Τραμπ; Και στα δικά μας

skitso_arka_0911

«Τη νίκη στον Τραμπ έδωσαν κυρίως οι λευκοί χωρίς πτυχίο». Ας φρόντιζαν λοιπόν, οι προηγούμενοι για την Παιδεία. Ας φρόντιζαν να τους σπουδάσουν και να τους δώσουν δουλειά. Ας φρόντιζαν να μην τους εξαθλιώνουν. Ας φρόντιζαν γενικώς. Διότι η μεγαλύτερη βία είναι το να μην κάνουμε, αυτό που μπορούμε. Και τα προσχήματα κάποτε τελειώνουν.
Τα προσχήματα κάποτε τελειώνουν, ο φασισμός βρίσκει αργά ή γρήγορα τους ορίτζιναλ εκφραστές του, και οι δήθεν δημοκράτες πάνε στα σπίτια τους.
Ο κατακερματισμός του ευρωπαϊκού ιδεώδους σε έναν όλο και μεγαλύτερο εκφασισμό της Ευρώπης, με τα ανθρώπινα δικαιώματα από τη μια να κουτουλάνε πάνω σε φράχτες και σε στρατόπεδα προσφύγων, και την ανεργία από την άλλη πάνω σε γερμανικοποιημένες διαταγές λιτότητας και ύφεσης, έκανε περίφημη δουλειά μαζί με τον πόλεμο στη Συρία.
Διαφθορά, απληστία, τζόγος, αδιαφορία – δηλαδή βία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα εργασιακά, σκέτη βία, ρατσισμός, εκφοβισμός, πείνα, εξαθλίωση, δομική οικονομική και πολιτισμική κρίση, αλλά τους πειράζει ο Τραμπ, που μίλησε για το τείχος που θέλει να υψώσει ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικο ή που καταφέρεται ενάντια στους μετανάστες.
Τους πειράζει επειδή τελικώς μάλλον εξέφρασε την… κοινή γνώμη των κυβερνώντων παγκοσμίως, αυτών που εδραίωσαν την κρίση σε όλο της το μεγαλείο, που συνεχίζουν τους πολέμους και την καταστροφή του περιβάλλοντος, όσο και το οικονομικό αδιέξοδο για το 99%  του πλανήτη.
Τι τους πείραξε λοιπόν; Ένας από αυτούς είναι. Βλάκας, άρρωστος, επικίνδυνος και φασίστας. Είναι ο άξιος  πλανητάρχης τους. Να τον χαίρονται. Μια χαρά θα συνεχίσει το έργο τους, εντός, εκτός και επί τα αυτά.
Και στα δικά μας.
14991853_639709906210231_8181000922015942422_n
Αποχή : 61,1 %
Trump : 18,5 %
Clinton : 18,5 %
Άλλο: 1,9 %

Δύο γυναίκες κατά του φασισμού – Ένα μήνυμα ζωής για όλους μας

 

Tes_AspoudΔικαίως η Χάνα Άρεντ λέει  ότι «Η ιστορία, που διηγούμαστε στον εαυτό μας για τον εαυτό μας, προκειμένου να αιτιολογήσουμε και να δικαιολογήσουμε ό,τι κάνουμε, είναι κατά βάση ψεύδος. Η αλήθεια βρίσκεται σε αυτά που πράττουμε» […] Η κίνηση της γυναίκας, που με υψωμένη την γροθιά στέκεται μπροστά στους φασίστες, είναι μια συμβολική κίνηση. Η υψωμένη της γροθιά έγινε ένα πολύ ηχηρό Όχι στον φασισμό. Ένα Όχι από έναν άνθρωπο κατώτερου Θεού και μικρότερου κόσμου. Κι αυτό δίνει ένα μήνυμα ζωής για όλους μας, όσο «μικρούς» και «κατώτερους» κι αν μας βλέπουν. Το ίδιο Όχι, με άλλον τρόπο, αντέταξε και μια άλλη γυναίκα, εδώ στην Ελλάδα, κι αυτή μόνη, προς τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο, υπενθυμίζοντάς του ότι αυτό, που θα έπρεπε να κηρύσσει είναι η αγάπη και όχι το μίσος προς τον Πλησίον […]

Η Ελένη Νίνα, κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων, με αφορμή τις δύο γυναίκες από την Σουηδία και την Ελλάδα, που αντέδρασαν μόνες κατά του φασισμού και του μίσους.

Κρυσταλία Πατούλη: Από τη Σουηδία με την Τες Ασπλουντ που ύψωσε τη γροθιά της απέναντι σε τριακόσιους ναζί, ενώ γύρω της όλοι παρακολουθούσαν απαθείς, μέχρι την Ελλάδα που μπροστά στο λεκτικό μίσος και φασισμό πάλι μια γυναίκα μόνη της αντέδρασε απαντώντας «Αυτό δεν είναι αγάπη!» στις πασχαλινές κατάρες του μητροπολίτη Αμβρόσιου, τι θα είχες να πεις; 

Ελένη Νίνα: Αναντίρρητα η αντίδραση προς όποια φασιστική θέση και εκδήλωση είναι πολύ σημαντική. Μόνον έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί το φασιστικό- ναζιστικό μόρφωμα, το οποίο είναι άμεσα συνδεδεμένο με την βία και την τρομοκρατία.

Η κίνηση αυτών των γυναικών αποκτά όμως και έναν συμβολικό χαρακτήρα. Ακριβώς γιατί προέρχεται από δυο γυναίκες και μάλιστα δυο γυναίκες μόνες.

Κρυσταλία Πατούλη: Πόσο σημαντική είναι σήμερα η αντίδραση στον φασισμό, είτε με συμβολικό τρόπο, είτε μέσω του λόγου, ειδικά μάλιστα όταν προέρχεται από μόνες γυναίκες;

Ελένη Νίνα: Μιλώντας για γυναίκες, ας μην ξεχνάμε ότι ο φασισμός μετακινεί την γυναίκα από τον ενεργό ρόλο στην κοινωνία προς την αφοσίωση στο σπίτι της. Για τον φασισμό η γυναίκα έχει Καθήκον και όχι επιλογή.  Καθήκον να τιμήσει τη μητρότητα.

Ο Χίτλερ έλεγε: «Ο κόσμος των γυναικών είναι ένας μικρότερος κόσμος. Γιατί ο κόσμος της γυναίκας είναι ο σύζυγος της, τα παιδιά της και το σπίτι της». Ο ρόλος της εκφραζόταν στον «κώδικα» των τριών Κ: Kinder, Kirch, Kuche. Δηλαδή: Παιδιά, Εκκλησία, Κουζίνα.

Άρα η κίνηση της γυναίκας, που με υψωμένη την γροθιά στέκεται μπροστά στους φασίστες, είναι μια συμβολική κίνηση. Η υψωμένη της γροθιά έγινε ένα πολύ ηχηρό Όχι στον φασισμό. Ένα Όχι από έναν άνθρωπο κατώτερου Θεού και μικρότερου κόσμου. Κι αυτό δίνει ένα μήνυμα ζωής για όλους μας, όσο «μικρούς» και «κατώτερους» κι αν μας βλέπουν.

Το ίδιο Όχι, με άλλον τρόπο, αντέταξε και μια άλλη γυναίκα, εδώ στην Ελλάδα, κι αυτή μόνη, προς τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο, υπενθυμίζοντάς του ότι αυτό, που θα έπρεπε να κηρύσσει είναι η αγάπη και όχι το μίσος προς τον Πλησίον.

Κρυσταλία Πατούλη: Με ψυχολογικούς όρους τι σημαίνει φασισμός;

Ελένη Νίνα: Φασισμός, με ψυχολογικούς όρους, θα μπορούσε να σημαίνει: Η κατάργηση της διάστασης του Άλλου. Ο Άλλος (ο Πλησίον) γίνεται ένα αντικείμενο, του οποίου οι επιθυμίες, τα βιώματα, ο πόνος, καθίστανται κάτι το ουδέτερο.

Όλοι πρέπει να ακολουθήσουν την Εντολή του Ενός. Ο λόγος του Ενός είναι Η Αλήθεια και γίνεται ο τρόπος ζωής της Αγέλης. Όποιος συντάσσεται, αμείβεται. Όποιος δεν συντάσσεται διώκεται.

Κρυσταλία Πατούλη: Πώς γεννιέται το μίσος και ο φασισμός; Η Άλις Μίλερ για παράδειγμα, θεώρησε μέσα από τις μελέτες της για τα ψυχικά τραύματα στην παιδική ηλικία, πως έχει τις ρίζες του στην παιδική ζωή των ανθρώπων. Τι θα έλεγες;

Ελένη Νίνα: Η Άλις Μίλερ προτείνει μέσα από το έργο της, ως αιτιολογία για την βία και τις φασιστικές νοοτροπίες, τα τραύματα της παιδικής μας ηλικίας. Οπότε, ο τερατώδης βασανιστής ή δολοφόνος, μπορεί να αποκαλυφθεί, ότι είναι ένα πληγωμένο και απελπισμένο άτομο.

Όμως, μπορεί, επίσης να είναι ένας αμετανόητος άνθρωπος, που γαλουχήθηκε μέσα στην βία και έμαθε να την απολαμβάνει. Κατ´ εμέ ό,τι κι αν είναι, είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος.

Ενδιαφέρον, δε, είναι το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στον τρόπο, που βιώνουν οι βίαιοι άνθρωποι τον εαυτό τους και στην φρίκη των πράξεων τους.

Δικαίως η Χάνα Άρεντ λέει  ότι «Η ιστορία, που διηγούμαστε στον εαυτό μας για τον εαυτό μας, προκειμένου να αιτιολογήσουμε και να δικαιολογήσουμε ό,τι κάνουμε, είναι κατά βάση ψεύδος. Η αλήθεια βρίσκεται σε αυτά που πράττουμε».

Κρυσταλία Πατούλη: Επίσης με ψυχολογικούς όρους, τι σημαίνει αντίσταση στο φασισμό;

Ελένη Νίνα: Το να αντισταθούμε στον φασισμό σημαίνει να επιλέξουμε την κοινωνική συνοχή, τον διάλογο, την ανάληψη ευθύνης, την προσπάθεια για συνύπαρξη, τον ορθολογισμό.

Σημαίνει επίσης ότι αποκηρύσσουμε την βία. Γιατί η βία είναι, καταφανώς, μια ριζική διαστρέβλωση της ανθρώπινης φύσης.

Το να αντισταθούμε στον φασισμό σημαίνει ότι επιλέγουμε τον σεβασμό στον Άνθρωπο.

Κρυσταλία Πατούλη: Πώς ο φασισμός μοιάζει να περνά από γενιά σε γενιά σαν ασθένεια, ακόμα και σε χώρες με δημοκρατικό πρόσιμο όπως η Σουηδία, που το αντιμεταναστευτικό κόμμα συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις από 15% έως 20%;

Ελένη Νίνα: Ο φασισμός είναι μια στάση ζωής, που όπως προανέφερα, αντιλαμβάνεται τον Πλησίον ως παρείσακτο. Έναν τραυματικό και επικίνδυνο παρείσακτο. Kάποιον, που με τον διαφορετικό τρόπο ζωής του ή τις διαφορετικές του απόψεις, ενοχλεί, διαταράσσει την ισορροπία του δικού μας τρόπου ζωής, εάν δε, έρθει πολύ κοντά μπορεί να προκαλέσει επιθετική αντίδραση (βλέπε ζευγάρια, οικογένειες, «παρείσακτους»  μετανάστες, πρόσφυγες, κλπ.).

Ο Δυτικός πολιτισμός, βέβαια, το βρίσκει πιο εύκολο να ανέχεται διαφορετικούς τρόπους ζωής, χάρη στο ότι θεωρεί, πως μια δόση αποξένωσης είναι αναγκαία για την ειρηνική συνύπαρξη.

Καθώς, όμως τα στίφη των φτωχών μεταναστών και προσφύγων συρρέουν, ο φόβος μεγαλώνει. Και όσο μεγαλώνει ο φόβος, τόσο μεγαλώνει και ο θυμός.

Τα φασιστικά κινήματα φαντάζουν άσυλα ευημερίας, μιας και υπόσχονται ασφάλεια και εργασία, μέσω της απομάκρυνσης των μιαρών και επικίνδυνων ξένων.

Σε ένα διήγημα, που διάβαζα τελευταία, ο ήρωας λέει στο τέλος: «… οι άνθρωποι, συχνά, καταπίνουν ασυζητητί τους ανεξακρίβωτους ισχυρισμούς περί του ενός ή του άλλου. Είναι κάτι που πνίγει τον ορθολογισμό και τον σκεπτικισμό. Είναι κάτι, που φουσκώνει σαν θάλασσα… Δεισιδαιμονία το λένε».

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι ο φασισμός είναι δεισιδαιμονία και απομακρύνει τον άνθρωπο από τον ορθό-λογισμό.-

 

 

Από το αδιέξοδο θα βγούμε με όπισθεν…

αδιέξοδοΜέσα σε 6 μόλις χρόνια από τη στιγμή που άρχισε η συναλλαγή με το ευρώ(1η Μαρτίου 2002 δεν καταργήθηκε η δραχμή;) η οικονομία του κράτους βούλιαξε. Τη λύση, δε, βρήκε η ελληνική κυβέρνηση στο ΔΝΤ, ενώ υπήρχαν κι άλλες πιθανές λύσεις, που πρόσφατα ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου άρχισε να σκέφτεται, και σε αυτό πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ΣΥΡΙΖΑ, που με την δικαιολογημένη αποτυχία του να φέρει μία επωφελή και έντιμη συμφωνία, χάσαμε και την τελευταία ελπίδα που μας τύφλωνε να δούμε και κυρίως να χωνέψουμε την πραγματικότητα…

Πριν χρόνια, το 2002 ή το πολύ το 2003, συνάντησα έναν Έλληνα οικονομολόγο από το dream team της Αμερικής που ζούσε πλέον μόνιμα εκεί, αλλά είχε έρθει για λίγο εσπευσμένα στην πατρίδα ως σύμβουλος σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες.

Πολλά χρόνια μετά θα θυμόμουν και κυρίως θα αντιλαμβανόμουν τι εννοούσε, όταν μου έλεγε:

«Μετά την Ολυμπιάδα η οικονομία της χώρας θα καταρρεύσει, όπως κατέρρευσε το πάτωμα στο γάμο του Ισραήλ(βλ. βίντεο). Η Ελλάδα τέλειωσε! Φύγε από αν μπορείς, αλλιώς βγάλε έξω οπωσδήποτε τουλάχιστον τα χρήματά σου και επένδυσε, αν επιμένεις, μόνο σε γη και ακίνητα»

Τον είχα ρωτήσει: «Οι κυβερνήσεις δεν το ξέρουν;». «Και βέβαια το γνωρίζουν» είπε. «Και τι κάνουν γι’ αυτό;» αναρωτήθηκα. «Προσπαθούν να σωθούν και αν μπορούν, επιπλέον, να επωφεληθούν…» απάντησε.

Τότε μου είχε φανεί έως απίθανο αυτό το πολύ υπερβολικό σενάριο να… τελειώσει η Ελλάδα. Μετά από κάποια χρόνια, όμως, 4 μόλις χρόνια μετά την Ολυμπιάδα, θα ανακοίνωνε ο Γιώργος Παπανδρέου την είσοδό μας στο ΔΝΤ.

Όλα λοιπόν ήταν γνωστά στους κυβερνώντες…

Πιο μετά, το 2010, θα μάθαινα πως όχι μόνο για την ελληνική κρίση ήταν γνωστό στους κυβερνώντες της Ελλάδας, αλλά και σε πάρα πολλά άλλα μεγάλα κράτη, εφόσον υπήρχαν εμπεριστατωμένες μελέτες από το 1970, που προέβλεπαν δομική κρίση όλου του συστήματος περί το 2008, αφού είχε ξεπεράσει τα όριά του(βλ. λεπτομερής ανάλυση του ανθρωπολόγου Σωτήρη Δημητρίου).

Άρα η Ελλάδα ήταν, αυτό που τώρα πια όλοι λένε, το σύπτωμα του μεγάλου προβλήματος.

Μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες να ξεπεραστεί αυτή η δομική κρίση με τρόπο ίδιο ακριβώς με αυτόν που τη δημιούργησε, όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα της ακτιβιστικής Έρευνας για την Κρίση(βλ. Έρευνα για την Κρίση (2010-2014) εκδ. Κέδρος – υπενθυμίζοντας ότι τα έσοδα της έκδοσης θα δοθούν στο ΚΕΘΕΑ και στη ΜΕΡΙΜΝΑ), ελάχιστα έχουμε αντιληφθεί ως κοινωνία, και στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, κυρίως μετά από τη στιγμή που κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ(και πάλι τον ευχαριστούμε).

Η ελληνική κρίση έχει πυροδοτήσει την έρευνα για τις αιτίες και τις πιθανές λύσεις του φαινομένου, που πολλοί πια καταλαβαίνουν ότι δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά γενικά τον πολιτισμό κυρίως του καπιταλισμού, που από κρατικομονοπωλιακός το 2000 -με την αποβιομηχάνιση- ονομάστηκε καπιταλισμός της σπέκουλας(δηλ. της κερδοσκοπίας).

Άρα το αίτημα να αλλάξει όλη η Ευρώπη, δεν ήταν ούτε είναι λάθος, αν και δεν θα μπορούσαμε να βασιστούμε μόνο πάνω σε αυτό… διότι συνήθως, δεν περιμένεις να αλλάξει όλο το σύστημα για να αλλάξεις εσύ. Μετακινείσαι πρώτα εσύ, για να δημιουργήσεις τριγμούς και αλλαγές στο σύστημα. Ή αλλιώς όπως είπε ο Γκάντι, γίνεσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις…

Τα συμφέροντα όμως των τραπεζών και αντίστοιχα των κρατών τους, δεν αφήνουν περιθώρια επαρκούς επίγνωσης και συνειδητοποίησης του αδιεξόδου που έχουμε βρεθεί στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και παγκοσμίως, οπουδήποτε ακολουθείται αυτό το σπεκουλαδόρικο σύστημα διακυβέρνησης.

Και βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, αφού ο τρόπος που ζούμε, βασισμένος στον καταναλωτισμό και στον τζόγο του κέρδους, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο που μόνο αν κάποιος δει όλη την εικόνα,  μπορεί να καταλάβει, ότι η ασθένεια εξαπλώνεται σιγά σιγά σαν γάγγραινα, καταστρέφοντας μακροπρόθεσμα όλους τους λαούς που τον ασπάζονται.

Από τα αδιέξοδα όμως, συνήθως βγαίνουμε με όπισθεν…

Αν δεν αποφασίσουμε ότι τα μνημόνια θα μας παρασύρουν σύντομα σε άτακτη χρεοκοπία, δεν θα αποφασίσουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά για Grexit, και κυρίως να προετοιμαστούμε κατάλληλα γι’ αυτό.

Οι κυβερνώντες(κι ας φροντίσουμε να τους επιλέξουμε σωστά στις επόμενες εκλογές), χρειάζεται να συνεργαστούν με ανθρώπους που ασχολούνται με την αποανάπτυξη, που μελετούν τον τρόπο επιβίωσης μέσω της πρωτογενούς παραγωγής και της οικονομίας της ενέργειας όσο και των φυσικών πόρων, οργανώνοντας ένα σχέδιο ελεγχόμενου Grexit, και όχι να ψάχνουν τρόπους να υπογράφουμε και να ακολουθούμε όλο και περισσότερα νοσηρά και εξοντωτικά μνημόνια, με δάνεια που όπως και το ΔΝΤ απεφάνθη καθιστούν μη βιώσιμο το όποιο κατασκευασμένο χρέος.

Τα μνημόνια μας οδηγούν και μάλιστα σύντομα, σε μη ελεγχόμενο Grexit.

Συνοψίζοντας, η κρίση αυτή που περνάμε είναι κρίση του πολιτισμού μας και αν δεν αλλάξουμε τον πολιτισμό μας -τον τρόπο που ζούμε- θα χαθούμε, όπως ακριβώς το προέβλεψε και εκείνος ο οικονομολόγος, που μέχρι στιγμής ότι είχε πει, συνέβη με κάθε λεπτομέρεια.

Αυτή η διαπίστωση, μάλλον, ήταν και ο σοβαρότερος λόγος που με έκανε να αναζητήσω τα αίτια αυτής της κρίσης, αλλά και το τι πρέπει να κάνουμε, για να καταλήξω προσωπικά, κι ας μην είμαι οικονομολόγος ούτε γενικά ειδικός, πως ένας τρόπος υπάρχει, να βάλουμε επιτέλους την όπισθεν για να βγούμε από το αδιέξοδο βασιζόμενοι στον πραγματικό θησαυρό μας, που αφήσαμε να απαξιωθεί στους γκισέδες των απανταχού ταμείων.

Κρυσταλία Πατούλη

afigisizois.wordpress.com


«Κοιτάω ξανά τριγύρω και όλα μοιάζουν ξένα
και να τα αγγίξω δε μπορώ είναι καλά κρυμμένα,
κοιτάω τα σύννεφα και σκέφτομαι ταξίδια,
μα χωρίς φως όλα τα γκρίζα στη ψυχή μου είναι ίδια.
Γι’ αυτό τα μάτια χαμηλώνω προς τη γη
και σε καλό μου πάλι να μου βγει,
γιατί κι αυτό το χώμα τώρα που πατάω
δε φταιω εγώ δε μ’ έμαθαν να τ’ αγαπάω.» Πρόσφυγας, Active Member


Δείτε επίσης: Το δίλημμα είναι: ελεγχόμενο ή ανεξέλεγκτο Grexit!

Ο πόλεμος και η φωτιά μαίνονται…

11745800_1142466429104097_4851132087404620283_nΟ πόλεμος και η φωτιά μαίνονται… Αφού κατέστρεψαν τη χώρα, αφού εξαθλίωσαν τον κόσμο και έβαλαν βαθιά το χεράκι τους για να ξεπουληθούμε ολοσχερώς, τώρα θα μας κάψουνε και ζωντανούς, αρκεί να ρίξουν την κυβέρνηση και να μη χάσουν την εξουσία – που όλοι είδαμε για ποιο λόγο ακριβώς λυσσάνε να την έχουν.
Δύο κόμματα τα οποία κυβέρνησαν εναλλάξ επί 40 χρόνια και διαμόρφωσαν το πολιτικό τοπίο εντός της χώρας, αλλά και τις διεθνείς σχέσεις της, ευλόγως απέκτησαν συμμαχίες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό πάρα πολύ περισσότερες από ένα κόμμα που το 2012 στις εθνικές εκλογές μάλλον με ανακούφιση ανακάλυψε ότι από το 4% στο τσακ δεν βρέθηκε να κυβερνάει.

Με βάση κι αυτό το σκεπτικό, δεν μπορεί να μην προβληματιστεί κανείς για την αντιμετώπιση της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από τους Εταίρους, που παγκοσμίως κατηγορήθηκε ως φασιστική και εν τέλει ως πραξικόπημα από 150 εκατομμύρια ανθρώπους στα ολονύχτια της προσυμφωνίας, εκτός φυσικά του ότι είχε την ταυτότητα μιας αριστερής κυβέρνησης, και με βασικό της σύμμαχο κυρίως τους Podemos​… και μερικούς διάσπαρτους από δω και από εκεί κοινωνιολόγους, φιλοσόφους και οικονομολόγους και άντε μία συνεργασία που ο Θεός ξέρει πως πρόλαβε να κάνει με τη Ρωσία.

Προσπάθησαν λοιπόν να ρίξουν την κυβέρνηση, είναι εντελώς ξεκάθαρο, δημιουργώντας της αδιέξοδα ως προς τις ανοιχτές προγραμματικές θέσεις της, έτσι ώστε να μην κάνει πραγματικότητα τους στόχους της, που σε σχέση με την ΕΕ ήταν πρώτα από όλα η αναδιάρθρωση του χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο, μία συμφωνία έντιμη και επωφελή, με στόχο την ανάπτυξη της οικονομίας.

Όλη αυτή την περίοδο της κυβερνητικής προσπάθειας δεν υπήρξε ίχνος συμπαράστασης αλλά κινδυνολογία και τρομοκρατία από την αντιπολίτευση ή στην καλύτερη περίπτωση απαξίωση για την αποτελεσματικότητά της.

Τα υπόλοιπα τα είδαμε. Τους καλούς και τους κακούς μπάτσους, όπως και το μαστίγιο και το καρότο, που ακόμα καλά κρατεί…

Μετά από όλα αυτά, όταν ανοίγει σήμερα πλέον κάποιος την τηλεόραση και ακούει τις δηλώσεις των δανειστών, του ΔΝΤ ή του προέδρου της ΕΚΤ, μοιάζει να ακούει τους ίδιους τους πολιτικούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και της φουντωντής ποταμίσιας ουράς τους.  

Τα μαγείρεψαν από δω, τα μαγείρεψαν από κει, και βγήκαν από πάνω. Με τις διαπλοκές τους κατάφεραν να σπείρουν τον πανικό και να βολέψουν την ΕΕ να φτιάξει την χειρότερη -αδύνατη- συμφωνία για τη χώρα μας, για να γίνει η ίδια αυτή συμφωνία η ταφόπλακα για τη νέα αυτή κυβέρνηση.

Κι αν δεν είναι έτσι, εκτός των άλλων, ας μας εξηγήσει κάποιος, γιατί από χτες το ΔΝΤ ξαφνικά ουρλιάζει ότι το χρέος μας πρέπει να αναδιαρθωρθεί; Περίμεναν να γίνει η συμφωνία, να περάσει και από τη βουλή, για να το δηλώσουν ξεκάθαρα και να το βάλουν στο τραπέζι, και να ξεκαθαρίσουν ότι για να συμμετέχουν στο πρόγραμμα, πρέπει πρώτα να γίνει αυτή η αλλαγή;

Μα αυτό δεν ήθελε και ο Τσίπρας; Αναδιάρθρωση του χρέους δεν ήθελε; Γιατί επί πέντε μήνες δεν το λέγανε; Περιμένανε να έχουν στο χέρι την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για το δηλώσουν;

Δυστυχώς όλα αυτά τα παράλογα, που δεν βγάζουν νόημα, κάνουν πολλούς να υποψιαστούν την συμμετοχή των προηγούμενων κομμάτων εξουσίας σε αυτή την λαίλαπα του 3ου μνημονίου -αφήστε το πρώτο και το δεύτερο- . Έτσι ακούγεται και έτσι συζητιέται.

Εκβιασμός και πραξικόπημα, ναι, αλλά όχι μόνο από τους έξω.

Σε αυτή τη δεινή κατάσταση, και με έναν ΣΥΡΙΖΑ προ της διάλυσης, συν ενδεχόμενες εκλογές από Σεπτέμβρη – Οκτώβρη, ας αναλογιστεί κανείς, με τι τέρας τα έβαλε ο Τσίπρας, ίδιο με την Λερναία Ύδρα.

Πριν τη συμφωνία, είχαμε την αίσθηση ότι ζητάμε από έναν πρωθυπουργό να αναδειχτεί σε …νέο Ηρακλή που θα φέρει εις πέρας σε χρόνο ντετέ τους άθλους του. Σήμερα, παρόλο που καλώς διατηρούν κάποιοι τις επιφυλάξεις τους, ανοίγοντας τα κανάλια και ακούγοντας όλους αυτούς από την Ευρώπη έως την Αμερική, το ίδιο έρχεται στο νου μας.

Το εγχείρημα είναι πάνω από δύσκολο. Είναι αδύνατον. Το ζήτημα είναι, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με όσους πραγματικούς οραματιστές διαθέτει, θέλει να επιδιώξει το αδύνατο, πριν γίνει αδιανόητο, διότι ήδη έχει ξεκινήσει να διαμορφώνεται ως τέτοιο…
Οι του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι γενικώς, ας πράξουν πλέον μόνο με αυταπάρνηση και αυτοθυσία, ξεκινώντας από τους ίδιους τους μισθούς τους, και με πάρα πολύ δουλειά, ξεκινώντας από την πάταξη της διαφθοράς και τη δικαιοσύνη, αλλιώς…
Ξέρετε, υπάρχει ένας λαός εδώ κάτω, που θυσιάζεται, και που υποστήριξε -με τον πιστόλι στον κρόταφο και με κλειστές τις τράπεζες- με ένα γεναίο ΟΧΙ την κυβέρνηση αυτή, για να φέρει μια λογική συμφωνία. Γι’ αυτούς και μόνο, να θυμήσουμε ένα έργο βασισμένο στη βιογραφία της βασίλισσας Μαργκό, που όταν κατάλαβε πως κινδυνεύει άμεσα η ζωή της και η χώρα της, φώναξε: «Τώρα θα δείτε τι σημαίνει υποκρισία!». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Κρυσταλία Πατούλη

Ο Τσίπρας, σήμερα, ως άλλος Ηρακλής…

Twelve_Labours_Altemps_Inv8642Ο Τσίπρας σήμερα, ως άλλος Ηρακλής, είναι όπως φαίνεται υποχρεωμένος να φέρει εις πέρας τους δώδεκα άθλους του (με deadline την Κυριακή) :

  1. Την εξόντωση του φοβερού λιονταριού της Νεμέας, ή αλλιώς τη λιτότητα, που έχει ερημώσει όλη την πολιτεία.
  2. Την εξόντωση της Λερναίας Ύδρας, ή αλλιώς του μεγάλου κεφαλαίου, του τέρατος με τα εννιά κεφάλια που σκορπά τη συμφορά στους πολίτες, και σε κάθε θέση κεφαλιού που θα κόψει θα ξεπετιούνται άλλα δύο. Έτσι θα πρέπει όταν κόβει κάθε κεφάλι να καίει με φωτιά το κόψιμο. Αφού σκοτώσει το θηρίο, θα πρέπει να βουτήξει στο αίμα του τις σαΐτες του για να τις κάνει θανατηφόρες.
  3. Να πιάσει το γοργό ελάφι της Κερύνειας ή αλλιώς το ευρώ, με τα χάλκινα πόδια και τα χρυσά κέρατα και να το πάει στον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ ζωντανό.
  4. Να σκοτώσει τον Ερυμάνθιο Κάπρο, ή αλλιώς τα ΜΜΕ, που σπέρνουν τον πανικό.
  5. Να καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία, ή αλλιώς τη διαφθορά, από την κοπριά που έχει μαζευτεί εδώ και σαράντα χρόνια.
  6. Να σκοτώσει με τις σαΐτες του τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, ή αλλιώς τις Αγορές, ανθρωποφάγα αρπακτικά πουλιά με χάλκινα ράμφη, νύχια και φτερά, που πετούν σαν σαΐτες.
  7. Να πιάσει τον άγριο ταύρο της Κρήτης ή αλλιώς τον ατίθασο ελληνικό λαό, που κάνει καταστροφές σε όλη την περιοχή, και να τον πάει κι αυτόν ζωντανό στην Μέρκελ. που κατά το μύθο θα τον φοβηθεί και θα τον αφήσει ελεύθερο.
  8. Να αρπάξει τα άγρια άλογα του Διομήδη, ή αλλιώς τις τράπεζες, που τρέφονται με ανθρώπινο κρέας.
  9. Μετά η Μέρκελ θα του ζητήσει να της φέρει τη ζώνη της Ιππολύτης, της βασίλισσας των Αμαζόνων, ή αλλιώς της φοροδιαφυγής.
  10. Ύστερα, το ΔΝΤ θα τον προστάξει να του φέρει τα βόδια του τρομερού γίγαντα Γηρυόνη, ή αλλιώς τα οικονομικά πλεονάσματα, που τα φυλάει ο Όρθρος, ένα φοβερό σκυλί.
  11. Επιπλέον να αρπάξει τα μήλα των Εσπερίδων, ή αλλιώς το φυσικό και ορυκτό πλούτο της Ελλάδας.
  12. Τέλος, το δωδέκατο κατόρθωμα του Αλέξη θα είναι να κατεβεί και στον Άδη για να ανεβάσει στη γη και να οδηγήσει στον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ τον τρικέφαλο σκύλο Κέρβερο, ή αλλιώς την πολιτιστική μας κληρονομιά, που φυλάει τις πύλες του Κάτω Κόσμου.

Κομπλέ.

υγ.1. Περισσότερα για την άμεση επίτευξη των άθλων: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B8%CE%BB%CE%BF%CE%B9_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%97%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%AE

υγ.2. Για τα εσωτερικά της χώρας μετά την Κυριακή, θα του χρειαστεί να μελετήσει και το μύθο του Θησεα με τον Προκρούστη.

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις

atm
 
Κάπως έτσι και γω και τόσοι άλλοι με τις μαύρες τεράστιες σακούλες σκουπιδιών(για πτώματα) βγήκαμε να πάμε να εισπράξουμε τα ευρώ(που δεν έχουμε) από τα ΑΤΜ. Αδιαμφισβήτητα είναι η φωτογραφία του σαββατοκύριακου. Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις.
Όλοι αυτοί που έκαναν ουρές στα ΑΤΜ προφανώς έχουν -έστω κάποια- χρήματα, ή πήγαν να πάρουν τη σύνταξή τους. Φανταστείτε λοιπόν σε τι κατάσταση είναι οι Έλληνες, με τα εκατομμύρια ανέργους ή στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας, για να είναι τόσοι λίγοι στα ΑΤΜ αναλογικά με τον πληθυσμό της χώρας(κι αυτό δεν θα το σχολιάσει μάλλον κανείς στα γνωστά μας ΜΜΕ).
Όλοι οι «δημοκράτες» που έσυραν την Ελλάδα στα μνημόνια, σκούζουν, τσιρίζουν και ουρλιάζουν ενάντια στο δημοψήφισμα – με τη σειρά σε πασαρέλα από τις οθόνες. Απ’ αυτό και μόνο καταλαβαίνει απολύτως κανείς.
Τώρα, αν δεν έχετε δει μούτρα Ευρωζωνικών τοκογλύφων που τους ανακοινώνουν ότι δεν θα τους δώσουν τη δόση τους(στην προκειμένη περίπτωση στις 30/6), ανοίξτε πάλι τις τηλεοράσεις σας και σίγουρα όλο και κάποιον θα πετύχετε αυτά τα μερόνυχτα.
Αλλά το μπούλινγκ δεν περνάει πια Αντωνάκη. Πόσω μάλλον όταν γίνεται για την τσέπη και την εξουσία με κάθε τίμημα «Ναι, σε όλα!» εις βάρος ενός ολόκληρου λαού. Άσε κατά μέρος τη λέξη δημοκρατία που την έχεις ξεφτιλίσει. Όσο για τις ονειρώξεις με πραξικοπήματα να τις έχεις μόνο στο κρεβάτι σου.
«Η χρεωκοπία θα είναι εθνική ταπείνωση», μας τόνισε η Γεννηματά. Δεν είναι εθνική ταπείνωση η πρόταση(βλ. διαταγή) των θεσμών και η όλη στάση της ΕΕ. Δεν είναι εθνική ταπείνωση όλα όσα έχουμε βιώσει(και έχουμε ακούσει) τόσα χρόνια στην κρίση. Δεν είναι εθνική ταπείνωση ότι μπήκαμε στα μνημόνια για να σωθούν οι τράπεζες της Γερμανίας και των άλλων. Όχι. Η τυπική οικονομική χρεωκοπία θα μας ταπεινώσει!
Θα σας χρειαζόταν μια καραμπινάτη χρεωκοπία(που δεν την ευχόμαστε) για να επαναπροσδιορίσετε επιτέλους το αξιακό σας σύστημα όλοι εσείς οι επαγγελματίες «πολιτικοί» για το τι σημαίνει η λέξη ταπείνωση, αφού μόνο έτσι υπάρχει κάποια ελαχιστότατη ελπίδα να το αντιληφθείτε.
Ο άνθρωπος για να έχει αξιοπρέπεια πρέπει να έχει εκτός των άλλων, ανθρώπινα δικαιώματα, ηθικές αξίες, ανεξαρτησία, δικαιοσύνη, δημοκρατία, υγεία, παιδεία και εργασία, κύριε Θεοδωράκη, όχι δουλειά(όπως φωνάξατε στη βουλή). Και όλα αυτά η ΕΕ για τον Έλληνα τα έχει ξεχάσει(για το ευρώ). Εσείς μπορείτε να συνεχίσετε να είστε τα δουλικά της ΕΕ. Εμείς θέλουμε να αγωνιστούμε για να παράξουμε έργο για την ανεξαρτησία μας και όλα τα κεκτημένα που κάποιοι έχυσαν το αίμα τους για να τα έχετε έτοιμα εσείς ώστε να ξετσουτσουνίζετε για εξουσία. Άντε και καλό δουλικό ύπνο, που έχεις μούτρα να τα βάζεις και με εργαζόμενους.
Να μην ξεχάσω και τα συγχαρητήριά μου για την στάση Ωμοψυχίας του ΚΚΕ: Όχι στην Κυβέρνηση και όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση φώναξε ολοσύσσωμο στην ψηφοφορία. Το καταλάβαμε παιδιά, είστε κατά της κυβέρνησης και κατά της ΕΕ. Χαλαρώστε, το καταλάβαμε. (Αν και παρεμπιπτόντως στο δημοψήφισμα δεν έθεσε κανείς θέμα υπέρ ή κατά της κυβέρνησης και της πρότασής της, αλλά μόνο υπέρ ή κατά της πρότασης των θεσμών, κάτι που πολιτικά μπορεί να το καταλάβει και ένα παιδί του δημοτικού).
ΟΧΙ, θα πάμε να ψηφίσουμε και μεις που δεν ανήκουμε στην κυβέρνηση ούτε και σε κάποιο άλλο κόμμα. Όχι, γιατί δεν ψάχνουμε σωτήρες. Και, όχι, και σε σας, και σε όλους εσάς, που εκτός όλων των άλλων, τη λέξη ομοψυχία μονίμως την ξεκινάτε με ωμέγα.
Φεύγω τώρα. Τρέχω πάλι στα ΑΤΜ:

Φωτογραφία του Γιώργος Δουλτσίνος.

ΥΓ.1: Τι σημαίνει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα;
ΥΓ.2: «Δραματικές στιγμές για τη χώρα» έχουν τίτλο όλα τα πουλημένα κανάλια. Εμείς να τους ενημερώσουμε ζούμε δραματικές στιγμές για τη χώρα από το ’10 και το ’11 το ’12 το ’13 το ’14, έξω από τη βουλή με τα ματ, έξω από την ερτ, με τα μνημόνια, με τις ομαδικές απολύσεις, με την ανεργία, με τις αυτοκτονίες, με την εξαθλίωση, με τους άστεγους, με το φασισμό, με τη βία, κλπ κλπ. και από τότε γενικώς που δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα. Τώρα αρχίζουμε να αισθανόμαστε πολύ καλύτερα.
ΥΓ.3: Ο αρχιτέκτονας του «δόγματος του σοκ» λέει: Ελλάδα μην πληρώνεις
ΥΓ.4: Πτώση του ευρώ στις ασιατικές αγορές

Μάνα για μένα είναι…

MandysPaintingΜάνα για μένα είναι κάθε γυναίκα που έχει καταφέρει να γίνει μάνα και πατέρας του ενήλικου εαυτού της και συνεχώς προσπαθεί γι’ αυτό, ώστε αποφασίζει ότι μπορεί να αναλάβει να γεννήσει, να φροντίσει, να μεγαλώσει και να σταθεί ουσιαστικά δίπλα σε μια άλλη ζωή, αυτή του παιδιού της.

Οι υπόλοιπες γυναίκες που θεωρούν τα παιδιά τους κάτι σαν αδέλφια τους, ή στην χειρότερη περίπτωση σαν γονείς τους, και που οι ίδιες περιμένουν συνειδητά ή ασυνείδητα να μεγαλώσουν συμβάλλοντας στη φροντίδα τους ή και στην ωρίμανσή τους, δεν είναι ακριβώς μανάδες, ούτε ακριβώς γονείς, με όλα τα παρελκόμενα που βλέπουμε όχι σπάνια στην κοινωνία μας.

Μάνα για μένα είναι εκείνη που έχει αρκούντως υποψιαστεί, ή στην καλύτερη περίπτωση έχει επίγνωση, ότι ο ρόλος της είναι αναντικατάστατος για τα παιδιά της, και το οποιοδήποτε κενό, θα χάσκει μέχρι το θάνατό τους.

Μάνα είναι εκείνη που ξέρει πως αν αναγκαστεί να γίνει ήρωας για να μεγαλώσει αυτά τα παιδιά της, τότε εκείνα θα αναγκαστούν να γίνουν διπλά ήρωες για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής -μεγαλώνοντας συνήθως μόνα τον εαυτό τους- αλλά και να αντέξουν το βάρος της ηρωίδας μάνας τους.

Μάνα είναι η γυναίκα, που μεγαλώνει τα παιδιά της όχι μόνο παρέχοντάς τους τα αναγκαία, αλλά εμφυσώντας τους και αρετές όπως τον σεβασμό στον άλλον, τα όρια, τη συμμετοχή στον πολιτισμό και στην εξέλιξη του είδους, τονίζοντάς τους ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές/άδικες πράξεις αλλά να μην μένουν και απαθή απέναντι σε αυτές, διότι εκτός των άλλων «η μεγαλύτερη βία…» όπως έχει πει η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα «…είναι το να μην κάνουμε«.

Μάνα είναι εκείνη που δεν αγνοεί -επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί- τις κοινωνικές κατασκευές, την ιστορία και τους μύθους των προγόνων της, του συστήματος και του υπερσυστήματος που προέρχεται, γιατί διαισθάνεται ότι θα αναγκαστούν να τις διαχειριστούν με μεγαλύτερο κόστος τα παιδιά της.

Μάνα είναι εκείνη που δεν αγνοεί και τα όποια δικά της τραύματα, γνωρίζοντας ότι το κάθε αδιαχείριστο τραύμα σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται ακόμα και στις επόμενες γενιές.

Μάνα είναι εκείνη, που έχει επίγνωση στον επίσης αναντικατάστατο ρόλο που παίζει στη ζωή του παιδιού και ο άλλος γονιός του, ο πατέρας, κι όταν για οποιονδήποτε λόγο απουσιάζει από τη ζωή του, δεν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι μπορεί να τον καλύψει, αλλά προσπαθεί να συμπαρασταθεί στο παιδί της όχι μόνο για την απώλειά του αλλά και για το ακόμα πιο δύσκολο έργο που το περιμένει, όταν θα έχει ανάγκη να βασιστεί σε ένα ανύπαρκτο πρότυπο κατά την ενηλικίωσή του, ώστε να γίνει το ίδιο ο πατέρας του εαυτού του (όπως και μητέρα).

Μάνα είναι εκείνη που έχει τουλάχιστον ψυλλιαστεί κι αυτό που έχει πει ο Μπερτ Χέλινγκερ, πως «όποιος δεν έχει μάνα, δεν έχει σύντροφο». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Μάνα είναι εκείνη που η αγάπη για το παιδί της πηγάζει από την αγάπη της για τη ζωή, τους ανθρώπους, τη συνύπαρξη, και άρα την κοινωνία, γι’ αυτό δημιουργεί ζωές, για να φροντίσει και για τους επόμενους και να τιμήσει τους προηγούμενους.

Παιδιά δεν γεννάς για να είσαι εσύ καλά, ή καλύτερα, αλλά για να είναι καλά και καλύτερα από σένα τα παιδιά σου.

(Χρόνια πολλά σε όλες τις μανάδες που δίνουν στα παιδιά τους όσα χρειάζονται -κι ας «είναι η αγάπη να χρωστάς»- για να ανεξαρτητοποιηθούν, να διαφοροποιηθούν, και να συνυπάρξουν).

*Ομοίως και για τους πατεράδες.

afigisizois.wordpress.com


Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.
.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
.
Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.

Χαλίλ Γκιμπράν, Ο προφήτης, Ο κήπος του προφήτη. 1923


(Mandy’s Painting – mother & father with baby print by Katie m. Berggren)