για τη χειμερινή περίοδο 2012 – 2013 το Θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ παρουσιάζει ένα πλούσιο και δυναμικό θεατρικό πρόγραμμα, αντιδρώντας με αυτό τον τρόπο στο κλίμα ηττοπάθειας και μιζέριας, που προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Άλλωστε το θέατρο πρωτοστατούσε πάντα στις δύσκολες συγκυρίες…

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

«Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΑΣ»
Από το ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη
σε διασκευή Χρήστου Βαλαβανίδη

Προγραμματισμένη πρεμιέρα : Πέμπτη 22 Νοεμβρίου

Μια ανατρεπτική κωμωδία γεμάτη από γεύσεις, αρώματα και καημούς του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης.
Δύο γυναίκες φίλες, σύγχρονες Ελληνίδες της Πόλης, η Άννα Βαγενά και η Ελένη Γερασιμίδου, ζουν και βιώνουν μέσα από τη διήγηση ενός γράμματος ανείπωτες καταστάσεις!
Μια ιστορία που έχει ρίζες στον Ελληνισμό της Πόλης και φτάνει μέχρι την Ελλάδα του σήμερα ξεδιπλώνεται, και η συγκινισιακή φόρτιση εναλλάσσεται με το χιούμορ και την ελπίδα.
«Η Άλωση της Κωσταντίας» βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη των Εκδόσεων της Εστίας και παρουσιάζεται σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Χρήστου Βαλαβανίδη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια : Χρήστος Βαλαβανίδης
Σκηνικά – κοστούμια : Κώστας Βελινόπουλος
Φωτισμοί : Αλέκος Αναστασίου

ΠΑΙΖΟΥΝ :
Άννα Βαγενά, Ελένη Γερασιμίδου και Βασίλης Παλαιολόγος.

O Bασιλης Βασιλακης για την Ασκητικη

Ο Βασίλης Βασιλάκης για την «Ασκητική»

14:01, 29 Ιαν 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/83062

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τη θεατρική μεταφορά του έργου «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη, εκδ. Καζαντζάκη, αλλά και την ανάλογη συνάντηση «Αφήγησης Έργου Ζωής» με συμμετοχή κοινού, την προσεχή Πέμπτη στις 2 Φεβρουαρίου 2012.

Πώς αποφάσισες να ανεβάσεις την Ασκητική στο θέατρο;

Δεν ήταν μια καθαρά δική μου απόφαση. Έγινε μετά από παρότρυνση και την επιμονή ενός πολύ καλού φίλου μου αγιογράφου. Ο Καζαντζάκης δεν ήταν ο αγαπημένος μου συγγραφέας από τα σχολικά μου χρόνια. Δεν τον καταλάβαινα. Όταν, όμως, ξαναδιάβασα την Ασκητική πριν τρία χρόνια, αισθάνθηκα ότι διαβάζω την βιογραφία μου. Μάλιστα ένας φίλος, ο ηθοποιός Χρήστος Χατζηπαναγιώτου, ήρθε στα καμαρίνια μόνος του πριν λίγες μέρες και μου είπε «ρε… συ Βασίλη, αυτό είναι η ζωή σου!». Είναι ένα κείμενο, που αν δεν έχει κανείς μία βιωματική σχέση, πιστεύω ότι δεν μπορεί να γίνει εύκολα θεατρική παράσταση από έναν μόνο άνθρωπο σε μονόλογο.

Ποια σκηνοθετικά στοιχεία της παράστασης συνθέτουν το δικό σου στίγμα, στην Ασκητική του Καζαντζάκη;

Δεν είχα την πολυτέλεια, λόγω του ότι αυτοσκηνοθετήθηκα, να επεξεργαστώ σκηνοθετικά στοιχεία, πέρα από αυτά που μου έδινε το ίδιο το κείμενο, δηλαδή, μια αυστηρότητα στη μορφή και στο λόγο. Οπότε βασίστηκα σε αυτά τα δύο στοιχεία του έργου του: στην αυστηρότητα της μορφής και του λόγου («Τελείωσα την ασκητική και είναι γραμμένη σε αυστηρή φόρμα» είχε πει, άλλωστε, και ο ίδιος οο Καζαντζάκης σε ένα γράμμα του στη Γαλάτεια).

Πώς επιλέχθηκαν τα συνήθη… επίπονα «κοψίματα» για την επιλογή του τελικού κειμένου;

Η διασκευή έγινε κυρίως από τη φίλη μου φιλόλογο Ευτυχία Δρούκα, η οποία, μάλιστα το διδακτορικό της το έχει κάνει πάνω στο έργο του Καζαντζάκη.
Κρατήσαμε από το κάθε κεφάλαιο της Ασκητικής, αυτά που θεωρούσαμε ότι είναι ουσιώδη.
Μετά από δύο χρόνια παραστάσεων, μπορώ να πω, ότι είναι και το πιο δυνατό στοιχείο της παράστασης, αν κρίνω από τις αντιδράσεις του κόσμου. Και εκείνοι που έχουν εντρυφήσει στον Καζαντζάκη αλλά και εκείνοι που δεν έχουν διαβάσει κανένα έργο του (κυρίως νέα παιδιά) έχουν εκφραστεί με ενθουσιασμό.

Γιατί πρέπει να δει κανείς αυτή την παράσταση; Και επίσης, σε φωτογραφίες, έχω δει ότι το σκηνικό είναι κατά κύριο λόγο σε άσπρο χρώμα. Γιατί έγινε αυτή η επιλογή;

Όπως αυστηρή είναι η μορφή και ο λόγος, έτσι με την ίδια αυστηρότητα χρησιμοποιείται και η σκηνογραφία και ο φωτισμός.
Στο κεφάλαιο με τίτλο «όραμα» πηγαίνω πίσω από το πανί και εμφανίζεται το είδωλό μου. Χρησιμοποιείται δηλαδή το σκηνικό και για να με ορίζει όταν είμαι μπροστά από αυτό, αλλά και για να προβάλλεται το είδωλό μου όταν πάω πίσω από αυτό. Να είναι πιο δυνατές οι σκιές και τα κοντράστ.
Τώρα γιατί κάποιος πρέπει να δει την παράσταση; Γιατί άλλο πράγμα είναι να διαβάζεις ένα κείμενο και άλλο να στο μεταφέρει κάποιος μέσα από το θέατρο…

———————

Ο Βασίλης Βασιλάκης, απόφοιτος της σχολής του Κουν και δραστήριος εργάτης του θεάτρου, έχει εδώ και αρκετά χρόνια αφοσιωθεί στην πολιτιστική δράση έξω από τη θεατρική αγορά της Αθήνας, δράση πολυεπίπεδη και πολυσχεδής, διδασκαλία υποκριτικής στη θεατρική ομάδα της Αίγινας, παιδικό θέατρο και μαριονέτες.
Η επίμονη αναμέτρησή του με το κείμενο του Ν. Καζαντζάκη από το Φεβρουάριο του 2010, τον ώθησε να το σχηματοποιήσει σε θεατρικό μονόλογο και να τον παρουσιάσει το καλοκαίρι του 2010, σε έναν εναλλακτικό αίθριο χώρο στην Αίγινα και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, αποκομίζοντας διθυραμβικές κριτικές, και από τον Φεβρουάριο του 2011 για περιορισμένες παραστάσεις στη Μουσική Θεατρική Σκηνή της Αθηναΐδας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος: «Με ένα παλιό ποδήλατο απομακρυνόμουν από την πόλη και απάγκιαζα στις αυλές των μικρών εκκλησιών, σε ερημικές παραλίες ή στα βουνά της Αίγινας προσπαθώντας να κατανοήσω τα πυκνά σε νόημα και ανάγκη λόγια του Καζαντζάκη. Δύσκολος, φοβερός, ατέλειωτος ανήφορος».

——————-

2η Αφήγηση Έργου – Ζωής

…με αφορμή το έργο ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Νίκου Καζαντζάκη που έφερε στη σκηνή ο Βασίλης Βασιλάκης,
το σεμινάριο της Κρυσταλίας Πατούλη στο Μικρό Πολυτεχνείο πραγματοποιεί τη δεύτερη συναντηση (η πρώτη είχε καλεσμένο τον Δημήτρη Ζερβουδάκη) στο πλαίσιο του Εντευκτηρίου «ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΕΡΓΟΥ – ΖΩΗΣ» ενταγμένη στον τρίτο κύκλο των συναντήσεων με σημαντικούς έλληνες δημιουργούς.

Ένα από τα πιο εμπνευσμένα και συμπαγή κείμενα της ελληνικής γλώσσας, πολυεπίπεδο και αποκαλυπτικό,το δοκίμιο-μανιφέστο, στο οποίο ο Νίκος Καζαντζάκης καταθέτει τις οδύνες του προσωπικού του αγώνα για την ανεύρεση και την κατανόηση του νοήματος της ζωής – του Θεού, του δικού του Θεού, μεταφέρεται στη μορφή θεατρικού μονολόγου από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη.

Μέσα στην ιστορική  εποχή που διανύουμε , όπου επαναπροσδιορίζονται αξίες και αρχές του κοινωνικού μας ιστού, η αιώνια εσωτερική κραυγή του Ν. Καζαντζάκη φαντάζει ως η πιο επίκαιρη από ποτέ. Η μάχη του ανθρώπου με τις δυνάμεις της υλικής, πνευματικής και ηθικής φθοράς και η ανάδειξη εκείνων των ικανοτήτων και αρετών του ανθρώπου που τον ωθούν να κοιτάζει ψηλά, να μάχεται, να δημιουργεί και να οραματίζεται απελπισμένα.

—————-

Info

Σκηνοθεσία-Ερμηνεία Βασίλης Βασιλάκης
Θεατρική Διασκευή Ευτυχία Δρούκα
Ενδυματολόγος Δανάη Καββαδία
Φωτισμοί Απόστολος Στράντζαλης

Στο «Κέλυφος», Αμφικτύωνος 17, Θησείο (κοντά στον ηλεκτρικό σταθμό Θησείου), τηλ. 210 3410820
Την  Πέμπτη 2/2/2012 στις 9.30μμ. Διάρκεια έργου 65΄.

  • Ακολουθεί στις 22:30 η «Αφήγηση έργου – ζωής» και συζήτηση των θεατών με τον σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη υπό τον συντονισμό της Κρυσταλίας Πατούλη με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, και δεν προϋποθέτει την παρακολούθηση της παράστασης το ίδιο βράδυ. 

———————————–

Για τη συμμετοχή της παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης «Ασκητική»:

Είσοδος ελεύθερη για τους συμμετέχοντες στο σεμινάριο «Δημιουργική Αφήγηση»

Ειδική τιμή 10 ευρώ (ανά 2 μέλη του Μ.Π.)

Κανονική είσοδος για το κοινό: 10 ευρώ κατ’ άτομο.

———————————-

Περισσότερες πληροφορίες για το Εντευκτήριο Δημιουργικής Αφήγησης (Φεβρουάριος – Απρίλιος 2012)

Συγχρόνως, από το Φεβρουάριο έως και τον Απρίλιο το Μικρό Πολυτεχνείο και το 3ο εργαστήριο «Δημιουργικής Αφήγησης» της Κρυσταλίας Πατούλη με όλους τους συμμετέχοντες, θα προσκαλεί  στο νεοσύστατο Pocket Theatre @Χώρος Τέχνης Ασωμάτων (οδός Ασωμάτων 6, έναντι 11, Θησείο), ή θα επισκέπτεται σε ανάλογους χώρους γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, του θεάτρου και των τεχνών με σκοπό τη γνωριμία με το έργο… της ζωής τους.

Αυτές οι συναντήσεις, είναι άνευ οικονομικού κέρδους για τους διοργανωτές και ανοιχτές με ελεύθερη είσοδο για όλους και με ειδικές (μόνο για την παρακολούθηση θεατρικών ή μουσικών παραστάσεων όποτε συμπεριλαμβάνονται σε κάποια από τις εκδηλώσεις) τιμές για τα υπόλοιπα μέλη του Μ.Π. αλλά και για το κοινό, και έχουν ως στόχο μία εκ βαθέων συζήτηση με τους δημιουργούς, με άξονα π.χ. τα μυστικά της αφήγησης μέσα στο έργο τους, τις απόψεις τους για τη λογοτεχνία, την έμπνευση, αλλά και το συναρπαστικό ταξίδι της συγγραφής ενός βιβλίου ή ενός θεατρικού έργου από τα στάδια της σύλληψης μέχρι την ολοκλήρωση και την παρουσίασή / έκδοσή του.

Βιβλία των συγγραφέων θα διατίθενται στο κοινό κατά τη διάρκεια της κάθε εκδήλωσης σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο ΛΕΜΟΝΙ.

———————

Το πρόγραμμα

Το πλήρες πρόγραμμα Φεβρουαρίου – Απριλίου 2012 για τις «Αφηγήσεις Έργου-ζωής» θα παρουσιαστεί ολόκληρο την 31/1/2012.

Τι ειναι αυτο που θελω; Κονσταντιν Στανισλάβσκυ

Τι είναι αυτό που θέλω; Κωνσταντίνος Στανισλάβσκυ

12:01, 06 Ιαν 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/81004

Eδῶ καὶ τριανταπέντε χρόνια δουλεύω πάνω στούς νόμους τῆς ὀργανικῆς δημιουργικότητας. Κανένας ἄλλος στὸν κόσμο δὲν ἔχει ἀφιερωθεῖ μέχρι τώρα σ᾿ αὐτὸ τὸ πρόβλημα. Ἐγὼ δημιουργῶ τὸ σύστημα καὶ τὸ ἀναθεωρῶ ξανὰ καὶ ξανά.»  Κωνσταντίνος Στανισλάβσκυ, 1936.

Τὸ 1906 ὁ γνωστὸς Ρῶσος ἠθοποιὸς καὶ σκηνοθέτης Κωνσταντῖνος Στανισλάβσκυ (1863—1938) ἔφθασε στὸ συμπέρασμα ὅτι εἶχε φθάσει σὲ ἕνα κομβικὸ σημεῖο τῆς δημιουργικῆς ζωῆς του. Συνειδητοποίησε ὅτι ἔφτασε σταδιακὰ νὰ χάσει τὴ χαρὰ τῆς δημιουργίας πάνω στὴ σκηνή, ὅτι στὶς πολυάριθμες ἐπαναλήψεις τῶν ρόλων ποὺ ἔπαιζε εἶχε χάσει βαθμιαῖα τὴ ζωντάνια καὶ τὰ αὐθεντικὰ αἰσθήματα ποὺ εἶχε μεταφέρει στοὺς ρόλους του τὴν πρώτη φορὰ ποὺ τούς εἶχε πλάσει καὶ ὅτι εἶχε ἀντικαταστήσει τὰ βαλτωμένα πιὰ συναισθήματα μὲ καθαρὰ μηχανικές, ἐξωτερικὲς τεχνικὲς ἠθοποιίας.

«Κι ἀφοῦ βρισκόμαστε στὴ φοβερὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τὸν βγάζουν ἀναγκαστικὰ σὲ δημόσια ἐπίδειξη καὶ τὸν ὑποχρεώνουν, παρὰ τὴ θέληση καὶ τὴν ἐπιθυμία του, νὰ συγκινήσει τοὺς θεατές, ξεφεύγουμε μὲ πλαστές, τεχνητὲς μεθόδους ἠθοποιίας, ποὺ μᾶς γίνονται συνήθεια. Τὸ ἐρώτημα ῾τί πρέπει λοιπὸν νὰ κάνω; δὲ μὲ ἄφηνε σὲ ἡσυχία ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ κατάλαβα τὶ ἦταν αὐτὴ ἡ ἐξάρθρωση», γράφει ὁ Στανισλάβσκυ στὸ βιβλίο του Ἡ ζωή μου στήν Τέχνη.

Έχοντας συνειδητοποιήσει ὀδυνηρὰ πόσο λάθος, πόσο ζημιογόνο εἶναι γιὰ ἕναν ἠθοποιὸ νὰ βρίσκεται σὲ μιὰ τέτοια κατάσταση, ὁ Στανισλάβσκυ ἄρχισε νὰ  ψάχνει γιὰ κάποιαν ἄλλη συναισθηματικὴ καὶ σωματικὴ κατάσταση τοῦ ἠθοποιοῦ πάνω στὴ σκηνή, τὴν ὁποία ὀνόμασε «ἐσωτερικὴ δημιουργικὴ διάθεση τοῦ ἠθοποιοῦ». Αὐτὴ τὴ δημιουργικὴ διάθεση τὴ χαρακτήριζε μὲ τὸ ρῆμα «εἶμαι», ποὺ σημαίνει «δὲν βρίσκομαι ἁπλῶς πάνω στὴ σκηνή, ἀλλὰ ζῶ, αἰσθάνομαι, σκέφτομαι καὶ συμπεριφέρομαι μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ὅπως καὶ ὁ χαρακτήρας ποὺ παρουσιάζω ἀπὸ σκηνῆς».

Πίστευε, δηλαδή, πώς, ἂν ὁ ἠθοποιὸς μποροῦσε ἔστω καὶ μόνο νὰ πετύχει μιὰ πραγματικὴ δημιουργικὴ διάθεση, αὐτὴ θὰ ἀρκοῦσε γιὰ νὰ τοῦ ὑποβάλει τὴν  κατάλληλη ἐκφραστικὴ σκηνικὴ συμπεριφορά, τὶς συναισθηματικὲς ἀποκρίσεις, τὶς σωματικὲς στάσεις, τὶς κινήσεις, τοὺς τονισμοὺς τῆς φωνῆς καὶ τὶς ἐκφράσεις τοῦ προσώπου.
Ἔγραψε:

“Καταλάβαινα καλά… ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τοῦ θεάτρου, ἀπὸ τὴν ἰδιοφυΐα ὣς τὸ μέσο, τὸ συνηθισμένο ταλέντο, φτάνουν στὴ δημιουργικὴ διάθεση μὲ τὴ διαίσθηση, δὲν ἔχουν ὅμως τὴ δυνατότητα νὰ τὴ διευθύνουν ὅπως θέλουν. Τὴ δεχόμαστε σὰ δῶρο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ φαίνεται πὼς δὲν μποροῦμε νὰ τὴν πετύχουμε μὲ τὰ συνηθισμένα μέσα, ὅσα ἔχουμε στὴ διάθεσή μας.

Μολαταῦτα, ἐγὼ ἔβαλα στὸν ἑαυτό μου τοῦτο δῶ τὸ ἐρώτημα: δὲν ὑπάρχουν τεχνητὰ μέσα γιὰ νὰ φτάσουμε στὴ δημιουργικὴ διάθεση; Δὲν ἐννοῶ βέβαια ὅτι ζητοῦσα νὰ δημιουργήσω τὴν ἔμπνευση μὲ τεχνητὰ μέσα. Ὄχι, αὐτὸ δὲν γίνεται. Ἤθελα μόνο νὰ βρῶ κάποιον τρόπο γιὰ νὰ δημιουργηθοῦν οἱ συνθῆκες οἱ εὐνοϊκότερες γιὰ νὰ γεννηθεῖ ἡ ἔμπνευση, γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ δηλαδὴ ἡ ψυχικὴ κατάσταση ποὺ παρουσιάζει περισσότερες πιθανότητες γιὰ νὰ ἔρθει ἡ ἔμπνευση στὴν ψυχὴ τοῦ ἠθοποιοῦ.

Μὰ πῶς θὰ καταφέρει ὁ ἠθοποιός νὰ μὴν εἶναι ἡ κατάσταση αὐτὴ ζήτημα τύχης, ἀλλὰ νὰ μπορεῖ νὰ τὴ δημιουργεῖ ὅταν θέλει;
Ἂν δὲ γίνεται νὰ τὴν κατακτήσει μονομιᾶς, τότε πρέπει νὰ τὴν δημιουργεῖ λίγο-λίγο, ἀπὸ διάφορα στοιχεῖα.”

(«Ο θείος Βάνιας», παράσταση του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας σε σκηνοθεσία Κ. Στανισλάβσκυ)

Ὁ Στανισλάβσκυ αφιέρωσε τὰ ἑπόμενα χρόνια τῆς ζωῆς του σχεδόν ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἀναζήτηση ἀπαντήσεων στὰ παραπάνω ἐρωτήματα. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς δουλειᾶς αὐτῆς ἦταν ἡ γέννηση μιᾶς θεωρίας γιὰ τὴν πρακτικὴ τέχνη τῆς ὑποκριτικῆς, ποὺ ἔγινε γνωστὴ ὡς «σύστημα Στανισλάβσκυ». Ἡ θεωρία, φυσικά, δὲν  ἔμεινε αμετάβλητη. Συνεχῶς βελτιωνόταν καὶ μετασχηματιζόταν, ἐρχόμενη σὲ ἄμεση ἀλληλεπίδραση μὲ τὴν θεατρικὴ πράξη. Γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο, τὸ σύστημα στὴν ἀρχική του μορφὴ καὶ οἱ τελικὲς ἰδέες τοῦ Στανισλάβσκυ, τὶς ὁποῖες διατύπωσε λίγο πρὶν πεθάνει, ἴσως νὰ ἐμφανίζονται, σὲ μιὰ πρώτη, ἐπιπόλαιη ματιά, νὰ ἀντιφάσκουν μεταξύ τους.

Τὸ ἀρχικὸ στάδιο τῆς ἐξέλιξης τοῦ συστήματος

Ὁ Στανισλάβσκυ τόνιζε ἀπὸ πολὺ νωρὶς ἀκόμα ὅτι ἡ σφαῖρα τῶν λεπτῶν καὶ ἀδιόρατων ἀνθρώπινων συναισθημάτων ἐλάχιστα ὑπόκειται στὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ συνειδητοῦ. Τὰ συναισθήματα δὲν μποροῦν νὰ παραμένουν σταθερὰ καὶ νὰ ἀνακαλοῦνται κατὰ βούλησιν.
Τὰ συναισθήματα ποὺ ἔχουν ἀναδυθεῖ στὸν ψυχισμὸ τοῦ ἠθοποιοῦ ἀκουσίως κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δημιουργικῆς διαδικασίας δὲν μποροῦν νὰ ἀναπαράγονται ἐκούσια χωρὶς τὸν κίνδυνο νὰ βιάσουμε τὴ φύση.

Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἐκδήλωση συναισθημάτων παρασύρει ἀμέσως τὸν ἠθοποιὸ σὲ μία ἀπεικόνισή τους, δηλαδὴ σὲ ἕνα εἶδος γενικῆς, ἀφηρημένης διέγερσης. Ἀλλά, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μπαίνει σὲ μιὰ τέτοια κατάσταση, μπαίνει στὸν κόσμο τῆς μίμησης, στὸ βασίλειο τῆς ἐξωτερικῆς ἀναπαράστασης καὶ τοῦ στερεότυπου, τοῦ κλισέ. Γιὰ παράδειγμα, ἀρχίζει νὰ μιλάει γιὰ ἔρωτα μὲ ἓναν παθιασμένο καὶ χωρὶς ἀνάσα ψίθυρο. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ παίζει τὸ συναίσθημα. Δὲν μπορεῖ νὰ παίζει τὸ ἀποτέλεσμά του.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο ὁ Στανισλάβσκυ ἀπέρριψε ἐξ ἀρχῆς τὸ συναίσθημα ἢ τὸ αἴσθημα ὡς ἐρέθισμα γιὰ τὴ δημιουργικὴ διάθεση στὴ διαδικασία τοῦ χτισίματος ἑνὸς χαρακτήρα. Ὑποστήριζε ἐμφατικὰ ὅτι πρέπει νὰ ψάχνει κανεὶς ὄχι τὸ ἴδιο τὸ συναίσθημα, ἀλλὰ τὶς συνθῆκες πού παράγουν μιὰ συγκεκριμένη αἴσθηση. Αὐτὴ ἡ ἀρχή –«τὸ ὑποσυνείδητο μέσα ἀπὸ τὸ συνειδητό, τὸ αὐθόρμητο μέσα ἀπὸ τὸ σκόπιμο» – παραμένει ἐνεργὴ μέχρι σήμερα.

Στὰ ἀρχικὰ στάδια τῆς ἐξέλιξης τοῦ συστήματος, ὁ Στανισλάβσκυ πίστευε ὅτι τὸ βασικότερο ἦταν νὰ κατανοήσει πῶς σκέφτεται ὁ χαρακτήρας. Θεωροῦσε ὅτι ὅλο τὸ μυστικὸ κρυβόταν στὸ νὰ ἀνασυρθεῖ ἡ σκέψη ποὺ ἐπρόκειτο νὰ πυροδοτήσει τὸ ἀπαιτούμενο συναίσθημα.

Ἔτσι, σύμφωνα μὲ αὐτό, εἰσήγαγε στὴ διαδικασία τῆς πρόβας τὴ λεγόμενη «στιγμὴ γιὰ δουλειὰ τραπεζιοῦ», σκοπὸς τῆς ὁποίας ἦταν νὰ γίνουν ὅλα τὰ δεδομένα, ὅλα ὅσα συμβαίνουν στὸ ἔργο, σαφῆ κτήματα τῶν ἠθοποιῶν. Ἡ γνώση τῆς ζωῆς τοῦ ἔργου κατακτᾶται μὲ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ δεδομένα καὶ συμβάντα, ποὺ εἶναι καὶ τὰ πιὸ προσιτὰ στὴν ἀντίληψη τοῦ καθενός, σὲ μιὰ βαθύτερη κατανόηση τῆς ἐσώτερης οὐσίας τοῦ ἔργου. Ὑποτίθεται ὅτι αὐτὸ θὰ βοηθοῦσε τὸν ἠθοποιὸ νὰ βρεθεῖ στὶς συνθῆκες τοῦ ζωντανοῦ ρόλου.

Βάζοντας στὴ δουλειά του τὸ στάδιο τῶν ἁπλῶν ἀναγνώσεων γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι καὶ τῶν ἐξονυχιστικῶν ἀναλύσεων τῶν χαρακτήρων καὶ τῶν ἰδεῶν τῆς μελλοντικῆς παράστασης, ὁ Στανισλάβσκυ συνετέλεσε στὴν ἀναβάθμιση τῆς γενικότερης κουλτούρας τοῦ θεάτρου καὶ τοῦ ἠθοποιοῦ. Ὡστόσο, πολύ γρήγορα φάνηκε καθαρὰ πὼς ἡ κατανόηση τοῦ ρόλου διανοητικὰ δὲν σήμαινε κατ᾿ ἀνάγκην καὶ αἴσθησή του. Ἔτσι, ὁ Στανισλάβσκυ στράφηκε πρὸς ἕνα ἄλλο ἐρέθισμα τῆς
συναισθηματικῆς φύσης τοῦ ἠθοποιοῦ -τὴν ψυχολογική του κατάσταση.

Σ᾿ αὐτὸ τὸ στάδιο τῆς ἀνάπτυξης τῆς μεθόδου του, προχώρησε μὲ τὴν παραδοχή ὅτι τόσο ἡ συμπεριφορὰ ὅσο καὶ οἱ συναισθηματικὲς ἀντιδράσεις τοῦ χαρακτήρα καθοδηγοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν ψυχολογία ποὺ τοῦ ἔχει ἀποδώσει τὸ κείμενο τοῦ συγγραφέα. Ὡς βασικὸ στοιχεῖο ποὺ καθορίζει τὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση τοῦ χαρακτήρα εἰσάγει τὸ «θέλω», τὸν ἀντικειμενικὸ σκοπὸ ποὺ ἐπιδιώκει ὁ χαρακτήρας σὲ μιὰ δεδομένη περίσταση.
Ἡ παραδοχὴ εἶναι ὅτι μιὰ διαδοχὴ παρουσιάσεων τέτοιων «θέλω» μέσα στὶς συνθῆκες τοῦ ἔργου ἐπιτρέπει στὸν ἠθοποιὸ νὰ μπεῖ στὴν ψυχολογικὴ κατάσταση τοῦ χαρακτήρα ποὺ ὑποδύεται καὶ ἔτσι νὰ γεννήσει μέσα του αἰσθήματα ἀνάλογα πρὸς τὰ αἰσθήματα τοῦ χαρακτήρα.

Δουλεύοντας ἕνας ἠθοποιός τὸν ρόλο του ἔτσι, σ᾿ αὐτὸ τὸ στάδιο πρακτικὰ σπάει τὸ ἔργο σὲ μικρὲς ἑνότητες καὶ σὲ κάθε μία ἀπ᾿ αὐτὲς ἀναζητεῖ στόχους ποὺ θὰ ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα «τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ θέλω;»

Ταυτόχρονα ὁ Στανισλάβσκυ εἰσάγει τὴν ἰδέα ἑνὸς «ἀπώτερου ἀντικειμενικοῦ σκοποῦ» – ἑνὸς πιὸ σύνθετου ἀντικειμενικοῦ σκοποῦ ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλα τὰ ἐπὶ μέρους ξεχωριστὰ «θέλω» τοῦ ρόλου. Κατὰ τὴν ἄποψή του, τὸ νὰ βρεῖ κανεὶς τὸν ἀπώτερο ἀντικειμενικὸ σκοπὸ ἑνὸς ρόλου γενικὰ σημαίνει κατανόηση τοῦ  σχεδίου ποὺ διέπει ὅλο τὸ ρόλο μέσα στὸ ἔργο. Ἡ γνώση τοῦ ἀπώτερου ἀντικειμενικοῦ σκοποῦ ἀνοίγει γιὰ τὸν ἠθοποιὸ τὴν πρακτικὴ δυνατότητα νὰ ἀνακαλύψει τὴν οὐσία τῆς φύσης τοῦ χαρακτήρα μέσα στὶς δοσμένες συνθῆκες τοῦ ἔργου.

Ὁ Στανισλάβσκυ ἔμεινε σ᾿ αὐτὸ τὸ στάδιο τῆς ἐξελικτικῆς πορείας τοῦ συστήματος γιὰ περίπου δώδεκα χρόνια. Κατὰ τὴ διάρκεια ὅλης ἐκείνης τῆς περιόδου ἕνα πλῆθος ἀπὸ ἠθοποιοὺς καὶ σκηνοθέτες ἐξοικειώθηκε μὲ τὸ σύστημά του καὶ ἄρχισε νὰ τὸ χρησιμοποιεῖ στὴ θεατρικὴ πρακτική. Μετὰ τὴν Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση καὶ τὰ ὅσα ἐπακολούθησαν, κάποιοι ἀπὸ τοὺς μαθητές του καὶ τοὺς συντρόφους του βρέθηκαν ἐκτὸς Ρωσίας καὶ ἔφεραν στὴ Δύση τὶς ἰδέες του καὶ
τὴ μέθοδό του γιὰ τὴ μελέτη ἑνός ρόλου.

(‘I & Ἰ. Λέβιν, Ἡ ἐξέλιξη τοῦ συστήματος Στανισλάβσκυ (1906—1938), μετάφραση και επεξηγηματικές υποσημειώσεις: Αυγουστίνος Τσιριμώκος. Απόσπασμα από προδημοσίευση του 2ου τεύχους του περιοδικού ΝΗΣΙΔΕΣ, ως μία πρώτη απόδοση στα νέα ελληνικά του έργου των Ι. & Ι. Λέβιν «Το μυστικό του Στανισλάβσκυ»)

Hλιος με δοντια _ Απο την Αιγινα στην Αθηνα

Ήλιος με δόντια: Από την Αίγινα στην Αθήνα

09:12, 17 Δεκ 2011 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/79162

Οι παραστάσεις του “Ήλιου με δόντια” ξεκίνησαν στις14 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας, θα συνεχιστούν στο Pocket Theater στο Θησείο και σύμφωνα με τα λεγόμενα του σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη, θα καταλήξουν στο Ομήρειο ΠΚΔ Χίου.

Σε μια ιδέα του σκηνοθέτη και ηθοποιού Βασίλη Βασιλάκη, πάνω στο μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη «Ήλιος με δόντια», βασίζεται η ομώνυμη θεατρική παράσταση που εκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας.

Η θεατρική παράσταση χρησιμοποιεί πολλά νεωτεριστικά στοιχεία, όπως το device theater, το video art installation, ενώ δένει μεταξύ τους στοιχεία όπως τον μονόλογο, το video, τη φωτογραφία, το φως, τον ήχο και τη μουσική. “Φεύγουμε από την πεπατημένη του θεάτρου” είπε ο ηθοποιός Ανέστης Κορνέζος που παραδέχθηκε ότι η χρήση αυτών των τεχνολογιών στο θέατρο είναι ένα μεγάλο ρίσκο, αλλά παράλληλα προσδίδει και μία τεράστια ομορφιά στο χώρο του θεάτρου.

Ο Βασίλης Βασιλάκης χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη παράσταση, σε επίπεδο τέχνης, ως “πιο σύνθετη σε ότι αφορά τις μορφές της”.

“Δύσκολο πολύ το εγχείρημα”, λέει για την απόφασή του να μεταφέρει το μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη στο σανίδι, “αναγκαστήκαμε να ξεφύγουμε λίγο από τις πεπατημένες και σίγουρες δομές της θεατρικής πράξης και μπήκαμε σε άλλα μονοπάτια”, συμπληρώνει ο σκηνοθέτης της παράστασης. Για το κείμενο του Γιάννη Μακριδάκη, οι συντελεστές της παράστασης το χαρακτήρισαν ανατρεπτικό, εκπληκτικό, καθώς δημιουργεί διαρκείς εναλλαγές στην απόδοση των νοημάτων κατά τη ανάγνωσή του. “Η Ελλάδα, είναι και θα είναι πολύ υπερήφανη για αυτόν, είναι ένας πραγματικά αξιόλογος άνθρωπος”, σημείωσε ο Βασίλης Βασιλάκης για το έργο του Γιάννη Μακριδάκη.

Η θεατρική ομάδα χρειάστηκε να δουλέψει πολύ, διαθέτοντας λίγα μέσα και έχοντας να αντιμετωπίσει μεγάλες ανάγκες, όμως το τελικό αποτέλεσμα τους γεμίζει χαρά, καθώς προέρχεται μέσα από μια πολύ ωραία συνεργασία. Το ίδιο ελπίζουν και για το θεατρικό κοινό της Αίγινας, που εύχονται να “αγκαλιάσουν” τη διαφορετικότητα αυτής της θεατρικής παράστασης.

Τη διασκευή του έργου έχει κάνει ο Βασίλης Βασιλάκης και ο Πάρις Τακόπουλος. Παίζουν οι: Βασίλης Βασιλάκης, Ανέστης Κορνέζος, Νίκος Νικολάου. Τα κοστούμια είναι της Κατερίνας Γιάννακα, η φωτογραφία της Βασιλικής Ταντάουι, ενώ πολύτιμη ήταν η βοήθεια του Γιάννη Κάση στην ηχογράφηση. Στο κείμενο επίσης βοήθησε σημαντικά η Ευτυχία Δρούκα και στο Video Art Installation η Ειρήνη Κουνάδη.

Οι παραστάσεις για το μήνα Δεκέμβριο θα γίνουν: 14, 16, 17, 18, 27, 28 και τον Ιανουάριο: 2, 3, 4, 6, 7, 8, και 9 του μηνός.

Δείτε το βίντεο με πλάνα από την παράσταση: http://www.aeginaportal.gr/politismos/theatro/7332-q-q-.html
—————————

Τέλος, σημειώνεται, ότι στο Pocket Theatre εντός Ιανουαρίου 2012, θα συνεχιστει για κάποιες παραστάσεις η θεατρική παράσταση “Ασκητική” σε σκηνοθεσία, επίσης, του Βασίλη Βασιλάκη.

Σχετικά Άρθρα: