Όμηροι του «Στούντιο Χρυσή Αυγή» κυβέρνηση και χώρα. Του Στέλιου Κούλογλου

23:53 | 03 Απρ. 2014
Στέλιος Κούλογλου

Παραλυσία έχει προκαλέσει στο Μέγαρο Μαξίμου η βεβαιότητα, πλέον, ότι η ηγεσία της Χρυσής Αυγής έχει στη κατοχή της και άλλες αποκαλυπτικές  μαγνητοφωνημένες συνομιλίες του Τ. Μπαλτάκου, τις οποίες θα μπορεί να χρησιμοποιεί ανάλογα με την δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης αλλά και τις πολιτικές της ανάγκες.

Στην συνέντευξη του στον Ν. Χατζηνικολάου, ο πρώην γενικός  γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου παραδέχθηκε ότι πραγματοποίησε παρόμοιες συζητήσεις με ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής και πριν την δολοφονία Φύσσα αλλά και “μία δύο και μετά”. Ενώ θεωρείται πλέον βέβαιο ότι αυτές οι τελευταίες έχουν μαγνητοσκοπηθεί, στο Μέγαρο Μαξίμου επικρατεί πανικός καθώς ο κ. Μπαλτάκος εμμέσως παραδέχθηκε ότι έχει πει “και χειρότερα πράγματα”, από τα όσα τρομερά λέει σε αυτή που δημοσιοποιήθηκε. Στην ίδια συνέντευξη, δεν απέκλεισε να έχουν μαγνητοσκοπηθεί και τηλεφωνικές του συνομιλίες με τους Δένδια-Αθανασίου ή και με άλλους πολιτικούς, παρουσία προφανώς των νεοναζί συνομιλητών του που τις κατέγραφαν με μικροκάμερες στο πέτο τους.

Αν μάλιστα τις “πρακτικές ντετέκτιβ” του Κασιδιάρη ακολουθούσαν και οι Μιχαλολιάκος- Παπάς τους οποίους ο Μπαλτάκος επίσης παραδέχθηκε ότι είχε συναντήσει πριν την σύλληψη τους, τότε πιθανότατα να βγουν στον αέρα γαργαλιστικές λεπτομέρειες από την περίοδο της “σοβαρής” Χρυσής Αυγής: όταν δηλαδή το Μέγαρο Μαξίμου φλέρταρε σοβαρά με την ιδέα συνεργασίας σε κυβερνητικό επίπεδο με την Χρυσή Αυγή, μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση το περασμένο καλοκαίρι. Ιδίως αυτές οι συζητήσεις ίσως αποδείξουν ότι ο Μπαλτάκος ακολουθούσε, στις “διερευνητικές’ του επαφές, οδηγίες του Σαμαρά.

Η έκρηξη της πρώτης από τις βόμβες Μπαλτάκου έχει διαλύσει ολόκληρη την νέα εκδοχή του success story που είχε επεξεργαστεί το Μέγαρο Μαξίμου, με την έξοδο στις αγορές το πρωτογενές πλεόνασμα και την επίσκεψη την επόμενη εβδομάδα στην Αθήνα  της ‘Ανγκελα Μέρκελ. Η Γερμανίδα καγκελάριος, όπως και η “χαλαρή” τρόικα που έκανε τα στραβά μάτια για δεκάδες αθετήσεις συμφωνημένων, φαίνεται να θέλει να αποτρέψει με κάθε τρόπο την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, με τους συμβολισμούς που θα είχε μια τέτοια εξέλιξη για όλη την Ευρώπη.

Η πρώτη αντίδραση του Μαξίμου που μετέδωσαν την Τετάρτη τα δελτία ειδήσεων-παπαγαλάκια, να αποδοθεί δηλαδή η πρωτοβουλία της “αποπομπής” Μπαλτάκου στην γρήγορη και αποφασιστική αντίδραση Σαμαρά, έπεσε στο κενό: στην συνέντευξη του ο Μπαλτάκος διευκρίνισε ότι ήταν ο ίδιος που παραιτήθηκε, δείχνοντας ότι είναι αποφασισμένος περισσότερο να πουλήσει ακριβά το τομάρι του, παρά να προστατεύσει τον. πρωθυπουργό του.

Σίγουρα τις επόμενες ημέρες η κυβέρνηση θα επιδιώξει να μεταφέρει την δημόσια συζήτηση στα οικονομικά της “επιτεύγματα” και στην ευλογία τους από το Βερολίνο, αλλά η ωρολογιακή βόμβα θα είναι πάντα εκεί: τι άλλο θα βγάλει στη φόρα ο Κασιδιάρης, αν προφυλακιστεί; Δεν ήταν άλλωστε, όσα είδαν το φως, η  απάντηση στην απόφαση για την άρση της ασυλίας των βουλευτών της Χρυσής Αυγής την ίδια μέρα;

Ρεαλιστικά, ο Σαμαράς δεν διαθέτει παρά δύο επιλογές: ή να κλείσει μια άτυπη συμφωνία με τους Χρυσαυγίτες ότι δεν θα προφυλακιστούν με αντάλλαγμα την μη δημοσιοποίηση άλλων συνομιλιών. Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει συνεργασία με την Δικαιοσύνη που δικαιολογημένα έχει εξαγριωθεί από τα λεγόμενα Μπαλτάκου, τη στιγμή μάλιστα που πολλοί λειτουργοί της έχουν κυριολεκτικά “ματώσει” προκειμένου να φέρουν σε πέρας τις δύσκολες ανακρίσεις. ‘Η να αναλάβει την αναμφισβήτητη και μεγάλη του πολιτική ευθύνη, δίνοντας  το δικαίωμα στη χώρα να αποφασίσει για την πορεία της χωρίς να εκβιάζεται από τον κάθε Κασιδιάρη.

Επειδή η Μέρκελ με τους δανειστές δεν θέλουν πολιτικές περιπέτειες με εκλογές και το πλιάτσικο της χώρας συνεχίζεται, είναι πολύ πιθανό ότι θα προσπαθήσουν να κυβερνήσουν όπως όπως, ελπίζοντας ότι το επεισόδιο Μπαλτάκου θα ξεχαστεί. Τι θα γίνει όμως αν ο Κασιδιάρης ή ο Παναγιώταρος θελήσουν να  κερδίσουν ψήφους μια εβδομάδα, παραδείγματος χάριν, πριν τις εκλογές;

Πρόκειται για ένα πολιτικό έγκλημα χωρίς ιστορικό προηγούμενο: η ακροδεξιά ομάδα του Μαξίμου και ο πρωθυπουργός της, έχουν μετατρέψει όχι μόνο τους ίδιους αλλά την Δικαιοσύνη, τους θεσμούς και την πολιτική σταθερότητα της χώρας σε όμηρους του παράνομου στούντιο “Η Χρυσή Αυγή”.

Διαβάστε επίσης: Βίντεο κλαμπ η άμοιρη Ελλάς

via: http://tvxs.gr/

Advertisements

Κάθε Ακαδημία έχει τη Δημουλά που της αξίζει. Του Στέλιου Κούλογλου

Στην αρχή σκέφτεσαι ότι δεν μπορεί να έγιναν έτσι τα πράγματα. Δεν μπορεί, δηλαδή, μία, η όποια ποιήτρια, να κάνει τέτοιου είδους δηλώσεις σε μια εκδήλωση στην Κυψέλη. Είναι αδύνατον η θεραπαινίδα μιας τέχνης που έχει στο επίκεντρό της τον άνθρωπο και την ψυχή να αναλώνεται σε απλουστευτικά ξενοφοβικά τσιτάτα, copy paste από φυλλάδιο της Χρυσής Αυγής για την τρίτη ηλικία.

Πώς είναι δυνατόν μια ποιήτρια, η όποια ποιήτρια, να αναλώνεται μιλώντας για τον χώρο που της πιάνουν οι μετανάστες στα παγκάκια; Ας υποθέσουμε ότι πράγματι βγήκε βόλτα μια μέρα και είχαν καταλάβει τον ζωτικό «παγκακιακό» χώρο τρεις από αυτούς. Δεν της πέρασε ούτε στιγμή από το μυαλό να αναρωτηθεί από πού είναι; Να φανταστεί την οδύσσεια που τους έφερε ως εδώ; Δεν έχει δει ποτέ αυτές τις εικόνες με τους εκατοντάδες μετανάστες που ναυαγούν στα νερά της Ιταλίας; Με τις μάνες που χάνουν τα παιδιά τους 100 μέτρα από τις ακτές της Μυτιλήνης; Δεν έχει ακούσει ότι ξεκινά στο Μόναχο η δίκη μιας τρομοκρατικής ομάδας νεοναζί που δολοφόνησε 9 ανθρώπους, έναν Έλληνα ανάμεσά τους –αν γι’ αυτήν έχει ξεχωριστή σημασία–, μόνο και μόνο επειδή ήταν μετανάστες; Στο μαύρο παγκάκι της ψυχής της δεν υπήρχε μια θέση για τίποτε από αυτά;
Αυτό που ενοχλεί εδώ δεν είναι το ρατσιστικό, όπως έσπευσαν πολλοί να κατακρίνουν. Δεν πρόκειται, άλλωστε, για ρατσιστικές δηλώσεις. Η κ. Δημουλά δεν είπε ότι οι μετανάστες θα πρέπει να κάθονται κατάχαμα για να θρονιάζονται στα παγκάκια οι ανώτεροι Ελληνάρες. Αυτό που ξαφνιάζει είναι η ρηχότητα. Και ο Έζρα Πάουντ κάποια στιγμή, και πολύ κακώς, εκθείασε τον φασισμό, αλλά ως ποιητής. Όχι ως φοβισμένη κυρία που της κλέψανε δυο τετραγωνικά παγκάκι. Αν ασχολείσαι με τα τόσο μικρά, πώς μπορείς να ασχοληθείς, ως ποιήτρια, με τα μεγάλα;
Τελικώς, όλα είναι θέμα διαμετρήματος. H κ. Δημουλά δεν είναι κακή ποιήτρια, αλλά στην εποχή των media και των δημοσίων σχέσεων υπερεκτιμήθηκε. Κυρίως χάρη στις επαφές με το σύστημα ανακηρύχθηκε σπουδαία, για να εκτοξευθεί εκεί που δεν έγιναν δεκτοί ο Καρούζος, ο Λειβαδίτης, ο Αναγνωστάκης και τόσοι άλλοι άξιοι, στην Ακαδημία Αθηνών. Κάθε χώρα –ή, καλύτερα, κάθε Ακαδημία– έχει τη Δημουλά που της αξίζει.
Θα σεβόμασταν απόλυτα την επιλογή της κ. Δημουλά να ασχολείται στα ποιήματά της αποκλειστικά με τον εσωτερικό της πόνο, αν μας άφηνε κι εμάς στον πόνο μας. Γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ασχολείται με τα όποια κενά μιας ποιήτριας, αν η τελευταία δεν ασχολείται με τα κοινά. Αλλά πότε οι δηλώσεις για τους μετανάστες της Κυψέλης και άλλοτε παλιότερα κείμενα εναντίον του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας, τα οποία υπέγραψε από κοινού με προσωπικότητες και πολιτικούς, όπως ο σημερινός υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας, δείχνουν ότι επιφυλάσσει στον εαυτό της και ρόλο παρέμβασης στις εξελίξεις.Από αυτή την άποψη, η κατάσταση δεν είναι απλώς μέτρια, όπως στο ποιητικό μέρος, αλλά απογοητευτική. Γιατί το μεγάλο έλλειμμα είναι ακριβώς αυτό: ο ποιητής(τρια) που, όπως όλοι οι μεγάλοι ποιητές της Ελλάδας, θα τραγουδήσει την τραγωδία της χώρας. Όχι το ναι ή το όχι στο μνημόνιο (δίλημμα στο οποίο η κ. Δημουλά έχει πάρει, για πρώτη φορά, θέση: προτιμά το ναι). Αυτός που θα μιλήσει για τον φόβο στις ψυχές των ανθρώπων, για το «ζητείται ελπίς» και τις σκιές που περπατάνε στις νύχτες στην Αθήνα, ψάχνοντας τα σκουπίδια, για την παράδοση στους ξένους και την ηθική κατάρρευση, για τους σπόρους του αλληλοσπαραγμού που φυτρώνουν, για τους νέους και τις νέες που δεν βρίσκουν δουλειά και αξιοπρέπεια και φεύγουν στο εξωτερικό.Όσο για την κ. Δημουλά, που φέρεται να αρνήθηκε μια θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της ΝΔ το 2004, ποτέ δεν είναι αργά. Στο άδειο παγκάκι της Βουλής έχουν πιάσει θέσεις και άλλα κόμματα.Πηγή: www.lifo.gr

Τον Βαξεβάνη, τον Αρβανίτη και την Κατσίμη; Τους ξεχάσαμε. Του Σ. Κούλογλου

08:11, 01 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/110037

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Κατσή για το FosPhotos

Τα αιτήματα και η “πλατφόρμα” που διαμόρφωσαν οι συνεργαζόμενες Ενώσεις και Ομοσπονδίες στον Τύπο και τα ΜΜΕ για την χθεσινή απεργία, είναι χαρακτηριστικά για την συντεχνιακή νοοτροπία που κυριαρχεί στον δημοσιογραφικό χώρο και έχει συμβάλλει καθοριστικά στην καταστροφική πορεία του κλάδου. Από την πλατφόρμα της απεργίας που κηρύχθηκε για την υπαγωγή των δημοσιογραφικών ασφαλιστικών ταμείων στον ΕΟΠΥΥ, λείπει η παραμικρή αναφορά για τις πρόσφατες, συνεχείς λογοκριτικές παρεμβάσεις και την επίθεση που δέχεται η ελευθερία της έκφρασης από μια κυβέρνηση που καθιερώνει τον αυταρχισμό και φλερτάρει με την αντιδημοκρατική εκτροπή.

Όσο και αν μοιάζει απίστευτο, δεν διατυπώνονται προφανή αιτήματα, όπως η παύση της ποινικής δίωξης εναντίον του Κώστα Βαξεβάνη και η ανάκληση της απόφασης για την απομάκρυνση του Κώστα Αρβανίτη και της Μαριλένας Κατσίμη από την εκπομπή της ΝΕΤ «Πρωινή Ενημέρωση”. Συνεχίζεται έτσι η παράδοση που θέλει τους Ελληνες δημοσιογράφους – σε αντίθεση με όλους τους ξένους συναδέλφους τους – να μην έχουν απεργήσει ΠΟΤΕ για να προασπίσουν την ελευθεροτυπία.

Οι παραλείψεις αυτές ενισχύουν την εικόνα που κυριαρχεί στην κοινή γνώμη για τους δημοσιογράφους: ότι πρόκειται δηλαδή για μια κοινωνική ομάδα παχύδερμων, συχνά διεφθαρμένων ατόμων, που αδιαφορούν για τα προβλήματα των πολιτών και την τίμια ενημέρωση, παραπλανούν και ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την πάρτη τους.

Η εικόνα αυτή ενισχύεται καθημερινά από την αντιδεοντολογική και παραποιημένη κάλυψη των εξελίξεων που συγκλονίζουν την χώρα μας. Δεν είναι δυνατόν, λόγου χάριν, οι δημοσιογράφοι να “ανακαλύπτουν” τον Στουρνάρα μόνο όταν προσπάθησε να βάλει τα ταμεία τους στον ΕΟΠΥΥ: πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που με τις απίθανες “μελέτες”του στο ΙΟΒΕ (όπως πχ ότι αν ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα θα ανέβει το ΑΕΠ κατά 13,5%!!) έχει συμβάλλει αποφασιστικά για να επιβληθούν τα επαχθή, εξωπραγματικά μνημόνια  που καταστρέφουν την χώρα.

Και μόλις η εικόνα πάει να βελτιωθεί λόγω των προαναφερθέντων συναδέλφων που έκαναν σωστά την δουλειά τους και διώκονται γι αυτό, έρχονται ενώσεις και ομοσπονδίες που κηρύσσουν απεργία χωρίς να πουν ούτε μια λέξη για την υπεράσπιση τους.

Παραγνωρίζοντας, μεταξύ των άλλων, ότι υπάρχουν και δημοσιογράφοι που καλούνται να απεργήσουν, ενώ δεν είναι μέλη των «ευγενών» ασφαλιστικών ταμείων. Σε ποια βάση άραγε θα το κάνουν παρά στην καταδίκη των διώξεων των συναδέλφων και της λογοκρισίας, που αφορά όλους; Η απάντηση που μου έδωσε αρμόδιος συνδικαλιστής συνάδελφος στον οποίο διαμαρτυρήθηκα για τις παραλείψεις ήταν αφοπλιστική: “έχεις δίκιο, αλλά το ξεχάσαμε”!

Οι δημοσιογράφοι μπορούν να υπερασπίσουν τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα και να βελτιώσουν την θέση τους μόνο όταν επιτελούν σωστά την βασική αποστολή τους. ‘Όσο οι εφημερίδες κλείνουν γιατί κανείς δεν τις πιστεύει και τα δελτία ειδήσεων απαξιώνονται, τόσο οι δημοσιογράφοι θα χάνουν την δουλειά και την ασφάλιση τους. Ακόμη κι αν σπάσουν το ρεκόρ Γκίνες απεργιών.

Με δεδομένη την ραγδαία απαξίωση της δημοσιογραφίας, αποτελεί πλέον συνενοχή η συμπόρευση με την κυρίαρχη, συντεχνιακή αντίληψη που μας έφερε ως εδώ. Από εδώ και στο εξής, εγώ προσωπικά και το Tvxs ως μέσο ενημέρωσης(οι συντάκτες του διατηρούν την απόλυτη ελευθερία να αποφασίζουν για τον εαυτό τους) θα απεργεί μόνο όταν, τουλάχιστον στην ίδια μοίρα με τα όποια δίκαια συνδικαλιστικά αιτήματα, θα προβάλλονται συγκεκριμένες διεκδικήσεις για την υπεράσπιση της της ελευθεροτυπίας και των συναδέλφων που διώκονται για τις απόψεις τους.

ΥΓ. Στα 2 εκατομύρια έφθασαν οι επισκέψεις τον Οκτώβριο (1,983,609 για την ακρίβεια, σύμφωνα με τις επίσημες μετρήσεις της Google) στο Tvxs, που κλείνει σήμερα τα 4 και μπαίνει στα 5. Χρόνια μας πολλά.