Διεστραμμένοι αστυνομικοί εναντίον ανήλικων

Διεστραμμένοι αστυνομικοί, χρήζοντες ψυχολογικής βοήθειας, δρουν παράνομα και εναντίον ανήλικων παιδιών!

Αυτή τη στιγμή, ένας 16χρονος παλεύει για την υγεία του στο νοσοκομείο. Λίγο πριν πάλευε για τη ζωή του. Όπως αναφέρθηκε χτες στον ιστότοπο indymedia, τον συνέλαβαν αστυνομικοί, του φόρεσαν χειροπέδες και κατά την πορεία προς τη ΓΑΔΑ, ο ανήλικος προσπαθώντας να διαφύγει τη σύλληψη χτυπήθηκε σοβαρά από αυτοκίνητο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Όπως λέγεται, ο 16χρονος συμμετείχε σε αντιφασιστική πορεία για την επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, και ενώ η δίκη της Χρυσής Αυγής σέρνεται νοσηρώς από τις αρμόδιες Αρχές, που δείχνουν προκλητική ανοχή στις εγκληματικές της ενέργειες, όπως αποδεικνύεται μ’ αυτήν την –τραγικά- σλόου μόσιον διαδικασία απόδοσης δικαιοσύνης, και όχι μόνο.

Οι εν λόγω αστυνομικοί, όπως είπαν αυτόπτες μάρτυρες, αφού ο ανήλικος, χτυπημένος στα πόδια και στο κεφάλι, σφάδαζε στην άσφαλτο δεμένος πισθάγκωνα, με σπασμένα και τα δύο του πόδια και με εμφανή τραύματα στο κεφάλι, οι αστυνομικοί φέρθηκαν ελεεινά, φωνάζοντάς του: «Καλά να πάθεις. Αυτό σου άξιζε!», δεν του έδιναν ούτε λίγο νερό και δεν του έβγαλαν τις χειροπέδες, αν και δεν ήταν σε θέση να μετακινηθεί.

Στο νοσοκομείο μπήκε στην εντατική διασωληνωμένος υπό μηχανικό αερισμό, παλεύοντας για τη ζωή του, όπου παρουσίασε απώλεια συνείδησης και επιληπτική κρίση. Πλέον, «η γενική του κατάσταση παραμένει σταθερή» στη μονάδα εντατικής του ΚΑΤ, και φρουρούμενος – και όπως λέγεται- μέσα στην μονάδα!

Μαθαίνουμε επιπλέον, πως έχουν συλλάβει αστυνομικοί και μία 15χρονη, που δεν της δίνουν το δικαίωμα να επικοινωνήσει με τους γονείς της!

Και αναρωτιόμαστε, εμείς οι πολίτες, για άλλη μια φορά: Υπάρχουν νόμοι σε αυτό το νοσηρό κράτος που βασανίζονται ανήλικοι συλληφθέντες και ανήλικοι κρατούμενοι, που δολοφονούνται εν ψυχρώ ανήλικοι, ή που συλλαμβάνονται αθώοι επειδή υποστήριξαν συλληφθέντα που βασανιζόταν από ομάδα αστυνομικών, ή που περιφέρονται ατιμώρητα επί χρόνια δολοφόνοι μαχαιροβγάλτες;

Ποιος δίνει εξουσία σ’ αυτού του είδους την αστυνομία, να βασανίζει συλληφθέντες ή κρατούμενους, αν όχι η Κυβέρνηση και η Δικαιοσύνη, ώστε να μπορεί να φέρεται ελεεινά ο κάθε ψυχοπαθητικός αστυνομικός, που χρήζει χρόνιας ψυχολογικής βοήθειας, ξερνώντας όλη την διαστροφή του σε ανήλικα παιδιά, καταστρατηγώντας συγχρόνως το Σύνταγμα και τους νόμους του;

Από όσο γνωρίζουμε, ο κάθε ανήλικος, όταν η Αστυνομία του επιτεθεί για να τον συλλάβει, έχει το δικαίωμα να αρνηθεί και να ζητήσει να πάει στο αστυνομικό τμήμα με συνοδεία των γονέων του(κατά περίπτωση και του δικηγόρου του) ακόμα κι αν μιλάμε για αυτόφωρο.

Eν τω μεταξύ, η Ασφάλεια Αθηνών, κατά τα άλλα, διαδηλώνει:

  • […] Σε κάθε επαφή με ανηλίκους η Ελληνική Αστυνομία πρέπει να φέρεται με στοργή και ευπροσηγορία και να αποφεύγει κάθε ενέργεια που μπορεί να ταπεινώσει και να αφήσει δυσμενή για την Αστυνομία, ψυχικά βιώματα.
  • […] Κάθε παιδί μπορεί:
  • Να ζητήσει να πάει σπίτι του για να ενημερώσει τους γονείς του και πιο πριν να τους ειδοποιήσει τηλεφωνικά.
  • […] Οι αστυνομικοί κατά τη σύλληψη πρέπει να ενεργούν με σύνεση και σταθερότητα, να τηρούν άψογη συμπεριφορά και να αποφεύγουν κάθε ενέργεια που μπορεί να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του συλληφθέντος και γενικά να προσβάλει την αξιοπρέπειά του. (Περισσότερα σε παλιότερο ρεπορτάζ, σε συνεργασία με την Ασφάλεια Αθηνών και τον δικηγόρο Ανδρέα Φωτίου: Αστυνομία: Ελάτε μαζί μου!)
Που είναι, λοιπόν, οι καθηγητές Νομικής αυτού του κράτους; Πού είναι οι εν ενεργεία δικηγόροι και εισαγγελείς και συνταγματολόγοι; Τι κάνει η Κυβέρνηση και όλοι όσοι θα έπρεπε ήδη να έχουν επέμβει; Ποιο κράτος και ποια κοινωνία -που θέλει να βαυκαλίζεται ότι υπάρχει Δημοκρατία- αφήνει την Αστυνομία να αυθαιρετεί επανειλημμένα βάναυσα όσο και άρρωστα, ενάντια σε ανήλικα παιδιά, και τις περισσότερες φορές ατιμώρητα;

Πόσο ψυχοπαθητικοί είναι κι όλοι όσοι δίνουν την εξουσία σε παθολογικά νοσούντες αστυνομικούς να βγάζουν όλη την αρρώστεια τους πάνω σε παιδιά; Και πότε θα λογοδοτήσουν; Πότε θα τιμωρηθούν παραδειγματικά;

Η Αστυνομία και από κοντά της η Εισαγγελία, σε πολλές περιπτώσεις, από τον ανήλικο δολοφονημένο Γρηγορόπουλο μέχρι τον ενήλικο Καπετανόπουλο και μέχρι τα δύο ανήλικα σήμερα, έχουν επιδείξει εξόφθαλμα και μάλιστα επιδεικτικά, με όλους τους τρόπους σε όλες τις παράνομες ενέργειές τους, πόσο βαθιά νοσούν διαπράττοντας παρανομίες και εγκλήματα κατά ανήλικων και ενήλικων πολιτών.

Ακόμα και στην περίπτωση του Καπετανόπουλου, που τον αθώωσαν μετά από πέντε χρόνια ταλαιπωρίας, ποιος πλήρωσε για όλα αυτά που άδικα κατηγορήθηκε; Ουδείς! Ούτε οι αστυνομικοί που τον συνέλαβαν παράνομα, ούτε η κυρία εισαγγελέας που του φόρτωσε μέχρι και κακουργηματική κατηγορία και την πήρε πίσω μετά από τη σφοδρή διαμαρτυρία της κοινής γνώμης.

Η Ελληνική Αστυνομία, φιλοξενεί κατά κόρον ψυχιατρικά νοσούντες αστυνομικούς (οι εξαιρέσεις κάνουν τον κανόνα) που παρανομούν και εγκληματούν ακόμα και κατά ανηλίκων. Αυτή είναι η Ελληνική Αστυνομία, μαζί και η Δικαιοσύνη που τους αφήνει ελεύθερους να δρουν νοσηρά όσο και παράνομα, μαζί, βεβαίως, και με την υποτίθεται δημοκρατική μας Κυβέρνηση που τους χαρίζει την αθλιότερη εξουσία, ενάντια και σε ανήλικους και ενήλικους.

Πότε θα λογοδοτήσουν για όλες αυτές τις αθλιότητες, όλοι οι υπεύθυνοι; Πότε θα λογοδοτήσουν, και όσοι μένουν άπραγοι και αδιάφοροι; Γιατί «και εκείνοι που κοιμούνται είναι συνεργοί», είπε ο Ηράκλειτος, και όχι μόνο είναι συνεργοί, αλλά «διαπράττουν και τη μεγαλύτερη βία, που είναι το να μην κάνουμε», όπως έχει αναφέρει η κλινικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια, Ελένη Νίνα.

Και όπως σχολίασε ο ποιητής Γιάννης Υφαντής «Αυτό να πεις; Και τι ωφελεί; Μηδέ η κατάρα φτάνει. / Αχ στη γκορτσιά κρεμάμενο θλιμμένο καριοφίλι», Γιάννης Ρίτσος (Από τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας)

*Το κείμενο εστάλη στον Αναπληρωτή Υπουργό αρμόδιο για την Προστασία του Πολίτη, Νίκο Τόσκα, στο Υπουργείο Εσωτερικών (info@ypes.gr) και στην Ασφάλεια Αθηνών (daa@hellenicpolice.gr). 

Κρυσταλία Πατούλη, σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων – δημοσιογράφος
https://afigisizois.wordpress.com/

Τραμπ; Και στα δικά μας

skitso_arka_0911

«Τη νίκη στον Τραμπ έδωσαν κυρίως οι λευκοί χωρίς πτυχίο». Ας φρόντιζαν λοιπόν, οι προηγούμενοι για την Παιδεία. Ας φρόντιζαν να τους σπουδάσουν και να τους δώσουν δουλειά. Ας φρόντιζαν να μην τους εξαθλιώνουν. Ας φρόντιζαν γενικώς. Διότι η μεγαλύτερη βία είναι το να μην κάνουμε, αυτό που μπορούμε. Και τα προσχήματα κάποτε τελειώνουν.
Τα προσχήματα κάποτε τελειώνουν, ο φασισμός βρίσκει αργά ή γρήγορα τους ορίτζιναλ εκφραστές του, και οι δήθεν δημοκράτες πάνε στα σπίτια τους.
Ο κατακερματισμός του ευρωπαϊκού ιδεώδους σε έναν όλο και μεγαλύτερο εκφασισμό της Ευρώπης, με τα ανθρώπινα δικαιώματα από τη μια να κουτουλάνε πάνω σε φράχτες και σε στρατόπεδα προσφύγων, και την ανεργία από την άλλη πάνω σε γερμανικοποιημένες διαταγές λιτότητας και ύφεσης, έκανε περίφημη δουλειά μαζί με τον πόλεμο στη Συρία.
Διαφθορά, απληστία, τζόγος, αδιαφορία – δηλαδή βία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα εργασιακά, σκέτη βία, ρατσισμός, εκφοβισμός, πείνα, εξαθλίωση, δομική οικονομική και πολιτισμική κρίση, αλλά τους πειράζει ο Τραμπ, που μίλησε για το τείχος που θέλει να υψώσει ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικο ή που καταφέρεται ενάντια στους μετανάστες.
Τους πειράζει επειδή τελικώς μάλλον εξέφρασε την… κοινή γνώμη των κυβερνώντων παγκοσμίως, αυτών που εδραίωσαν την κρίση σε όλο της το μεγαλείο, που συνεχίζουν τους πολέμους και την καταστροφή του περιβάλλοντος, όσο και το οικονομικό αδιέξοδο για το 99%  του πλανήτη.
Τι τους πείραξε λοιπόν; Ένας από αυτούς είναι. Βλάκας, άρρωστος, επικίνδυνος και φασίστας. Είναι ο άξιος  πλανητάρχης τους. Να τον χαίρονται. Μια χαρά θα συνεχίσει το έργο τους, εντός, εκτός και επί τα αυτά.
Και στα δικά μας.
14991853_639709906210231_8181000922015942422_n
Αποχή : 61,1 %
Trump : 18,5 %
Clinton : 18,5 %
Άλλο: 1,9 %

Δύο γυναίκες κατά του φασισμού – Ένα μήνυμα ζωής για όλους μας

 

Tes_AspoudΔικαίως η Χάνα Άρεντ λέει  ότι «Η ιστορία, που διηγούμαστε στον εαυτό μας για τον εαυτό μας, προκειμένου να αιτιολογήσουμε και να δικαιολογήσουμε ό,τι κάνουμε, είναι κατά βάση ψεύδος. Η αλήθεια βρίσκεται σε αυτά που πράττουμε» […] Η κίνηση της γυναίκας, που με υψωμένη την γροθιά στέκεται μπροστά στους φασίστες, είναι μια συμβολική κίνηση. Η υψωμένη της γροθιά έγινε ένα πολύ ηχηρό Όχι στον φασισμό. Ένα Όχι από έναν άνθρωπο κατώτερου Θεού και μικρότερου κόσμου. Κι αυτό δίνει ένα μήνυμα ζωής για όλους μας, όσο «μικρούς» και «κατώτερους» κι αν μας βλέπουν. Το ίδιο Όχι, με άλλον τρόπο, αντέταξε και μια άλλη γυναίκα, εδώ στην Ελλάδα, κι αυτή μόνη, προς τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο, υπενθυμίζοντάς του ότι αυτό, που θα έπρεπε να κηρύσσει είναι η αγάπη και όχι το μίσος προς τον Πλησίον […]

Η Ελένη Νίνα, κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων, με αφορμή τις δύο γυναίκες από την Σουηδία και την Ελλάδα, που αντέδρασαν μόνες κατά του φασισμού και του μίσους.

Κρυσταλία Πατούλη: Από τη Σουηδία με την Τες Ασπλουντ που ύψωσε τη γροθιά της απέναντι σε τριακόσιους ναζί, ενώ γύρω της όλοι παρακολουθούσαν απαθείς, μέχρι την Ελλάδα που μπροστά στο λεκτικό μίσος και φασισμό πάλι μια γυναίκα μόνη της αντέδρασε απαντώντας «Αυτό δεν είναι αγάπη!» στις πασχαλινές κατάρες του μητροπολίτη Αμβρόσιου, τι θα είχες να πεις; 

Ελένη Νίνα: Αναντίρρητα η αντίδραση προς όποια φασιστική θέση και εκδήλωση είναι πολύ σημαντική. Μόνον έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί το φασιστικό- ναζιστικό μόρφωμα, το οποίο είναι άμεσα συνδεδεμένο με την βία και την τρομοκρατία.

Η κίνηση αυτών των γυναικών αποκτά όμως και έναν συμβολικό χαρακτήρα. Ακριβώς γιατί προέρχεται από δυο γυναίκες και μάλιστα δυο γυναίκες μόνες.

Κρυσταλία Πατούλη: Πόσο σημαντική είναι σήμερα η αντίδραση στον φασισμό, είτε με συμβολικό τρόπο, είτε μέσω του λόγου, ειδικά μάλιστα όταν προέρχεται από μόνες γυναίκες;

Ελένη Νίνα: Μιλώντας για γυναίκες, ας μην ξεχνάμε ότι ο φασισμός μετακινεί την γυναίκα από τον ενεργό ρόλο στην κοινωνία προς την αφοσίωση στο σπίτι της. Για τον φασισμό η γυναίκα έχει Καθήκον και όχι επιλογή.  Καθήκον να τιμήσει τη μητρότητα.

Ο Χίτλερ έλεγε: «Ο κόσμος των γυναικών είναι ένας μικρότερος κόσμος. Γιατί ο κόσμος της γυναίκας είναι ο σύζυγος της, τα παιδιά της και το σπίτι της». Ο ρόλος της εκφραζόταν στον «κώδικα» των τριών Κ: Kinder, Kirch, Kuche. Δηλαδή: Παιδιά, Εκκλησία, Κουζίνα.

Άρα η κίνηση της γυναίκας, που με υψωμένη την γροθιά στέκεται μπροστά στους φασίστες, είναι μια συμβολική κίνηση. Η υψωμένη της γροθιά έγινε ένα πολύ ηχηρό Όχι στον φασισμό. Ένα Όχι από έναν άνθρωπο κατώτερου Θεού και μικρότερου κόσμου. Κι αυτό δίνει ένα μήνυμα ζωής για όλους μας, όσο «μικρούς» και «κατώτερους» κι αν μας βλέπουν.

Το ίδιο Όχι, με άλλον τρόπο, αντέταξε και μια άλλη γυναίκα, εδώ στην Ελλάδα, κι αυτή μόνη, προς τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο, υπενθυμίζοντάς του ότι αυτό, που θα έπρεπε να κηρύσσει είναι η αγάπη και όχι το μίσος προς τον Πλησίον.

Κρυσταλία Πατούλη: Με ψυχολογικούς όρους τι σημαίνει φασισμός;

Ελένη Νίνα: Φασισμός, με ψυχολογικούς όρους, θα μπορούσε να σημαίνει: Η κατάργηση της διάστασης του Άλλου. Ο Άλλος (ο Πλησίον) γίνεται ένα αντικείμενο, του οποίου οι επιθυμίες, τα βιώματα, ο πόνος, καθίστανται κάτι το ουδέτερο.

Όλοι πρέπει να ακολουθήσουν την Εντολή του Ενός. Ο λόγος του Ενός είναι Η Αλήθεια και γίνεται ο τρόπος ζωής της Αγέλης. Όποιος συντάσσεται, αμείβεται. Όποιος δεν συντάσσεται διώκεται.

Κρυσταλία Πατούλη: Πώς γεννιέται το μίσος και ο φασισμός; Η Άλις Μίλερ για παράδειγμα, θεώρησε μέσα από τις μελέτες της για τα ψυχικά τραύματα στην παιδική ηλικία, πως έχει τις ρίζες του στην παιδική ζωή των ανθρώπων. Τι θα έλεγες;

Ελένη Νίνα: Η Άλις Μίλερ προτείνει μέσα από το έργο της, ως αιτιολογία για την βία και τις φασιστικές νοοτροπίες, τα τραύματα της παιδικής μας ηλικίας. Οπότε, ο τερατώδης βασανιστής ή δολοφόνος, μπορεί να αποκαλυφθεί, ότι είναι ένα πληγωμένο και απελπισμένο άτομο.

Όμως, μπορεί, επίσης να είναι ένας αμετανόητος άνθρωπος, που γαλουχήθηκε μέσα στην βία και έμαθε να την απολαμβάνει. Κατ´ εμέ ό,τι κι αν είναι, είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος.

Ενδιαφέρον, δε, είναι το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στον τρόπο, που βιώνουν οι βίαιοι άνθρωποι τον εαυτό τους και στην φρίκη των πράξεων τους.

Δικαίως η Χάνα Άρεντ λέει  ότι «Η ιστορία, που διηγούμαστε στον εαυτό μας για τον εαυτό μας, προκειμένου να αιτιολογήσουμε και να δικαιολογήσουμε ό,τι κάνουμε, είναι κατά βάση ψεύδος. Η αλήθεια βρίσκεται σε αυτά που πράττουμε».

Κρυσταλία Πατούλη: Επίσης με ψυχολογικούς όρους, τι σημαίνει αντίσταση στο φασισμό;

Ελένη Νίνα: Το να αντισταθούμε στον φασισμό σημαίνει να επιλέξουμε την κοινωνική συνοχή, τον διάλογο, την ανάληψη ευθύνης, την προσπάθεια για συνύπαρξη, τον ορθολογισμό.

Σημαίνει επίσης ότι αποκηρύσσουμε την βία. Γιατί η βία είναι, καταφανώς, μια ριζική διαστρέβλωση της ανθρώπινης φύσης.

Το να αντισταθούμε στον φασισμό σημαίνει ότι επιλέγουμε τον σεβασμό στον Άνθρωπο.

Κρυσταλία Πατούλη: Πώς ο φασισμός μοιάζει να περνά από γενιά σε γενιά σαν ασθένεια, ακόμα και σε χώρες με δημοκρατικό πρόσιμο όπως η Σουηδία, που το αντιμεταναστευτικό κόμμα συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις από 15% έως 20%;

Ελένη Νίνα: Ο φασισμός είναι μια στάση ζωής, που όπως προανέφερα, αντιλαμβάνεται τον Πλησίον ως παρείσακτο. Έναν τραυματικό και επικίνδυνο παρείσακτο. Kάποιον, που με τον διαφορετικό τρόπο ζωής του ή τις διαφορετικές του απόψεις, ενοχλεί, διαταράσσει την ισορροπία του δικού μας τρόπου ζωής, εάν δε, έρθει πολύ κοντά μπορεί να προκαλέσει επιθετική αντίδραση (βλέπε ζευγάρια, οικογένειες, «παρείσακτους»  μετανάστες, πρόσφυγες, κλπ.).

Ο Δυτικός πολιτισμός, βέβαια, το βρίσκει πιο εύκολο να ανέχεται διαφορετικούς τρόπους ζωής, χάρη στο ότι θεωρεί, πως μια δόση αποξένωσης είναι αναγκαία για την ειρηνική συνύπαρξη.

Καθώς, όμως τα στίφη των φτωχών μεταναστών και προσφύγων συρρέουν, ο φόβος μεγαλώνει. Και όσο μεγαλώνει ο φόβος, τόσο μεγαλώνει και ο θυμός.

Τα φασιστικά κινήματα φαντάζουν άσυλα ευημερίας, μιας και υπόσχονται ασφάλεια και εργασία, μέσω της απομάκρυνσης των μιαρών και επικίνδυνων ξένων.

Σε ένα διήγημα, που διάβαζα τελευταία, ο ήρωας λέει στο τέλος: «… οι άνθρωποι, συχνά, καταπίνουν ασυζητητί τους ανεξακρίβωτους ισχυρισμούς περί του ενός ή του άλλου. Είναι κάτι που πνίγει τον ορθολογισμό και τον σκεπτικισμό. Είναι κάτι, που φουσκώνει σαν θάλασσα… Δεισιδαιμονία το λένε».

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι ο φασισμός είναι δεισιδαιμονία και απομακρύνει τον άνθρωπο από τον ορθό-λογισμό.-

 

 

Από το αδιέξοδο θα βγούμε με όπισθεν…

αδιέξοδοΜέσα σε 6 μόλις χρόνια από τη στιγμή που άρχισε η συναλλαγή με το ευρώ(1η Μαρτίου 2002 δεν καταργήθηκε η δραχμή;) η οικονομία του κράτους βούλιαξε. Τη λύση, δε, βρήκε η ελληνική κυβέρνηση στο ΔΝΤ, ενώ υπήρχαν κι άλλες πιθανές λύσεις, που πρόσφατα ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου άρχισε να σκέφτεται, και σε αυτό πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ΣΥΡΙΖΑ, που με την δικαιολογημένη αποτυχία του να φέρει μία επωφελή και έντιμη συμφωνία, χάσαμε και την τελευταία ελπίδα που μας τύφλωνε να δούμε και κυρίως να χωνέψουμε την πραγματικότητα…

Πριν χρόνια, το 2002 ή το πολύ το 2003, συνάντησα έναν Έλληνα οικονομολόγο από το dream team της Αμερικής που ζούσε πλέον μόνιμα εκεί, αλλά είχε έρθει για λίγο εσπευσμένα στην πατρίδα ως σύμβουλος σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες.

Πολλά χρόνια μετά θα θυμόμουν και κυρίως θα αντιλαμβανόμουν τι εννοούσε, όταν μου έλεγε:

«Μετά την Ολυμπιάδα η οικονομία της χώρας θα καταρρεύσει, όπως κατέρρευσε το πάτωμα στο γάμο του Ισραήλ(βλ. βίντεο). Η Ελλάδα τέλειωσε! Φύγε από αν μπορείς, αλλιώς βγάλε έξω οπωσδήποτε τουλάχιστον τα χρήματά σου και επένδυσε, αν επιμένεις, μόνο σε γη και ακίνητα»

Τον είχα ρωτήσει: «Οι κυβερνήσεις δεν το ξέρουν;». «Και βέβαια το γνωρίζουν» είπε. «Και τι κάνουν γι’ αυτό;» αναρωτήθηκα. «Προσπαθούν να σωθούν και αν μπορούν, επιπλέον, να επωφεληθούν…» απάντησε.

Τότε μου είχε φανεί έως απίθανο αυτό το πολύ υπερβολικό σενάριο να… τελειώσει η Ελλάδα. Μετά από κάποια χρόνια, όμως, 4 μόλις χρόνια μετά την Ολυμπιάδα, θα ανακοίνωνε ο Γιώργος Παπανδρέου την είσοδό μας στο ΔΝΤ.

Όλα λοιπόν ήταν γνωστά στους κυβερνώντες…

Πιο μετά, το 2010, θα μάθαινα πως όχι μόνο για την ελληνική κρίση ήταν γνωστό στους κυβερνώντες της Ελλάδας, αλλά και σε πάρα πολλά άλλα μεγάλα κράτη, εφόσον υπήρχαν εμπεριστατωμένες μελέτες από το 1970, που προέβλεπαν δομική κρίση όλου του συστήματος περί το 2008, αφού είχε ξεπεράσει τα όριά του(βλ. λεπτομερής ανάλυση του ανθρωπολόγου Σωτήρη Δημητρίου).

Άρα η Ελλάδα ήταν, αυτό που τώρα πια όλοι λένε, το σύπτωμα του μεγάλου προβλήματος.

Μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες να ξεπεραστεί αυτή η δομική κρίση με τρόπο ίδιο ακριβώς με αυτόν που τη δημιούργησε, όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα της ακτιβιστικής Έρευνας για την Κρίση(βλ. Έρευνα για την Κρίση (2010-2014) εκδ. Κέδρος – υπενθυμίζοντας ότι τα έσοδα της έκδοσης θα δοθούν στο ΚΕΘΕΑ και στη ΜΕΡΙΜΝΑ), ελάχιστα έχουμε αντιληφθεί ως κοινωνία, και στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, κυρίως μετά από τη στιγμή που κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ(και πάλι τον ευχαριστούμε).

Η ελληνική κρίση έχει πυροδοτήσει την έρευνα για τις αιτίες και τις πιθανές λύσεις του φαινομένου, που πολλοί πια καταλαβαίνουν ότι δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά γενικά τον πολιτισμό κυρίως του καπιταλισμού, που από κρατικομονοπωλιακός το 2000 -με την αποβιομηχάνιση- ονομάστηκε καπιταλισμός της σπέκουλας(δηλ. της κερδοσκοπίας).

Άρα το αίτημα να αλλάξει όλη η Ευρώπη, δεν ήταν ούτε είναι λάθος, αν και δεν θα μπορούσαμε να βασιστούμε μόνο πάνω σε αυτό… διότι συνήθως, δεν περιμένεις να αλλάξει όλο το σύστημα για να αλλάξεις εσύ. Μετακινείσαι πρώτα εσύ, για να δημιουργήσεις τριγμούς και αλλαγές στο σύστημα. Ή αλλιώς όπως είπε ο Γκάντι, γίνεσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις…

Τα συμφέροντα όμως των τραπεζών και αντίστοιχα των κρατών τους, δεν αφήνουν περιθώρια επαρκούς επίγνωσης και συνειδητοποίησης του αδιεξόδου που έχουμε βρεθεί στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και παγκοσμίως, οπουδήποτε ακολουθείται αυτό το σπεκουλαδόρικο σύστημα διακυβέρνησης.

Και βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, αφού ο τρόπος που ζούμε, βασισμένος στον καταναλωτισμό και στον τζόγο του κέρδους, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο που μόνο αν κάποιος δει όλη την εικόνα,  μπορεί να καταλάβει, ότι η ασθένεια εξαπλώνεται σιγά σιγά σαν γάγγραινα, καταστρέφοντας μακροπρόθεσμα όλους τους λαούς που τον ασπάζονται.

Από τα αδιέξοδα όμως, συνήθως βγαίνουμε με όπισθεν…

Αν δεν αποφασίσουμε ότι τα μνημόνια θα μας παρασύρουν σύντομα σε άτακτη χρεοκοπία, δεν θα αποφασίσουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά για Grexit, και κυρίως να προετοιμαστούμε κατάλληλα γι’ αυτό.

Οι κυβερνώντες(κι ας φροντίσουμε να τους επιλέξουμε σωστά στις επόμενες εκλογές), χρειάζεται να συνεργαστούν με ανθρώπους που ασχολούνται με την αποανάπτυξη, που μελετούν τον τρόπο επιβίωσης μέσω της πρωτογενούς παραγωγής και της οικονομίας της ενέργειας όσο και των φυσικών πόρων, οργανώνοντας ένα σχέδιο ελεγχόμενου Grexit, και όχι να ψάχνουν τρόπους να υπογράφουμε και να ακολουθούμε όλο και περισσότερα νοσηρά και εξοντωτικά μνημόνια, με δάνεια που όπως και το ΔΝΤ απεφάνθη καθιστούν μη βιώσιμο το όποιο κατασκευασμένο χρέος.

Τα μνημόνια μας οδηγούν και μάλιστα σύντομα, σε μη ελεγχόμενο Grexit.

Συνοψίζοντας, η κρίση αυτή που περνάμε είναι κρίση του πολιτισμού μας και αν δεν αλλάξουμε τον πολιτισμό μας -τον τρόπο που ζούμε- θα χαθούμε, όπως ακριβώς το προέβλεψε και εκείνος ο οικονομολόγος, που μέχρι στιγμής ότι είχε πει, συνέβη με κάθε λεπτομέρεια.

Αυτή η διαπίστωση, μάλλον, ήταν και ο σοβαρότερος λόγος που με έκανε να αναζητήσω τα αίτια αυτής της κρίσης, αλλά και το τι πρέπει να κάνουμε, για να καταλήξω προσωπικά, κι ας μην είμαι οικονομολόγος ούτε γενικά ειδικός, πως ένας τρόπος υπάρχει, να βάλουμε επιτέλους την όπισθεν για να βγούμε από το αδιέξοδο βασιζόμενοι στον πραγματικό θησαυρό μας, που αφήσαμε να απαξιωθεί στους γκισέδες των απανταχού ταμείων.

Κρυσταλία Πατούλη

afigisizois.wordpress.com


«Κοιτάω ξανά τριγύρω και όλα μοιάζουν ξένα
και να τα αγγίξω δε μπορώ είναι καλά κρυμμένα,
κοιτάω τα σύννεφα και σκέφτομαι ταξίδια,
μα χωρίς φως όλα τα γκρίζα στη ψυχή μου είναι ίδια.
Γι’ αυτό τα μάτια χαμηλώνω προς τη γη
και σε καλό μου πάλι να μου βγει,
γιατί κι αυτό το χώμα τώρα που πατάω
δε φταιω εγώ δε μ’ έμαθαν να τ’ αγαπάω.» Πρόσφυγας, Active Member


Δείτε επίσης: Το δίλημμα είναι: ελεγχόμενο ή ανεξέλεγκτο Grexit!

Ο πόλεμος και η φωτιά μαίνονται…

11745800_1142466429104097_4851132087404620283_nΟ πόλεμος και η φωτιά μαίνονται… Αφού κατέστρεψαν τη χώρα, αφού εξαθλίωσαν τον κόσμο και έβαλαν βαθιά το χεράκι τους για να ξεπουληθούμε ολοσχερώς, τώρα θα μας κάψουνε και ζωντανούς, αρκεί να ρίξουν την κυβέρνηση και να μη χάσουν την εξουσία – που όλοι είδαμε για ποιο λόγο ακριβώς λυσσάνε να την έχουν.
Δύο κόμματα τα οποία κυβέρνησαν εναλλάξ επί 40 χρόνια και διαμόρφωσαν το πολιτικό τοπίο εντός της χώρας, αλλά και τις διεθνείς σχέσεις της, ευλόγως απέκτησαν συμμαχίες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό πάρα πολύ περισσότερες από ένα κόμμα που το 2012 στις εθνικές εκλογές μάλλον με ανακούφιση ανακάλυψε ότι από το 4% στο τσακ δεν βρέθηκε να κυβερνάει.

Με βάση κι αυτό το σκεπτικό, δεν μπορεί να μην προβληματιστεί κανείς για την αντιμετώπιση της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από τους Εταίρους, που παγκοσμίως κατηγορήθηκε ως φασιστική και εν τέλει ως πραξικόπημα από 150 εκατομμύρια ανθρώπους στα ολονύχτια της προσυμφωνίας, εκτός φυσικά του ότι είχε την ταυτότητα μιας αριστερής κυβέρνησης, και με βασικό της σύμμαχο κυρίως τους Podemos​… και μερικούς διάσπαρτους από δω και από εκεί κοινωνιολόγους, φιλοσόφους και οικονομολόγους και άντε μία συνεργασία που ο Θεός ξέρει πως πρόλαβε να κάνει με τη Ρωσία.

Προσπάθησαν λοιπόν να ρίξουν την κυβέρνηση, είναι εντελώς ξεκάθαρο, δημιουργώντας της αδιέξοδα ως προς τις ανοιχτές προγραμματικές θέσεις της, έτσι ώστε να μην κάνει πραγματικότητα τους στόχους της, που σε σχέση με την ΕΕ ήταν πρώτα από όλα η αναδιάρθρωση του χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο, μία συμφωνία έντιμη και επωφελή, με στόχο την ανάπτυξη της οικονομίας.

Όλη αυτή την περίοδο της κυβερνητικής προσπάθειας δεν υπήρξε ίχνος συμπαράστασης αλλά κινδυνολογία και τρομοκρατία από την αντιπολίτευση ή στην καλύτερη περίπτωση απαξίωση για την αποτελεσματικότητά της.

Τα υπόλοιπα τα είδαμε. Τους καλούς και τους κακούς μπάτσους, όπως και το μαστίγιο και το καρότο, που ακόμα καλά κρατεί…

Μετά από όλα αυτά, όταν ανοίγει σήμερα πλέον κάποιος την τηλεόραση και ακούει τις δηλώσεις των δανειστών, του ΔΝΤ ή του προέδρου της ΕΚΤ, μοιάζει να ακούει τους ίδιους τους πολιτικούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και της φουντωντής ποταμίσιας ουράς τους.  

Τα μαγείρεψαν από δω, τα μαγείρεψαν από κει, και βγήκαν από πάνω. Με τις διαπλοκές τους κατάφεραν να σπείρουν τον πανικό και να βολέψουν την ΕΕ να φτιάξει την χειρότερη -αδύνατη- συμφωνία για τη χώρα μας, για να γίνει η ίδια αυτή συμφωνία η ταφόπλακα για τη νέα αυτή κυβέρνηση.

Κι αν δεν είναι έτσι, εκτός των άλλων, ας μας εξηγήσει κάποιος, γιατί από χτες το ΔΝΤ ξαφνικά ουρλιάζει ότι το χρέος μας πρέπει να αναδιαρθωρθεί; Περίμεναν να γίνει η συμφωνία, να περάσει και από τη βουλή, για να το δηλώσουν ξεκάθαρα και να το βάλουν στο τραπέζι, και να ξεκαθαρίσουν ότι για να συμμετέχουν στο πρόγραμμα, πρέπει πρώτα να γίνει αυτή η αλλαγή;

Μα αυτό δεν ήθελε και ο Τσίπρας; Αναδιάρθρωση του χρέους δεν ήθελε; Γιατί επί πέντε μήνες δεν το λέγανε; Περιμένανε να έχουν στο χέρι την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για το δηλώσουν;

Δυστυχώς όλα αυτά τα παράλογα, που δεν βγάζουν νόημα, κάνουν πολλούς να υποψιαστούν την συμμετοχή των προηγούμενων κομμάτων εξουσίας σε αυτή την λαίλαπα του 3ου μνημονίου -αφήστε το πρώτο και το δεύτερο- . Έτσι ακούγεται και έτσι συζητιέται.

Εκβιασμός και πραξικόπημα, ναι, αλλά όχι μόνο από τους έξω.

Σε αυτή τη δεινή κατάσταση, και με έναν ΣΥΡΙΖΑ προ της διάλυσης, συν ενδεχόμενες εκλογές από Σεπτέμβρη – Οκτώβρη, ας αναλογιστεί κανείς, με τι τέρας τα έβαλε ο Τσίπρας, ίδιο με την Λερναία Ύδρα.

Πριν τη συμφωνία, είχαμε την αίσθηση ότι ζητάμε από έναν πρωθυπουργό να αναδειχτεί σε …νέο Ηρακλή που θα φέρει εις πέρας σε χρόνο ντετέ τους άθλους του. Σήμερα, παρόλο που καλώς διατηρούν κάποιοι τις επιφυλάξεις τους, ανοίγοντας τα κανάλια και ακούγοντας όλους αυτούς από την Ευρώπη έως την Αμερική, το ίδιο έρχεται στο νου μας.

Το εγχείρημα είναι πάνω από δύσκολο. Είναι αδύνατον. Το ζήτημα είναι, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με όσους πραγματικούς οραματιστές διαθέτει, θέλει να επιδιώξει το αδύνατο, πριν γίνει αδιανόητο, διότι ήδη έχει ξεκινήσει να διαμορφώνεται ως τέτοιο…
Οι του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι γενικώς, ας πράξουν πλέον μόνο με αυταπάρνηση και αυτοθυσία, ξεκινώντας από τους ίδιους τους μισθούς τους, και με πάρα πολύ δουλειά, ξεκινώντας από την πάταξη της διαφθοράς και τη δικαιοσύνη, αλλιώς…
Ξέρετε, υπάρχει ένας λαός εδώ κάτω, που θυσιάζεται, και που υποστήριξε -με τον πιστόλι στον κρόταφο και με κλειστές τις τράπεζες- με ένα γεναίο ΟΧΙ την κυβέρνηση αυτή, για να φέρει μια λογική συμφωνία. Γι’ αυτούς και μόνο, να θυμήσουμε ένα έργο βασισμένο στη βιογραφία της βασίλισσας Μαργκό, που όταν κατάλαβε πως κινδυνεύει άμεσα η ζωή της και η χώρα της, φώναξε: «Τώρα θα δείτε τι σημαίνει υποκρισία!». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Κρυσταλία Πατούλη

Ο Τσίπρας, σήμερα, ως άλλος Ηρακλής…

Twelve_Labours_Altemps_Inv8642Ο Τσίπρας σήμερα, ως άλλος Ηρακλής, είναι όπως φαίνεται υποχρεωμένος να φέρει εις πέρας τους δώδεκα άθλους του (με deadline την Κυριακή) :

  1. Την εξόντωση του φοβερού λιονταριού της Νεμέας, ή αλλιώς τη λιτότητα, που έχει ερημώσει όλη την πολιτεία.
  2. Την εξόντωση της Λερναίας Ύδρας, ή αλλιώς του μεγάλου κεφαλαίου, του τέρατος με τα εννιά κεφάλια που σκορπά τη συμφορά στους πολίτες, και σε κάθε θέση κεφαλιού που θα κόψει θα ξεπετιούνται άλλα δύο. Έτσι θα πρέπει όταν κόβει κάθε κεφάλι να καίει με φωτιά το κόψιμο. Αφού σκοτώσει το θηρίο, θα πρέπει να βουτήξει στο αίμα του τις σαΐτες του για να τις κάνει θανατηφόρες.
  3. Να πιάσει το γοργό ελάφι της Κερύνειας ή αλλιώς το ευρώ, με τα χάλκινα πόδια και τα χρυσά κέρατα και να το πάει στον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ ζωντανό.
  4. Να σκοτώσει τον Ερυμάνθιο Κάπρο, ή αλλιώς τα ΜΜΕ, που σπέρνουν τον πανικό.
  5. Να καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία, ή αλλιώς τη διαφθορά, από την κοπριά που έχει μαζευτεί εδώ και σαράντα χρόνια.
  6. Να σκοτώσει με τις σαΐτες του τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, ή αλλιώς τις Αγορές, ανθρωποφάγα αρπακτικά πουλιά με χάλκινα ράμφη, νύχια και φτερά, που πετούν σαν σαΐτες.
  7. Να πιάσει τον άγριο ταύρο της Κρήτης ή αλλιώς τον ατίθασο ελληνικό λαό, που κάνει καταστροφές σε όλη την περιοχή, και να τον πάει κι αυτόν ζωντανό στην Μέρκελ. που κατά το μύθο θα τον φοβηθεί και θα τον αφήσει ελεύθερο.
  8. Να αρπάξει τα άγρια άλογα του Διομήδη, ή αλλιώς τις τράπεζες, που τρέφονται με ανθρώπινο κρέας.
  9. Μετά η Μέρκελ θα του ζητήσει να της φέρει τη ζώνη της Ιππολύτης, της βασίλισσας των Αμαζόνων, ή αλλιώς της φοροδιαφυγής.
  10. Ύστερα, το ΔΝΤ θα τον προστάξει να του φέρει τα βόδια του τρομερού γίγαντα Γηρυόνη, ή αλλιώς τα οικονομικά πλεονάσματα, που τα φυλάει ο Όρθρος, ένα φοβερό σκυλί.
  11. Επιπλέον να αρπάξει τα μήλα των Εσπερίδων, ή αλλιώς το φυσικό και ορυκτό πλούτο της Ελλάδας.
  12. Τέλος, το δωδέκατο κατόρθωμα του Αλέξη θα είναι να κατεβεί και στον Άδη για να ανεβάσει στη γη και να οδηγήσει στον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ τον τρικέφαλο σκύλο Κέρβερο, ή αλλιώς την πολιτιστική μας κληρονομιά, που φυλάει τις πύλες του Κάτω Κόσμου.

Κομπλέ.

υγ.1. Περισσότερα για την άμεση επίτευξη των άθλων: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B8%CE%BB%CE%BF%CE%B9_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%97%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%AE

υγ.2. Για τα εσωτερικά της χώρας μετά την Κυριακή, θα του χρειαστεί να μελετήσει και το μύθο του Θησεα με τον Προκρούστη.

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις

atm
 
Κάπως έτσι και γω και τόσοι άλλοι με τις μαύρες τεράστιες σακούλες σκουπιδιών(για πτώματα) βγήκαμε να πάμε να εισπράξουμε τα ευρώ(που δεν έχουμε) από τα ΑΤΜ. Αδιαμφισβήτητα είναι η φωτογραφία του σαββατοκύριακου. Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις.
Όλοι αυτοί που έκαναν ουρές στα ΑΤΜ προφανώς έχουν -έστω κάποια- χρήματα, ή πήγαν να πάρουν τη σύνταξή τους. Φανταστείτε λοιπόν σε τι κατάσταση είναι οι Έλληνες, με τα εκατομμύρια ανέργους ή στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας, για να είναι τόσοι λίγοι στα ΑΤΜ αναλογικά με τον πληθυσμό της χώρας(κι αυτό δεν θα το σχολιάσει μάλλον κανείς στα γνωστά μας ΜΜΕ).
Όλοι οι «δημοκράτες» που έσυραν την Ελλάδα στα μνημόνια, σκούζουν, τσιρίζουν και ουρλιάζουν ενάντια στο δημοψήφισμα – με τη σειρά σε πασαρέλα από τις οθόνες. Απ’ αυτό και μόνο καταλαβαίνει απολύτως κανείς.
Τώρα, αν δεν έχετε δει μούτρα Ευρωζωνικών τοκογλύφων που τους ανακοινώνουν ότι δεν θα τους δώσουν τη δόση τους(στην προκειμένη περίπτωση στις 30/6), ανοίξτε πάλι τις τηλεοράσεις σας και σίγουρα όλο και κάποιον θα πετύχετε αυτά τα μερόνυχτα.
Αλλά το μπούλινγκ δεν περνάει πια Αντωνάκη. Πόσω μάλλον όταν γίνεται για την τσέπη και την εξουσία με κάθε τίμημα «Ναι, σε όλα!» εις βάρος ενός ολόκληρου λαού. Άσε κατά μέρος τη λέξη δημοκρατία που την έχεις ξεφτιλίσει. Όσο για τις ονειρώξεις με πραξικοπήματα να τις έχεις μόνο στο κρεβάτι σου.
«Η χρεωκοπία θα είναι εθνική ταπείνωση», μας τόνισε η Γεννηματά. Δεν είναι εθνική ταπείνωση η πρόταση(βλ. διαταγή) των θεσμών και η όλη στάση της ΕΕ. Δεν είναι εθνική ταπείνωση όλα όσα έχουμε βιώσει(και έχουμε ακούσει) τόσα χρόνια στην κρίση. Δεν είναι εθνική ταπείνωση ότι μπήκαμε στα μνημόνια για να σωθούν οι τράπεζες της Γερμανίας και των άλλων. Όχι. Η τυπική οικονομική χρεωκοπία θα μας ταπεινώσει!
Θα σας χρειαζόταν μια καραμπινάτη χρεωκοπία(που δεν την ευχόμαστε) για να επαναπροσδιορίσετε επιτέλους το αξιακό σας σύστημα όλοι εσείς οι επαγγελματίες «πολιτικοί» για το τι σημαίνει η λέξη ταπείνωση, αφού μόνο έτσι υπάρχει κάποια ελαχιστότατη ελπίδα να το αντιληφθείτε.
Ο άνθρωπος για να έχει αξιοπρέπεια πρέπει να έχει εκτός των άλλων, ανθρώπινα δικαιώματα, ηθικές αξίες, ανεξαρτησία, δικαιοσύνη, δημοκρατία, υγεία, παιδεία και εργασία, κύριε Θεοδωράκη, όχι δουλειά(όπως φωνάξατε στη βουλή). Και όλα αυτά η ΕΕ για τον Έλληνα τα έχει ξεχάσει(για το ευρώ). Εσείς μπορείτε να συνεχίσετε να είστε τα δουλικά της ΕΕ. Εμείς θέλουμε να αγωνιστούμε για να παράξουμε έργο για την ανεξαρτησία μας και όλα τα κεκτημένα που κάποιοι έχυσαν το αίμα τους για να τα έχετε έτοιμα εσείς ώστε να ξετσουτσουνίζετε για εξουσία. Άντε και καλό δουλικό ύπνο, που έχεις μούτρα να τα βάζεις και με εργαζόμενους.
Να μην ξεχάσω και τα συγχαρητήριά μου για την στάση Ωμοψυχίας του ΚΚΕ: Όχι στην Κυβέρνηση και όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση φώναξε ολοσύσσωμο στην ψηφοφορία. Το καταλάβαμε παιδιά, είστε κατά της κυβέρνησης και κατά της ΕΕ. Χαλαρώστε, το καταλάβαμε. (Αν και παρεμπιπτόντως στο δημοψήφισμα δεν έθεσε κανείς θέμα υπέρ ή κατά της κυβέρνησης και της πρότασής της, αλλά μόνο υπέρ ή κατά της πρότασης των θεσμών, κάτι που πολιτικά μπορεί να το καταλάβει και ένα παιδί του δημοτικού).
ΟΧΙ, θα πάμε να ψηφίσουμε και μεις που δεν ανήκουμε στην κυβέρνηση ούτε και σε κάποιο άλλο κόμμα. Όχι, γιατί δεν ψάχνουμε σωτήρες. Και, όχι, και σε σας, και σε όλους εσάς, που εκτός όλων των άλλων, τη λέξη ομοψυχία μονίμως την ξεκινάτε με ωμέγα.
Φεύγω τώρα. Τρέχω πάλι στα ΑΤΜ:

Φωτογραφία του Γιώργος Δουλτσίνος.

ΥΓ.1: Τι σημαίνει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα;
ΥΓ.2: «Δραματικές στιγμές για τη χώρα» έχουν τίτλο όλα τα πουλημένα κανάλια. Εμείς να τους ενημερώσουμε ζούμε δραματικές στιγμές για τη χώρα από το ’10 και το ’11 το ’12 το ’13 το ’14, έξω από τη βουλή με τα ματ, έξω από την ερτ, με τα μνημόνια, με τις ομαδικές απολύσεις, με την ανεργία, με τις αυτοκτονίες, με την εξαθλίωση, με τους άστεγους, με το φασισμό, με τη βία, κλπ κλπ. και από τότε γενικώς που δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα. Τώρα αρχίζουμε να αισθανόμαστε πολύ καλύτερα.
ΥΓ.3: Ο αρχιτέκτονας του «δόγματος του σοκ» λέει: Ελλάδα μην πληρώνεις
ΥΓ.4: Πτώση του ευρώ στις ασιατικές αγορές

Μάνα για μένα είναι…

MandysPaintingΜάνα για μένα είναι κάθε γυναίκα που έχει καταφέρει να γίνει μάνα και πατέρας του ενήλικου εαυτού της και συνεχώς προσπαθεί γι’ αυτό, ώστε αποφασίζει ότι μπορεί να αναλάβει να γεννήσει, να φροντίσει, να μεγαλώσει και να σταθεί ουσιαστικά δίπλα σε μια άλλη ζωή, αυτή του παιδιού της.

Οι υπόλοιπες γυναίκες που θεωρούν τα παιδιά τους κάτι σαν αδέλφια τους, ή στην χειρότερη περίπτωση σαν γονείς τους, και που οι ίδιες περιμένουν συνειδητά ή ασυνείδητα να μεγαλώσουν συμβάλλοντας στη φροντίδα τους ή και στην ωρίμανσή τους, δεν είναι ακριβώς μανάδες, ούτε ακριβώς γονείς, με όλα τα παρελκόμενα που βλέπουμε όχι σπάνια στην κοινωνία μας.

Μάνα για μένα είναι εκείνη που έχει αρκούντως υποψιαστεί, ή στην καλύτερη περίπτωση έχει επίγνωση, ότι ο ρόλος της είναι αναντικατάστατος για τα παιδιά της, και το οποιοδήποτε κενό, θα χάσκει μέχρι το θάνατό τους.

Μάνα είναι εκείνη που ξέρει πως αν αναγκαστεί να γίνει ήρωας για να μεγαλώσει αυτά τα παιδιά της, τότε εκείνα θα αναγκαστούν να γίνουν διπλά ήρωες για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής -μεγαλώνοντας συνήθως μόνα τον εαυτό τους- αλλά και να αντέξουν το βάρος της ηρωίδας μάνας τους.

Μάνα είναι η γυναίκα, που μεγαλώνει τα παιδιά της όχι μόνο παρέχοντάς τους τα αναγκαία, αλλά εμφυσώντας τους και αρετές όπως τον σεβασμό στον άλλον, τα όρια, τη συμμετοχή στον πολιτισμό και στην εξέλιξη του είδους, τονίζοντάς τους ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές/άδικες πράξεις αλλά να μην μένουν και απαθή απέναντι σε αυτές, διότι εκτός των άλλων «η μεγαλύτερη βία…» όπως έχει πει η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα «…είναι το να μην κάνουμε«.

Μάνα είναι εκείνη που δεν αγνοεί -επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί- τις κοινωνικές κατασκευές, την ιστορία και τους μύθους των προγόνων της, του συστήματος και του υπερσυστήματος που προέρχεται, γιατί διαισθάνεται ότι θα αναγκαστούν να τις διαχειριστούν με μεγαλύτερο κόστος τα παιδιά της.

Μάνα είναι εκείνη που δεν αγνοεί και τα όποια δικά της τραύματα, γνωρίζοντας ότι το κάθε αδιαχείριστο τραύμα σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται ακόμα και στις επόμενες γενιές.

Μάνα είναι εκείνη, που έχει επίγνωση στον επίσης αναντικατάστατο ρόλο που παίζει στη ζωή του παιδιού και ο άλλος γονιός του, ο πατέρας, κι όταν για οποιονδήποτε λόγο απουσιάζει από τη ζωή του, δεν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι μπορεί να τον καλύψει, αλλά προσπαθεί να συμπαρασταθεί στο παιδί της όχι μόνο για την απώλειά του αλλά και για το ακόμα πιο δύσκολο έργο που το περιμένει, όταν θα έχει ανάγκη να βασιστεί σε ένα ανύπαρκτο πρότυπο κατά την ενηλικίωσή του, ώστε να γίνει το ίδιο ο πατέρας του εαυτού του (όπως και μητέρα).

Μάνα είναι εκείνη που έχει τουλάχιστον ψυλλιαστεί κι αυτό που έχει πει ο Μπερτ Χέλινγκερ, πως «όποιος δεν έχει μάνα, δεν έχει σύντροφο». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Μάνα είναι εκείνη που η αγάπη για το παιδί της πηγάζει από την αγάπη της για τη ζωή, τους ανθρώπους, τη συνύπαρξη, και άρα την κοινωνία, γι’ αυτό δημιουργεί ζωές, για να φροντίσει και για τους επόμενους και να τιμήσει τους προηγούμενους.

Παιδιά δεν γεννάς για να είσαι εσύ καλά, ή καλύτερα, αλλά για να είναι καλά και καλύτερα από σένα τα παιδιά σου.

(Χρόνια πολλά σε όλες τις μανάδες που δίνουν στα παιδιά τους όσα χρειάζονται -κι ας «είναι η αγάπη να χρωστάς»- για να ανεξαρτητοποιηθούν, να διαφοροποιηθούν, και να συνυπάρξουν).

*Ομοίως και για τους πατεράδες.

afigisizois.wordpress.com


Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.
.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
.
Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.

Χαλίλ Γκιμπράν, Ο προφήτης, Ο κήπος του προφήτη. 1923


(Mandy’s Painting – mother & father with baby print by Katie m. Berggren)

Πόσες χιλιάδες ακόμη πρέπει να αυτοκτονήσουν για να μάθουμε;

bee9d052_md

Προχτές αυτοκτόνησαν μητέρα και γιος και σήμερα κανένας δεν μιλάει γι’ αυτούς. Ήδη τους ξεχάσαμε. Και το ό,τι τους ξεχάσαμε, μαζί με άλλες περίπου 7000 αυτοκτονίες, μοιάζει να είναι ακόμα πιο φρικτό και από αυτό το ίδιο το γεγονός.

Από το 2011 σε θέματα για τις οικονομικές αυτοκτονίες και το ψυχικό αδιέξοδο, ρωτούσα την κλινικό ψυχολόγο και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα: «Τι έχεις να πεις σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο παρά πέντε πριν την αυτοκτονία;» και εκείνη απαντούσε:

«Να μιλήσει. Να ψάξει να βρει ανθρώπους να μιλήσει. Είναι να γίνουμε όλοι σαν τον Διογένη με το φανάρι του, που έψαχνε ανθρώπους. Λοιπόν, να πάρουμε το φανάρι μας -κι αυτός φτωχός ήταν- και να ψάξουμε ανθρώπους […] Εφόσον δεν έχω τον έλεγχο οπουδήποτε αλλού, έχω τον έλεγχο πάνω στον εαυτό μου. Οπότε είναι μία ύστατη λύση – διαφυγή, και ύστατος έλεγχος στο αδιέξοδο. Ελέγχω τον εαυτό μου και τον σκοτώνω. Όπως κάνει και ο σκορπιός όταν κυκλωθεί από φωτιά, γυρίζει την ουρά του και τρυπάει τον εαυτό του, αυτοκτονεί. Ή όπως κάνουν τα δελφίνια και οι φάλαινες όταν μολυνθεί το περιβάλλον τους, που βγαίνουν στην ξηρά και πεθαίνουν. Αυτοκτονούν.

Είναι ο ύστατος έλεγχος και βέβαια η ύστατη κραυγή προς ένα κοινωνικό σύνολο το οποίο αναγκάζει τα μέλη του να διαφύγουν προς τα… πάνω γιατί δεν υπάρχει διαφυγή από πουθενά αλλού […]»

Σε άλλη συνέντευξη ο ψυχαναλυτής Κώστας Νασίκας μου είπε:

«Το βίωμα που το ζει κάποιος μόνος και δεν μπορεί να το μοιραστεί, οδηγεί στην αυτοκτονία […]

Η προβληματική της απόπειρας αυτοκτονίας, μετατίθεται σε αυτό. Στο να ζει κάποιος κάτι το αβίωτο, το οποίο δεν μπορεί να το μοιραστεί, και δεν περιμένει, αλλά ούτε και μπορεί να περιμένει καμία βοήθεια

[…] Όταν δεν έχει μπλοκαριστεί αυτή η δυνατότητα αυθόρμητης έκκλησης για βοήθεια, δεν έρχεται η ιδέα αυτοκτονίας, διότι πάντα πάμε στην ιδέα να μοιραστούμε αυτό που βιώνουμε. Γι’ αυτό επιμένω στο μοίρασμα…»

Γιατί τόσες χιλιάδες Έλληνες, λοιπόν, δεν ζητάνε βοήθεια; Γιατί τόσοι χιλιάδες Έλληνες δεν μπορούν να μοιραστούν την απελπισία τους και να ζητήσουν βοήθεια

Ποιός νοιάζεται γι’ αυτές τις παράπλευρες απώλειες, που ακόμα δεν λέμε να κατανοήσουμε τι μας φωνάζουν κάθε φορά με το φευγιό τους;

Ποιος νοιάζεται αν «η κοινωνία κινδυνεύει να καταστραφεί», όπως τόνισε ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης, από το 2013;

Ποιος νοιάζεται εάν ο καπιταλισμός της σπέκουλας(των τζογαδόρων της κερδοσκοπίας), όπως ανέλυσε ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου, αυτός ο νεοκαπιταλισμός των Αγορών, ο μαφιόζικος καπιταλισμός, το μόνο που ξέρει καλά να παράγει, είναι μηχανές/ανθρώπους που τον βοηθάνε να μεγαλώνει μόνο το παγκάρι του, άτομα που φτιάχνουν «κοινωνίες» κατεστραμμένες, χωρίς κοινωνικό ιστό, χωρίς αλληλεγγύη και συνοχή, που με τον πρώτο δυνατό σεισμό σπάνε σε κομμάτια που το ένα κοιτάει να φάει το άλλο ή στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί το ένα για το άλλο;

«Οι απόπειρες αυτοκτονίας, πολλαπλασιάζονται συνήθως περίπου επί 50, με τον αριθμό των καταγεγραμμένων αυτοκτονιών. Δηλαδή 1000 αυτοκτονίες, έχουν πίσω τους γύρω στις 50.000 απόπειρες αυτοκτονίας και περισσότερο. Άρα οι απόπειρες αυτοκτονίες αυξήθηκαν τρομερά τα τελευταία χρόνια» ανέφερε επίσης ο Κώστας Νασίκας, οπότε στην Ελλάδα θα πρέπει να μιλάμε και για τουλάχιστον 35.000 απόπειρες αυτοκτονίας σε πέντε χρόνια;

Ποιός από τους πολιτικούς και τους πολίτες, ενδιαφέρεται γι’ αυτά τα νοσηρά δυσθεώρητα μεγέθη απελπισίας;

Ποιος θα βοηθήσει έναν λαό που όλο του παίρνουν και όλο του ζητάνε, που είναι δηλαδή σε μόνιμη διαχείριση των απωλειών του, άρα σε μόνιμο πένθος εδώ και πέντε χρόνια;

Ποιός από τους πολιτικούς και από τους πολίτες κατανοεί τα αποτελέσματα της έρευνας για την κρίση (2010-2014) για το ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε, άρα τι είδους κρίση βιώνουμε, και που πρέπει να στραφούμε ουσιαστικά για να την αντιμετωπίσουμε;

Και που είναι τελικά αυτό το περίφημο φανάρι του Διογένη να ψάξουμε για την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά μας; Μήπως το πουλήσαμε κι αυτό;

Πόσες χιλιάδες ακόμη πρέπει να αυτοκτονήσουν για να μάθουμε;

Κρυσταλία Πατούλη

afigisizois.wordpress.com

Εκ των υστέρων

www.kar.org.gr_2015-02-23_15-42-59_screen-shot-2015-02-23-at-5.42.05-pm-1

[…] Ένας πίνακας φρίκης με τρομακτικές μάσκες καρναβαλιού θυτών και άψυχων μαρτύρων, που εκ των υστέρων οι περισσότεροι αποστασιοποιημένοι ταράζουν τον …ύπνο του δικαίου τους, και στη συνέχεια φορούν και πάλι τη μάσκα της αταραξίας και της απάθειας μπροστά στη βία και το άδικο […]

«Φοβήθηκα, άκουγα ένα νεαρό να μου λέει σας παρακαλώ ανοίξτε μου, χρειάζομαι βοήθεια και έτσι δεν άνοιξα την πόρτα»: Μαρτυρία σε ιδιωτικό ερευνητή και όχι στην αστυνομία, μετά το πέρας 15 ολόκληρων ημερών από το συγκεκριμένο γεγονός.

«Τον είχαν ακινητοποιήσει σε καρέκλα, τον τραμπούκιζαν, τον έφτυναν και τον χλεύαζαν με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και σχόλια» αποκαλύπτει (πάντα εκ των υστέρων) υψηλόβαθμος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ, «Είχαν κάνει τον Βαγγέλη juke box», «Σε κόλαση είχε μετατραπεί η φοιτητική εστία για τον εξαφανισμένο 20χρονο στα Γιάννενα», ανακοινώνουν.

Είναι γνωστό ότι σε περιβάλλον μικρών συστημάτων, κλειστών μικροκοινωνιών, όπως και οι φοιτητικές Εστίες που κάποιος είναι αναγκασμένος να βρίσκεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορούν να αναδυθούν όλες οι δυναμικές αλλά και οι παθογένειες του υπερσυστήματος μιας ολόκληρης κοινωνίας, αλλά και ενός ακόμα μικρότερου συστήματος όπως η οικογένεια.

Οι ρόλοι (και η συμπεριφορά) όπου έχει μάθει να εκφράζει ένα πρόσωπο μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή του και τους κουβαλάει πρωτίστως από την οικογένειά του, μετά στο σχολείο και στη συνέχεια στις σχέσεις του, εμφανίζονται και καθρεφτίζονται σε κάθε άλλο σύστημα και υπερσύστημα (αργότερα και στην εργασία) που στη συνέχεια θα «ανήκει» για μικρό ή μεγάλο διάστημα, είτε το αντιλαμβάνεται κάποιος συνειδητά ή όχι.

Τα παιδιά που θα εμφανίσουν βίαιη συμπεριφορά στο σχολείο και θα πάρουν το ρόλο του θύτη, αυτό που θα ζητούν από τα θύματά τους θα είναι πάντα η σιωπή και η ανοχή. Το ίδιο και από τους όποιους μάρτυρες της βίας τους.

Είναι παρατηρημένο, ότι συνήθως ένας μάρτυρας (και η κοινωνία γενικά), αν δεν πάσχει από τη διαταραχή της απάθειας που έχει πάρει μάλλον διαστάσεις επιδημίας στη χώρα μας, παίρνει ευκολότερα το μέρος του θύτη παρά το μέρος του θύματος, εκτός κι αν υπάρξει επίσημη καταγγελία και αδιάσειστα στοιχεία εις βάρος των κακοποιήσεων που έχει υποστεί, ή – το χειρότερο – οι αποδείξεις ενός φόνου(δηλαδή εκ των υστέρων και συνήθως όταν είναι πολύ αργά πια).

Το θύμα όμως ζητάει να γίνει γνωστή η βία που υπέστη. Ζητά δικαίωση, μέσα του, μέχρι να βρει τον τρόπο να διαχειριστεί και να εκφράσει την κατάσταση που αντιμετωπίζει ώστε να μιλήσει και να την απαιτήσει και από τους γύρω του.

Στην αρχή κάνει ίσως υπομονή, προσπαθεί να διαχειριστεί τον εκφοβισμό (bullying) και τη βία. Σα να δίνει ευκαιρίες στον θύτη να μεταμεληθεί, να υποχωρήσει, ακόμα και να ζητήσει συν-χώρεση. Ψάχνει τον τρόπο να υπάρξει μέσα σε ένα σύστημα χωρίς να είναι θύμα, αλλά ούτε και θύτης.

Δεν γίνεται πάντα να διαχειριστεί την κακία(που είναι ασθένεια) και γενικά την ψυχοπαθολογία των θυτών, που ενώ εμφανίζονται στους γύρω τους ως φυσιολογικοί και ενίοτε έως και συμβατικοί, μπορεί να πέσουν ακόμα και στο μεγαλύτερο έγκλημα.

Άλλα θύματα βίας, ειδικά ανήλικα ή στην εφηβεία και γενικά σε νεαρή ηλικία, δεν μπορούν συχνά να διαχειριστούν επίσης το γεγονός ότι αν ομολογήσουν στις αρχές ή κυρίως στην οικογένειά τους οποιαδήποτε κακοποίηση έχουν υποστεί,  θα τους χαρακτηρίσουν ως αδύναμους, που δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν και αναγκάστηκαν να ζητήσουν βοήθεια.

(και λόγω του ότι η έκκληση για βοήθεια γενικά στον «πολιτισμένο» κόσμο μας δεν εκλαμβάνεται ως υπέρτατη έκφραση ψυχικής υγείας, όπως ακριβώς δηλαδή και είναι, αλλά ως αδυναμία)

Εν τω μεταξύ τα θύματα συνήθως δεν είναι βίαια, γι’ αυτό και δύσκολα θα αντιδράσουν, δηλ. θα αμυνθούν στη βία με βία. Αυτό οι θύτες ενίοτε το καταλαβαίνουν και την μη αντίδρασή τους την εκλαμβάνουν συνήθως ως αδυναμία. Τα όριά τους τότε σα να μεγεθύνονται και μπορεί να προχωρήσουν (συνειδητά ή ασυνείδητα) πιο εύκολα στη συνέχεια ακόμα και σε μεγαλύτερη κακοποίηση.

Οι μάρτυρες σκηνών βίας από την άλλη μεριά, δύσκολα αντιδρούν σε περιστατικά βίας, γιατί, όπως ήδη ειπώθηκε, τους είναι δύσκολο να πάρουν τη μεριά του θύματος (υπάρχει και ο φόβος μήπως και οι ίδιοι θυματοποιηθούν ανάλογα σαν να πρόκειται για κολλητικό ιό!). Τους είναι πιο εύκολο να παίρνουν το μέρος του θύτη, ή να υποτιμούν τα γεγονότα, γιατί έτσι θα απολαύσουν ήσυχοι το βράδυ τον ύπνο του δικαίου, ή βυθίζονται στην απάθεια ως ψυχικά διαταραγμένοι όπως και οι θύτες(αφού και η απάθεια ψυχική διαταραχή είναι όπως ειπώθηκε ήδη).

(λόγω του ότι επίσης στον «πολιτισμένο» κόσμο μας, το να κάνει καταγγελία κάποιος μάρτυρας βίας, είναι έως και κακουργηματικό αδίκημα –βλ. περίπτωση Καπετανόπουλου- και διότι στη μετεμφυλιακή Ελλάδα ο κοίτα-τη-δουλίτσα-σου-και-μη μπλέκεσαι, έγινε ο εθνικός μας ήρωας. Επιπλέον το να ζητήσει και να λάβει συμβουλευτική κάποιος υπεύθυνος όπως π.χ. ένας διευθυντής εκπαιδευτικού ιδρύματος, ο οποίος έχει πιθανά ενημερωθεί -ή και μόνο έχει υποψιαστεί- για φαινόμενα βίας, μοιάζει να είναι η εξαίρεση).

Σε ανάλογες περιπτώσεις το θύμα, το πρώτο που πρέπει να κάνει, είναι να απομακρυνθεί άμεσα από τον θρασύδειλο θύτη ή τους θρασύδειλους πάντα θύτες, και να ζητήσει άμεσα την επέμβαση και την βοήθεια των ειδικών, των υπευθύνων, όπως και της δικαιοσύνης, ώστε να αναλάβουν τους άρρωστους, διότι βρίσκεται εν μέσω μίας άκρως παθολογικής όσο και επικίνδυνης για τον ίδιο κατάστασης, όπου:

α) ένα άρρωστο άτομο ή και πολλά μαζί συνήθως, ασκούν βία, παίρνουν το ρόλο του θύτη και διαπράττουν έγκλημα (ανεξαρτήτως βαθμού),

β) οι απαθείς και γι’ αυτό συνένοχοι μάρτυρες των εγκλημάτων τους επίσης φιλοξενούν ψυχολογική διαταραχή, όπως και οι πιθανά υπεύθυνοι/απαθείς ανεύθυνοι, που ενημερώνονται (διότι, εκτός των άλλων, η μεγαλύτερη βία είναι το να μπορούμε να κάνουμε κάτι, και να μην κάνουμε…)

και γ) το θύμα σε αυτές τις νοσηρές συνθήκες, είναι το μόνο που δεν φιλοξενεί κάποια ψυχολογική διαταραχή, αλλά γι’ αυτό ακριβώς κινδυνεύει και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις θανάσιμα (Ο φόβος -ή ακόμα και η ντροπή, όπως αναφέρθηκε, ειδικά σε νεαρές ηλικίες- της έκθεσης των γεγονότων, και η σιωπή, μπορεί να αποβούν έως και θανάσιμα).

Ο φόβος και η άγνοια διαχείρισης (αλλά και η απουσία ενδιαφέροντος για πρόληψη, ενημέρωση, αντιμετώπιση και συμβουλευτική από ειδικούς) παρόμοιων καταστάσεων, αποβαίνουν μοιραία, και πολλές φορές μη αναστρέψιμα, καίρια ελλείματα.

Στην περίπτωση της εξαφάνισης του νεαρού φοιτητή, οι κραυγές απελπισίας και αγωνίας για άλλη μια φορά δεν εισακούστηκαν και η κοινωνία έμεινε …μασκαρεμένη. Ένας πίνακας φρίκης με τρομακτικές μάσκες καρναβαλιού θυτών και άψυχων μαρτύρων, που εκ των υστέρων οι περισσότεροι αποστασιοποιημένοι ταράζουν τον …ύπνο του δικαίου τους, και στη συνέχεια φορούν και πάλι τη μάσκα της αταραξίας και της απάθειας μπροστά στη βία και το άδικο.

ΥΓ.1: Ο εκφοβισμός, η βία, η προσβολή, η κοροϊδία και γενικά τα βασανιστήρια που υπέστει αυτό το παιδί, που σήμερα δεν ξέρουμε καν αν ζει, ήταν -από όσα λέγονται εκ των υστέρων- για να φέρεται αναγκαστικά σαν γνήσιος δήθεν Κρητικός και σκληρός άντρας… Κι αυτό το άκρως ρατσιστικό θέμα εκεί στην Κρήτη πρέπει κάποτε να το δούμε όλοι σοβαρά… Πώς πίσω από τις ψυχοπαθολογίες κρύβονται κατά καιρούς οι δήθεν σκληροί και νταήδες, με αποτρόπαια πολλές φορές αποτελέσματα, προσβάλλοντας -εκτός των άλλων- και την Ιστορία αυτού του νησιού.

ΥΓ.2: «Αλλο ένα σοβαρό περιστατικό νεανικής βίας εκτυλίχθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο στα Τρίκαλα, όπου 15χρονος Αλβανός υπέστη άγριο ξυλοδαρμό από επτά άτομα. Το περιστατικό έγινε στην πλατεία Ρήγα Φεραίου, μία από τις κεντρικότερες των Τρικάλων, υπό το βλέμμα έκπληκτων περαστικών που όμως δεν επενέβησαν» : Τρίκαλα: Νέο κρούσμα bullying

ΥΓ.3:

Κρυσταλία Πατούλη
afigisizois.wordpress.com

Επειδή «Αυτή η κρίση είναι πλανητική, τελειωτική, πάπαλα»

image (2)

[…] Εάν δεν αναγκαστεί να αλλάξει η Γερμανοευρώπη και η Ελλάδα, αλλά και όλα τα κράτη που ασπάζονται τον καπιταλισμό της σπέκουλας, δηλαδή τον καπιταλισμό των αγορών, ή αλλιώς των τζογαδόρων του κέρδους -που το μόνο που δεν τους νοιάζει είναι οι πολιτικές, οι κοινωνίες και τα δικαιώματά τους, όπως και ο φυσικός και πολιτισμικός πλούτος κάθε χώρας- τότε σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας για την κρίση, και όπως χαρακτηριστικά απάντησε σ’ αυτήν ο Μανώλης Ρασούλης από το 2010 με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»: «Αυτή η κρίση είναι πλανητική, τελειωτική, πάπαλα». Εύχομαι, να μην τον δικαιώσουμε… […]


Είμαι ένας απλός άνθρωπος που μεγάλωσε σε μονογονεϊκή πολύτεκνη οικογένεια, σπούδασε εργαζόμενος και κάθε τι που έφτιαξε στη ζωή του δεν το κατάφερε με δημόσιες σχέσεις, αλλά με σκληρή εργασία και αλλεπάλληλες καθημερινές διεκδικήσεις ειδικά τα τελευταία 26 χρόνια, σε ένα άκρως ανταγωνιστικό χώρο όπως αυτό των ΜΜΕ. Για την ακρίβεια, καμιά φορά σκέφτομαι, ότι πέρασα μέσα από τα …σκατά και βγήκα καθαρή, ενώ έκανα ότι μπορούσα καλύτερο από τη θέση που κάθε φορά βρισκόμουν.

Αλλά μέσα από αυτόν τον χώρο το μόνο που δεν διεκδίκησα ποτέ, ήταν ο τίτλος της πολιτικής αναλύτριας. Παρόλα αυτά προσπαθώ να σκέφτομαι ως πολίτης και να κρίνω σύμφωνα με όσα λίγα γνωρίζω, και κάπως έτσι, εν προκειμένω, καταλήγω:

Από την στιγμή που μπήκαμε στην Ευρωζώνη, αφήσαμε τη δραχμή και αποκτήσαμε ευρώ, μετά από 6 περίπου χρόνια ήρθε η κρίση και τα καταστροφικά αποτελέσματά της που όλοι βλέπουμε.

Έξι μόνο χρόνια! Ίσα ίσα μέχρι να ολοκληρωθεί η Ολυμπιάδα, να κατασκευαστούν τα σημερινά αναξιοποίητα κτίρια φαντάσματα(ενώ θα μπορούσαμε όπως η Ισπανία να φτιάξουμε προκάτ με πολύ μικρότερο κόστος), μέχρι δηλαδή να σπαταληθούν κυρίως σε μίζες εκατομμύρια επί εκατομμυρίων, ενώ από τότε ήξεραν και οι δύο κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – ΝΔ ότι έρχεται οσονούπω η οικονομική πτώση, αν και βέβαια δεν το ομολογούσαν, αλλά μόνον κοιτούσαν να επωφεληθούν φυσικά προς το συμφέρον τους (όπως βέβαια το γνώριζαν και όλα τα μεγάλα κράτη της γης από το 1970 που οι μελέτες έδειχναν να έρχεται δομική κρίση του συστήματος κατά το έτος 2008).

Δεν ξέρω ποιός …χόρευε νωρίτερα μέσα στην ευημερία, αλλά προσωπικά λόγω οικονομικών έχω να πάω διακοπές από το 1997 και μάλιστα μόνο με σκηνή σε ελεύθερο κάμπινγκ… Δεν ξέρω ποιοί από εσάς κάνατε πάρτι με ευρώ, αλλά εγώ δεν έχω ζήσει αυτή την ευημερία που όλοι φωνάζουν ότι υπήρχε, ποτέ μου.

Ένα οικονομικό σύστημα που βασίστηκε σε μία φούσκα και άρχισε να απομυζεί από το δημόσιο ταμείο χρήματα για να πληρώνει τις τράπεζες, ενώ η διαφθορά και ο τζόγος είχαν την τιμητική τους: Αυτό ακριβώς ήταν που μας «νομιμοποίησε» στην Ευρωζώνη, που τόσοι και τόσοι θέλουν ακόμα και διακαώς να συνεχίσουμε να συμπεριλαμβανόμαστε.

Γιατί λοιπόν να συνεχίσουμε να βρισκόμαστε μέσα σε μια τέτοια ΕΕ, που τα οικονομικά προβλήματα περισσεύουν, τα κοινωνικά προβλήματα αυξάνονται σχεδόν με ταχύτητα φωτός, και ο ρατσισμός και ο φασισμός όλο και θεριεύει;

Δεν υπάρχουν άλλοι λαοί για να κάνουμε συμφωνίες σε άλλη βάση, ισότιμη (και να μην απομονωθούμε, όπως δηλώνουν κάποιοι με νόημα); Γιατί υποτιμάμε τόσο πολύ μία χώρα με τόσο φυσικό και πολιτισμικό πλούτο, περιτριγυρισμένη από θάλασσα που όλοι θέλουν να την εκμεταλλεύονται με το αζημίωτο και να μην πληρώνουν σήμερα κανέναν φόρο;

(Κι όταν παρεμπιπτόντως από αυτή τη θάλασσα έρχονται τόσα και τόσα πλοία κάθε μήνα με μετανάστες, η ΕΕ σφυράει αδιάφορα, σαν αυτό να είναι μόνο το δικό μας πρόβλημα και δεν έχει καμία ευθύνη η ίδια;)

Τι ακριβώς σόι μέλη είμαστε μέσα σε μία υποθετική «Ένωση», όταν μας βλέπουν σαν την ενοχλητική μύγα στο σβέρκο τους, που μάλιστα τους πίνει το …ευρω/αίμα;

Και τι περιμένουμε από αυτή την ΕΕ, όταν από τη στιγμή που μπήκαμε, το μόνο που προλάβαμε να εμπεδώσουμε τελικά μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, 6 χρόνων, ήταν η πανηγυρική πτώχευσή μας;

Και κυρίως, και ανεξάρτητα με τις προσωπικές μου παραπάνω σκέψεις, πού ακριβώς βαδίζουμε, όταν αυτή η ΕΕ που συμμετέχουμε, πράττει τα ακριβώς αντίθετα(σύμφωνα τουλάχιστον με τα αποτελέσματα της έρευνας για την κρίση 2010-2014, εκδ. Κέδρος, που παρεμπιπτόντως όλα τα κεντρικά ΜΜΕ κάνουν ότι την αγνοούν) από εκείνα που θα έπρεπε να πράττει, για να αντιμετωπίσει μία κρίση που ουσιαστικά έχει δημιουργήσει η ίδια με τις πολιτικές της, και σε μας και σε τόσους άλλους λαούς – μέλη της, σε συνδυασμό και συνεργασίες με την οικονομική πολιτική της Αμερικής;

Αν όχι, λοιπόν, τίποτε άλλο, η διαπραγμάτευση που ξεκινά η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛΛ, θα πρέπει όντως να είναι πολύ σκληρή, στη βάση των προγραμματικών δηλώσεών της, αλλά και στη βάση όλων εκείνων που διατυμπάνιζαν ότι «η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει, μαζί με την Ελλάδα».

Αν δεν αναγκαστεί η Γερμανοευρώπη να αλλάξει, και να δεχτεί άλλους όρους συμμετοχής μας, δεχόμενη και η ίδια την ευθύνη και τα λάθη της, όπως βέβαια πρώτα από όλους αν δεν αλλάξουμε αναλόγως και εμείς, σεβόμενοι αμφότεροι τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο και τα ευρωπαϊκά ιδεώδη (που οι περισσότεροι μοιάζουν να τα έχουν ξεχάσει), με τις ανάλογες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές, τότε δεν βλέπω καμιά ελπίδα στον ορίζοντα, ούτε από αριστερά ούτε από δεξιά…

Διότι το σύστημα παγκοσμίως, έχει ξεπεράσει τα όριά του εδώ και χρόνια, και δεν αντιμετωπίζεται η δομική κρίση του με μεταρρυθμίσεις και νομότυπες τσαπατσουλιές, αλλά μόνο με την αναδόμηση του πολιτισμού μας, του απαράδεκτου τρόπου που ζούμε: βασισμένου στο κέρδος, στην υπερκατανάλωση και στον βιασμό της φύσης.

Γι’ αυτό, εάν δεν αναγκαστεί να αλλάξει η Γερμανοευρώπη και η Ελλάδα, αλλά και όλα τα κράτη που ασπάζονται τον καπιταλισμό της σπέκουλας, δηλαδή τον καπιταλισμό των αγορών, ή αλλιώς των τζογαδόρων του κέρδους που το μόνο που δεν τους νοιάζει είναι οι πολιτικές, οι κοινωνίες και τα δικαιώματά τους, όπως και ο ήδη αναφερόμενος -καθόλου τυχαία- φυσικός και πολιτισμικός πλούτος κάθε χώρας, τότε σύμφωνα επίσης με τα αποτελέσματα της έρευνας για την κρίση, και όπως χαρακτηριστικά απάντησε σ’ αυτήν ο Μανώλης Ρασούλης από το 2010, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»:

«Αυτή η κρίση είναι πλανητική, τελειωτική, πάπαλα».

Εύχομαι, να μην τον δικαιώσουμε…

(Όπως αντίστοιχα εύχομαι να μη δικαιώσουμε και τον Ντίνο Χριστιανόπουλο που είπε ότι «Η Ελλάδα δεν σώζεται πια με τίποτε…» – ανεξάρτητα με το τι ακριβώς εννοούσε)

Κρυσταλία Πατούλη
afigisizois.wordpress.com

ΥΓ. Προς αυτή την κατεύθυνση στηρίζω τη νέα κυβέρνηση στην τόσο σημαντική προσπάθειά της.
Όλοι την Τετάρτη 11/2, 6:00μμ στο Σύνταγμα και σε όλες τις πόλεις.


Σκίτσο του Latuff : «Λιτότητα τέλος» λέει ο Τσίπρας στην ευρωπαϊκή ελίτ.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, κουβαλώντας το σώμα της βαριά τραυματισμένης από τη μνημονιακή βαρβαρότητα χώρας, στέλνει σαφές μήνυμα για τον τερματισμό της λιτότητας – από kinisienergoipolites.blogspot.gr

(To Spiegel το παραδέχεται: η βοήθεια δεν πήγε στους Ελληνες)

Άλλο άνεργος και άλλο άπραγος!

Ποια είναι η δυσκολότερη εργασία; Να ψάχνει κάποιος να βρει εργασία με αμοιβή. Ποια είναι ακόμα πιο δύσκολη εργασία; Να προσπαθεί ένας άνεργος να παράγει έργο χωρίς αμοιβή. Γιατί άλλο άνεργος και άλλο άπραγος! Η δύναμη της στρατιάς των ανέργων σήμερα στην Ελλάδα –και όχι μόνο- θα ήταν καθοριστική για την πορεία της χώρας εάν όλοι εμείς οι άνεργοι δεν μέναμε και άπραγοι.

Τι θα γινόταν αν ο καθένας με τις δεξιότητες ζωής που έχει αποκτήσει, με τα εφόδια ζωής που είναι εξοπλισμένος και με τη συναισθηματική νοημοσύνη που έχει αναπτύξει, σηκωνόταν κάθε πρωί και φρόντιζε αυτή την ουσιαστική (και που δεν μπορεί να του την πάρει κανείς!) περιουσία του να την μοιραστεί με την κοινωνία, κι όχι να την καταργήσει απαξιώνοντάς την – όπως επιθυμεί διακαώς κάθε εξουσία- με την απραξία; Τι θα γινόταν αν ο καθένας εκανε αισθητή την παρουσία του και τις θέσεις του, στην κοινωνία, ως πολίτης που συμμετέχει στα κοινά;

Και δεν μιλάμε για συμμετοχή σε φιλανθρωπικά σόου, που προϋποθέτουν συνήθως τη λύπηση και την ανισότητα στην νοοτροπία του κάθε …φιλάνθρωπου. Ούτε βέβαια για εθελοντισμό έξω από κοινωνικές δομές που βολεύει πάρα πολύ την κάθε εξουσία… αλλά για ισότιμο μοίρασμα.

Μοιράζομαι ότι είμαι, ότι νιώθω, ότι σκέφτομαι, και ότι έχω και δεν έχω με τους ανθρώπους. Τι σημαίνει άνθρωπος, αν όχι αυτός που συνυπάρχει με τους Άλλους για να μοιράζεται;

Στις Σκουριές υπάρχουν πολλοί άνεργοι που δεν πήγαν να εργαστούν στο εργοτάξιο που καταστρέφει τον τόπο τους, αγωνιζόμενοι αντίθετα ενάντια σε αυτό. Πόσοι επίσης από τους πρώην εργαζόμενους της ΕΡΤ δεν πήγαν να καταθέσουν αιτήσεις για να προσληφθούν στην ΝΕΡΙΤ ενώ το είχαν τόσο ανάγκη; Πόσοι από αυτούς συνεχίζουν να παράγουν έργο ως κατά τα άλλα …άνεργοι, όπως π.χ. οι απολυμένες καθαρίστριες με τον αγώνα τους;

Υπάρχουν βέβαια και έργα ανθρώπων που είναι καταστροφικά (και συνήθως αυτά ειδικά αμείβονται!) όταν δεν λαμβάνουν υπόψιν τους όλο το… δάσος, όλη την εικόνα, όλη την κοινωνία, αλλά βλέπουν και νοιάζονται μόνο για το δικό τους …δεντράκι: το προσωπικό τους συμφέρον.

Μια νοοτροπία ακροδεξιάς κοπής, μετεμφυλιακής κοπής, που μας έφερε ως εδώ, όσες βολικές ταμπέλες κι αν κολλήσαμε και συνεχίζουμε να κολλάμε κατά καιρούς (σοσιαλιστής, νεοδημοκράτης, δημαρίτης, ανελίτης, αλλά και αριστερός ενίοτε).

Αυτή η νοοτροπία του νοικοκυραίου κυρ Παντελή, μας κατέστρεψε, και δεν ξέρω αν προλαβαίνουμε να αναστρέψουμε την καταιγιστική αυτή πορεία. Όμως σίγουρα για αρχή μπορούμε να σώσουμε την αξιοπρέπεια και την τιμή μας (όχι φυσικά εκείνη που μετριέται με χρηματικά ποσά).

Να σώσουμε την ψυχή μας, τον πολιτισμό μας, με τα έργα μας, που δεν πωλούνται. Και δεν πωλούνται αυτά τα έργα, για να μην πουληθεί η χώρα μας. Τα έργα των ανέργων που δεν μένουν άπραγοι… Τα έργα που δεν μπορεί να αξιολογηθούν ούτε να κατανοηθούν από Οίκους και Αγορές.

«Όλοι είμαστε άνεργοι», «Όλοι είμαστε Charlie», όλοι είμαστε όμως και τζιχαντιστές, όλοι είμαστε και το καλό και το κακό, γιατί είμαστε υπεύθυνοι και συμμετέχουμε θέλουμε δε θέλουμε όχι μόνο σε ότι γίνεται μέσα στα σπίτια μας, αλλά στην αυλή του κόσμου που περιφερόμαστε.

Σε αυτή την περίοδο μεγάλης Ευρωπαϊκής όσο και παγκόσμιας αναταραχής, των αναπόφευκτων αλλαγών και μεταβάσεων, που δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει σε κανένα επίπεδο, και κορυφώνεται το φαινόμενο να αλλάζουν οι άνθρωποι ιδεολογίες και πολιτικά στρατόπεδα εν μία νυκτί, ο καθένας από μας ας μην πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την περιουσία του: την ψυχή του, το μυαλό του, τα όνειρά του, τη ζωή του, το εν δυνάμει έργο του.

Σε μια χώρα με τόση μεγάλη περιουσία, με τόσο ανεκτίμητο πλούτο, φυσικό και πολιτισμικό, δεν νοείται να μην βρίσκεται μια λύση, να μην αξιοποιείται το ανθρώπινο δυναμικό όσο και οι φυσικοί πόροι και η πολιτισμική κληρονομιά της.

Οι κυβερνήσεις με την πολιτική τους εξαθλίωσαν και ατίμωσαν αυτή τη χώρα. Την έβγαλαν στο σφυρί. Έστειλαν παιδάκια σε ιδρύματα. Έσπρωξαν εκατομμύρια στον ΟΑΕΔ. Κλώτσησαν χιλιάδες στα παγκάκια και στα σκουπίδια. Έσυραν χιλιάδες στον τάφο και χιλιάδες στις φυλακές και στα κρατητήρια. Τρομοκράτησαν, βασάνισαν και κακοποίησαν εκατομμύρια πολίτες και τους άφησαν να ζουν με ψίχουλα χωρίς να έχουν τα βασικά για την επιβίωσή τους και για την υγεία τους. Ανάγκασαν τους νέους -και όχι μόνο- να τραπούν σε άτακτη φυγή προς το εξωτερικό. Προκάλεσαν την κατάθλιψη και τον εκφασισμό σε ένα ολόκληρο έθνος.

Και τώρα, παραμονή εκλογών, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού, για την ακρίβεια πάνω από το 63%, βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας ή σε άμεσο κίνδυνο να τα …διαβεί, και ενώ παράλληλα μέσα σε αυτό το σκηνικό εξαθλίωσης τουλάχιστον ένας στους τρεις Έλληνες είναι άνεργοι, κάποιοι από την μειοψηφία που ακόμα εργάζονται με αμοιβή ή έχουν οικονομικούς πόρους, προσπαθούν διακαώς να μας πείσουν να μείνουμε με εκείνους που μας έσυραν ως εδώ για να μην πάθουμε χειρότερα! Να μείνουμε άπραγοι και να περιμένουμε να μας σώσουν κάποιοι με μια ψήφο!

Ο Γαβράς έχει πει: Δολοφόνοι όσοι πετάνε χίλιους εργάτες στο δρόμο. Τι είναι λοιπόν όσοι πέταξαν και συνεχίζουν να πετάνε εκατομμύρια;

Ειδικά ο άνεργος δεν νοείται να μένει άπραγος, γιατί τότε μόνο κινδυνεύει να χάσει την αξιοπρέπειά του. Τα δικά του έργα ίσως είναι τα σημαντικότερα για να εξαλειφθεί κάποτε η ανεργία, ή ακόμα και να βαφτιστεί σε κάποιο μελλοντικό Σύνταγμα ως κακουργηματικό αδίκημα του κράτους που την προκαλεί.

Ότι και να γίνει, η δική μου απλή κατάθεση σε αυτόν τον πόλεμο των Αγορών είναι το άνεργο έργο μου που με βοήθησε να μετατρέψω τον φόβο και την οργή, σε δύναμη ζωής, επικοινωνίας και μοιράσματος: Μια συλλογική τελικά προσπάθεια για την κατάκτηση της επίγνωσης μέσα από μία έρευνα, του τι μας έφερε ως εδώ, και του τι πρέπει να κάνουμε.

Για να μην μπορεί κανείς πια να πει –έστω και υποκριτικά- στο παρόν ή στο μέλλον ότι δεν ήξερε, δεν έπραξε με γνώση αλλά εν αγνοία του, ή ότι δεν είχε την κακή πρόθεση… άρα είναι αθώος και νίπτει τας χείρας του.

Και για να μην μπορεί κανείς να πει ότι ένας άνεργος χάνει την αξιοπρέπειά του επειδή χάνει -μόνο- την αμειβόμενη εργασία του… Γιατί το έργο ενός ανθρώπου δεν μετριέται με τα ένσημά του, ούτε το μισθό του, ούτε τις καταθέσεις του. Και γιατί η αξιοπρέπεια και η αξία της ζωής δεν μετριέται με τα πορτοφόλια.

Κρυσταλία Πατούλη

Όλες οι προσεχείς εκδηλώσεις:

PATOULI_19_01_15_SITE
Το θέατρο OMMA STUDIO (Ηράκλειο, Κρήτης) και οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σας προσκαλούν στην συζήτηση – παρουσίαση του βιβλίου της δημοσιογράφου και συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη:
τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου στις 8  μ.μ, στο πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού ΝΥΝ  και ΑΕΙ.
Για τα αποτελέσματα της Έρευνας που συμμετείχαν 180 άνθρωποι των Γραμμάτων, των Επιστημών και των Τεχνών, σε πάνω από 280 άρθρα και συνεντεύξεις, θα μιλήσει η συγγραφέας και οι:
  • Αντώνης Διαμαντής: Ηθοποιός-Σκηνοθέτης
  • Νέλλυ Κατσαμά: Δημοσιογράφος
Το βιβλιοπωλείο ΑΝΑΛΟΓΙΟ θα διαθέσει τα βιβλία της έκδοσης τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στο ΚΕΘΕΑ, που συμβάλλει καθοριστικά εδώ και δεκαετίες στην επίλυση κρίσεων προς την ανεξαρτητοποίηση, και στη Μέριμνα, που συμβάλλει στην αντιμετώπιση των απωλειών στη ζωή των παιδιών και των οικογενειών τους.
Η εκδήλωση θα κλείσει μουσικά με τους Δημήτρη Ζαχαριουδάκη και Δημήτρη Καρβέλη.
Info
Πολυχώρος Τέχνης και Πολιτισμού, ΝΥΝ  και ΑΕΙ: Δευτέρα 19/01/15, 8μμ, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου 17, Ηράκλειο, 8μμ, τηλ.: 6980038651. Είσοδος  ελεύθερη.
Χορηγοί επικοινωνίας:

Δείτε επίσης: (in greek – στα ελληνικά / en français / in english) τα ενδεικτικά αποτελέσματα της έρευνας για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης : ΕΔΩ

Και:

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/allo-anergos-kai-allo-apragos

υγ. Μόλις ανάρτησα το παραπάνω κείμενο, έλαβα το παρακάτω μήνυμα, το οποιο δημοσιεύω με την άδεια του αποστολέα:

«Καλησπέρα και συγνώμη για το θάρρος που παίρνω να σας στείλω προσωπικό μήνυμα ενώ δεν σας γνωρίζω. Θα ήθελα πολύ πολύ να σας ευχαριστήσω για το γλυκό αυτό άρθρο https://afigisizois.wordpress.com/…/%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%…/ που μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω να υπάρχω έστω και χωρίς δουλειά! Είμαι 7 χρόνια άνεργη με δύο παιδιά στην εφηβεία και αν δεν συνυπήρχα με άλλους ανθρώπους μέσω διαφόρων κινήσεων που πολεμούν το άδικο ή προστατεύουν την ίδια την ανθρώπινη ζωή και την αλυσίδα της, φύση-ζώα, σίγουρα θα είχα αυτοκτονήσει! Σήμερα πήγα μία βόλτα στο ρέμα της πόλης μου…η ομορφιά του μ’έσπρωξε να κάνω δύο τηλέφωνα σε φίλους (που έχουν κάμερα και φωτογραφική μηχανή) … στις 4 έχουμε ραντεβού να βιντεοσκοπήσουμε σπάνια αποδημητικά πουλιά σε ένα ρέμα που το χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για τα αστικά λύματά τους ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει πόλο έλξης και καταφύγιο πουλιών αλλά και εναλλακτικού τουρισμού, μέσω της παρατήρησης και φωτογράφησης των πουλιών…σας ζάλισα.. ευχαριστώ πολύ για την συντροφιά και δύναμη που μας δίνετε με την τόσο δυνατή αλλά και γλυκιά πένα σας! Με εκτίμηση Μ.»

Επίσης κάποια σχόλια στο φ/β:

«Δεν είναι απλά γλυκό αγαπητή Μ. το άρθρο αυτό της Κρυσταλίας, είναι συναρπαστικό, είναι η επιτομή της ωμής αλήθειας που βιώνουμε όλοι σήμερα, γι’ αυτό και σε συγκλόνισε, όπως άλλωστε έκανε και σε μένα! (εννοείται ότι το αναδημοσιεύω πάραυτα)» http://apopseis-eponyma.blogspot.gr/2015/01/blog-post_11.html

«Τι θα γινόταν αν ο καθένας με τις δεξιότητες ζωής που έχει αποκτήσει, με τα εφόδια ζωής που είναι εξοπλισμένος και με τη συναισθηματική νοημοσύνη που έχει αναπτύξει, σηκωνόταν κάθε πρωί και φρόντιζε αυτή την ουσιαστική περιουσία του να την μοιραστεί με την κοινωνία, κι όχι να την καταργήσει απαξιώνοντάς της με την απραξία;» Πολλά θα γίνονταν, πολλά μπορούν να γίνουν!!!!! Αναμφίβολα!!! Χρόνια πολλά, Κρυσταλία!! Πάντα δραστήρια, φλογερή, μαχητική, δημιουργική!!!!!»

«Αγαπητή Κρυσταλία, διάβαςα το άρθρο σου περί ανεργιας και απραγίας! Δεν μπορώ παρά να σε ευχαριστήσω για αυτή την απλή ( όχι απλοίκή) , τόςο σωςτή και τόσο ανθρώπινη προσέγγιση! Πως γίναμε έτσι? πως μας αφήσαμε να πιστέψουμε πως το 60% από εμάς είμαςτε Χρήσιμοι ή άχρηστοι , άξιοι ή ανάξιοι, απαραίτητοι ή περιττοί, δημιουργικοί ή άπραγοι, σύμφωνα με το αν αμοιβόμαστε ή όχι? με το πόσο, με το πολύ ή το λίγο, με το πλεόνασμα ή το υστέρημα? με το κέρδος ή το χρέος? Οχι πως πρέπει να αποδεχτούμε την οικονομική εξαθλίωση, αλλα να μην θεωρούμε και ντέ Φακτο συνεπαγωγή την προσωπική εξαθλίωση! Σε ευχαριστώ που μας το τόνισες τόσο ωραία ! Εύχομαι. να εισαι χιλιόχρονη και πάντα δημιουργική! Χρόνια πολλά!«

Οι αρχιχέστες το παίζουν αρχιμπαμπούλες…

arxixestes_arximpampoules_patouli
Φοβούνται και τρέμουν, γι’ αυτό φοβίζουν και τρομάζουν! Ένα είδος προβολής είναι,  μηχανισμός άμυνας που τον γνωρίζουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Σε απλά ελληνικά, οι αρχιχέστες συνηθίζουν να το παίζουν αρχιμπαμπούλες… Το έχουμε άλλωστε εμπεδώσει  και από τους κάθε λογής θρασύδειλους φασίστες.

Εγχώριοι και μη, έχουν πέσει με τα μούτρα δήθεν να …συνετίσουν τον οργισμένο -άδικα!- ελληνικό λαό, προσπαθώντας να τον πείσουν ότι «για το καλό του» πρέπει να συνεχίσει να εξαθλιώνεται, να ταπεινώνεται, να καταστρέφεται και κυρίως να εξαρτιέται σαν σκλάβος όλο και πιο πολύ από τους δανειστές και τα ελληνικά τσιράκια τους που παραδόθηκαν, σαν να μην υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ άλλη λύση.

Και οι δήθεν ψύχραιμοι και λογικοί προστάτες του έθνους μας ως άλλοι υπέρμαχοι δοσίλογοί τους, δείχνουν εδώ και μια πενταετία τα δόντια τους για να …κατουρηθούμε πάνω μας και να καθίσουμε σούζα.

Το πέτυχαν σε έναν βαθμό όπως είδαμε μέχρι σήμερα. Με κάποιες αναταράξεις, με κάποιες διαδηλώσεις, με κάποιες απεργίες που στην συντριπτική τους πλειοψηφία κατεστάλησαν βίαια, αν και 3 φορές όταν οι διαμαρτυρίες είχαν διάρκεια ανάγκασαν να πέσει η όποια κυβέρνησή τους υπήρχε εκείνη τη στιγμή.

Όπως όμως έχει τονίσει και η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη, χρειάζονται περίπου 5 χρόνια για μια κοινωνία ώστε να διαχειριστεί μία σοβαρή μετάβαση –πόσο μάλλον ανάλογης ακραίας κρίσης. Πέρασαν τα πέντε χρόνια και ο κόσμος πια συνειδητοποίησε στο πετσί του πως όλα όσα τον φόβιζαν ότι θα γίνουν εν απουσία τους, έγιναν και παράγιναν με τους ίδιους στην εξουσία!

Έξι και παραπάνω εκατομμύρια είναι στα όρια ή κάτω από τα όρια της φτώχειας, εκατομμύρια οι άνεργοι και οι ανασφάλιστοι… Σε ποιους έχουν λοιπόν το θράσος ακόμα να απευθύνονται; Στους βολεμένους τους, μην τυχόν χάσουν τη βόλεψή τους;

Ποιοι μιλάνε για ασφάλεια, για σύνεση, για ψυχραιμία, για σταθερότητα με παρανομαστή τον τρόμο; Αυτοί που γνώριζαν από τότε (επαναλαμβάνω για άλλη μια φορά γιατί υπάρχει και το γενικευμένο αλτσχάιμερ που μας κατατρώει) από την αρχή της Ολυμπιάδας, ότι: Έρχεται η κρίση μετά τη λήξη της;

Πού ήταν τότε να προετοιμάσουν τον ελληνικό λαό; Που ήταν για να κάνουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και να δημιουργήσουν την ασφαλιστική δικλείδα για την αντιμετώπισή της εκ των προτέρων; Πού την βρίσκουν τόση χυδαιότητα να μοστράρονται καθημερινά στα κανάλια τους με ανεκδιήγητη ακόμα έπαρση; Πόση ψυχοπαθολογία κουβαλάνε αυτοί οι τύποι χωρίς καμία τσίπα;

«Όλα τα γνώριζαν και κοιτούσαν μόνο τι θα φάνε», αυτή είναι η δήλωση κορυφαίου Έλληνα οικονομολόγου που ζει στην Αμερική, όπως την κατέθεσε από το 2002, ο οποίος μάλιστα από τότε συμβούλευε να βγάλουν όλοι τα χρήματά τους στο εξωτερικό και ει δυνατόν να φύγουν από την Ελλάδα τρέχοντας, διότι η όπως χαρακτηριστικά φώναζε «Η Ελλάδα τελείωσε!».

Λοιπόν, η ελληνική ελίτ με τις κυβερνητικές μαριονέτες της –ξένες και ντόπιες- καθάρισαν από τότε μόνο για πάρτη τους, και εδώ και πέντε χρόνια συνεχίζουν να καθαρίζουν με την τρομολαγνία.

Τρομολάγνοι μόνο για τομάρι τους, που φυλάνε τα πόδια των Αγορών -και των εξαρτημένων από αυτέ-, στηρίζοντας το Πρώτο Πραξικόπημά τους στην Ιστορία –όπως είπε ο Στέλιος Κούλογλου– που εξελίσσεται στην Ελλαδίτσα με καταστροφικές συνέπειες για όλους -που τις ζούμε!.

Αυτά τα πέντε χρόνια της χυδαίας αυτής πολιτικής, οικονομικής, και κοινωνικής τους δημιουργίας, όμως, κάποιοι από εμάς αντίθετα διαλέξαμε να εργαστούμε χωρίς χρήματα και ανασφάλιστοι, να ερευνήσουμε, να αμφισβητήσουμε, να αντισταθούμε στον φόβο, να διαμαρτυρηθούμε, να διαχειριστούμε τις αμέτρητες απώλειες, να ακούσουμε, να διαβάσουμε, να δημιουργήσουμε, να επικοινωνήσουμε, να σκεφτούμε, να αναλύσουμε να συνθέσουμε, να πράξουμε, να ξεκαθαρίσουμε και μάλιστα με αποδείξεις:

Ότι συμβαίνει στη χώρα μας, αφορά όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, και μέχρι σήμερα η αντιμετώπιση, αυτού του Πραξικοπήματος των Αγορών, είναι ακριβώς η αντίθετη από αυτήν που θα έπρεπε να είναι για να υπάρξει λύση.

Αυτό ακριβώς δείχνουν ξεκάθαρα και τα αποτελέσματα και της Έρευνας για την Κρίση, που διεξήχθει από το 2010 μέχρι και το 2014, από τις απαντήσεις 180 ανθρώπων των Γραμμάτων, των Επιστημών και των Τεχνών, με βάση το ερώτημα «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;»

Και αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τον ίδιο τον πολιτισμό μας, πόσω δε μάλλον τους πολιτικούς που μάς κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια και την πολιτική τους που δημιούργησε αυτήν την ανιστόρητη κρίση.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι με την πολιτική «Μέρκελ και (της ελληνικής και ξένης) ΣΙΑ», μπαίνουμε όλο και βαθύτερα στο τούνελ αυτής της δομικής κρίσης που μαστίζει όλο τον πλανήτη.

Και κρίση ίσον αλλαγή, γι’ αυτό και εάν δεν γίνει αυτή η αλλαγή του πολιτισμού μας, εάν δεν σηκώσει κεφάλι η πολιτική (δηλαδή οι ενεργοί πολίτες) και αφήσει τις αγορές να καθορίζουν τις τύχες μας, δεν έχουμε καμία ελπίδα, ούτε σαν Ελλάδα, ούτε σαν Ευρώπη, και κυρίως ούτε καν σαν ανθρωπότητα.

Μελέτες έχουν γίνει και από τη δεκαετία του 1970 και όλα αυτά τα καταδεικνύουν, όπως καταδεικνύουν και ότι όλοι οι μεγάλοι ηγέτες τα ήξεραν και τα ξέρουν. Όμως προτίμησαν και προτιμούν να διαλύσουν την κοινωνία και να καταστρέψουν τον πλανήτη, παρά να αλλάξουν οι ίδιοι.

Επειδή δεν πρόκειται λοιπόν να αλλάξουν αυτοί, αλλάζουμε εμείς.

Διότι, εξαθλίωσαν και ατίμωσαν μια ολόκληρη χώρα. Την έβγαλαν στο σφυρί. Έστειλαν παιδάκια σε ιδρύματα. Έσπρωξαν εκατομμύρια στον ΟΑΕΔ. Κλώτσησαν χιλιάδες στα παγκάκια και στα σκουπίδια. Έσυραν χιλιάδες στον τάφο και χιλιάδες στις φυλακές και στα κρατητήρια. Τρομοκράτησαν, βασάνισαν και κακοποίησαν εκατομμύρια πολίτες και τους άφησαν να ζουν με ψίχουλα χωρίς να έχουν τα βασικά για την επιβίωσή τους και για την υγεία τους. Ανάγκασαν τους νέους -και όχι μόνο- να τραπούν σε άτακτη φυγή προς το εξωτερικό. Προκάλεσαν την κατάθλιψη και τον εκφασισμό σε ένα ολόκληρο έθνος.

Αλλά δεν υπολόγισαν ότι όλοι αυτοί ακόμα και σέρνοντας θα πάνε σύντομα να ξαναψηφίσουν…

Το μόνο που έχουν πια να φοβηθούν οι Έλληνες που άντεξαν αλλά δεν αντέχουν πλέον όλα αυτά, είναι μόνο το νοσηρό κατσίκωμα των τρομοκρατών αρχιχέστηδων καταστροφέων τους στην εξουσία, που μόνο μέλημά τους είναι η γεμάτη ευρώ τσέπη τους, που τρέμουν μην αρχίσει να αδειάζει.

[…] Κανείς δεν καλοσορίζει τις κρίσεις. Είναι επικίνδυνες, είναι επώδυνες, είναι αιματηρές, είναι άδικες. Θύματα είναι κυρίως οι αθώοι, οι πιο ευάλωτοι, οι αδύναμοι, οι ανίδεοι και λιγότερο εκείνοι που οδήγησαν το σύστημα στα άκρα. Είναι τόση η δύναμη των κατεστημένων, των συνηθειών, των ισορροπιών, που μόνο αν αυτό που ζεις έχει γίνει πιο αφόρητο από τον φόβο της αλλαγής αποτολμάς ανατροπές, επαναστάσεις, καινοτομίες […]
Χάρις Κατάκη, Το ημερολόγιο ενός θεραπευτή, εκδόσεις Πατάκη

ΥΓ: Καλή χρονιά, με νίκη της κοινωνίας και όχι των αγορών και των «πολιτικών» τους!

Κρυσταλία Πατούλη, δημοσιογράφος – σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων

https://afigisizois.wordpress.com/

Ρωμανέ σταμάτα. Δεν το αξίζουμε.

Akira_Kurosawa_Dreams_005[…] Ρωμανέ σταμάτα. Δεν το αξίζουμε. Και δεν αξίζει για να ζήσεις εσύ «φυλώντας Θερμοπύλες», τιμώντας νεκρούς σαν τον Γρηγορόπουλο, να πρέπει να θυσιάσεις τη ζωή σου επαναλαμβάνοντας την ιστορία του κι ακόμα παραπάνω. Να γίνεις ένας αγωνιστής της κοινωνίας που τον δολοφόνησε εν ψυχρώ μαζί με την «ανθρώπινη διάστασή της»*. Κι όλα αυτά, μπας κι αναστηθούμε, μπας και καταλάβουμε, μπας και θυμηθούμε να σεβαστούμε… τον εαυτό μας, και όσους λίγους τον σεβάστηκαν […]


Ο Ρωμανός κάνει ύστατη έκκληση για δικαιοσύνη και ηθική σε μια καθόλα παγωμένη κοινωνία και σε ένα από καιρό λοβοτομημένο κράτος με ανύπαρκτες αξίες που η εξουσία του μπορεί να επιβάλλει την υποταγή σε βαθμό που θυμίζει τις υπογραφές δήλωσης μετάνοιας σκοτεινότατων εποχών. Μα «η Ιστορία έχει ήδη γυρίσει πολύ πίσω»(1).

Και μπορεί να επιβάλλει και όποια άλλη υποταγή θέλει, εφόσον αυτό το κράτος έχει ένα Σύνταγμα που το καταστρατηγεί χρόνια τώρα φτιάχνοντας τους νόμους αυθαίρετα και όπως το συμφέρουν για να επωφελούνται οι …βασιλείς του –δε μιλάμε πλέον για κυβερνήτες κοινοβουλευτικής έστω δημοκρατίας- δύναμη και χρήμα.

Πριν ακόμα από την Ολυμπιάδα οι οικονομολόγοι εξ Αμερικής που πηγαινοέρχονταν ως σύμβουλοι ήξεραν(2) πολύ καλά (ζώντας άλλωστε στην πηγή του κακού) και γι’ αυτό φρόντιζαν να ενημερώνουν -επίσης πολύ καλά- τις κυβερνήσεις του Πασόκ και της Νέας Δημοκρατίας, ότι η οικονομία της Ελλάδας έχει χτιστεί πάνω σε ένα σαθρό οικοδόμημα που στην κυριολεξία θα άρχιζε να καταρρέει αμέσως μετά το σβήσιμο της Ολυμπιακής φλόγας.

Οι πολιτικοί και οι πρωθυπουργοί, όπως και οι μεγαλο-οτιδήποτε συνεργάτες τους που ήταν ενημερωμένοι για την καταστροφή που ερχόταν, το μόνο που έκαναν όπως αποδείχτηκε, ήταν να μαζεύουν στις αποθήκες τους τη σοδιά –επίσης όπως αποδείχτηκε- κλέβοντάς την κυρίως από το δημόσιο – το ψωμί αλλιώς των Ελλήνων πολιτών.

Μελετητές(3) πολύ παλιότερα είχαν κρούσει και τον κώδωνα του κινδύνου στους ηγέτες των μεγαλύτερων κρατών του κόσμου, πως η οικονομία όπως είναι διαμορφωμένη στον καπιταλιστικό κόσμο, οδεύει προς την καταστροφή. Οι εξουσιαστές όμως με μάσκα τον συνεχιζόμενο ψυχρό πόλεμο, νιάζονταν μόνο να επωφελούνται από τον πραγματικό πόλεμο που ήταν το πως θα χρυσαφίσουν αδιαφορώντας όχι μόνο για τους ανθρώπους αλλά και για την φύση που τους θρέφει.

Έτσι και στην Ελλάδα, ούτε ο εμφύλιος ούτε και ο ψυχρός πόλεμος δεν τέλειωσαν ουσιαστικά ποτέ, γιατί απλά δεν συνέφερε εκείνους που τσάκισαν μια ολόκληρη γενιά εθνικών αγωνιστών, για να αυξήσουν οι ίδιοι τις καταθέσεις τους και μόνο.

Η πολιτική δεν είναι ηθική. Το έγραψε -μάταια- ο Ραφαηλίδης στην Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974.

Από ένα ανήθικο, διαφθαρμένο, άπληστο όσο και ανάλγητο (αυτά όλα πάνε μαζί) κράτος ζητάει σήμερα ο Ρωμανός, ηθική, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, δηλαδή τα ελάχιστα αυτονόητα δικαιώματα. Και γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει μόνο αν θυμηθούμε ότι δεν πιστεύει καν στη λέξη κράτος ως αναρχικός.

Ζητάει «το αδύνατο πριν γίνει αδιανόητο». Όπως όλοι οι νέοι και τα παιδιά μέσα στις οικογένειές τους βάζουν εδώ και αιώνες τη ζωή τους μπροστά και πολλές φορές θυσιάζονται -στην κυριολεξία- προσπαθώντας να τις σώσουν…

Για μας αγωνίζεται ο Ρωμανός. Γι’ αυτή την κοινωνία που βυθίζεται στην απάθεια κι ακόμα χειρότερα… «Μας ταρακουνάει να μην κοιμηθούμε (να μην πεθάνουμε), όπως ο αρχηγός των στρατιωτών στα Όνειρα του Κουροσάβα»(4).

Όμως φαίνεται ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει ήδη αυτοκτονήσει με απανωτές και επαναλαμβανόμενες ενέσεις κυβερνητικής διαστρέβλωσης και απανωτά μέτρα τρόμου, σαν το χιόνι που έπεφτε στα ίδια Όνειρα του Ιάπωνα σκηνοθέτη.

«Ευτυχώς έγιναν εκλογές και μάθαμε ποιοι τα φάγανε! Τόσοι λίγοι, φάγανε τόσα πολλά»(5). Ευτυχώς έγιναν εκλογές και μάθαμε ποιοι ήταν ήδη νεκροί ως άνθρωποι. Και έτσι η Ιστορία όλο και γυρίζει πίσω. Αλλά σήμερα η Ελλάδα δεν έχει τόσους ανθρώπους πια, τόσους πολλούς αγωνιστές Εθνικής Αντίστασης όπως φαίνεται. Νικήσανε όντως οι γερμανοτσολιάδες. Στις μέρες μας το αντιληφθήκαμε επ’ ακριβώς.

Οι γενιές μετά τον εμφύλιο γαλουχήθηκαν με ένα υπόγειο μίσος, που μεταφράστηκε στο «κοίτα τη δουλίτσα σου». Γιατί αν κοιτάς μόνο τη δουλίτσα σου δεν είσαι αγωνιστής, άρα δεν είσαι επικίνδυνος. Είσαι ένας «νοικοκυραίος» που αφήνει ένα διεφθαρμένο κράτος να το γλεντάει και να σου πετάει και κανένα ψίχουλο που και που για την απαραίτητη δόση απάθειας που σου χρειάζεται.

Ο Ρωμανός όμως δεν κοιτάει τη δουλίτσα του, ούτε πίνει την καθημερινή δόση απάθειας μέσα από Μέσα Μαζικής Διαστρέβλωσης και Απανθρωποποίησης.

Τολμάει να μιλάει για πόλεμο και εχθρούς. Δεν δέχεται να δει τα «καλά» του συστήματος. Δεν έχει κάνει τη λέξη δημοκρατία ασπίδα που χρησιμεύει μόνο για να κρύβει κάποιος πίσω της το φασισμό – όσο τον παίρνει. Δεν έχει στο τέλος τέλος το σύνδρομο της Κατοχής να σκιάζεται μόνο για ένα κομμάτι ψωμί γλύφοντας τη μπότα του κατακτητή.

Απαιτεί την ίδια τη ζωή και την ανθρωπιά, όπως την εννοούν άνθρωποι σαν κι αυτόν. Είπαμε απαιτεί την αξιοπρέπεια. Άγνωστες λέξεις για τις κυβερνήσεις μνημονίων.

Κι όλα αυτά τα απαιτεί από την κοινωνία και το κράτος, όχι για τον εαυτό του. Ο ίδιος τα έχει κατακτήσει και μάλιστα σε μεγάλες δόσεις.

Αντιστέκεται μήπως αναστήσει μια ήδη πεθαμένη κοινωνία, θυσιάζοντας ακόμα και τον εαυτό του. Αλλά η κοινωνία αυτή αυτοκτόνησε με το ίδιο όπλο που εκτέλεσε και τον φίλο του Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

Κατά τη γνώμη μου, αυτή την κοινωνία που είτε ψυχοραγεί είτε ήδη έχει εκπνεύσει θέλει να αναστήσει ο Ρωμανός, και μαζί της να τιμήσει για άλλη μια φορά το παιδί εκείνο που 15 χρονών με μια σφαίρα εκτελέστηκε, μαζί με την όποια δημοκρατία νομίζαμε ότι είχαμε, με την όποια ανθρώπινη διάσταση μάς είχε απομείνει(6).

Αν μπορούσε κάποιος να κοιτάξει πραγματικά αυτόν τον άνθρωπο που σήμερα μετά από 23 μέρες απεργίας πείνας έχει μείνει η σκιά του, θα έβλεπε στο βλέμμα του και στα αδυνατισμένα χέρια του που μας ταρακουνάνε μόνο μία λέξη για μας όλους τους ανάλγητους απάνθρωπους πεθαμένους ήδη νοικοκυραίους: Αγάπη. Και δυστυχώς μάς αγάπησε πολύ περισσότερο από όσο αξίζουμε.

Γι’ αυτό προσωπικά του ζητάω να μας ξεχάσει. Να κοιτάξει να ζήσει, να δημιουργήσει και να αυτοπραγματωθεί. Να «βρει μέσα στη φυλακή την ελευθερία του»(7) όσο χρειαστεί. Να διαλέξει από δω και μπρος να δώσει μόνο σε αυτούς που ζουν, γι’ αυτό αξίζουν κι αυτήν την αγάπη του, τη γενναιοδωρία του, την αξιοπρέπεια, την αγωνιστικότητά του, το μυαλό του και την ψυχή του – το μεγαλύτερο όπλο του. Σε κανέναν άλλον.

Ρωμανέ σταμάτα. Δεν το αξίζουμε. Και δεν αξίζει για να ζήσεις εσύ «φυλώντας Θερμοπύλες», τιμώντας νεκρούς σαν τον Γρηγορόπουλο, να πρέπει να θυσιάσεις τη ζωή σου επαναλαμβάνοντας την ιστορία του κι ακόμα παραπάνω. Να γίνεις ένας αγωνιστής της κοινωνίας που τον δολοφόνησε εν ψυχρώ μαζί με την «ανθρώπινη διάστασή της»*. Κι όλα αυτά, μπας κι αναστηθούμε, μπας και καταλάβουμε, μπας και θυμηθούμε να σεβαστούμε… τον εαυτό μας, και όσους λίγους τον σεβάστηκαν.-

(1) Τάκης Καφετζής: Πιστεύω, ότι πάμε πολύ πίσω στην ιστορία
(2) Το ευρώ της νεοφασιστικής τραγωδίας
(3) Σ. Δημητρίου: Μοναδική ιστορική έξοδος από την παγκόσμια κρίση η ανατροπή
(4) Ελένη Νίνα: Υπόθεση Καρέλι: «Η έννοια της ασφάλειας τινάζεται στον αέρα!»
(5) Γιώργος Μαρκόπουλος: Τόσοι λίγοι, φάγανε τόσα πολλά
(6) Κώστας Νασίκας: Αν δεν μοιράζονται τα βιώματα, χάνεται η ανθρώπινη
(7) Ηλίας Πετρόπουλος

*«Η απεργία πείνας είναι η τελευταία ελπίδα και έκκληση προς την βασικότερη ανθρώπινη διάστασή μας που είναι συνυφασμένη με τις έννοιες της δικαιοσύνης και της ηθικής. Ξεχνώντας τες γινόμαστε συμμέτοχοι ανθρωποκτονίας του ίδιου του απεργού αλλά και της δικιάς μας ανθρώπινης διάστασης» Κώστας Νασίκας, ψυχαναλυτής, ο οποίος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Λυών και είναι ιατρικός υπεύθυνος του Οίκου Εφήβων της Λυών, και έχει γράψει -εκτός των άλλων- βιβλίο ειδικά για τους απεργούς πείνας. Περισσότερα: Η βαθύτερη έκκληση του κάθε απεργού πείνας είναι για τους νόμους


Φωτογραφία: από την ταινία «Όνειρα» του Ακίρα Κουροσάβα


Διαβάστε επίσης:

Είτε με πιστόλι, είτε με το ...γάντι, το Κράτος δολοφονεί.
Αλκίνοος Ιωαννίδης: Άνθρωποι σαν τον Ρωμανό υψώνουν έναν καθρέφτη απέναντι στην κοινωνία και υποχρεωτικά καθρεφτιζόμαστε όλοι. Αυτό είχε συμβεί και με τη δολοφονία του Φύσσα. Στεκόμαστε συνήθως αμήχανοι μπροστά στον καθρέφτη και συνειδητοποιούμε ότι ο καθρέφτης είναι γερός και το είδωλο σπασμένο». www.musicpaper.gr
 http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/romane-stamata-den-aksizoyme

Απονενοημένη ζωή σε κοινή θέα

[…] Σκέφτηκε κανείς ότι οι άνθρωποι φτάνουν σε απονενοημένες πράξεις για να αναπαραστήσουν με κάποιον τρόπο τα απονενοημένα βιώματά τους (και γενικά τον ψυχικά διαταραγμένο τους κόσμο), που έμειναν ανείπωτα (χωρίς να αρθρωθούν σε λόγο – με τη λογική), ή που δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να μοιραστούν με κανέναν; Για να αναδείξουν -συνειδητά ή ασυνείδητα- σε κοινή θέα την απονενοημένη τους ζωή; […]

Όταν οι άνθρωποι στις μέρες μας γεννάνε παιδιά για να τα πετάξουν νεογέννητα και ζωντανά στον υπόνομο (όπως π.χ. έγινε πρόσφατα στο Σύδνεϋ) και η πλειοψηφία του κόσμου δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν σοβαρές ψυχοπαθολογίες* στα ίδια αυτά τα άτομα -εκτός των άλλων σοβαρών προβλημάτων π.χ. επιβίωσης, που μπορεί να έχουν- για να φτάσουν σε ένα τέτοιο απονενοημένο σημείο, η όποια ελπίδα βρίσκεται κι αυτή στον υπόνομο.

Δεν χρειάζεται άλλωστε να σκεφτούμε ότι ένας άνθρωπος που καλώς ή κακώς γέννησε ένα παιδί και δεν μπορεί να το μεγαλώσει (διότι η κοινωνία ακόμα βρίσκεται στο Μεσαίωνα σε ανάλογα θέματα κοινωνικής πρόνοιας) μπορεί έστω να το δώσει για υιοθεσία.

Στις ειδήσεις ακούμε να λένε: «το νεογέννητο είναι στο τάδε νοσοκομείο, πάσχει από αφυδάτωση, αλλά, κατά τα άλλα, είναι καλά στην υγεία του»! Έχετε ιδέα εσείς που λέτε ότι «χαίρει κατά τα άλλα άκρας υγείας» τι έχει πάθει ψυχικά αυτό το πλάσμα για το υπόλοιπο της ζωής του; (κι ας μην σκεφτούμε τι μπορεί να το περιμένει μέχρι να βρει αντικαταστάτες γονείς – κι αν είναι τυχερό τουλάχιστον να είναι αυτοί οι γονείς αντικαταστάτες αρκούντως ψυχικά υγιείς).

Αλλά δεν υπάρχει καμία ουσιαστική πρόληψη, καμία ενημέρωση, για τις ψυχικές παθήσεις και κατά τα άλλα περιμένουμε καλύτερο μέλλον. Ή μήπως αν έχουν χρήματα/δουλειά ανάλογοι γονείς κάνουν κάτι πολύ καλύτερο; Συνήθως γεννοβολάνε και μετά παρκάρουν τα παιδιά τους στους υπηρέτες τους για να τα μεγαλώσουν (στην καλύτερη περίπτωση).

Η κοινωνία είναι πολύ πίσω στα θέματα της ψυχικής υγείας και έχει πολύ δρόμο για να καταλάβει το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει στη νοοτροπία όσο και στην ασχετοσύνη για ανάλογα θέματα. Ωστόσο, μόνο όσο προχωράει τη σκέψη και την αντίληψή της η κοινωνία για την προστασία της ψυχικής υγείας (όπως και όλων των άλλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων), τόσο θα προχωράει αναγκαστικά και η πολιτική και ο πολιτισμός(ο τρόπος ζωής μας), και το αντίθετο.

Οι ψυχικές διαταραχές οργιάζουν ανά τον πλανήτη. Βία, έγκλημα, κακοποίηση, όλο και περισσότερες έρευνες τα καταδεικνύουν στην πραγματική δυσθεώρητη διάστασή τους, ξεκινώντας από όλα εκείνα που υφίστανται τα ίδια τα παιδιά.

Και πρώτα από όλους οι κυβερνώντες των κρατών που στις περισσότερες περιπτώσεις οι ίδιοι οι πολίτες τους ανέβασαν σε αυτές τις θέσεις, πάσχουν από βαριά ψυχικά νοσήματα, που συνεχίζουμε να τα ερμηνεύουμε και να τα μεταφράζουμε ως τυραννικά, φασιστικά, άδικα. Αλλά και ο φασισμός (κακοποίηση κάθε μορφής) τι είναι, αν όχι βαριά ψυχική πάθηση, κοινωνική και προσωπική;

«Κάθε βασανιστής (του εαυτού του ή των άλλων), έχει υπάρξει θύμα» λέει η Alice Miller (πόσω μάλλον εγκληματίας με οποιονδήποτε τρόπο). Θύτες ανθρώπων και κοινωνιών κάθε είδους, αντιμετωπίζονται ως τέρατα (ή ως τύραννοι…), αλλά μια κοινωνία τέρας τους γέννησε και τους ανάθρεψε, αφού δεν θέλει και δεν μπορεί τουλάχιστον να τους αντιμετωπίσει προληπτικά και θεραπευτικά.

Όταν το διαπιστώνει κάποιος μπορεί να απελπίζεται, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Οι άνθρωποι και η κοινωνία χρειάζονται την πρόληψη και την θεραπεία για τις όποιες ψυχικές διαταραχές. Όχι φυλακές, γκιλοτίνες, άσυλα και δαιμονοποίηση. Κι αν κάποιος είναι τόσο επικίνδυνος εγκληματίας που δεν μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος, ας φτιάξουμε ανθρώπινες μονάδες ισόβιας θεραπείας, κι ας μη θεραπευτεί ποτέ ο ίδιος. Εμείς θα έχουμε όμως θεραπευτεί ως κοινωνία και θα έχουμε προχωρήσει στην ανθρώπινη διάστασή μας κοινωνικά, πολιτιστικά και πολιτικά.

Γιατί αν φτάσουμε να εμβαθύνουμε στη ψυχή (τη δική μας* και των άλλων), θα έχουμε καταφέρει σίγουρα να εμβαθύνουμε και στη ζωή.

Και μην ξεχνάμε ότι: «Αν δεν μοιράζονται τα βιώματα, χάνεται η ανθρώπινη διάσταση»: Μπορεί κάποιος να γίνει βίαιος και εγκληματίας επειδή δεν τον καταλάβαμε, δεν τον πλησιάσαμε σαν άνθρωπο για να καταλάβουμε τι ζει. Έτσι γίνεται εγκληματίας […] ένα άτομο αν δεν μπορέσει να μοιραστεί το βίωμά του, χάνει την ανθρώπινή του διάσταση και δεν μπορεί να ζήσει […] όπως είπε ο ψυχαναλυτής Κώστας Νασίκας.

Σκέφτηκε κανείς ότι οι άνθρωποι φτάνουν σε απονενοημένες πράξεις για να αναπαραστήσουν με κάποιον τρόπο τα απονενοημένα βιώματά τους (και γενικά τον ψυχικά διαταραγμένο τους κόσμο), που έμειναν ανείπωτα (χωρίς να αρθρωθούν σε λόγο – με τη λογική), ή που δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να μοιραστούν με κανέναν; Για να αναδείξουν -συνειδητά ή ασυνείδητα- σε κοινή θέα την απονενοημένη τους ζωή;

Λοιπόν, ξεκινώντας μέσα από τα ίδια μας τα σπίτια, δεν αρκεί οι γονείς να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και να τους παρέχουμε απλά τα αναγκαία.  Χρειάζεται  να τους εμφυσούμε και αρετές όπως: την κατανόηση και τον σεβασμό για τον Άλλον, τα όρια, τη συμμετοχή στον πολιτισμό και στην εξέλιξη του είδους. Και να τους τονίζουμε ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές πράξεις αλλά να μην μένουν και απαθείς απέναντι σε αυτές.

Να τους τονίζουμε επίσης ότι η κακία και το έγκλημα όπως κι αν παραμορφώνονται (για τον εαυτό μας, τους άλλους και όλη την κοινωνία) είναι ψυχικές ασθένειες που προκλήθηκαν εν πολλοίς από την κοινωνία που οι ίδιοι φτιάχνουμε.

*Τη λέξη ψυχοπαθολογία ακόμα και το λεξικό του word που αυτή τη στιγμή γράφω, δεν την αναγνωρίζει στον 21ο αιώνα.

Χάρη κάνατε στις γυναίκες κύριε Κακλαμάνη;

Μάλλον όσοι έχουν τα μυαλά του Κακλαμάνη θέλουν να φαντασιώνονται ακόμα και σήμερα γυναίκες στην κουζίνα… αλλά δεν θα διαγράψουν και την ιστορία όλων των γυναικών και τα κινήματά τους και τους αγώνες τους πολύ πριν το ’74.

Ή μήπως χάρη έκανε το ΠΑΣΟΚ που έβαλε γυναίκες στη βουλή, δηλαδή τις πήρε κατευθείαν από την κουζίνα και τις έκανε βουλευτίνες; Ή μήπως δεν έκαναν αγώνες επί αγώνων οι γυναίκες για να κατακτήσουν και να απαιτήσουν αυτό το δικαίωμα, και τους το χάρισαν τα όποια κόμματα;

Αμ, «Δεν έγινε ποτέ κανένα μαζικό κίνημα στην Ιστορία, χωρίς τη συμμετοχή των γυναικών» κυρ Κακλαμάνη μας…  http://tvxs.gr/news/istoria/gynaikes-enantia-ston-fasismo-tis-tasoylas-berbenioti

Λίγη ιστορία να διαβάσει κανείς καταλαβαίνει πώς οι γυναίκες κατέκτησαν και απαίτησαν τη θέση τους στην κοινωνία και στην πολιτική. Με αίμα. Και συνεχίζουν να το κάνουν ακόμα και σήμερα, που αναγκάζονται π.χ. να πληρώνονται λιγότερο από τους άντρες πανευρωπαϊκά (υπάρχει και έρευνα να ξεστραβωθείτε), κλπ.

Θέλετε να μιλήσουμε και για τις αγωνίστριες της Αντίστασης, πολύ νωρίτερα, ή για εκείνες του αντιδικτατορικού αγώνα, ή και για τις μετανάστριες π.χ. στις …Γερμανίες, ή π.χ. από τη Σμύρνη; Ή να θυμηθούμε τις εργάτριες και τις αγρότισσες από το πάλαι ποτέ…; (Μη φτάσουμε στην Μπουμπουλίνα και στην Μαυρογένους, γιατί μπορεί να ακούσουμε ότι ήταν και εντελώς  μεμονωμένες περιπτώσεις).

Θέλετε επιπλέον να πούμε και προσωπικά παραδείγματα, που όλοι θα είχαν να αφηγηθούν; Από το 1969 π.χ. η μάνα μου μεγάλωνε 3 παιδιά μόνη της, εργαζόμενη σε δυο και τρεις δουλειές και συγχρόνως ήταν στο Προεδρείο των Πολυτέκνων και έκανε αγώνες με αποτέλεσμα, και παράλληλα, βέβαια, ήταν και στην κουζίνα!

Κι αυτά είναι μερικά από πλήθος άλλα προσωπικά ή κοινωνικά και πολιτικά, ιστορικά ή όχι παραδείγματα και μόνο για την Ελλάδα.

Αντιθέτως, όποιοι κρατούσαν διακαώς τις γυναίκες μόνο στην κουζίνα (που κι αυτό δεν σημαίνει ότι το πνευματικό τους επίπεδο ωχριούσε μπροστά σ’ εκείνους που δραστηριοποιούνταν εκτός αυτής ούτε και πως δεν ήταν σημαντικό και μόνο αυτό που έκαναν για την κοινωνία) προφανώς είχαν τη σημερινή νοοτοροπία του κ. Κακλαμάνη.

Αλλά επειδή οι γυναίκες αναγκάζονταν μια ζωή να είναι ΚΑΙ στην κουζίνα για να φροντίζουν ενίοτε… ενήλικες – άντρες – αναξιοπαθούντες στην αυτοεξυπηρέτηση, δεν πάει να πει ότι δεν έκαναν και πολλά άλλα επιπλέον, που δεν είναι ούτε ήταν άξιοι πολλοί άντρες για να τα κάνουν.

Γι’ αυτό ας πει ο κ. Κακλαμάνης (και κάθε Κακλαμάνης) κανένα ευχαριστώ (και κανένα συγγνώμη) στις γυναίκες αυτές που κατάφεραν ουσιαστικότερο – σημαντικότερο έργο από τον ίδιο, αντί να τολμάει να ξεστομίζει απαξιωτικά σεξιστικά σχόλια στον 21ο αιώνα και να απαιτεί την ευγνωμοσύνη τους!

Διότι και αυτού του τύπου ο αντρικός πολιτικός «πολιτισμός» είναι που μας έφτασε εδώ που μας έφτασε, που θεωρεί δική του επιτυχία και …χάρη και ευεργεσία και (πάντα!) προστασία προς το …αδύνατο φύλο, το να του αποδίδονται τα αναφαίρετα δικαιώματά του (όπως και σε κάθε αδυνατότερο άνθρωπο προφανώς…).

Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση χάρη μάς έκαναν οι γυναίκες που μπήκαν στην πολιτική (διότι αυτές οι ίδιες έκαναν επανάσταση κι όχι τα κόμματά τους γι’ αυτές – και γίναν χίλια κομμάτια για να το καταφέρουν) μέσω οποιουδήποτε κομματικού φορέα κύριε Κακλαμάνη και όχι το αντίθετο.

Και χάρη μάς κάνουν και όσοι άλλοι «αδυνατότεροι» καταφέρνουν να κάνουν οτιδήποτε ανάλογο, με οποιονδήποτε τρόπο, όχι μόνο από την κουζίνα αλλά και από τα πεζοδρόμια που τους έχετε ρίξει εσείς και οι όμοιοί σας.-

Κρυσταλία Πατούλη


Δείτε επίσης:

Μια χώρα σε vertigo

cure-vertigo-800X800

Πριν …μεταναστεύσω στην Αίγινα, οραματίστηκα ότι με μεγάλη προσπάθεια αγωνιζόμουν να στρέψω την πυξίδα από τον βορά στο νότο, για να κάνω μία μεγάλη στροφή στην πορεία μου. Την επόμενη μέρα έπαθα ίλιγγο. Από τότε μαθαίνω συνεχώς ότι πολλοί συμπολίτες μας αυτό τον καιρό της κρίσης παθαίνουν κρίσεις ιλίγγου. Μια ολόκληρη χώρα δηλαδή μοιάζει να είναι σε vertigo αλλαγών: οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, αξιακό, πολιτιστικό, εγκεφαλικό, πνευματικό, λογικό, συναισθηματικό και πλέον …σωματικό.

Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ όπως έχει γράψει και η Άλις Μίλερ, και αυτό τον καιρό που οι περισσότεροι από εμάς χρειάζεται να κάνουν τεράστιες αλλαγές στη ζωή τους για να επιβιώσουν, πρέπει να αλλάξουν εκτός των άλλων και προσανατολισμό, και ενίοτε να κάνουν στροφές 180 ή και 360 μοιρών για να τα καταφέρουν.

Το να κατανοείς τι προσπαθεί να σου πει το ίδιο το σώμα σου, με τα συμπτώματά του, όπως π.χ. ότι «ναι, εσύ μπορεί να κάνεις τις …στροφές στο μυαλό σου γρήγορα και με δεξιοτεχνία και να περνάς και σε πράξη, αλλά εγώ φίλε ζορίζομαι και χρειάζομαι το χρόνο μου για να προσαρμοστώ»,  σου δίνει τουλάχιστον μια αίσθηση ασφάλειας, εφόσον σημαίνει πως κατανοείς το άλλο μισό ημισφαίριο του εγκεφάλου σου που δεν μπορεί να μιλήσει με λέξεις. Και μ’ αυτήν την κατανόηση δεν το εξωθείς λόγω άγνοιας, να …βαρέσει μεγαλύτερο καμπανάκι -και σίγουρα χειρότερο και σοβαρότερο από έναν ίλιγγο.

Το να αντιλαμβάνεσαι εν ολίγοις τα μηνύματα του σώματός σου και να κάνεις …πίσω για να αφουγκραστείς είτε τους χρόνους προσαρμογής που έχει ανάγκη, είτε ακόμα και για να το ακολουθήσεις σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες, ακόμα κι αντίθετα με αυτό που θέλεις εσύ συνειδητά πολλές φορές, σημαίνει ότι μπορείς να ακούς τον κρυφό σου εαυτό που ο «λόγος» του είναι πολύ καθοριστικός, διότι είναι και αυτός που σωματοποιείται…

Όπως μας ανέφερε ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης στην εκδήλωση που διοργάνωσα την περασμένη άνοιξη, όταν προσπαθείς να κατανοήσεις αυτόν τον ασυνείδητο ευατό που εκφράζεται με το σώμα και δεν τον αφήνεις στο μαύρο σκοτάδι, όταν έχεις όσο γίνεται μεγαλύτερη αυτογνωσία με άλλα λόγια, δεν κινδυνεύεις να γίνεις ομοίωμα ανθρώπου…

Παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, είναι δηλαδή τουλάχιστον να μη γίνουμε ομοιώματα ανθρώπων, ανίδεα για το τι συμβαίνει στον ίδιο τους τον εαυτό, όπως και γύρω τους.

Το πρώτο βήμα άλλωστε για να κατακτήσει την …ανθρωποσύνη του ένας άνθρωπος, άρα την ελευθερία του, είναι να έχει επαφή με τα συναισθήματά του όπως είπε και ο Καστοριάδης (το λέω και το ξαναλέω αυτό). Στην καλύτερη περίπτωση, μάλιστα, να έχει επαφή με τα συναισθήματά του πριν …σωματοποιηθούν, γιατί αν στην χειρότερη περίπτωση μείνουν στη λήθη, τότε η σωματοποίησή τους μπορεί να είναι και μη αναστρέψιμη.

Η κατανόηση και η επίγνωση είναι το ζητούμενο για να διαχειριστεί κάποιος τις δυσκολίες του. Και όπως είπαμε, όχι μόνο της λογικής και του συνειδητού του, μα και του ασυνείδητου και των συναισθημάτων του σε συνεργασία. Αλλά η χώρα δείχνει ομοίωμα χώρας, όπως και η δημοκρατία της «ομοίωμα δημοκρατίας». Και κινδυνεύουν και οι άνθρωποι να γίνουν όλο και περισσότεροι ομοιώματα επίσης. Σα σβούρα η πατρίδα που γυρίζει ακροβατώντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα γύρω από τον εαυτό της, χωρίς να μπορεί ούτε καν να τον αναγνωρίσει.-

Διαγωνισμός καφρίλας

[…] Αυτό συμβαίνει στη χώρα μας και πλέον πανευρωπαϊκά: Διαγωνισμός καφρίλας. Οι τόσα χρόνια επιχειρηματίες κάφροι της πολιτικής υποχρεούνται σήμερα να τα βάλουν με τους νεοεμφανιζόμενους – επανεμφανιζόμενους… […]

Δεν έχουμε σπουδάσει κάποιοι από εμάς το επιχειρείν στην απόλυτη καφρίλα. Αλλά στην πολιτική σκηνή της χώρας το έργο στο δια ταύτα εξελίσσεται εδώ και πολλά χρόνια κυρίως ως προς το ποιός θα γίνει πιο κάφρος από τον άλλον.

Ψηφίζοντας συνεχώς στη βουλή νόμους που να ευνοούν όλο και πιο εύκολα την πολιτική αυθαιρεσία, για την ακρίβεια να ευνοούν τους πολιτικούς και τους πελάτες τους, φτάσαμε να ψάχνουμε τα δισεκατομμύρια στην Ελβετία, και τα χρέη στις τράπεζες, το κράτος και τους εταίρους.

Η Εκκλησία δεν πληρώνει φόρους, οι εφοπλιστές το ίδιο, αλλά π.χ. το ΣΚΑΪ σε συνεργασία με την Εκκλησία σήμερα κάνει αγαθοεργίες με τον τίτλο «Όλοι μαζί μπορούμε», εννοώντας πως όλοι μαζί μπορούμε να ελεούμε τους άπορους, και όχι όλοι μαζί μπορούμε π.χ. να απαιτήσουμε να πέσουν οι τιμές –από το πετρέλαιο μέχρι το γάλα και το ψωμί, μέχρι το ηλεκτρικό και το χαρτί υγείας, που έχει φτάσει μαζί με τα τσιγάρα να αποτελεί το ακριβότερο είδος πολυτελείας…

Τρία εκατομμύρια άνθρωποι είναι ανασφάλιστοι και δεν μπορούμε όλοι μαζί να απαιτήσουμε το δικαίωμά τους στην υγεία και ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι, που ίσως να έχει φτάσει τουλάχιστον τα δύο, μαζί με τους υποαπασχολούμενους, αλλά δεν μπορούμε να απαιτήσουμε όλοι μαζί το δικαίωμά τους στην εργασία.

Φτάσαμε σήμερα να βλέπουμε την κυρία «Ολυμπιακοί Αγώνες της μεγαλύτερης αρπαχτής», να επιτίθεται στον επιχειρηματία πίσω από τον εκλεγμένο Δήμαρχο του Πειραιά που υποστηρίζεται και από την Χρυσή Αυγή, και τον ίδιο σύντομα να ανταπαντά με άλλη φραστική καφρίλα, και έχουμε να περιμένουμε τα χειρότερα.

Όταν όμως κάποιος κάνει ή πει μια καφρίλα, υπάρχουν πολλοί που χαίρονται όταν κάποιοι άλλοι του απαντήσουν –κυριολεκτικά, μεταφορικά ή πρακτικά- με μία μεγαλύτερη καφρίλα. Αυτό συμβαίνει στη χώρα μας και πλέον πανευρωπαϊκά: Διαγωνισμός καφρίλας.

Οι τόσα χρόνια κάφροι της πολιτικής υποχρεούνται σήμερα να τα βάλουν με τους νεοεμφανιζόμενους…

Έκαναν πολλές προσπάθειες κάποιοι από τους κάφρους της ελληνικής κυβέρνησης να βάλουν τους κάφρους Χρυσαυγίτες να συγκρουστούν μόνο με τους Αριστερούς, αλλά δεν τους έγινε η χάρη γιατί δεν διαθέτουν οι Αριστεροί τόση καφρίλα.

Οι κάφροι αναζητούν διακαώς εξίσου ή μεγαλύτερους κάφρους για να τα βάλουν. Και σε καμία περίπτωση η καφρίλα που κυκλοφορεί πλέον σχεδόν ανενόχλητη, δεν αφορά αριστερούς που ποτέ δεν κυβέρνησαν, και το πολύ πολύ να πήραν καμιά θέση σε κανέναν δήμο, που στη συνέχεια τον έχασαν σε πολλές περιπτώσεις, ακριβώς γιατί μεταλλάχθηκαν κάποιοι από αυτούς σε βολεμένους δημοσίους υπαλλήλους. Αλλά μικρό το κακό, μικρή και η καφρίλα. Εδώ μιλάμε, όπως είπαμε, για τον απόλυτο διαγωνισμό υπερκαφρίλας.

Όσο στην Ελλάδα δεν κάθονται στο σκαμνί τόσοι και τόσοι μάστερ καφρίλας, που έφαγαν με χρυσά κουτάλια και αντίθετα περιφέρονται ως άσπιλοι σωτήρες της χώρας, ή κρύβονται από δω και από κει, τόσο θα ξετσουτσουνιάζουν ακόμα μεγαλύτεροι κάφροι για να τα βάλουν δήθεν μαζί τους. Διότι η καφρίλα γεννά καφρίλα. Απλά μαθηματικά.

Να έχουν ξεφτιλίσει κάθε ιδέα, κάθε αξία, κάθε αρχή, κάθε ιδεώδες Ελληνικό και Ευρωπαϊκό ή απλά ανθρώπινο και κοινωνικό, να έχουν ξεπεράσει κάθε μέτρο καφρίλας, και να τους κάνει εντύπωση και να εξανίστανται για την νέα πανκαφρίλα που σταθερά αυξάνεται…

Μα στις παράλογες καταστάσεις οι παράλογες αντιδράσεις είναι φυσιολογικότατες! Περισσότερη καφρίλα απέναντι στην καφρίλα. Περισσότερος Εθνικισμός απέναντι στο χλόμιασμα των εθνικών ταυτοτήτων(φυσικών και πολιτισμικών), περισσότερος φασισμός στον τόσα και τόσα χρόνια κεκαλυμμένο φασισμό.

Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος λέει ο λαός, και σήμερα το κάνει πράξη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτά δείχνουν οι κάλπες. Και δυστυχώς κάθε φορά που πίπτει ράβδος είναι δεδομένο ότι θα την πληρώσουν και ξώφαλτσα αθώοι και τις περισσότερες φορές θα την πληρώσουν μόνο αυτοί.

Γιατί η καφρίλα δεν έχει έλεος. Όποιον πάρει ο χάρος. Ε, σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε.

Και όλα αυτά, με τα απολιτίκ καφροφρικιά που περιφέρονται μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό καφρίλας να κοιτάνε μόνο τα πορτοφόλια τους, οι κάθε λογής επιχειρηματίες! Χειρότεροι και από τον χειρότερο κάφρο.

Ας καταλάβουν οι αθώοι που βρίσκονται στη μέση του ρινγκ, ότι εάν δεν πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, μη λαμβάνοντας μέρος στον Μέγα αυτόν διαγωνισμό Γιουροβίζιον, και εάν δεν καταλάβουν ότι όλοι μαζί μόνο μπορούν να τα βάλουν με την γενικευμένη καφρίλα απαντώντας με αγώνες και διεκδικώντας τα δικαιώματά τους, τότε ας μην κάθονται σύντομα να κλαίνε πάνω από το χυμένο γάλα αγώνων στους αιώνες, με την καφρίλα για άλλη μια φορά Νικητή…-

afigisizois.wordpress.com


Δείτε επίσης:

Τί σημαίνει πρώτη φορά Αριστερά;

Η Ευρωπη στα προθυρα της δικτατοριας _ L’Europe au bord de la dictature 

Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Του Γιάννη Μακριδάκη

Διευρυνεται o Ευρωπαϊκος Διαλογος που πυροδοτησαν 2 επιστολες _ Naissance d’un débat européen provoqué par deux lettres ouvertes


http://tvxs.gr/news/blogarontas/diagonismos-kafrilas

Όταν την ελπίδα την προσωποποιείς, ήδη έχεις γίνει φασίστας

Όταν την ελπίδα την προσωποποιείς, ήδη έχεις γίνει φασίστας. Όταν ψηφίζεις για το τομάρι σου και μόνο, τότε ήδη έχεις γίνει φασίστας. Όταν για χρόνια έκανες το ίδιο στο παρελθόν, τότε ήδη ήσουν από τότε φασίστας. Ο φασισμός δεν είναι μόνο ο ναζισμός, είναι η κάθε εκδήλωση αδιαφορίας προς τον ΑΛΛΟΝ, εκτός από την κακοποίηση του άλλου με οποιονδήποτε τρόπο , μικρό έως μεγάλο και εγκληματικό, επιθετικό ή παθητικό.

Δεν έχουμε ακόμα καταλάβει τι είναι ο φασισμός, και ψάχνουμε να τον αντιμετωπίσουμε! ε, δεν πρόκειται, μέχρι να αντιληφθούμε, πως φασισμός είναι οτιδήποτε που δεν λαμβάνει υπόψιν του την κοινωνία σε σύνολο, αλλά μόνο το προσωπικό και οικογενειακό συμφέρον του οποιουδήποτε.

Το πελατειακό σύστημα που στηρίζεται στην παραπάνω …φιλοσοφία ζωής, είναι θεόρατο και έχει εμπλακεί με τα δύο κόμματα εξουσίας κατά συρροή στη χώρα μας. Μην αναρωτιέστε λοιπόν γιατί ακόμα τα ψηφίζει. Κι όσοι δεν τα ψηφίζουν οι περισσότεροι είναι μέσα και στη Χρυσή Αυγή, φαντάζομαι οργισμένοι που όλοι οι άλλοι μαζί τα φάγανε, ενώ αυτοί όχι, ή όχι και τόσο…

Γνωρίζω αρκετούς τέτοιους ψηφοφόρους με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις, που κράδαιναν σημαιάκια μπλε και πράσινα στο παρελθόν και τώρα μισούν -εκτός των άλλων- τους μετανάστες, θεωρώντας τους ως βασικούς υπεύθυνους για όλα τα προβλήματά τους, χωρίς να τους πηγαίνει το μυαλό ούτε μια φορά να κοιταχτούν στον καθρέφτη, ή απλά να ξύσουν το κεφάλι τους, πριν το ξυρίσουν… και ψηφίσουν…

…θεωρώντας για άλλη μια φορά πως η λύση έρχεται από τους αρχηγούς και την εξουσία και όχι από την κοινωνία πολιτών, από τη συμμετοχή στα κοινά και τη ΔΗΜΟκρατία, από τον πολιτισμό “του κοινού καλού”, που σημαίνει ότι δεν ανέχεσαι το άδικο, ούτε καν ως μάρτυρας μίας κακοποίησης, είτε σε άνθρωπο, είτε στη φύση, είτε σε οτιδήποτε, ζωντανό, είτε σε ότι μπορεί να τιμά τη ζωή. Γεμίσαμε, ως φαίνεται με… δίκαιους φασίστες όλα αυτά τα χρόνια. Με δίκαιους στα λόγια αλλά φασίστες κυρίως στις μη – πράξεις. Με αδιάφορους.

Το έχω προσπαθήσει να το ψάξω από όλες τις μεριές εδώ και 4 χρόνια και παραπάνω ειδικά για την κρίση, και 49 χρόνια, όσο ζω, από τις γνώσεις και την εμπειρία μου. Ελπίδα που να μην συμπεριλαμβάνει τους άλλους δεν υπάρχει. Και αν υπάρχει είναι φασιστική, όπως φασιστικά και βίαια καταστρέφουν τον πλανήτη και τις κοινωνίες για το κέρδος και μόνο, όπως φασιστικά και βίαια αποφάσισαν ότι δεν θα λάβουν υπόψη τους τις μελέτες από τη δεκαετία του ’70 που ανέλυαν οι ειδικοί καταλήγοντας πως θα φτάσουμε σίγουρα στην κρίση το 2008, όπως για το κέρδος και για την τσέπη τους καταστρέφουν έναν ολόκληρο πλανήτη όλοι αυτοί που μας έφτασαν εδώ παγκοσμίως.

Όσο ειδικά για αυτή τη νοοτροπία του Έλληνα σε πλειοψηφία όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα των Δημοτικών Εκλογών, έχει τις ρίζες της από την τουρκοκρατία και μετά(όπως αναλύει διεξοδικά επίσης στην έρευνα ο ανθρωπολόγος Γρηγόρης Γκιζέλης), μέχρι τον εμφύλιο και μετά, μέχρι τη χούντα και μετά, μέχρι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν με την ίδια ή παρόμοια κουλτούρα, που λέει ότι το κράτος είναι για το ξεζουμίζουμε, να το εκμεταλλευόμαστε μόνο για ίδιον όφελος, πετώντας ψίχουλα στους άλλους και τα μεγάλα κομμάτια της πίτας στους ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ, και να καθόμαστε να ασχολούμαστε μόνο με το σπιτάκι μας και το πορτοφόλι μας, και όλοι αυτοί που δεν το κάνουν είναι από τρελοί μέχρι ηττημένοι – κυνηγημένοι έως και εχθροί της κοινωνίας των φιλοτομαριστών νοικοκυραίων.

Αυτά τα ολίγα, τα γνωστά δηλαδή, και περισσότερα όποιος θέλει διαβάζει κανείς σ’ αυτήν την έρευνα, που παρεμπιπτόντως τα ΜΜΕ σύσσωμα αγνοούν, διότι πρέπει να φύγω για Αθήνα γιατί έρχεται από τη Θεσσαλονίκη ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου , ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους των γραμμάτων αυτής της χώρας, που φυσικά επίσης οι περισσότεροι αγνοούν καθώς τα κανάλια ανακυκλώνουν με θέρμη ειδήσεις για το τι φόρεσε η Μπιγιονσέ στο τάδε event και δέχονται διαφημίσεις για το κόμμα της ΧΑ προεκλογικά, ενώ αποκλείουν π.χ. το ανάλογο σποτ των φαρμακοποιών. Να μας χαιρόμαστε. Και εις ανώτερα.

19/5/14

ΥΓ. 1) …οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα της πλειοψηφίας.

ΥΓ. 2) Έτσι όπως πάνε τα πράγματα τα κόμματα θα διαχωριστούν ευθαρσώς πια(διότι και σήμερα κάπως έτσι είναι, αλλά ακόμα λίγο καλυμμένα) ανάλογα με την υποστήριξη που θα παρέχουν σε διάφορες επαγγελματικές ομάδες. Άλλα θα υποστηρίζουν τους μικρομεσαίους ελεύθερους επιχειρηματίες, άλλα τους δημόσιους, άλλα τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, άλλα τους αγρότες, άλλα τους μαφιόζους των μαγαζιών της κάθε παραλιακής, άλλα τους εμπόρους ένδυσης και υπόδησης, άλλα τους μεγαλοβιομήχανους, άλλα τους εφοπλιστές, άλλα και τους δύο μαζί, κλπ. κλπ.

Θα ψηφίζει ο κόσμος το κόμμα προστάτη-νταβατζή των επαγγελματικών «δικαιωμάτων» του, για την ακρίβεια τον προστάτη του πορτοφολιού του. Η ιδεολογία και η κοινωνία θα καταργηθεί παντελώς και τυπικώς και ουσιαστικώς. Ο άνθρωπος θα ζει εκπορνευμένος στους νταβατζήδες του μόνο για να επιβιώνει. Πολιτισμός; Αξίες; Κοινωνία; Φύση; Ανθρώπινα δικαιώματα; Αντίο. Έκανε άλλωστε το πρώτο βήμα ο μεγάλος «ιδεολόγος» της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά και η Τοπική Αυτοδιοίκηση(που λέει ο λόγος) έδωσε την… εικόνα. Μια νέα μεταλλαγμένη εικόνα του συνδικαλισμού σε εντελώς ξεκάθαρο πελατειακό νταβατζηλίκι, με τη μορφή κόμματος ή κομματικού συνδυασμού τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο ομαδοποιημένος φασισμός στα καλύτερά του.

Τελευταία προσπάθεια η κρίση να γίνει ευκαιρία και όχι καταστροφή

SYRIZA
09:42 | 11 Μάιος. 2014
Κρυσταλία Πατούλη

Κάθε κόμμα και κάθε πολιτικός μπορεί να έχει στοιχεία θετικά που καταφέρνουν να γοητεύσουν έναν πολίτη. Το ζήτημα όμως δεν είναι τα μεμονωμένα αυτά στοιχεία που ενίοτε χρησιμοποιούνται υποκριτικά για να μη φανεί η αλήθεια ή διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Το κυριότερο είναι, σε ποιό πλαίσιο υπάρχουν αυτά τα στοιχεία, τί αντιπροσωπεύουν, με ποιόν τρόπο αξιοποιούνται στην πράξη και κυρίως που στοχεύουν… Για παράδειγμα, όλοι μιλούν για Δημοκρατία, αλλά το τι εννοεί ο καθένας μ’ αυτήν τη λέξη μπορούμε να το υποθέσουμε μόνο από το πλαίσιο, από το εκάστοτε σύστημα – κόμμα που την χρησιμοποιεί…

Αυτό το πλαίσιο καθορίζει και τα όποια στοιχεία ενός πολιτικού και ενός κόμματος, που γίνονται μετά από χρόνια μάλιστα συνήθεια και συνθέτουν τον πολιτικό πολιτισμό του, τον τρόπο ζωής και ύπαρξής του. Και τελικά, γίνονται η αυτοματοποιημένη συμπεριφορά του, κάτι πολύ δύσκολο να αλλάξει στην πορεία και που τις περισσότερες φορές εκφυλίζεται σε εξάρτηση: Ένα πρόβλημα που κάποιος θα το έχει απέναντί του να το παλεύει μια ζωή, όσο κι αν προσπαθήσει πιθανά να απομακρυνθεί κάποτε απ’ αυτό (π.χ. οι πρώην αλκοολικοί, λένε: «Είμαι αλκοολικός. Έχω να πιω 10 (ή 20 ή 30) χρόνια.»).

Σύμφωνα με την έρευνα για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης το πλαίσιο που πάνω του χτίστηκε ο σύγχρονος πολιτισμός μας, βασίζεται σε μια σειρά εξαρτήσεων από φιλελεύθερες καπιταλιστικές νοοτροπίες όπως π.χ. της υπερκατανάλωσης, του ατομισμού, του βιασμού του συστήματος και της φύσης με στόχο την κερδοσκοπία και την υποτιθέμενη ανάπτυξη, και ειδικά στην περίπτωση των Ελλήνων της πελατειακής σχέσης με την πολιτική. Όλα αυτά μας έφεραν αντιμέτωπους με την κρίση αλλά και με το …μεταλλαγμένο αξιακό σύστημα αυτού του «πολιτισμού» μας.

Ποιό κόμμα σήμερα ενόψει μάλιστα Ευρωεκλογών, αντιμετωπίζει συνολικά αυτή τη δομική κρίση και στοχεύει στην αλλαγή του ίδιου του νοσούντος πλαισίου που την δημιούργησε, όπως και την απεξάρτησή μας από τις προβληματικές του νοοτροπίες; Ποιό κόμμα απαιτεί αλλαγή του ίδιου μας του πολιτισμού πανευρωπαϊκά; Ο Τσίπρας για παράδειγμα λέει: «Δεν είμαστε ευρωσκεπτικιστές, η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει». Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται να αλλάξει αναλόγως και η Ελλάδα αλλά και ο σύγχρονος ανθρωπολογικός μας τύπος, πανευρωπαϊκά όσο και παγκοσμίως.

Στη συστημική – συνθετική σχολή ψυχοθεραπείας λέγεται, πως όταν νοσεί ένα μέλος(π.χ. η Ελλάδα) κάποιου συστήματος(π.χ. η Ευρώπη) τότε η ασθένειά του είναι ουσιαστικά το σύμπτωμα τής ασθένειας όλου του συστήματος που ανήκει, και που συνήθως μάλιστα το ωθεί για να αλλάξει με αυτή του την κρίση(συμπτώματα), ενώ παράλληλα μπορεί για καιρό και να το «βολεύει» (όταν το σύστημα ασχολείται με το άρρωστο μέλος του και όχι με την πραγματική του ασθένεια…).

Επιπλέον είναι πολύ ενδιαφέρον πως το μέλος (π.χ. η Ελλάδα) που δείχνει να νοσεί, είναι συνήθως και το δυνατότερο, εκείνο δηλαδή που αντέχει να πάρει επάνω του τα συμπτώματα της ασθένειας όλου του συστήματος(π.χ. της Ευρώπης), όχι μόνο για να την φέρει στο φως αλλά και για να προκαλέσει την αλλαγή – θεραπεία της. Διότι κρίση(ασθένεια) και αλλαγή πάνε μαζί…

Σε έρευνες επίσης έχει παρατηρηθεί πως στην πλειοψηφία των οικογενειακών συστημάτων που ένα μέλος τους έχει πρόβλημα εξάρτησης, όταν θεραπευτεί, τότε συνήθως αναδύεται το ουσιαστικό πρόβλημα αυτής της οικογένειας…

Η Ελλάδα ως «επίσημος ασθενής» της Ευρώπης, συνθέτει τα κυριότερα προβλήματα που αφορούν στην Ευρωζώνη, τα οποία μας έριξαν πρώτους στο γκρεμό… Η Ελλάδα, φέρει τα συμπτώματα μιας συνολικής ασθένειας που πλήττει όλη την Ευρώπη και μοιραία όλον τον κόσμο – υπερσύστημα που ανήκει με τη σειρά της και η ίδια, και αυτή η ασθένεια δεν είναι άλλη από την καπιταλιστική κουλτούρα και νοοτροπία, που συνέθεσε όλο αυτό το πλαίσιο που δημιούργησε την κρίση, ξεσπώντας -όπως συνήθως γίνεται- πρώτα σε ένα μέλος του τα συμπτώματά της…

Μπορεί λοιπόν τα περισσότερα κόμματα να έχουν κάποιες θέσεις, ιδέες, και προτάσεις που να μοιάζουν σε πρώτη ανάγνωση θετικές, λογικές και σοβαρές για τη θεραπεία από την κρίση, όμως το πλαίσιο και η νοοτροπία των κομμάτων αυτών στις περισσότερες περιπτώσεις νοσεί, όπως νοσεί και το γενικότερο πλαίσιο που βασίζονται.

Αν η χώρα και η Ευρώπη, δεν στοχεύσει στην απεξάρτηση από τις καταστροφικές φιλελεύθερες νοοτροπίες του καπιταλιστικού συστήματος και δεν κάνει τομή στην κουλτούρα της, στη νοοτροπία της, σε αυτό το άρρωστο πλαίσιό της, που σημαίνει μία δομική αλλαγή η οποία να λαμβάνει υπόψιν της ολιστικά το σύστημα και όχι μόνο ένα μέλος της -την Ελλάδα- τότε το πρόβλημα θα παραμένει και μάλιστα θα διογνώνεται.

Η χώρα μας έχει επιφορτιστεί με τον ρόλο του επίσημου ασθενή και ωθεί, θέλει δεν θέλει, όλη την Ευρώπη (και όλο τον κόσμο) με το παράδειγμά της στην αλλαγή. Κι αυτό ο Σύριζα τουλάχιστον σε ένα μεγάλο βαθμό φαίνεται να το αντιλαμβάνεται. Τώρα, εάν η αλλαγή αυτή θα είναι μια ευκαιρία προς την λύση ή προς την καταστροφή, είναι ευθύνη όλου του συστήματος και όχι μόνο του όποιου «προβληματικού» μέλους.

Το πώς μπορεί ή δεν μπορεί η πολιτική σήμερα να ωθήσει σε αλλαγή όλο το σύστημα, αλλάζοντας το νοσηρό πλαίσιό του, το καταλαβαίνει κανείς από τα ενδεικτικά αποτελέσματα της έρευνας για τις αιτίες και λύσεις της κρίσης.

Και αυτή η ώθηση εν μέσω μάλιστα και των επικείμενων Ευρωεκλογών, είναι ίσως η τελευταία προσπάθεια η κρίση να γίνει ευκαιρία και όχι καταστροφή.

Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία οι πολίτες πριν φτάσουν στην κάλπη να μπορούν να αντιληφθούν το πλαίσιο των όποιων θετικών στοιχείων μπορεί να αντιπροσωπεύει το κάθε κόμμα, και αυτό κυρίως να υποστηρίξουν με την ψήφο τους.

Και τέλος ας μην ξεχνάμε επίσης:

«Νομίζω, ότι πρέπει να σκεφτόμαστε κυρίως το πως θα επιβιώσουμε στην επόμενη φάση, η οποία θα είναι και πολύ σκληρότερη! Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! Γιατί προς τα εκεί οδεύουμε… Γιατί, δεν βλέπω να υποχωρεί κανένας. Δεν βλέπω καμία συνθήκη γενικής ειρήνης, όπου καλούνται όλοι, παρόλα τα οικονομικά θέματα, να συνεδριάσουν για να συζητήσουν την γενική κατάσταση.  Κι εμείς αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέση! Και με κάποιον τρόπο, ηθικά, είμαστε στο κέντρο. Κάτι το οποίο είναι τρομακτικό! Είναι ένας εφιάλτης για έναν μικρό λαό, όπως εμείς. Ο οποίος, όμως, είχε την τύχη ή την ατυχία να επιβιώσει 4 χιλιάδες χρόνια! Διότι, σε κάποια στιγμή στην Ιστορία του, δημιούργησε τον Δυτικό πολιτισμό.» Νάνος Βαλαωρίτης

Ίσως τελικά η δύναμη που μας επιτρέπει να κουβάλαμε σήμερα στους ώμους μας τα συμπτώματα αυτής της καπιταλιστικής γάγγραινας, και να τα «αναδεικνύουμε» ως επίσημος ασθενής της, να πηγάζει από αυτό το γεγονός, πως είμαστε η χώρα που θα συμβολίζει στους αιώνες τη Δημοκρατία, τον πολιτισμό «του κοινού καλού», που είναι το ζητούμενο παγκοσμίως, μαζί με την απεξάρτησή μας από αυτό το νοσηρό πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής κουλτούρας που καταστρέφει όχι μόνο τις οικονομίες, όχι μόνο το οικοσύστημα,  όχι μόνο τους λαούς και την κοινωνία, αλλά και τον όποιο ανθρώπινο πολιτισμό μας απέμεινε. Και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται χρειάζεται και πάλι να ανατρέξει στην έρευνα.

***

19/5/2014 – Ο καθηγητής Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας Ζήσης Παπαδημητρίου στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

“Μαζική ανεργία, επισφαλείς συνθήκες εργασίας, κοινωνική απαλλοτρίωση και προϊούσα αποδόμηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων σκεπάζουν σαν μαύρα σύννεφα το ουρανό της Ευρώπης. Με την εμφάνιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι τάσεις αυτές εντάθηκαν. Με την εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας, οι ήδη υφιστάμενες ανισότητες μεταξύ των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης της Κεντρικής Ευρώπης και των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας διευρύνθηκαν ακόμη πιο πολύ. Η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση απειλούνται ήδη με διάλυση […]”  Karl Heinz Roth & Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου, Έκκληση για μια Ευρώπη της Ισότητας, από το βιβλιο Να εμποδίσουμε την καταστροφή, Νησίδες 2012.

Στις 19 Μαϊου 2014, ώρα 20:30, στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια θα γίνει αφιέρωμα στον Ζήση Δ. Παπαδημητρίου, Ομότιμο Καθηγητή Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας του ΑΠΘ, στέλεχος και συνεργάτη του διεθνούς φήμης Ινστιτούτου Κοινωνικής Έρευνας του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης (Αντόρνο, Χορκχάϊμερ, Μαρκούζε κ.ά.), σε μία εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση έργου–ζωής»,  με αφορμή το «Μανιφέστο για μια Ευρώπη της Ισότητας» από το βιβλιο Να εμποδίσουμε την καταστροφή, των εκδόσεων Νησίδες – 2012, το οποίο δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr ως συμμετοχή του στην Έρευνα για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης.

Συνομιλητές:οικονομολόγος – συγγραφέας Κώστας Λάμπος και η δημοσιογράφος και σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη.

Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 19 Μαϊου 2014 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Είσοδος ελεύθερη. – Η Πρόσκληση στο φ/β ΕΔΩ


via: http://tvxs.gr/news/ti-na-kanoyme/teleytaia-prospatheia-i-krisi-na-ginei-eykairia-kai-oxi-katastrofi

Ραντεβού στις σπηλιές, λοιπόν.

02:11 | 10 Απρ. 2014
Κρυσταλία Πατούλη

Σιωπηροί ή όχι, συνένοχοι ή όχι και συνυπεύθυνοι ή όχι, γι’ αυτήν την χωρίς τέλος «πολιτιστική» όσο και «δημοκρατική» ζούγκλα, οπισθοχωρούμε όλοι μαζί ολοταχώς εδώ και 4 χρόνια στις …σπηλιές, μάλλον έως την πλήρη εξαφάνιση κάθε δείγματος πολιτισμού και κοινωνίας πολιτών.
Ραντεβού στις σπηλιές, λοιπόν.

Παρόλο που βρίσκομαι σε σοκ από το έγκλημα στις «φυλακές» Νιγρήτας, και όλων όσων τραγικά καταμαρτυρεί για την κοινωνία μας, στο μυαλό μου συνεχίζει να σφυροκοπάει η φράση υπουργού της παρούσης κυβέρνησης: «Μισώ και σιχαίνομαι τους απεργούς».
Μισούν φαίνεται και σιχαίνονται παρόμοιοι σημερινοί -και πλείστοι χθεσινοί- κυβερνητικοί λειτουργοί, κάτι … αποβράσματα σαν τον Κάρλ Μάρξ, τον Φρίντριχ Ένγκελς, τον Βλαντιμίρ Λένιν, αλλά και τον Γιάννη Κορδάτο, ή τον Τόνι Κλιφ, τον Λουί Αλτουσέρ, φυσικά την Ρόζα Λούξεμπουργκ, ή τον Μιχάλη Ράπτη, πόσο μάλλον τον Τσε Γκεβάρα, αλλά γιατί όχι και τον Νίκο Κούνδουρο, ή τον Αντόνιο Νέγκρι, τον Νίκο Πουλαντζά, τον Νικολάι Μπουχάριν, φυσικά τον Γιάννη Ρίτσο, και αναπόφευκτα –και ακόμα χειρότερα- τον Μιχαήλ Μπακούνιν, αλλά και τον Νόαμ Τσόμσκι, όπως τον Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, τον Πιοτρ Κροπότκιν, τον Μαξ Στίρνερ, τον Ζοζέ Σαραμάγκου, ή τον Βίλχελμ Ράιχ.
Φαντάζομαι δεν γλυτώνουν από το μένος τους, τύποι σαν τον Λέων Τολστόι, πόσο μάλλον σαν τον Κώστα Βάρναλη και τον Τάσο Λειβαδίτη. Μισούν θεωρώ σίγουρα και τον Μανόλη Αναγνωστάκη, τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, και τον Μαξίμ Γκόργκι, ή τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, τον Ναζίμ Χικμετ, ή τον Πάμπλο Νερούδα.
Προφανώς και πολλούς άλλους της μαύρης λίστας τους, σαν την Κατερίνα Γώγου, τον Φραντς Καφκα, τον Ερρίκο Ίψεν, τον Νικόλα Άσιμο, τον Νίκο Σκαρίμπα, την Έλλη Αλεξίου, τον Μενέλαο Λουντέμη, τον Ηλία Πετρόπουλο, την Μέλπω Αξιώτη, τον Ντάριο Φο, τον Τζωρτζ Όργουελ, τον Περικλή Κοροβέση, τον Λουί Αραγκόν, ή τον Κορνήλιο Καστοριάδη.
Δεν …σώζονται νομίζω ούτε ονόματα σαν τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ή τον Χρόνη Μίσσιο, τον Αλμπέρ Καμύ, αλλά και τον Νίκο Καζαντζάκη, ή τον Νίκο Καρούζο, τον Άρη Αλεξάνδρου, τον Μανώλη Ρασούλη, τον Μάριο Χάκα, τον Στρατή Τσίρκα, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Νίκο Ξυλούρη, τον Μανόλη Γλέζο, τον Τάσσο(Αναστάσιο Αλεβίζο), ή τον Φρεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, αλλά και τον Μάνο Κατράκη, τον Κωστή Μοσκώφ, ή τον Νικηφόρο Βρεττάκο, για διαφορετικούς έστω λόγους ο καθένας. Γι’ αυτό ατέλειωτη η λίστα τους…
Χιλιάδες και χιλιάδες ονοματεπώνυμα το ένα κάτω από το άλλο, επειδή τόλμησαν να συμμετέχουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο, στην διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενάντια στη βία και τον φασισμό ή υπέρ των εργασιακών δικαιωμάτων, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της κοινωνίας, και φυσικά της ασφάλειας των πολιτών.
Στον Καιάδα όσοι προσπάθησαν με οποιονδήποτε τρόπο να σφραγίσουν τη λέξη «ανθρωπιά» με την ψυχή, τη σκέψη και την πράξη τους στους αιώνες.
Στο πυρ το εξώτερον, επειδή άφησαν ανεξίτηλο ο καθένας το δικό του αποτύπωμα, με το έργο τους, πολλοί ακόμα και με τις θυσίες τους ή απλά και μόνο με την προσπάθειά τους, για τον αέναο αγώνα του πλανήτη να κρατηθεί όλο και πιο μακριά από τις σπηλιές… Για τον περίφημο πολιτισμό.

Διότι τον αντιπολιτισμό πρεσβεύουν όσοι διατείνονται ότι είναι κατά των αγώνων κάθε μορφής Ανθρωπιάς. Κι αυτή τη μαύρη νοοτροπία υποστηρίζουν, υπηρετούν, και εμπνέουν και στους υφισταμένους τους.

Γι’ αυτό και όταν οι λειτουργοί –υποτίθεται- της ασφάλειας και της δικαιοσύνης μιας χώρας με παρόμοιους εμπνευστές, έχουν στα χέρια τους έναν δολοφόνο, δεν κάνουν προφανώς και τον κόπο να σεβαστούν τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, ούτε να αγωνιστούν έστω για μία άλλη δικαστική απόφαση εις βάρος του, ούτε βέβαια να απεργήσουν διεκδικώντας ίσως και την δική τους μεγαλύτερη ασφάλεια, αλλά τον δολοφονούν με τον ειδεχθέστερο τρόπο. Δεκαπέντε σωφρονιστικοί υπάλληλοι, βασάνισαν σαδιστικά «συστηματικά και αδιαλείπτως» έως θανάτου, έναν φυλακισμένο δολοφόνο…
Σαδιστικές συμμορίες σαν κι αυτούς δεν θα κάνουν αγώνες για τα δικαιώματά τους. Σιχαίνονται -είπαμε- τους αγώνες, τις διαμαρτυρίες και κυρίως τις απεργίες. Σιχαίνονται τον αγώνα για δικαιοσύνη και πολιτισμό. Τσακίζουν κάθε διαμαρτυρόμενο και αγωνιστή, πόσο μάλλον έναν δολοφόνο και μετανάστη.
Τα δικαιώματά της, αυτή η ψυχοπαθητική φάρα βασανιστών κρατουμένων, που χρήζει μακράς ψυχολογικής βοήθειας, όσο και εγκλεισμό – σωφρονισμό – παραδειγματική τιμωρία για τα εγκλήματά της, γαλουχήθηκε από ανάλογες μετεμφυλιακές νοοτροπίες να μην αγωνίζεται για την κοινωνία, αλλά να αρπάζει και να κάνει ότι θέλει με τη βία της εξουσίας της.
Και όχι μόνο να τα αρπάζει όπως η ίδια μάλιστα τα ορίζει αυθαίρετα, αλλά και -κυρίως- να συνθλίβει τα δικαιώματα όλων των άλλων, όπως και το δικαίωμά τους να τα διεκδικούν. Το κρεσέντο όλων αυτών των παραλογισμών είναι αυτή η στυγνή δολοφονία.
Αυτόδικη και υπεράνω δικαιοσύνης, η «λογική» τους, δεν πρόκειται να σεβαστεί ούτε τον πολιτισμό ούτε και τους νόμους, ούτε το σύνταγμα, ενώ θα ξυλοκοπάει και θα δολοφονεί, υποχρεώνοντας όσους προστάζει να την σέβονται, φυσικά με τη βία και την κρυφή όσο και ανομολόγητη …υποστήριξη όλων των εμπνευστών της. Αυτό μάς δηλώνουν, με κάθε δυνατό και αδιανόητο τρόπο.
Η συνένοχη στυγνή βία ενός κράτους που μισεί και σιχαίνεται όσους αγωνίζονται, είναι εκείνη που λατρεύει να εμπνέει τη βία των σπηλαίων και την καθιερώνει έμμεσα ή άμεσα, τυπικά ή άτυπα, επίσημα ή ανεπίσημα. Ξηλώνει δημόσια και εθνικά μέσα ενημέρωσης, απολύει εργαζόμενους, φυλακίζει διαμαρτυρόμενους, ξεπουλάει τους πάντες και τα πάντα, κάνει ότι τής καπνίσει, βασανίζει και σκοτώνει όποιον γουστάρει και ρίχνει φωτογραφίες ενίοτε στην πιάτσα για να χειροκροτηθεί από τους ομοίους της και να τρομοκρατήσει τα παθητικά πλήθη.

Σιωπηροί -όμως- ή όχι, συνένοχοι ή όχι και συνυπεύθυνοι ή όχι, γι’ αυτήν την χωρίς τέλος «πολιτιστική» όσο και «δημοκρατική» ζούγκλα, οπισθοχωρούμε όλοι μαζί ολοταχώς εδώ και 4 χρόνια στις …σπηλιές, μάλλον έως την πλήρη εξαφάνιση κάθε δείγματος πολιτισμού και κοινωνίας πολιτών. Ραντεβού στις σπηλιές, λοιπόν.-

Κρυσταλία Πατούλη
Αίγινα, 2 Απριλίου 2014

Διαβάστε επίσης:

«Τα πάντα είναι αφήγηση». H oμιλία της Κρυσταλίας Πατούλη στο HOPE

Η Διόπτρα, Rene Magritte (1963)
Η Διόπτρα, Rene Magritte (1963)

Ο Ζακ Ντεριντά έχει πει ότι «τα πάντα είναι κείμενο», δηλαδή αφήγηση. Σε ό,τι αφορά εμάς τους ανθρώπους, ακόμα και η σιωπή, ακόμα και η διαστρέβλωση της α-λήθειας άρα της μνήμης, ακόμα και η εξωλεκτική ή η συμβολική επικοινωνία που συναντάμε σε πολλές μορφές της τέχνης, είναι ένα είδος αφήγησης.

Πόσο σημασία έχει η λεκτική επικοινωνία, η λεκτική αφήγηση, στο να αρθρώσουμε αυτό το νόημα ζωής – της μνήμης, στην αφήγησή μας με λέξεις; Ένας από τους κορυφαίους Έλληνες διανοητές, ο Νίκος Καζαντζάκης, γράφει στην Ασκητική του:

«…Σα μια κιβωτό η κάθε λέξη, και χορεύουμε γύρα της, με ανατριχίλα νογώντας το Θεό σα φοβερό της περιεχόμενο. Ό,τι ζεις στην έκσταση ποτέ δε θα μπορέσεις να το στερεώσεις σε λόγο. Όμως μάχου ακατάπαυστα να το στερεώσεις σε λόγο. Πολέμα με μύθους, με παρομοίωσες, με αλληγορίες, με κοινές και σπάνιες λέξες, με κραυγές και με ρίμες να του δώσεις σάρκα, να στερεώσει!…»

Πώς όμως να «στερεώσεις» σε λόγο, ένα ψυχικό τραύμα; Γιατί τι άλλο είναι ένας πόλεμος, μία φυσική καταστροφή, μια οικονομική κρίση που εξελίσσεται σε εθνική τραγωδία, και πόσο μάλλον ένας εμφύλιος πόλεμος που κουβαλάμε χρόνια στο εθνικό μας… ασυνείδητο;

Γιατί ποτέ στο σχολείο δεν μας μίλησαν για το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο(ΕΑΜ), για τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ), για την Εθνική Αντίσταση, για τον Εμφύλιο. Γιατί ποτέ δεν κάλεσαν στα μαθητικά μας χρόνια -μέχρι και το 1982 που πήρε η γενιά μου το απολυτήριο Λυκείου- έναν έστω αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης να μας αφηγηθεί όσα έζησε, παρόλο που όλοι αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν κάπου δίπλα μας…

Η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη, σε συνέντευξη που μου έδωσε πρόσφατα, έχει πει:

“Το 1944 ξεκίνησαν τρομακτικές διαδηλώσεις με τον κόσμο στους δρόμους να γιορτάζει την απελευθέρωση. Υψώθηκαν γαλανόλευκες, αλλά και σημαίες κόκκινες, με σφυροδρέπανα, όπως και αμερικάνικες και αγγλικές.

Ειδικά για τους Άγγλους είχαν αναρτηθεί πανό, που έγραφαν «Welcome», από το ΕΑΜ/ΚΚΕ που είχε συλλογική ηγεσία αλλά και τον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο (ΕΔΕΣ) με επικεφαλή τον Ναπολέοντα Ζέρβα.

Κι όμως, αυτή η χώρα δεν γιορτάζει τη μέρα της απελευθέρωσής της! Κάτι τέτοιο, δεν συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα του κόσμου. Να γιορτάζεται, δηλαδή, η έναρξη ενός πολέμου όπως είναι η 28η Οκτωβρίου και όχι η μέρα της απελευθέρωσης.

Γιατί δεν τη γιορτάζουμε; Διότι τον Οκτώβρη ακολουθεί σύντομα ο Δεκέμβρης. Ένας εμφύλιος.
Οι σύμμαχοι, που στις 12 του Οκτώβρη καλωσορίζονταν με πανό, το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου συγκρούστηκαν με τον λαό και το ΕΑΜ στη μάχη της Αθήνας, η οποία κράτησε 33 ημέρες και έληξε με τη συμφωνία της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του ‘45, ως μία προσπάθεια για να αποφευχθεί ο εμφύλιος. Αλλά δεν αποφεύχθηκε.

Δέκα χρόνια η χώρα ήταν σε συνεχείς πολέμους και εμφυλίους. Ποιά κοινωνία μπορεί να αντέξει τέτοιο βάρος; Μέχρι σήμερα αυτός ο εμφύλιος είναι ένα τραύμα που δεν έχουν καν αγγίξει οι έλληνες, όχι μόνο δεν το έχουν διαχειριστεί.”.

Tην ρώτησα: «Δηλαδή, δεν θέλουμε να θυμόμαστε την απελευθέρωση γιατί δεν θέλουμε να θυμόμαστε τον εμφύλιο;».

Και απάντησε: “Έτσι είναι. Οι δημοσιογράφοι τα λένε, μάλλον, πιο ωραία από τους ιστορικούς. Γι’ αυτό, αυτή η χώρα, αυτή η πόλη, δεν έχει μνήμη.»

Παράλληλα, στο τελευταίο ντοκυμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου «Νεοναζί: Το ολοκαύτωμα της μνήμης» αναφέρεται, ότι:

“Στην Ελλάδα, λόγω του εμφυλίου πολέμου, οι συνεργάτες των Γερμανών δεν τιμωρήθηκαν. Και τα εγκλήματά τους δεν έγιναν γνωστά.

Το 1945 ο Φον Γιοσμάς (Έλληνας, από τους σημαντικούς συνεργάτες των Γερμανών) καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο.
Το 1947, όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος, ξαναγύρισε στην Ελλάδα και φυλακίστηκε.
Το 1950 ο βασιλιάς Παύλος, του απένειμε χάρη.
Το 1963 συνελήφθη ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη.
Το 1967 με την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου, πήρε σύνταξη ως αντιστασιακός.
Ο γιος του ήταν υποψήφιος του ΛΑ.Ο.Σ στις εκλογές του 2009.
Τώρα, είναι μέλος της Χρυσής Αυγής”.

Ο εμφύλιος, φαίνεται ότι είναι το εθνικό τραύμα που ακόμα δεν έχουμε διαχειριστεί, και όπως απάντησε σε συνέντευξη που μου έδωσε επίσης, ένας από τους σύγχρονους ηθοποιούς μας, ο Αντώνης Καφετζόπουλος: “…το μπάχαλο δεν ξεκίνησε από τη μεταπολίτευση. Με εκνευρίζει αυτός ο αφορισμός που λέγεται σήμερα ότι «το μεταπολιτευτικό κράτος κατέρρευσε». Ποιό μεταπολιτευτικό κράτος κατέρρευσε; Το μετεμφυλιακό κράτος κατέρρευσε!”.

Πώς θα προσπαθήσουμε λοιπόν να αγγίξουμε ένα εθνικό τραύμα; Δεν έχουμε, ίσως, παρά να ξεκινήσουμε να κατανοούμε, το πως διαχειριζόμαστε ένα προσωπικό  ψυχικό τραύμα:

Τι σημαίνει ψυχικό τραύμα; Είναι ένα είδος σοκ, που τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου διαχωρίζονται, παύουν δηλαδή να συνεργάζονται, επειδή δεν μπορούν να διαχειριστούν μαζί το τραυματικό γεγονός.

Συγκεκριμένα, ο Roger Sperry το 1966, μίλησε για τον εγκέφαλο και τα δύο αυτόνομα αλλά αλληλεξαρτώμενα μέρη του: Τα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου, αν και αυτόνομα, συνδέονται έτσι ώστε ο εγκέφαλός μας σε κανονικές συνθήκες να λειτουργεί ως σύνολο συνθετικά.

  • Ο αριστερός εγκέφαλος δίνει σχήμα και δομή, μορφοποιεί τον φυσικό και νοητικό μας κόσμο. Είναι η βάση των γνωστικών κατηγοριοποιήσεων και ταξινομήσεων, των εννοιολογικών δομών της γλώσσας.
  • Ο δεξιός εγκέφαλος φτιάχνει σύνολα, εικόνες, αναπαραστάσεις. Εκεί παίρνουν μορφή τα βιώματά μας, χωρίς λόγια.

Έτσι και η αλλαγή, κάθε ουσιαστική αλλαγή, είναι πρωταρχικό θέμα του δεξιού εγκεφάλου (Waltzlawick, 1986). Δεν επιτυγχάνεται με τη λογική αλλά με το βίωμα, δηλαδή μία συγκινησιακά φορτισμένη εμπειρία που χρειάζεται για να αφομοιωθεί στη συνέχεια, τη συνεργασία και των δύο ημισφαιρίων! Άρα, ένα βίωμα τραυματικής εμπειρίας δεν αφομοιώνεται αν δεν συνεργαστούν τα δύο ημισφαίρια για να το επανεξεργαστούν.

Με άλλα λόγια, «Η εκπαίδευση είναι εξαιρετικό πράγμα. Αλλά ό,τι αξίζει να μάθουμε, δυστυχώς δεν μπορεί να διδαχθεί» όπως είπε και ο Όσκαρ Ουάιλντ. Μόνο με τη λογική, κανείς δεν μπορεί να μας «διδάξει», πώς θα θεραπευτούμε από ένα τραύμα.

Πώς λοιπόν θα αλλάξουμε την καταγραφή ενός τραύματος, όταν όλος ο προγραμματισμός μας είναι βασισμένος στα παλιά βιώματα (συμπεριλαμβανομένου και του τραυματικού);

Δεν είναι κομπιούτερ ο εγκέφαλος, να βγάλει τη μία δισκέτα και να βάλει την άλλη, ενώ το παλιό πρόγραμμα δεν αποδέχεται μεμονωμένες καινούργιες πληροφορίες.

Έτσι καλούμασε να φτιάξουμε ένα καινούργιο πρόγραμμα που να επιτρέπει να μένουμε ανοιχτοί στα ερεθίσματα που αφορούν τόσο λογικές όσο και συγκινησιακές πληροφορίες, αλλά και τη σύνθεσή τους.

Αλλιώς, το τραύμα, σταματά το χρόνο. Παγώνει δηλαδή, το χρόνο, στη στιγμή του τραύματος, με το να το επαναλαμβάνει σε κομμάτια, ασυνείδητα ή συνειδητά, προσπαθώντας μάταια να τα ενώσει…

Διότι ως έναν βαθμό, σχεδόν όλοι αποσυνδέονται από ένα τραυματικό γεγονός όπως “περιγράφει” το ζωγραφικό έργο “Η Διόπτρα” του Rene Magritte (1963). Μετά από ένα ψυχικό τραύμα, δεν μπορούμε να δούμε όλη την «εικόνα», την πραγματική εικόνα. Δεν αντιλαμβανόμαστε, ούτε βιώνουμε, την πραγματικότητα ως σύνολο, αλλά σε κομμάτια.

Κομμάτια που είναι πίσω στο χρόνο, κομμάτια που είναι στο τώρα, κομμάτια που δεν «δένονται» μεταξύ τους. Κομμάτια παγωμένα σαν τον κρύο βυθό της θάλασσας από λογική, και κομμάτια που καίνε σαν φωτιά από βιώματα:

“Όταν γεννιέται ο άνθρωπος,
ένας καημός γεννιέται,
όταν φουντώνει ο πόλεμος,
το αίμα δε μετριέται.

Καίγομαι καίγομαι,
ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά,
πνίγομαι πνίγομαι,
πέτα με σε θάλασσα βαθιά”

Γράφει ο ποιητής Νίκος Γκάτσος.

Ο κλάδος της ψυχολογίας που ασχολείται με τη δημιουργία και τις συνέπειες των ψυχικών τραυματισμών είναι η Ψυχοτραυματολογία. Η γένεσή της συμπίπτει με τους παγκόσμιους πολέμους, το ολοκαύτωμα, τον πόλεμο του Βιετνάμ καθώς και τις τεχνικές και φυσικές καταστροφές του προηγούμενου αιώνα.

Εν τω μεταξύ όμως οι άνθρωποι είναι «καταδικασμένοι» να οργανώνουν την εμπειρία τους μέσα από την αφήγηση, καθώς μόνο τις αφηγηματοποιημένες εμπειρίες βιώνουν συνειδητά ως «υπαρκτές». Και όταν οι αφηγήσεις με τις οποίες ιστορούν την εμπειρία τους δεν αναπαριστούν ικανοποιητικά την εκάστοτε βιωμένη εμπειρία, τότε στην καλύτερη των περιπτώσεων αναζητούν βοήθεια από έναν ειδικό…

Η Μαρία Μπέικου, αντιστασιακή μαχήτρια, μία από τις εννέα καπετάνισσες του ΕΛΑΣ, που έγραψε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Αφού με ρωτάτε, να θυμηθώ» με την βοήθεια της ερευνήτριας Ιστορικού, Τασούλας Βερβενιώτη, το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη, μου αφηγήθηκε στην τελευταία της συνέντευξη:

«Έβλεπα τα παιδάκια να είναι τυμπανισμένα και δεν μπορούσα αυτό να το υποφέρω. Ήθελα να είμαι με το όπλο στο χέρι, να ρίξω ενάντια στον εχθρό. Αυτά είναι μέσα μου. Αλλά για χρόνια δεν άνοιγα τη βαλίτσα του άντρα μου, του Γεωργούλα, που είχε φυλάξει τα πάντα και δεν το ήξερα. Όχι ο ΕΛΑΣ, ο Δημοκρατικός Στρατός, ο εμφύλιος δηλαδή, μου ήταν ένα βάρος… Και τα άνοιξα όλα το ‘96, που έπαθα τον καρκίνο. Μπορεί να μη τα άνοιγα μέχρι τώρα. Έτσι έγινε το βιβλίο.»

Η διεθνώς γνωστή ψυχαναλύτρια Alice Miller, έχει πει αναφορικά:

«Οι απωθημένες τραυματικές εμπειρίες αποθηκεύονται στο σώμα μας και, παρόλο που παραμένουν ασυνείδητες, εξακολουθούν να επιδρούν επάνω μας».

Η αφήγηση, όμως, μπορεί να παράξει εμπειρία και αντίστροφα. Η σχέση μεταξύ εμπειρίας και αφήγησης είναι κυκλική:

“Η θεραπευτική λειτουργία της αφήγησης έγκειται στην αναδρομική δράση του παρόντος στο παρελθόν, η κατασκευή δηλαδή ενός νέου παρελθόντος από τη σκοπιά του παρόντος”  έγραψε ο Ηλίας Λυκούδης, πρώην διευθυντής της θεραπευτικής κοινότητας Νόστος, στο βιβλίο του «Η δύναμη του μυρμηγκιού» των εκδ. Ερευνητές/ΚΕΘΕΑ.

Και δεν αναφέρω τυχαία έναν θεραπευτή εξαρτήσεων, γιατί σήμερα το ζητούμενο είναι η ανεξαρτησία σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας.

Πριν 24 χρόνια, στην θεραπευτική κοινότητα Ιθάκη, είχα δει μια κινέζικη προσευχή που έλεγε: «Θεέ μου, βοήθησέ με ν’ αλλάξω αυτά που μπορώ, να δεχτώ αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω, και να μάθω στη ζωή μου να τα ξεχωρίζω».

Με στόχο την παραπάνω ευχή, προσπαθώντας να συνθέσω από τη μεριά μου την εθνική μας αφήγηση για τα αίτια της κρίσης που βιώνουμε σήμερα, αλλά και τις πιθανές διεξόδους μας απ’ αυτήν, αποφάσισα να κάνω την Έρευνα για την Κρίση.

Από το 2010 ξεκίνησα ακτιβιστικά, αν και με την ιδιότητα της δημοσιογράφου, να ρωτάω ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών:  «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;».

Μέχρι στιγμής, έχουν δημοσιευτεί 177 απαντήσεις στο tvxs.gr, όπως και πάνω από 240 άρθρα με επιπλέον ερωτήματα σχετικά και με την επικαιρότητα, και τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας θα κυκλοφορήσουν σύντομα σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κέδρος.

Σύμφωνα με κάποιες από τις απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα της εν λόγω έρευνας, έχουν λεχθεί τα εξής:  

Μαρία Μπέικου, Αντιστασιακή μαχήτρια:

«Αιτία των σημερινών δεινών μας αποτελεί το γεγονός ότι με το τέλος του Β Παγκοσμίου πολέμου η Ελλάδα βρέθηκε υπό την κηδεμονία της Αγγλίας – όπως είχε αποφασιστεί πολύ πριν το τέλος του πολέμου. Ως συνέπεια, ο λαός δεν μπόρεσε ποτέ να ωριμάσει και να μάθει να διαχειρίζεται την ελευθερία του. Εξ ου και η οικογενειοκρατία και κατ επέκταση κομματοκρατία που αδιαμφισβήτητα κυβερνά έκτοτε.

Εμείς είχαμε μια από τις μεγαλύτερες Eθνικές Aντιστάσεις παγκοσμίως, και απελευθερωθήκαμε μόνοι μας. Σαν νέοι δεν μπορούσαμε ν’ ανεχθούμε ότι κατάκτησε κάποιος τη χώρα μας. Γι αυτό και οι νέοι ξεσηκώθηκαν, όλοι μας ξεσηκωθήκαμε, άλλοι με τ’ όπλο στο χέρι, κι άλλοι με τις πολιτικές οργανώσεις, για να διώξουμε τον εχθρό.

Είμαστε περήφανοι που συμβάλαμε στην απελευθέρωση. Όμως τα όνειρά μας δεν εκπληρώθηκαν γιατί η επέμβαση των ξένων και η ανωριμότητα των ελλήνων αντί να χτίσουν μια νέα Ελλάδα επέτρεψαν να γίνει αυτό που ζούμε σήμερα.

Τώρα, τί πρέπει να κάνουμε; Καταρχάς, πρέπει να μάθουμε την ιστορία μας γιατί θα συμπεριφερόμασταν διαφορετικά όλα αυτά τα χρόνια, εάν τη γνωρίζαμε σωστά. Θα αντιμετωπίζαμε τις διάφορες πολιτικές καταστάσεις με σύνεση κι αδερφοσύνη, θα αποφεύγαμε έναν Εμφύλιο που κόστισε δυσβάσταχτα σε αίμα και σε πνεύμα.

Τότε είχαν γεμίσει οι φυλακές και οι εξορίες και για σχεδόν τρεις δεκαετίες πολύτιμοι άνθρωποι για την ανάπτυξη της χώρας βρέθηκαν ξεριζωμένοι στην ξενιτιά, χωρίς καν ιθαγένεια. Ο Εμφύλιος ήταν ένα οδυνηρό και μεγάλο μάθημα για την πάση θυσία αποφυγή τέτοιων καταστάσεων στο μέλλον. «Τα παθήματα μαθήματα» λέει άλλωστε ο λαός μας. Και που αλλού βρίσκεται η δύναμη για ένα καλύτερο μέλλον, αν όχι στα χέρια των νέων.

Αυτό που έχω να πω στους νέους είναι: ενότητα, αντίσταση και οργάνωση για την αντιμετώπιση ακόμα και των πιο μικρών προβλημάτων της καθημερινότητας μας. Πάντα φέρνω το παράδειγμα των πεζοδρομίων που είναι σπασμένα, κατειλημμένα από τα οχήματα και αποτελούν κίνδυνο για την ακεραιότητά μας, αναγκάζοντάς μας να περπατάμε με το κεφάλι σκυφτό…

Λοιπόν, αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι να δημιουργήσουμε μόνοι μας εκείνα τα… πεζοδρόμια, εκείνες τις συνθήκες που θα μας επιτρέπουν να περπατούμε με το κεφάλι ψηλά! Σε όλα.-»

Χρόνης Μίσσιος, Έλληνας διανοητής, συγγραφέας, ακτιβιστής οικολόγος, αντιστασιακός,  εμβληματική – ασκητική μορφή της Αριστεράς:

[…] Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να ‘χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα! […] Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό […] και για πρώτη φορά, ίσως, στην ιστορία του κόσμου, είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα, το οποίο θα φέρει την αλλαγή […] δεν αρκεί, απλώς, να θέλουμε μια άλλη ζωή, πρέπει να την κατακτήσουμε! […]

Γρηγόρης Γκιζέλης, (Phd Πολιτισμικός Ανθρωπολόγος, πρώην δ/ντης του Kέντρου Έρευνας της ελληνικής κοινωνίας της Aκαδημίας Αθηνών):

Η κρίση ειδικά στην Ελλάδα έχει τις βάσεις της στην εποχή που το ελληνικό κράτος απέκτησε την ανεξαρτησία του –η οποία αποκτήθηκε με την μεσολάβηση ξένων δυνάμεων που έκτοτε παρεμβαίνουν με ποικίλους τρόπους, όχι μονάχα πολιτικούς και οικονομικούς αλλά και κοινωνικούς.

Ακριβώς τότε δηλ. από το 1830 και μετά, με την προσπάθεια από τον Καποδίστρια και κατόπιν από την Βαυαρική εξουσία να δημιουργηθεί μια συγκεντρωτική διοίκηση, είχε ως αποτέλεσμα να καταστραφεί το κοινοτικό κύτταρο που υπήρχε στην Ελλάδα νωρίτερα: Από την μια πλευρά «η οικογένεια, ο Έλληνας, ο χριστιανός» και από την άλλη «ο Τούρκος, ο κατακτητής, ο μουσουλμάνος»! Αυτό καταργήθηκε!

Με αποτέλεσμα οι Έλληνες να στραφούν προς την οικογένεια, το μόνο κοινωνικό θεσμό που μπορούσαν να εμπιστευτούν και να δημιουργηθεί μια απέχθεια σχεδόν προς την έννοια του κράτους το οποίο το έβλεπαν ως κάτι ξένο προς αυτούς και το εκμεταλλεύονταν επίσης ως κάτι ξένο! Ακόμη και σήμερα, όταν διορίζεται κάποιος στο Δημόσιο λέμε «κατέλαβε θέση» στην τάδε δημόσια υπηρεσία! Με την έννοια της κατακτήσεως!

Για να αλλάξει αυτή η αντίληψη – νοοτροπία, για να σταματήσουν τα οικονομικά σκάνδαλα και η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, πρέπει να δημιουργηθούν ανάλογες εκπαιδευτικές συνθήκες. Δηλαδή καινούργιες γνωστικές κατηγορίες!

Η κρίση, είναι διαφορετική από μια κοινωνία σε μια άλλη. Στην Ελλάδα έχει αυτή την ιδιοτυπία. Αυτό το φαινόμενο δεν υπάρχει σε άλλες χώρες (ανεπτυγμένες). Είναι πραγματικά μοναδικό, αν και είναι φαινόμενο πολύ παραδοσιακών κοινωνιών! Αυτό το πολύ παραδοσιακό φαινόμενο, δημιουργεί πολλά προβλήματα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και ηθικά.

Μια παιδεία που θα αλλάξει αυτή τη νοοτροπία και τη στάση των Ελλήνων έναντι των συνανθρώπων τους ως προς θέματα κοινού ενδιαφέροντος πρέπει να είναι ο στόχος προς την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης!

Μανώλης Γλέζος, ήρωας της Εθνικής Αντίστασης – από τους ιδρυτές του ακτιβισμού στην Ευρώπη, συγγραφέας και πολιτικός:

[…] η ουσιαστική αιτία που έχει φέρει την Ελλάδα σ’ αυτή την κατάσταση, με την οικονομική κρίση και την κρίση θεσμών, είναι η έλλειψη εθνικής κυριαρχίας. Η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας είναι πια ένα αναμφισβήτητο γεγονός.

Επίσημα έχει αναφερθεί από την τ. Πρόεδρο της Βουλής Άννα Ψαρούδα Μπενάκη κατά την ανακήρυξη του Κάρολου Παπούλια ως Προέδρου Δημοκρατίας στις 12 Μαρτίου 2005. Το έχουν δηλώσει, επίσης, κατ’ επανάληψη οι διοικούντες το Διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ιδιαίτερα οι Υπουργοί της Γερμανίας. Συνεπώς το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η απόκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της.

Όσο γρηγορότερα την κατακτήσει, τόσο γρηγορότερα θα απαλλαγεί και από την κρίση θεσμών και από την οικονομική κρίση και θα απελευθερωθεί από την τραγωδία την οποία υφίσταται.»

Σωτήρης Δημητρίου, ανθρωπολόγος:

Όταν, το 1972, η ομάδα 17 ειδικών επιστημόνων με επικεφαλής τον Meadows ολοκλήρωσε το πρόγραμμα του MIT σχετικά με την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας, αιφνιδιάστηκε, αφού προέκυπτε ότι 4 βασικοί όροι:

α) εξάντληση των φυσικών πόρων,

β) ρύπανση του περιβάλλοντος,

γ) δημογραφικό και

δ) συνεχής αύξηση του ρυθμού της βιομηχανικής ανάπτυξης (αλλά και αντίστοιχη μείωση της κατανάλωσης),

οδηγούσαν το οικονομικό μας σύστημα στην υπέρβαση των ορίων του, με συνέπεια «παγκόσμιες αναταραχές» και «κοινωνική αποσύνθεση». Μέχρι το 1992 συντάχθηκαν συνολικά 10 παρόμοιες εκθέσεις σε παγκόσμια κλίμακα που συμφωνούσαν για την επερχόμενη δομική κρίση το 2008! Είναι θλιβερό όμως ότι πέσαμε θύματα του παράγοντα “Ιμαλάϊα”: βυθιστήκαμε σε μια πληθώρα πληροφοριών που όμως αποτέλεσαν κενό πληροφορίας!

Δοκιμάστηκαν πολλές διέξοδοι όπως η υιοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού, που όμως επιτάχυνε την υπέρβαση των ορίων του συστήματος!

Τα κεφάλαια περιόρισαν τις επενδύσεις τους στη βιομηχανική παραγωγή, έγιναν «λιμνάζοντα και αναζήτησαν την τύχη τους στις υπηρεσίες -συμπεριλαμβανομένων και των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα-, στις εξαγορές και στις συγχωνεύσεις, στους δανεισμούς (δηλ. στην τοκογλυφία) και στη σπέκουλα – κερδοσκοπία.

Η κρίση οδήγησε αφενός σε φαύλο κύκλο αδιεξόδου και αφετέρου στην αύξηση των κατασταλτικών μέτρων για τον κίνδυνο της «κοινωνικής αποσύνθεσης»!

Αναπόφευκτα, η οικονομική κρίση επηρεάζει σήμερα και άλλους κοινωνικούς τομείς, συνιστά γενική κρίση κουλτούρας (διαφθορά, βία, κ.ά,) και ευαισθητοποιεί όμως πολλά στρώματα, όπως έδειξε και ο Μάης του 68, που οι G7 αντέδρασαν με το συντηρητισμό (π.χ. πολλές νέες επιστήμες όπως κυβερνητική, βιονική, ευρετική κ.ά. εξαλείφτηκαν από τα πανεπιστήμια) και με την γενική παθητικοποίηση (π.χ. η κοινωνία της αφθονίας, σε συνεργασία με την TV, περιόρισαν το άτομο στη σφαίρα των ζωτικών αναγκών και του επίκαιρου).

Συνεπώς, το πρόβλημα της εξόδου από αυτήν την κρίση είναι το πώς θα ξεπεραστούν τα δεινά της αποδόμησης του συστήματος χωρίς ανεξέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις και πώς η αναδόμησή του θα συντονιστεί με την αναδόμηση του πολιτισμού μας, που είναι αναπόφευκτη.-

Η κρίση άλλωστε, είναι αλλαγή!  

Και τέλος από την Ελένη Νίνα, κλινικό ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια, λέχθηκαν τα εξής:

«Πένθος για τη δουλειά μας, για τα όνειρά μας, για τις αξίες μας, πένθος για την απώλεια ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής που είχε οργανώσει ο καθένας μας. Οι αλλαγές είναι κατακλυσμιαίες υπό μορφήν σοκ… Μοιάζει με την αναγγελία ενός αιφνίδιου θανάτου… κι ας είχαμε σημάδια, ενδείξεις και προβλέψεις καιρό πριν.

Εφησυχαζόμασταν και πιστεύαμε ότι θα την γλυτώσουμε όπως συμβαίνει με την ασθένεια και το θάνατο: «θα συμβεί στον διπλανό μας, αλλά όχι σε μας». Συνέβη όμως.. και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την ματαίωση και το πένθος.

Στο πένθος η πρώτη αντίδραση είναι η άρνηση, μετά όμως ακολουθούν συναισθήματα θυμού, οργής, πόνου, θρήνου, φόβου και τελικά: δραστηριοποιούνται μηχανισμοί άμυνας που οδηγούν στην αποδοχή της απώλειας και την συνέχιση της ζωής.

Αναφερόμενη στην αποδοχή της απώλειας δεν εννοώ μόνον την απώλεια χρημάτων, εργασίας και αγαθών, αλλά εννοώ και εύχομαι και την αποδοχή της απώλειας ενός συγκεκριμένου σκεπτικού.

Όταν ξέσπασε η κρίση η Ελλάδα έγινε το σύμπτωμα ενός νοσούντος οργανισμού, διότι βεβαίως το πρόβλημα ήταν και είναι παγκόσμιο. Πολλοί είπαν ότι λειτουργούμε για τα άλλα κράτη ως ένα παράδειγμα προς αποφυγήν. Έκτοτε διοικούμεθα μέσω της πολιτικής του εκφοβισμού, των απαγορεύσεων και του διωγμού, ως εκ τούτου μέχρι πρότινος η απάντηση του λαού ήταν η εκφοβιστική κινητοποίηση ενός φοβισμένου, διωκόμενου και οργισμένου λαού.

Τώρα όλοι δείχνουν παγωμένοι, σχεδόν ακίνητοι, βουτηγμένοι στο φόβο, στην καρδιά του θρήνου και του πένθους, που δυστυχώς δείχνει ότι θα κρατήσει πολύ.

Αυτή τη μακρά περίοδο πένθους, λοιπόν, χρειαζόμαστε, περισσότερο από ποτέ, σκεπτόμενους ανθρώπους απ’ όλους τους χώρους, που να αντιτάξουν την σκέψη, την δημιουργικότητα και τις προτάσεις τους στον εκφοβισμό και τη βία, που να προτρέψουν τους ανθρώπους να ‘ναι αλληλέγγυοι, να συνεχίσουν να ονειρεύονται, να μην απομονώνονται, να σκέπτονται, να μιλούν, να αλλάζουν.

Όλο το σύστημα –και όχι μόνο η Ελλάδα- έχει μπει σε τροχιά αλλαγής. Το ποιά δυναμική θέση θα κερδίσει είναι απρόβλεπτο, σίγουρα όμως θα υπάρξουν απώλειες.  Όλοι οι άνθρωποι πάνω στη γη πρέπει να αντιληφθούμε: Ότι σήμερα ζούμε μέσα στην απεριόριστη υποτίμηση παντός ηθικού δεδομένου, μέσα στη διαδικασία αύξουσας απώλειας αξιών και νοήματος, κατά την οποία το κυνήγι για το κέρδος καθιερώθηκε ως το υπέρτατο κριτήριο για τη ζωή και το οποίο, αν συνεχίσει έτσι, δεν είναι δυνατόν να τερματιστεί παρά μόνον καθιστώντας «έναν άνθρωπο» απόλυτο κύριο όλων των πραγμάτων.

Ο Γκορ Βιντάλ το περιέγραψε λακωνικά ως: «δεν μου αρκεί να κερδίσω, πρέπει ο άλλος να χάσει… να χάσει ει δυνατόν τα πάντα! Και μάλιστα μέσα από έναν σαδιστικό τρόπο».  Ο Πλάτων στους Νόμους λέει ότι ο άνθρωπος λόγω των αναγκών και των ικανοτήτων του, θέλει να χρησιμοποιήσει τo κάθε τι και γι’ αυτό καταλήγει να αποστερεί όλα τα πράγματα από την ουσιαστική τους αξία και έτσι γίνεται ο άνθρωπος χρήστης και όχι ο άνθρωπος του λόγου, της πράξης και του στοχασμού.

Και η ανθρωπότητα εξελίσσεται αργά ως προς τον εκπολιτισμό της. Διανύοντας αυτή την μακριά περίοδο αναταραχών, φτώχειας και απωλειών εύχομαι εμείς οι έλληνες να καταφέρουμε να προχωρήσουμε και να συμβάλλουμε σ’ ένα βήμα παρά πάνω ως προς την αλλαγή αυτού του σκεπτικού και τρόπου ζωής, ώστε τα παιδιά μας να μην εγκλωβιστούν στο πένθος, να μην βρουν μόνο καμένη γη και χρέη, αλλά και επίγνωση.

Ολόκληρη η οικονομία του πλανήτη είναι οικονομία σπατάλης, όπου έχει γίνει αναγκαίο να καταβροχθίζονται και να αχρηστεύονται τα πράγματα σχεδόν αμέσως μόλις παράγονται. Ο κόσμος, όμως, δεν συνίσταται μόνον από πράγματα που καταναλώνονται, αλλά και από πράγματα που χρησιμοποιούνται. Η φύση είναι μέγας χορηγός αγαθών, τα οποία φτάνουν για όλους, μακάρι η ανθρώπινη ζωή να μάθει να βολεύεται πάνω στη γη.»

Συνοψίζοντας:

Μέσω της αφήγησης, κατασκευάζουμε, ανακατασκευάζουμε και με κάποιους τρόπoυς επινοούμε συνεχώς, το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, προσπαθώντας να δώσουμε νόημα, λόγο – λογική στην ύπαρξή μας.

Δεν λέμε μόνο ότι γνωρίζουμε, δεν γράφουμε ότι γνωρίζουμε. Προσπαθούμε να μιλάμε, να γράφουμε, να αφηγούμαστε με κάθε τρόπο, για να μάθουμε και εμείς οι ίδιοι, μέσα από την ΕΜΠΕΙΡΙΑ της αφήγησης, που είναι τα πάντα!

Η ζωή, άλλωστε,  δεν είναι αυτή που έζησε κανείς αλλά αυτή που θυμάται και όπως τη θυμάται για να την αφηγηθεί, όπως έχει αναφέρει και ο συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές.

Προφανώς και η  Ιστορία μας δεν είναι αυτή που ζήσαμε, αλλά αυτή που θυμόμαστε, και όπως την θυμόμαστε, για να την αφηγηθούμε…

Καιρός να πάρουμε τα βιώματά μας, τις αφηγήσεις μας, στα χέρια μας. Καιρός να πάρουμε την Ιστορία μας στα χέρια μας.

Tο επαναστατικό κίνημα της Προφορικής Ιστορίας δημιουργείται και αναπτύσσεται γοργά στη χώρα μας, και παγκοσμίως, με την βοήθεια των ειδικών, για να φτιάξουμε ένα νέο αφήγημα, όχι μόνο για το παρελθόν μας, αλλά και για το παρόν μας, και κυρίως για το μέλλον μας.-

Κρυσταλία Πατούλη, δημοσιογράφος – σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων

Παραπομπές:

*Ομιλία στο Πρόγραμμα HOPE II, στις 13/12/13 (Πρόγραμμα «ΕΛΠΙΔΑ» – Η ιστορία των απαρχών του παρελθόντος της Ευρώπης, του δήμου Χαϊδαρίου, που υλοποιείται με στόχο να αποδοθεί τιμή στην ιστορική μνήμη των θυμάτων του Ναζισμού, με την υποστήριξη του Προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Ευρώπη για τους Πολίτες»)

Ποιοί κόπροι του Αυγεία; Της Κρυσταλίας Πατούλη

08:42, 01 Δεκ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/144310

[…] Ποιοί κόπροι του Αυγεία; Ούτε ο Ηρακλής πια δεν μας σώζει, αν δεν αποφασίσουμε πως ότι μας αφορά, δεν το εσωτερικεύουμε αγνοώντας το, σαν να το αφοδεύουμε, ούτε το κρύβουμε στα άδυτα της Ιστορίας μας, αλλά το διαχειριζόμαστε, το φροντίζουμε, και κυρίως έχουμε την ευθύνη και το χρέος να μην το φορτώσουμε στους επόμενους, νίπτοντας για άλλη μια φορά τας χείρας μας και πέφτοντας σε ύπνο υπέρ δικαίων(αλλά όχι κατά αδίκων) […]
Από την Κρυσταλία Πατούλη

«Τα λεφτά δεν κάνουν την ευτυχία, αλλά σε γλυτώνουν από πολλές δυστυχίες» αυτό λέει ο σοφός λαός. Και όταν μιλάει αυτός ο λαός, το έχει τσεκάρει πρώτα στο πετσί του.

Η ζωή έτσι κι αλλιώς έχει τόσες ματαιώσεις, τόσες μεταβάσεις, τόσες απώλειες και τόσα τραύματα, που για να τα διαχειριστεί κάποιος χρειάζεται όλους τους φιλοσόφους μαζί σε συνέδριο, όλους τους βούδες σε διαλογισμό, και τους καλλιτέχνες σε ντελίριο δημιουργικότητας.

Επιπλέον, δεν γεννιούνται και όλοι στις καλύτερες συνθήκες. Κάποιο πένθος κουβαλάνε με το καλημέρα σας, κάποιο χωρισμό γονιών, ή κάποια χρόνια ασθένεια αγαπημένου προσώπου, ακόμα και προσωπική, δική τους.

Όλα αυτά αν προσθέσεις και την αγωνία της επιβίωσης, όπως και τις απογοητεύσεις, τις συνεχείς δυσκολίες εναλλαγής ευθυνών, εκπαιδεύσεων, εργασιών, γίνονται ένα εκρηκτικό μείγμα… ζωής, από συνεχείς κρίσεις, δηλαδή συνεχείς αλλαγές.

Στα 18 του ένας μέσος πολίτης εκτός από το προσωπικό αυτό κοκτέιλ, οικογενειακών και κοινωνικών προβλημάτων, που περιέχει μία τεράστια γκάμα από γιγαντιαία πασλ σπαζοκεφαλιάς, καλείται να αποχαιρετίσει και να πενθήσει τον προηγούμενο ανήλικο τρόπο ζωής του για να επενδύσει σε έναν νέο μέσα στην «κοινότητα» των ενηλίκων(την αγγελικά πλασμένη).

Τα οποία πασλ πρέπει μάλιστα πρώτα να τα ανακαλύψει, να τα αποδεχτεί, και κατόπιν να αφιερώσει τη ζωή του για να βρει τις λύσεις ώστε να συνθέσει τα κομμάτια, αφού -λέμε τώρα- ξεπεράσει το φόβο των αλλαγών κάθε τέτοιας κρίσης και την δήθεν επικινδυνότητά τους.

Μια απλή μετάβαση ζωής, θα πεί κανείς. Η πρώτη σημαντικότερη, ίσως, μετά το πέρασμα από την προσχολική στην οργανωμένη σχολική ζωή που προστέθηκε κι αυτή σε αντιστοιχία με το σχετικό ή ολοκληρωτικό οικογενειακό του χάος.

Δεν γνωρίζω κανέναν άνθρωπο χωρίς μικρά ή μεγάλα προβλήματα, και δυστυχώς, μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους, πάρα πολλοί, χρειάζονταν να ψάχνουν καθημερινά και την τροφή τους…

Και η κυριότερη τροφή του ανθρώπου, εκτός από τον επιούσιο, είναι οι σχέσεις του, και δεν ξεκινά κανείς τη ζωή του –επίσης- με τις καλύτερες των συνθηκών και σε αυτόν τον τομέα.

Λίγοι, ελάχιστοι γονείς γνωρίζουν όταν αποφασίζουν να γεννήσουν ένα παιδί, ότι το άλλο παιδί, εκείνο που έχουν μέσα τους -το συνήθως αυτοεξόριστο στη μαύρη τρύπα του ασυνειδήτου τους- θα καθορίσει εν πολλοίς το μελλοντικό νεογέννητό τους, που φορτώνεται επιπλέον στις περισσότερες περιπτώσεις να τους ενηλικιώσει, αντί για το άκρως αντίθετο.

Νομίζουν, οι άνθρωποι, ότι επειδή βρήκαν έναν κάποιο τρόπο διαβίωσης -κι αν τον βρήκαν κι αυτόν- αυτόματα έχουν γίνει ειδικοί στην αναπαραγωγή ενήλικης ζωής, και άξιοι στην διαιώνιση του είδους…

Ελάχιστοι γονείς όμως έχουν συναίσθηση τι κάνουν. Οι περισσότεροι αυτοσχεδιάζουν εξ αρχής, με δραματικά αποτελέσματα, που τα παιδιά τους επιβαρύνονται να τα διαλευκάνουν.

Η απουσία συνείδησης της σοβαρότητας που απαιτεί η πραγματικότητα, και κάθε κίνηση που αφορά όχι μόνον εκείνον που την επιχειρεί αλλά υποχρεωτικά αφορά και τους γόνους του, είναι ο κανόνας.

Μανάδες και πατεράδες ανέτοιμοι να μεγαλώσουν παιδιά, ουσιαστικά ανέτοιμοι να μεγαλώσουν τούς ίδιους τούς εαυτούς τους, με τις καλύτερες -ομολογουμένως- προθέσεις που… γίνονται και τα μεγαλύτερα εγκλήματα, γεννάνε ζωές κυρίως για να τις φορτώσουν τελικά με την ευθύνη και το δικό τους χρέος.

Χρήζονται συνήθως μάλιστα κάποιοι από αυτούς και ήρωες -όσοι αναγκάζονται να γίνουν, επειδή μεγάλωσαν παιδιά εν τέλει σε αντίξοες συνθήκες- μη έχοντας γνώση ότι αναγκάζουν με αυτόν τον τρόπο και τα παιδιά τους να γίνουν διπλά ήρωες.

Τα περισσότερα παιδιά, μεγαλώνουν τα ίδια τους γονείς τους, πολλές φορές θυσιαζόμενα στην κυριολεξία, παίρνοντας τη θέση που θα έπρεπε οι ίδιοι αυτοί γονείς να πάρουν ακόμα και σε ένα ψυχιατρείο ή και σε έναν τάφο.

Και βέβαια το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι ίδιοι αυτοί γονείς για τους δικούς τους με τη σειρά τους, αλλά και οι γονείς των γονιών τους και πάει λέγοντας μέχρι τον Αδάμ και την Εύα…  Η κάθε γενιά ες αεί μεταφέρει τα προβλήματά της στην άλλη, όπως και τις ύβρεις της, άρα και τη μοίρα της.

Ελαχιστοι εργάζονται στην ανθρωπότητα για να σταματήσουν αυτή την αέναη σκυταλοδρομία της Ατρόπου, αυτού του κακού που σέρνεται από γενεόγραμμα σε γενεόγραμμα, και οι πλείστοι από αυτούς το κάνουν από έσχατη ανάγκη και όχι από επίγνωση.

Γιατί ελάχιστοι επίσης άντεξαν να αναγνωρίσουν μέσα τους όλα αυτά που απέκτησαν από τους προηγούμενους ώστε να προσπαθήσουν να τα διαχειριστούν για να διαφοροποιηθούν, να μην ταυτιστούν μαζί τους, να μην συνεχίσουν τα δράματά τους και κυρίως να μην τα κληροδοτήσουν με τη σειρά τους στους επόμενους.

Τα σκληρά μηνύματα των παιδιών, που ενστικτωδώς στέλνουν, πριν γίνουν σαν τα μούτρα μας, ακόμα και μέσα από βίαιες κινήσεις, κι όχι μόνο στους δρόμους, στο σχολείο, αλλά και στο σώμα τους και στην ψυχή τους (ως ψυχοσωματικές ασθένειες ή ακόμα και πολλών ειδών επίσης ψυχοσωματικές εξαρτήσεις) σαν καθρέφτισμα των γονεϊκών αλλά και των κοινωνικών τους συστημάτων, ερμηνεύεται από εμάς ως ανωριμότητα, και όχι ως ιερή σοφία, σύμπτωμα – καμπάνα διάγνωσης του επικίνδυνα άρρωστου περιβάλλοντός μας.

Ο Δεκέμβρης του 2008, ήταν μια τέτοια ηχηρή καμπανιά για την νοσηρή κοινωνία μας, αλλά για άλλη μια φορά οι… μεγάλοι την εξέλαβαν ως ασθένεια εκείνων που την… βάρεσαν.

Στον 21ο αιώνα, μετά από τόσες επιστημονικές ανακαλύψεις, τόση γνώση, και τόση πρόοδο τεχνολογική, το ασυνείδητο των ανθρώπων, όπως και το συλλογικό ασυνείδητο, μοιάζει να είναι το μεγαλύτερο ταμπού.

Αν σκεφτούμε γιατί, τότε θα αναγκαστούμε να δεχτούμε, ότι τελικά την πραγματικότητα την άντεξαν αυτοί οι πολύ λίγοι σε αυτόν τον πλανήτη, και ακόμα πιο λίγοι την διαχειρίστηκαν γι’ αυτό και τους χρωστάμε σχεδόν όσα καταφέραμε να έχουμε, σχεδόν δηλαδή τα πάντα.

Μην αναρωτιόμαστε λοιπόν σήμερα, γιατί φτάσαμε σε αυτό το παγκόσμιο αδιέξοδο της κρίσης(που απαιτεί αλλαγή), όταν γύρω μας ο κόσμος μοιάζει σχεδόν εκτός πραγματικότητας, όταν οι εξουσίες μοιάζουν εν πολλοίς λοβοτομημένες, οι πνευματικοί ταγοί αυτιστικά παιδιά, οι εκπαιδευτικοί σε νεύρωση, και οι καλλιτέχνες σε μετατραυματικό στρες.

Όταν ψάξει κανείς τον εαυτό του, δεν θα βρει τον εαυτό του αλλά όλους τους άλλους, τους μικρούς και τους μεγάλους, γιατί ο κόσμος είναι ένας, και δεν πέθανε κανένας, λέει το τραγούδι. Και οι περισσότεροι ενήλικοι έχουν χάσει τον εαυτό τους προ καιρού, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Άρα, έχουν χάσει και την ολοκληρωμένη εικόνα της πραγματικότητας.

Κι όταν ο καθένας από εμάς, απαξίωσε κάποτε να κοιτάξει μέσα του, γιατί δεν άντεξε αυτήν την πραγματικότητα που κληρονόμησε αλλά και που ο ίδιος έφτιαξε, και που ο ίδιος διαχειρίστηκε αν και στο ελάχιστο,  μην έχει απορία που γύρω του συμβαίνει ήδη το αδιανόητο.

Ναι, η πραγματικότητα δεν αντέχεται σήμερα. Κι αν δεν αντέχεται, είναι γιατί τόσα χρόνια η ανθρωπότητα, δεν άντεξε να την διαχειριστεί πραγματικά. Μια ζωή την πέταγε στους επόμενους. Μια ζωή την πέταγε στη μαύρη τρύπα του ασυνειδήτου που το κατάντησε χωματερή ζωής.

Την πηγή της δημιουργικότητάς μας, των βασικών δεξιοτήτων της ζωής μας, τη δύναμη των βιωμάτων μας, ότι πιο πολύτιμο είχαμε, έχουμε και θα έχουμε, το μετατρέψαμε σε φρεάτιο απορριμμάτων.

Από γενιά σε γενιά, κρύβουμε αυτόν τον τάφο όλων των αδιαχείριστων απωθημένων μας, και σήμερα ήρθε η ώρα να τον ανοίξουμε, να τον αντιμετωπίσουμε, να τον ξεκαθαρίσουμε, γιατί αλλιώς απλά θα πνιγούμε μέσα σ’ αυτόν το βόθρο που φτιάξαμε μόνοι μας.

Ποιοί κόπροι του Αυγεία; Ούτε ο Ηρακλής πια δεν μας σώζει, αν δεν αποφασίσουμε πως ότι μας αφορά, δεν το εσωτερικεύουμε αγνοώντας το, σαν να το αφοδεύουμε, ούτε το κρύβουμε στα άδυτα της Ιστορίας μας, αλλά το διαχειριζόμαστε, το φροντίζουμε, και κυρίως έχουμε την ευθύνη και το χρέος να μην το φορτώσουμε στους επόμενους, νίπτοντας για άλλη μια φορά τας χείρας μας και πέφτοντας σε ύπνο υπέρ δικαίων(αλλά όχι κατά αδίκων).-

Σχετικά Άρθρα

23/11/2013
21/11/2013

 

Ο ανεκτίμητος θησαυρός του Χρόνη Μίσσιου. Της Κρυσταλίας Πατούλη

07:15, 21 Νοε 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/143653
xronismissiosdphfpasdogfiog

[…] έναν χρόνο μετά το θάνατό του, βλέπω όσα μας άφησε ως παρακαταθήκη, αυτός ο Έλληνας φιλόσοφος και ποιητής της ζωής, σαν ένα ανεκτίμητο θησαυρό, που κρύβει όχι μόνο τη μοναδική διέξοδο από την παγκόσμια κρίση και το μοναδικό τρόπο σωτηρίας του ανθρώπου και της κοινωνίας μας, αλλά και τον μοναδικό τρόπο σωτηρίας της φύσης’ της ίδιας της Ζωής.
Από την Κρυσταλία Πατούλη

Σύμφωνα με μια από τις πιο αναλυτικές απαντήσεις της Έρευνας για την Κρίση που συμμετείχε και ο Χρόνης Μίσσιος, οι ηγέτες των βιομηχανικών χωρών, είχαν ήδη από το 1972 στα χέρια τους μελέτες από 17 επιστήμονες που γνωστοποιούσαν την απειλή επερχόμενης παγκόσμιας κρίσης από υπέρβαση των ορίων του βιομηχανικού συστήματος, άρα την απειλή δομικής κρίσης.

Οι εν λόγω μελετητές διαπίστωναν, ότι κύριοι παράγοντες αυτής της κρίσης που μας απειλούσε από τότε, ήταν:

  • α) η εξάντληση των φυσικών πόρων,
  • β) η μόλυνση του περιβάλλοντος,
  • γ) η συνεχής αύξηση του ρυθμού της βιομηχανικής παραγωγής
  • και δ) η δημογραφική έκρηξη.

Στη συνέχεια, άλλη ομάδα μελετητών συμφώνησε επίσης, ότι με την πολιτική που ασκείται παγκοσμίως, με βασικό στόχο την κερδοσκοπία, το σύστημα ξεπερνά τόσο τα όρια του, που όχι μόνο οδεύουμε σε παγκόσμια οικονομική κρίση, μα και σε περιβαλλοντική.

Με άλλα λόγια, εκβιάσαμε τη φύση να παράγει με μηχανικούς τρόπους προϊόντα για την επιβίωσή μας, διαπράξαμε ύβρη -που δεν αφορούσε μόνο την… απαξιωμένη ηθική μας- υπερβαίνοντας τους φυσικούς κύκλους της γης και των πλασμάτων της, για την υπερκατανάλωση. Όχι, είπαμε, δεν θα έχουμε μόνο κάθε Αύγουστο σταφύλια, αλλά κάθε μέρα!

Παράλληλα, αχρηστέψαμε τα χέρια και τη σοφία της εμπειρικής γνώσης των απλών εργατών, και βάλαμε τα ηλεκτροκίνητα γρανάζια να γυρνάνε με φρενήρεις ρυθμούς για την αισχροκέρδεια, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι και να χάνουν τη δουλειά τους μέρα με τη μέρα, αλλά και να μην έχουν τα απαιτούμενα χρήματα για να αγοραστεί όλη αυτή η… υπερπαραγωγή, χωρίς τα περίφημα δάνεια.

Μ’ αυτήν την λογική της απόλυτης ελευθερίας της αγοράς:

  • Ενώ παρατηρούμε ότι μεγάλο μέρος της γης μένει αναξιοποίητο με χιλιάδες στέρφα στρέμματα…
  • …οι άνθρωποι χάνουν την εργασία τους και ψάχνουν να βρουν εναγωνίως χρήματα (λες και τρώγονται) για να επιβιώσουν, με κάθε τρόπο.
  • Το υβριστικό δε σχέδιο υπερπαραγωγής και υπερκατανάλωσης απέβη εξ ολοκλήρου λανθασμένο, διότι όταν παράγεις κάτι που θέλεις να το ανταλλάξεις με χρήμα, τότε θα έπρεπε να σε ενδιαφέρει και ο τρόπος της παραγωγής του σε σχέση με την κοινωνία,  η οποία χρειάζεται να έχει τα ανάλογα χρήματα ώστε να γίνει η ανταλλαγή.

Μένουν αργά ή γρήγορα λοιπόν όλοι αυτοί οι… υπερπαραγωγοί με τα προϊόντα τους σε αχρηστία, οι άνθρωποι να πεινάνε, και οι τράπεζες σαν κοράκια να λυσσάνε για συνεχή επικράτηση της απόλυτης εξουσίας τους –εφόσον το χρήμα κυριαρχεί στο παρανοϊκό σχέδιο των ισχυρών του καπιταλισμού, που αγνόησαν τον κώδωνα κινδύνου.

Η κοινωνία από την άλλη πλευρά, που για κάποιο διάστημα -μέσα σε αυτό το σχέδιο εντέλει καταστροφής του κόσμου- ευημερούσε, ναρκώθηκε, και ξέχασε όχι μόνο πως βγαίνει πραγματικά το ψωμί –και όχι το παντεσπάνι-, όχι μόνο πώς βγαίνει ο επιούσιος: από την ίδια τη φύση, αλλά ξέχασε και την δύναμή της, ως μοχλού όχι απλά των όποιων αλλαγών προς την εξέλιξή της, αλλά και του ελέγχου της εξουσίας της.

Και τώρα, αυτή η ίδια κοινωνία, μοιάζει να προσπαθεί στράτα στράτα να ξαναθυμηθεί το βάδισμά της ως βασικού εντολέα της Πολιτικής και των πολιτικών που δήθεν την αντιπροσωπεύουν.

Η πολιτική φαίνεται πλέον να ηττήθηκε κατά κράτος. Όχι οι πολιτικοί μόνο, μα και η πολιτική, οι πολίτες. Τα ηνία μοιάζει να τα έχει η οικονομία. Όποιοι κατάφεραν σ’ αυτό το καρναβάλι να ορίζουνε το χυδαίο παιχνίδι, τώρα θέλουν και να κυβερνάνε.

Η Ιστορία δείχνει να γύρισε ήδη πολύ πίσω, τότε που κάποιοι ελάχιστοι εξουσίαζαν με την καταστολή και την τυραννία τους λαούς και τους πολιτισμούς τους.  Και το χειρότερο, η αντίστροφη μέτρηση της επιβίωσης όχι μόνο των ίδιων των κατοίκων του πλανήτη, αλλά του σπιτιού που τους φιλοξενεί, η φύση, κινδυνεύει οφθαλμοφανώς δίνοντας πολλά μηνύματα SOS, μάταια.

Διότι μάταια και εκείνοι οι μελετητές, είχαν επιστήσει επανειλημμένως την προσοχή στους αρχηγούς των μεγάλων κρατών του κόσμου, μάταια και οι ελάχιστοι επιστήμονες κάθε εθνικότητας έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου από την πλευρά της δικής τους οπτικής.

Υπήρχαν όμως και κάποιοι ελάχιστοι διανοούμενοι όπως ο Χρόνης Μίσσιος, που επαναλάμβανε με κάθε ευκαιρία, «να πάρουμε τα βουνά, να ξαναεποικήσουμε τους τόπους μας», αφήνοντας τις πόλεις, γυρίζοντας το βλέμμα μας προς τον παλιό τρόπο ζωής για να πάρουμε μαζί μας ότι χρήσιμο απαξιώσαμε, αλλά και από τα νέα στοιχεία διαβίωσης και επιβίωσης, αποτάσσοντας πλέον τον υπερκαταναλωτισμό και το αντίστοιχο life style που τον συνοδεύει.

Μάταια αυτοί οι ελάχιστοι μιλούσαν και για την ανθρωπιά που χάνεται, για τις σχέσεις που χάνονται, για τις αξίες που χάνονται, για τις αξίες ζωής και θανάτου.

Στις μέρες μας άλλωστε όπως είχε πει ο Μίσσιος, «η κοινωνία δείχνει να έχει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!» και στη θέση της αποφασίζουν η εξουσία με τους υποστηρικτές της: Τις τράπεζες. Γι’ αυτό και πλέον η κοινωνία και η δύναμή της να προστατεύει τη δημοκρατία και τις αξίες της, κινδυνεύει όπως όλα δείχνουν να αφανιστεί.

Σ’ αυτή την παγκόσμια κρίση, όπου οδεύουμε προς τον όλεθρο, εφόσον καμία κίνηση, από κανένα κράτος, δεν κατευθύνεται προς την αναδόμηση του υπάρχοντος συστήματος που δημιούργησε αυτή την κρίση, όπως και προς την ανατροπή μοιραία όλου μας του πολιτισμού, υπήρξαν κάποιοι που έδειξαν προς τα πού θα πρέπει να γυρίσουμε την πυξίδα μας, για να σωθούμε.

Ο Χρόνης Μίσσιος, ήταν ένας από αυτούς τους μοναδικούς που εξέφρασε ίσως για πρώτη φορά σε σύνθεση και με ολισθικό τρόπο, όλη αυτή τη γνώση του προηγούμενου αιώνα και του παρόντα που διανύουμε, με το έργο του αλλά κυρίως με τη στάση της ζωής του, προσπαθώντας να μας πληροφορήσει, να μας ενεργοποιήσει, να μας ταρακουνήσει και κυρίως να μας ευαισθητοποιήσει, για το σαθρό μέλλον που διαφαίνεται μπροστά μας, για το κακοποιημένο παρόν μας, αλλά και για τη λύση για τη σωτηρία της θνητής ζωής μας.

Επιπλέον, πέρα από μεγάλος διανοητής, αντιστασιακός αγωνιστής, εμβληματική μορφή της αριστεράς, ακτιβιστής οικολόγος, λογοτέχνης, και θαυμαστός αφηγητής, ήταν και ο μόνος άνθρωπος που μπορώ να πω ότι γνώρισα στη ζωή μου, του οποίου το ανεκτίμητο έργο αλλά και η πρωτοπορειακή του δράση -εφόσον μίλησε για εκείνα που μόλις σήμερα σιγά σιγά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι παγκοσμίως- όλη αυτή η πνευματική κληρονομιά που άφησε, ήταν ίσως πιο μικρή από τον ίδιο ως άνθρωπο και ως προσωπικότητα.

Γιατί ο Χρόνης Μίσσιος, αντιπροσώπευε, ό,τι θα μπορούσε να γίνει κάποτε, όποιος θα ήθελε να λέγεται άνθρωπος. Κι όχι μόνο αυτό… Για την ακρίβεια, όπως μου είπε ένας αναγνώστης του, ο Γιώργος Βασιλογιώργης: Ο Μίσσιος είναι ο συγγραφέας, ο άνθρωπος, ο αγωνιστής, που ποτέ δεν «εξαργύρωσε» τους αγώνες του, είναι ο Έλληνας φιλόσοφος του αιώνα μας, είναι ο ποιητής της ζωής…«

Για όλα αυτά, έναν χρόνο μετά το θάνατό του, βλέπω όσα μας άφησε ως παρακαταθήκη, αυτός ο Έλληνας φιλόσοφος και ποιητής της ζωής, σαν ένα ανεκτίμητο θησαυρό, που κρύβει όχι μόνο τη μοναδική διέξοδο από την παγκόσμια κρίση και το μοναδικό τρόπο σωτηρίας του ανθρώπου και της κοινωνίας μας, αλλά και τον μοναδικό τρόπο σωτηρίας της φύσης’ της ίδιας της Ζωής:

[…] Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος:
Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:

Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουση της βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!

Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε! […] Χρόνης Μίσσιος


Διαβάστε επίσης στο Tvxs:

Σχετικά Άρθρα

31/01/2011
02/07/2013
02/02/2012

Ο Αρχάγγελος της κοινωνίας μας…

crystalia_missios

Είναι -και όχι ήταν- ο μοναδικός που γνώρισα στη ζωή μου, του οποίου το ανεκτίμητο έργο, ο αγώνας του, αλλά και η πρωτοπορειακή του δράση -αφού μίλησε για πράγματα (τα οποία μάλιστα συμβάδιζαν και απόλυτα με τον καθημερινό τρόπο της ζωής του) που μόλις σήμερα σιγά σιγά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται κάποιοι παγκοσμίως- όλος αυτός ο θησαυρός… που μας άφησε κληρονομιά, ήταν ίσως πιο… λίγος από τον ίδιον σαν Άνθρωπο, για όσους είχαν την τύχη να τον έχουν γνωρίσει.

Γιατί ο Χρόνης Μίσσιος, ήταν ό,τι θα μπορούσε να γίνει κάποτε… αυτός που θα ήθελε να λέγεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Γι αυτό για μένα, ήταν ο… Αρχάγγελος της κοινωνίας μας. Έτσι τον έλεγα. Αρχάγγελο. Και έτσι θα τον λέω πάντα…

Ο ανεκτίμητος θησαυρός του Χρόνη Μίσσιου. Της Κρυσταλίας Πατούλη


ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ: «ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΝΑ ΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙ» – http://chronismissios.wordpress.com/

υγ. Αύριο η επέτειος του πρώτου χρόνου από τον αβάσταχτο θάνατό του.

Τις αξίες μου, τις οφείλω στο Πολυτεχνείο

10:23, 17 Νοε 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/143431

nov-12

[…] Yγ.3. Τα «παιδιά του Πολυτεχνείου» τα βάλανε με τη χούντα. Aν τη ρίξανε ή όχι, όπως πολλοί σχολιάζουν κάθε τέτοια μέρα, ποσώς με ενδιαφέρει. Αυτή η μπακαλική μετρήματος κουκιών είναι για λογιστικές άλογες μηχανές και όχι για ανθρώπους – πολίτες. Με ενδιαφέρει περισσότερο ποιοί απαθείς αντίθετα δεν έκαναν τίποτε για να ρίξουν τη χούντα. Αυτούς μάλιστα. Να τους βρούμε και να τους μετρήσουμε. Σαν κουκιά.
Συνοψίζοντας: τα παιδιά του Πολυτεχνείου τα βάλανε με τη χούντα, και σώσανε την αξιοπρέπεια και τις αξίες ενός λαού – που κατά πλειοψηφία την ανεχόταν και την στήριζε. Αυτήν την αξιοπρέπεια ποιός λογισταράς τολμάει να τη μετρήσει;
Της Κρυσταλίας Πατούλη

Βλέπω τη φωτογραφία του Παναγούλη στα δικαστήρια της χούντας.

Ένα… παλληκαράκι ήταν, κι όμως δεν δίστασε να τα βάλει -χωρίς πλάτες- μ’ όλο το φασισταριό, για να καταδικαστεί δις εις θάνατον!

Κι ο Κοροβέσης επίσης για παράδειγμα, ήταν κάπου στα 26, όταν τον έπιασαν και τον βασάνισαν.

Νέα παιδιά ήταν και δεν φοβήθηκαν αυτή τη χούντα που εξόριζε, βίαζε, σκότωνε, άφηνε ανάπηρους από το ξύλο.

«Μιλώ στη Παναγιά και τον Κριτή σου
τα χρόνια σου μετρώ με τον καημό
μα πες μου αν έχει ο βασανιστής σου
αν έχει μάτια, στόμα και λαιμό»*

Έτσι κι αυτά τα «παιδιά του Πολυτεχνείου», δημιούργησαν αυθόρμητα μια μεγαλειώδη εξέγερση, που επηρέασε στον πυρήνα της και τη γενιά μου.

Εκείνη την εποχή η καταστολή και η τιμωρία ήταν στην ημερήσια διάταξη. Στα Γυμνάσια Θηλέων π.χ. αν υπήρχε ποδιά που σηκωνόταν πάνω από το γόνατο, η μαθήτρια έβγαινε στην σημαία απ’ το αυτί για μία διαπόμπευση πριν την στείλουν σπίτι της και αφού πρώτα της σκίσουν μπροστά σε όλους το στρίφωμα με τα χέρια τους.

Θυμάμαι είχαν φερθεί ανάλογα σε μια μαθήτρια της έκτης Γυμνασίου την οποία θεωρούσαν αριστερή, αλλά την επόμενη μέρα τους περίμενε η έκπληξη. Κοκκίνισε το προαύλιο. Όλα τα τμήματα της τάξης της είχαν συνεννοηθεί να φορέσουν ότι κόκκινο είχαν στις ντουλάπες τους. Κόκκινα παλτά, κόκκινα κασκόλ, κόκκινα σκουφιά, κόκκινα παπούτσια, κόκκινες κάλτσες.

Στην οικογένειά μου κατά κανόνα δεν υπήρχαν αριστεροί, εκτός από το μικρό αδελφό της γιαγιάς μου που πέθανε μόλις 40 χρονών, λίγο μετά από την επιστροφή του από τη Μακρόνησο, παρόλο που ήταν στα νιάτα του πρωταθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης.

Όσο για το 1973, και τη 17η Νοεμβρίου, μία συγγενής μας που έκανε μια από τις σπάνιες επισκέψεις στο σπίτι μας έβριζε εκείνη τη μέρα τους φοιτητές αλήτες που κάνουν φασαρίες, εγκληματικά στοιχεία, εχθρούς της πατρίδος!

Ήθελε την ησυχία και την ευημερία της: της δικής της και της οικογένειάς της. Κάτι παρόμοιο που ήθελε και η πλειοψηφία των Ελλήνων, την ίδια ώρα που άνθρωποι σαν τον Χρόνη Μίσσιο σάπιζαν στις φυλακές.

Σήμερα μπορώ πια να ομολογήσω, ότι δεν είχα την τύχη να δω ποτέ στα μάτια ενός δεξιού -σαν και εκείνη τη μακρινή θεία μου- την επίγνωση ή έστω την απορία για το τι γίνεται δίπλα του. Μου έδιναν από τόσο μικρή την εντύπωση -και την ίδια εντύπωση μου δίνουν μέχρι σήμερα- ότι περνούν οι περισσότεροι από αυτή τη ζωή και δεν τους αγγίζει τίποτε έξω από την πόρτα τους.

Αργότερα αυτή η ίδια πλειοψηφία, ψήφιζε και το Πασόκ και διόριζε σωρηδόν τα παιδιά της στο δημόσιο. Πλέον γιόρταζε… εκείνους τους αλήτες της, αλλά ποτέ δεν τους τιμούσε με αντίστοιχες πράξεις.

Αντίθετα, σε εκείνους που βρήκα στα μάτια τους την συνείδηση για το τι συνέβαινε δίπλα τους, ήταν άνθρωποι που ανήκαν στην μαχόμενη αριστερά αλλά και στην μαχόμενη… επιβίωση.

Ήταν εκείνοι που προσπαθούσαν τουλάχιστον να ενηλικιωθούν κοινωνικά, όταν όλοι γύρω τους έμεναν –το λιγότερο- κακομαθημένα, αυτιστικά παιδιά, με ψυχικές αναπηρίες προερχόμενες από έναν υπερτροφικό εγωισμό – ατομισμό, και αδυναμία να αντιληφθούν σε σύνολο την πραγματικότητα.

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν για τα αυτονόητα, προσπαθώντας απλά να παραμείνουν πολίτες, πολεμήθηκαν έως σύνθλιψης γι’ αυτό τους το ελάττωμα.

Πιτσιρίκι 12 χρονών και 11 μηνών ήμουν εκείνο το Νοέμβριο, τέσσερα χρόνια ακριβώς μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, επί δεξιάς κυβέρνησης, που συνέβαιναν τα γνωστά. Καταπίεση, υποκρισία, απαγορεύσεις, θρασύτατες δηλώσεις καθηγητών μέσα σε τάξη ότι «δεν υπάρχουν στην Ελλάδα φτωχοί!», διαστρέβλωση της ιστορίας, συντήρηση, και με τα κατηχητικά σε άνθιση, ενώ δεν επιτρεπόταν απουσία τη μέρα του Πολυτεχνείου για συμμετοχή στην ήδη καθιερωμένη πορεία.

Οι καθηγητές μάς κυνηγούσαν στις σκάλες, τραβώντας μας απ’ το μαλλί, βρίζοντάς μας αλήτισσες, επειδή προσπαθούσαμε να φύγουμε, να πηδήξουμε από τα κάγκελα του κτιρίου για να κατευθυνθούμε προς την Πατησίων.

Το μόνο που θέλαμε -όπως το αντιλαμβανόμαστε σαν ανήλικα ακόμη παιδιά- ήταν να κάνουμε κάτι και ‘μεις, έστω συμβολικά, για εκείνους τους φοιτητές που φώναζαν αυτό το: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», εφόσον τίποτα από αυτά τα τρία δεν είχαμε κι ούτε γνωρίζαμε πώς να τα αποκτήσουμε.

Μέσα στη φασαρία, κυρίως των μαθητριών του Λυκείου, εμείς τα γυμνασιοκόριτσα –ως πιο καθυστερημένα στην ενημέρωση και τη δράση- ήμασταν στην αίθουσα του Β4, σε ένα διάλειμμα ανοργάνωτης και άτυπης σύσκεψης. Με την πλάτη γυρισμένη στην πόρτα, προσπαθούσα να μεταπείσω πολλές από τις συμμαθήτριές μου που φοβόντουσαν να το σκάσουν, ενώ συγχρόνως ανακοίνωνα το σχέδιο για την απόδρασή μας.

Μιλούσα δυνατά, λέγοντας ότι αν δεν πάμε στο Πολυτεχνείο θα είναι ντροπή μας, αλλά πριν ακόμα τελειώσω τη φράση μου, είδα τις συμμαθήτριές μου να παγώνουν και ν’ ασπρίζουν περισσότερο κι από τους άσπρους γιακάδες της ποδιάς τους.

Πίσω μου ήταν η Γυμνασιάρχισσα, μα πριν προλάβω να γυρίσω για να το διαπιστώσω, άκουσα να με εγκαλεί μ’ εκείνο το στάνταρ φασιστικό ύφος εξουσίας – κατάλοιπο της επταετίας που δεν κρυβόταν με τίποτα: «Ποια είσαι εσύ; Το όνομά σου!». Αλλά πριν καν απαντήσω, μαινόμενη θα διέταζε: «Έξω αμέσως! Και αύριο με τον πατέρα σου!».

«Δεν έχω πατέρα» θα απαντούσα και τότε εκείνη ακόμα πιο οργισμένη, κτυπώντας με λύσσα το χέρι της στην πρώτη σειρά των θρανίων θα γρύλιζε με ύφος αηδίας: «Γι’ αυτό είσαι έτσι!». Η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που χει κάτι απ’ τις φωτιές, και να πως δημιουργούνται οι αντιρρησίες...

Καταφέραμε να πάμε στο Πολυτεχνείο και την πορεία αλλά και τις επόμενες μέρες να ξεκινήσουμε αποχή από τα μαθήματα, αντιδρώντας απο-φασιστικά στην απαγόρευση της συμμετοχής μας στην τιμή της επετείου εν καιρώ -υποτίθεται- δημοκρατίας.

Το Πολυτεχνείο ακόμα και σήμερα ίσως να αποτελεί ένα συλλογικό τραύμα μνήμης, γιατί είναι συνυφασμένο με τη χούντα και το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ως  θεατές του φασισμού, και αυτή η χούντα είναι συνυφασμένη με τη σειρά της με το μέγα αδιαχείριστο τραύμα, τον εμφύλιο, και τα δεινά του.

Κάθε τραύμα σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται, γι’ αυτό κάθε χρόνο αυτή την εποχή, πολλοί από εμάς, πέφτουμε πάνω σε ένα τραγούδι, σε μια λέξη, σε μια φωτογραφία, που θα μας θυμίσει ό,τι ξύπνησε τον άνθρωπο μέσα μας: Το Πολυτεχνείο. Και τότε ξαναβάζουμε το ίδιο τραγούδι, τα ίδια άρθρα στην οθόνη μας, τα ίδια βιβλία και ντοκυμαντέρ, για να τα διαβάσουμε ή να τα ακούσουμε ξανά και ξανά.

Σαν σε κρίση μετατραυματικού στρες, τα επαναλάβουμε συνεχώς, μέχρι να περάσουν οι μέρες, να ησυχάσει η μνήμη, για να επιστρέψει σταθερά και πάλι ακάθεκτη, ίσως μέχρι να δικαιωθεί…

Γιατί ίσως η 17η Νοεμβρίου 1973, να τιμηθεί πραγματικά, όταν πραγματικά θα υπάρξει και δημοκρατία, δικαιοσύνη και ανεξαρτησία στην Ελλάδα. Όταν πραγματικά θα υπάρξει Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Μέχρι τότε προσωπικά θα μου θυμίζει τις αξίες μου. Πως ότι και να γίνει, θα προσπαθώ να παραμείνω πολίτης, να παραμείνω άνθρωπος. Θα μου θυμίζει ότι αυτές τις αξίες μου, τις οφείλω στο Πολυτεχνείο. Και σήμερα που η κοινωνία (βλ. δημοκρατία) κινδυνεύει στο σύνολό της παγκοσμίως, οι αξίες μας και ιδιαίτερα οι κοινωνικές μας αξίες, είναι ότι πολυτιμότερο και ανεκτίμητο έχουμε…

Εν κατακλείδι, η φωτεινή μειοψηφία των Πολιτών, εκείνου του καιρού, τα έβαλε με τη χούντα. Η σκοτεινή πλειοψηφία των ιδιωτών κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου αν και όχι κατά του αδίκου. Κι αν 20-30 άτομα που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο εξαργύρωσαν αργότερα τη συμμετοχή τους, οι υπόλοιπες χιλιάδες που συμμετείχαν, οι χιλιάδες που ήταν φυλακή και εξορία, οι δεκάδες που δολοφονήθηκαν, δεν έφταιξαν σε τίποτα για όσα τους καταλογίζουν, ούτε ευθύνονται για εδώ που φτάσαμε. Για εδώ που φτάσαμε, έφταιξαν τα εκατομμύρια των ιδιωτών, των νοικοκυρέων Κυρ Παντελίδων, που από τον εμφύλιο ή ακόμα και από την Κατοχή, κοιμόντουσαν τον ίδιο ακριβώς χουντικό ύπνο που λέγαμε, τον οποίον η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που ακολούθησαν στην εξουσία για σχεδόν 40 χρόνια, βοήθησαν να γίνει λήθαργος. 

Yγ.1. Το παρόν αυτοβιογραφικό κείμενο γράφτηκε όταν παρακολούθησα το βίντεο -σε επαναλήψεις- όπου ακούγεται ένα τραγούδι που μου θυμίζει έντονα εκείνα τα χρόνια των μαθητικών μου χρόνων, και καθώς περνούν οι φωτογραφίες η μία μετά την άλλη ανακοινώνεται πως θα ξανακυκλοφορήσει το εξαντλημένο από χρόνια βιβλίο του Περικλή Κοροβέση «Ανθρωποφύλακες», από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.
Yγ.2. Η αυλή«. Στίχοι Μάνου Ελευθερίου.
Yγ.3. Τα «παιδιά του Πολυτεχνείου» τα βάλανε με τη χούντα. Aν τη ρίξανε ή όχι, όπως πολλοί σχολιάζουν κάθε τέτοια μέρα, ποσώς με ενδιαφέρει. Αυτή η μπακαλική μετρήματος κουκιών είναι για λογιστικές άλογες μηχανές και όχι για ανθρώπους – πολίτες. Με ενδιαφέρει περισσότερο ποιοί απαθείς αντίθετα δεν έκαναν τίποτε για να ρίξουν τη χούντα. Αυτούς μάλιστα. Να τους βρούμε και να τους μετρήσουμε. Σαν κουκιά.
Συνοψίζοντας: τα παιδιά του Πολυτεχνείου τα βάλανε με τη χούντα, και σώσανε την αξιοπρέπεια και τις αξίες ενός λαού – που κατά πλειοψηφία την ανεχόταν και την στήριζε. Αυτήν την αξιοπρέπεια ποιός λογισταράς τολμάει να τη μετρήσει;

Πηγή: afigisizois.wordpress.com

Σχετικά Άρθρα

29/02/2012
06/06/2013

Δημιουργώντας έναν ασύμβατο βιότοπο για τον φασισμό. Της Κρυσταλίας Πατούλη

Φωτογραφία: Ermippos Ermippiou

Φωτογραφία: Ermippos Ermippiou

[…] Είναι αναγκαίο να νικήσει πάνω απ’ όλα η «κατάφαση ζωής», η τιμή υπέρ της ζωής – δημιουργώντας έναν ασύμβατο βιότοπο για τον φασισμό– που χωρίς λόγια αποτυπώνεται και στο πρόσωπο του νεαρού Αφγανού μετανάστη των φαναριών. Γιατί, ίσως, τα πραγματικά φανάρια του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε στην αντιμετώπιση αυτού του κακού, βρίσκονται στα μάτια κάποιων τέτοιων παιδιών, στα μάτια κάθε ανθρώπου που αγωνίζεται με αγάπη και αξιοπρέπεια για τη ζωή, αν και αντικρύζοντάς την κατάματα, με τον πιο σκληρό και ανηλεή τρόπο. […] 

«Το κακό -ή αλλιώς κάθε είδος και επίδεδο φασισμού- το συρρικνώνεις όταν το αγνοείς» λένε οι ανατολικές φιλοσοφίες.

Όχι, όμως, κάνοντας τα στραβά μάτια ή ότι δεν το βλέπεις, αλλά προσπαθώντας για κάτι αντίθετο από αυτό, εντελώς ασύμβατο, ώστε τελικά να το καταστήσεις τόσο αδύναμο, ως ασήμαντη μειοψηφία, χωρίς καμία πλέον λογική ύπαρξης.

Κάτι τέτοιο προϋποθέτει ό,τι κάθε άνθρωπος, και στην προσωπική του ζωή, και όχι μόνο στην κοινωνική, κάνει το ίδιο: Δεν κλείνει τα μάτια απέναντι στο κακό, αναγνωρίζει την ύπαρξή του, γι’ αυτό και κάνει τα πάντα για να ενισχύσει το αντίθετό του.

Αυτό επιβάλλει αυτογνωσία, επίγνωση, όσο και γεναιότητα: Κάθε άνθρωπος να προσπαθεί συνεχώς να αντιληφθεί μέσα και έξω του εκείνα τα στοιχεία του κακού που έχει οικειοποιηθεί και ταυτιστεί στον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς του ακόμα και προς τον ίδιο του τον εαυτό, όπως είναι η αυτοκαταστροφικότητα, η ανοχή της βίας και του όποιου φασισμού στη ζωή του, ή σε ένα ή πολλά κομμάτια του εαυτού του που στέλνει στο… πυρ το εξώτερον ή κοινώς τα απωθεί στο ασυνείδητό του για να τα προβάλει επίσης ασυνείδητα μόνο στους άλλους, ώστε κάπως έτσι, κάποτε να αποδεχτεί όσο και να διαχειριστεί αντίστοιχα αυτά τα στοιχεία του όποιου κακού μέσα του, για να επανεγγράψει πάνω σε αυτά, ή να «σπείρει» με την μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας, νέα φυντάνια καλού, αλλά και να συνεχίσει να προστατεύει συγχρόνως τα είδη ανεπτυγμένα…

Όμως ο πόνος και ο κόπος, ακόμα και ο φόβος που χρειάζεται να αντιμετωπίσεις το κακό, ώστε να εστιάσεις στη φροντίδα και την ανάπτυξη της φυσικής καλλιέργειάς του, για να συρρικνώσεις με αυτόν τον τρόπο το κακό, είναι εκείνα που δυσκολεύουν τους ανθρώπους και τους οδηγούν εσφαλμένα στην εύκολη λύση, δηλαδή στο να θεωρούν την καταστολή του κακού -με χημικά προϊόντα για παράδειγμα στη γεωπονική- ως τη μόνη αποτελεσματική αντιμετώπισή του, με τις γνωστές παρενέργειες και επιπτώσεις σε κάθε τι καλό…  

Η καταστολή, άλλωστε, αντιμετωπίζει μόνο τα συμπτώματα του κακού, και όχι τις αιτίες του, όπως και σε κάθε ασθένεια συμβαίνει το ίδιο, όταν τα βάζουμε μόνο με το σύμπτωμά της, και επιπρόσθετα καταστρέφει και το καλό, εφόσον η ίδια η καταστολή περιέχει μέσα της το κακό, τη βία, το φασισμό.

Η αιτία του κακού, είναι κυρίως η μη υπεράσπιση του καλού, το οποίο φρόντισαν κάποτε κάποιοι για την μεθοδευμενη ή βίαιη σύνθλιψή του.

Έργο ζωή μας, λοιπόν, η επανεπεξεργασία αυτού του φαινομένου, για τη θεραπεία του, όσο και για την πρόληψή του.

Η σύνθλιψη του καλού και η ταυτόχρονη ταύτισή του με το κακό που επιβάλλεται σύγχρονα, ώστε να μην αναλάβει κάποιος την ευθύνη του βάρους(αντιμετώπιση: πόνου, κόπου, φόβου) στη συνέχεια, της επανάστασής του για τη μεταμόρφωσή του σε καλό, είναι η κύρια αιτία.

Γι’ αυτό και το βασικό μέλημά μας, καλό θα ήταν να εστιαστεί στο να μην συνθλίβουμε το καλό, προσπαθώντας να εξοντώσουμε το κακό. Γιατί αυτό συνήθως κάνουμε.

Το κακό -ή αλλιώς ο φασισμός- δεν εξοντώνεται με άλλο ένα κακό, αλλά με την όλο μεγαλύτερη ανάπτυξη του καλού. Κι αυτό θέλει προσωπική φροντίδα και γεναιότητα από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας που τουλάχιστον θεωρητικά είναι αντίθετη με κάθε τι κακό. Φροντίδα, για την ανάπτυξη του καλού, εκείνου που είναι εντελώς ασύμβατο με το κακό και που απλώνεται στο χώρο, αναγκάζοντάς το κακό να συρρικνωθεί, να μη βρίσκει αέρα ν’ ανασάνει, μέχρι να χαθεί στο αδιανόητο της ύπαρξής του.

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν είναι και τόσο εύκολο, όπως αναφέρθηκε, διότι ο καθένας θα πρέπει να εργαστεί με τον εαυτό του, να τα βάλει κοινώς και με τον εαυτό του, αφού στην εποχή μας, δυστυχώς, όπως και σε παλιότερο άρθρο δόθηκε συμβολική όσο και πραγματική έμφαση: «Η πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι», λίγο ή πολύ…

Είναι αναγκαίο να νικήσει πάνω απ’ όλα η «κατάφαση ζωής», η τιμή υπέρ της ζωής – δημιουργώντας έναν ασύμβατο βιότοπο για τον φασισμό- που χωρίς λόγια αποτυπώνεται και στο πρόσωπο του νεαρού Αφγανού μετανάστη των φαναριών. Γιατί, ίσως, τα πραγματικά φανάρια του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε στην αντιμετώπιση αυτού του κακού, βρίσκονται στα μάτια κάποιων τέτοιων παιδιών, στα μάτια κάθε ανθρώπου που αγωνίζεται με αγάπη και αξιοπρέπεια για τη ζωή, αν και αντικρύζοντάς την κατάματα, με τον πιο σκληρό και ανηλεή τρόπο.

υγ. Φωτογραφία του Ermippos Ermippiou, ο οποίος έχει αναφέρει γι’ αυτήν το εξής: «Τράβηξα αυτήν την φωτογραφία του μικρού Αφγανού πρόσφυγα την άνοιξη, όταν φωτογράφιζα έναν ξενώνα μεταναστών. Μου θυμίζει έντονα μια εικόνα που είχα δει στον Άγιον Όρος, την Άκρα Ταπείνωση».

Σχετικά άρθρα – σχόλια:

Τον ήρωα δεν τον κάνει ο θάνατος. Η ζωή τον κάνει.

«Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.» Αλμπέρ Καμύ

Οι φασίστες φθονούν εκείνους που αντιστέκονται, εκείνους που παλεύουν για μια ζωή ισότιμη, κοινωνιοκεντρική, ανθρώπινη, κατά του ρατσισμού και της εκμετάλευσης, χωρίς ποτέ να υποκύπτουν.  

Φθονούσαν και φθονούν τους επαναστάτες, που έχουν το ηρωϊκό σθένος να θυσιάζουν τα πάντα για τις αξίες, τις ιδέες, τη ψυχή τους.

Τους φθονούν, γιατί ενδόμυχα θα ήθελαν να τους μοιάζουν, όμως δεν διαθέτουν ούτε το λογισμό ούτε και τ’ όνειρο.

Σε όλη την Ιστορία, οι φασίστες μόνο να θυσιάσουν άλλους τους ενδιέφερε, με βάση ποταπές επιθυμίες υπέρ ιδιωτικών κυρίως συμφερόντων.

Με την πλάτη στους Γερμανούς έτριζαν τα δόντια στους συμπατριώτες τους, κρύβονταν πίσω από κουκούλες και κράδαιναν όπλα, μαχαίρια, σχοινιά, όσο και ανελέητο μίσος για αγωνιστές της ελευθερίας, που δεν τούς έφτανε να τούς δολοφονούν αλλά απαγόρευαν και την ταφή τους!

Τελικά δεν τιμωρήθηκαν ποτέ για τα εγκλήματά τους πολλοί ευνοήθηκαν από το δεξιό καθεστώς κάνοντας περιουσίες και σήμερα οι απόγονοί τους προσπαθούν να μιμηθούν τα χνάρια τους.

Η λύσσα τους να οικειοποιηθούν τους αγώνες της δημοκρατίας φυσικά εις βάρος της, τους έφτασε μέχρι και το ελληνικό κοινοβούλιο.  

Και σήμερα, διαπράττοντας πλέον την απόλυτη ύβρη, προσπαθούν να οικειοποιηθούν ακόμη κι όσα τους συνέθλιβαν και όσα θα τους συνθλίβουν στα πρόσωπα αγωνιστών και ηρώων:

Στη σελίδα που έχει δημιουργηθεί στο φ/β εις μνήμην των δολοφονημένων χρυσαυγιτών(υπερασπιστών του Αδόλφου Χίτλερ) της γνωστής εγκληματικής οργάνωσης, προσβάλλουν τη μνήμη του κορυφαίου αντιφασίστα ήρωα Αλέξανδρου Παναγούλη όπως και της ποιήτριας Κατερίνας Γώγου (που την αναγράφουν μάλιστα και ως Γωγού), καταδεικνύοντας -από την ανάποδη- το άκρον άωτον του φθόνου τους, όπως το ανέδειξε ο Αλμπέρ Καμύ.

Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, για άλλη μια φορά τα αυτονόητα για όλους τους αδιανόητους.

Τον ήρωα δεν τον κάνει ο θάνατος. Η ζωή τον κάνει. Ο τρόπος που έζησε αφιερώνοντας κάθε στιγμή της ζωής του στο θάνατο του φασισμού!

Γι’ αυτό φασίστας και ήρωας στο λεξικό της δημοκρατίας, θα είναι ες αεί τα άκρα αντίθετα. Και οι ήρωες για τους φασίστες θα είναι αιωνίως άπαρτα βουνά.-

Υγ.1) Δεν μπορείς ούτε κατά διάνοια να γελάσεις με μία ύβρη, ή να απαξιώσεις μία τόσο υβριστική διαστρέβλωση, είτε και να δώσεις άλλοθι υβριστικής επίσης άγνοιας… Καμία ανοχή.

Υγ2) Η μία από τις εν λόγω αναρτήσεις τους, με το ποίημα του Αλ. Παναγούλη:

UntitledΣχετικά άρθρα:

Δημιουργώντας έναν ασύμβατο βιότοπο για τον φασισμό. Της Κρυσταλίας Πατούλη

Η βία προέρχεται από την ανοχή της! Της Κρυσταλίας Πατούλη

08:53, 02 Οκτ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/139906

Οι άδικες και βίαιες κυβερνήσεις όσο και οι κοινωνίες που τις στηρίζουν, όχι μόνο νομιμοποιούν και ανέχονται εκ προοιμίου την αδικία και τη βία, αλλά και γι αυτό την γεννούν, την εκθρέφουν, και την αβαντάρουν. Κι αυτός ο αέναος φαύλος κύκλος, δίνει άλλοθι εκατέρωθεν, και ανεβοκατεβάζει την κλίμακα της βίας, αναλόγως. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τον φασισμό που αφήσαμε να ξαναξυπνήσει σα φίδι σε χειμαιρεία νάρκη, που αφού άλλαξε το δέρμα του βγήκε πεινασμένο παγανιά. Και εδώ και καιρό το ταϊζουμε να μεγαλώνει. Με την ανοχή μας.  Της Κρυσταλίας Πατούλη

Τί λέτε στο παιδί σας για την πολύ άσχημη πιθανή περίπτωση να το στριμώξουν πολυάριθμα μέλη μιας συμμορίας σε μια γωνία και να αρχίσουν να το δέρνουν; Ότι καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;

Εξισώνοντας τη λέξη βία (επιθετική βία) με την οποιαδήποτε άμυνα μπορεί να έχει κάποιος ανυπεράσπιστος; Τη λέξη άμυνα, θα την εξισώσουμε με την επιθετική βία, δηλαδή τη φασιστική, και μάλιστα την άνανδρη; Θα την διαγράψουμε από το λεξιλόγιό μας, για να βολέψουμε την βιαιότερη «νόμιμη» κυβέρνηση που πέρασε από την Ελλάδα;

Η ΝΔ αυτές τις μέρες, μιλάει για «πολιτική απόφαση» όταν αναφέρεται στην σύλληψη των αρχηγών και των μελών της ναζιστικής συμμορίας, που την άφησε να περιφέρεται ανενόχλητη(για να μην πούμε υποστηριζόμενη) τόσο καιρό. Ένα καθαρό ζήτημα Δικαιοσύνης, θα έπρεπε να είναι πολιτικό; Θα τους πούμε μπράβο που τόσο καιρό την μπλόκαραν; Όπως πρέπει να πούμε μπράβο που η αστυνομία τουλάχιστον έπιασε τον φονιά, ενώ μπορούσε να αποτρέψει το φονικό;

Και μια και μιλάμε για βία, τα ματ που χτυπάνε ειρηνικούς διαμαρτυρόμενους εν ψυχρώ και τους στέλνουν στο νοσοκομείο, όπως τότε θυμάμαι με τους Αγανακτισμένους, ή οι εντολοδόχοι κυνηγοί κεφαλών για εισιτήρια του ενός ευρώ, που ο τρόπος ελέγχου τους, προκάλεσε έστω εν αγνοία το θάνατο εκείνου του νεαρού(που οι πάντες έχουν ξεχάσει ήδη), εφόσον ο οδηγός του τρόλεϊ άνοιξε την πόρτα εν κινήσει; Όλα αυτά, δεν είναι φασιστική βία;

Τις αντισυνταγματικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που έκλεισαν την δημόσια τηλεόραση, και άφησαν επιπλέον χιλιάδες άνεργους στο δρόμο, τις αντισυνταγματικές επιτάξεις επίσης σε απεργούς, και την κάθε είδους βίαιη καταστολή που την βαφτίζουν με ένα δήθεν νομότυπο όρο, δεν πρέπει να λέγονται βία και μάλιστα επιθετική;

Συμφωνώ απόλυτα, ότι με τη βία, κερδίζει ο περισσότερο βίαιος, άρα ο χειρότερος. Κι όχι αυτός που έχει το δίκιο. Γι’ αυτό και οι βίαιοι φασίστες, με οποιοδήποτε προσωπείο, αυτό που ουσιαστικά θέλουν να καταφέρουν, είναι να καταστήσουν αδύναμους όσους βρίσκονται απέναντί τους. Γιατί κανένας δεν είναι δυνατότερος π.χ. από ένα όπλο, ή απέναντι σε μια καθ’ όλα οργανωμένη και οπλισμένη εγκληματική συμμορία. Τέτοια εγκληματική «δύναμη» μπορεί όμως να έχει μέχρι και η «κουτσή Μαρία», φυσικά. Αλλά δεν την θέλει τέτοια «δύναμη». Κανένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν θέλει τέτοια «δύναμη».

Αν θέλουν να εξισώσουν τους αγωνιστές της Αντίστασης -που έδωσαν τη ζωή τους με τους αγώνες τους για μια ελεύθερη πατρίδα, για τη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια, και αυτός ο αγώνας συνεχίστηκε ακάθεκτα μέχρι τη μεταπολίτευση με ανείπωτες πληγές και απώλειες- με τα μέλη μιας εγκληματικής συμμορίας που κατάγεται από τους ταγματασφαλίτες που έμειναν οι περισσότεροι ατιμώρητοι μετά τον εμφύλιο, τότε έχουμε φτάσει στο ναδίρ της ιστορίας μας, και πρέπει να μηδενίσουμε για να ξαναρχίσουμε πάλι από την αρχή.

Αν βρισκόταν ο δολοφονημένος, μπροστά τους, άραγε τι θα τους έλεγε; Καλά κάνανε και με σκοτώσανε οι φασίστες, γιατί εγώ δεν είχα τρόπο να αμυνθώ; Τι θα έκανε ο Παύλος Φύσσας, σε μία περίπτωση που ξαναγύριζε στη γη, και έπρεπε να τους ξανα-αντιμετωπίσει; Θα πήγαινε γυμνός, να πέσει πάνω στο δολοφονικό μαχαίρι τους; Ή θα κρυβόταν σε ένα λαγούμι με κλειστό το στόμα και τα αυτιά μην τυχόν και τους ξανασυναπαντήσει;

Τι θα του λέγατε του Παύλου Φύσσα αν βρισκόταν τώρα μπροστά σας; Ότι η βία, η επιθετική βία, εξισώνεται με την άμυνα για τη ζωή; Θα του απαγορεύατε αν μπορούσε να αμυνθεί για τη ζωή του; Γιατί ακριβώς ψάχνετε; Για ήρωες θύματα;

Αυτά μαθαίνετε και στα παιδιά σας; Ότι αν ξαναγυρίζαμε το χρόνο πίσω, όταν εισέβαλλαν π.χ. οι Ιταλοί, οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι, θα έπρεπε να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια να τους κοιτάμε; Ή ότι καταδικάζετε και τον Κολοκοτρώνη, αφού καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται; Επιτέλους αυτή η ανιστόρητη έκφραση, θα πρέπει κλειστεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Είναι ντροπή μας.

Καταδικάζουμε κάθε επιθετική βία. Τελεία. Η άμυνα δεν λέγεται βία κύριοι.

Ούτε θα εξισώνεται μια ομάδα τρομοκρατών, με μια ολόκληρη περιοχή με χιλιάδες κατοίκους που αντιστέκονται ηρωικά για όλους μας, στην καταστροφή του ανεκτίμητου φυσικού πλούτου μιας χώρας.

Ούτε θα κατηγορούνται χιλιάδες ειρηνικοί διαδηλωτές για μια ομάδα τρομοκρατών, που δεν είστε άξιοι να πιάσετε και να καταδικάσετε ακόμα, οι οποίοι έβαλαν φωτιά και έκαψαν τους εργαζομένους στη Μαρφίν.

Και επιτέλους, αν καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, τότε καταδικάστε πρώτα από όλους τον εαυτό σας που τόσο καιρό κράταγε στα συρτάρια τους φακέλους που έπρεπε να είναι στον Εισαγγελέα, από την αρχή, όπως και τα ματ που ρίχνουν χημικά ακόμα και σε έναν ήρωα της Αντίστασης, σαν τον Μανόλη Γλέζο, ή έναν αγωνιστή διεθνώς γνωστό συνθέτη που μας κάνει περήφανους στην υφήλιο, σαν τον Θεοδωράκη.

(Και την ίδια εκείνη μέρα που έριχναν τα χημικά σε αυτούς τους ανθρώπους, άφηναν τους κουκουλοφόρους να δρουν ελεύθερα, και προπηλάκιζαν τους ειρηνικούς διαδηλωτές στριμώχνοντάς τους μέσα στα στενά. Αυτό τουλάχιστον απέδειξε μαρτυρία ανθρώπου που είχε άμεση σχέση με τα ματ).

Βάζετε στο ίδιο καζάνι να βράσουν τα περιττώματά σας, με την τροφή σας. Τις πανανθρώπινες αξίες που εξ αιτίας τους στέκεται αυτός ο άρρωστος πλανήτης ακόμα στα τρεμάμενα πόδια του, μαζί με όλες τις… πληγές του Φαραώ. Τον Γκάντι και τον Τσε με τον Χίτλερ.

Μη βία ναι, μη άμυνα όμως όχι, σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, και πρέπει να διεκδικήσει τη ζωή της.

Ρωτήστε τον νεκρό, τον οποιονδήποτε νεκρό από δολοφόνους φασίστες, να σας πει τι είναι επιθετική βία. Και κυρίως από πού προέρχεται. Από την ανοχή της! Η νόμιμη άμυνα όπως και η μη ανοχή τής κάθε είδους επιθετικής βίας είναι δικαίωμά μας και κυρίως υποχρέωσή μας ως πολίτες.-

1 Οκτωβρίου 2013
Κρυσταλίας Πατούλη

Υγ. Σημείωση (2 Οκτωβρίου 2013): Μετά την ελευθέρωση σήμερα των νεοναζί, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος που δεν κατάλαβε, ποιο είναι το μόνο «άκρο» που ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση, η δικαιοσύνη, και η αστυνομία της χώρας, και για ποιο λόγο έχουν φτιαχτεί πλήθος στρατοπέδων…-

afigisizois.wordpress.com

Σχετικά Άρθρα

“Στην Ελλάδα, λόγω του εμφυλίου πολέμου, οι συνεργάτες των Γερμανών δεν τιμωρήθηκαν. Και τα εγκλήματά τους δεν έγιναν γνωστά.
Το 1945 ο Φον Γιοσμάς (Έλληνας, από τους σημαντικότερους συνεργάτες των Γερμανών) καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο.
Το 1947, όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος, ξαναγύρισε στην Ελλάδα και φυλακίστηκε.
Το 1950 ο βασιλιάς Παύλος, του απένειμε χάρη.
Το 1963 συνελήφθη ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη.
Το 1967 με την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου, πήρε σύνταξη ως αντιστασιακός.
Ο γιος του ήταν υποψήφιος του ΛΑ.Ο.Σ στις εκλογές του 2009.
Τώρα είναι μέλος της Χρυσής Αυγής”

H πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι. Της Κρυσταλίας Πατούλη

08:18, 08 Οκτ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/107893

Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού…» Άλις Μίλερ. Το κακό έχει βαθιές ρίζες, ξεκινάει από πολύ παλιά και αγγίζει την συντριπτική πλειοψηφία σε ήπια ή έντονη μορφή. Το κακό, ή αλλιώς ο φασισμός, δεν εκδηλώνεται, άλλωστε, σε μια κοινωνία δημοκρατική, δεν φυτρώνει ανεξέλεγκτα και από μόνος του. Ο φασισμός γεννιέται και μεγαλώνει σε μια κοινωνία που μπορεί, τουλάχιστον, να τον ανεχτεί. Το ότι υπάρχει η όποια άνοδος, στη χώρα μας, δείχνει μία ανησυχητική ανοχή της ελληνικής κοινωνίας σε φασιστικές νοοτροπίες, όπως και της επίσης φασιστικής νοοτροπίας της αδιαφορίας για ότι κοινωνικό, για ότι συλλογικό, για ότι ευννοεί την συνύπαρξη, και κυρίως, απέναντι στην αδικία και την κακοποίηση. Δυστυχώς, η πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι.

Κάθε μορφή βίας, που βρίσκεται πίσω από κάθε μορφή φασισμού, είναι η μεγαλύτερη εξάρτηση του πλανήτη, μια αυτοματοποιημένη γνώση που τη σέρνουμε από τα γεννοφάσκια μας, από γενιά σε γενιά, άρα και η μεγαλύτερη πρόκληση για την ανθρωπότητα, αν θέλει να ξεπεράσει τον ίδιο τον φασιστικό εαυτό της.

Φασισμός ουσιαστικά είναι να κακοποιείς – αδικείς κάποιον, με όποιον τρόπο κι αν το πράττεις, πόσο μάλλον, κάποιον που για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να αμυνθεί, να υπερασπίσει τον εαυτό του, και να μην τον σέβεσαι – να θεωρείς ότι κατέχεις το δικαίωμα να το κάνεις.

Δεν υπάρχει άνθρωπος, όμως, που να φέρεται φασιστικά και να μην έχει μεγαλώσει χωρίς να έχει αναλόγως κακοποιηθεί.

Γι’ αυτό και η φασιστική συμπεριφορά, δεν βρίσκεται μόνο σε ομάδες που έχουν φασιστική δράση, δεν είναι πάντα, τόσο εμφανής και εκτεθειμένη…

Κάποιος, έχει πει, ότι δεν είναι σημαντικό να είσαι υπέρ του δίκαιου. Το σημαντικό, είναι να είσαι κατά του άδικου.

Σημαίνει, ότι δεν ανέχεσαι το άδικο, ούτε καν ως μάρτυρας μίας κακοποίησης, είτε σε άνθρωπο, είτε στη φύση, είτε σε οτιδήποτε, ζωντανό, είτε σε ότι μπορεί να τιμά τη ζωή.

Γεμίσαμε, ως φαίνεται, με… δίκαιους φασίστες όλα αυτά τα χρόνια. Με δίκαιους στα λόγια, αλλά φασίστες κυρίως στις μη – πράξεις. Με αδιάφορους.

Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα όταν αδίκησαν οποιονδήποτε δίπλα μας; Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα όταν κάποιος «πλήρωνε» για κάτι που δεν έφταιγε και ήταν αδύναμος να υποστηρίξει τον εαυτό του – με όποιο… σενάριο κι αν το κάνουμε εικόνα;

Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα κατά του άδικου;

Γίναμε ίσως εθελοντές σε κάτι, όχι για το θεαθήναι; Μετείχαμε στις αποφάσεις τις πολιτικές και τις κοινωνικές και τις πολιτιστικές της μικρής ή μεγάλης κοινωνίας που ζούμε, εκτός από το να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια και εκτός του να… σχολιάζουμε στα σόσιαλ μίντια; Αναρωτηθήκαμε για τις λέξεις: συνεργασία ή αλληλεγγύη;

Και τέλος, ενδιαφερθήκαμε για το ποιοί είμαστε;

Γιατί την αλήθεια (την πιο επαναστατική πράξη, κατά τον Μαρξ) συνήθως, εμείς οι άνθρωποι, την θάβουμε μέσα μας. Εκείνη την αλήθεια για τον ίδιο μας τον εαυτό, κυρίως για εκείνο το μικρό παιδί, που κάποτε υπήρξαμε και δεν είχε κανέναν να το υποστηρίξει, που κατά κόρον μένει στην λήθη μαζί με την α-λήθεια του που ποτέ δεν δικαιώνεται.

Θυμάμαι μία μητέρα στους πρόσφατους δημοκρατικούς
καιρούς που διανύσαμε… που ήταν σε διακοπές σε ένα νησί, και υπήρχε μια παρέα που έπαιζε καθισμένη στην άμμο, βάζοντας στη μέση κάποιον και χτυπώντας τον δυνατά χωρίς εκείνος να βλέπει, με σκοπό να βρει ποιος τον χτυπούσε, και τότε να μπει ο σφαλιαδόρος στη μέση για να συνεχίσει το παιχνίδι.

Το παιδί της ήταν δεν ήταν τεσσάρων χρονών, και κάθισε στη μέση του κύκλου. Οι νεαροί, αυτοί, άρχισαν να το χτυπάνε δυνατά στο κεφάλι, στην πλάτη, στα μπράτσα, και στη συνέχεια να γελάνε τρανταχτά.

Όταν την ρώτησα «και εσύ καθόσουν και έβλεπες να βαράνε το παιδί σου;» απάντησε «τον άφηνα από μικρό να επιλέγει μόνος του να κάνει ότι θέλει, για να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό του»!

Θυμάμαι επίσης, επανειλημμένα, και ειδικά σε παραλίες, μητέρες να χτυπάνε τα παιδιά τους π.χ. με ρακέτα στο κεφάλι και όλοι γύρω να μένουν αδιάφοροι  συνεχίζοντας την ηλιοθεραπεία τους…

Φέρνω παραδείγματα από ιστορίες που μια μάνα κυριαρχούσε στην κακοποίησή παιδιών, αλλά και οι πατεράδες εν πολλοίς νίπτουν τας χείρας τους, με το να κακοποιούν… απουσιάζοντας, αδιαφορώντας. Ότι μάθαμε όμως επαναλαμβάνουμε, γιατί δεν αντέξαμε να το διαχειριστούμε.

Φασισμός = κακοποίηση – ψυχική ή σωματική. Φασίστες = θύτες ψυχικών, σωματικών ατομικών ή κοινωνικών τραυμάτων. Κακοποίηση όμως, είναι και η απουσία και η αδιαφορία. Όπως και η αδιαφορία για την όποια αδικία.

Η αυτοματοποιημένη γνώση, που ο καθένας κρύβει μέσα του, είναι η δυνατότερη γνώση και είναι τρομερά δύσκολο, αν όχι αδύνατον να την ξεπεράσει κάποιος. Για να αλλάξει τον… σκληρό του δίσκο και να την διαχειριστεί, να αποφασίζει ο ίδιος γι αυτήν και όχι αυτή για τον ίδιο, πρέπει να «γράψει» πάνω της ένα σωρό αντίστροφα βιώματα και συγχρόνως να βρει στη ζωή του, έναν τουλάχιστον άνθρωπο να κατανοήσει όσα είχε υποστεί στην ηλικία που εγγράφτηκε το τραυματικό – φασιστικό βίωμα.

Το παιδί που βίωσε την αδικία και δεν είχε κανέναν δίπλα του να το κατανοήσει, το πιθανότερο είναι ότι θα την επαναλάβει είτε προς τον εαυτό του, ή σε άλλους, και κυρίως, θα την ανεχτεί να συμβαίνει γύρω του από άλλους. Ο φασισμός, η αδικία, η κακοποίηση, τελικά το ΤΡΑΥΜΑ, σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται. Γίνεται εξάρτηση.

Εκείνοι που πάλεψαν ενάντια σε αυτή την εξάρτηση, που αγωνίστηκαν κατά του άδικου, είναι μειοψηφία. αντίθετα, εκείνοι που το προκαλούν, που κακοποιούν, είναι η πλειοψηφία.

Και αυτή η μειοψηφία, που έπαιξε και παίζει τον ρόλο του «γνώστη – αρωγού «, τελικά, για όλη την κοινωνία, είναι κατά κύριο λόγο οι απανταχού αγωνιστές, κυρίως αυθεντικοί αριστεροί στην ιστορία αυτού του πλανήτη, εκείνοι που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται ακόμα, που έδωσαν το ίδιο το αίμα τους γι αυτό.

Ακούγεται σήμερα από κάποιους… παρατηρητές της ελληνικής κρίσης, ότι πρέπει να… χυθεί αίμα για να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα. Και βέβαια δεν εννοούν τους εαυτούς τους.

Μεταφορικά, όμως, και μόνο σε εισαγωγικά, αυτό ακριβώς πρέπει να γίνει. Πρέπει να δώσουν κάτι και όλοι αυτοί οι αδιάφοροι φασίστες αυτής της κοινωνίας, που μέχρι σήμερα φρόντιζαν μόνο για το συμφέρον τους.

Όσοι, δεν έδωσαν ποτέ και τίποτα στην κοινωνία, και περίμεναν πάντα τους όποιους αγωνιστές, να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, είναι καιρός να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να καταθέσουν την ανθρωπιά που απαιτούν μονίμως από τους άλλους.

Να καταλάβουν, ότι αν δεν γίνουμε, τελικά, όλοι… αριστεροί (με την σύγχρονη έννοια αν θέλετε που κουβαλάει αυτός ο όρος, του κοινωνιοκεντρισμού και της ανάγκης για δίκαιη συνύπαρξη) αν δεν πολεμήσουμε όλοι τον φασισμό (κυρίως της απάθειας και της αδιαφορίας) μέσα μας και γύρω μας, δεν πρόκειται να βγούμε από αυτήν την παγκόσμια κρίση εξαθλίωσης σε όλους τους τομείς, που όλο και εξαπλώνεται σαν γάγγραινα σε όλο τον χυδαίο καπιταλιστικό κόσμο.

Φασισμός είναι ακόμη και μια προσβολή άδικη, φασισμός είναι και ένα απλό χαστούκι, όσο φασισμός είναι και να απαιτείς από κάποιον να ζει σαν σκλάβος, ή να ασκείς οποιαδήποτε μορφής βία.

Ανοίξτε τα κιτάπια και ανακαλύψτε πώς αγωνίστηκαν κάποια εκατομμύρια άνθρωποι, πώς βασανίστηκαν ενάντια στο άδικο, πώς αφιέρωσαν όλο το έργο τους για τον άνθρωπο και τη ζωή, ενώ ταυτόχρονα γύρω τους, οι κάθε είδους φασίστες κοίταζαν μόνο το πορτοφόλι τους, αγνοούσαν την συμπεριφορά τους στους πιο αδύναμους, ασκούσαν εξουσία φασιστικά σε κάθε ευκαιρία, και ποτέ δεν ασχολήθηκαν με την κατανόηση ότι ανθρώπινου και κοινωνικού γύρω τους, όσο και μέσα τους, με αυτό το μικρό παιδί, που τελικά διάλεξαν να το χώσουν σε μια γωνιά και να το παρατήσουν.

Όσο στη γη υπάρχουν αδικημένοι, πεινασμένοι, κακοποιημένοι, όσο υπάρχει άνεργία ή βίαιη μετανάστευση, όσο το δικαίωμα στη ζωή μοιάζει με πολυτέλεια, θα κυβερνάει ο φασισμός.

Επαναλαμβάνουν κάποιοι, ότι δεν καταλαβαίνουν σήμερα ποιος είναι ο εχθρός, αλλά πάντα ένας ήταν ο εχθρός. Ο φασισμός. Σε όποια μορφή ή κλίμακα κι αν εμφανιζόταν, σε όποια μορφή ή κλίμακα κι αν κρυβόταν.
Κρυσταλία Πατούλη

Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα. Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος. Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός. Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι. Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του. Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί. Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο. Άλις Μίλερ


(φωτογραφία από έργο του Cy Twombly)

Υπάρχει ελπίδα να αλλάξει αυτός ο κόσμος… Κεμάλ. Της Κρυσταλίας Πατούλη

12:41, 19 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/111646

Παγκόσμια μέρα κατά της παιδικής κακοποίησης σήμερα. Πόσο σημαντικό είναι αυτό; Πόσο σημαντικό είναι να μην πονάμε (ψυχικά ή σωματικά) τα παιδιά; Όσο σημαντικό είναι οτιδήποτε μας πονάει αυτή τη στιγμή για ολόκληρο τον πλανήτη.  Της Κρυσταλίας Πατούλη

Η εξάλειψη της παιδικής κακοποίησης είναι η σημαντικότερη εγγύηση για έναν ανθρώπινο πλανήτη που δεν θα προκαλεί πόνο στον εαυτό του.

Όμως ακόμα και πρόσφατες έρευνες, όπως π.χ. από τη χώρα μας, καταδεικνύουν πως ένα στα δύο παιδιά κακοποιείται.

Σε ένα παιδί που ακόμα διαμορφώνεται η ψυχική του δομή, κάθε τι κακοποιητικό που βιώνει και δεν μπορεί να το διαχειριστεί, συνήθως, είτε το απωθεί κλειδώνοντάς το στο νευρικό του σύστημα, είτε το ενδοβάλλει, επίσης ασυνείδητα, δηλαδή, το… οικειοποιείται, επαναλαμβάνοντάς το.

Τι σημαίνει «δεν μπορεί να το διαχειριστεί»; Σημαίνει, συνήθως, πως το συγκεκριμένο κακοποιητικό βίωμα αποτελεί γι’ αυτό το μικρό παιδί, ψυχικό τραύμα.

Τι σημαίνει ψυχικό τραύμα; Σημαίνει ένα είδος σοκ, που τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου διαχωρίζονται, παύουν να συνεργάζονται, διότι δεν δύνανται να διαχειριστούν μαζί το τραυματικό γεγονός.

Τα συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα (συνήθως απειλητικά), πολύ έντονα, και ένα παιδί δεν έχει την δυνατότητα να αναμετρηθεί μαζί τους βάζοντας τη λογική του να τα επεξεργαστεί.

Συμβαίνει, λοιπόν, ένα είδος αυτόματης λοβοτομής, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ζει, χωρίς να… τρελαθεί.

Δεν χρειάζονται πολλές κακοποιήσεις για να τραυματιστεί ψυχικά ένα παιδί. Και μία εμπειρία κακοποίησης, αρκεί, για να εισχωρήσει στην… ομάδα των επιζώντων της βίας.

Τί σημαίνει «ομάδα» επιζώντων της βίας;

Σημαίνει μια εντελώς ανομοιογενή ομάδα που συνθέτεται από όλους εκείνους που έχουν υποστεί ένα έστω τραυματικό γεγονός, π.χ. από:

  • Πόλεμο
  • Αιχμαλωσία
  • Βασανισμό
  • Φυλάκιση
  • Βιασμό
  • Οποιαδήποτε μορφή βίας (ψυχική ή σωματική)
  • Φυσικές καταστροφές
  • Οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης (ψυχική ή σωματική) – Άλλωστε, ο λόγος, η αιτία της, ελάχιστα παίζουν ρόλο.

Και γιατί ο λόγος, ή η αιτία της, παίζουν ελάχιστα ρόλο; Διότι:

Συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες, εκδηλώνονται σε όλους τους επιζώντες, οποιασδήποτε μορφής βίας!

Ακόμα, όμως, και ένα περιβάλλον που λείπει η αγάπη και η φροντίδα, μπορεί να λειτουργήσει τραυματικά, όπως εάν είχε υποστεί ένα παιδί οποιασδήποτε μορφής ψυχοσωματική κακοποίηση.

Δυστυχώς, οι γονείς ανά τον κόσμο, έχουν συνήθως άγνοια για όλα αυτά, όταν αποφασίζουν να γεννήσουν ένα παιδί και να το μεγαλώσουν. Κανείς δεν τους ενημέρωσε.

Κυρίως, όμως, έχουν συνήθως άγνοια για τα δικά τους παιδικά ψυχικά τραύματα, γι’ αυτό και δεν τα διαχειρίστηκαν.

Το πιο πιθανό, λοιπόν, είναι ότι κινδυνεύουν να τα επαναλάβουν με ανάλογο τρόπο στα παιδιά τους.

«Άλλωστε, συχνά οι ενήλικες, καθώς και τα παιδιά, νιώθουν την ανάγκη να αναπαραστήσουν ασυνείδητα τη στιγμή του όποιου τρόμου έχουν βιώσει, με την ψευδαίσθηση ότι θα μεταβάλουν την κατάληξη της τραυματικής συνάντησης, με αποτέλεσμα ό,τι φοβούνται να κινδυνεύουν να το προκαλέσουν»!

Η επανάληψη της κακοποίησης που έχει υποστεί κάποιος, είτε σε άλλους (συμπεριλαμβανομένων των παιδιών), είτε στον ίδιο του τον εαυτό, υπάρχει ελπίδα να σταματήσει κάποτε, εάν ο ίδιος στην ενήλικη ζωή του επανεπεξεργαστεί (και με τα δύο του ημισφαίρια, δηλαδή, και με τη λογική και με τα συναισθήματά του) τα δικά του τραύματα, βρίσκοντας έναν -τουλάχιστον- γνώστη/αρωγό που θα τα κατανοήσει.

Διότι εάν κάποιος δεν τα επανέλαβε, αυτό συνέβη, διότι στη ζωή του το πιθανότερο είναι πως υπήρχε ένας ανάλογος γνώστης –αρωγός που  κατανόησε την κακοποίηση που υπέστη ως παιδί.

Τόσο σημαντική είναι η συμπαράσταση της κοινωνίας δίπλα σε ένα παιδί που κακοποιείται. Ακόμα και μόνο η κατανόηση για ότι άδικα βιώνει, μπορεί να είναι αρκετό, για να μην επαναλάβει ότι εισέπραξε.

Εάν ο κόσμος ακόμα και στον 21ο αιώνα, πλήττεται από πολέμους, κοινωνικές αδικίες, βία και φασισμό, η βασικότερη αιτία είναι η παιδική ηλικία των κατοίκων του, που σε συντριπτική πλειοψηφία έχουν κακοποιηθεί, χωρίς κανείς να τους έχει υπερασπιστεί ή κατανοήσει από το οικογενειακό ή κοινωνικό τους περιβάλλον και χωρίς στην ενήλικη ζωή τους, αυτοί οι ίδιοι, να έχουν επανεπεξεργαστεί τον… καθρέφτη τους.

Είναι, λοιπόν, προφανές, για ποιόν λόγο, κυβερνούν τις χώρες αυτής της γης, ψυχικά τραυματισμένοι ενήλικες, που ποτέ δεν άντεξαν να διαχειριστούν τα τραύματά τους, που τα… κατάπιαν και τα επαναλαμβάνουν ες αεί, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, συνεχίζοντας τους πολέμους, την οικονομική, πολιτική, κοινωνική, ρατσιστική και κάθε είδους βία, από την ελάχιστη έως την πιο φρικιαστική και αποτρόπαια.

«Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού…» Άλις Μίλερ

Αν υπάρχει, λοιπόν, έστω και μία ελπίδα να αλλάξει αυτός ο κόσμος… Κεμάλ, αυτή βρίσκεται πρώτα και κύρια, στο πώς μεγαλώνουν τα παιδιά του…

«Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα.

Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος.

Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός. Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι.

Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του.

Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.

Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί.

Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο». (Άλις Μίλερ, Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ, Εκδ. Ροές)

Συνοψίζοντας:

Κάποιοι έως και βαριά ψυχικά ασθενείς, δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τον θάνατο, τον πόνο και την οργή που έχουν μέσα τους, γι αυτό τα προκαλούν στους άλλους.

Το πιο πιθανόν είναι, ότι κάποιος (-οι) τους τα προκάλεσε ατιμώρητος (σε μια ηλικία που ακόμα χτιζόταν η ψυχική τους δομή), και προφανώς, συγχρόνως, η κοινωνία γύρω τους έμεινε απαθής.

Αντιδρώντας στη φρίκη που εισέπραξαν οι ίδιοι, την ενδόβαλλαν, την κατάπιαν, έγιναν οι ίδιοι φρίκη για να την αντέξουν, γι’ αυτό και επαναλαμβάνουν ότι τους αρρώστησε…

Η άρρωστη κοινωνία, βγάζει άρρωστους ανθρώπους. Κι ότι προκάλεσε την αρρώστεια τους -χωρίς να επέμβει καμία δικαιοσύνη- το επαναλαμβάνουν στους άλλους ή και στον εαυτό τους.

Γι αυτό ζουν -συνειδητά ή ασυνείδητα: Για να βλέπουν να πονάνε οι άλλοι από τον πόνο που προκάλεσαν. Για να καθρεφτίζονται σε… φωτογραφίες πόνου, που είναι οι ίδιοι, μέσα τους.

Αν συνεχίσει η κοινωνία να απαξιεί για την… παιδική ψυχή της, θα συνεχίσει να βλέπει το πρόσωπo αυτής της απαξίωσής μπροστά της.

Αν, όμως, η κοινωνία, Κεμάλ, μπορέσει να σταματήσει κάποτε την παιδική κακοποίηση, υπάρχει μια ελπίδα να αλλάξει.-

Σχετικά άρθρα – παραπομπές:

22/01/2013
15/08/2013
13/02/2013

Πώς τολμά η κυβέρνηση της βίας να καταδικάζει δήθεν τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται»;

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/FosPhotosΠώς και ποιός τολμά από την κυβέρνηση της βίας, να δηλώνει ενάντια στην βία; Και να καταδικάζει δήθεν τη βία ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ; Ποιός τολμά, επιτέλους, από αυτήν την κυβέρνηση της βίας, να δίνει δήθεν μαθήματα νομιμοφροσύνης, και δημοκρατίας; 

Καταστολή, τραυματίες & «αυτόκλητες ομάδες» δίπλα στην ΕΛΑΣ:

Διαδηλωτής κινδυνεύει να χάσει την όρασή του • Φωτό & βίντεο • 130 προσαγωγές και 34 συλλήψεις σε Νίκαια – Κερατσίνι • Επεισόδια και χιλιάδες κόσμος στις αντιφασιστικές διαδηλώσεις     

«Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στις αντιφασιστικές διαδηλώσεις ως απάντηση στην εν ψυχρώ δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα από μέλος της Χρυσής Αυγής στο Κερατσίνι, πραγματοποιήθηκαν το απόγευμα της Τετάρτης σε όλη την Ελλάδα. Επεισόδια, εκτεταμένη χρήση χημικών και βίαιη καταστολή, μαζικές προσαγωγές και πολλοί τραυματίες, μεταξύ αυτών κάποιοι σοβαρά. Διαδηλωτής κινδυνεύει να χάσει την όρασή του από το ένα μάτι. […]

Στο Κερατσίνι τα επεισόδια ξεκίνησαν έξω από το αστυνομικό τμήμα με πετροπόλεμο και εκτεταμένη χρήση χημικών ανάμεσα σε ομάδες νεαρών διαδηλωτών και αστυνομικών δυνάμεων, ωστόσο σύντομα οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Κερατσινίου, από την Γρ. Λαμπράκη μέχρι τα Ταμπούρια. Διαδηλωτές εγκλωβίστηκαν σε πολυκατοικίες και καφετέριες και ορισμένοι στη συνέχεια προσήχθησαν.

Αυτόπτες μάρτυρες έκαναν λόγο για «όργιο καταστολής», με τις αστυνομικές δυνάμεις να «βαράνε στο ψαχνό» ενώ αναφέρθηκαν και σε αυτόκλητες ομάδες που προσεγγίσαν τις αστυνομικές δυνάμεις και πετούσαν πέτρες στους διαδηλωτές. […] Ομάδα «κατοίκων» βρέθηκαν στο πλευρό των αστυνομικών δυνάμεων στο Κερατσίνι και όπως φαίνεται στο βίντεο από το infowar «κάτοικοι» πετάνε πέτρες:

(tvxs.gr – σήμερα)

Μαζικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα και επεισόδια:

«Η αστυνομία έκανε εκτεταμένη χρήση χημικών με αποτέλεσμα ο κόσμος να διαφύγει στα γύρω στενά. Μέσω άλλης οδού ο μεγαλύτερο όγκος της πορείας κατευθύνθηκε  στην πλατεία Κύπρου, όπου είχε ανακοινωθεί πως θα γίνει γενική συνέλευση.

Τα επεισόδια έξω από το Α.Τ. συνεχίζονται με πετροπόλεμο και εκτεταμμένη χρήση χημικών ανάμεσα σε ομάδες νεαρών διαδηλωτών και αστυνομικών δυνάμεων, ενώ σύντομα οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Κερατσινίου, από την Γρ. Λαμπράκη μέχρι τα Ταμπούρια. Αυτόπτες μάρτυρες κάνουν λόγο για «όργιο καταστολής», ενώ αναφέρονται και αυτόκλητες ομάδες που προσεγγίσαν τις αστυνομικές δυνάμεις και πετούσαν πέτρες στους διαδηλωτές. Αρκετοί οι τραυματίες, ενώ πληροφορίες αναφέρουν πως κάποιοι έχουν χτυπηθεί σοβαρά και έχουν μεταφερθεί στο Τζάνειο νοσοκομείο. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες έχουν προσαχθεί 30 άτομα. Εγκλωβισμένοι διαδηλωτές σε πολυκατοικίες.» (tvxs.gr – χτες)

υγ. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε και σε όλες τις άλλες φαστικές – βίαιες πρακτικές της ελληνικής κυβέρνησης. Καταστράγηση του Συντάγματος με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου ή επιτάξεις απεργών, με κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, και τόσα άλλα…

Η ίδια κυβέρνηση, μιλάει επίσης επισταμένως για τα δύο άκρα (sic). Φυσικά! Το ένα είναι η ίδια και το άλλο όλοι οι φασίστες δολοφόνοι. Αλλά υπάρχει και ένα τρίτο άκρο, που επιμελώς αποσιωπά, και υποτάσσεται…

Ποιός δεν αντιλαμβάνεται σήμερα από πού προκαλείται, συντηρείται, και προέρχεται η βία; Κανένας.-

Σχετικά άρθρα:

Η Χρυσή Αυγή σκοτώνει, γιατί Σαμαράς και Βενιζέλος σιχαίνονται τα αίματα:

«Ο Σαμαράς έβαλε σε επιτελικές και κυβερνητικές θέσεις χουντικούς, αρνητές του ολοκαυτώματος και αναθεωρητές του ναζισμού. Ο Βενιζέλος συμφώνησε και χρησιμοποίησε τον μπαμπούλα της Χρυσής Αυγής για να κρύψει πόσο τέρας είναι ο ίδιος και η πολιτική του.

Ο φασισμός δεν φυτρώνει ως μανιτάρι στο δάσος. Κάποιοι τον ποτίζουν συστηματικά. Την δεκαετία του ‘60, από τα απομεινάρια των εθνικοφρόνων φασιστών δημιούργησαν το παρακράτος για να αναχαιτίσουν την Αριστερά. Σήμερα δουλεύουν με τη Χρυσή Αυγή. Τόσο απλά. […]

Σε αυτό ακριβώς το κλίμα, εχθρός είναι η Χρυσή Αυγή που σκοτώνει, αλλά όχι οι πολιτικές που σκοτώνουν. Οι φασίστες που θα φτιάξουν γκέτο, αλλά όχι οι κυβερνήσεις που ήδη έφτιαξαν. Μπορεί να μην είναι ανοιχτά οπαδοί του ευγονισμού του Χίτλερ, αλλά αποδέχονται στην κοινωνία να επικρατεί η φυσική επιλογή και ο οικονομικός ευγονισμός. Όποιος δεν αντέξει, είναι γιατί δεν άξιζε να ζει και όχι γιατί τον σκότωσε ο Άδωνις. Μπορεί να μην διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε λευκούς και μαύρους ακόμη, αλλά τους διαχωρίζουν σε αυτούς που έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, την υγεία, τη ζωή και σε αυτούς που δεν έχουν.

Σε μια δημοκρατία που λειτουργεί, σε μια χώρα με κοινωνική Δικαιοσύνη, σε μια Ελλάδα που όλοι μπορούν να ζήσουν, δεν μπορεί ούτε να υπάρξει Χρυσή Αυγή, ούτε να σκοτώσει. Σε μια χώρα που καταρρέει η Χρυσή Αυγή είναι εργαλείο. Το εργαλείο του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Και καμιά φορά αυτό το εργαλείο είναι μαχαίρι που σκοτώνει με θράσος έναν άνθρωπο (όχι μετανάστη πια) μπροστά στα μάτια δεκάδων άλλων. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως οι ίδιοι σιχαίνονται τα αίματα. Όπως και όλοι οι ηθικοί αυτουργοί.» K. Bαξεβάνης

«Η ομάδα ΔΙΑΣ τα έβλεπε όλα αυτά»

Το πρόσωπο του δολοφόνου – στον εισαγγελέα ο Γ. Ρουπακιάς

Το Hot Doc και το koutipandoras.gr αποφάσισαν να δημοσιεύσουν φωτογραφίες έχοντας πλήρη συνείδηση της πράξης αυτής, με μόνο σκοπό την αναγνώριση του δολοφόνου από θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, εάν είχε πάρει μέρος σε αυτές. Στην κίνηση αυτή έπρεπε να προβεί η Εισαγγελία μετά από αίτημα της ΕΛ.ΑΣ, η οποία είχε υποχρέωση να ζητήσει τη δημοσίευση της φωτογραφίας για να ταυτοποιηθεί ως πιθανός δράστης επιθέσεων. Δεν το έκαναν, κάτι που είναι μια συνηθισμένη τακτική, όταν μέλη της Χρυσής Αυγής οδηγούνται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Συστηματικά, περιφρουρούνται από την αστυνομία, όπως π.χ η υπόθεση του βομβιστή της Πεολοποννήσου, εν αντιθέσει με άλλους δράστες ίδιων αδικημάτων. Θεωρούμε ότι είναι υποκρισία, ντροπή και συγκάλυψη το να μην δημοσιεύεται η φωτογραφία, πόσο μάλλον όταν οι Ελληνικές Αρχές έχουν προχωρήσει σε δημοσίευση φωτογραφιών ακόμη και οροθετικών γυναικών.

Στον εισαγγελέα Πειραιά οδηγήθηκε το βράδυ της Τετάρτης, υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, ο 45χρονος δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, Γιώργος Ρουπακιάς.

Στον εισαγγελέα μάλιστα οδηγήθηκε η σύζυγος του 45χρονου, καθώς και μια ακόμη γυναίκα, που φέρεται ως συγγενικό του πρόσωπο, καθώς και ο υπεύθυνος της τοπικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής Νίκαιας. Ο 45χρονος βαρύνεται με τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας από πρόθεση και της παράβασης του νόμου περί όπλων.

Οι δύο γυναίκες αντιμετωπίζουν κατηγορίες για ψευδορκία και για απόκρυψη στοιχείων.

Τι λέει ο δολοφόνος του Π.Φύσσα
«Όταν βγήκα από την καφετέρια και πήγα προς το αυτοκίνητό μου, με περικύκλωσαν πολλά άτομα κι έβγαλα το μαχαίρι, για να αμυνθώ…» λέει για να δείξει ότι δεν είχε πρόθεση να βρεθεί στο σημείο, ότι εκεί βρέθηκε τυχαία και πως δεν ήθελε να σκοτώσει.

Αντίθετα υπάρχουν όμως μαρτυρίες πως ο 45χρονος δεν βρισκόταν στην καφετέρια. Φαίνεται ότι τόσο εκείνος όσο και η ομάδα των 30 ακροδεξιών ειδοποιήθηκαν από κάποιον άλλο και έσπευσαν δρώντας ως… τάγμα εφόδου.

Η απάντηση που δίνει:
«Επισκεπτόμουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής πέντε ως δέκα φορές τον μήνα. Δεν ήμουν όμως μέλος της», λέει για να διαχωρίσει τη θέση του από τον σύνδεσμο και να δείξει ότι δεν έδρασε βάσει κάποιου σχεδίου.

Υπάρχουν ωστόσο στοιχεία που δείχνουν ότι ο Γ. Ρουπακιάς δεν ήταν απλά ένας από τους συμπαθούντες τη Χρυσή Αυγή. Η φωτογραφία που δημοσιεύει το koutipandoras.gr τον δείχνει σε κατασκήνωση της Χρυσής Αυγής στη Νέδα.

(koutipandoras.gr – σήμερα)

***

970465_479257252181729_1730391096_nΔιαδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη για τη δολοφονία Φύσσα

541377_479378528836268_398845616_n

Μητέρα Φύσσα: Υπάρχει βίντεο από τη δολοφονία