Le silence, c’est la mort ! Η σιωπή είναι θάνατος! Jose Manuel Lamarque

Le silence, c’est la mort !

Nous entrons dans la 5ème année de crise, la plus forte, la plus profonde, la plus injuste.
Cinq années de drames, et surtout de honte. Honte de cette société qui avait tout fait, tout vu, tout donné, tout apporté. Une société , qui, comme un film de Hollywood nous disait que de toute façon, nous serions à jamais heureux. Nous savions que ce n’était que du mensonge. mais, aujourd’hui, le mensonge continu. La Grèce a été insultée durant cinq longues années, surtout par l’Allemagne. On a craché sur la Grèce. Elle était devenue la prostituée de l’Europe. Et tout le monde s’accordait à dire que la Grèce allait quitter la zone euro, rendre l’Euro pour la Drachme, et un jour, quitter l’Union européenne. Quand les Allemands proposaient d’acheter les îles, d’autres criaient qu’il fallait rendre la Grèce à la Turquie. Comme si la Turquie avait demandé quoique ce soit.
Et rien ne s’est passé. Rien, sauf que le peuple meurt de faim, que les enfants ont du mal à vivre, que l’on se chauffe au bois à Athènes, et ailleurs, que les femmes enceintes ont du mal à accoucher dans les hôpitaux d’Athènes et d’ailleurs. Voilà ce qui s’est passé. La honte est de plus en plus présente.
Alors, que font les politiques grecs, que font les gens importants en Grèce, que fait l’élite de ce pays ?
Je ne le sais pas, je ne le vois pas, je ne le lis pas, je ne l’entends pas.
Personne de se lève donc pour dire Assez ?
Non, personne !
Je sais que c’est facile de juger depuis Paris, depuis la France qui va bien mieux que la Grèce, je sais, c’est facile. Et vous pourrez me cracher au visage et me dire que moi, j’ai un emploi, je mange tous les jours, trois fois par jour. Vous aurez le droit de le faire. Vous devriez le faire.
Parce que, depuis Paris, j’ose peut-être me mêler de ce qui ne me regarde pas. je ne suis pas Grec.
Je ne parle pas bien le grec, je dois trouver du temps pour l’apprendre. Et mes textes sont traduits par Lazaros Mavromatidis. Lui habite à Lyon.
Mais j’ai mal, mal de plus en plus mal. J’ai mal à la Grèce, parce que personne ne s’occupe de la Grèce. Personne. Sauf quelques personnes isolées comme moi et Lazaros, ou Crystalia Patouli que je ne connais que par internet. Lazaros non plus je ne le connais pas. On s’est parlé au téléphone. Rien de plus.
Mais j’ai mal parce que je ne vois pas une élite se lever et taper du poing sur la table, et dire assez.
Si des grecs célèbres, importants, plus importants et plus riches que moi avaient le courage de dire que c’est fini, que maintenant on va sauver la Grèce, et pas la vendre. Moi, je ne servirai plus à rien, et ce serait bien.
Est ce que je sers à quelque chose d’ailleurs ?
Je ne sais pas, mais tous les jours, j’allume cette petite bougie, pour me dire que cette petite lumière dans la nuit, c’est l’âme de la Grèce qui ne doit pas mourir.
Zorba, Zorba, apprends moi à danser !
*****
 
Translation by Lazaros Mavromatidis
*****

Η σιωπή είναι θάνατος!

Μπαίνουμε στο πέμπτο έτος της κρίσης, κι αυτή γίνεται ισχυρότερη, βαθύτερη και πιο άδικη.
Πέντε δραματικά χρόνια ντροπής. Ντροπή κυρίως γι αυτήν την κοινωνία που είχε δοκιμάσει τα πάντα, είχε δει τα πάντα, και είχε παραχωρήσει τα πάντα. Μια κοινωνία που, σαν εκείνη την ταινία του Χόλιγουντ μας λέει ότι έτσι κι αλλιώς η ευτυχία δεν διαρκεί παντοτινά. Ξέραμε ότι ήταν μόνο ένα ψέμα. αλλά σήμερα αυτό το ψέμα το αντιμετωπίζουμε συνεχώς. Η Ελλάδα υβρίζεται συστηματικά για πέντε ολόκληρα χρόνια, ειδικά από τη Γερμανία. Όλοι μας φτύνουμε την Ελλάδα. Την κάναμε την πόρνη της Ευρώπης. Όλοι συμφωνούσαν στο ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει τη ζώνη του ευρώ, θα επιστρέψει στη δραχμή, και μια μέρα θα εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν οι Γερμανοί προσφέρθηκαν να αγοράσουν νησιά, οι άλλοι φώναζαν ότι η Ελλάδα πρέπει να παραχωρηθεί στην Τουρκία. Χωρίς η Τουρκία να έχει ζητήσει τίποτα.
Και τίποτα δεν συνέβη. Τίποτα, εκτός από το ότι οι άνθρωποι δεν έχουν λεφτά να φάνε, η ανεργία θερίζει, τα παιδιά αγωνίζονται για να ζήσουν, ενώ ένας ολόκληρος λαός θερμαίνεται καίγοντας ξύλα στην Αθήνα και αλλού, και οι έγκυες γυναίκες έχουν πρόβλημα να γεννήσουν σε νοσοκομεία της Ελλάδας κτλ. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που συνέβη όλο αυτό τον καιρό. Η ντροπή είναι όλο και περισσότερο παρούσα σήμερα.
Τι κάνουν γι αυτό οι Έλληνες πολιτικοί, τι κάνουν γι αυτό οι σημαίνουσες προσωπικότητες της Ελλάδας, η ελίτ αυτής της χώρας;
Δεν ξέρω, δεν τους βλέπω, δεν τους διαβάζω, δεν τους ακούω.
Κανένας όμως δεν βγαίνει μπροστά για να φωνάξει ΑΡΚΕΤΑ!
Όχι, κανένας!
Ξέρω ότι είναι εύκολο να κρίνουμε από το Παρίσι, από τη Γαλλία, όπου η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από την Ελλάδα, το ξέρω ότι είναι εύκολο αυτό. Και γι αυτό μπορείτε να με φτύσετε στο πρόσωπό μου και να με κατηγορήσετε ότι έχω μια δουλειά, και τρώω κάθε μέρα τρεις φορές την ημέρα. Έχετε το δικαίωμα να το πράξετε. Θα πρέπει να το κάνετε.
Επειδή, από το Παρίσι, θέλω να αναμειγνύομαι με ό, τι δεν με αφορά. Δεν είμαι Έλληνας.
Δεν μιλάω καλά ελληνικά, πρέπει να βρω χρόνο γιατί επιθυμό πολύ να μάθω. Και τα κείμενα μου τα μεταφράζει ο Λάζαρος Μαυροματίδης.
Αλλά εγώ νιώθω άσχημα, και στενοχωριέμαι πάρα πολύ για την Ελλάδα. Στενοχωριέμαι γιατί κανείς δεν νοιάζεται για την Ελλάδα σε διεθνές επίπεδο. Κανείς. Εκτός από μερικά μεμονωμένα άτομα σαν τον Μανώλη Γλέζο, τον Γιάννη Μακριδάκη, Δημήτρη Αποστολάκη, εμένα, την Κρυσταλία Πατούλη και το Λάζαρο, που τους γνωρίζω και τους δύο μόνο μέσω του διαδικτύου. Με το Λάζαρο έχουμε μιλήσει μόνο μερικές φορές στο τηλέφωνο. Τίποτα περισσότερο.
Και στενοχωριέμαι γιατί δεν βλέπω μια ελίτ να χτυπάει τη γροθιά της στο τραπέζι για να πει ΑΡΚΕΤΑ.
Αν οι επιφανείς Έλληνες, είχαν το θάρρος να βγούνε μπροστά, και να φωνάξουν δυναμικά ότι τώρα θα σώσουν την Ελλάδα, αντί να την πωλήσουν τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Εγώ δεν θα χρησίμευα σε τίποτα, και όλα θα ήταν μια χαρά.
Εξάλλου χρησιμεύω σε κάτι άλλο;
Δεν ξέρω, αλλά κάθε μέρα ανάβω αυτό το μικρό κερί, για να σκέφτομαι ότι αυτό το λίγο φως μες στη νύχτα, είναι η ψυχή της Ελλάδα που δεν πρέπει να πεθάνει.
Αχ…Ζορμπά, Ζορμπά, μάθε με να χορεύω!
Advertisements

O ήλιος είναι ελληνικός. Tου Jose Manuel Lamarque

01:11, 12 Νοε 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/110936

Οι Ισλανδοί πραγματοποίησαν πρόσφατα δημοψήφισμα για νέο σύνταγμα. Αυτοί οι άνθρωποι, που δεν διαφέρουν σε τίποτα σε σχέση με τους υπόλοιπους λαούς, έχουν μιλήσει ανοιχτά, εξ’αρχής, ενάντια στην αποπληρωμή του χρέους τους. Ακόμη και αν η Ισλανδία αποπληρώσει το χρέος της, δεν δίστασε ποτέ να τοποθετηθεί ενάντια σε αυτό. Έτσι, μέσα από τη διαδικασία του δημοψηφίσματος για ένα νέο Σύνταγμα,  έχει προταθεί από την επιτροπή του πολίτη της Ισλανδίας να εθνικοποιηθούν οι φυσικοί πόροι. Το σύνολο του πληθυσμού ήταν υπέρ ενός τέτοιου μέτρου. Toυ Jose Manuel Lamarque

Αυτό  ακριβώς είναι αυτό που θα πρέπει διεκδικήσει και ο ελληνικός λαός.

Ας μην ξεγελαστούν οι Έλληνες και ας παραδεχτούν επιτέλους ότι διαθέτουν πηγές φυσικού αερίου, πετρελαίου και χρυσού. Και γι αυτό θα πρέπει να ζητήσουν οι πόροι αυτοί να ανήκουν στην Ελλάδα, και στους πολίτες της.

Αυτό είναι το δημοκρατικό κύμα που πρέπει να παρασύρει τον ελληνικό λαό. Για πολύ καιρό, οι Έλληνες θεωρούνταν ως ένας μη ενήλικος λαός. Κυρίως από την ελίτ του κόσμου της διεθνούς οικονομίας. Έχει έρθει η ώρα για την απελευθέρωσή τους!

Η εθνικοποίηση των πόρων της Ελλάδας, είναι η μόνη λύση, γιατί πρόκειται για μια Κληρονομιά που πρέπει να επιστρέψει στο λαό της. Γιατί αυτό επιτρέπεται για τους Ισλανδούς και όχι για τους Έλληνες. Γιατί η νόμιμη απαίτηση των ανθρώπων του Βορρά είναι αποδεκτή από όλα τα ευρωπαϊκά κλιμάκια ως ένα σημαντικό βήμα προς περισσότερη δημοκρατία, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τον ελληνικό λαό, τον κληρονόμο της Δημοκρατίας;

Όσον αφορά στο πετρέλαιο, στο φυσικό αέριο και στο χρυσό, όλα αυτά ανήκουν στον ελληνικό  λαό και θα είναι η διέξοδος από την ελληνική κρίση. Έφτασε ο καιρός που οι Έλληνες θα πρέπει να εκμεταλλευτούν το φυσικό μάννα της χώρας του, ώστε να ξεφύγουν από το να θεωρούνται αποκλειστικά και μόνο ως ένας λαός τουρισμού, που είναι μόνο ικανός να φωτογραφίζεται από το Μάιο έως το Σεπτέμβριο.

Οι φυσικοί πόροι και η εθνικοποίηση τους, θα οδηγήσει μακριά από την πτώχευση. Και οι κοινωνία θα είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση τους και την εκμετάλλευση τους. Γιατί η σωστή λειτουργία εξαρτάται από την καλή θέληση του ελληνικού λαού. Και κανείς δεν θα μπορούσε να κάνει ό, τι θέλει μέσα από μια οποιαδήποτε σύμβαση. Πρέπει ο ελληνικός λαός να αποφασίσει.

Γιατί οι Έλληνες δεν πρέπει να ξεχνάνε τη στιγμή της γέννησης των μαθηματικών και του θέατρου. Χωρίς την ελληνική γλώσσα, τα στόματά μας θα ήταν κούφια και χωρίς λόγια.

Σήμερα, η λόγος ανήκει στους Έλληνες. Αν δεν θέλουν να πέσουν θύματα απάτης, πρέπει να κινητοποιηθούν, και  μόνοι τους να επιβάλουν στην πράξη την κρατικοποίηση του ελληνικού φυσικού πλούτου. Συμπεριλαμβανομένου του Ήλιου…

Έλληνες ξεσηκωθείται και κοιτάξτε τον ήλιο.

Βάλτε το χέρι σας στο κύμα

και φορέστε το στο πρόσωπό σας.

Θαυμάστε το τοπίο της χιλιετίας και

αγγίξτε τις πέτρες σας,

Μπορουν να σας μεταγγίσουν μιαν άλλη εποχή.

Ακούστε το χτύπο της καρδιάς σας,

και κάθε παλμός της ας παρασύρει σαν κύμα το μυαλό σας.

Σηκώστε την ψυχή σας μεχρι τον γαλάζιο ουρανό,

για να πάρετε πίσω αυτό που έχει κλαπεί.

και βάλτε την Ελλάδα στα μάτια σας,

Και μακάρι η σκέψη σας να γίνει πράξη καθαρή.

Μετάφραση: Λάζαρος Μαυροματίδης

(Διαβάστε στην αγγλική και γαλλική γλώσσα το άρθρο στο: Help the greek people)

Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση. Toυ Jose Manuel Lamarque

Faute de gouvernement, la Grèce retourne aux élections! _ Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση! _ Without government, Greece returns to elections !

19:05, 17 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94700

Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση. Οπότε, ποιός φταίει; Είναι ευθύνη μόνο των Ελλήνων ψηφοφόρων ή μήπως -αν το αναλύσουμε περισσότερο- είναι μια συλλογική ευθύνη των ευρωπαίων; Το δεύτερο ερώτημα κατά τη γνώμη μου είναι το πιο σωστό.

Πράγματι, ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης είναι ένα νομοθετικό και πολιτικό ζήτημα, το οποίο συμπεριλαμβάνει ένα ή περισσότερα πολιτικά κόμματα.

Μέχρι στιγμής κανένα κόμμα δεν συμφώνησε στο σχηματισμό μιας κυβέρνησης για την Ελλάδα.

Το έργο θα ήταν τεράστιο, το ρίσκο μεγάλο και ο κίνδυνος της αποτυχίας συνεχής.

Εξάλλου ο σχηματισμός κυβέρνησης θα πρέπει να καταφέρει να δώσει τις μεγαλύτερες και τις πιο τρελές ελπίδες σε έναν πληγωμένο λαό που έχει μαρτυρήσει.
Πληγές που είναι πολύ βαθιές και επώδυνες για τον ελληνικό λαό.

Ποιός θα ήταν τόσο τρελός ούτως ώστε να αναλάβει τέτοιο ρίσκο;

Ο Σχηματισμός μιας κυβέρνησης καθοδηγεί ένα λαό, ένα έθνος.

‘Ομως, η Ελλάδα, εξακολουθεί να είναι ένα έθνος που πάντα χτυπιέται και διασύρεται από τους ευρωπαίους οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν κακά αδέρφια που σκέφτονται μόνο να εξοντώσουν και να καταστρέψουν την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό κάτω από το βάρος της ανέχειας.

Λόγω της δικτατορίας της χρηματοδότησης η μιζέρια έχει γίνει επιδημία στην Ελλάδα. Οπότε ας μην μένουμε έκπληκτοι με το γεγονός ότι κανένας Έλληνας πολιτικός δεν μπόρεσε να σχηματίσει μια κυβέρνηση κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Οι Έλληνες επιστρέφουν σε εκλογές τον Ιούνιο και γι’ αυτό φέρουν ευθύνη οι ευρωπαίοι εταίροι.

Αν  το Βερολίνο, το Άμστερνταμ και το Ελσίνκι είχανε την ευπρέπεια, την εξυπνάδα (;) όσο και την ανθρωπιά, να καταλάβουν την ελληνική πραγματικότητα, τότε δεν θα το είχαν φτάσει στα άκρα… όμως τώρα είναι πολύ αργά.

Πολύ αργά γι’ αυτούς, διότι φόρεσαν τον μανδύα της αλαζονείας αλλά και της ανθρώπινης δυστυχίας.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες θα θυμούνται ποιοί ήθελαν την εξαφάνισή τους, και ποιοί, αντίθετα, τους άπλωσαν το χέρι.

Σε μια περίοδο που ο πρόεδρος Francois Holland έχει επενδύσει στη γαλλική δημοκρατία, μαθαίνουμε αυτά τα θλιβερά νέα και συμπάσχουμε κάθε φορά που ο Ελλάδα προκαλείται.

Απόψε ο Γάλλος Πρόεδρος θα συναντήσει την Γερμανίδα Καγκελάριο και η συνάντηση αυτή θα είναι ιστορική. Μετά από τη εκλογική ήττα της Καγκελαρίου την περασμένη Κυριακή, η συνέντευξη αναμένεται με πολλά ερωτηματικά, ανακαλύπτοντας ότι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας δεν έχει καμία ομοιότητα με τον προκάτοχό του.

Το πρωί ο Jean-Claude Juncker πρόεδρος της Εurogroup κατέκρινε ως προπαγανδιστές όλους όσους αυξάνουν την πιθανότητα της Εξόδου της Αθήνας από τη ζώνη του Ευρώ.

Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, ότι τίποτα δεν είναι σταθερό, και αυτοί οι οποίοι τη μια μέρα διδάσκουν την άλλη βρίσκουν τον εαυτό τους σε μια καταστροφική κατάσταση, έχοντας χάσει πολύ νωρίς την αίσθηση της οικογένειας και της αλληλεγγύης, που είναι μεσογειακή παράδοση.

Με έναν τρόπο προσβλητικό και με σκοπό να φέρουμε τον ουμανισμό μας σε μια κοινή βάση αλληλεγγύης.

Σταθείτε ενωμένοι στους Έλληνες πολίτες, με αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και στη δική μας χώρα όπου ζούμε, δουλεύουμε, ζωγραφίζουμε, σχεδιάζουμε με σύμβολα που οι Έλληνες γνωρίζουν αρχίζοντας από τη σημαία τους.

Ένα οπτικό μήνυμα που λέει στον καθένα «Δεν είσαι μόνος, σε σκεφτόμαστε!»

Στην ομιλία του στο Hotel de ville στο Παρίσι στις 16.25 ο Francois Holland είχε πεί: «Η Γαλλία πάντα αρνείται το αναπόφευκτο, οπότε ας αρνηθούμε τη μοίρα της Ελλάδας ως «Θανατηφόρα». Δεν είναι ελληνική. Όχι πια»
Jose Manuel Lamarque
http://helpthegreekpeople.blogspot.com/
——————–
Δημοσιευμένο το άρθρο στην αγγλική και στη γαλλική γλώσσα: εδώ

(απόδοση στην ελληνική γλώσσα: Πόπη Κυριαζή)

——————–

Faute de gouvernement, la Grèce retourne aux élections ! Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση

Alors, à qui la faute ?… Est-ce de la responsabilité des élus grecs seulement, ou, si nous poussons le raisonnement, est-ce une responsabilité collective européenne ?
La seconde interrogation est pour moi la plus juste.
En effet, former un gouvernement est une question législative et politique qui va engager une ou plusieurs formations politiques. Ce soir, aucune formation n’accepte de former un gouvernement en Grèce. La tache est immense, les risques abyssaux, et le risque d’échec est quotidien. Qui plus est, former un gouvernement ce soir, c’est être en mesure de donner la plus grande et la plus folle des espérances à un peuple martyrisé et meurtri. Les blessures du peuple grec sont profondes et plus que douloureuses. Qui donc serait assez fou pour prendre un tel risque ? Former un gouvernement, c’est dirigé un peuple, une nation. Mais cette nation là, la Grèce, cette nation est toujours et encore montrée du doigt et vilipendée par des européens, donc des frères, qui se comportent en faux frères et ne pensent qu’à tuer la Grèce et anéantir le peuple grec sous le poids de l’indigence. Car sous la dictature de la finance, l’épidémie qui touche la Grèce est la misère. Aussi, ne soyons pas étonnés qu’aucune formation politique grecque ne veuille, ou ne puisse former un gouvernement. Pas dans ces conditions.
Que les grecs retournent aux élections au mois de juin, il en va bien de la responsabilité collective européenne. Si Berlin, Amsterdam, et Helsinki avaient eu la décence ; l’intelligence (?), l’humanité ;  de comprendre la réalité grecque, alors, Berlin, Amsterdam et Helsinki ne seraient pas allées si loin, trop loin, mais il est trop tard. Trop tard pour eux, car ils ont endossé le manteau de la prétention,  de la misère humaine. La Grèce et les grecs sauront se souvenir qui a voulu leur disparition, et qui leur a tendu la main.
A l’heure où François Hollande est investi Président la République française, nous apprenons la triste nouvelle, et nous partageons avec la compassion qui nous anime, à chaque fois que la Grèce est évoquée. Ce soir, François Hollande rencontrera la chancelière allemande. La rencontre sera historique. Après la défaite électorale de la chancelière, dimanche dernier, cette entrevue pourrait bien étonner, en découvrant que le nouveau Président de la République ne ressemble en rien à son prédécesseur.
Ce matin, Jean-Claude Juncker, Président de l’Eurogroupe, a critiqué vertement hier au soir celles et ceux qui évoquent la possibilité qu’Athènes soit exclue de la zone Euro, propagandistes dévoyés. L’actualité nous montre que le monde peut changer, que rien n’est figé, et que les donneurs de leçons peuvent un jour, eux aussi, se retrouver dans une situation catastrophique, en ayant perdu trop tôt le sens de la famille et de la solidarité ; tradition méditerranéenne.
A la manière des indignés, au sens que nous portons à l’humanisme et à notre socle commun européen, la solidarité. Soyons solidaires du peuple grec, soyons solidaires de la Grèce et, chez nous, là où nous vivons ou travaillons, portons, accrochons, dessinons, peignons un symbole que les grecs sauront reconnaître, à commencer par leur drapeau. Un message visuel pour dire à toutes et tous, Vous n’êtes pas seuls, nous pensons à vous !
Dans son discours à l’Hôtel de Ville de Paris, à 16h25, François Hollande vient de dire : «  La France a toujours refusé la fatalité… » refusons donc la fatalité pour la Grèce, car « Fatal » n’est pas grec, non plus !
——————–
Without government, Greece returns to elections !

So whose fault is it? … Is it the responsibility of greek electors only, or, if we push the reasoning, is it a European collective responsibility?
The second question is for me the most just.Indeed, forming a government is a legislative issue and policy that will employ one or more political parties. Tonight, no training agrees to form a government in Greece. The task is immense, abysmal risks and the risk of failure is daily.  Moreover, form a government this evening is to be able to give the largest and wildest hopes of a people martyred and wounded. Injuries of the Greek people that are deeper and more painful. Who would be crazy enough to take such a risk? Form a government, is leading a people, a nation. But then this nation, Greece, this nation is still and always slammed and vilified by Europeans, so tto be brothers, who act like false brethren and think only to kill and destroy Greece and  the Greek people under the weight of indigence. Because under the dictatorship of finance, the epidemic in Greece is misery. So, let’s not being surprised that no political Greek wishes, or can form a government. Not under these conditions.

The Greeks return to elections in June, it goes to the European collective responsibility. If Berlin, Amsterdam, and Helsinki had the decency, intelligence (?), humanity to understand the Greek reality, then, Berlin, Amsterdam and Helsinki would not go that far, too far, but it is too late now. Too late for them because they took on the mantle of pretentiousness, of human misery. Greece and the Greek will remember who wanted their disappearance, and who reached out their hand to Greece.

At a time when President Francois Hollande is invested the French Republic President, we learn the sad news, and we share with the compassion that drives us, every time that Greece is evoked. Tonight, Francois Hollande will meet German Chancellor. The meeting will be historic. After the electoral defeat of the Chancellor, last Sunday, the interview may well wonder, discovering that the new President of the Republic bears no resemblance to its predecessor.

This morning, Jean-Claude Juncker, President of the Eurogroup, has slammed last night those who raise the possibility that Athens should be excluded from the Euro zone, errant propagandists. Reality proves that the world can change, that nothing is fixed, and those who give lessons one day, too, find themselves in a catastrophic situation tomorrow, having lost too soon the sense of family and solidarity ; Mediterranean tradition.

In the manner of outrage, in the sense that we bring to our humanism and common European pedestal, solidarity. Stand united to the greek people in solidarity to Greece and in our country where we live or work, wear, hang, draw, paint a symbol that the Greeks will recognize, starting with their flag. A visual message to tell everyone, You are not alone, we think of you !

In his speech at the Hotel de Ville in Paris, at 16:25, Francois Hollande has said: «France has always denied the inevitability …» therefore refuse the fate of Greece, as «Fatal» is not Greek, not more !

H Eλλαδα χωρις φωνη _ Toυ Jose Manouel Lamarque

Η Ελλάδα χωρίς φωνή. Του Jose Manouel Lamarque

14:04, 01 Απρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/89841

Ενώ η Ευρώπη βιώνει μια κρίση χωρίς προηγούμενο, όπου έθνη όπως η Ισπανία ξυπνούν εμβρόντητα και φωνές ακούγονται υπέρ του ελληνικού λαού, γιατί δεν ακούγεται καμιά φωνή στην Ελλάδα; Γιατί ένας διανοούμενος, ένας καλλιτέχνης, καμία προσωπικότητα δεν βγάζει καμία κραυγή απελπισίας και ένα κάλεσμα για αλληλεγγύη;

Που είναι οι θυγατέρες και οι εγγονές της Μπουμπουλίνας, της Μελίνας, της Ειρήνης Παπά;

Γιατί, ενώ η Ελλάδα είναι ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και όχι μια απομονωμένη χώρα, γιατί η εκκωφαντική σιωπή έρχεται από τη θάλασσα του Αιγαίου;

Οταν η Ελλάδα ήταν μια δικτατορία, οι Ελληνες της εξορίας, οι πολιτικοί πρόσφυγες έκαναν αισθητή τη φωνή τους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Σήμερα όμως, τίποτε, τίποτε άλλο από μια σιωπή που μας εκπλήσσει και μας κουφαίνει.

Εχασαν άραγε οι Ελληνες την αίσθηση που είχαν της αντιπολίτευσης, της αντίστασης, του αγώνα;…

Εγιναν όπως πολλοί λαοί της Ευρώπης, χορτάτοι, μπουχτισμένοι, απελπισμένοι μέχρι του σημείου να πιστεύουν ότι κανένας δεν θα τους ακούσει, ότι κανένας δεν θα ξέρει να τους ακούσει;

Λοιπόν η βοή σβύνει, αργά, σιγά, μαλακά για να πεθάνει στην Ιόνιο θάλασσα.

Τότε γιατί να προσπαθεί κάποιος να καταλάβει, να ελπίζει ότι μπορεί να βοηθήσει, να εύχεται την αδελφοσύνη των λαών της Ευρώπης για ένα λαό του οποίου τα παιδιά, το μέλλον του, διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο;

Γιατί κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα να συντηρεί την φλόγα που θα ήθελε να είναι όπως το φως στη νύκτα, ώστε να διαβεβαιώνει τους Ελληνες ότι δεν είναι μόνοι;

Γιατί να θέλουμε να διώξουμε την νύκτα και να προσφέρομε στην Ελλάδα μια αυγή που θα φέρει τον ήλιο της ελπίδας, όταν χιλιάδες χέρια τραβούν πάντα, και ακόμη, τις κουρτίνες του σκόταδιού πάνω στο σώμα τους, και αρνούνται το φως της λευτεριάς;

Είναι άραγε αυτή η μάταιη ελπίδα των εκλογών που κάνει τους Ελληνες να πιστεύουν, ότι ένας Σωτήρας, ένας θεόσταλτος άνθρωπος θα έλθει να τους σώσει, όπως ένας μυθικός αετός που ξεπετιέται από τ’ αστέρια τα ξημερώματα;

Εάν το πιστεύουν, εάν το σκέπτονται, δεν μπορούμε να τους μεταπείσουμε, αφού από αυτούς τους ίδιους εξαρτάται η σωτηρία τους.

Σέβομαι τις ονειροπολήσεις σας, μην εύχεστε να μου χαμογελάσουν.

Jose Manouel Lamarque
helpthegreekpeople.blogspot.com

———-

(Σημείωση: Στις 21/3/2012, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, δημοσιεύτηκε άρθρο του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη στο tvxs με τίτλο «Πώς να τιμήσει την ποίηση η νεκρή Ελλάδα», ενώ λίγες μέρες μέρες μετά, στις 30/3/2012, ένας Γάλλος φιλέλληνας δημοσιογράφος, ο Jose Manouel Lamarque, δημοσίευσε ένα ανάλογο προβληματισμού άρθρο, που μόλις διαβάσατε. Εν τω μεταξύ, το tvxs.gr, είχε αναδημοσιεύσει πρώτο στην Ελλάδα, την ανοιχτή επιστολή του Γιάννη Μακριδάκη προς τους Γάλλους: Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας στις 13/3/2012, όπως και τη δεύτερη που ακολούθησε, προς τους Ευρωπαίους: Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, στις 28/3/2012, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στον ξένο Τύπο.)