Ο Φυσικός Άνθρωπος ή αλλιώς το κατά Γιάννη Μακριδάκη Ευαγγέλιο

Tvxs.gr

*Την νύχτα εκείνη ο Ιησούς και οι μαθητές Αυτού, εξόν του Ιούδα, μετέβησαν πέραν του χειμάρρου των Κέδρων και εισήλθαν εις τον ελαιώνα της Γεσθημανής όπως προσευχηθούν.

Τον τόπο εκείνον εγνώριζε ασφαλώς και ο Ιούδας, διότι είχαν μεταβεί πλείστες φορές εκεί μαζί με τον Ιησού. Κατέφθασε κατόπιν λοιπόν και ούτος εκεί, επικεφαλής πλήθους οργίλων Καταναλωτών τε και Δούλων του Συστήματος, εχόντων ανά χείρας δαυλούς, λύχνους, ξύλα και μάχαιρες, συνοδευόμενοι υπό πανόπλων Στρατιωτών και Φρουρών, οίτινες είχαν διαθέσει εις αυτόν οι Τραπεζίτες, οι Επενδυτές και οι Άρχοντες.

Ο Ιησούς, ειδών τότε τον όχλο αυτόν, προχώρησε και ρώτησε αυτούς: «Τίνα ζητείτε;». «Τον Ιησού τον Ναζωραίο» του απεκρίθησαν. Και είπεν τότε ο Ιησούς: «Εγώ είμαι».

Την αυτήν στιγμή ο Ιούδας, όστις είχε λάβει υπό του Κεντρικού Τραπεζίτου τριάκοντα αργύρια ίνα προδώσει τον Ιησού, πλησίασε, χαιρέτισε και ησπάσθη Αυτόν. Ήτο το συμφωνηθέν σήμα του προς τους Στρατιώτες και τους Φρουρούς, οίτινες αμέσως εκινήθησαν κατ’ Αυτού, αλλά ο μαθητής Αυτού Σίμων Πέτρος χύμηξε πρώτος και εκτύπησε σφοδρά εις το πρόσωπο Καταναλωτήν τινά εκ του πλήθους, ονόματι Μάλχον.

Ο Ιησούς τότε ήλξε ευθύς τον Πέτρον οπίσω και είπε εις αυτόν: «Η βία δεν είναι ο Τρόπος. Ο ασκών βία και προξενών τρόμον εις άλλα πλάσματα, πεθαίνει ο ίδιος βιαίως έντρομος». Πλησίασε κατόπιν τον Μάλχον και αφού έλαβε το πρόσωπον αυτού εντός των χειρών Του, τον άγγιξε επί των οφθαλμών, της ρινός, της ματωμένης αυτού γνάθου, λέγων εις αυτόν μεγαλοφώνως, ίνα ακούσουν άπαντες:

Εις το εξής να οράς, να οσφραίνεσαι, να γεύεσαι ως πλάσμα φυσικόν, ουχί να καταναλώνεις εικόνες, αρώματα, τρόφιμα και υγρά, ανθρώπους και τόπους, ω Άνθρωπε.

Ο Δούλος εκείνος τότε εστάθη στα πόδια του στέρεα, εκοίταξε στα μάτια τον Ιησού και ευθύς οπισθοχώρησε ολίγα βήματα έντρομος ως αγρίμι εις την θέα του πλήθους, εις το οποίον μετείχε και ο ίδιος έως πρότινος. Έπειτα, ήρχισεν άξαφνα τρέχων εντός σκότους βαθέως, δια μέσου των ελαιοδένδρων του όρους και εξηφανίσθη. Έκτοτε ουδείς είδε αυτόν εις την Αγορά και την πόλιν.

Οι Φρουροί και οι Στρατιώτες συνέλαβαν τότε τον Ιησού, τον έδεσαν και τον έφεραν εντός των τειχών της Ιερουσαλήμ. Τον οδήγησαν πρώτα στον Τραπεζίτη Άννα, πεθερόν του Καϊάφα, όστις κατείχε το αξίωμα του Κεντρικού Τραπεζίτου για το τρέχον εκείνον έτος, είχε συμβουλεύσει δε τους Άρχοντες, ότι ήτο προς το συμφέρον του Συστήματος των Αγορών να συλλάβουν τον Ιησού ως Τρομοκράτη των Εμπόρων και πασών των Επενδυτών, ως επικίνδυνον λαοπλάνο των Καταναλωτών, κατόπιν δε να καταδικάσουν Αυτόν εις θάνατον ως υποσκάπτοντα την ίδιαν την υπόσταση του Συστήματος, ένεκα ο λόγος και η δράσις Του απετέλουν τροχοπέδη δια την ζωογόνον αυτού Ανάπτυξιν.

Εν τω μεταξύ, ο μαθητής του Ιησού Σίμων Πέτρος ηκολούθησε και αυτός την πομπή και εκάθισε έξω στην αυλή του Τραπεζίτου, μαζί με τους Φρουρούς, οίτινες είχαν ανάψει φωτιά και ζεσταίνονταν. Εκεί, τον πλησίασε Δούλη τινά του Συστήματος και ειρωνευομένη αυτόν ρώτησε:

«Είσαι και εσύ εξ αυτών των Φυσικών Ανθρώπων, οίτινες δεν επιθυμούν την Ανάπτυξιν;». Ούτος τότε ηρνήθη, παρόντων απάντων, λέγων εις αυτήν: «Δεν κατανοώ όσα λες». Κατόπιν παρελεύσεως ολίγου χρόνου πλησίασε αυτόν ετέρα Δούλη, και σταθείσα πλάι εις αυτόν είπε:

«Ούτος ανήκει εις την ίδια σπείρα Τρομοκρατών με τον συλληφθέντα», αλλά και πάλι ο Πέτρος ηρνήθη: «Δεν γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο», είπε εις αυτήν. Καταναλωτής τις όμως εκ των συναγμένων εκεί, συγγενής του άρτι εξαφανισθέντος εκ του Συστήματος Μάλχου, απεφάνθη οργίλος: «Σε είδα εγώ στο όρος των ελαιών μετ’ αυτού, είμαι βέβαιος. Δύναμαι να στοιχηματίσω ολόκληρον τον Μισθό μου».

Τότε ο Πέτρος, ικέτης ίνα πιστεύσει το πλήθος τα λόγια αυτού, έδωσεν όρκο γονυπετής: «Ο Θεός να με τιμωρήσει εάν γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο», είπε. Αμέσως τότε ελάλησε αλέκτωρ τις εξ ανατολών και ενεθυμήθη ο Πέτρος τον λόγον του Ιησού: «Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με». Εξήλθε τότε της αυλής και έκλαυσε πικρά.

Στο εσωτερικό της οικίας ο Τραπεζίτης Άννας ανέκρινε τον Ιησού ερωτών περί των μαθητών και της διδασκαλίας Αυτού. Ο Ιησούς του απήντησε: «Ουδέποτε μίλησα κρυφίως εις τους Καταναλωτές. Μιλούσα πάντοτε εις ταις συναγωγές αυτών έμπροσθεν των Τραπεζών, αλλά και εις την Αγορά. Προς τι ρωτάς εμένα λοιπόν; Ρώτησε τους ιδίους, οίτινες άκουγαν τους λόγους μου».

Λέγων ταύτα τα λόγια, εις εκ των Φρουρών ράπισε Αυτόν λέγων: «Έτσι απαντάς στον κύριο Τραπεζίτη;» Τότε ο Άννας απέστειλε τον Ιησού δεμένον στον Καϊάφα.

Εις την οικία του Κεντρικού Τραπεζίτου συνήλθαν αγωνιούντες πλείστοι υψηλόβαθμοι,  Στελέχη Επιχειρήσεων και Τραπεζών. Εκεί, οι Τραπεζίτες, οι Επενδυτές και άπαντα τα μέλη του Συνεδρίου αναζητούσαν ψευδομαρτυρία τινά εις βάρος του Ιησού, ίνα καταδικάσουν Αυτόν εις θάνατον. Παρουσιάστηκαν τότε ψευδομάρτυρες, οίτινες έλεγαν:

«Ούτος έφη, “Δύναμαι να κατεδαφίσω την Κεντρική Τράπεζα, να καύσω δε όλα τα δελτάρια χρήματος, τα ευρισκόμενα εις τα Ταμεία της” ». Ο Κεντρικός Τραπεζίτης Καϊάφας ηγέρθη τότε και είπε εις Αυτόν: «Τι έχεις να απολογηθείς για όλα όσα ούτοι σου καταμαρτυρούσιν;» Ο Ιησούς όμως σιωπούσε και ο Καϊάφας είπε πάλι εις Αυτόν:

«Σε εξορκίζω στο όνομα των Αγορών, ίνα απολογηθείς». Είπεν ο Ιησούς τότε:

«Σας λέγω μόνον ότι συντόμως θα νιώσετε Τρόμον πρωτοφανή και ανείπωτον, όταν κατανοήσετε ότι το Σύστημα των Αγορών σας εδράζεται απολύτως εις το μόνον αυθύπαρκτον και τέλειον Σύστημα, το Οικοσύστημα, το οποίον όμως τόσον απερίσκεπτα καταναλώνετε καθημερινώς, το μολύνετε και το αφανίζετε με την υβριστική σας διαβίωση. Έντρομοι μίαν των ημερών θα αντικρίσετε τον Φυσικό Άνθρωπο εαυτόν σας να εξέρχεται εκ της προβιάς του Καταναλωτή, την οποίαν είστε ενδεδυμένοι και περιφέρετε εις τας οδούς της πόλεως, εις τας Τράπεζας, τας Επενδύσεις και εις τα Εκτροφεία σας, θα τον δείτε λοιπόν να διαχωρίζεται εκ του σαρκίου σας, να απαρνείται το Σύστημά σας και να οδεύει προς το Οικοσύστημα, ίνα λάβει την θέσιν αυτού δια μέσου των άλλων φυσικών πλασμάτων, των συναποτελούντων την Πλάση, να εγκαταβιώσει δε εκεί ειρηνικά δια παντός, εις άμεσον επαφήν ευρισκόμενος με τον Πλούτο τον πραγματικό των Πόρων των Φυσικών και ουχί τον πλαστόν των χρημάτων σας».

Διέρρηξε τότε τα ιμάτιά του εξ αγανακτήσεως ο Κεντρικός Τραπεζίτης και λαβών τον λόγον είπε προς τα μέλη του Συνεδρίου: «Τι χρείαν έχομεν πλέον μαρτύρων; Ιδού, μόλις τώρα ακούσατε τους απειλητικούς λόγους του Τρομοκράτη. Τι απόφαση λαμβάνετε;» Εκείνοι δε ευθύς απεφάνθησαν: «Κρίνεται ένοχος συμφώνως των διατάξεων του Αντιτρομοκρατικού Νόμου μας και καταδικάζεται εις Θάνατον».

Κατόπιν αυτών οδήγησαν τον Ιησού στο Πραιτώριο. Ήταν πλέον νωρίς το πρωί. Ο Πιλάτος εξήλθε και ρώτησε τότε το πλήθος: «Για ποίο αδίκημα κατηγορείτε αυτόν;»  Του απεκρίθησαν: «Είναι Τρομοκράτης και σου τον παραδίδουμε ίνα τον θανατώσεις».

Ο Πιλάτος εισήλθε πάλι εις το Πραιτώριο, διέταξε να φέρουν τον Ιησού και είπε εις Αυτόν: «Τραπεζίτες, Επενδυτές, Στελέχη όλων των κλάδων Επιχειρήσεων και πλήθος μέγα Καταναλωτών, διατείνονται ότι είσαι Τρομοκράτης και ότι αυτοαναγορεύεσαι Φυσικός Άνθρωπος, Υιός του Σύμπαντος Κόσμου. Τι έχεις να απολογηθείς επί των κατηγοριών αυτών;»

Ο Ιησούς απάντησε: «Αν η δική μου Υπόσταση προερχόταν εκ του Συστήματος τούτου, θα αγωνιζόμουν καθημερινώς ίνα κερδίσω χρήματα και επιδεικνύω συνεχώς τον πλαστό αυτόν πλούτο μου. Αλλά, ως δύνασαι ιδίοις όμμασι διαπιστώσεις, η δική μου Υπόσταση δεν προέρχεται από εδώ».

Λέει τότε εις Αυτόν ο Πιλάτος: «Είσαι, λοιπόν, Φυσικός Άνθρωπος, ουχί Καταναλωτής;» «Ναι, είμαι Φυσικός Άνθρωπος», απεκρίθη ο Ιησούς.

Εξήλθε τότε ο Πιλάτος πάλι εμπρός εις το συναγμένο πλήθος και είπε: «Εγώ δεν βρίσκω κανέναν λόγο ίνα καταδικάσω αυτόν. Άλλωστε, υπάρχει συνήθεια τινά, όπως ελευθερώνω προς χάριν σας κατ’ έτος έναν υπόδικο ενόψει του Πάσχα. Προτείνω λοιπόν να ελευθερώσω τον Φυσικόν αυτόν Άνθρωπο». Άπαντες όμως τότε ήρχισαν φωνασκούντες: «Όχι, όχι αυτόν! Τον Βαραββά!» Και ήταν ο Βαραββάς ληστής Τραπεζών.

Τότε ο Πιλάτος διέταξε να φέρουν έξω τον Ιησού και ο ίδιος εκάθισε εις την έδρα του δικαστού, στην Γαββαθά. Ήταν σχεδόν μεσημέρι, παραμονή του Πάσχα. Οι στρατιώτες έπλεξαν στέφανον εξ ακανθών και τον φόρεσαν εις την κεφαλήν του Ιησού, τον ετύλιξαν έπειτα με κατακόκκινο μανδύα και τον χλεύαζαν κραυγάζοντες:

«Ζήτω ο Φυσικός Άνθρωπος!». Λέει λοιπόν ο Πιλάτος εις το πλήθος: «Ιδού ο Τρομοκράτης σας, ο Φυσικός Εαυτός σας!» Τότε εκείνοι ήρχισαν κραυγάζοντες: «Θάνατος, θάνατος, σταύρωσέ τον!» Λέει τότε ξανά εις αυτούς ο Πιλάτος: «Τον Φυσικό Εαυτό σας να σταυρώσω;»

Απεκρίθησαν δε οι Τραπεζίτες και οι Επενδυτές: «Δεν έχουμε άλλον Εαυτό, εξόν τον Καταναλωτή, όστις κυκλοφορεί συνεχώς το χρήμα στις Αγορές, ίνα υφίσταται Ανάπτυξις διαρκής του Συστήματος και εισπράττει φόρους η Αυτού Μεγαλειότης ο Αυτοκράτωρ Τιβέριος. Πας εχθρός της Αναπτύξεως, εχθρός του Αυτοκράτορα εστί. Δια τον λόγον αυτόν οφείλεις να τον σταυρώσεις».

Ο Πιλάτος, ακούσας αυτά, εθορυβήθη εντόνως. Έλαβε τότε αμέσως νερό και ένιψε τας χείρας του εμπρός εις το πλήθος, λέγων: «Αθώος ειμί για το αίμα του Φυσικού Ανθρώπου τούτου· το κρίμα Του πάνω σας». Απεκρίθησαν τότε όλος ο όχλος και είπαν: «Το αίμα του πάνω μας και πάνω εις τα παιδιά μας».  Απέλυσε λοιπόν ο Πιλάτος τον Βαρραβά, ενώ τον Ιησού παρέδωσε ίνα σταυρωθεί.

Κατόπιν, εξερχόμενοι του διοικητηρίου οι Στρατιώτες ηνάγκασαν διαβάτην τινά, ονόματι Σίμωνα Κυρηναίον, όπως σηκώσει τον σταυρό του Ιησού και οδήγησαν Αυτόν εις Γολγοθά, όπερ σημαίνει «Κρανίου Τόπος» και συμβολίζει την εικόνα της Γης όταν θα παραδώσουν αυτήν οι Καταναλωτές στις επερχόμενες γενεές των Ανθρώπων.

Εκεί τον σταύρωσαν και διαμοιράστηκαν κατόπιν τα ιμάτια Αυτού ρίπτοντες κλήρον. Η ώρα ήταν ενάτη πρωινή. Την αιτία της σταυρώσεως ενέγραψαν επί ξύλου κρεμάμενου άνωθεν της κεφαλής Αυτού: «Φυσικός Άνθρωπος Τρομοκράτης Καταναλωτών».

Εκ δεξιών και αριστερών Αυτού σταύρωσαν και δύο ληστές Τραπεζών. Οι διερχόμενοι εκ του τόπου εκείνου κουνούσαν ειρωνικά το κεφάλι τους: «Α, εσύ που χλεύαζες τον βίο μας και απειλούσες να καύσεις τα χρήματά μας», έλεγαν εις Αυτόν. Τον χλεύαζαν επίσης οι Τραπεζίτες, οι Επενδυτές και τα Στελέχη, οίτινες παρέμειναν συγκεντρωμένοι επί ώραν κάτωθι του σταυρού:

«Ιδού ο Φυσικός Άνθρωπος», έλεγαν, «ο έχων εμπιστοσύνη στο Χάος το δημιουργικό του Σύμπαντος Κόσμου!».

Κατόπιν ο Ιησούς είπε: «Διψώ». Ευθύς, εις εξ αυτών έλαβε ανά χείρας σπόγγον επί κοντού και προσέφερε εις Αυτόν χολή και όξος ίνα καταναλώσει. Ο Ιησούς δοκιμάσας ηρνήθη, έγειρε τότε την κεφαλήν και ξεψύχησε.

Ήταν η ώρα δωδεκάτη μεσημβρινήν και ευθύς ο ήλιος εχάθη. Πλήρες σκοτάδι εκάλυψε την γη. Τότε ηκούσθη κρότος εκκωφαντικός και εσκίσθη το καταπέτασμα της Κεντρικής Τραπέζης, η γη εσείσθη και έσπασαν οι προβιές και τα προσωπεία πλείστων Καταναλωτών, οι φυσικοί άνθρωποι απελευθερώθησαν εξ αυτών και ήρχισαν περιηγούμενοι τας οδούς της πόλεως Ιερουσαλήμ.

Ο Ρωμαίος εκατόνταρχος και οι Στρατιώτες, οίτινες φρουρούσαν τον Ιησού, νιώσαντες τον σεισμό και ακούσαντες τον τρομερόν της γης βρυχηθμόν, εφοβήθησαν, μετανόησαν και εκραύγαζαν χτυπώντες στα στήθη τους: «Ήτο αλήθεια ούτος εις Φυσικός Άνθρωπος».

Κατόπιν όμως αυτών των συμβάντων και λόγω της εορτής του Πάσχα οι Τραπεζίτες και οι Επενδυτές εφοβήθησαν ίνα μην διαταραχθεί το εορταστικό κλίμα και επηρεασθεί η ψυχολογία των Καταναλωτών εις ταις Αγορές. Ούτω, παρεκάλεσαν τον Πιλάτο όπως διατάξει την αποκαθήλωσιν των εσταυρωμένων. Ούτος λοιπόν έδωσε διαταγή και οι Στρατιώτες έθραυσαν τα σκέλη των δύο ληστών, τον Ιησού όμως τον βρήκαν ήδη νεκρό. Ο εκατόνταρχος Λογγίνος λόγχισε την δεξιάν αυτού πλευρά και αμέσως ανέβλυσε ύδωρ και αίμα εκ της πληγής.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, άνδρας τις ονόματι Ιωσήφ εξ Αριμαθαίας, όστις, δια τον φόβο των Τραπεζιτών, των Επενδυτών και των Αρχόντων ήτο κρυφός μαθητής του Ιησού, μετέβη εις Πιλάτον και εζήτησε εξ αυτού το σώμα του Ιησού.

Ο Πιλάτος έδωσε τότε την άδεια εις τον Ιωσήφ ίνα λάβει τον νεκρό Ιησού και ούτος μετέβη εις Γολγοθά και απεκαθήλωσε Αυτόν. Μετέβη επίσης επί τόπου και άλλος κρυφός μαθητής Αυτού, ονόματι Νικόδημος, φέρων μίγμα σμύρνων και αλόης. Τύλιξαν τότε οι δύο αυτοί άνδρες εντός σινδόνης τον νεκρόν Ιησού, περιέλουσαν Αυτόν αρώματα και τοποθέτησαν το σαρκίον Αυτού εις μνήμα λαξευμένο επί βράχου τινός. Κατόπιν, έσπρωξε λίθον ο Ιωσήφ και εσφράγισε το μνήμα Του.

Την επομένη,  Σάββατο των Αγορών, μετέβησαν οι Επενδυτές και οι Τραπεζίτες πάλιν εις τον Πιλάτο και είπαν: «Κύριε, ο νεκρός μας απειλούσε λέγων: “σε τρεις ημέρες θα αναστηθώ”. Δώσε διαταγή ίνα φρουρηθεί ο τάφος του έως την τρίτη ημέρα τουλάχιστον, ίνα μην απαγάγουν αυτόν οι μαθητές αυτού και διαδώσουν κατόπιν εις τους Καταναλωτές μας ψευδώς ότι ανεστήθη». Ο Πιλάτος τότε διέθεσε εις αυτούς την Φρουρά λέγων ίνα πράξουν κατά πως οι ίδιοι νομίζουν.

Έλαβαν λοιπόν την Φρουρά οι Τραπεζίτες και οι Επενδυτές, την έστησαν εις κάθε γωνία της πόλεως, όπου ευρίσκεται έκτοτε στημένη ακόμη, όπως φρουρεί εις τον αιώνα τον άπαντα, ίνα μη αναστηθεί ο Φυσικός Άνθρωπος εκ του σαρκίου του Δούλου αυτών Καταναλωτή και αλώσει το Σύστημά τους.

*Ο Φυσικός Άνθρωπος, ή αλλιώς το κατά Γιάννη Μακριδάκη Ευαγγέλιο, αποτελεί παράφραση των Ιερών Ευαγγελίων της Μεγάλης Εβδομάδας και δημιουργήθηκε μετά από παραγγελία του Γιώργου Κουμεντάκη, καλλιτεχνικού  διευθυντή της Λυρικής Σκηνής, για την Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, που παρουσιάστηκε στην παράσταση Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής – Παραφράσεις Ιερών Κειμένων, στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, στις 4 και 5 Απριλίου 2017, ερμηνευμένο από την ηθοποιό Ράνια Οικονομίδου συνοδεία των αυτοσχεδιασμών στο πιάνο του Αντώνη Ανισέγκου.

– Η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη “Αδ. Κοραής” στη Χίο, θα παρουσιάσει το θεατρικό αναλόγιο “Ο Φυσικός Άνθρωπος” του Γιάννη Μακριδάκη, την Μεγάλη Παρασκευή και ώρα 13.00. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο αναγνωστήριο και η διάρκεια της παράστασης θα είναι 25 λεπτά, με ελεύθερη είσοδο. Ερμηνεύουν η ηθοποιός Φένια Μάγιου και η μουσικός Μίτσυ Ακογιούνογλου.

“Το συμφέρον του τόπου μας”. Του Γιάννη Μακριδάκη

“Έρχεται ένα φορτηγό, μπαίνομε μέσα, μας πάνε σ’ ένα χωριό, Άχνα ελέγουνταν το χωριό. Φτάνομε εκεί, κατεβαίνομε από το φορτηγό, χτυπά η καμπάνα του χωριού, ήβγαν οι χωριατίνες: “Τι είναι; Τι είναι; Προσφυγοπούλες ήρθανε”.

Μέσα στο δρόμο ήτανε ένα σπίτι μεγάλο και αυτός που το χε ήτανε στην Αγγλία, ένα άδειο σπίτι, μεγάλο. Και μας δίνουνε λοιπόν το σπίτι αυτό, μπαίνομε μέσα, είχε εφτά-οχτώ δωμάτια, απέξω είχε ένα πηγαδάκι, ένα πλυσταριό, είχε πολλά πράγματα…..

Εκεί, όση ώρα σου το λέγω, να και ήρθε όλο το χωριό. Και τι δε μας εφέρανε. Κρεβάτια, καρέκλες, σκεπάσματα, Θαρρούσες πως ήμουνα εδώ στην Ελλάδα. Γέμισα το σπίτι καρέκλες και κρεβάτια, πέφτανε τα παιδιά μου”

Σταματία Βαλιδάκη Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στην Κύπρο  1941-46

“Και φτάνομε στο Πορτ Σάιτ. Εκεί εκάτσαμε μες σε τσαντίρια 3 μήνες. Εγώ επήγα κι εδούλευα σε ένα φούρνο και κάναμε ψωμιά για τους πρόσφυγες και μας δίνανε από ένα ψωμί δώρο.

Στους 3 μήνες απάνω έρχονται δυο καράβια, μας βάζουνε μέσα και τραβήξαμε για το Κονγκό. Και περνούσαμε τον Ειρηνικό εν καιρώ πολέμου και μας κάνανε γυμνάσια με τα σωσίβια κι εμείς βάζαμε τα σωσίβια και δεν φαινόμαστε….

Φτάσαμε εκεί, άλλος επήγε στο Λισάτ Ετβίλ κι άλλοι στο Ζαντώ. Στο Κονγκό ήτανε πάλι καταυλισμός αλλά είχε σπιτάκια μεμονωμένα και μια φαμίλια είχε δυο κάμερες. Ήμαστε μια χαρά εκεί. Εκάτσαμε κοντά 3 χρόνια. Δεν δούλευε κανένας εκεί. Ήμαστε κοντά στην πόλη, μας κάμανε ένα σχολείο και είχαμε έναν Σαμιώτη δάσκαλο, είχε πολλούς μαθητές αλλά μας είχανε και χορεύαμε, πηγαίναμε στην πόλη ντυμένοι τσολιάδες και γυρίζαμε. Έφτασα μέχρι την πέμπτη τάξη αλλά διψήφια διαίρεση δεν ήξερα να κάμω. Η μάνα μου έραβε κουστούμια, όλα τα τσολιαδίστικα των παιδιών και κονομούσε. Εμένα πότε Βέλγο με ντύνανε, πότε τσολιά και χόρευα τα κορίτσια όλα. Άμα ήτανε καμιά γιορτή πηγαίναμε στην πόλη μέσα και παρελάζαμε. Οι ντόπιοι μας αγαπούσαν όλοι.”

Γιάννης Ξυντάρης Χιώτης πρόσφυγας πολέμου στο Βελγικό Κονγκό 1941-46

Στο Σουέζ σταμάτησε το τρένο λίγο πιο κάτω από το κανάλι και από εκεί περάσαμε στην απέναντι όχθη. όταν φτάσαμε εκεί, υπήρχε ένας καταυλισμός από αντίσκηνα πολύ μεγάλα, δυο δυο μαζί ενωμένα, μόνο με κουβέρτες και κρεβάτια μέσα. Πρέπει να είμαστε δυο τρεις χιλιάδες κόσμος αλλά ο καταυλισμός πάρα πολύ ωραίος. Πρέπει να είχε γίνει πολλή προετοιμασία. Εκεί ονομαζόταν Πηγές του Μωυσέως. Μ’ αυτή τη διεύθυνση αλληλογραφούσαμε. Είχε κάτι κτίρια που ήταν ένα νοσοκομείο με γιατρούς Έλληνες και Αιγύπτιους, πολύ περιποιητικοί και καλοί επιστήμονες. τα διοικητικά όλα ήταν σε κτίρια. Εμείς μέναμε στα αντίσκηνα. Είχε τραπεζαρίες με τσίγκο από πάνω, μαγειρεία, είχαν επιστρατεύσει κάποιους που ήξεραν να μαγειρεύουν, υπήρχε άφθονο φαγητό πολύ καλομαγειρεμένο, πιθανόν να το βλέπαμε και τόσο ωραίο συγκριτικά με την Κατοχή. Αλλά γενικά ήταν πάρα πολύ καλά. Το μόνο που δεν υπήρχε ήταν σχολείο, που ήτανε πάρα πολλά τα παιδιά και δεν ήξεραν πώς να περάσουν την ώρα τους. Με τις ώρες κολυμπούσαμε στην παραλία….”

Ιουλία Ευαγγελινού Κομμά Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στις Πηγές του Μωυσέως 1941-46

Φτάσαμε στο Χαλέπι. Εκεί μας περιμένανε φορτηγά, μας βάλανε πάνω και μας μεταφέρανε σε ένα στρατόπεδο που είχε μια πελώρια πύλη σιδερένια, που το βράδυ έκλεινε….Στρατώνας ήτανε αλλά δεν υπήρχαν στρατιώτες, μόνο φρουροί μαύροι. Εκεί μείναμε πάρα πολύ καιρό. Ήταν στρατόπεδο υποδοχής προσφύγων. Όταν πια σταμάτησαν να καταφτάνουν πρόσφυγες, έγινε μια αποστολή και φύγανε πολλοί δικοί μας για την Βηρυττό, σε ένα χωριό μέσα στα πεύκα. Είχε εκεί ξενοδοχεία που πηγαίνανε οι πλούσιοι και παραθερίζανε. Εκεί μας πήγανε κι εμάς γιατί ο μπαμπάς μου έγραψε ψέματα ότι ήμουνα άρρωστη και μας βάζουνε σε ένα τρένο ωραίο και μας στέλνουνε. Και μετά αρρώστησε ο μπαμπάς, επειδή γινότανε οι αποστολές και στεκόταν στην πόρτα με τον κατάλογο να φωνάζει ονόματα κι εκρύωσε ο άνθρωπος, ήτανε λεπτός άνθρωπος του γραφείου, και ήρθε και μας βρήκε βαριά άρρωστος. Τον πήγαν στην Βηρυττό σε ένα νοσοκομείο Σαιντ Τζορτζ μαζί με τη μαμά μου, έμεινε δυο τρεις μήνες εκεί και στο τέλος, παραμονή 25ης Μαρτίου 1945 στις εντεκάσιμη ώρα το βράδυ πέθανε ο μπαμπάς. Τον θάψανε, είχε ελληνική εκκλησία εκεί, με έναν παπά Χιώτη, από τη Λαγκάδα, Άγιος Δημήτρης ήτανε η εκκλησία, και μάλιστα μας υποσχεθήκανε ότι σε τρία χρόνια θα μας στείλουνε στην πατρίδα τα κόκαλα. Αυτό δεν έγινε ποτέ. 42 χρονών παλικάρι, τον αφήσαμε εκεί”

Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στη Συρία και στον Λίβανο 1941-46

Μερικές από τις μαρτυρίες που κατέγραψα και δημοσίευσα στο βιβλίο: Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι όλοι, Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, εκδόσεις ΚΧΜ Πελινναίο 2006 και Εστία 2010

 

Σήμερα δεχόμαστε εμείς πρόσφυγες πολέμου και κάθε είδους θρησκευτικών και πολιτισμικών διώξεων, καθώς και μετανάστες αναγκασμένους να ξεριζωθούν κι αυτοί από τις πατρίδες τους εξαιτίας του παγκοσμιοποιημένου καταναλωτικού καπιταλισμού που συγκεντρώνει τον οικονομικό πλούτο σε λίγους και απομυζεί το σύνολο σχεδόν της ανθρωπότητας. Το νιώθουμε άλλωστε στο πετσί μας και οι ίδιοι τα τελευταία χρόνια.

Γι αυτό λοιπόν δεν δικαιούμαστε να ξεχνάμε το προσφυγικό – μεταναστευτικό παρελθόν μας, πολύ περισσότερο που και στις μέρες μας οι συμπατριώτες μας μεταναστεύουν ξανά κατά χιλιάδες για να βρουν εργασία και καλύτερη ζωή.

Δεν δικαιούμαστε να λέμε όχι στην φιλοξενία προσφύγων στους τόπους μας, δεν δικαιούμαστε να λέμε όχι στην φοίτηση παιδιών προσφύγων στα σχολεία μας, δεν δικαιούμαστε να μην νοικιάζουμε τα σπίτια μας στις οργανώσεις που στεγάζουν προσφυγικές οικογένειες, δεν δικαιούμαστε να αντιδρούμε αρνητικά στα ενδεχόμενα στέγασης προσφύγων σε ενοριακές ή δημοτικές αίθουσες και κτίρια στις γειτονιές μας, δεν δικαιούμαστε να μιλούμε και να δρούμε απερίσκεπτα, στρεφόμενοι εναντίον των θυμάτων, καλλιεργώντας έτσι τα φασιστικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας και στρώνοντας δάφνες στον φασισμό να αλώσει την κοινωνία μας και να μας κονιορτοποιήσει κι εμάς στο τέλος, όπως έγινε στο πρόσφατο παρελθόν.

Απεναντίας, όλα αυτά πρέπει να τα ζητάμε μετ’ επιτάσεως από τις κρατικές και δημοτικές αρχές και να τα οργανώνουμε οι ίδιοι για να αποσυμπιεστεί η κοινωνία μας από την γκετοποίηση και τα παντός είδους προβλήματα που γεννάει αυτή.

Και φυσικά να διαδηλώνουμε μαζί με τους πρόσφυγες για τα δίκαια αιτήματά τους που είναι και δικά μας:

Για επιτάχυνση των διαδικασιών, για παροχές ασύλου και για απεγκλωβισμό των ανθρώπων από τα νησιά και τη χώρα.

Για αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, όσον καιρό ζουν εδώ, προς ανακούφιση των ιδίων αλλά και της τοπικής κοινωνίας

Για ευκαιρίες σχολικής εκπαίδευσης στα παιδιά και ευκαιρίες άσκησης των δεξιοτήτων και των γνώσεων των ενηλίκων, ώστε να γεμίζουν τον άδειο χρόνο της ζωής τους και να βγάζουν κάποια λίγα χρήματα απαραίτητα για την διαβίωσή τους, όσον καιρό παραμείνουν στον τόπο μας.

Για ένταξη στην κοινωνία όσων επιθυμούν να παραμείνουν εδώ. 

Αυτή πρέπει να είναι η προσέγγισή μας και όχι οι εύκολοι πατριωτικοί δεκάρικοι στα καφενεία, στις γειτονιές και σε συγκεντρώσεις πλανημένων και επιτήδειων “πατριωτών” που νομίζουν και φωνασκούν ότι ενδιαφέρονται για “το συμφέρον του τόπου τους”

“Το συμφέρον του τόπου μας” είναι να μη σφαχτούμε μεταξύ μας και να ανατρέψουμε όλοι μαζί τις πολιτικές που γεννούν τον πόλεμο, την ανισότητα, την αδικία, την προσφυγιά, τη μετανάστευση. Διότι έχει ήδη ξανάρθει η σειρά μας αλλά ίσως δεν το βλέπουμε ακόμη καθαρά λόγω της ύπαρξης ανάμεσά μας μερικών χιλιάδων πιο δυστυχισμένων από εμάς.

Ας συμπαρασταθούμε όλοι μαζί στους πρόσφυγες και στους μετανάστες και ας ενώσουμε τη φωνή μας μαζί τους σε κάθε πόλη, σε κάθε νησί. Αυτό είναι το συμφέρον της κοινωνίας μας.

Στη Χίο συγκέντρωση συμπαράστασης στους πρόσφυγες και μετανάστες την Παρασκευή 7 Οκτώβρη στις 7 το απόγευμα στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 2 Οκτ 2016

http://yiannismakridakis.gr/?p=8182

Έπεται συνέχεια, να είστε έτοιμοι… Του Γιάννη Μακριδάκη

Γεννήθηκα πρόσφυγας. Μέσα στη λασπουριά ενός αυτοσχέδιου καταυλισμού με έφερε στον κόσμο η μάνα μου. Είχαν ξεσπιτωθεί από τον πόλεμο και την πείνα. Μπήκανε σε μια βάρκα μαζί με τον πατέρα μου και τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια μου, ήτανε μέσα και άλλοι πολλοί, και περάσανε μετά φόβου Θεού τη θάλασσα. Άλλες βάρκες είχανε βουλιάξει, μαθαίνανε οι γονείς μου τα μαντάτα των πνιγμένων αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Μόνο μπροστά μπορούσαν να πάνε, στο άγνωστο. Γιατί πίσω δεν υπήρχε ζωή. Μόνο θάνατος.

Ένα μπόγο κουβέρτες είχε στην πλάτη ο πατέρας μου, όλο μας το βιος. Μας δώσανε και μια σκηνή κάτι καλοί άνθρωποι, για να μπει μέσα η έγκυος και τα παιδιά της να προφυλαχτούνε από τους καιρούς. Μέσα σ’ αυτή τη σκηνή γεννήθηκα. Το πρώτο μου σπίτι. Μια νύχτα του Μάρτη με χαλάζι, που είχε μετατρέψει ολόγυρα τον κάμπο σε βαλτότοπο. Βουλιάζανε τα ποδάρια του πατέρα μου ίσαμε το γόνατο μέσα στον βόρβορο. Αυτές ήταν οι πρώτες εικόνες μου από τους ανθρώπους και τη ζωή.

Γιάννης Β. πρόσφυγας από την Ελλάδα στο Χαλέπι της Συρίας το 1941

Αχμέτ. Τ. πρόσφυγας από τη Συρία στην Ειδομένη της Ελλάδας το 2016

Έπεται συνέχεια, να είστε έτοιμοι…

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι, Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, έγραφα το 2006 που εκδόθηκε τα εξής:

“Οι μαρτυρίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο καταγράφουν τις δύσκολες καταστάσεις που πέρασαν χιλιάδες Χιώτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους ως πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Συνθήκες πείνας και ανέχειας, νυχτερινές, παράνομες αποδράσεις από το νησί, επικίνδυνα ταξίδια με καΐκια και προορισμό την Κύπρο, ο στρατός της Μέσης Ανατολής, οι προσφυγικοί καταυλισμοί, το μέτωπο, τα κινήματα, τα σύρματα, ο Ιερός Λόχος. Όλα αυτά αποτέλεσαν πορεία ζωής για ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούσαν καν να τα φανταστούν. Ευτυχώς πολλοί από αυτούς κατάφεραν να επιστρέψουν και μερικοί δέχτηκαν να καταγραφούν οι ενθυμήσεις τους. Ίσως κάποτε χρησιμεύσουν ως «πιλότοι» στις ζωές άλλων”.

Γιάννης Μακριδάκης

http://yiannismakridakis.gr/

Προσωπικοί αγώνες

Ησυχία απόλυτη. Ούτε τzιτzίκια δεν ακούγονται. Μόνο το βουητό καμιάς μύγας και μερικά πουλάκια που περνούν πότε πότε από κοντά μας κι αφήνουν ένα κελάηδισμα κοφτό. Το χωράφι καταπράσινο, ανεμίzουν τα φυτά στο ελαφρύ αεράκι, χαϊδεύει το ένα το άλλο, όλα μαzί συνυπάρχουν.

Τα πότισα πριν να προβάλει ο ήλιος πάνω από το βουνό, μάzεψα και το μεσημεριανό μας και το ‘βαλα σ’ ένα βάzο με νεράκι για να κρατηθεί φρέσκο. Γλυστρίδα, σέσκουλα, παντzαρόφυλλα, μαϊντανό, σέλινο, ραδίκια διάφορα, ρόκα και δυο σπαράγγια. Από κοντά και μερικές ντομάτες, δυο κολοκυθάκια, καμπόσες πιπεριές και ένα ξυλάγγουρο όψιμο.

Η πορτοκαλιά μεγαλώνει ένα πορτοκαλάκι πάνω στο διάβα μου το καθημερινό και άρχισα εδώ και λίγες μέρες να το κουτουλάω με την κορφή του κεφαλιού. Μου υπενθυμίzει έτσι, ότι όλα τα πλάσματα γύρω μου zουν και αναπτύσσονται στον φυσικό ρυθμό και σ’ όλα ανήκει ο τόπος.

Όποιος zει με τα φυτά και με τα zωντανά, όποιος παράγει και συλλέγει την τροφή του από τη γη, δε μπορεί να ξεχνά ούτε στιγμή ότι τα έχει ανάγκη όλα αυτά τα όντα για να zήσει, διότι ο ίδιος μόνος του, όσο χρήμα κι αν έχει, έναν καρπό να φτιάξει δεν μπορεί. Το χρήμα ξεγελάει τον καταναλωτή, είναι η μέγιστη πλάνη του, διότι τον κάνει να νιώθει παντοδύναμος, αυτόν που δίχως ρίzες έχει ποδάρια ξύλινα και δε μπορεί να zήσει ούτε μέρα από μόνος του χωρίς τα άλλα πλάσματα που θεωρεί κατώτερα απ’ αυτόν αλλά τον τρέφουν και τον zουν. Δίχως νερό, δίχως χώμα, δίχως τη μέλισσα να αναπαράξει τα φυτά και να γονιμοποιήσει τα άνθη τους, να κάνουνε καρπό, ο δυστυχής ο άνθρωπος θα μείνει νηστικός, θα κανιβαλιστεί σε χρόνο πολύ σύντομο, αφού πρώτα, μες στην απόγνωση του θα έχει φάει όλα τα άνοστα χαρτονομίσματά του.

Όλα αυτά θυμάμαι κάθε πρωί που τριγυρνώ μες στο χωράφι και κόβω τη σαλάτα μου, χειμώνα καλοκαίρι.

Αν δεν ήμουν ον ενταγμένο και καταγεγραμμένο στο σύστημα από τη γέννησή μου κιόλας, αν δεν είχα ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΤ και λοιπούς αριθμούς να μου ορίzουν και να μου περιορίzουν την ύπαρξη, θα ήμουν απλά ένα ευτυχές ον και δυνατό, που θα ακολουθούσε τη φυσική ανάπτυξη σαν όλα τ’ άλλα γύρω μου.

Αν δεν ήμουν κάποτε ένα παιδί μεγαλωμένο σε μια καταναλωτική κοινωνία σάπια και παρακμιακή, υποταγμένη στη λογική και την ηθική του χρήματος, θα ήμουν υγιέστερος και καλύτερος φυσικός άνθρωπος.

Δεν είμαι όμως. Ούτε ευτυχής σαν zωντανό πλάσμα, ελεύθερο της φύσης που χαίρεται τη μέρα του ως μοναδικό σκοπό zωής, ούτε υγιής σαν ισορροπημένο έμβιο ον που zει σε κοινωνία μεγάλης ποικιλότητας, ούτε σοφός και στωικός σαν δέντρο που στέκει κάνοντας μόνο καλό και αγαπά τα πάντα.

Για να αντισταθώ λοιπόν στο σύστημα που με περιορίzει και με απειλεί με ισοπέδωση, για να υπερασπιστώ τα άλλα πλάσματα, αφού νιώθω πως χωρίς αυτά δεν θα μπορώ να zήσω, από την εγωιστική μανία των αχόρταγων και ασυνείδητων καθημερινών καταναλωτών και ρυπαντών της γης, για να το αλλάξω αυτό το σύστημα όσο μπορώ και να μη με αλλάξει, είμαι ενεργό ον πολιτικό και δρω καθημερινά με τον λόγο και τις πράξεις μου προς τον σκοπό αυτό.

Για να θεραπευτώ ταυτόχρονα από τη βαθιά σιχαμάρα μου για την θλιβερή καταναλωτική κοινωνία, για να γίνω όσο δύναμαι υγιής κάποτε και καλύτερος άνθρωπος, για να έχω έναν όσο το δυνατόν πιο ομαλό και zωογόνο θάνατο, μιας και είμαι βέβαιος πια πως η zωή είναι μοναχά μία θανάτου άσκηση και τίποτε παραπάνω, περνώ τις μέρες μου λάθρα από το σύστημα, στο περιθώριο της κοινωνίας αυτής, μαzί με τα φυτά και γράφω λογοτεχνία.

Η λογοτεχνία είναι η προσωπική μου οδός για να θυμάμαι την αγάπη μου για τον βαθύ φυσικό άνθρωπο, για να ξεχνώ και να αποστρέφω το βλέμμα μου από την ρηχή, πλανημένη και ανόητη καταναλωτική του υπόσταση.

Γιάννης Μακριδάκης

http://yiannismakridakis.gr/?p=7145

Το έγκλημα ολοκληρώθηκε

Τη Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015 η κυβέρνηση της επενδυτικής αριστεράς, έχοντας εξασφαλίσει εθνική συνεννόηση και ομοψυχία για πρώτη φορά στην κοινοβουλευτική ιστορία του ΝΑΙοελληνικού κρατιδίου, συμφώνησε με τους δανειστές την εφαρμογή του 3ου και φαρμακερού μνημονίου, και ολοκλήρωσε το έγκλημα που είχαν ξεκινήσει να διαπράττουν οι προκάτοχοί της.
του Γιάννη Μακριδάκη

Το πελατειακό κράτος που έχτισαν οι νεοέλληνες με κορμό τα κόμματα της μεταπολίτευσης, ο αλόγιστος δανεισμός για την εξυπηρέτηση πολυπληθών κομματικών στρατών και για μίζες αναίσχυντων, μικρόνοων και επίορκων πολιτικών ανδρών κάθε βαθμίδας και υποστάθμης, οι πολιτικές απομάκρυνσης των ανθρώπων από τις αξίες και την παραγωγή και μετάλλαξής τους σε χειραγωγούμενους καταναλωτές δέσμιους μηνιαίου μισθού για την επιβίωση, η μεθοδευμένη σταδιακή απαξίωση οτιδήποτε δημόσιου και η εξύμνηση της ιδιωτικότητας, η χρηματιστηριακή φούσκα, η καταστροφική “ανάπτυξη” και η μαζική αποβλάκωση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού μέσω της κατανάλωσης και του εύκολου δανεισμού, η εξαθλίωση και εκκαθάριση κατόπιν των χειραγωγημένων, συνάμα με την εκποίηση της χώρας και την εκπόρνευση των φυσικών της πόρων και του δημόσιου πλούτου της ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα του διαρκούς αυτού πολιτικού εγκλήματος.

Βασικές ιστορικές στιγμές του ήταν αδιαμφισβήτητα η ανακατανομή του χρήματος μέσω του χρηματιστηριακού κραχ, η ένταξη κατόπιν της χώρας από τον Σημίτη στη ζώνη του σκληρού ευρώ δίχως να έχει παραγωγική βάση και ενώ ήταν ήδη υπερχρεωμένη, η εθνική παράκρουση των γηπέδων και των σταδίων που όρισε την έναρξη μιας εποχής καταστροφικής “ανάπτυξης”, αμετροέπειας και συνεχούς πολιτικού ευτελισμού, η μετέπειτα ένταξη της χώρας από τον ΓΑΠ στο ΔΝΤ και τέλος, η υπογραφή της οριστικής παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας και της ζωής των πολιτών από τον Τσίπρα και την εθνικά ομόψυχη Βουλή των ολίγιστων πατριδοκάπηλων.

Γινόμαστε Ευρώπη, είχε πει τότε, την εποχή των χρηματιστηριακών σκανδάλων και της οικονομικής αιχμαλωσίας ο Πρωθυπουργός Σημίτης, τα κουρεία θα γίνουν κομμωτήρια και τα καφενεία καφετέριες. Έτσι ακριβώς είχε πει μια μέρα του Αυγούστου καθώς στεκόταν φρεσκοκουρεμένος και χαμογελαστός ο αναιδής έξω από το μπαρμπέρικο που συνήθιζε να πηγαίνει τα καλοκαίρια στη Σίφνο και δυστυχώς εξελείφθη και ερμηνεύτηκε η δήλωσή του αυτή από την ήδη προετοιμασμένη να αποδεχτεί όλα όσα θα ακολουθούσαν νεοελληνική κοινωνία, ως ένδειξη προόδου και όχι ισοπέδωσης.

Έκτοτε χρειάστηκαν 15 περίπου χρόνια και ένα κάρο πολιτικοί απατεώνες και κυβερνήσεις γερμανόδουλων, άξιων συνεχιστών του Σημίτη, για να φτάσουμε σήμερα στην κατάληξη εκείνης της φράσης του και να κατανοήσουμε, να ψυχανεμιστούμε μάλλον, τι ακριβώς σήμαινε.

Σε μερικά ακόμη χρόνια, όσοι από εμάς κατορθώσουν να ζήσουν αλλά κυρίως οι επόμενοι που θα γεννηθούν, θα καταλάβουν από πρώτο χέρι ότι αυτή την ιστορική εποχή κατέστησαν από τους γεννήτορές τους αιχμάλωτοι, δίχως τόπο, δίχως πόρους, δίχως πλούτο παρά μόνο με ένα οικονομικό χρέος δυσβάσταχτο, το οποίο τους κληροδότησαν, μαζί και την υποχρέωση να χαραμίσουν τη μια και μοναδική πολύτιμη ζωή τους δουλεύοντας σαν γρανάζια του παγκοσμιοποιημένου κυνικού χρηματοοικονομικού συστήματος και του ευρωπαϊκού ολοκληρωτικού ιδεώδους.

Δειτε επίσης: Άφεριμ ΝΑΙοέλληνες

Ξεκαθαρίζει το τοπίο. Του Γιάννη Μακριδάκη

Επιτέλους λοιπόν μάθαμε κι εμείς κάτι από αυτά που συζητά η κυβέρνησή μας τόσον καιρό με τους “εταίρους” μας, ψάχνοντας και αισιοδοξώντας κιόλας για έναν “αμοιβαίο και έντιμο συμβιβασμό”!

Επιτέλους μάθαμε τουλάχιστον τις προτάσεις των “εταίρων” διότι τις δικές μας ακόμη μας τις κρατούν κρυφές.

Ύστερα λοιπόν και από τις τελευταίες εξελίξεις αναρωτιέται κανείς:

Αυτά διαπραγματεύεται κρυφά από τους πολίτες η κυβέρνηση τόσον καιρό; Με βάση αυτές τις απαιτήσεις των δανειστών αναζητούμε “έντιμο συμβιβασμό”; Είναι προφανές ότι ακόμη και στο μισό να “τις ρίξουμε”, είναι δυσβάσταχτες και “γενοκτονικές” για την ελληνική κοινωνία.

Πότε ακριβώς η κυβέρνηση θα μιλήσει στους πολίτες ξεκάθαρα και θα τους ενημερώσει για το ποιες ακριβώς είναι οι επιλογές μας και ποιες αναμένονται οι συνέπειες της κάθε επιλογής;

Τι άλλο πρέπει να δούμε και να ακούσουμε για να κατανοήσουμε ότι όσο είμαστε δεμένοι στο γερμανικό ευρώ, δεν έχουμε καμία προοπτική ζωής, ότι θα εξαθλιωθούμε και θα εκποιήσουμε την δημόσια και την ιδιωτική μας περιουσία χρόνο με τον χρόνο όλοι πλην ελαχίστων που βρίσκονται στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας;

Πώς θα πορευτούμε ως χώρα και ως κοινωνία σε τόσο αντίξοες οικονομικοπολιτικές συνθήκες όταν έχουμε μια κυβέρνηση που επιμένει να διαπραγματεύεται ακόμη και υπ’ αυτούς τους μη βιώσιμους όρους, δίχως να έχει παρουσιάσει εναλλακτικό πλάνο και προετοιμάσει τους πολίτες για αυτό, μια κυβέρνηση δηλαδή εγκλωβισμένη στις ανειλικρινείς και αδιέξοδες επιλογές της αλλά, κυρίως, μιαν αντιπολίτευση τρομακτικά αναξιοπρεπή, γλοιώδη και εθελόδουλη, η οποία ζητά “συμφωνία με κάθε κόστος”, ζητά δηλαδή να εκποιήσει τη χώρα και να εκπορνεύσει τον εαυτό της για να λάβει ευρώ;

Η κατάσταση αυτή την ιστορική στιγμή είναι σαφέστατη. Παραμονή στην ευρωζώνη σημαίνει συνεχής περιδίνηση μέσα σε έναν φαύλο κύκλο ύφεσης μέχρι να αλλάξει χέρια η δημόσια και η ιδιωτική περιουσία των υπό εξαθλίωση κατοίκων της, οι οποίοι, άλλος αργότερα και άλλος πιο σύντομα, θα εκδιώκονται από τις εστίες τους και από τη ζωή τους.

Προφανώς υπάρχει κι άλλος δρόμος εκτός από αυτόν και είναι πλέον σαφές ότι αποτελεί μονόδρομο αν θέλουμε να σώσουμε την αξιοπρέπεια, τη ζωή και την δημόσια και ιδιωτική περιουσία μας. Είναι χρέος της κυβέρνησης να τον αναδείξει επιτέλους αυτόν τον δρόμο και να ενημερώσει τους πολίτες για τις βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες δυσκολίες και προοπτικές του, μιλώντας ειλικρινά και ζητώντας την εξίσου ειλικρινή τους στήριξη στις προσπάθειές της και αλληλεγγύη μεταξύ τους. Όσοι διαθέτουν ικανότητα στοιχειώδους τουλάχιστον σκέψης αλλά και ψήγματα έστω συναισθηματικής νοημοσύνης θα ανταποκριθούν με όλες τους τις δυνάμεις στο κάλεσμα αυτό διότι κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών και νιώθουν ότι κανείς δεν πρόκειται να γλυτώσει αν δεν αλλάξουμε πορεία…

http://yiannismakridakis.gr/?p=6728

Άλλη μια ευκαιρία. Του Γιάννη Μακριδάκη

Το μεγάλο ζήτημα που προέκυψε με την πρώτη αριστερή ελληνική κυβέρνηση δεν είναι ότι υποχώρησε άτακτα στις απαιτήσεις των δανειστών υπογράφοντας μια συμφωνία η οποία σηματοδοτεί την πλήρη ευθυγράμμιση της χώρας στην παράταση επ’ αόριστον μιας αδιέξοδης, ανάλγητης και καταστροφικής πολιτικής. Δεν είναι καν ότι αθέτησε όλες τις προεκλογικές της εξαγγελίες και από την ακύρωση των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο έφθασε στην παράταση αυτού του ίδιου του μνημονίου και της αξιολόγησης, περνώντας όμως δια της οδού των νταουλιών που θα έπαιζε και οι αγορές θα χόρευαν στους ρυθμούς της.

Το μέγα ζήτημα που προέκυψε είναι ότι η αριστερή κυβέρνηση διαχειρίστηκε την ήττα της με τρόπο που δεν αρμόζει στην αριστερά, με τρόπο που τσαλαπατάει και ακυρώνει το ήθος της αριστεράς, το συγκριτικό της πλεονέκτημα έναντι των ακροδεξιών αντιπάλων της. Διότι ο Τσίπρας και οι συν αυτώ, φερόμενοι αλαζονικά επέλεξαν να αντιμετωπίσουν τους πολίτες ως μία μάζα ηλιθίων ιθαγενών, που δεν έχουν κριτική ικανότητα, που δεν γνωρίζουν ίσως καν ανάγνωση και που χάφτουν ό,τι τους σερβιριστεί από τις κυβερνήσεις τους.

Αντί λοιπόν να κρατήσουν αξιοπρεπή στάση και να ενημερώσουν ειλικρινά και υπεύθυνα τους πολίτες, αντί να παραδεχθούν την αδυναμία και να περιγράψουν τις δυσκολίες και ίσως το αδιέξοδο εντός των ασφυκτικών χρονικών ορίων της παρούσης περιόδου, αντί να αιτηθούν ειλικρινά από τους πολίτες κατανόηση και υποστήριξη, επέλεξαν να συμπεριφερθούν όπως ακριβώς οι προγενέστεροι αυτών αναξιοπρεπείς, οι οποίοι πανηγύριζαν και μιλούσαν για νίκη της κυβέρνησής τους κάθε φορά που έδιναν γη και ύδωρ και αίμα και ιδρώτα στους δανειστές με την υπογραφή μίας ακόμη συμφωνίας.

Το ήθος της αριστεράς το τσαλαπάτησαν λοιπόν μέσα σε λίγες μόνο μέρες διακυβέρνησης ο Τσίπρας και ο κύκλος του με την απαράδεκτη στάση τους, επιτυγχάνοντας έτσι μονάχα να δώσουν τον λόγο σε φονταμενταλιστές κρετίνους οπαδίσκους τους αλλά και σε ιδιοτελείς και ανόητους που θέλουν μόνο να ελπίζουν σε κάτι και βαυκαλίζονται για να μην ακυρωθεί η ζωή τους, οι οποίοι εφόρμησαν κανιβαλιστικά επί όσων νοήμονων και αξιοπρεπών πολιτών τόλμησαν να αρθρώσουν το προφανές, το ότι καμία νίκη δεν υπήρξε δηλαδή, απεναντίας τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα λόγω της πλήρους αναγνώρισης του χρέους, λόγω της διαβεβαίωσης περί άρνησης μονομερών ενεργειών, λόγω της πλήρους ευθυγράμμισης στην απάνθρωπη και αντιπεριβαλλοντική πολιτική της ευρωζώνης.

Αυτή η τακτική που ακολούθησε η κυβέρνηση του Τσίπρα αποτελεί άλωση της αριστεράς από μέσα, αποτελεί προσβολή και κατασυκοφάντηση της αριστεράς και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την πορεία της κοινωνίας σε αύξηση του ρυθμού εκφασισμού της.

Το μόνο που οφείλει να κάνει από εδώ και πέρα ο Τσίπρας αν θέλει να διορθώσει την αναξιοπρεπή του στάση και να ξεπλύνει την προσβολή που επεφύλαξε στους πολίτες αντί να ξεπλένει τις μνημονιακές κυβερνήσεις, όπως ακριβώς κάνει ως τώρα, αν θέλει να αναστρέψει την πορεία εκφασισμού της κοινωνίας και να επιτύχει συνειδητή αριστερή στροφή που όλα θα τα αλλάξει στην Ευρώπη στο μέλλον, είναι να εκμεταλλευτεί τον χρόνο των τεσσάρων μηνών παράτασης του μνημονίου, για να προβεί σε κινήσεις επί ενός εναλλακτικού πλάνου, ήτοι να ενημερώσει επακριβώς και με ειλικρίνεια τους πολίτες και να ζητήσει την υποστήριξή τους σε μια εξαρχής και με άλλους όρους προσπάθεια επανάκτησης της τσαλαπατημένης από τους προγενέστερους αλλά και από τον ίδιον πλέον, αξιοπρέπειάς μας, με άρνηση όλων των όρων των μνημονίων, με λογιστικό έλεγχο και διαγραφή του μη νόμιμου χρέους, με επανεκκίνηση της χώρας, με ό,τι κι αν σημαίνουν όλα αυτά. Εξάλλου το συντριπτικό ποσοστό του λαού που τον στήριξε τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής του απαιτούσε ουδεμία υποχώρηση και πορεία μέχρι την τελική ρήξη.

Η ειλικρίνεια είναι χαρακτηριστικό των εχόντων ευφυία, ικανότητες και αυτοπεποίθηση, ενώ η κοροϊδία είναι χαρακτηριστικό των εχόντων έλειμμα πολιτισμού και βεβαίως των ανίκανων. Έχει ακόμη μια ευκαιρία ο Τσίπρας να επιλέξει πώς θέλει να τον γράψει τελικά η Ιστορία.

Πηγή: http://yiannismakridakis.gr/

Ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό Α. Τσίπρα. Του Γιάννη Μακριδάκη

Αγαπητέ Πρωθυπουργέ, κ. Αλέξη Τσίπρα, πρώτη φορά απευθύνομαι έτσι σε Πρωθυπουργό του νεοελληνικού κράτους αφού όλους τους προηγούμενους από εσάς, τους οποίους έζησα, μόνον αγαπητούς δεν μπορούσα να τους προσφωνήσω. Πολύν καιρό ήθελα να σας γράψω, πολύ πριν εκλεγείτε Πρωθυπουργός αλλά συνεχώς το ανέβαλα μέχρι που ήρθε προφανώς η κατάλληλη ώρα.

Δεν θα μακρηγορήσω, ούτε και θα γράψω αναλυτικά τις σκέψεις μου. Μοναχά θα σας πω ότι το πράγμα άρχισε να φαίνεται ολοκάθαρα πια, από τότε που ο Κ. Σημίτης ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας διαλάλησε το περίφημο: “Εκσυγχρονιζόμαστε, γινόμαστε Ευρώπη. Τα κουρεία θα γίνουν κομμωτήρια και τα καφενεία καφετέριες”. Από τότε, όλοι όσοι αγαπήσαμε την διαφορετικότητα της κάθε πατρίδας μέσα στο παγκόσμιο στερέωμα αρχίσαμε να θρηνούμε για την διαφαινόμενη ισοπέδωση, που είχε ήδη αρχίσει να επελαύνει ταχύτατα σε όλα τα επίπεδα, από τη φύση μέχρι τον πολιτισμό, μέχρι την οικονομία και τον άνθρωπο, τον οποίον ομογενοποίησε αποπροσανατολίζοντάς τον και καθιστώντας τον χυδαίο καταναλωτή του οικοσυστήματος δηλαδή του εαυτού του.

Η πατρίδα μας, πάμπλουτη σε φυσικούς πόρους, σε φυσικό και πολιτισμικό κεφάλαιο, σε ανθρώπινο δυναμικό, η χώρα αυτή που κατοικούνταν μέχρι πριν μερικές δεκαετίες από ανθρώπους με τσαγανό, σοφία και απίστευτη ευρηματικότητα, προσόντα ανεπτυγμένα λόγω του γεωφυσικού τοπίου και του κλίματος, ανθρώπους οι οποίοι ένιωθαν τον πλούτο που τους περιέβαλλε και που κατείχαν, το εξέφραζαν δε ως “ήμασταν πλούσιοι, όλα τα είχαμε, μόνο λεφτά δεν είχαμε”, δέθηκε ξαφνικά στο άρμα του καταναλωτισμού και της Γερμανίας, παραδόθηκε στα δανεικά ευρώ και μετατράπηκε σε έναν κακομοίρη φτωχό δήθεν και προβληματικό συγγενή μιας ανιστόρητης και αποικιοκρατικής ευρωπαϊκής ένωσης, με την ευθύνη βέβαια να βαραίνει απόλυτα τους γερμανόδουλους ιδιοτελείς πολιτικούς νάνους που κυβέρνησαν έως πριν λίγες μέρες πριν από εσάς, ως τοποτηρητές της Γερμανίας επί εδάφους ελληνικού.

Δεν σκοπεύω αγαπητέ Πρωθυπουργέ, κ. Αλέξη Τσίπρα να αναλωθώ ούτε σε αυτούς ούτε στα έργα και τις ημέρες τους. Το μόνο που θέλω να σας πω είναι το εξής:

Ανήκω σε αυτούς που δεν ψήφισαν τον Σύριζα αλλά ανακουφίστηκαν από την εκλογική του επικράτηση λόγω φυσικά της εξαφάνισης από το οπτικό πεδίο και τις ζωές μας της ακροδεξιάς αμορφωσιάς, ακαλαισθησίας, αναξιοπρέπειας και των εκφραστών αυτής. Δεν ψήφισα τον Σύριζα για πολύ συγκεκριμένο λόγο. Διότι ενώ έβλεπα πεντακάθαρα ότι έχετε, το κόμμα και εσείς προσωπικά ως νέος άνθρωπος και πολιτικός, την μέγιστη ιστορική ευκαιρία να εμπνεύσετε την κοινωνία, να την ξεκολλήσετε από τον βούρκο της ευτέλειας και να την οδηγήσετε ξανά προς τις πραγματικές αξίες, δίνοντας το παράδειγμα σε όλο τον “πολιτισμένο” δυτικό κόσμο, με πίκρα διαπίστωνα συνεχώς ότι εσείς δεν το βλέπετε καθόλου έτσι αλλά έρχεστε μοναχά ως διορθωτές του υφιστάμενου συστήματος και όχι ως ριζοσπαστικοί αμφισβητίες αυτού.

Ήρθατε όμως στην εξουσία, σας έφερε ο λαός που μέχρις εδώ ήταν έτοιμος για αλλαγές, πολύ καλώς έκρινε και έπραξε, ήταν αυτό ένα τεράστιο βήμα προόδου και ελπίδας για επαναφορά τουλάχιστον των αξιών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης στην ζωή μας. Ήρθατε λοιπόν στην εξουσία και ξεκινήσατε με το καλημέρα και με τσαγανό, όπως φαίνεται, μια διαπραγμάτευση, η οποία όμως τελεί υπό τους όρους, τους ορισμούς και τα όρια του υφιστάμενου καταστροφικού για τους ανθρώπους και για το οικοσύστημα χρηματοοικονομικού συστήματος και της ανιστόρητης γερμανοκρατούμενης ευρωπαϊκής ένωσης.

Βρισκόμαστε τις μέρες αυτές εμπρός στην σκληρή στάση των Γερμανών και των εθελόδουλων πολιτικών των άλλων κρατών της Ευρώπης, οι οποίοι ακόμη κρατούν τις καρέκλες τους σε αντίθεση με τους Έλληνες ομοίους τους, τους οποίους εξαφανίσαμε ανεπιστρεπτί εύχομαι.

Αυτή η σκληρή στάση όλων δείχνει πεντακάθαρα ότι η Ευρώπη, όπως και όλος ο δυτικός καταναλωτικός “πολιτισμός”, δεν έχουν κανένα μέλλον αγαπητέ Πρωθυπουργέ. Δείχνει ότι οδεύουν προς την τελική αυτοκαταστροφή δια του κανιβαλισμού, αφού όμως πρώτα θα αφανίσουν όλα τα υπόλοιπα πλάσματα και το οικοσύστημα.

Η ιστορική λοιπόν παγκόσμια ευκαιρία που έχετε αγαπητέ Πρωθυπουργέ κ. Αλέξη Τσίπρα, είναι να αποτελέσετε έμπνευση για την ελληνική κοινωνία, η οποία μπορεί να γίνει η πρώτη του δυτικού κόσμου που θα περάσει σταδιακά σε μια μετακαταναλωτική εποχή, η οποία έχει ήδη αρχίσει να αχνοφέγγει ούτως ή άλλως για την ανθρωπότητα.

Τα στάδια της πορείας αυτής είναι συγκεκριμένα.

Καμία υπαναχώρηση και παύση κάθε διαπραγμάτευσης εντός του γερμανικού μοντέλου διακυβέρνησης της Ευρώπης, αποχώρηση από την ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή ένωση του κεφαλαίου, με όλες τις απαραίτητες οικονομικού χαρακτήρα άμεσες πολιτικές  ενέργειες που συνεπάγεται κάτι τέτοιο ώστε να γίνει όσο πιο ομαλά η μετάβασή μας (κρατικοποίηση τραπεζών, κόψιμο εθνικού νομίσματος κλπ), πολιτική κινήτρων στους Έλληνες πολίτες ώστε να ενθαρρυνθούν να εγκαταλείψουν τις μεγαλουπόλεις, τα γήπεδα δηλαδή του καταναλωτισμού, που τους καθιστά ασθενείς και χειραγωγούμενους, ανασφαλείς και έρμαια των πολυεθνικών και να εγκατασταθούν ξανά στην ελληνική επαρχία, πλάι στους φυσικούς πόρους και την παραγωγή, πλάι στον πλούτο δηλαδή τον αέναο, ταυτοχρόνως στροφή σε μία ανάπτυξη ήπια, που να σέβεται το φυσικό και πολιτισμικό κεφάλαιο αλλά και την κλίμακα κάθε τόπου, στροφή δηλαδή σε πολιτικές σμίκρυνσης και όχι πλέον γιγαντισμού, σε προτάσεις που θα αποτελέσουν όλες μαζί ένα γιγάντιο αναπτυξιακό έργο κάνοντας την Ελλάδα ένα άθροισμα μικρών παραδείσων φύσης πολιτισμού και συμβατής επιχειρηματικότητας, ταυτόχρονη παροχή παιδείας και όχι πλέον εκπαίδευσης, για την συνειδητοποίηση της φυσικής υπόστασης των Ελλήνων πολιτών, για την διαχείριση και την αναπλήρωση του αμύθητου και αειφόρου πλούτου της πατρίδας μας, για την επανάστηση του αξιακού μας συστήματος, για την επανασύνδεσή τους με την φιλοσοφία, την υγεία, τη ζωή.

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για όλα αυτά αγαπητέ Πρωθυπουργέ κ. Αλέξη Τσίπρα, έχω άλλωστε ήδη γράψει πολλά επ’ αυτών καθ’ όλα τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Δεν θα συνεχίσω όμως άλλο. Θα κλείσω λέγοντάς σας μόνον ότι ουτοπία είναι να πιστεύεις σε ένα τεχνητό ανθρώπινης νόησης και κατασκευής σύστημα και να παλεύεις να το τελειοποιήσεις, ενώ ρεαλισμός και μάλιστα απόλυτος είναι να πιστεύεις στο μόνο αυθύπαρκτο και αληθινό σύστημα, το οικοσύστημα, να το συνειδητοποιείς και να μην εκβιάζεις τους Νόμους του, οι οποίοι διέπουν κι εσένα ως πλάσμα φυσικό διότι κάθε τέτοια σου ενέργεια έχει συνέπειες που δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο ολόγυρά σου.

Ας βγούμε αγαπητέ Πρωθυπουργέ κ. Αλέξη Τσίπρα από τον φαύλο κύκλο του χυδαίου καταναλωτισμού και ας πάρουμε τη ζωή και την πορεία εξαρχής, ας δείξουμε τον δρόμο στην Ευρώπη αλλά και στην παγκόσμια κοινότητα των καταναλωτών. Αν πετύχουμε θα ζήσουμε ευτυχείς και με ευημερία, αν αποτύχουμε θα πεθάνουμε αξιοπρεπείς. Σε καμία περίπτωση δεν θα βγούμε χαμένοι.

http://yiannismakridakis.gr/?p=5818

Διαβάστε επίσης: Ευημερία χωρίς ανάπτυξη

Carta abierta al Primer Ministro A. Tsipras

Querido Primer Ministro Sr. Alexis Tsipras, por primera vez me dirigo así a un Primer Ministro del estado griego contmporáneo, dado que,  todos los anteriores que conocí, están lejos de  llamarse “queridos”. Hace mucho tiempo que quiero escribirle, antes de su elección como Primer Ministro, pero lo aplazaba hasta que obviamente llegó el momento oportuno.

No voy a ser extenso, ni voy a escribir mis pensamientos analíticamente. Solamente le voy a decir que la cosa empezó a hacerse clara, desde que K. Simitis como Primer Ministro de Grecia, pregonó el famoso “Nos estamos modernizando, nos estamos volviendo Europa. Las barberías se transformarán en peluquerías y los cafetines en cafeterías”. Desde entonces, todos los que hemos querido la diversidad de cada patria dentro del ámbito global, empezamos a lamentar el arrasamiento, que ya empezaba a irrumpir a todos los niveles, desde la naturaleza hasta la cultura, la economía y el ser humano, lo cual homogeneizó, desorientándolo y convirtiéndolo en vulgar consumidor del ecosistema, es decir de sí mismo.

Nuestra patria, riquísima en recursos naturales, en capital natural y cultural, en potencial humano, hasta hace unas décadas era habitada por personas con audacia, sabiduría e increíble creatividad, aptitudes desarroladas a causa del anaglifo geofísico y del clima; por personas que sentían la riqueza que les rodeaba y la cual poseían, expresado esto en el dicho “eramos ricos, lo teníamos todo, excepto dinero”. Este país se vió repentinamente atado al carro del consumismo y de Alemania, se entregó a los euros prestados y se convirtió en un miserable, supuestamente pobre y problemático familiar de una Unión Europea ahistórica y colonialista, con la reponsabilidad pesando en absoluto sobre los enanos politicos, vasallos de Alemania, que gobernaron hasta hace pocos días antes de Usted, en función de inspectores de Alemania sobre terreno griego.

No intento, querido Primer Ministro, sr. Alexis Tsipras, perder tiempo ni con ellos ni con sus trabajos y días. Lo único que quiero contarle es lo siguiente:

Soy parte de ellos que no votaron por Syriza pero se aliviaron por su predominancia, deibdo, por supuesto, a la desaparición de nuestro campo visual y de nuestras vidas de la incultura, inestética e idignidad de la ultraderecha y sus representantes. No voté por Syriza por una razón muy concreta. Porque, aunque veía que el partido y Usted personalmente como persona y político joven, teníais la gran oportunidad histórica de inspirar a la sociedad, de sacarla del charco de la mezquinidad y de conducirla de nuevo a valores verdaderos dando el ejemplo a todo el mundo occidental “civilizado”, con pena confirmaba continuamente, que vosotros no lo veíais, sino que habéis venido solamente para corregir el sistema existente y no para cuestionarlo radicalmente.

Sin embargo, habéis llegado al poder, os llevó el pueblo que hasta aquí estaba preparado de hacer cambios; hizo muy bien, este fue un gran paso de avance y de esperanza de restauración por lo menos de los valores de democracia y de justicia en nuestra vida. Lllegásteis pues al poder y empezásteis desde el inicio con audacia, según parece, una negociación la cual, no obstante, cumple los términos, las definiciones y los límites del sistema económico financiero actual, que es catastrófico para los seres humanos y para el ecosistema, así como de la ahistórica y bajo dominación alemana, Unión Europea.

Nos encontramos en estos días frente a la posición dura de los alemanes y de los políticos serviles de otros estados de Europa, quienes todavía mantienen sus puestos, al contrario de sus socios griegos, a quienes espero que hayamos hecho desaperecer irreversiblemente.

Esta dura posición de todos demuestra de manera clarísima que Europa, así como toda la “civilización” occidental consumista, no tienen ningún futuro, querido Primer Misitro. Demuestra que se dirigen hacia la autodestrucción final, mediante el canibalismo, después de que hayan exterminado el resto de los seres vivos y del ecosistema.

Así que la histórica oportunidad mundial que uste tiene, querido Primer Ministro sr. Alexis Tsipras, es de constituir la inspiración para la sociedad griega, para que sea esta la primera del mundo occidental que va a pasar progresivamente a una época post-consumista, la cual de todas formas ya ha empezado a asomar para la humanidad.

Las etapas de esta ruta son concretas:

Ningún retroceso y cese de cualquier negociación dentro del modelo alemán de gobernación de Europa, salida de la eurozona y de la unión europea del capital, con todas la acciones políticas inmediatas necesarias y de carácter económico que eso implica, para que sea más suave nuestra transición (nacionalización de los bancos, expedición de moneda nacional, abolición de todos los impuestos directos y aplicación de impuestos indirectos al consumo, etc.); motivación a los ciudadanos griegos para que se animen a abandonar las grandes ciudades, o sea los campos del consumismo que los hacen enfermos y manipulados, inseguros e inermes ante las multinacionales; para que vuelven a asentarse en la provincia, cerca de los recursos naturales y de la producción, al lado de la riqueza perpetua; al mismo tiempo, un giro a un desarrollo leve, que respete el capital natural y cultural, así como la escala de cada lugar, es decir, un giro a políticas de minimización y no más de gigantismo, a propuestas que unidas van a formar una obra de desarrollo gigante, transformando  Grecia en un conjunto de pequeños paraísos de naturaleza, cultura y empresarialidad compatible, paralelamente con la oferta de cultura y no de “educación”; para llegar a percibir la esencia natural de los ciudadanos griegos, para el manejo y el reemplazo de la inimaginable y perdurable riqueza de nuestra patria, para la restauración de nuestro sistema de valores, para su reconexión con la filosofía, la salud, la vida.

Podría escribir un libro entero sobre lo anterior, querido Primer Ministro sr. Alexis Tsipras, además, ya he escrito bastante sobre estas cosas durante los años de la crisis económica. Voy a terminar diciéndole solamente que utopía es creer en un sistema de inteligencia y construcción humana artificial, mientras que realismo y mas bien realismo absoluto, es creer en el único soberano y verdadero sistema, el ecosistema; llegar a entenderlo sin violentar sus Leyes, que rigen a tí como criatura natural, porque tales acciones tuyas tienen consecuencias que generan un círculo vicioso en tu entorno.

Salgamos, querido Primer Ministro sr. Alexis Tsipras del círculo vicioso del consumismo vulgar y tomemos la vida y la ruta desde el principio, mostremos el camino a Europa y también a la comunidad mundial de consumidores. Si lo logramos, viviremos felices y en prosperidad, si fracasamos, moriremos con dignidad. No perderemos en ningún caso.
Yiannis Makridakis

http://yiannismakridakis.gr/

Μία όντως αριστερή οικονομική προεκλογική δέσμευση. Του Γιάννη Μακριδάκη

[…] Καθώς δούλευα στο χωράφι το πρωί σκεφτόμουν ότι το σύστημα και το οικοσύστημα συνδέονται μεταξύ τους με το νήμα του χρήματος. Με το χρήμα οι καταναλωτές απομυζούν το οικοσύστημα και το συρρικνώνουν ολοένα, με το χρήμα παράγουν απορρίμματα ρυπαίνοντας τον ίδιο τους τον βιότοπο, με το χρήμα αρρωσταίνουν τον εαυτό τους σωματικά, πνευματικά και ψυχικά τρώγοντας, δουλεύοντας υπό πίεση σε περιβάλλοντα τοξικά αλλά και εξαιτίας του άγχους τους να το εξασφαλίσουν. Γι’ αυτό λοιπόν μια Αριστερά πραγματική και όχι της πλατείας Μαβίλη, μια Αριστερά ανθρώπων και όχι καταναλωτών, που θα αμφισβητούσε, είπαμε και προχθές, λόγω και έργω τον καταναλωτισμό, μια Αριστερά σύγχρονη ριζοσπαστική, οικουμενική και εμπνευσμένη το πρώτο που θα έπρεπε να υπόσχεται προεκλογικά είναι η πλήρης και παντελής κατάργηση κάθε υπάρχοντος άμεσου φόρου, τέλους, εισφοράς και οτιδήποτε άλλου παρόμοιου και να θεσπίσει μόνο έναν έμμεσο Φόρο Κατανάλωσης Φυσικών Πόρων, ο οποίος θα πληρώνεται με κάθε αγορά προϊόντων ή υπηρεσιών και θα έχει κάποιες κλίμακες π.χ. πολύ χαμηλή για φυτικά προϊόντα διατροφής, χαμηλή για ζωικά παράγωγα και κάποια φυτικά που προκαλούν ασθένειες, υψηλή για κρέατα, λιπαρά και παντός είδους επεξεργασμένα και συσκευασμένα εντός απορριμμάτων τρόφιμα και πολύ υψηλή για την ενέργεια, τα καύσιμα. τις πρώτες ύλες. Με τον τρόπο αυτό αφενός θα ισχύει απολύτως η αναλογικότητα της φορολόγησης σύμφωνα με την διαβίωση του καθενός αφετέρου δε, το πιο σημαντικό, θα συνδεθεί άμεσα η καταναλωτική συμπεριφορά με το οικοσύστημα εκπαιδεύοντας σιγά σιγά τον καταναλωτή και κάνοντάς τον πιο συνειδητό ως πλάσμα φυσικό, το οποίο είναι και το ζητούμενο. Επίσης η φορολόγηση με τον τρόπο αυτό δίνει κίνητρα οικονομικά στους ανθρώπους που αποφασίζουν να αφήσουν τα γήπεδα του καταναλωτισμού δηλαδή τις πόλεις, μεγαλουπόλεις, μητροπόλεις και να οδεύσουν προς την ζωή, την παραγωγή αλλά και την αναπλήρωση των φυσικών πόρων. Συμβάλει έτσι καταλυτικά στην άμεση αλλαγή του αξιακού συστήματος των ανθρώπων και βέβαια στην ανάσχεση της απομύζησης του οικοσυστήματος και στον εμπλουτισμό του από μία νέα γενιά ανθρώπων, την πρώτη της μετακαταναλωτικής εποχής, της εποχής της συνειδητότητας. http://yiannismakridakis.gr/?p=5704

Ο καταναλωτισμός καταναλώνει πολιτικούς

Ο σαμαράς και η νδ θα πάθουν την κυριακή πανωλεθρία που δεν θα μπορούν να την πιστέψουν και θα ακολουθήσουν κατόπιν την πορεία διάλυσης του πασόκ. Είναι νομοτελειακό το ζήτημα. Η εποχή τους πέρασε οριστικά και αμετάκλητα ως πολιτικών που έθρεψαν την κομματική πελατεία και την αναξιοπρέπεια, ως ιδεολογιών που προξενούν αηδία και ως προσώπων που προκαλούν θλίψη. Το θέμα λοιπόν είναι το μετά. Διότι μπορεί η προηγούμενη εποχή να τελείωσε αλλά η επόμενη δεν έχει μπει ακόμη. Έχει αρχίσει να ανατέλλει σιγά σιγά στον δυτικό κόσμο με την εμφανή μεταστροφή των ανθρώπων προς την ποιότητα, με το ενδιαφέρον τους για το οικοσύστημα, την αλλαγή θεώρησης όσον αφορά στη ζωή, στην διατροφή, στην καλλιέργεια της γης, στην συμπεριφορά τους απέναντι στα άλλα πλάσματα, στην προσωπική τους υγεία και μόρφωση, στον πολιτισμό αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη. Η ελληνική κοινωνία, ως δυτική καταναλωτική κι αυτή και μάλιστα πρωτοπόρα στις εξελίξεις των ιστορικών αλλαγών, όχι λόγω κάποιας εθνικής πρωτιάς και ανωτερότητας αλλά λόγω της οικονομικής της αδυναμίας που την έχει κατατάξει στην βάση της παγκόσμιας καταναλωτικής πυραμίδας η οποία καθιζάνει ελεγχόμενα για να αντιμετωπίσει, μάταια, την λεγόμενη κρίση, βρίσκεται σε στάδιο μεταβατικό και η συλλογική της επιθυμία, λόγω αδράνειας, άγνοιας και ανασφάλειας είναι σε πρώτη φάση η αλλαγή προσώπων καθώς και κάποιων πολιτικών παραμέτρων και προτεραιοτήτων, διορθωτικές κινήσεις δηλαδή αλλά όχι ουσιαστική αλλαγή πορείας. Αναμφισβήτητα μεταξύ των δύο διαχειριστών του συστήματος καταποντίζουμε τους κλέφτες, τους φασίστες, τους εξαθλιωτές, τους εκποιητές της δημόσιας περιουσίας μας και των πόρων της χώρας και ψηφίζουμε αυτούς που υπόσχονται διαφάνεια, αξιοπρέπεια, μη διαφθορά και σεβασμό, μέσα όμως στο σύστημα. Αλλά είναι αλήθεια αυτό το δίλημμα ή μήπως κάποιο άλλο πολύ διαφορετικό; Κατανοώ ότι για την πλειονότητα των ανθρώπων αυτό και μόνο είναι το δίλημμα σε τούτη την κρίσιμη στιγμή αλλά προσωπικά νομίζω ότι η ανθρωπότητα διέρχεται ένα σημείο καμπής και οι πολιτικές που έχει για να πορευτεί στο μέλλον είναι η επιθετική προς το οικοσύστημα, η οποία ακολουθείται ήδη από χρόνια, είτε με καπιταλισμό είτε με σοσιαλισμό, βασισμένη σε ανυπόστατες παραμέτρους όπως π.χ ΑΕΠ, χρέος κλπ και σε τελείως λάθος ορισμούς όπως αυτούς των εννοιών πλούτος, φτώχεια, ανάπτυξη, λιτότητα κ.α. και όλο αυτό το οικοδόμημα στηρίζεται στην κατανάλωση και την απομύζηση του οικοσυστήματος μέχρι τελικής πτώσης. Στον καπιταλισμό η κατανάλωση γίνεται στο όνομα του κεφαλαίου και στον σοσιαλισμό στο όνομα του λαού. Οι διαφορές είναι τεράστιες αλλά η ουσία ίδια. Η άλλη πολιτική είναι η ριζοσπαστική. Αυτή που θα αγνοήσει όλα τα φαιδρά και ανυπόστατα στοιχεία της υφιστάμενης, θα αδιαφορήσει εντελώς δηλαδή για τα ανυπόστατα ΑΕΠ, χρέη και λοιπά, θα φύγει προς τα εμπρός και θα επαναορίσει τις έννοιες και τις αξίες, θα κατανοήσει επιτέλους ότι δεν μπορεί η ανθρωπότητα να εξαφανίζει μέρα με τη μέρα τον πλανήτη που την ζει, ούτε να αυτοκτονεί με το πιρούνι και με το κοστούμι της και έτσι θα πολιτευτεί με γνώμονα την πάταξη της χυδαιότητας και της ανοησίας προς ανάσχεση της αδιέξοδης και (αυτο)καταστροφικής πορείας της για να εισέλθει στην μετακαταναλωτική εποχή της ουσιαστικής ευημερίας. Βέβαια μέχρι να φτάσουμε σε όλα αυτά θα πρέπει, πάλι νομοτελειακά, να καταποντιστούν όχι μόνο οι απερχόμενοι αλλά και κάμποσοι ακόμη μεταγενέστεροι, που θα ανέλθουν στην εξουσία εκφράζοντας την κατάσταση συνειδητότητας της κοινωνίας, με σκοπό να αποδεχτούν τους όρους του συστήματος και να παίξουν κι αυτοί με τον καταναλωτισμό, ο οποίος στα τελευταία του γίνεται ολοένα και πιο αδηφάγος. http://yiannismakridakis.gr/

http://yiannismakridakis.gr/?p=5704

Ράμφος και σαπίλα

06:55 | 06 Νοε. 2014

Κάθε φορά που τελειώνει μια Εποχή τα σημάδια είναι τα ίδια.

Ανικανοποίητοι, πλήρεις απωθημένων, κομπλεξικοί εκφραστές της, οι οποίοι νιώθουν ότι δεν έχουν πολύ χρόνο για να επιτύχουν την πολυπόθητή τους αναγνώριση και να κατευνάσουν κάπως την λιμασμένη ματαιοδοξία τους, δρουν σε δύο επίπεδα ταυτοχρόνως:

Κάποιοι αυτοδιαφημίζονται και αλληλογλύφονται επί σκηνών, στηλών εφημερίδων και τηλεοπτικών παραθύρων, παρουσιαζόμενοι ως φιλόσοφοι, ευέλπιδες ή έμπειροι πολιτικοί, ωραίοι, σωτήρες, εγγυητές της σταθερότητας και μοναδικοί φορείς της ελπίδας για το μέλλον ενώ την ίδια στιγμή δεν είναι τίποτε παραπάνω από μπάζα πια, αδρανή υλικά, ψυχικά και πνευματικά που οδεύουν ολοταχώς προς την αδρανοποίηση και της ύλης τους σφραγίζοντας την αλλαγή αυτή της Εποχής τους.

Κάποιοι άλλοι, της ιδίας συνομοταξίας και την ίδια απολύτως χρονική και ποιοτική περίοδο του βίου τους διανύοντες, επιδίδονται με μανία στο κυνήγι και στην κατασυκοφάντηση των νέων ανθρώπων, της νέας γενιάς, δηλαδή της νέας Εποχής, που νομοτελειακά έρχεται να αντικαταστήσει την δική τους και νιώθουν την καυτή της ανάσα απειλητική να τους ακουμπά στην πλάτη, που, αν και σάπια, όπως όλο το σύστημα εντός τους και γύρω τους, διαθέτει ακόμη κάποιους νευρώνες και διεγείρεται, κυρίως εξ ενστίκτου αυτοσυντήρησης, το οποίο λειτουργεί ως την τελευταία ώρα βεβαίως και μάλιστα όσο πλησιάζει αυτή, τόσο αυτό  εκφράζεται πιο βίαια, πιο κυνικά, πιο ηλιθιωδώς επικίνδυνα.

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, λέει η λαϊκή σοφία εννοώντας φυσικά ότι ο άνθρωπος όσο γερνάει και οδεύει προς την απόσυρση από τον ενεργό βίο, τότε δείχνει το ποιόν του. Η στερνή του συμπεριφορά θα τιμήσει ή όχι τα προηγούμενα χρόνια του. Το αν και κατά πόσο θα ανοίγει δρόμους, θα σέβεται και θα ενθαρρύνει τους νέους, το αν και κατά πόσο δεν θα φέρεται κομπλεξικά απέναντί τους, το αν και κατά πόσο θα έχει συνείδηση της θέσης και της πορείας του, δεν θα αυτοχρίζεται, αυτοδιαφημίζεται, αυτοπροβάλλεται και τελικά αυτογελοιποιείται.

Τον τελευταίο αυτόν καιρό βλέπουμε σε πλήρη έξαρση τα φαινόμενα αυτά, την πολύ έντονη δράση δηλαδή γηραιών και προς απόσυρση ανθρώπων που μας πετούν κατάμουτρα τον ανικανοποίητο εγωισμό τους, την υπέρμετρη ματαιοδοξία τους, την κυνικότητα της προθανάτιας αίσθησης που τους κατατρώει και συνειδητοποιούν ότι δεν ισχύει η βεβαιότητα με την οποίαν ζούσαν τόσα χρόνια, ότι αυτοί οι ίδιοι είναι το παν και ότι μετά από μετά το τέλος τους το προσωπικό, τελειώνει και ο κόσμος.

Φορτσάρουν με τεντωμένα τα ράμφη τους και εκφράζουν απόλυτα ολόκληρη τη σαπίλα που πεθαίνει επιτέλους.

yiannismakridakis.gr

Τέλος Εποχής Νο2

Το ότι τελειώνει βεβαίως μια εποχή δεν σημαίνει ότι έρχεται μια άλλη καλύτερη. Συνήθως χειρότερες έρχονται.

Στην Ελλάδα, την εποχή που τελείωσε πριν μερικά χρόνια με γενικευμένες εξεγέρσεις, την διαδέχτηκε η παρούσα, πολύ χειρότερη σε όρους ζωής και πολιτικής, πολύ πιο μαύρη, πολύ πιο κοντά στον μεσαίωνα από ποτέ. Η επερχόμενη εποχή όμως φοβάμαι ότι θα είναι ακόμη χειρότερη.

Διότι η ανθρωπότητα, πόσω μάλλον η ελληνική κοινωνία είναι ακόμη πολύ μακριά από την συνειδητότητα παρ’ όλη την επανάσταση που έχει λάβει χώρα στις συνειδήσεις ενός μεγάλου ποσοστού μελών της τα τελευταία χρόνια της οικονομικής ανέχειας.

Η κρίσιμη μάζα όμως, όπως είναι εύκολα αντιληπτό, δεν αποτελεί ακόμη ορμητικό ρεύμα κι έτσι δεν είναι ικανή να αλλάξει τη ρότα, να αμφισβητήσει εκ βάθρων το σύστημα.

Μια κοινωνία όπως η ελληνική, η οποία αντιπροσωπεύεται και εκφράζεται από μία πολιτική παλέτα, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, προσκολλημένη απόλυτα στο πιο παρωχημένο και αποδεδειγμένα καταστροφικό σύστημα, αυτό του καταναλωτισμού και των αγορών, το οποίον ακολουθεί πράττοντας την μέγιστη των ύβρεων όλος ο δυτικός “πολιτισμός”, δεν είναι δυνατό να οδηγηθεί σύντομα προς κάποιο φωτεινό μονοπάτι.

Φυσικά οι ιδιοτελείς που ονομάζονται παραδοσιακά δεξιοί, ακροδεξιοί και τώρα σε νέα βερσιόν απολιτίκ αλλά φυσικά εμπλουτίζουν σε μεγάλο ποσοστό πλέον και τον χώρο της αριστεράς δεν είναι εύκολο να απαρνηθούν το είναι τους τον τεχνητό εαυτό τους και να εξελιχθούν προς την συνειδητότητα διότι εκτός από συναισθηματικά ανάπηροι οι περισσότεροι είναι και ανίκανοι πλέον να σκεφτούν διότι έχουν τυφλωθεί και ευνουχιστεί εκπαιδευόμενοι και εξειδικευόμενοι ως γρανάζια του συστήματος που ενσαρκώνουν.

Οι άλλοι, οι πιο ανιδιοτελείς και πιο ανήσυχοι είναι στην πλειονότητά τους κι αυτοί, δυστυχώς, πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Διότι έχουν να κάνουν update τουλάχιστον από την εποχή του Λένιν, άλλοι δε βρίσκονται ακόμη στην εποχή του Μαρξ. Ενώ έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε, τα τελευταία πενήντα των οποίων ως σίφουνας και ως ερπύστρια πάνω από την ζωή στον πλανήτη, η σύγχρονη αριστερά μιλάει ακόμη με όρους χρηματοοικονομικούς, θεωρεί δηλαδή το σύστημα αυτό ως πραγματικότητα, δεν το αμφισβητεί και δεν έχει να προτείνει τίποτε περισσότερο από μια δικαιότερη μοιρασιά του πλούτου δηλαδή του παραγόμενου χρήματος, ψελλίζοντας μονάχα κάτι περί “περιβάλλοντος”, περί αειφόρου ανάπτυξης και λοιπά οπισθοδρομικά και άψυχα κι αυτά, έτσι, διότι το επιβάλλει η εποχή.

Αν πεις π.χ. σε έναν “αριστερό” ότι η ανακύκλωση είναι μια άχρηστη και περιβαλλοντικά επιβαρυντική διαδικασία διότι δαπανά-σπαταλά ενέργεια δηλαδή φυσικούς πόρους για να μετατρέψει άχρηστα αντικείμενα σε άλλα άχρηστα αντικείμενα και ότι η μόνη επιλογή για την ανθρωπότητα είναι η μη παραγωγή άλλων απορριμμάτων πλέον, κάτι που επιτυγχάνεται μόνο με την αλλαγή τρόπου ζωής και την στροφή προς τον αντικαταναλωτισμό, την μη αγορά και χρήση συσκευασιών, την διατροφή με φυσικές τροφές και όχι με επεξεργασμένα και μαζικά παρασκευασμένα τρόφιμα, τότε ο αριστερός αυτός σε κοιτάζει λοξά και σε κατατάσσει στους αναχωρητές τουλάχιστον, στους μη ρεαλιστές, διότι απλά θεωρεί ρεαλισμό το σύστημα το τεχνητό κι όχι το αυθύπαρκτο. Για τους άλλους, τους ιδιοτελείς, είπα εξαρχής, δεν σηκώνει ούτε να σκεφτούμε οτιδήποτε αφού ενσαρκώνουν την κατάντια της ανθρωπότητας.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει σε όλα τα θέματα, στα οποία η φυσική ζωή προσφέρει μια πολύ πιο προχωρημένη οπτική από ό,τι η καταναλωτική διαβίωση.

Ένας άνθρωπος που βρίσκεται κοντά στο κέντρο του, που είναι γειωμένος και συνειδητό φυσικό ον δεν μπορεί παρά να απελπίζεται όταν διαπιστώνει πως είναι αναγκασμένος να ζει ανάμεσα σε συστημικούς καταναλωτές όλου του πολιτικού φάσματος, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν συναισθάνονται ούτε σκέφτονται, ούτε καν γνωρίζουν οι περισσότεροι από αυτούς την φυσική τους υπόσταση, τους φυσικούς πόρους και τις συνέπειες της καθημερινής τους διαβίωσης στο ίδιο τους το Είναι.

Δυστυχώς λοιπόν, παρόλο που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούνται αυτή την καταλυτική εποχή, είναι σχεδόν απίθανο να δούμε καλύτερες και ανθρωπινότερες, φυσικότερες μέρες στο διάστημα του βραχέως φυσικού μας βίου. Τουλάχιστον θα φύγουμε από τη ζωή, όσοι από εμάς έχουν νιώσει και έχουν αλλάξει ρότα συρρικνώνοντας μέχρις εξαφανίσεως το περιβαλλοντικό τους ίχνος επί της γης, με την ψευδαίσθηση ότι θα έχουν γίνει οδηγοί για κάποιους άλλους ανθρώπους στο εγγύς και απώτερο μέλλον.

yiannismakridakis.gr

Πορεία στο σούρουπο. Του Γιάννη Μακριδάκη

Η Ευρώπη σκοτεινιάζει ξανά. Διανύουμε το σούρουπο αυτή την ώρα. Φασίστες, ναζί, εθνικιστές πάσης φυλής πάνε στην ευρωβουλή για να υπηρετήσουν μία δήθεν ένωση ευρωπαϊκών εθνών και συνεργασία διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων … Όσο το καταναλωτικό σύστημα θα πνέει τα λοίσθια λόγω αδυναμίας πλέον του οικοσυστήματος να το υποστηρίζει, τόσο θα αυξάνεται ο εθνικισμός και τόσο θα καλπάζει ο κανιβαλισμός μεταξύ των ανθρώπων.

Στην Ελλάδα το σύστημα καλά κρατεί. Κι όσο η Αριστερά δεν έχει πρόταση θετική αλλά είναι μονάχα μια Αριστερά συστημική απολύτως, της αντίδρασης και της άρνησης, αντιμνημονιακή και αντιμερκελική δεν πρόκειται να εμπνεύσει την κοινωνία που αλλάζει εξ ανάγκης ραγδαία. Η Αριστερά δείχνει ανίκανη να κατανοήσει την τάση της ανθρωπότητας. Προσκολημμένη στο χρήμα και στα “ιδανικά” , στις “αξίες” του συστήματος δείχνει να θέλει να υπηρετήσει και να εκφράσει τους μελλοθάνατους που κατασκεύασε και εξεδίωξε βίαια αυτό και όχι τα αντισώματα της ανθρωπότητας, όχι δηλαδή τους ανθρώπους που ζουν αλλάζοντας το μέλλον. Είναι μια Αριστερά παρωχημένη, την οποίαν χλευάζει, ειρωνεύεται, συκοφαντεί, δεν φοβάται ουσιαστικά το σύστημα μιας και αυτό την ορίζει απόλυτα.

Όσο είναι λοιπόν η Αριστερά εγκλωβισμένη στα όρια και τους όρους του, όσο υπηρετεί την νεογλώσσα και την απολύτως αντεστραμμένη πραγματικότητά του, τόσο θα παραμένει μακριά από την εξουσία, τόσο το σύστημα θα γεννά αποκόμματα, χρυσές αυγές στα ποτάμια με τις ελιές για να αποσυμπιέζει την δυσαρέσκεια των φοβισμένων και πλανημένων πολιτών και να είναι ολοένα πιο λίγοι οι μελλοθάνατοι που βρίσκουν καταφύγιο στους κόλπους της.

Η ελληνική Αριστερά οφείλει να πρωτοστατήσει στην Ευρώπη και να επαναστήσει το αξιακό σύστημα και τους ορισμούς της ζωής στην ρεαλιστική τους βάση. Να απεγκλωβιστεί από την πλάνη του χωλού και ατελούς υποσυνόλου και να απελευθερωθεί στον απέραντο, χαοτικό και τέλειο ρεαλισμό του υπερσυνόλου. Να θέσει τους πραγματικούς ορισμούς του πλούτου, της φτώχειας, της αξίας, της ευτέλειας, των φυσικών πόρων, της εξοικονόμησης και της αναπλήρωσης αυτών, της ανάπτυξης και της προόδου, της λιτότητας, της υγείας, της ευθύνης και του πολιτισμού, του ανθρώπου και των πλασμάτων ως όντα και όχι ως άτομα και ως αριθμημένες αναλώσιμες μονάδες.

Η Αριστερά για να δραπετεύσει από την παραδοσιακή, την μουσειακή της πλέον υπόσταση και να μετεξελιχθεί σε μια σύγχρονη πανανθρώπινη και οικουμενική πολιτική δύναμη, θα  πρέπει εκτός των άλλων να ξεφύγει και από την ατομοκεντρική θεώρηση των πάντων. Να περιφρονήσει τον εγωισμό και τον ανταγωνισμό, να διδάξει συνεργασία, αρμονία, συλλογικότητα μεταξύ των ανθρώπων και του οικοσυστήματος.

Με άλλα λόγια η Αριστερά για να κυβερνήσει θα πρέπει να καταργήσει τις κυβερνήσεις εντός της και όχι να τις ονειρεύεται, για να λάβει την εξουσία θα πρέπει να καταργήσει τις εξουσίες, να φέρει τα πάνω κάτω, να επαναστατήσει και να επαναστήσει τα πάντα, να μην ονομάζεται καν Αριστερά πλέον αφού θα έχει αποδείξει στους πάντες το προφανές: Ότι δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση παρά μόνον Αυτή

ΥΓ

Στην πράξη, η δυναμική στάση του Α. Τσίπρα από την επομένη των ευρωεκλογών είναι φυσικά προς την σωστή κατεύθυνση. Επιτέλους ας σταθεί στο ύψος του το κόμμα και ας μην σύρεται πίσω από τον οχετό της ακροδεξιάς, ας βάλει την ατζέντα του ως Αριστερά, ας θέσει τους όρους, τους ορισμούς και τα όριά του

http://yiannismakridakis.gr/?p=4786


Δείτε επίσης:

Η Ευρωπη στα προθυρα της δικτατοριας _ L’Europe au bord de la dictature 

Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Του Γιάννη Μακριδάκη

La Grèce, première victime d’une colonisation européenne

Διευρυνεται o Ευρωπαϊκος Διαλογος που πυροδοτησαν 2 επιστολες _ Naissance d’un débat européen provoqué par deux lettres ouvertes

Μήνυμα αξιοπρέπειας στις εκλογές. Του Γιάννη Μακριδάκη

Κανονικά με τέτοια κυβέρνηση και τέτοια πολιτική που εφαρμόζει αυτά τα δύο χρόνια αλλά και με όσα αναμένεται, ως γνωστόν, να εφαρμόσει, ο Σύριζα θα έπρεπε ήδη να έχει παρελάσει θριαμβευτής και απελευθερωτής στο Σύνταγμα μετά από παλλαϊκό ξεσηκωμό και πτώση της ακροδεξιάς και κατόπιν εκλογών στις οποίες θα ελάμβανε συντριπτική πλειοψηφία και αυτοδυναμία.

Αυτά βεβαίως θα είχαν συμβεί αν ο Σύριζα ήταν αξιοπρεπές κόμμα, ριζοσπαστικό που ενέπνεε και έδινε ελπίδα στους καταληστεμένους και τσαλαπατημένους επί της αξιοπρέπειάς τους πολίτες αυτής της χώρας.

Όμως ο Σύριζα από τότε που έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, άλλαξε και ρότα πολιτικής. Αντί να στέκει με αξιοπρέπεια και σταθερότητα στις θέσεις του, αντί να απευθύνεται ξεκάθαρα στην κοινωνία των πολιτών, αντί να είναι μπροστάρηδες στην πορεία της κοινωνίας προς την ανατροπή του ίδιου του αναξιοπρεπούς και ιδιώτη εαυτού της οι βουλευτές και τα στελέχη του, άρχισαν όλοι μαζί την οικειοθελή βίαιη “ωρίμανσή τους”, την ευθυγράμμισή τους με τις επιταγές του συντηρητισμού για να λάβουν θέση κυβέρνησης εν αναμονή, την καθημερινή ενασχόλησή τους με τα δελτία τύπου των μουρούτηδων που είχαν στόχο να τους τραβήξουν στον βόθρο τους, την τελική διολίσθηση, τις εκπτώσεις, τις απαράδεκτες και ανήθικες δηλώσεις και ενέργειες, τον εναγκαλισμό με ανθρώπους γνωστού αναξιοπρεπούς πολιτικού παρελθόντος, την ανάδειξη πρωτοκλασσάτων στελεχών δουλοπρεπών και ανέντιμων, ανακόλουθων πολιτικάντηδων με προσωπικές οικονομικές επενδύσεις σε πολυεθνικές που απομυζούν και καταστρέφουν τον πλανήτη, έγινε δηλαδή εντός δύο ετών αναμονής εξουσίας ο Σύριζα ένα κόμμα ίδιο και απαράλλαχτο με όσα χείριστα τέτοια μάθαμε να ανεχόμαστε στους κυβερνητικούς θώκους εδώ και δεκαετίες.

Προφανώς αυτή είναι ακόμα η ελληνική κοινωνία, κοινωνία ιδιωτών και όχι πολιτών. Δεν έχει αλλάξει ακόμη η δυναμική της παρ’ όλες τις τεράστιες αλλαγές που έχουν συντελεστεί . Οπότε ένα κόμμα για να λάβει την πλειοψηφία της και να κυβερνήσει πρέπει, σύμφωνα με τα παλαιοπολιτικά δεδομένα, να την εκφράζει, πρέπει να είναι ο καθρέφτης της και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δικαιολογεί συνεργασία ακόμα και με τον διάβολο, όπως αρέσκονταν να λένε τα στελέχη του Σύριζα τότε, στην αρχή αυτής της πορείας ενδοτισμού, τότε που μασούσαν με κάθε τρόπο για να καταπιούν όπως όπως τις εισροές γνωστών για το ποιόν τους πολιτικών προσώπων στον χώρο τους και τον εφεξής συναγελασμό μαζί τους. Διάλεξαν δηλαδή όλοι τους την πορείας της εύκολης προσαρμογής παρά την δύσκολη πορεία της ανατροπής του κοινωνικού κατεστημένου.

Με γεια τους με χαρά τους λοιπόν εκεί στον Σύριζα που το σκέφτηκαν και το σκέφτονται ακόμη έτσι το “πράμα” και έγιναν ένα συμπαγές αναξιόπιστο πράμα, όπως λέει και ο ανεκδιήγητος πολιτικάντης υποψήφιος ευρωβουλευτής τους που κορδίζεται ότι έδιωξε την Σαμπιχά από το ψηφοδέλτιο διότι ήταν ακροδεξιά τσιγγάνα (γελάνε και οι όρνιθες). Με γεια τους με χαρά τους που μετρούν κουκιά και πορεύονται, που θεωρούν δεδομένους ανθρώπους-ψήφους στο σακούλι τους και πάνε να ανοιχτούν συνειδησιακά ολοένα για να προσεταιριστούν και άλλους. Με γεια τους με χαρά τους που δεν έχουν πρόβλημα να αδειάσουν συνεργάτες τους, να εκθέσουν ανθρώπους, να πράξουν αναξιοπρεπώς, να μιλήσουν δουλοπρεπώς, να γίνουν γλίτσες ξεφτίλες ανακόλουθοι και αναξιόπιστοι μόνο και μόνο για να λάβουν την πλειοψηφία στις εκλογές με παλαιοπολιτικά κριτήρια και μεθόδους και όχι με ριζοσπαστισμό και αξιοπρέπεια. Με γεια τους με χαρά τους που διάλεξαν να πορευτούν και πορεύονται ακόμη στον εύκολο απλοϊκό δρόμο που θα έπαιρνε ο κάθε ηλίθιος πολιτικάντης αν έφτανε μέχρις εκεί. Με γεια τους με χαρά τους όλα αυτά αλλά τους αξιοπρεπείς πολίτες, όσους δεν τους αρέσει να νιώθουν ότι τους έχει ο Σύριζα δεδομένους ψήφους δικούς του, όσους δεν ανέχονται την ανηθικότητα, την ιδιοτέλεια, την αναξιοπρέπεια τους χάνει καθημερινά εδώ και δύο χρόνια γι αυτό και προφανώς δεν ανεβαίνει στις δημοσκοπίσεις αλλά πέφτει κιόλας ύστερα από τόση κοσμοχαλασιά. Επίσης, όπως πολύ ευκρινώς διαφαίνεται, δεν παίρνει ούτε σημαντικό ποσοστό από τους “άλλους”, οι οποίοι προτιμούν βέβαια τους ομοίους τους παρά αυτούς που προσαρμόζονται ως όμοιοί τους. Εξ ου και η εμφάνιση των ποταμιών στην πολιτική ζωή, η ανάδυση των άλλων ακροδεξιών, των καμουφλαρισμένων πίσω το προσωπείο της απολιτίκ ποταμίσιας πέστροφας. Για όλη αυτή την κατάντια είναι συνυπεύθυνος με την ακροδεξιά που κυβερνά, ο Σύριζα που περιμένει και ενδίδει.

Η πιο αξιόπιστη και επίσημη όμως δημοσκόπηση θα είναι οι ευρωεκλογές. Εκεί ο Τσίπρας και το επιτελείο της διγλωσσίας, της δουλοπρέπειας και της αναξιοπρέπειας πρέπει να λάβουν το μήνυμα της αποτυχίας τους, το οποίο δεν θέλουν να λάβουν και που κάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται τόσον καιρό. Οι αξιοπρεπείς πολίτες δεν δύνανται να τους ψηφίσουν ούτε καν με βαριά καρδιά για να φύγουν οι άλλοι διότι αν πράξουν έτσι νιώθουν ότι δεν θα διαφέρουν σε τίποτε από τους βουλευτάδες του άθλιου δικομματισμού της ακροδεξιάς, οι οποίοι με βαριά καρδιά κι αυτοί (έλεγαν ότι) ψήφιζαν τα μνημόνια δήθεν για να μην καταρρεύσει η χώρα. Αν η αριστερά θέλει να ωριμάσει και να γίνει δεξιά, οι ανώριμοι αξιοπρεπείς πολίτες δεν δύναται να την ακολουθήσουν στην κατηφόρα της.

Κανονικά ο Τσίπρας και το επιτελείο της διγλωσσίας, της δουλοπρέπειας και της αναξιοπρέπειας που τον περιστοιχίζει θα έπρεπε ήδη να έχουν αποδεχτεί τον λάθος δρόμο που έχουν πάρει βλέποντας τα σημάδια της κοινωνίας, η οποία, παρόλα όσα οι ίδιοι αλλά κυρίως οι αντίπαλοί τους πράττουν, δεν τους αποδέχεται, δεν συμβαδίζει με αυτούς, δεν συμμετέχει, δεν τους εμπιστεύεται, το κόμμα δεν έχει μέλη καλά καλά για να στελεχώσει συνδυασμούς αυτοδιοίκησης και τρώει πόρτα από τους πολίτες τους οποίους προσεγγίζει. Αυτό και μόνο είναι η απόδειξη παταγώδους αποτυχίας τους ως ηγεσία του Σύριζα. Οι περιφερειακές εκλογές και ευρωεκλογές απλά θα αποδείξουν τα ηλίου φαεινότερα, τα οποία μονάχα οι ενδιαφερόμενοι να τα δουν και να τα αναλύσουν δεν βλέπουν και δεν δύνανται, νοητικά πιθανόν, να εκτιμήσουν.

Όπως ανήγαγαν τις κατά καιρούς απεργίες σε κομβικές ημέρες και εμβληματικές δράσεις για την πτώση της ακροδεξιάς αλλά διαψεύστηκαν όλες τις φορές οικτρά δίχως όμως να κατανοήσουν, όπως φάνηκε, το παραμικρό, με τον ίδιον ακριβώς τρόπο έχουν αναγάγει και τις επερχόμενες εκλογές ως κόμβο στην πορεία της ανατροπής της ακροδεξιάς, μιας πορείας που όμως ουσιαστικά δεν έχει αρχίσει ποτέ. Διότι ο Σύριζα επέλεξε εξ αρχής την πορεία δικής του ωρίμανσης και ενδοτισμού και όχι την πορεία ανατροπής του συστήματος και  των εκφραστών του.

Οι επερχόμενες εκλογές λοιπόν, ευρωεκλογές και περιφερειακές είναι ευκαιρία των πολιτών να δείξουν στο δίπολο της αναξιοπρέπειας, της ακροδεξιάς που κυβερνά και του Σύριζα που αναμένει και εξευτελίζει τις αξίες και την αξιοπρέπειά μας, ότι δεν τους ανεχόμαστε πια. Τους μεν για τον τρόπο που κυβερνούν και ξεπουλούν την Ελλάδα και την ζωή μας, τους δε για τον τρόπο που ωριμάζουν και προοιωνίζονται μια καλή συστημική διαχείριση της κατάντιας μας.-

via: yiannismakridakis.gr

Ένα διήγημα για το Καστελόριζο 2010. Του Γιάννη Μακριδάκη

Τότε…

08:07 | 24 Απρ. 2014
Γιάννης Μακριδάκης

Πριν από 4 χρόνια. Είχαμε πλήρη άγνοια για το τι θα ακολουθήσει. Αυτή η εικόνα μού ενέπνευσε το κορυφαίο των έργων μου. Των λογοτεχνικών (διότι το κορυφαίο όλων είναι σε εξέλιξη και δεν είναι λογοτεχνικό αλλά το κτήμα της φυσικής καλλιέργειας). Λαγού μαλλί.

Τώρα που μάθαμε, που καταλάβαμε και που κυρίως νιώσαμε, τώρα που τελείωσε το μεγάλο πλιάτσικο και ξεπουλήθηκε πλέον η χώρα, τώρα που οι αναξιοπρεπείς πατριδοκάπηλοι εντός και εκτός βουλής έκλεισαν αισίως, για λόγου τους, τον κύκλο τού “ναι σε όλα”, εκποιώντας και εκπορνεύοντας την Ελλάδα και τη ζωή μας, τώρα πλέον φαντάζουν ως μνημόσυνο του πάλαι ποτέ τσαγανού και της λεβεντιάς μας τα λόγια του καπτα Σίμου του Σφαντού, τα γραμμένα τον Μάη του 2010 σαν έμπαινε το σκαρί της Ελλάδας στη μεγάλη φουρτούνα.

“… τα λόγια τως και των γαδάρων οι κλανιές είναι το ίδιο πράμα, Νικολή, ίντα θα γίνομε, φιρί φιρί το πάνε να μας ξεκάτσουνε από το γιαλό, μα δε θα τως κάμω το χατίρι, θα το κάψω στα τελευταία, δε θα μου δώκουνε δεκάρα μα θα το βγάλω εκειδά, να του βάλω φωτιά να το κάψω. Δε θέλω τίποτι, ούτε μου δώκατε σ’ όλη μου τη ζωή που είμαι ψαράς, πούστηδοι, ούτε θα μου δώκετε, άμα τελειώσω την αποστολή μου θα του βάλω πυρκαγιά εκεινά να το κάψω”

Αξιοπρέπεια.

Ο καπτα Σίμος μιλάει για κάτι τελείως άγνωστο πια. Για την Αξιοπρέπεια που την τσάκισε πριν από 4 χρόνια ο Γ. Παπανδρέου στο Καστελόριζο και την αποτελείωσαν κατόπιν οι αιρετοί εκπρόσωποι των αναξιοπρεπών προσκυνημένων ελλήνων καταναλωτών της χώρας τους.

Τόση παρακμή, τέτοια κατάντια, ούτε πυρκαγιά δεν απολυμαίνει, ούτε πλημμύρα δεν ξεπλένει τις καταναλωτικές συνειδήσεις που φτάσανε μέσα σε δυο δεκαετίες και τρία μνημόνια στον πάτο τον κόσμο μας

Πριν καταλάβουμε και τι ρόλο έπαιζαν τα καθεστωτικά ΜΜΕ και κυρίως οι εφημερίδες του ΔΟΛ στην υπόθεση, τότε που ακόμα εργαζόταν στα Νέα η Μικέλα Χαρτουλάρη, μου είχε προτείνει να γράψω ένα διήγημα επί του γενικού θέματος “Ήμουν κι εγώ εκεί” και να διαλέξω ένα ιστορικό γεγονός από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το οποίο να περιγράψω σαν αυτόπτης μάρτυρας. Είχα ήδη γράψει το Λαγού Μαλλί και ήμουν μέσα στην υπόθεση του ψαρά που περνούσε με το καϊκι του το πράσινο πίσω από τον ΓΑΠ εκεί στο Καστελόριζο την αποφράδα εκείνη μέρα. Οπότε έγραψα το παρακάτω διήγημα το οποίο δημοσιεύθηκε δυστυχώς στα Νέα εκείνον τον Αύγουστο του 2010. Διαβάστε το:

Εκεί ήµουνα, που να µην έσωνα, µα δεν επήρα χαµπάρι τίποτα, είχα από το πρωί µεγάλη σκοτούρα. Τους είδα βέβαια κουστουµαρισµένους να βολοδέρνουνε απάνω στο ντόκο, είδα και τους άλλους, µε τις µηχανές στα χέρια, να τρέχουνε από δω κι από κει µες στον ήλιο αλλά δεν έδωσα σηµασία. Είχα βούρλο στον κώλο, καταλαβαίνεις, καιγόµουνα.

Διότι είχα αφηµένο το παραγάδι κάτω από τις πέντε το πρωί κι η ώρα κόντευε έντεκα, ντάλα ο ήλιος, µια ζέστη να λιγοθυµάς, κι αυτοί να τριγυρίζουνε απάνω στο µόλο και να παίρνουνε πόζες, µα είχα εγώ καιρό για να κάθοµαι να τους βλέπω;

Αποσπερίς βέβαια είχε κυκλοφορήσει µια φήµη πως θα ‘ρθει ο Πρωθυπουργός στο νησί µα δεν έδωσα βάση, µου το ‘πε κι ο Μήτσος εκείνο το πρωί σαν πήγα στο µαγαζί του, πως θα ‘χοµε επίσηµες επισκέψεις και πως κάτι περιµένουνε να γίνει αλλά ούτε που κατάλαβα να σου πω την αλήθεια, δεν έκατσα να τ’ ακούσω προσεχτικά διότι βιαζόµουνα. Έχανε το σωληνάκι, τόση δα µια τρύπα είχε κάνει κι έσταζε το πετρέλαιο σταγόνα σταγόνα µες στο καΐκι, καλά που το πήρα χαµπάρι και πρόκαµα να βγω όξω, µεσοπέλαγα ήµουνα, µόλις το ‘χα καλάρει το παραγάδι κι ετοιµαζόµουνα να ‘ρτω γιαλό, να χταποδέψω κάνα δίωρο και να πά’ να το σηκώσω ύστερα, ό,τι που είχε αρχίσει να ροδίζει η αυγή ήτανε, αλλά σαν έσβησα τη µηχανή κι έριξα τη σαλαγκιά στη θάλασσα, µε πήρε η βρώµα του πετρέλαιου, ανοίγω και τι να δω, πληµµυρισµένο το καΐκι. Βρε από πού χάνει, βρε από δω, βρε από κει, είδα κι έπαθα αλλά το βρήκα. Ενα τόσο δα τρυπαλάκι ήτανε, το κέρατό του και κόντεψε να µου αδειάσει το τάγκι. Τι να κάµω, πήρα απάνω τη σαλαγκιά, έβαλα µπρος και ήρτα στο λιµάνι βλαστηµώντας.

Εκανε µπουνάτσες καλές εκείνες τις µέρες και δεν είχα καθισιό, δόλωνα, καλάριζα, λεβάριζα, ξεψάριζα, νετάριζα, ξαναδόλωνα και πάλι τα ίδια, φούριες µεγάλες, κάθε µέρα ώρα πέντε το πρωί ήµουνα έτοιµος για µόλα, µα άξιζε τον κόπο διότι είχα βρει καλή γαρίδα, ζωντανή από την ανεµότρατα και χτυπούσανε σα διαολεµένα τα λιθρίνια κι οι σαργοί, και κάτι µουρµούρια του κιλού, θερία, καλά µεροκάµατα είχε κείνες τις µέρες κι είπα να µην κάµω καθόλου κράτει, µπας και βγάλω τα σπασµένα του χειµώνα αλλά έπαθα τη ζηµιά και µου κόπηκε η ρέντα.

Μάτι ήτανε, είµαι σίγουρος. Και ξέρω και ποιος πούστης µ’ έφαγε. Ο Φραγκούλης ο Σκορπιός. Είµαι σίγουρος.

Δεν υπάρχει καµιά περίπτωση να ήτανε άλλος διότι αυτός είχε πάθει το ατύχηµα εκείνες τις µέρες και δε µπορούσε να πάει στη δουλειά, µε τα δεκανίκια περπατούσε και βλαστηµούσε όλη µέρα κι όλη νύχτα που χάνει τις καλές µπουνάτσες, ποιος σου ‘πε, ρε κερατά, να καβαλάς µηχανάκι στην ηλικία σου, λες και είναι πια η µεγάλη απόσταση για να πας από το σπίτι ίσαµε το καΐκι, αλλά όχι, εκείνος πήρε µηχανάκι, κοπάνησε λοιπόν κάτω και χάλασε τον αστράγαλό του, ξάπλα του ‘πε ο αγροτικός να κάτσει αλλά πού αυτός, ο κώλος του είχε καρφιά, έβλεπε τη θάλασσα κάλµα και σιχτίριζε. Και να σου τον κάθε πρωί να κατεβαίνει κούτσα κούτσα στο λιµάνι και να µετρά πόσα καΐκια λείπουνε, πόσοι επήγαµε στη δουλειά. Δεν έφευγε αν δεν εγυρίζαµ’ όλοι. Τον διάβολό µας είχαµε έβρει εκείνες τις µέρες που ήτανε ανάπηρος. Δεν επρολάβαινες να δέσεις και τσούκου τσούκου µε τα µπαστούνια ερκούντανε από πάνω σου ο κερατάς, κι όλο µες το µπουγέλο ήβλεπε, να δει την ψαριά, να τήνε φάει µε το µάτι του ο γρουσούζης. Μια δυο τρεις µου το ‘καµε και µετά πήρα µια µαξιλαροθήκη από τη γυναίκα κι ένα βρακολάστιχο παλιό και σκέπαζα το µπουγέλο σαν έµπαινα µέσα απ’ την µπούκα, τίποτα δεν είχε σήµερα, του ‘λεγα µόλις τον έβλεπα να περιµένει σαν τον γλάρο από πάνω µου, τσάµπα τα πετρέλαια τσάµπα και τα δολώµατα, µα δεν το ‘χαφτε ο διάολος, διότι ύστερα µ’ έβλεπε που σήκωνα το µπουγέλο για να το βγάλω όξω κι από τη δύναµη που έβαζα καταλάβαινε πόσα έχει µέσα, τον έβλεπα που ζύγιαζε µε το µάτι και κουνούσε την κεφαλή του µε ζήλεια, λες και του πήρα τα δικά του ψάρια, ναι, που να του βγει το µάτι, Θε µου, σχώρα µε.

Εκείνη τη µέρα λοιπόν που ήµουνα µες στα νεύρα πρώτον µε τη ζηµιά και δεύτερον που θα µου τρώγανε οι σκουλόπετρες τα λιθρίνια, εκείνη τη µέρα λοιπόν που γύριζα άδειος, δεν ήτανε στο µόλο να περιµένει ο Σκορπιός. Μια µέρα, βρε κερατά, δε µε νοιάζει που θα µε δεις και µόνο σήµερα δεν είσαι απίκο, τόνε βλαστήµησα, έδεσα γρήγορα γρήγορα και πήδηξα όξω να πάω στου Μήτσου για το σωληνάκι. Μα ήτανε ακόµα κλειστός. Ηπια έναν καφέ και καθόµουνα στα καρφιά, έλεγα να πάω να το πάρω απάνω το παραγάδι και να ξανάρτω, να τη φτιάξω τη ζηµιά ύστερα, µα υπολόγιζα πως µε το ρυθµό που έσταζε το γαµηµένο, προλάβαινα δεν προλάβαινα να κάµω τη δουλειά. Κι άµα µ’ άφηνε από πετρέλαιο µες στο πέλαγος, άντε ύστερα να ‘ρτω πίσω µε τα κουπιά, δεν είµαι πια και είκοσι χρονώ, θα ξεκάµω µες στο λιοπύρι. Διότι δεν ξέρεις τι µπορεί να σου τύχει άµα φέρνεις απάνω το παραγάδι. Τρακόσα αγκίστρια ήτανε, µεγάλο, κοντά χίλιες οργιές, είχα και τέσσερα κολοκύθια βαλµένα απάνω, ένα κάθε εκατό αγκίστρια, για να λιγοστεύω τη φύρα, γιατί έχει µπλεξίµατα εκεί ο βυθός και µπορεί να σου κοπεί και να χάσεις το µισό, µεγάλη ζηµιά µπορείς να πάθεις, υπολόγιζα λοιπόν πόση ώρα χρειάζοµαι για να το φέρω όλο απάνω κι έλεγα να το ρισκάρω µα τελικά αποφάσισα να περιµένω πότε θ’ ανοίξει ο Μήτσος, να πάρω το σωληνάκι, να το αντικαταστήσω, να πάρω και ένα µπετονάκι πετρέλαιο για συµπλήρωµα και ύστερα να πάω.
Εκατσα λοιπόν στο καφενείο και τους άκουα που λέανε για την επίσκεψη, κατήβηκε και ο Δήµαρχος από νωρίς, σκουπίζανε την προκυµαία οι υπάλληλοι, λαµπίκο την κάµανε, κάτσανε ύστερα όλοι και περιµένανε, λέανε πως µάλλον θα κάµει και µια ανακοίνωση ο Πρωθυπουργός σήµερα και πως είναι πολύ µεγάλη διαφήµιση για το νησί που µας διάλεξε για να ‘ρθει εδώ να πει όσα έχει να πει, τέτοια λέανε αλλά δεν έδινα σηµασία διότι είχα αλλού το νου µου.

Να µη στα πολυλογώ, σαν άνοιξε ο Μήτσος το µαγαζί, πήα και πήρα το σωληνάκι, µου ‘πε κι εκείνος µια από τα ίδια, άσε µε, του λέω, να πάω να σιάξω τη ζηµιά και να φύγω, έχω να πάρω το παραγάδι απάνω, βιάζοµαι, µε τους πρωθυπουργούς θ’ ασχολούµαι, σάµπως εκείνοι ασχολούνται µαζί µου, εσύ, του λέω, που είσαι αργόσχολος, να κλείσεις το µαγαζί και να πας να τους προϋπαντήσεις, µη χάσεις. Κι έφυγα στα γρήγορα. Πήρα και από το Στεφανή ένα µπετονάκι πετρέλαιο και πήγα στο καΐκι.

Είδα κι έπαθα να το σιάξω. Ο ήλιος είχε ανέβει µισοούρανα, πάει η ψαριά, όλα θα τα ‘χανε φαγωµένα οι σκουλόπετρες. Στο µόλο η κίνηση είχε αρχίσει να πολλαίνει, άκουα και κάτι ελικόπτερα που πετούσανε πού και πού από πάνω, σήκωνα το κεφάλι µου και τα ‘βλεπα που κάνανε κύκλους, δε µας χέζετε κι εσείς µε τη φασαρία σας, είχα γίνει µούσκεµα στον ιδρώτα, τελικά το ‘σιαξα, σηκώθηκα και είδα πιο πέρα την Καταδίωξη µε τις ελληνικές σηµαίες, όλο το χωριό µαζεµένο στον µόλο και οι κουστουµαρισµένοι να βγαίνουνε από να καΐκι, χειραψίες, φιλιά, λουλούδια, ιστορίες, έβαλα µπρος τη µηχανή να τη δοκιµάσω κι έφυγα αµέσως να πάω να λεβάρω.

Καλά που δεν είχα πάει προτού το σιάξω γιατί θα ‘χα µείνει µες στο πέλαγος. Τρία µπλεξίµατα είχα εκείνη τη µέρα, το µισό παραγάδι κάτω µου ‘µεινε, αυτός ο γρουσούζης ο Σκορπιός, τέλος πάντων, ας µην κολάζοµαι, µπορεί και ο Πρωθυπουργός να τανε ο υπαίτιος κείνη τη µέρα, πιο γρουσούζης αυτός, χέσ’ τα. Ούτε τρία κιλά ψάρι δεν επήρα, δυο τρία λιθρινάκια γερά, άλλα τόσα µισοφαγωµένα από τα µαµούνια, δυο σαργουδάκια µωρά κι ένα φαγκρόπουλο της λύπησης.

Γρουσούζικια µέρα, σου λέω. Να πάει και να µην ξανάρτει.

Αλλά δε µε φτάνανε όλα αυτά, είχα ύστερα και την τηλεόραση. Μπαίνω στο λιµάνι και βλέπω όλους τους επίσηµους στηµένους στο µόλο, δε µας έφτανε ο Σκορπιός που έκανε κάθε πρωί τον κατάσκοπο, τώρα είχαµε και την κρατική ηγεσία να µας ελέγχει. Σκέπασα το µπουγέλο µε τη µαξιλαροθήκη, έζωσα σφιχτά το βρακολάστιχο κι έπιασα τα παλαµάρια να πά’ να δέσω στη θέση µου. Ευτυχώς αυτοί στεκόντανε αλάργα. Μονάχα που έπρεπε να περάσω από πίσω τους. Εκανα πως ξεµπλέκω τα σκοινιά, πως ισιώνω το διάκι µη µε ρίξει απάνω στο µόλο, διάφορα τέτοια έκανα και πέρασα δίχως να τους βλεφαριάσω καθόλου. Σαν έδεσα, τα µάζεψα σβέλτα, ψάρια και εργαλεία και πήγα αµέσως στο σπίτι, φτου, σκόρδα στα µάτια σας, κερατάδες, µουρµούριζα σ’ όλο τον δρόµο. Μονάχα σαν µπήκα στον αυλόγυρο κι έκλεισα και την ξώπορτα, µονάχα τότε χαλάρωσα. Η Βιβή βέβαια έλειπε. Στην προκυµαία ήτανε µαζί µε τις φιλενάδες της. Οχι θα ‘χανε τέτοιο πανηγύρι.

Της πέταξα τα ψάρια στο νεροχύτη να τα καθαρίσει κι έκατσα αµέσως να νετάρω το παραγάδι. Πάνω από εκατό αγκίστρια είχα χαµένα κι έπρεπε να τα ξαναφτιάξω, µονάχα για φαΐ σηκώθηκα, το µεσηµέρι, σαν γύρισε η χάρη της κι έπιασε να µου δώκει ρεπόρτο, κάτι για µια σηµαντική εξαγγελία πως έκανε ο Πρωθυπουργός, πως µας έβαλε σ’ ένα διεθνές ταµείο και πως θα φτωχύνουµε όλοι από δω και µπρος µου ‘λεγε, σηµασία δεν της έδινα, λες και ήµασταν πλούσιοι ώς τα τώρα, µα εκεί που έτρωγα, τσουπ, µου ‘βαλε και την τηλεόραση, να δούµε λέει στα νέα το νησί που έχει την τιµητική του.

Και τότε κατάπεσα τελείως. Γιατί δείξανε κι εµένα οι ρουφιάνοι. Ναι. Σε µια στιγµή µε δείξανε σαν περνούσα µε το καΐκι από πίσω από τον Πρωθυπουργό την ώρα που ‘κανε κείνες τις καταραµένες τις εξαγγελίες του, είχα ξεχασµένο και το µπουγέλο µε τα ψάρια κατάπλωρα, σκεπασµένο ευτυχώς, τινάχτηκα πάνω µε την µπουκιά στο στόµα κι έπιασα να φτύνω στον κόρφο µου σαν µε είδα, πάει, πάει, είπα, δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναπάρω ψάρι, δε µου φτάνανε όλοι οι γρουσούζηδες που µε τριγυρίζουνε, τώρα θα ‘χω και το µάτι του καθενός που µε ‘δε στην τηλεόραση, άσε που µπορεί να βουλήσει και το καΐκι, Παναγία µου, σταυροκοπήθηκα, µου κόπηκε η όρεξη στο λεφτό, δε µπορούσα να το πιστέψω, φούσκωνα ξεφούσκωνα από τη σύχυση και δεν άκουα καθόλου τη Βιβή που µου ‘λεγε δες εδώ και δες εκεί, έριξα µια µούντζα σ’ όλους, παράτησα το πιάτο µισογεµάτο και πήγα να ξαπλώσω. Ενιωθα µεγάλη αδιαθεσία. Από κείνη τη µέρα µ’ έπιασε ένας φόβος, τέσσεροι µήνες έχουνε περάσει ίσαµε µε σήµερα και δεν έχω ξαναµπεί στο καΐκι.

Πηγή: yiannismakridakis.gr


Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr:

Εκλογές τώρα! Του Γιάννη Μακριδάκη

Ήταν θέμα χρόνου να φτάσει η κυβερνώσα ακροδεξιά τη Δημοκρατία στον πάτο. Όταν φασίστες με περιβολή και προσωπίδα δημοκράτη κυβερνούν κατ’ εντολή των ξένων αφεντικών τους, καταλύοντας τους θεσμούς και το Σύνταγμα, μεθοδεύοντας την εκποίηση και την εκπόρνευση της χώρας και της ζωής όλων μας, εξαπολύοντας χημικό πόλεμο και ανελέητους εκτεταμένους ξυλοδαρμούς εναντίον των πολιτών που υπερασπίζονται τη ζωή τους και την πατρίδα όπως έχουν υποχρέωση,  αυτή είναι η αναπόφευκτη κατάντια, η οποία στη συνέχεια οδηγεί ολοταχώς και απολύτως προς τον εμφύλιο αν δεν σταματήσει εδώ, με εκλογές φυσικά.

Η Ελλάδα εδώ και χρόνια πάσχει από έλλειψη Δικαιοσύνης, ασθένεια του πολιτικού βίου η οποία εμφανίζεται πάντοτε μαζί με την παρουσία ακροδεξιών ολοκληρωτικών κυβερνήσεων που αφενός νομοθετούν άδικα, παρανοϊκά πολλές φορές και φυσικά μεροληπτικά υπέρ των ισχυρών, αφετέρου παρεμβαίνουν στο έργο των δικαστών απροκάλυπτα.

Οι επικίνδυνοι και προφανώς μειωμένης νοημοσύνης και αντίληψης εκπρόσωποι της κυβερνώσας ακροδεξιάς ξεπλένουν σήμερα την συμμορία των νεοναζί και προετοιμάζουν το έδαφος για μια ευρεία συνεργασία ακροδεξιών με εγκληματίες για να αποτελειώσουν τη χώρα.

Η αξιωματική αντιπολίτευση και η όποια Αριστερά έχει απομείνει στην πολιτική μας ζωή έχουν χρέος να μην ξαναπάνε για ύπνο αν δεν παραιτηθεί η κυβέρνηση και δεν προκηρυχθούν εκλογές. Διότι αν περάσει κι αυτό έτσι, με τα καθεστωτικά παπαγαλάκια να υποβαθμίζουν το θέμα προσωποποιώντας το στον κάθε Μπαλτάκο, το επόμενο μεγάλο θέμα που θα ανοίξει αλλά θα κλείσει πολύ σύντομα και κανείς δεν θα του δώσει σημασία, πολλοί θα ικανοποιηθούν κιόλας από αυτό, θα είναι η εξορία και η μεταφορά στη Γυάρο όλων όσων κατά καιρούς έχουμε εκφραστεί πολιτικά ενάντια σε αυτά τα ακροδεξιά κατακάθια και τις πρακτικές τους που προσβάλουν την νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μας.

http://yiannismakridakis.gr/?p=4391

Ας βρούμε βάρκα…

Ήτανε Απρίλης του ’42… και δώσαμε όλα μας τα χρυσά, τα πήρε ο θείος και τα δωσε στον άνθρωπο που έπρεπε να τα δώσει και την άλλη μέρα το πρωί ήρθε ένα κάρο. Μαζέψαμε δυο τρεις αλλαξιές ο καθένας μας ρούχα, τα βάλαμε σε κάτι τσουβάλια της ζάχαρης, άσπρα, θαρρώ πως τα βλέπω και αφού τα φορτώσαμε αυτά το κάρο δεν μας φόρτωνε εμάς (…) και φτάσαμε στην Κώμη, στην παραλία αργά το βραδάκι. Και τι να δούμε! Όλη η παραλία εκεί ήτανε άνθρωποι που περιμένανε να νυχτώσει, να ρθουνε οι βάρκες να μας πάρουνε. Στην αρχή, όταν επήγαμε είχε κύμα η θάλασσα κι εμείς ταξιδεύαμε με ψαρόβαρκες, με πανί και με κουπιά… Και περιμέναμε να καλμάρει λίγο η θάλασσα. Κι ερχότανε οι γυναίκες και βάζανε εικόνες μες στη θάλασσα, να γαληνέψει η θάλασσα, να μπορούμε να ταξιδέψομε. (…) Και ξεκινούμε κατά τις εννιά η ώρα γιατί έπρεπε να νυχτώσει. εμείς είμαστε η τελευταία βάρκα. Καμιά εικοσαριά ανθρώποι μέσα και τέσσερις στο κουπί. Εν τω μεταξύ η αδερφή μου μωρό, το χε τυλιγμένο σε ένα χράμι η μαμά μου και αυτό ζαλίστηκε, φαίνεται, με τη θάλασσα και άρχισε να κλαίει, να κλαίει γοερά και να φωνάζουνε μες στη βάρκα πετάξτε το παιδί στη θάλασσα, θα μας πιάσουνε οι Γερμανοί!… Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου

Μπαίνομε μες στη βάρκα κι εφύγαμε. Φεγγάρι, γάργαρο. Τα παιδάκια τα χα κάτω από την πλώρη καθισμένα και ήρθανε ίσα με το στήθος μες τα νερά. Ύστερα τα νερά λιγοστέψανε. Εγώ βαστούσα έναν νεμπότη και έβγαζα τα νερά. ο γιος της Βεργετήδαινας γύρευε ψωμί. Θέλω ψωμί, θέλω ψωμί… Απάνω που ήτανε να φτάσομε στην Τουρκία. Με τις φωνές πέφτομε απάνω σε ένα φυλάκιο, ακούνε οι Τούρκοι κατεβαίνουνε κάτω και μας πιάνουνε. Πήγαμε να βγούμε όξω, ήτανε τα νερά γλυστερά. Επήγα εγώ να δω αν πατώνω, να βγω όξω, γλυστρώ και πέφτω μες στη θάλασσα. Βαστούσα τα ρούχα μου, εμουλιάσανε… Σταματία Βαλιδάκη 

Ξεκινήσαμε να φύγομε, σιγά σιγά επηγαίναμε. Η αδερφή μου ήτανε έντεκα χρονώ, έβγαζε νερά από τη βάρκα, από εδώ που ξεκινήσαμε μέχρι την Τουρκία. Στο δρόμο που πηγαίναμε και φτάσαμε στα μισά πια, άκουε ο βαρκάρης ένα ντούκου ντούκου, ντούκου ντούκου, λέει έρχεται η Καταδίωξη. Αν έρθει πιο κοντά και δούμε ότι είναι η Καταδίωξη θα βγάλω το φελλό. Το φελλό θα βγάλεις; Έτσι και σε δω και σκύψεις να βγάλεις το φελλό θα σε πετάξω στη θάλασσα και θα την πάω εγώ τη βάρκα του λέει ο πατέρας μου. Στο τέλος, κούτσα κούτσα, τα ξημερώματα, φτάνομε στα Άσπρα Χώματα, απέναντι… Γιάννης Ξυντάρης 

Πραγματικά πείνασα τις δέκα μέρες που κάμαμε μέσα στο καϊκι. Το ταξίδι ήτανε για τρεις μέρες. Τη μέρα εκαθούμαστε και τη νύχτα εβαδίζαμε, διακόσιες δέκα έξι ψυχές μέσα και σκεπασμένο με ένα καραβόπανο. Ψείρες, βρόμα, άστα… Πέθανε ένα μωρό και το βαλε η ίδια η μάνα του σε ένα τσουβάλι και το ριξε στη θάλασσα. Μας δώκανε πατάτες βραστές, ελιές και σύκα και νερό από βαρέλια που είχαν πετρέλαιο μέσα, ήτανε κόκκινο και βρομούσε πετρέλαιο (…) Ήτανε και Μεγάλη Βδομάδα. Τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ τους έψαλα τον Επιτάφιο μες στο καϊκι. Αυτοί είχανε σκοπό να μας πνίξουνε, γιατί είχανε πνίξει ορισμένα καϊκια… Ζαχαρένια Γεώργαλου
Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που μάζεψα αυτές και πολλές ακόμη μαρτυρίες Ελλήνων προσφύγων στη Μέση Ανατολή το 1941-42, οι οποίες δημοσιεύονται στο βιβλίο Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι, εκδ. Εστία 2010. Και μέσα σε μισόν αιώνα γίναμε όπως γίναμε, Ευρωπαίοι που πνίγουν μεσανατολίτες πρόσφυγες για να μην εισέλθουν στην χώρα τους…
Κοντοζυγώνει όμως και πάλι η ώρα μας. Η ώρα που θα φεύγουν τις νύχτες με βάρκες οι εξαθλιωμένοι Έλληνες και θα πηγαίνουν απέναντι, εκτός της Ε.Ε. για να μπορέσουν να ζήσουν. Η Ιστορία δεν σταματάει στο σήμερα, ούτε καν καθυστερεί. Ιδίως γι αυτούς που κάθονται αμέτοχοι και την κοιτούν να συμβαίνει στους άλλους. Καλά κουράγια εύχομαι για την ανατροπή. Αλλιώς ας βρούμε βάρκα…
Γιάννης Μακριδάκης
Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Αφηγήσεις 1941-1946 - του Γιάννη Μακριδάκη - Εκδόσεις Εστία, 2010

Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Αφηγήσεις 1941-1946 – του Γιάννη Μακριδάκη – Εκδόσεις Εστία, 2010

«Άμα ήθελε να κάτσει ο ήλιος, υψωνόντανε τα ζέπελιν πάνω -πενήντα, εξήντα, εκατό ζέπελιν- για να μην μπορούνε τα αεροπλάνα να κατέβουνε χαμηλά και να ρίξουνε και άμα το γερμανικό αεροπλάνο χτυπούσε πάνω στο σύρμα ενός τέτοιου ζέπελιν έπαιρνε φωτιά… Tα ζέπελιν τα είχαμε για εμπόδιο, για να κρατούνε τα γερμανικά ψηλά και να μπορούνε να τος ρίχτουνε τα αντιαεροπορικά. Eν τω μεταξύ πάνω από το ύψος των ζέπελιν υπήρχανε τα καταδιωκτικά νυχτός που είχανε την κυριαρχία του αέρα μέχρι πάνω, που το βομβαρδιστικό δεν μπορεί να πάει, όταν είναι φορτωμένο… Και τα στριμώχνανε μεταξύ ζέπελιν και καταδιωκτικών και τα ρημάζανε…»
[Μαρτυρία του Στέλιου Πετρή]

Οι μαρτυρίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο καταγράφουν τις δύσκολες καταστάσεις που πέρασαν χιλιάδες Χιώτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους ως πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Συνθήκες πείνας και ανέχειας, νυχτερινές, παράνομες αποδράσεις από το νησί, επικίνδυνα ταξίδια με καΐκια και προορισμό την Κύπρο, ο στρατός της Μέσης Ανατολής, οι προσφυγικοί καταυλισμοί, το μέτωπο, τα κινήματα, τα σύρματα, ο Ιερός Λόχος. Όλα αυτά αποτέλεσαν πορεία ζωής για ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούσαν καν να τα φανταστούν.

Ευτυχώς πολλοί από αυτούς κατάφεραν να επιστρέψουν και μερικοί δέχτηκαν να καταγραφούν οι ενθυμήσεις τους.

Ίσως κάποτε χρησιμεύσουν ως «πιλότοι» στις ζωές άλλων.

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Του Γιάννη Μακριδάκη

makridakis_samaras_

Σήμερα πήγα από το πρωί σε ένα κοντινό χωριό, όπου κάποιοι φίλοι ήθελαν να κάνουμε μια σπορά σε ένα μικρό χωράφι τους. Ξεκινήσαμε κατά τις 11 το πρωί να φτιάχνουμε σαμάρια, κατόπιν κοσκινίσαμε αργιλόχωμα, κάναμε σβώλους και τους αφήσαμε να ξεραθούν για τους σπείρουν τα παιδιά αύριο.
Μας πήρε 4 γεμάτες ώρες αυτή η εργασία και περί ώρα 3 το μεσημέρι φτιάξαμε την σαλάτα μας με όλα τα διάφορα λαχανικά και πρασινικά που μαζέψαμε από το χωράφι. Μόλις η βαθιά γαβάθα με την σαλάτα πήρε την θέση της στο τραπέζι και ετοιμαστήκαμε να καθίσουμε κι εμείς γύρω της, να σου και μπαίνει μέσα ένας θείος της φίλης, τον οποίον είχα ξαναδεί το καλοκαίρι όταν ήρθε στο σεμινάριο φυσικής καλλιέργειας που οργάνωσα στα πλαίσια του Απλεπιστημίου στην Βολισσό.
Τότε, μου είχε ζητήσει σπόρους από ντομάτα και του έδωσα μερικούς, εφιστώντας του την προσοχή και δείχνοντάς του ότι δεν έχω πολλούς διότι πάθαμε ζημιά με τις ντομάτες φέτος. Τους πήρε και την επόμενη μέρα ξανάρθε και μου είπε ότι τους ξέχασε μέσα στην τσέπη της φόρμας του, την οποίαν έβαλε στο πλυντήριο… Ομολογώ ότι τον διέγραψα επιτόπου, αν και είχε δηλώσει την διαθεσιμότητα να κάνει την επόμενη χρονιά μάθημα καλαθοπλεκτικής στους Απλεπιστημιακούς που θα έρθουν.

Σήμερα, τον ξαναείδα λοιπόν την ώρα που ετοιμαζόμασταν να φάμε.
Μόλις μπήκε στην αυλή που καθόμασταν, με είδε, κάτι έλεγα για το χθεσινό αποτρόπαιο συμβάν, και μου λέει: “όλοι χρυσή αυγή θα ψηφίσουμε, είδες, τόσον καιρό που ήταν έξω και γυρίζανε τα παλικάρια με τις μαύρες μπλούζες που γράφουνε χρυσή αυγή, δεν τολμούσαν οι κουκουλοφόροι αναρχικοί να κουνήσουνε ρούπι, τρυπωμένοι ήτανε, τώρα που τους βάλανε φυλακή, βγήκανε πάλι οι κουκουλοφόροι και αλωνίζουνε, σκοτώσανε και δυο παλικάρια εχτές”.

Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου, ήμουν και σε ξένο σπίτι, του λέω πες ότι κάνεις πλάκα, ότι δεν τα εννοείς αυτά που λες. Δεν κάνω καθόλου πλάκα, μου απαντά, χρυσή αυγή, αυτή είναι η λύση, όχι, θα αφήσουμε τους αναρχικούς να βγαίνουνε με τις κουκούλες να καίνε κάδους και να τους πληρώνω ύστερα εγώ, τέτοια έλεγε.
Παραδόξως, ίσως μάλλον επειδή κάνω φυσική διατροφή, κράτησα ακόμη κι άλλο την ψυχραιμία μου και πήγα να του εξηγήσω την πλάνη του, να του πω για προβοκάτσιες, για παρακράτος, για το ότι είναι θύμα της προπαγάνδας και των καναλιών, έσπευσαν να βοηθήσουν και οι φίλοι που ήταν εκεί αλλά αυτός δεν άκουγε τίποτα, μόνο φώναζε, οπότε σηκώθηκα να φύγω, σούρνωντάς του μερικά σχολιανά βεβαίως, με το κυριότερο, άει να χαθείς ρε γελοίε χιτλερικέ, που γεννήθηκες μέσα στην κατοχή αλλά στα γεράματα κατάντησες ναζιστής, για να καταστρέψεις τα εγγόνια σου και τα παιδιά των αλλονών ανθρώπων, δεν έχω θέση εγώ εδώ όσο είσαι εσύ, κι έφυγα αφρίζοντας, το παραδέχομαι.
Αυτό που παρατήρησα είναι ότι ενώ ήτανε περήφανος και αμετανόητος χρυσαυγίτης και το διαφήμιζε με τόση θέρμη και έπαρση, μόλις τον αποκαλούσα ναζιστή, αμυνόταν φωνάζοντας δεν είμαι ναζιστής εγώ, σου είπα εγώ ότι είμαι ναζιστής; σου είπα εγώ ότι θα τους ψηφίσω; πρέπει να τους ψηφίσουμε είπα, όχι ότι τους ψήφισα, και τέτοιες παπαρολογίες
Ντρέπονται κατά βάθος τα μιάσματα, οι μικροαστοί νοικοκυραίοι πρώην πασόκοι και νεοδημοκράτες, κομματικοί πελάτες που καταστρέψανε την Ελλάδα και σαν να μην έφτανε αυτό γίνανε κατόπιν και ναζί, βγάλανε το φίδι από την τρύπα του, για να δαγκώσει τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Ζήσανε αυτοί, να μην ζήσει κανένας άλλος.

Κάθε σόφρωνας πολίτης τέτοιου είδους αντιμετώπιση πρέπει να τους επιφυλάσσει. Να τους αποκαλούμε χιτλερικούς, ναζιστές και να αποχωρούμε από εκεί που βρίσκονται, να τους περιθωριοποιούμε, να τους κάνουμε να νιώθουν παρείσακτοι, σκουπίδια της κοινωνίας, είτε αυτοί είναι αδερφοί μας, είτε συγγενείς μας, είτε η μάνα μας η ίδια.
Αλλος δρόμος δεν υπάρχει

http://yiannismakridakis.gr/?p=3801#comment-8988

Η Αριστερά που θέλουμε. Του Γιάννη Μακδριδάκη

Γιάννης Μακριδάκης, Ποταμιά, Χίος

Γιάννης Μακριδάκης, Ποταμιά, Χίος

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά με την ανακήρυξη του A. Τσίπρα ως υποψηφίου της για την θέση του Προέδρου της Κομισιόν, ανακοίνωσε μεταξύ άλλων ότι “φιλοδοξεί να στείλει μήνυμα πως η στρατηγική της λιτότητας μπορεί να ηττηθεί”.

Λιτότητα, εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος, όπως όλοι γνωρίζουμε και βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, σημαίνει συρρίκνωση της οικονομίας, των εισοδημάτων, περιορισμός των οικονομικών πόρων, του χρήματος που κυκλοφορεί, γεγονός που οδηγεί στην μείωση της κατανάλωσης.

Αυτή την πολιτική φιλοδοξεί, όπως υποστηρίζει, να ανατρέψει η Αριστερά, η ελληνική, η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια.

Τα πολιτικά ζητήματα που ανακύπτουν είναι δύο:

1. Με ποιους αναπτυξιακούς τρόπους θα βγάλει η Αριστερά την οικονομία από την ύφεση; Με αποανάπτυξη, με ανάπτυξη της σμίκρυνσης και του σεβασμού στο οικοσύστημα ή με την ήδη εδώ και δεκαετίες γνωστή πολιτική “ανάπτυξης”, στο όνομα όμως των λαών αυτή τη φορά και όχι στο όνομα των πολυεθνικών και του κεφαλαίου;

Δυστυχώς τίποτε δεν με κάνει να πιστεύω ότι θα αλλάξει η στρατηγική της “ανάπτυξης” παγκοσμίως. Οι (κεντρο)αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής που, π.χ, καταστρέφουν και απομυζούν τον Αμαζόνιο για να εισπράξουν χρήμα και να το διανείμουν στον φτωχό λαό τους, δείχνουν ποιον δρόμο τραβάει η παγκόσμια Αριστερά.

2. Λιτότητα και πτώση της κατανάλωσης εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος σημαίνουν ανάσα για το ευρύτερο σύστημα, το οποίο μας περιέχει όλους και δεν είναι άλλο από το μοναδικό αυθύπαρκτο σύστημα, το Οικοσύστημα. Λιγότερη κατανάλωση προϊόντων δηλαδή, σημαίνει λιγότερη κατανάλωση φυσικών πόρων. Αυτό θέλει να ανατρέψει η ελληνική, η ευρωπαϊκή και παγκόσμια Αριστερά; Να επαναφέρει την κατανάλωση των φυσικών πόρων σε υψηλά επίπεδα; Και μάλιστα από καταναλωτές οι οποίοι δεν αναπληρώνουν τίποτε από αυτά που καταναλώνουν; Αυτό είναι Αριστερό όραμα για τον πλανήτη άραγε; Να συνεχίσει να φουσκώνει το καταναλωτικό σύστημα μέχρι αυτό να υποκαταστήσει το οικοσύστημα; Να συνεχίσει να πιέζει, να καταστρέφει, να απομυζεί το οικοσύστημα με την “ανάπτυξη” του συστήματος;

Δυστυχώς η ελληνική, η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια Αριστερά είναι ακόμη πολύ πιο πίσω από τα Κινήματα των Πολιτών που έχουν ήδη σκεφτεί, φιλοσοφήσει και πράξει αναλόγως για το ζήτημα, όχι μόνον της εξοικονόμησης, αλλά και της αναπλήρωσης πλέον των φυσικών πόρων.

Η Αριστερή πολιτική ιδεολογία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε εντός του Καπιταλισμού και δεν μπορεί, όπως φαίνεται, να ξεφύγει από τα όρια που της έθεσε το σύστημα που την γέννησε, είναι μια παραδοσιακή Αριστερά, δεν έχει φτάσει ακόμη στο σημείο να γίνει ένα σύγχρονο πολιτικό Κίνημα, οικουμενικό, όχι πανανθρώπινο διότι δεν κατοικούν μόνον άνθρωποι αυτόν τον πλανήτη. Δεν έχει καταφέρει να θέσει, ούτε ίσως έχει διανοηθεί ακόμη, το βασικότερο σύγχρονο πολιτικό πρόβλημα του πλανήτη που δεν είναι άλλο από το ότι κατοικείται από μια ανθρωπότητα, η οποία βαδίζει ολοταχώς προς το αδιέξοδο, ροκανίζοντας μέρα τη μέρα τους φυσικούς του πόρους με τρόπους μη αναστρέψιμους, με αποτέλεσμα να να (εξ)αφανίζει δια παντός χιλιάδες είδη ζωής, μαζί και ανθρώπινης, οδηγούμενη έτσι σε ένα φρικιαστικό άμεσο μέλλον, κατά το οποίο, όσα χρήματα κι αν έχει καταφέρει να παράξει η χρηματοοικονομική φούσκα του καπιταλισμού, αυτά θα είναι απλά κουπόνια δίχως αξία αφού δεν θα έχουν κανένα αντίκρυσμα σε φυσικούς πόρους και προϊόντα, οι άνθρωποι δε, θα προσπαθούν να ζήσουν τρώγοντας αυτά τα τυπωμένα χαρτονομίσματα, τα οποία συν τοις άλλοις είναι και άνοστα.

Οι ανά τον πλανήτη Αριστεροί άνθρωποι θέτουν πλέον φωναχτά τα ερωτήματα και τα αιτήματά τους:

Πού είναι η Αριστερά της διαίσθησης, της ενόρασης, της φιλοσοφίας, των συναισθημάτων, του ενδιαφέροντος για τη ζωή συνολικά, για το οικοσύστημα, για τον πλανήτη ολόκληρο; Πού είναι η Αριστερά που έχει απεγκλωβιστεί από το χρηματοοικονομικό ψευδοπεριβάλλον, που έχει απελευθερωθεί από τα πλαστά διλήμματα τύπου “λιτότητα-ανάπτυξη”, που θα ξαναθέσει στο ύψος τους τις απαξιωμένες από τον καπιταλισμό αξίες, που θα διεκδικήσει να ξαναγίνουν οι φυσικοί πόροι αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του οικοσυστήματος, που θα διδάξει στις ερχόμενες γενιές το ευτελές του χρήματος και την πραγματική σημασία και ορισμό του πλούτου και της φτώχειας.

Μια τέτοια Οικουμενική Αριστερά έχουμε ανάγκη. Όχι πια την παραδοσιακή, την εντός ορίων, όρων και ορισμών καπιταλισμού, Αριστερά. Αυτήν την έχει προσπεράσει η εποχή μας.-

yiannismakridakis.gr

***

Σχετικά άρθρα:

Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό κ. Α. Σαμαρά

makridakis_samaras_

Ονομάζομαι Γιάννης Μακριδάκης, κατοικώ στην Βολισσό της Χίου, στο παρελθόν ίδρυσα το Κέντρο Χιακών Μελετών μέσα από το οποίο εκπονήθηκαν επί 15 χρόνια έρευνες, μελέτες, καταγραφές, αρχειοθετήσεις, εκδόσεις, κατόπιν συνέγραψα ένα βιβλίο ιστορικό για την περίοδο από την ένταξη της Χίου στο νεοελληνικό κράτος, το 1912, μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ένα επόμενο, εμφανώς αριστερών πεποιθήσεων, το οποίο περιέχει μαρτυρίες Ελλήνων προσφύγων και στρατιωτών στην Μέση Ανατολή κατά την προηγούμενη γερμανική κατοχή, καθώς και επτά λογοτεχνικά βιβλία, τρία μυθιστορήματα και τέσσερις νουβέλες, βιβλία τα οποία κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις ιστορικές εκδόσεις της Εστίας αλλά και μεταφράζονται για να κυκλοφορήσουν σύντομα και στην Γαλλία από τις εκδόσεις S Wespieser, άρα, αν μη τι άλλο, αποτελούν και ελληνικά εξαγωγικά προϊόντα, για να το πω με όρους του χρηματοοικονομικού συστήματος, τους οποίους και μόνο, ως φαίνεται, κατανοείτε.

Επίσης εδώ και τρία χρόνια ασχολούμαι με την καλλιέργεια της γης με σκοπό την παραγωγή και την περισυλλογή της τροφής μου, έχω στραφεί προς την φυσική καλλιέργεια στη γη αλλά και στην κοινωνία ως φιλοσοφία ζωής, ρίχνοντας σπόρους και παρατηρώντας την αργή φυσική ανάπτυξη, μη επεμβαίνοντας καθόλου επί της φύσης και των πλασμάτων της.

Ταυτοχρόνως δηλώνω ιδεολογικά ενάντιος στο ανήθικο και φασιστικό για τους ανθρώπους και τα άλλα πλάσματα της φύσης χρηματοοικονομικό σύστημα, το οποίον οι καταναλωτές κατασκεύασαν και οι κυβερνήσεις παγκοσμίως φουσκώνουν τόσο ώστε να υποκαταστήσει το οικοσύστημα και να καταστρέψει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη, τάσσομαι δε προφανώς ενάντια στην Ε.Ε. όπως αυτή έχει καταντήσει και βέβαια τελείως ενάντια στο ΝΑΤΟ, στην ευρωζώνη, στα Μνημόνια, στην καταστροφή του περιβάλλοντος και στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων της πατρίδας μου.

Είναι πασιφανές λοιπόν κύριε Σαμαρά ότι, με τέτοιο παρελθόν και παρόν, με τέτοιες πεποιθήσεις και ιδέες, ενσαρκώνω το άλλο άκρο των νεοναζί, το άλλο άκρο του “εξτρεμισμού”, όπως σαφέστατα ορίσατε. Και προφανώς από σήμερα θα αναμένω να εισβάλετε ως Κράτος, εδώ, ανάμεσα στα φυτά μου που μεγαλώνουν, και να με πατάξετε ως ακραίο.

Σας παρακαλώ μόνο, ενημερώστε τα όργανά σας, όταν έρθουν, να προσέχουν πού πατάνε, διότι υπάρχουνε παντού σπόροι και φυντάνια, υπάρχουνε παντού ελπίδες…-

yiannismakridakis.gr

Open letter to the Greek Prime Minister A. Samaras. By Yiannis Makridakis

My name is Yiannis Makridakis and I live in Volissos, Chios. I am the founder of the Chian Center of Studies, through which during 15 years of research, many studies, recordings, archivings and publications have been elaborated. I’ve also written a history book for the period of the accession of Chios in Modern Greek state in 1912, until the Second World War, another one- with apparently leftist beliefs- which contains testimonies of Greek refugees and soldiers in the Middle East during the previous German occupation, as well as seven literary books, three novels and four novellas. All these books are being sold in Greece from the historical publishing house “ESTIA” and are being translated to be released soon in France by the publications “S. Wespieser”.  So nevertheless, they are Greek exportable products, to speak in terms of the financial system which is the only one, as it seems, that you can understand.

In addition, the last three years I’ve been working with the land in order to product and gather my food. I’m occupied by natural farming on the land as a philosophy of life, throwing seeds and observing their slow physical development, not intervening at all over nature and its creatures.

Simultaneously, I declare my ideological opposition to the immoral and fascist for humans and other creatures of nature financial system, which consumers built and world governments keep inflating so as to replace the ecosystem and destroy humanity and the planet . I am obviously against EU as it has become and of course totally against NATO, against Eurozone, against the Memoranda, against the environmental destruction and the selling off of my country’s natural resources.

It is very clear therefore Mr. Samaras, that with such a past and present, with such beliefs and ideas, I incarnate the other end of neo-Nazis, the other end of «extremism» as you have clearly defined. And apparently from today on I will be expecting you to invade as State, here, among my plants that grow, and stamp me out as extremist.

I would only like to ask you, please tell your men when they come, to be very careful where they step, because there are everywhere seeds and seedlings, there is everywhere hope … –

www.yiannismakridakis.gr

(Τranslated in English by Renia Pournara)

Lettre ouverte au Premier ministre Grec Antonis SAMARAS. Par Yiannis MAKRIDAKIS

Je m’appelle Yiannis Makridakis et j’habite à Volissos de Chios. Dans le passé, j’ai fondé le Centre d’études de Chios par l’intermédiaire duquel, durant 15 ans, plusieurs recherches, études, enregistrements, archives et publications furent créés. Ensuite, j’ai écrit un ouvrage historique portant sur la période qui s’étend depuis l’intégration de Chios à l’État néohellénique, en 1912, jusqu’à la 2e guerre mondiale. Suivit un autre ouvrage, dans lequel les opinions exprimées relèvent clairement de la gauche, relatant les témoignages de refugiés et de militaires Grecs au Moyen-Orient, durant la dernière occupation allemande. J’ai également écrit sept ouvrages littéraires, trois romans et quatre nouvelles, qui furent publiés en Grèce par les éditions historiques « Estia » et le seront bientôt, en France, par les éditions S. Wespieser. Par conséquent, le moins que l’on puisse dire c’est qu’il s’agit, entre autres, de produits d’exportation grecs, pour utiliser les termes économico-financiers qui, semble-t-il, sont les seuls que vous comprenez.
En outre, depuis trois ans, je m’adonne à la culture de la terre afin de produire et de récolter ma nourriture. Je me suis donc tourné vers la culture naturelle de la terre mais aussi vers la société, en tant que philosophie de vie, en semant des graines et en observant le lent développement naturel, n’intervenant jamais sur la nature et ses créatures.
En même temps, je déclare être opposé, sur le plan idéologique, au système immoral et fasciste pour les hommes et les autres créatures qu’est le système des finances qui a été créé par les consommateurs et que les gouvernements font grandir au point qu’il se substitue à l’écosystème et détruise l’humanité et la planète. De plus, je me range évidemment contre l’UE, telle qu’elle est devenue, et, bien entendu, parfaitement contre l’OTAN, la zone euro, les mémorandums, la destruction de l’environnement et la braderie des ressources naturelles de mon pays.
Il est donc clair comme l’eau de roche, Monsieur Samaras, que, avec pareil passé, pareilles convictions et idées, j’incarne l’autre extrême par rapport aux néonazis, cette autre extrême de l’ « extrémisme » que vous avez clairement défini. Et, de toute évidence, à compter d’aujourd’hui, j’attendrai que, en tant qu’État, vous envahissiez mes lieux, ici, entre mes plantes qui poussent, et que vous me réprimiez, en tant qu’extrémiste.
Je vous prierais seulement de mettre en garde vos organes, qu’ils fassent attention où ils mettront les pieds, parce que c’est plein de graines et de pousses, partout ; il y a des espoirs partout…-
www.yiannismakridakis.gr

(Traduit en français par Christine COOREMAN)

http://lecercle.lesechos.fr/economie-societe/international/europe/221182031/m-samaras-extremismes-valent

Lettera aperta al Primo Ministro greco A. Samaras.

Mi chiamo Yannis Makridakis e vivo a Volisso sull’isola di Chio. Tempo fa ho istituito il Centro Studi di Chio nel quale sono stati elaborati, nel corso di 15 anni, studi, ricerche, registrazioni, archivi e pubblicazioni. Ho scritto anche un libro storico sul periodo che va dal 1912, cioè dall’unione di Chio al neostato greco, fino alla seconda guerra mondiale, un altro libro, con un punto di vista chiaramente di sinistra, in cui sono raccolte testimonianze di rifugiati e soldati greci in Medio Oriente durante la precedente occupazione tedesca, nonché sette opere letterarie, tre romanzi e quattro novelle. Questi libri circolano in Grecia per la casa editrice “Estia” ma sono in traduzione e circoleranno a breve anche in Francia per la casa editrice S Wespieser, quindi, se non altro, costituiscono prodotti greci di esportazione, per dirla in termini economico-finanziari che, come sembra, sono gli unici che capisce.
Da tre anni mi occupo anche di coltivazione della terra con lo scopo di produrre e raccogliere il cibo che mangio. Ho adottato una filosofia di vita che mi porta a coltivare in modo naturale la terra, ma anche le relazioni sociali, gettando semi e osservandone il lento sviluppo naturale senza intervenire in alcun modo sulla natura e sulle sue creature.
Nello stesso tempo mi dichiaro ideologicamente contro il sistema economico-finanziario, immorale e fascista per gli esseri umani e le altre creature, creato dai consumatori e gonfiato dai governi mondiali al punto da sostituirsi all’ecosistema e da distruggere l’umanità e il pianeta. Mi schiero contro l’Unione europea ovviamente per come si è ridotta e completamente contro la NATO, l’eurozona, i Memorandum, la distruzione dell’ambiente e la svendita delle risorse naturali della mia patria.
Dunque è evidente, signor Samaras, che con tale passato e tale presente, con tali convinzioni e idee, incarno l’”opposto estremismo” rispetto a quello dei neonazisti, secondo la sua chiara definizione. E chiaramente da oggi mi aspetto che, in quanto Stato, faccia irruzione qui, tra le piante che crescono, e mi punisca come estremista.
La prego solo di informare i suoi poliziotti che, quando verranno, facciano attenzione a dove mettono i piedi perché ci sono ovunque semi e germogli, ci sono ovunque speranze…
www.yiannismakridakis.gr

(Traduzione in italiano: Laura Martinelli)

Carta abierta al primer ministro griego A.Samarás. Yiannis Makridakis

Me llamo Yiannis Makridakis y soy habitante de Volissos de la isla de Hios; en el  pasado fundé el Centro de Estudios de Hios, a través del cual han sido elaborados por 15 años investigaciones, estudios, registros, archivaciones, ediciones. A continuación escribí un libro histórico sobre el período desde la inserción de Hios en el estado griego contemporáneo, en el año 1912, hasta la segunda guerra mundial. Otro posterior, de creencias obviamente de izquierdas, el cual incluye testimonios de refugiados griegos y de militares en el Oriente Medio durante la ocupación alemana anterior, así como otros siete libros de literatura, tres obras narrativas y cuatro novelas. Estos libros son publicados en Grecia por la editorial histórica deEstia y también son traducidos para circular pronto en Francia por la editorial S Wespieser, por ello, constituyen, sobre todo, productos griegos de exportación, por decirlo en términos del sistema económico- financiero, que al parecer, son los únicos que Usted comprende.

Asimismo, desde hace tres años, me dedico a cultivar la tierra con el fin de la producción y recolección de mi propia comida; he hecho un giro hacia el cultivo natural de la tierra así como a la sociedad como filosofía de vida, sembrando semillas y observando el lento crecimiento natural, sin intervenir de ninguna manera en la naturaleza y en sus criaturas.Al mismo tiempo, me declaro contrario al inmoral y fascista, para los seres humanos y los demás seres de la naturaleza, sistema económico- financiero, que ha sido creado por los consumidores e inflado por los gobiernos a nivel mundial al punto de sustituir el ecosistema y de destruir la humanidad y el planeta. Me opongo obviamente a la UE, en lo que ella se ha convertido, y por supuesto estoy totalmente contrario a la OTAN, la eurozona, el Memorandum, la destrucción del medioambiente y la venta de los recursos naturales de mi patria.Queda claro, pues, Señor Samaras, que, con semejante pasado y presente, con semejantes creencias e ideas, encarno el otro extremo de los neonazis, el otro extremo del “extremismo”, como usted precisamente lo definió. Evidentemente, a partir de hoy, estaré esperando a que invadan como Estado, aqui, entre mis plantas que crecen, y a que me repriman como extremista.

Le ruego, solamente, a que informen sus órganos, que tengan mucho cuidado en donde pisar cuando lleguen, es que existen por todos lados semillas y matas, existen esperanzas…

www.yiannismakridakis.gr(Traducción al español: La Inquieta)

Vid ett evenemang som hålls i Washington i Peterson Institutet för Internationell Ekonomien, herr Samaras (Greklands statsminister) uppgav att han kommer krascha alla som har en annan åsikt än hans och regeringpolicyarna, precis som han gjorde med fascistisk partiet Gyllene Gryning.

Tydligen enligt herr Samaras, alla som tänker annorlunda, oavsett om dem är eller inte anhängare av Gyllene Gryning, dem skall bli kraschade, eftersom de inte håller med!

Detta händer i Grekland i år 2013, nästan 40 år sedan Juntas militären statskupp. Vilket demokrati!

Yiannis Makridakis skrev den följande brev at svara på Mr Samaras uttalanden.
Öppet brev till statsministern Herr A. Samaras
Jag heter Yiannis Makridakis och jag bor i Volissos Chios. Jag grundade Centrum för Studier av Chios och studier, uppgifter, arkivering och publikationer utarbetats under 15 år av forskning. Jag skrev en historisk bok om Chios enande med den grekiska staten i 1912 fram till den andra världskriget. Jag skrev en annan ökänt vänstersympatisör övertygelser bok som innehåller vittnesmål av grekiska flyktingar och soldater i Mellanöstern under det föregående tyska ockupationen, samt sju litterära böcker, tre romaner och fyra novellas, böcker som utfärdas i Grekland av historisk bokförläggare Estia och översattes på Franska att utfärdas snart i Frankrike av bokförläggare S Wespieser. Dessa är grekiska exporten om inte annat, att tala i termer av det finansiella systemet, vilket, som det verkar, är det enda som ni förstår…

De senaste tre åren jag har syssla med jordbruk så jag kan växa och samla min egen mat. Jag har vänt mot naturlig jordbruket såväl i samhället som en livsfilosofi, kasta frön och observera långsam naturlig tillväxt utan att ingripa alls i naturen och dess varelser.

Samtidigt förklarar jag att vara ideologiskt motsats till den oetiska och fascistisk finansiella systemet för folket och varelser av naturen, vilket konsumenter byggt och världens regeringar blåsa up för att ersätta ekosystemet och förgöra mänskligheten och planeten. Jag är också tydligen mot EU som det har blivit, och naturligtvis helt emot NATO, euroområdet, memorandum, miljöförstöring och försäljningen av naturresurser i mitt land.

Ηerr Samaras, det är därför uppenbart, med en sådan historia och nutid, med sådana övertygelser och idéer, att jag inkarnera den andra änden av nynazisterna, den andra änden av “extremism” som du tydligt specificerade. Och tydligen i dag och på sikt kommer jag att förvänta er att invadera som Staten, här bland mina växande växter, för att eliminera mig som en extrem.

Jag bara ber dig att informera dina verkställande organ när de kommer att vara försiktiga när de kliver eftersom det finns överallt fröer och plantor, det finns alltid hopp.
www.yiannismakridakis.gr

(Mετάφραση στα σουηδικά : first-last)

Offener Brief an den griechischen Ministerpräsidenten

A. Samaras

Übersetzung ins Deutsche von E.Pa.M. Köln

Mein Name ist Yannis Makridakis, wohnhaft in Volissos auf der Insel Chios, habe in der Vergangenheit das Zentrum für Chios-Studien gegründet, das 15 Jahrelang Forschungen, Studien, Niederschriften, Archivierungen und Editionen ausgearbeitet hat, in der Folge habe ich ein Geschichtsbuch geschrieben über den Zeitraum von der Eingliederung von Chios in den neugriechischen Staat, im Jahre 1912, bis zum zweiten Weltkrieg, dann ein weiteres Buch, offensichtlich linker Orientierung, welches die Zeugenaussagen griechischer Flüchtlinge und Soldaten aus dem Nahen Osten während der vorangegangenen deutschen Militärbesatzung zum Inhalt hat, sowie sieben literarische Bücher, drei davon Romane und vier Novellen. Diese Bücher werden in Griechenland vom historischen Verlag HESTIA herausgegeben, dabei werden sie übersetzt um bald auch in Frankreich vom Verlag S. Wespieser herausgegeben, wodurch diese, zumindest zu so etwas wie griechische Export-Artikel werden, um es mit finanztechnischem Wortschatz auszudrücken, weil Sie, anscheinend, einzig dieses Vokabular begreifen können.

Des Weiteren beschäftige ich mich seit drei Jahren mit der Kultivierung der Erde zwecks Herstellung und Besorgung meiner Nahrung, habe mich dabei dem natürlichen Anbau des Bodens gewandt, auch als philosophische Lebenseinstellung in der Gesellschaft, indem ich Körner sähe und dann ihr langsames Wachstum abwarte ohne auf Natur und ihre Schöpfungen einzugreifen.

Gleichzeitig bekenne ich mich zum ideologischen Gegner des für Mensch wie für andere Naturschöpfungen sittenlosen und faschistischen Banken-Finanz-Systems, welches von Verbrauchern aufgebaut und von Regierungen weltweit aufgeblasen wurde und zwar in dem Maße, dass es das natürliche Ökosystem ersetzt und die Menschheit, ja den Planeten zerstört. Zudem stelle ich mich klar gegen die EU –wie diese sich herunterdegradiert hat- und sicherlich gegen die NATO, die Eurozone, das Memorandum, die Umweltzerstörung und den Ausverkauf der natürlichen Ressourcen meines Heimatlandes.

Somit ist es sonnenklar Herr Samaras, dass ich mit solch einer Vergangenheit und Gegenwart, mit solchen Glaubensbekenntnissen und Einstellungen das entgegengesetzte des Neonazi verkörpere, das Gegenstück des „Extremismus“, wie Sie es ausdrücklich definiert haben. Wahrscheinlich muss ich von heute an Ihre staatliche Intervention erwarten, hier, inmitten meiner wachsenden Pflanzen, damit Sie mich als einen Radikalen niederschmettern.

Nur ich bitte Sie, teilen Sie Ihren Ordnungshütern mit, wenn sie hier sind, darauf Acht zu geben, wo sie treten, denn überall gibt es Samen und Sprösslinge, überall gibt es Hoffnung …

Yannis Makridakis
www.yiannismakridakis.gr

Μετάφραση στα γερμανικά : Νικολάι Τσάκας

Πηγή: yiannismakridakis.gr

Πνευματικός είναι ο άνθρωπος…

[…] Πνευματικός είναι ο άνθρωπος που παράγει πνευματικό έργο και ταυτόχρονα δεν συναλλάσσεται με την εξουσία, αντιλαμβάνεται τις ιστορικές στιγμές προτού αυτές χαρακτηριστούν ιστορικές, είναι δλδ η κεραία της κοινωνίας, και δεν μπορεί να σιωπήσει, δεν μπορεί να μην μπει μπροστάρης στους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του διότι αν σιωπήσει, αν δεν δράσει θα εκραγεί.

Όλοι οι άλλοι, όσοι δεν εμπίπτουν σε αυτόν τον ορισμό είναι οι γνωστοί σάλιακες αυτοαποκαλούμενοι πνευματικοί, διαννοούμενοι, ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες κ.α., οι οποίοι προσδοκούν θέσεις και βραβεία για την υποτέλεια και την ανικανότητά τους είτε γλείφοντας το καθεστώς είτε παραμένοντας σιωπηροί.»

Γιάννης Μακριδάκης

http://yiannismakridakis.gr/?p=3210#comment-8048

Ελλάδα: Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Του Γιάννη Μακριδάκη

00:29, 28 Μαρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/89356

«Όσοι από σας γνωρίσατε και θαυμάσατε το ελληνικό τοπίο, ξεχάστε το. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον το εργοστάσιο της Ευρώπης» η «Les Echos»*, μία από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία οικονομικές εφημερίδες της Γαλλίας, δημοσίευσε την ανοιχτή επιστολή του έλληνα συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη προς τους Ευρωπαίους, με τίτλο: «Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας», γνωστοποιώντας τις συνθήκες των πολιτικών ανάπτυξης που η Ευρώπη σχεδιάζει – εφαρμόζει αρχικά στη χώρα μας, ζητώντας την αντίδραση τους. H επιστολή έχει μεταφραστεί από εθελοντές στα Γερμανικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Αγγλικά και Γαλλικά και έχει σταλεί στον Ευρωπαϊκό Τύπο.

«Αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,

απευθύνομαι σε σας και κυρίως σε όσους έχουν κατά καιρούς επισκεφθεί την Ελλάδα, έχουν αγαπήσει το ελληνικό τοπίο και τον ελληνικό πολιτισμό, για να σας ενημερώσω σχετικά με τα καταστροφικά σχέδια που υλοποιεί συντονισμένα η ηγεσία της Ευρώπης στην πατρίδα μου, σε συνεργασία με πολυεθνικές εταιρίες, επενδυτές και τους εγχώριους πολιτικούς τους συνεταίρους.

Το σχέδιο ήταν απλό στη σύλληψή του και εφαρμόστηκε εξίσου απλά και γρήγορα εντός δύο ετών:
Αφού πτώχευσαν και εξαθλίωσαν τους Έλληνες πολίτες με τις ανάλγητες οικονομικές πολιτικές που επέβαλαν δικτατορικά, τώρα στρέφονται ως στυγνοί και αδίστακτοι αποικιοκράτες εναντίον του φυσικού και πολιτισμικού πλούτου της χώρας μας. Με πρόφαση και δόλωμα την περιβόητη ανάπτυξη, η οποία θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους φτηνούς και εξαθλιωμένους Έλληνες εργάτες αλλά θα φέρει και έσοδα από τις εξαγωγές κυρίως ενέργειας και ορυκτών πόρων, εξαπολύουν συντονισμένη επίθεση στο ελληνικό τοπίο, στην ελληνική φύση, την ποιότητα ζωής των κατοίκων αυτής μοναδικής γωνιάς της Ευρώπης.

Η Ελλάδα έχει χωριστεί εδώ και καιρό σε οικόπεδα τα οποία ξεπουλιούνται όσο όσο και δίχως κανέναν ενδοιασμό στους επενδυτές. Δημόσιες εκτάσεις εντός αστικών ιστών, δάση, βουνά, παραλίες, νησιά, όλα θυσιάζονται στο όνομα των επενδύσεων που θα φέρουν έσοδα για το ελληνικό δημόσιο, τα οποία βέβαια θα καρπώνονται οι δανειστές της χώρας, αλλά πολύ περισσότερα για τους ιδιώτες επενδυτές.

Δίχως καμιά φροντίδα για τις ιδιαιτερότητες του φυσικού περιβάλλοντος, παραβιάζοντας στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων την υφιστάμενη ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία, όπως ακριβώς αρμόζει σε μια τριτοκοσμική αποικία, σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε εκατομμύρια στρέμματα ελληνικής γης χιλιάδες γιγάντιες ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά συστήματα παραγωγής ενέργειας η οποία θα εξάγεται στην Ευρώπη. Επίσης στήνονται εργοστάσια εξόρυξης διαφόρων ορυκτών, μεταλλευμάτων και υδρογονανθράκων, σε γη και σε θάλασσα.

Η Ελλάδα διαμελίζεται. Αφού την εξόντωσαν, τώρα πέφτουν πάνω της τα αρπακτικά της Ευρώπης και ξεσκίζουν τις σάρκες της. Και όλα αυτά στο όνομα μιας ανάπτυξης, που έχουν στο μεγαλύτερο μέρος της βαφτίσει ως «πράσινη».

Αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,

Όσοι από σας γνωρίσατε και θαυμάσατε το ελληνικό τοπίο, ξεχάστε το. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον το εργοστάσιο της Ευρώπης.
Όσοι από σας διαβάσατε, μάθατε, αγαπήσατε τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική ποίηση και λογοτεχνία, την ελληνική γλυπτική, ξεχάστε τα όλα. Η Τέχνη που παρήγαγαν αιώνες τώρα οι Έλληνες ήταν εμπνευσμένη από το ελληνικό τοπίο που πλέον εκπορνεύεται από τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

Όσοι από σας γνωρίσατε την Ελλάδα των παραδόσεων, των καφενέδων, της ρακής, των πανηγυριών, σβήστε τα όλα από το μυαλό σας. Η ελληνικότητα, η ελληνική ψυχή που επί αιώνες ζυμώθηκε πάνω στα σκληροτράχηλα βουνά της ηπειρωτικής χώρας και στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, παραδόθηκαν στις ερπύστριες μιας ισοπεδωτικής Ευρώπης.

Δεν ήταν αυτή η Ευρώπη που ονειρευτήκαμε, αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες. Έστω και την ύστατη αυτήν στιγμή σάς απευθύνω έκκληση αντίστασης και αλλαγής πορείας. Μετά από την Ελλάδα έρχεται η σειρά των δικών σας πατρίδων.»

Σας ευχαριστώ
Γιάννης Μακριδάκης 

—-

Αναδημοσιεύσεις στον Ευρωπαϊκό Τύπο μέχρι στιγμής


Οι υπόλοιπες μεταφράσεις ΕΔΩ – για κοινοποίηση στα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Διαβάστε επίσης:

Les Echos: Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας. Του Γιάννη Μακριδάκη

—-









° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

La Grèce. Première victime d’une colonisation européenne

“Si tu décomposes la Grèce, à la fin tu vois qu’il reste une olive, une vigne et un bateau. C’est  à  dire: ainsi, avec autant  tu peux la reconstruire “
Odysséas ELYTIS

Chers concitoyens européens
Je m’adresse à vous et surtout à ceux qui ont visité la Grèce à l’occasion de leurs vacances et qui ont aimé le paysage et la culture hellénique. Je voudrais vous informer des plans catastrophiques que mettent en œuvre l’action concertée des dirigeants de l’Union Européenne, en coopération avec des sociétés multinationales, des investisseurs et leurs alliés politiques à l’intérieur de mon pays.
Tous ces différents acteurs ont conçu dès le début un plan simple afin de pouvoir l’appliquer rapidement, les deux années précédentes : conduire dans un premier temps les citoyens grecs à la faillite et l’appauvrissement en leur imposant des politiques économiques stériles  à  travers des dévoiements dictatoriaux, et maintenant en tant que colonisateurs brutaux, sans scrupules, il s’attaquent à la richesse naturelle et culturelle de mon pays. Sous le prétexte d’un « développement» nécessaire cette amorce est jetée visant à nous persuader qu’un tel «développement» créera des emplois pour les « pauvres Grecs » en  les transformant en travailleurs à bas prix, vers le but d’apporter des revenus provenant principalement des exportations des ressources énergétiques et minérales. Néanmoins, ce qu’ils ne nous communiquent pas est qu’une attaque coordonnée est lancée contre le paysage et la nature hellénique ainsi que contre la qualité de vie des résidents de ce coin unique de l’Europe.
La Grèce est divisée depuis longtemps en parcelles lesquelles sont maintenant vendues jusqu’à concurrence et sans aucune pitié aux investisseurs transnationaux. Parcelles publiques au sein du tissu urbain, forêts, montagnes, plages, îles, tout est sacrifié au nom d’un investissement qui apportera des revenus uniquement en faveur des prêteurs –anciens et nouveaux- du  pays, en satisfaisant surtout les investisseurs privés qui ont saisi cette occasion.
Sans aucun soin pour préserver les particularités de l’environnement naturel hellénique et en violant, dans presque tous les cas, la législation actuelle européenne concernant l’environnement, ils se comportent à notre égard comme il convient à une colonie du Tiers-Monde. Des millions d’hectares du territoire hellénique seront sacrifiés  afin d’y installer des éoliennes géantes et des installations photovoltaïques, pour produire d’électricité qui sera directement exporté en Europe. En outre, de nombreux édifices d’exploitation minière de différents minéraux -des métaux ainsi que des hydrocarbures- seront mis en oeuvre sur notre terre et sur notre mer.
La Grèce est en train de se décomposer. Après l’anéantissement économique, maintenant les rapaces d’Europe sont en train d’arracher sa chair. Et tout cela au nom d’un développement, baptisé « vert » et « durable ».
Chers concitoyens européens,
Parmi vous il y en a certains qui connaissent et admirent le paysage hellénique. Ce paysage, maintenant il est le temps de l’oublier. La Grèce est désormais devenue l’usine de l’Europe. Ceux qui ont lu, appris et aimé la culture, la sculpture, la poésie et la littérature grecques, seront obligés de tout oublier. Les siècles d’art, produites par des Grecs inspirés par le paysage hellénique, ne vont jamais se reproduire. Puisque le paysage hellénique  est devenu la prostituée de nos partenaires européens et leurs investisseurs privés.
Oubliez donc les traditions de la Grèce, que vous aviez tant aimées, les cafés, le raki, les panigyria et les tavernes. Toutes ces manifestations de notre vie sociale  étaient fondées sur notre esprit libre. L’hellénisme, la psyché grecque qui pendant des siècles était en fusion avec les montagnes et le bleu du ciel et de la mer Égée, s’écrase maintenant sous les chenilles du « développement », imposé par l’Europe en faveur de ses diverses intérêts privés.
Malheureusement, ça n’a pas été l’Europe dont nous avons rêvé, honorables concitoyens européens. Je vous appelle une dernière fois à fonder un front commun contre ce changement. Après la Grèce arrive le tour de votre propre maison.
Merci beaucoup.
Yianis Makridakis, écrivain
——-
Traduction du Grec : Lazaros Mavromatidis
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Greece. The first victim of the European Colonialism.

If you disconnect Greece, in the end you are left with an olive tree, a vine and a ship. This means that with these three you can rebuild her.
Odysseas Elytis

Honorable European fellow citizens,
I address to you and in particular to those of you who have visited Greece and have appreciated the Greek landscape and culture, in order to inform you of the destructive plans implemented in our country by the European leadership in concert with multinational corporations, investors and local politicians.
The plan was simple in its conception and was put in effect equally simply and swiftly within just two years. Having led Greek citizens to pauperization and social destitution through numerous callous policies enforced in an utterly dictatorial way, these scrupulous neo colonialists now turn against the country’s natural and cultural resources. The notorious growth is the main pretence and bait, growth which will allegedly increase – underpaid – employment and income from the export of energy and mineral resources.
Greece has been long divided into premium plots of land, sold off to investors without the slightest hesitation. Public areas within the urban fabrics, forests, mountains, beaches, islands are all sacrificed on the altar of development, which shall bring in revenues for the public sector – automatically reaped by lenders – but will mainly respond to the interests of private investors. In fact, it is planned for thousands of gigantic wind turbines and photovoltaic cells, producing energy exported to Europe, to be set up on millions acres of Greek land. At the same time, manufacturing units will be built in order to mine fossil, mineral and hydrocarbon, in land and sea. All these by utterly ignoring the local natural ecosystems and in many cases even violating the existing European environmental legislation, as seen fit to any Third World colony.
Greece is being broken down, torn to pieces by the predator of Europe. And the name of it… green growth.
Honorable European fellow citizens,
It’s time for those who once met and enjoyed the Greek landscape to forget all about it. From now on, Greece will become the factory of Europe. Those who have read Greek poetry and literature, admired the Greek art, lived and loved the Greek culture should also forget everything. The Art created by Greeks throughout the centuries was inspired by the landscape, which is now being prostituted by our European partners. Those who have met Greece of tradition, of cafés, of ouzo, of fairs should erase it from their mind. The Greek soul for centuries fermented over the rough mountains of the mainland and the big blue of the Aegean has surrendered to the caterpillars of development.
This was not the Europe we dreamed of, honorable European fellow citizens. Thus, even in this final moment, I appeal to you, urging you to join our resistance, realizing that your countries will soon follow.
Thank you.
Yianis Makridakis, novelist
——–
Translation: Stathia Zouganeli
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Grecia, la primera víctima del colonialismo europeo

“Si desconectas Grecia, al final verás que te queda un olivo, una vid y un barco; que significa: la reconstruyes con otro tanto.” Odisseas Elitis

“Estimados conciudadanos europeos
Me dirijo a ustedes, y especialmente a los que han visitado Grecia en casos, a los que quieren al paisaje griego y la civilización griega, a fin de informarles sobre los planes catastróficos que la dirección de Europa implementa coordinadamente en mi patria, en cooperación con las empresas multinacionales, los inversores y los sus nacionales socios políticos.
El plan era sencillo en su concepción y se aplicó igualmente sencillamente y rápidamente, dentro de 2 años:
Después de haber quebrado y empobrecido los ciudadanos griegos con crueles políticas económicas impuestas dictatorialmente, ahora se dirigen, como colonizadores crueles y despiadados, en contra de la riqueza natural y cultural de nuestro país. Bajo el pretexto y con el señuelo del desarrollo notorio, que creará empleos de trabajo para los baratos y miserables trabajadores griegos, pero traerá también ingresos por las exportaciones, principalmente de recursos energéticos y minerales, ellos lanzan un ataque coordinado contra el paisaje griego, la naturaleza griega, la calidad de vida de los habitantes de este rincón único de Europa.
Hace mucho tiempo que Grecia está dividida en parcelas que se venden a cualquier precio y sin ninguna vacilación a los inversores. Terrenos públicos dentro del tejido urbano, bosques, montañas, playas, islas, todo se sacrifica en el nombre de las inversiones que traerán ingresos para el gobierno griego, que seguramente cosecharán los prestamistas del país, pero los beneficios van a ser mucho más grandes para los inversores privados. Sin ninguna preocupación para las particularidades del entorno natural y violando la actual legislación medioambiental europea, casi en el conjunto de los casos, exactamente como es propio para una colonia del Tercer Mundo, en millones de acres del terreno griego se diseña la instalación de miles de turbinas eólicas gigantescas y de sistemas fotovoltaicos de generación de energía que será exportada en Europa. Además, se montan fábricas de extracción de distintos minerales, metales e hidrocarburos tanto en la tierra como en el mar. Grecia está desmembrada. Después de haberla aniquilado, ahora los rapaces de Europa se caen sobre Grecia y le arrancan la carne. Y todo esto en el nombre del desarrollo, que en su mayor parte le llaman “verde”.
Estimados conciudadanos europeos,
Aquellos de ustedes que conocieron y admiraron el paisaje griego, olvídenlo. Grecia ahora es la fábrica de Europa.
Aquellos de ustedes que leyeron, aprendieron, quisieron la civilización griega, la poesía y la literatura griegas, la escultura griega, olvídenlo todo. El Arte que los griegos producían a lo largo de los siglos fue inspirado por el paisaje griego que ahora se prostituye por nuestros socios europeos.
Aquellos de ustedes que conocieron a la Grecia de las tradiciones, de las cafeterías tradicionales, del raki, de las ferias, borrenlo todo de su mente. El helenismo, el alma griega que fue fermentada para muchos siglos  en las montañas escarpadas del país continental y en el mar Egeo, se sometió bajo las orugas de una Europa arrasadora.
Esa no era la Europa que habíamos soñado, estimados conciudadanos europeos. Incluso en esta última hora reitero un llamamiento de resistencia y de cambio de marcha. Después de Grecia les toca el turno a su propias patrias. “
Gracias
Yannis Makridakis, escritor
——
Traducción: Despoina Tsafitsa
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Grecia: La prima vittima del colonialismo europeo

Cari concittadini europei,
mi rivolgo a voi, e principalmente a chi di voi hanno visitato la Grecia, hanno amato i paesaggi e la cultura greca, per informarvi in merito ai piani catastrofici che applica nella mia patria in modo coordinato la leadership dell’Europa, in collaborazione con le società multinazionali, gli investitori e con i loro partner di politici locali.
Il progetto era semplice nella sua concezione e si applica altrettanto bene e rapidamente gli ultimi due anni:
Dopo aver rovinato e impoverito i cittadini greci con le loro insensibili politiche economiche che hanno imposto con metodi dittatoriali, ora si rivolgono contro il patrimonio naturale e culturale del nostro paese come colonialisti brutali e senza scrupoli. Con pretesto ed esca il famoso sviluppo, che creerà posti di lavoro per i poveri e a basso costo operai greci, ma che porterà anche redditi dalle esportazioni, specialmente di risorge energetiche e minerali, lanciano un attacco coordinato contro il paesaggio e la natura in Grecia e la qualità della vita degli abitanti di questo angolo unico dell’Europa.
La Grecia è stata divisa tra tempo in lotti che si svendono a basso prezzo e senza nessun scrupolo agli investitori. Terreni pubblici dentro il tessuto urbano, foreste e boschi, montagne, spiagge, isole, tutto si sacrifica nel nome degli investimenti che porteranno entrate per lo stato greco, entrate che prenderanno i creditori del paese e per di più gli investitori privati.
Senza nessuna attenzione per le particolarità dell’ambiente naturale, si viola quasi nel suo insieme dei casi la legislazione ambientalista europea, come si fa in una colonia del terzo mondo, e si progetta la costruzione in milioni di ettari di terra greca migliaia di gigantesche turbine eoliche e sistemi di produzione di energia fotovoltaika, che sarà esportata in Europa. Nel frattempo costruiscono impianti di estrazione di minerali, metalli e idrocarburi nella terra ferma e nel mare. La Grecia si smembra. Dopo averla annientata ora cadono su di lei gli predatori dell’Europa e strappano le sue carmi. Tutto questo nel nome di uno sviluppo che nella sua maggior parte l’hanno battezzato come “verde”.
Cari concittadini europei,
Quelli di voi che avevate conosciuto e ammirato il paesaggio greco lo dovrete dimenticate. La Grecia è ormai la fabbrica dell’Europa.
Quelli di voi che avete letto, conosciuto, amato la cultura greca, la letteratura e la poesia greca, la scultura greca, dovete dimenticare tutto.
L’Arte che producevano da secoli i greci era ispirata dal paesaggio greco, che ora si prostituisce dai nostri partner europei.
Quelli di voi che avete conosciuto la Grecia delle tradizioni, dei caffè, di raki, le feste popolari, cancellate tutto dalla vostra mente. La grecità, l’anima greca che per secoli si era fermentata sulle montagne aspre e rocciose della penisola continentale e l’immenso azzurro del Mare Egeo si sono consegnate ai cingoli devastatori dell’Europa.
Non era questa l’Europa che abbiamo sognano cari concittadini europei. Anche in quest’ultimo momento colgo l’occasione per fare un appello di resistenza e di cambio di rotta. Dopo la Grecia verrà il turno delle vostre patrie.
Vi ringrazio
Yianis Makridakis
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Griechenland, das erste Opfer der europäischen Kolonialpolitik

Sehr geehrte Bürger Europas,
Mit diesem Schreiben wende ich mich an Sie und vor allem an diejenigen die schon Griechenland besucht, die griechische Landschaft und die griechische Kultur geliebt haben, mit der Absicht, Sie darüber zu informieren, was für zerstörerische Pläne die Führung der EU, zusammen mit multinationalen Konzernen, Investoren und griechischen Politikern für mein Land vorhaben.
Der eigentliche Plan war sehr einfach konzipiert und wurde ebenso einfach und rasch umgesetzt:
Nachdem sie die Bürger Griechenlands in Armut und Elend mitgerissen haben mit ihren unerbärmlichen Wirtschaftspolitiken, die sie autoritär durchgesetzt gaben, greifen sie jetzt, wie es die verdrießlichen und skrupellosen Kolonialmächte tun, das natürliche Reichtum und das kulturelle Erbe unseres Landes an. Das sogenannte Wirtschaftswachstum, das gleichzeitig als Vorwand und Köder benutzt wird, soll neue Arbeitsstellen für die billigen und verelenden griechischen Arbeiter schaffen, wie auch Gewinne bringen, hauptsächlich durch den Export von Energie und Mineralien. Dieses sogenannte Wachstum ist nichts anderes als ein koordinierter Angriff an die griechische Landschaft, die griechische Natur und das Lebensniveau der Einwohner dieser einzigartigen Ecke Europas.
Das Land ist seit langem in kaufbare Grundstücke aufgeteilt, die sehr billig und skrupellos an den Investoren ausverkauft werden. Grünflächen in den Städten, Wälder, Bergen, Strände, Inseln, alles wird ausgeopfert im Namen der Investitionen, die Gewinn für den griechischen Staat bringen sollen; von diesem Gewinn profitieren allerdings nur die Gläubigen, und viel mehr die privaten Investoren. Der Plan, der dahintersteckt, ist Tausende riesige Solarzellen und Windgeneratoren überall auf dem griechischen Land einzusetzen, ohne die Besonderheiten der Natur und die vorhandenen Energien-Gesetzen der EU zu beachten, mit dem einzigen Ziel, Energie zu produzieren und sie dann in andere europäischen Länder zu exportieren – eine Vorgehensweise, die eigentlich für Kolonien passend ist. Es werden auch Bergwerke gebaut für die Gewinnung von Mineralien, Erz und Kohlenwasserstoffen, sowohl auf dem Land als auch unter Wasser. Griechenland wird zerteilt. Die Geier Europas haben es zuerst ausgeschöpft und jetzt zerreißen sie es und fressen sie es auf. Und das alles passiert im Namen eines Wirtschaftswachstums das als „Grünes Wachstum“ schöngeredet wird.
Sehr geehrte Bürger Europas,
Wenn Sie die schöne Landschaft unseres Landes gesehen und bestaunt haben, können Sie sie jetzt vergessen. Griechenland wird zu der Baustelle Europas.
Wenn Sie die griechische Kultur, die griechische Dichtung und Literatur, die griechische Skulptur bewundert haben, können Sie sie jetzt vergessen. Die Kunst die seit Jahrzehnten hier in Griechenland geschafft wurde war von der griechischen Landschaft inspiriert, die jetzt von unseren europäischen Partnern herabgewürdigt wird.
Wenn sie das Griechenland der Traditionen, der Kafeneia, der Raki, der fröhlichen Feste kennen gelernt und geliebt haben, können Sie das alles vergessen. Die griechische Seele, die seit Jahrhunderten auf den wilden Bergen des Festlandes und in dem unendlichen Blau der Ägäis geschmiedet wurde, fällt jetzt den Panzern eines wütenden Europas zum Opfer.
Sehr geehrte Bürger Europas,
Das ist nicht das Europa, von dem wir geträumt haben. Selbst in diesem allerletzten Moment richte ich meinen Appell für Widerstand und Richtungswechsel an Sie: nach Griechenland folgen Ihre Länder.
Danke
Yianis Makridakis
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
Βιογραφικό / Biographie
O συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης (akridaki@gmail.com) γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργανώνει τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελείται τις εκδόσεις του και διευθύνει το τριμηνιαίο περιοδικό “Πελινναίο” . Έχει γράψει τα βιβλία “Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946″ (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006, το οποίο από το 2010 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία) και “10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940″, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007). Το πρώτο του μυθιστόρημα “Ανάμισης ντενεκές” (Εστία 2008) έχει Το πρώτο του μυθιστόρημα “Ανάμισης ντενεκές” (Εστία 2008) έχει μεταφραστεί και στα τουρκικά. Άλλα βιβλία του είναι: “Η δεξιά τσέπη του ράσου” 2009 (νουβέλα), “Λαγού μαλλί” 2010 (νουβέλα), “Ήλιος με δόντια” 2010 (μυθιστόρημα), “Η άλωση της Κωσταντίας” 2011 (μυθιστόρημα), όλα από τις εκδόσεις Εστία. Επιπλέον, γράφει κατά καιρούς άρθρα τα οποία δημοσιεύονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. (website: http://yiannismakridakis.gr/)
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
L’écrivain Yianis Makridakis est né à Chios en 1971 et a étudié les mathématiques. Depuis 1997, il a fondé le Centre d’études Chiannes, afin de servir la recherche, l’archivage, l’étude et la diffusion des archives de Chios. Il organise les programmes de recherche et d’éducation du Centre, supervise les versions éditées et gère la revue trimestrielle “Pelinnaio”. Il a écrit les livres ‘Fil de fer tout le monde’ ‘Réfugiés et Soldats de Chios dans le Moyen-Orient: Témoignages 1941 – 1946’ (ed. Κ.Χ.Μ., Pelinnaio 2006, qui depuis 2010 est publié par le Centre) et ‘10,516 jours: Histoire moderne de Chios 1912 -1940’ récit historique (éd. Κ.Χ.Μ., Pelinnaio 2007). Son premier roman ‘Un étain et demi’ (ed. Hestia 2008) a été traduit en turc. D’autres ouvrages sont: ‘La poche droite de l’ornement’ 2009 (roman), ‘La laine de la lièvre’ 2010 (roman), ‘Soleil avec des dents’ 2010 (roman), ‘La Chute de Kostantia’ 2011 (roman), tous édités par Hestia. En outre, il écrit occasionnellement des articles qui sont publiés dans les médias imprimés et électroniques (et republiés dans le website http://yiannismakridakis.gr/). Enfin, en septembre 2011, il a représenté la Grèce avec son roman ‘Soleil avec des dents’ en Europa literarisch (l’Europe Litteraire) à Berlin. En effet, ce roman a été arrangé pour le théâtre.
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
Greek novelist Yannis Makridakis (akridaki@gmail.com) was born in 1971 in Chios and studied Mathematics. In 1997 he founded the Centre for Chian Studies (C.C.S) Pelineo, the purpose of which is to research, record, study and disseminate Chian documentation. Since then he has been organizing the Centre’s research and educational programs, editing its publications and running the trimonthly journal ‘Pelineo’. He has written the books “Chiots Refugees and Soldiers in the Middle East, Testimonies 1941-1946” (C.C.S Publications, Pelineo 2006, also by Hestia Publications 2010) and “10,516 Days: A History of Modern Greek Chios 1912-1940, a historic novel (C.C.S Publications, Pelineo 2007). Hestia Publications has also published “One and Half Tin Cans” (2008, translated in Turkish.), “The Right-hand Pocket of the Cassock” (2009), “Rabbit’s Hair” (2010) and “The Fall of Constantia” (2011). Makridakis occasionally writes articles in various print and electronic media (website: http://yiannismakridakis.gr/).
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
El autor Yannis Makridakis (akridaki@gmail.com) nació en 1971 en la isla de Chios y estudió matemáticas. Desde 1997, que fundó el Centro de Estudios Chianos, con objeto la investigación, el archivo, el estudio y la difusión de evidencia de Chios, organiza los programas de investigación y educación del Centro, es el responsable de sus publicaciones y dirige la revista trimestral “Pelinnaio“. Ha escrito los libros “De alambre, no de alambre, todos. Refugiados y soldados Chianos en el Medio Oriente: Testimonios 1941 – 1946” (publ. C.E.C., Pelinnaio 2006, que desde 2010 ha sido publicado por Estia) y “10.516 días: Historia de Chios de Grecia moderna 1912 -1940” narrativa histórica (publ. C.E.C., Pelinnaio 2007). Su primera novela “Una lata y media” (Estia 2008) ha sido traducido también al turco. Otros libros escritos por el son: “El bolsillo derecho de la sotana“, 2009 (novela), “Lana de liebre“, 2010 (novela), “Sol, con dientes“, 2010 (novela), “La caída de Costantia” 2011 (novela), todos por las publicaciones de Estia. Además, de vez en cuando escribe artículos que se publican en medios impresos y electrónicos (y vuelven a publicarse en el sitio http://yiannismakridakis.gr/). Por último, en septiembre de 2011 representó Grecia con su novela “Sol con dientes” en Europa literarisch (Europa literaria) en Berlín. De hecho, esta novela está adaptada para el teatro.
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
Der Schriftsteller Yiannis Makridakis (akridaki@gmail.com) wurde 1971 auf der Insel Chios geboren und studierte Mathematik. Im Jahr 1997 gründete er das Zentrum Chiotischer Studien (Z.M.S.), das sich der Forschung, Archivierung und Verbreitung von Dokumenten und Zeitzeugnissen der Insel Chios widmet. Makridakis organisiert die Forschungs- und Bildungsprogramme des Zentrums, lektoriert deren Publikationen und leitet die Quartalszeitschrift »Pellineo«.
Er hat die Bücher »Chiotische Flüchtlinge und Soldaten im Mittleren Osten, Zeitzeugnisse 1941-1946« (2006, zunächst im Z.M.S. Pellineo Verlag, seit 2010 bei Hestia) und die historische Erzählung »10.516 Tage: Geschichte des modernen Chios 1912-1940« (2007 Z.M.S. Pellineo) geschrieben.
Sein erster Roman »Eineinhalb Blechbüchsen« (Hestia 2008) ist auch ins Türkische übersetzt worden. Andere Bücher von ihm sind: »Die rechte Tasche der Soutane« 2009 (Novelle), »Ηasenhaar« 2010 (Novelle), »Wintersonne« 2010 (Roman), »Die Eroberung von Kostantia« 2011 (Roman), alles Publikationen des Hestia Verlages. Zusätzlich schreibt er regelmässig Artikel, die in Print- und Onlinemedien veröffentlicht werden. Seine Website ist http://yiannismakridakis.gr/

Στην κορφή του Πύργου της Βαβέλ. Του Γιάννη Μακριδάκη

Ζούμε σε μια εποχή σημείο καμπής για την ιστορία της ανθρωπότητας. Το καπιταλιστικό σύστημα έχει προ πολλού μπουκώσει αλλά η ανθρωπότητα, η οποία από την εποχή που διολίσθησε σε αυτό, υπέγραψε με τον εαυτό της συμβόλαιο αυτοκαταστροφής, συνεχίζει να σκέφτεται και να πορεύεται με τους ίδιους ακριβώς όρους, επιταχύνοντας έτσι την πορεία της προς το τέλος και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να γίνει αυτό πιο επώδυνο.

Η πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα έκλεισε με τον πλανήτη γη να έχει, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, αστικό πληθυσμό περισσότερο από αγροτικό και η δεύτερη δεκαετία άνοιξε με όρους ακόμα χειρότερους, αφού το 2011 ήταν, επίσης η πρώτη χρονιά στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατά την οποία η Κίνα βρέθηκε με ποσοστό αστών κατοίκων 50,4%, ξεπέρασαν δηλαδή οι αστοί Κινέζοι τους αγρότες της αχανούς χώρας.

Σε αυτή την ανεξέλεγκτη αστικοποίηση οφείλονται όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην παγκόσμια κοινότητα και στην παγκόσμια οικονομία. Πολύ απλά μπορούμε να πούμε ότι όσο ο καπιταλισμός δημιουργούσε πελάτες για τις Αγορές του στην Δύση, τόσο ποδοπατούσε και κρατούσε στην φτώχεια τον υπόλοιπο κόσμο. Τώρα που η Δύση μπούκωσε, ο καπιταλισμός δημιουργεί αστούς καταναλωτές στην Ανατολή και ταυτόχρονα φθηνούς εργάτες και νεόπτωχους στην Δύση, για να μπορέσει να συνεχίσει την παραγωγή και την διάθεση των προϊόντων των Αγορών του. Μόνο που λογαριάζουν δίχως τον ξενοδόχο οι κρατούντες την εξουσία του κόσμου διότι το βασικό στοιχείο της συνέχισης του βίου της ανθρωπότητας δεν είναι το αν θα υπάρχουν πελάτες και εργάτες αλλά το αν θα υπάρχουν φυσικοί πόροι και τι ποιότητας θα είναι αυτοί.

Θα προσπαθήσω να δώσω σε τίτλους κάποιες από τις συνέπειές της αστικοποίησης, του άκρατου γιγαντισμού, της ύβρης δηλαδή που διαπράττει η ανθρωπότητα, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο του Πύργου της Βαβέλ, λίγο πριν την κατάρρευση, εξ ου και ο καθένας από μας διαπιστώνει ότι, παρόλο που μιλάει την ίδια γλώσσα με τον διπλανό του, δεν μπορεί να βρει συνεννόηση. Κατόπιν, σε άλλα ποστ, θα προσπαθήσω να προσεγγίσω ένα προς ένα όλα αυτά τα ζητήματα. (Δεκτές και απαραίτητες βέβαια οι επισημάνσεις, οι προτάσεις, οι διαφωνίες και οι συμφωνίες σας, έτσι ώστε να διερευνήσουμε όσο γίνεται σε βάθος τα ζητήματα):

1) Άνθρωποι και τροφή. Οι λίγοι έμειναν πίσω για να παράξουν τροφή για τους πολλούς, οι οποίοι έφυγαν από την γη και την παραγωγή. Αυτό είχε ως άμεση συνέπεια την μαζική παραγωγή όχι πια τροφών αλλά υλικών διατροφής για το πλήθος, με όλα τα συνεπακόλουθα.

2) Άνθρωποι και ενέργεια. Οι πολλοί απομακρύνθηκαν από το φυσικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να μην έχουν καμία συναίσθηση των συνεπειών της κάθε μικρής ή μεγάλης καθημερινής τους κίνησης, με την οποία καταναλώνουν ενέργεια.

3) Άνθρωποι και φυσικοί πόροι. Παρομοίως δεν υπάρχει πλέον στον αστικό και αστικοποιημένο πληθυσμό καμία συναίσθηση των φυσικών πόρων που χρειάζονται για να ζουν.

4) Άνθρωποι και αξίες. Οι άγραφοι νόμοι, το τσαγανό, ο λόγος-συμβόλαιο, η αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια αλλά και κάθε είδους αγνό προϊόν ύλης ή πνεύματος, αντικαταστάθηκαν με τυπικές σχέσεις, χαρτούρες, νόμους, χαμηλής ποιότητας εμπορεύματα και πολιτισμό, αλλά πάνω απ’ όλα με την ευτέλεια του χρήματος, το οποίο από μονάδα μέτρησης αξιών έγινε το ίδιο αξία, ανώτερη και από την ίδια τη ζωή.

5) Άνθρωποι και άλλα πλάσματα. Το άκρως υβριστικό και εγωπαθές “πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος”, το οποίο βέβαια είναι τρισχειρότερο λόγω του ότι εννοεί “πάνω απ’ όλα το άτομο-καταναλωτής”, καθιστά τον σύγχρονο άνθρωπο εξ ορισμού εχθρό και στυγνό εκμεταλλευτή ακόμα και εξολοθρευτή κάθε άλλου πλάσματος της φύσης, ακόμα και των εναπομεινάντων ανθρώπων άλλων πολιτισμών, αρχέγονων, τους επονομαζόμενους ηλιθίως και ως απολίτιστους.

6) Άνθρωποι και περιβάλλον γενικά. Η περιβαλλοντική συνείδηση καλλιεργείται πλέον σε επίπεδα θεωρίας. Ακόμα και οι “περιβαλλοντικά ορθές” πρακτικές που εφαρμόζονται, όπως π.χ. η ανακύκλωση ή η εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, εδράζονται σε λάθος βάση ή εφαρμόζονται υποκριτικά ως νέου τύπου καπιταλιστικές επενδύσεις.

7) Άνθρωποι και δημόσια υγεία. Στο όνομα της δημόσιας υγείας θα αφανιστεί η ανθρωπότητα, αφού κάθε νομοθεσία χειραγώγησης των βασικών αγαθών, βρίσκει πάτημα ακριβώς στην δήθεν διαφύλαξή της.

8) Άνθρωποι και άτομα. Από τις κοινωνίες των συμπληρωματικών ανθρώπων περάσαμε πολύ σύντομα στις κοινωνίες των ανταγωνιστικών ατόμων, με τραγικές συνέπειες στις ανθρώπινες σχέσεις και στην ψυχολογία του καθενός αλλά και του συνόλου. (αστική μοναξιά, αδυναμία επικοινωνίας και συλλογικής δράσης κλπ)

9) Άνθρωποι και πρόοδος. Απαξιώνοντας και αδιαφορώντας ή μάλλον θεωρώντας δεδομένα τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, αφήνοντάς τα να τα διαχειρίζονται οι Αγορές με όρους αγοραίους, χυδαίους, οποιαδήποτε προσωπική ή συλλογική εξέλιξη, μόρφωση, ειδίκευση και πρόοδος, εδράζεται σε βάσεις σαθρές, ετοιμόρροπες.

10) Άνθρωποι υπολογιστές – γρανάζια κυκλοφορίας χρήματος. Το μόνο που σκέφτονται πλέον οι άνθρωποι για να επιβιώσουν, είναι πόσο χρήμα πρέπει να εισπράξουν και πόσο να καταναλώσουν. Προσθέσεις των εξόδων και μια αφαίρεση από τον μισθό είναι οι πράξεις που κάνει πια το σύγχρονο αστικοποιημένο άτομο. Ο άνθρωπος μεταβλήθηκε σε αριθμό από μόνος του και ως αριθμό βέβαια τον θεωρούν οι κρατούντες  την εξουσία.

11) Άνθρωποι και πατρίδα. Η απομάκρυνση από το φυσικό περίβλημα και η διαβίωση με αστικούς όρους, δημιουργούν ανθρώπους ισοπεδωμένους από την παγκοσμιοποίηση, δίχως ιδιαίτερα συναισθήματα για τους γενέθλιους τόπους, δίχως την επιρροή του φυσικού ανάγλυφου και του περιβάλλοντος στον χαρακτήρα τους. Αυτά, σε συνδυασμό με την απουσία των ανθρώπων από την ύπαιθρο, αφήνουν ελεύθερο το πεδίο της εμπορευματοποίησης-ξεπουλήματος της πατρίδας.

12) Άνθρωποι και μέλλον. Ο πλήρης έλεγχος από “τις Αγορές” των βασικών αγαθών που έχει ανάγκη ένα ανθρώπινο πλάσμα για να βρίσκεται εν ζωή, δηλαδή οι σπόροι, το νερό και το οξυγόνο, είναι προ των πυλών. Οι συνέπειες αυτού στην ανθρωπότητα αλλά και στη φύση είναι τρομακτικές και μόνο το τέλος του παιχνιδιού προαναγγέλλουν. Η αλλαγή κατεύθυνσης και η επιστροφή στις αξίες, στην παραγωγή, στην αυτάρκεια, στη σμίκρυνση, φαντάζουν ως η μοναδική διέξοδος.

http://yiannismakridakis.gr/?p=2385

Γιάννης Μακριδάκης, φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

15:08, 30 Αυγ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/104522

Ο Χιώτης ακτιβιστής, ερευνητής και πολιτικογράφος, λογοτέχνης, αλλά και ιστορικός συγραφέας Γιάννης Μακριδάκης,με μαχητικό πολιτικό λόγο που καταγράφεται στα πολιτικά του άρθρα -που τα περισσότερα από αυτά, έχουν δημοσιευτεί ή αναδημοσιευτεί και στο tvxs, έδωσε συνέντευξη στον δημοσιογράφο Andreas Nefzger η οποία κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου 2012 από τη γερμανική εφημερίδα Franffourter Algemeine Zeitung με τίτλο «Λίγο πριν τον κανιβαλισμό». Οι απαντήσεις του, παρατίθενται αυτούσιες στην παρούσα αναδημοσίευση από τον προσωπικό του ιστότοπο:

«Οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια ζουν μια περίοδο μακράς οικονομικής ύφεσης, η οποία συντηρείται από μέτρα λιτότητας και συνεχώς αυξανόμενης φορολογίας. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων πολιτών έχουν γίνει φτωχότεροι σε χρήμα, έχουν μείνει άνεργοι ή άστεγοι και γενικά ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει πόρους για να επιβιώσει εντός του συστήματος.

Οι κάτοικοι των πόλεων, όπου δεν υπάρχει πρωτογενής παραγωγή προϊόντων, βρίσκονται σε δεινή έως απελπιστική θέση. Οι περικοπές στον τομέα της υγείας απειλούν τη ζωή όλων των Ελλήνων με πρώτους τους χρόνια πάσχοντες, οι οποίοι θα πεθάνουν σύντομα, ως θυσία στην ευημερία των στατιστικών και των αριθμών. Πολλοί άνθρωποι αυτοκτονούν καθημερινά.

Οι νέοι μεταναστεύουν για να βρουν σε άλλες χώρες μια θέση εργασίας και να γίνουν σκλάβοι αυτού του παρανοϊκού συστήματος, κερδίζοντας έτσι λίγο χρόνο μέχρι να χτυπήσει η κρίση και τις χώρες αυτές. Διότι το πρόβλημα βρίσκεται στον ορισμό του συστήματος και όχι μόνο στην Ελλάδα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι οι άνθρωποι μετέτρεψαν τους εαυτούς τους σε αριθμούς και άφησαν τη ζωή κατά μέρος, για να ενταχθούν ως εργαλεία σε ένα πλαστό οικονομικό σύστημα, το οποίο τώρα τους αποβάλλει.

Προσωπικά επειδή ζω μακριά από τις πόλεις και ασχολούμαι με την καλλιέργεια της γης αλλά και επειδή αρνούμαι να επισκεφθώ την Αθήνα εδώ και δύο περίπου χρόνια, δεν έχω άμεση εικόνα αυτής της καταστροφής αλλά την βλέπω μονάχα μέσα από το διαδίκτυο ή την ακούω από όσα μου περιγράφουν οι γνωστοί μου που ζουν εκεί.

Η κατάσταση μοιάζει πάρα πολύ με την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής του 1941-44, τότε που οι κάτοικοι των πόλεων υπέφεραν και πέθαιναν στους δρόμους και οι κάτοικοι της υπαίθρου είχαν κάποιες περισσότερες προμήθειες και τρόπους για να επιβιώνουν.

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε απελπισία. Έχουν εμφανιστεί και δυναμώσει ναζιστικές ομάδες που δρουν ανεξέλεγκτες και η δημοκρατική Ευρώπη κοιμάται και δεν αντιδρά.

Πριν από ένα χρόνο η ελληνική κοινωνία βρισκόταν στα πρόθυρα του κανιβαλισμού διότι κάποιες κοινωνικές τάξεις και επαγγελματικές ομάδες είχαν την ελπίδα ότι δεν θα τους αγγίξουν τα μέτρα και ότι θα πληγούν μόνο κάποιοι άλλοι, όπως π.χ. οι δημόσιοι υπάλληλοι και γι αυτό ήθελαν να τους θυσιάσουν.

Αυτή τη στιγμή όλοι έχουν καταλάβει ότι κανένας δεν θα διασωθεί, εκτός από τους πολύ πλούσιους που ακόμα φοροδιαφεύγουν και εκτός ίσως από τους ένστολους και τους δικαστικούς, τους οποίους χρειάζεται το σύστημα όσο γίνεται καλοπληρωμένους, για να μπορεί να επιβάλλει την πυγμή του. Έτσι ο κανιβαλισμός έχει αλλάξει πρόσωπο και εκφράζεται κυρίως από τις ληστείες, τους φόνους και τα πογκρομ κατά των μεταναστών από νοσταλγούς του ναζισμού που συμβαίνουν καθημερινά αλλά και από δολοφονικές επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής κατά διαμαρτυρόμενων ανθρώπων.»

***
To πρόσωπο της κρίσης

«Η κρίση είναι βαθιά και ξεκινάει από τη ρίζα. Η κατάρρευση της οικονομίας είναι η τελευταία ένδειξη, η οποία αγγίζει το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, γι’ αυτό και είναι πιο επώδυνη.

Εδώ και πολλά χρόνια όμως η κρίση υπήρχε στα θέματα των αξιών που ξέπεσαν. Του Πολιτισμού και της Τέχνης που ισοπεδώθηκαν από το λάιφ στάιλ, της Μόρφωσης που θυσιάστηκε για την εξειδίκευση, της Ελευθερίας του ανθρώπου που θυσιάστηκε κι αυτή για μια θέση εργασίας με ωράριο και μισθό εντός του συστήματος, της Παραγωγής και της Δημιουργίας που έγιναν έννοιες άγνωστες για τον άνθρωπο-υπάλληλο, της Αυτάρκειας σε γνώσεις και τεχνικές για την παραγωγή της τροφής, που ξεχάστηκαν, θεωρήθηκαν ασχολίες κατώτερες και ανάξιες για να τις κάνει κάποιος αφού όλοι ήθελαν σπουδές σε πανεπιστήμια του συστήματος, για να λάβουν κατόπιν θέση γραφείου, να ζήσουν δηλαδή φυλακισμένοι με μισθό και να αγοράζουν την όποια ζωή και τροφή τους.

Η κρίση του συστήματος υπάρχει εξ ορισμού, οφείλεται στην φυσική απληστία του ανθρώπου και είναι ανίατη, όσα μέτρα κι αν ληφθούν.

Ο καπιταλισμός θα καταστραφεί πολύ σύντομα διότι κοντεύει να φτάσει στο ζενίθ του. Οι χώρες που ακόμα αντέχουν, δεν θα αντέχουν για πολύ καιρό. Οι άνθρωποι που ζουν αυτή την ιστορική περίοδο, οι περισσότεροι θα πεθάνουν μαζί με το σύστημα. Είτε γίνει παγκόσμιος πόλεμος είτε όχι.

Και οι επόμενοι που θα έρθουν στον κόσμο, θα βρεθούν σε ακόμα χειρότερη θέση διότι ο καπιταλισμός πριν ξεψυχίσει θα φροντίσει, φτάνοντας στο ζενίθ του, να καταστρέψει τα πάντα για να επιβιώνει μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Θα καταστρέψει την καλλιεργήσιμη γη τοποθετώντας φωτοβολταϊκά συστήματα για περισσότερη ενέργεια και κέρδος, θα καταστρέψει τα βουνά και το κλίμα για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών, θα καταστρέψει τις ακτές με ανεξέλεγκτη δόμηση, θα καταστρέψει τις θάλασσες με υπεράντληση πετρελαίων και ρύπανση, θα καταστρέψει το οξυγόνο με την αποψίλωση των δασών και τους ρύπους.

Οι επόμενες γενιές ανθρώπων στον πλανήτη θα περάσουν εφιαλτική και μικρή ζωή, μέχρι την τελική εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους, αν δεν αλλάξουν άμεσα τρόπο σκέψης και ζωής οι άνθρωποι του λεγόμενου αναπτυγμένου κόσμου.

Ούτως ή άλλως την εξαφάνισή του ως είδος ο άνθρωπος την μεθοδεύει επί χρόνια, αφού έχει αφήσει να ξεχαστούν και να χαθούν όλες οι τέχνες, οι τεχνικές και οι αγνές πρώτες ύλες για την παραγωγή της τροφής του, μολύνει τον πλανήτη και εργάζεται μονάχα για την παραγωγή χρήματος.

Ασχολείται με τις «επιστήμες» και με το χρήμα, κυκλοφορεί με κοστούμια και σύγχρονα αυτοκίνητα, έχει ευγενείς τρόπους, αλλά ταυτόχρονα κόβει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται, καταστρέφει τη γη, τον αέρα και τα νερά, καταναλώνοντας απερίσκεπτα ενέργεια και φυσικούς πόρους, έχει αφήσει τα βασικά συστατικά της ύπαρξής του, π.χ. την τροφή του και το νερό του, στα χέρια πολυεθνικών που τον ταϊζουν και τον ποτίζουν καρκίνο. Και αυτό το ον που ζει σήμερα με αυτόν ακριβώς τον τρόπο και θεωρεί ότι το χρήμα τον τρέφει, θεωρεί παράλληλα και τον εαυτό του ως το πιο ανεπτυγμένο και ευφυές από όλα τα υπόλοιπα όντα.»

***
Ο ρόλος της Γερμανίας στην κρίση

«Οι Έλληνες βρίσκονται πλέον σε κατάσταση κόπωσης και οι περισσότεροι παρακαλούν να συμβεί κάτι τελικό, όπως πτώχευση και κατάρρευση της ευρωζώνης, για να ξαναρχίσει κάτι άλλο καινούριο κάποια στιγμή. Υπάρχει οργή ενάντια κυρίως στην Γερμανία που φέρεται σαν να είναι η Ελλάδα αποικία της. Υπάρχει βέβαια και το ιστορικό προηγούμενο του Πολέμου και της Κατοχής.

Προσωπικά πιστεύω ότι αφού η Ευρώπη δεν είναι ένα κράτος, με ενιαία πολιτική σε όλα τα επίπεδα αλλά είναι μόνο μια νομισματική ένωση, κανένας δεν έχει δικαίωμα να επεμβαίνει στα εσωτερικά του άλλου.

Η νομισματική ένωση της Ευρώπης απέτυχε επειδή απέτυχε η πολιτική ένωση των κρατών της, την οποίαν αυτή τη στιγμή η Γερμανία προσπαθεί να επιβάλει αποικιοκρατικά. Αυτό που κάνει η Ευρώπη με πρώτη την Γερμανία, στην Ελλάδα σήμερα είναι απαράδεκτο.

Κυρίως οι απαιτήσεις για «ανάπτυξη» δίχως κανένα σεβασμό στη φύση και στον άνθρωπο. Απαιτήσεις που είναι αντίθετες με την ευρωπαϊκή νομοθεσία για την προστασία του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Παρόλα αυτά οι απαιτήσεις αυτές τίθενται εκβιαστικά και θα έχουν ως αποτέλεσμα να καταστραφεί η Ελλάδα, να πληγεί ανεπανόρθωτα το φυσικό της περιβάλλον και να εξαθλιωθούν οι πολίτες της.

Μια ματιά στο μέλλον

Αν δεν αλλάξει η συνολική πολιτική της Ευρώπης, το μέλλον νομίζω είναι η καταστροφή όλων των χωρών. Η Ελλάδα σε λίγο χρόνο θα έχει γίνει μια χώρα όπως η Γουατεμάλα και η Ταϋλάνδη.

Με όλες τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές και τα φυσικά αγαθά πουλημένα σε πολυεθνικές, με τους κατοίκους της να δουλεύουν με μισθούς πείνας, να μην έχουν πρόσβαση σε περίθαλψη και να πεθαίνουν άποροι, με το φυσικό της περιβάλλον εντελώς κατεστραμμένο και με τα ανήλικα παιδιά να παρέχουν υπηρεσίες σεξ γύρω από την Ακρόπολη, στους όποιους καλοντυμένους βορειοευρωπαίους τουρίστες υπάρχουν ακόμη, συμβάλλοντας έτσι στην αύξηση του ΑΕΠ της χώρας για να είναι απολύτως επιτυχημένοι οι στατιστικοί δείκτες και ευχαριστημένοι οι ευρωπαίοι εταίροι μας.

Η Ευρώπη έχει πρόβλημα ηθικής και αξιών και φαίνεται πολύ καθαρά στην συμπεριφορά της απέναντι στην Ελλάδα (όχι στους Έλληνες μόνο, αλλά στην χώρα συνολικά). Προσωπικά αυτή την Ευρώπη δεν την θέλω.

Ο τρόπος που προτείνω είναι η αλλαγή κατεύθυνσης προς την ήπια και ισόρροπη ανάπτυξη, δίχως γιγαντισμούς, που θα έχει στόχο την ευημερία και την υψηλή ποιότητα ζωής.

Με σχεδιασμό πολλών μικρής κλίμακας έργων, επιχειρήσεων και μονάδων, με σεβασμό στον άνθρωπο, στη φύση και στις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου. Η Ευρώπη οφείλει να ανακαλύψει, να σεβαστεί επιτέλους, να καλλιεργήσει και να προωθήσει τις άπειρες μικρές ιδιαιτερότητες και μοναδικότητες της κάθε γωνιάς της και όχι να ισοπεδώνει τα πάντα με μόνο μέλημα τον ανταγωνισμό ευρώ δολαρίου.»

***
Ο ρόλος των διανοουμένων

«Πάντοτε η Τέχνη ήταν θεραπευτική. Στην σημερινή βέβαια συγκυρία η Τέχνη, όπως είπα και πριν, βρισκόταν σε κρίση πριν από την οικονομία και ήταν μάλιστα και μια βασική παράμετρος που οδήγησε στην οικονομική κρίση.

Σήμερα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, η λογοτεχνία εκφράζεται από ανθρώπους που στο σύνολό τους σχεδόν είναι γεννήτορες ή γόνοι της κρίσης αξιών, δίχως γνώσεις για την παραγωγή της ζωής αλλά μόνο για την εξαγορά αυτής.

Ζουν κάτι άλλο από αυτό που είναι η ζωή έτσι όπως ορίζεται στη φύση. Υπηρετούν το σύστημα στη συντριπτική τους πλειονότητα και δεν έχουν να πουν τίποτε διαφορετικό για να δώσουν μια ελπίδα ή έναν άλλον τρόπο ζωής ή μια διαφορετική οπτική γωνία στους ανθρώπους. Γι αυτό οι άνθρωποι αναρωτιούνται πού είναι ο πνευματικός κόσμος και γιατί σωπαίνει (αν δεν είναι κυνικά καθεστωτικός, όπως συμβαίνει κατά κόρον στην Ελλάδα).

Εξαιρέσεις υπάρχουν βέβαια, και αυτοί, οι μετρημένοι στα δάχτυλα, βοηθούν με τον λόγο τους και την στάση ζωής τους κυρίως, όσους ανθρώπους έχουν τη διάθεση και την ικανότητα να αλλάξουν τον εαυτό τους.

Διότι για να βγούμε από την κρίση και να αλλάξει η Ευρώπη, το πρώτο βήμα είναι να αλλάξει ο καθένας από  μας την θεώρησή του απέναντι στον εαυτό του και στη ζωή του.»-

Δείτε εδώ τις ερωτήσεις στα αγγλικά αλλά και το σύνολο της συνέντευξης, την οποία αναδημοσιεύουμε από το http://yiannismakridakis.gr/


*Υπενθυμίζεται, ότι πριν μερικούς μήνες, είχαν δημοσιευτεί σε ξένα ΜΜΕ, δύο επιστολές του Γιάννη Μακριδάκη, μία προς τους Γάλλους και μία προς τους Ευρωπαίους, οι οποίες βρήκαν άμεση ανταπόκριση από τον Philippe Murer του The forum democratique, όπως και από το Κίνημα της Νάντης: Par solidarité, je suis Grec aussi, όπως και από τον Jose Manuel Lamarque του Help the Greek People, αλλά και άλλων γνωστών ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης, όπως και του tvxs που τις δημοσίευσε πρώτο από τα Ελληνικά ΜΜΕ. Επίσης, μετά το… ολοκαύτωμα της Χίου, ξεκίνησε το πανελλαδικό Κινημα 18, με βασικό σκοπό την προστασία του φυσικού αλλά και πολιτιστικού πλούτου της χώρας μας.

Νιώθω, ότι ο λόγος του Μακριδάκη, αλλά και πολλών άλλων, μοιάζει, σήμερα, φωνή βοώντος εν τη ερήμω… μέχρι να φτάσει η μάχιμη διανόηση αυτού του τόπου -όση τουλάχιστον δεν την έχει καταπιεί το υπάρχον σύστημα- να συναντηθεί και να ενωθεί σε μια κοινή φωνή επικοινωνίας, προτάσεων αντίδρασης και αντίστασης, απέναντι στην καταστροφή και το ξεπούλημα της Ελλάδας που μπροστά στα μάτια μας βλέπουμε να συντελείται τα τελευταία χρόνια, ώστε να εκφραστεί το κοινό αίσθημα, μέσω ενός άρθρου – μηνύματος και προς το εσωτερικό αλλά και προς το εξωτερικό.

Γι’ αυτό, επαναλαμβάνω την συνεχή έκκληση για επικοινωνία σε πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών, μέσω του δημόσιου διαλόγου που ξεκίνησε από το 2010 να δημοσιεύεται στο tvxs, με στόχο ένα ανάλογο απόσταγμα, όχι μόνο για τον κοινό προβληματισμό (σαν brain storming) όπως και για τα κοινά αιτήματα και τις προτάσεις που προφανώς υπάρχουν, αλλά κυρίως για εκείνο που μπορεί να δημιουργηθεί από κοινού, ως σύνθεση απόψεων, για την έξοδο από την καταστροφική -πλέον- κρίση που βιώνουμε, με θύματα όχι μόνον αθώους πολίτες, αλλά και τo φυσικό περιβάλλον όσο και τον πολιτισμό της χώρας μας.

Νομίζω, σύμφωνα -τουλάχιστον- με όσα εκφράζουν από τα λεγόμενα τους, πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών, που ανταποκρίνονται εδώ και δύο χρόνια, μέχρι σήμερα, στον συγκεκριμένο δημόσιο διαλόγο, ότι υπάρχει ανάγκη να επικοινωνήσουμε την κοινή, αυτή, φωνή, με τη σύνταξη και ενός τέτοιου άρθρου. Συγχρόνως, υπάρχει ανάγκη και για έναν κοινό διαδυκτιακό τόπο, που το tvxs ανακοινώνει ότι προτίθεται να δημιουργήσει σύντομα.

Το υλικό, για τη ΣΥΝΘΕΣΗ, ενός τέτοιου κοινού… τόπου αλλά και κοινού λόγου, ήδη είναι εντυπωσιακό και συνεχώς εξελίσσεται. Αρκεί να το αξιοποιήσουμε…

Κρυσταλία Πατούλη
cpatouli@yahoo.gr

υγ: Διαβάστε στα γερμανικά τα σχόλια των γερμανών στο άρθρο: http://www.faz.net/aktuell/feuilleton/meine-krise-i-kurz-vorm-kannibalismus-11870845.html

 

Πώς να τιμήσει την ποίηση η νεκρή Ελλάδα; Του Γιάννη Μακριδάκη

Πως να τιμήσει την ποίηση η νεκρή Ελλάδα; Του Γιάννη Μακριδάκη

12:03, 21 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/88707

Παγκόσμια μέρα ποίησης σήμερα. Πως να την τιμήσει η νεκρή Ελλάδα; Η Ελλάδα που δέχεται επί του πτώματός της τις ορμητικές επιθέσεις των όρνεων από την Ευρώπη; 

Βουτούν κατά πάνω της για να κατασπαράξουν τον σωρό από σάρκες που δημιούργησαν με τις ανάλγητες πολιτικές εξαθλίωσης.

Βουνά, παραλίες, νησιά, ορυκτός πλούτος, αστικά τοπία ξεπουλιούνται σε επενδυτές και βιάζονται ασύστολα.

Παραβιάζονται οι περιβαλλοντικές νομοθεσίες που η ίδια η Ευρώπη θέσπισε για τα μέλη της.

Όπως ακριβώς αξίζει σε μια τριτοκοσμική αποικία.

Στην Χαλκιδική, στο Κιλκίς, στο Ελληνικό, στο Πεντελικό όρος, στην Κρήτη, στην Ικαρία, στη Χίο, στη Σκύρο, στη Μάνη, στην Εύβοια, παντού χαίνουσες πληγές. Πλήρης καταστροφή και βιασμός. Της φύσης και της ποιότητας ζωής των ανθρώπων. Με πρόφαση την ανάπτυξη και μάλιστα την «πράσινη».

Το ελληνικό τοπίο, τα σκληροτράχηλα βουνά και το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, που επί αιώνες ενέπνευσαν ποιητές, πεζογράφους, ζωγράφους και γλύπτες παραδίδονται στη βουλιμία των Ευρωπαίων κατακτητών.

Οι μοναδικοί ποιητές σήμερα είναι οι άνθρωποι που αντιστέκονται θέτοντας ακόμα και τα κορμιά τους μπροστά στις ερπύστριες της ισοπέδωσης.

Είναι γεμάτη ποιητές η Ελλάδα από τη Χαλκιδική ως την Κρήτη.
Ποιητές που «γράφουν» με το πάθος τους, την ψυχή τους, τον ιδρώτα τους, τους χτύπους της καρδιάς τους. Ποιητές που εκτιμούν την ομορφιά ολόγυρά τους, εμπνέονται από αυτήν και δίνουν όλο τους το είναι για να αποκρούσουν τους άρπαγες. Κινδυνεύοντας να σκοτωθούν ή να συλληφθούν διότι μάχονται και ζουν σε μια χώρα που κυβερνιέται από φιλοεπενδυτές και αναπτυξιολάγνους.
Σε μια χώρα που το μεγάλο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από σιωπηρούς νοικοκυραίους, το χείριστο είδος των πολιτών.

Οι μοναδικοί ποιητές της Ελλάδας σήμερα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης, τιμώντας τους προγόνους τους στην Τέχνη και την Τέχνη την ίδια. Υπερασπιζόμενοι την Έμπνευση.

Τους τιμώ, τους σέβομαι και τους ευχαριστώ από την καρδιά μου.
Γιάννης Μακριδάκης

Σχετικά Άρθρα:

Η Ευρωπη στα προθυρα της δικτατοριας _ L’Europe au bord de la dictature

Les Echos: Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας. Του Γιάννη Μακριδάκη

08:03, 13 Μαρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/87719

«Απευθύνομαι σε σας ως τελευταία ελπίδα αναμένοντας την ενεργοποίηση των δημοκρατικών αλλά και των ανθρωπιστικών σας αισθημάτων και την αντίδρασή σας με κείμενα αλλά και κινήματα, για να αλλάξει πορεία η Ευρώπη, η οποία, με απαρχή την Ελλάδα, κινείται ολοταχώς προς διακυβέρνηση από ολοκληρωτικά καθεστώτα» η Les Echos, μία από τις μεγαλύτερες καθημερινές οικονομικές εφημερίδες της Γαλλίας, που εκδίδεται από το 1908 στο Παρίσι, δημοσίευσε πρώτη, χθες, την ανοιχτή επιστολή με τίτλο «Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας» που υπογράφει ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης και η οποία έχει αποσταλεί προς δημοσίευση σε Μέσα Ενημέρωσης, Ημερήσιου, Περιοδικού και Ιντερνετικού Τύπου της Γαλλίας.

«Αξιότιμοι Γάλλοι συμπολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση,

απευθύνομαι σε σας όχι μόνο λόγω της Δημοκρατικής σας παράδοσης και των αγώνων σας για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και λόγω του ότι η χώρα σας και κάποιοι φωτισμένοι Γάλλοι του παρελθόντος, όπως ο Οκτάβιος Μερλιέ το 1945, αλλά και άλλοι πολλοί διάσημοι και άσημοι έσπευσαν να βοηθήσουν και να συνδράμουν Έλληνες πολίτες και αντιστασιακούς κατά τις δύσκολες εποχές του εμφυλίου (1946-49) και της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα(1967-73).

Απευθύνομαι σε σας με κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μου τα τελευταία δύο χρόνια με πρόφαση την οικονομική πολιτική για διέξοδο από την κρίση χρέους.

Απευθύνομαι σε σας ως τελευταία ελπίδα αναμένοντας την ενεργοποίηση των δημοκρατικών αλλά και των ανθρωπιστικών σας αισθημάτων και την αντίδρασή σας με κείμενα αλλά και κινήματα, για να αλλάξει πορεία η Ευρώπη, η οποία, με απαρχή την Ελλάδα, κινείται ολοταχώς προς διακυβέρνηση από ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Στην Ελλάδα αξιότιμοι Γάλλοι Ευρωπαίοι συμπολίτες νιώθουμε ότι ζούμε ήδη εδώ και πολύν καιρό υπό την διακυβέρνηση ενός δικτατορικού καθεστώτος.

Τα πολιτικά κόμματα και οι αντιπρόσωποί τους στη Βουλή εξελέγησαν από τις εκλογές του 2009, όταν η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ήταν εντελώς διαφορετική και τίποτε δεν έδειχνε ότι θα ακολουθήσουν όσα ζούμε σήμερα. Τα πολιτικά κόμματα, τα κόμματα εξουσίας δεν είπαν ούτε λέξη στους πολίτες περί οικονομικής κρίσης και χρέους στα προεκλογικά τους προγράμματα. Αντιθέτως, αναρριχήθηκαν στην κυβέρνηση με σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν».

Και μετά από λίγους μήνες, δίχως να έχουν την έγκριση των Ελλήνων πολιτών, έφεραν στη χώρα μας το ΔΝΤ και την Τρόικα υπογράφοντας το πρώτο Μνημόνιο.

Δεν θα σας κουράσω παρουσιάζοντάς σας καταστάσεις, γνώση των οποίων ήδη έχετε από εκτεταμένες αναφορές και ρεπορτάζ των μέσων ενημέρωσης. Θα σας πω μόνο ότι η αποτυχία του Μνημονίου οδήγησε την χώρα σε πολύ μεγάλη οικονομική ύφεση και την κοινωνία στην ανέχεια και την αποσύνθεση.

Κατόπιν αυτής της πρώτης πολιτικής εκτροπής, αφού το Μνημόνιο υπογράφηκε δίχως να έχει δώσει τέτοια εντολή ο Έλληνας πολίτης, ήρθε η δεύτερη, η πλέον προκλητική.

Παραιτήθηκε ο εκλεγμένος Έλληνας πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου και στη θέση του ανέλαβε κάποιος διορισμένος, ο Λουκάς Παπαδήμος, πρώην τραπεζίτης και στέλεχος της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας.

Η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου συνέχισε να θέτει εκβιαστικά διλήμματα στους Έλληνες πολίτες με στόχο την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο εξασφαλίζει δια παντός τους δανειστές της χώρας, εκχωρεί μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, εξαθλιώνει ακόμη περισσότερους Έλληνες πολίτες, εκποιεί τους εθνικούς πόρους και ταυτόχρονα ρίχνει σε ακόμη πιο βαθιά ύφεση την Ελλάδα, με όποιες συνέπειες έχει αυτό στην αποδιοργανωμένη κοινωνία της.

Παράλληλα, η μη εκλεγμένη αυτή κυβέρνηση, υιοθέτησε πρωτόγνωρη και αναίτια βία ενάντια σε όσους Έλληνες πολίτες προσπάθησαν κατά καιρούς να διαμαρτυρηθούν με συλλαλητήρια, φτάνοντας στο σημείο να γραφτεί στον Ευρωπαϊκό τύπο ότι στην Ελλάδα πλέον απαγορεύονται οι διαδηλώσεις.

Ταυτόχρονα με όλα όσα υπέγραψαν, εν αγνοία των Ελλήνων πολιτών στο Μνημόνιο 2, αποδέχτηκαν και τον όρο να εξασφαλιστεί Συνταγματικά η αποπληρωμή των δανείων της χώρας. Να αλλάξει δηλαδή το Ελληνικό Σύνταγμα υπέρ των δανειστών.

Οι εκλογές στην Ελλάδα, όποτε και αν γίνουν, είναι ένα ζήτημα άνευ ουσίας πλέον, διότι η παρούσα διορισμένη κυβέρνηση φρόντισε να καταστήσει τις επόμενες κυβερνήσεις δέσμιες των ήδη υπογεγραμμένων συμφωνιών. Δέσμευσαν δηλαδή τους Έλληνες πολίτες και την ελληνική κοινωνία για τουλάχιστον οκτώ χρόνια, έως το 2020, έτος κατά το οποίο, σύμφωνα με το πλέον αισιόδοξο σενάριο, το ελληνικό χρέος θα βρίσκεται στο 120% του ΑΕΠ, δηλαδή όσο ήταν και το 2009, τότε που έγιναν οι τελευταίες εκλογές.

Αξιότιμοι Γάλλοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,

εμείς οι Έλληνες υποφέρουμε ζώντας κάτω από την δικτατορική διακυβέρνηση των αγορών και το χειρότερο από όλα όσα βιώνουμε δεν είναι ούτε η φτώχεια, ούτε η εξαθλίωση αλλά η απελπισία για το λόγο ότι δεν μπορούμε να εκφραστούμε ως άνθρωποι και ως πολίτες. Είμαστε δέσμιοι όσων κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια τη χώρα, και οι οποίοι εδώ και δύο χρόνια έχουν αλλάξει προσωπείο, καμώνονται τους αγνούς, τους μεταρρυθμιστές, υπογράφουν κάθε σύμβαση και κάθε μνημόνιο που εξυπηρετεί τους δανειστές και χτυπούν ανελέητα με την αστυνομική καταστολή τους και με τα χημικά κάθε ειρηνικό διαδηλωτή που νιώθει να πνίγεται από τη συσσωρευμένη αδικία.

Ως τελευταία μου ελπίδα απευθύνομαι σε σας αξιότιμοι Γάλλοι Ευρωπαίοι συμπολίτες και σας καλώ να διαισθανθείτε το παρόν το δικό μας και το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης. Η Ελλάδα δεν είναι το θύμα. Είναι το πρώτο θύμα. Είναι το πείραμα. Εάν επιτευχθούν οι στόχοι, γεγονός που δεν απέχει πολύ από την πραγμάτωσή του, τότε η συνταγή θα μεταφερθεί και σε άλλες χώρες, με αποτέλεσμα η Ευρώπη των πολιτών να μετατραπεί σε Ευρώπη των εξαθλιωμένων οικονομικά και πολιτικά ανθρώπων.

Από την Ελλάδα, την κοιτίδα της Δημοκρατίας, από τη Χίο, το νησί που κατοικώ και βρίσκεται στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι από τα παράλια της Τουρκίας, εκπέμπω προς εσάς κραυγή με όλη τη δύναμη που μου έχει απομείνει και ζητάω τη βοήθειά σας διότι το παρόν μας εδώ είναι δίχως δικαίωμα πολιτικής έκφρασης και το μέλλον μας δεν υπάρχει.

Σας ευχαριστώ και ελπίζω στην βοήθειά σας ώστε να ακουστεί η φωνή μας και όλοι μαζί να παλέψουμε για μια Ευρώπη με επιτέλους ανθρώπινο πρόσωπο.»

Γιάννης Μακριδάκης
 

*L’Europe au bord de la dictature

«Chers Français et concitoyens Européens,

Je m’adresse à vous, pas seulement grâce à votre tradition démocratique et à vos combats pour les droits de l’homme, mais aussi parce que votre pays, et certains Français illuminés du passé, comme Octave Merlier en 1945, ainsi que beaucoup d’autres personnalités à la fois célèbres et anonymes se sont précipités pour soutenir et aider les citoyens grecs et les combattants de la résistance dans les moments historiques de la guerre civile (1946-1949) et de la dictature militaire en Grèce (1967-1973).

Je vous adresse un cri d’angoisse et d’indignation à cause de ce qui se passe dans mon pays ces deux dernières années sous le prétexte d’une politique économique qui vise à échapper à la crise de la dette.

Je m’adresse à vous en tant que dernier espoir en attendant d’activer vos sentiments démocratiques et humanitaires et de mobiliser votre réaction à travers des textes et des mouvements, afin de changer le parcours de l’Europe, qui, en commençant par la Grèce, se déplace tête baissée vers une gouvernance par des régimes totalitaires.

En Grèce, chers Français et concitoyens européens, on estime que nous sommes déjà depuis longtemps sous un régime dictatorial.

Les partis politiques et leurs représentants au Parlement, ont été élus en 2009, lorsque la situation politique en Grèce était complètement différente et rien ne préconisait ce que nous vivons aujourd’hui. Les partis politiques, les partis au pouvoir n’ont pas dit un mot aux citoyens sur la crise économique et la dette dans leurs programmes électoraux. En revanche, ils sont montés au gouvernement sous le slogan ‘De l’argent, il y en a’.

Et après quelques mois, sans avoir eu l’approbation des citoyens grecs, les partis au pouvoir ont amené notre pays au Fonds Monétaire International (FMI) et sous la tutelle de la Troïka en signant le premier Mémorandum (protocole du plan d’austérité).

Je ne vais pas vous ennuyer en vous présentant des circonstances, que vous connaissez déjà à travers les nombreuses références et reportages des médias. Je dirai seulement que l’échec du premier protocole d’austérité (Mémorandum 1) a conduit le pays dans une récession économique majeure et la société dans la pauvreté et la décadence.

Suite à cette première déviation politique, puisque le protocole a été signé sans que le citoyen grec ait donné son accord, une deuxième, plus provocante,  a suivi. Le Premier Ministre grec George A. Papandreou, élu en 2009, a démissionné et Lucas Papademos, ancien banquier et membre de la Banque centrale européenne, a été nommé Premier Ministre à sa place.

Un gouvernement non élu, sous la direction du Premier Ministre Lucas Papademos, a continué de poser des dilemmes de chantage aux citoyens grecs dans le but de signer un nouveau Mémorandum, qui rassure à jamais tous les prêteurs du pays, prévoit de céder une partie de la souveraineté nationale de la Grèce, appauvrit davantage les citoyens grecs, impose de vendre jusqu’à concurrence leurs ressources nationales en jetant le pays dans une récession encore plus profonde, avec toutes les conséquences que cela puisse apporter à la société désorganisée.

En parallèle, ce gouvernement non élu a adopté une violence inouïe et illégitime contre des citoyens grecs, qui, parfois à travers des rassemblements, ont tenté de protester.

En ayant tout signé à l’insu des citoyens grecs dans le Mémorandum 2, ce gouvernement non élu a accepté la condition de rassurer d’une manière constitutionnelle le remboursement de la dette. C’est-à-dire que ce gouvernement non élu a effectué le changement de la Constitution Grecque en faveur des prêteurs.

Les élections en Grèce, si elles ont lieu un jour, n’auront plus de sens, puisque le gouvernement nommé actuel a signé des accords engageant les futurs gouvernements. Ils ont donc engagé les citoyens grecs et la société grecque pendant au moins huit ans, jusqu’en 2020, année où, selon le scénario le plus optimiste, la dette grecque sera à 120% du Produit Intérieur Brut (PIB), telle qu’elle était en 2009, lors des dernières élections.

Chers Français et concitoyens Européens

Nous les Grecs, nous vivons sous le régime dictatorial des marchés, nous souffrons et le pire de tout ce que nous éprouvons n’est ni la pauvreté ni la misère, mais le désespoir car nous ne pouvons pas nous exprimer en tant qu’individus et en tant que citoyens. Nous sommes captifs de ceux qui ont régné pendant trente ans dans notre pays, qui ces deux dernières années, ont changé de masque, feignent d’être innocents, les réformateurs, signent tout contrat et mémorandum qui ne sert que les intérêts des prêteurs et battent impitoyablement chaque manifestant pacifique qui se sent étouffé par l’injustice accumulée, en employant la répression policière et ses armes chimiques.

Chers Français et concitoyens Européens, je vous demande de pressentir notre avenir commun et celui de l’Europe. La Grèce n’est pas la victime. Elle est la première victime. C’est un cobaye. Si les objectifs sont atteints, ce qui n’est pas loin de la réalisation, la formule sera appliquée à d’autres pays, ayant comme conséquence la transformation de l’Europe des citoyens à l’Europe des gens économiquement et politiquement misérables.

De la Grèce, berceau de la démocratie, de Chios, l’île où j’habite, qui se trouve à la frontière de l’Union européenne, en face de la côte Turque, j’émets un cri avec toute la force qui me reste et je demande votre aide parce que notre présent ici est privé de droit d’expression politique et notre avenir n’existe pas.

Je vous remercie et je compte sur votre aide pour faire entendre notre voix et ensemble nous pouvons enfin nous battre pour une Europe à visage humain.»

Yianis MAKRIDAKIS

(Traduction du Grec: Lazaros MAVROMATIDIS)

—-

L’écrivain Yianis Makridakis est né à Chios (Grèce) en 1971 et a étudié les mathématiques. Depuis 1997, il a fondé le Centre d’études Chiannes, afin de servir la recherche, l’archivage, l’étude et la diffusion des archives de Chios. Il organise les programmes de recherche et d’éducation du Centre, supervise les versions éditées et gère la revue trimestrielle “Pelinnaio”. Il a écrit les livres ‘Fil de fer tout le monde’ ‘Réfugiés et Soldats de Chios dans le Moyen-Orient: Témoignages 1941 – 1946’ (ed. Κ.Χ.Μ., Pelinnaio 2006, qui depuis 2010 est publié par le Centre) et ‘10,516 jours: Histoire moderne de Chios 1912 -1940’ récit historique (éd. Κ.Χ.Μ., Pelinnaio 2007). Son premier roman ‘Un étain et demi’ (ed. Hestia 2008) a été traduit en turc. D’autres ouvrages sont: ‘La poche droite de l’ornement’ 2009 (roman), ‘La laine de la lièvre’ 2010 (roman), ‘Soleil avec des dents’ 2010 (roman), ‘La Chute de Kostantia’ 2011 (roman), tous édités par Hestia. En outre, il écrit occasionnellement des articles qui sont publiés dans les médias imprimés et électroniques.

Άλλες δημοσιεύσεις στον Γαλλικό Τύπο, μέχρι στιγμής:

Αναδημοσιεύσεις στον Ελληνικό τύπο:

Δεν θα υποκυψουμε! Του Γιαννη Μακριδακη

Δεν θα υποκύψουμε! Του Γιάννη Μακριδάκη

09:01, 01 Ιαν 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/80692

Αποχαιρέτισα το 2011 κάνοντας επίσκεψη σε έναν αγαπημένο μου φίλο ο οποίος γεννήθηκε το 1916. Τον βρήκα να κάθεται σ’ ένα σκαμνί δίπλα στο τζάκι του σπιτιού του και να κοιτάζει τις φλόγες. Οι κόρες των ματιών του ίσα που φαινότανε μέσα από τα χοντρά γυαλιά του αλλά με γνώρισε αμέσως μόλις μπήκα στο σπίτι και φώναξα το όνομά του για να μην τρομάξει.

Μεγάλος αγωνιστής ο μπάρμπα Στέλιος. Στρατό στο αλβανικό, ξανά στρατό στη Μέση Ανατολή, σύρματα στο Ντεκαμερέ κι ύστερα Αη Στράτη και Μακρονήσι, κοντά είκοσι χρόνια βασανισμένος από την εξουσία και όλα τα υπόλοιπα από την κοινωνία. Δαχτυλοδειχτούμενος αριστερός ανάμεσα σε ανθρώπους αμόρφωτους, έρμαια κάθε λογής προπαγάνδας και προκατάληψης.

Έμαθα πως πήρες το περιβόλι του τάδε, μου είπε γελώντας μόλις έκατσα πλάι του. Χάρηκα μόλις το ‘μαθα πως το πήρες εσύ. Αυτός ήτανε σκληρός άνθρωπος. Στην Πείνα πουλούσε ένα ζευγάρι λαστιχένιους πάτους των παπουτσιών και έπαιρνε 28 οκάδες λάδι. Μαυραγορίτης, έτσι τα ‘καμε τα λεφτά και την περιουσία. Και εμένα μου λεγε, Στέλιο, εγώ τα λεφτά τα καμα με τον ίδρο μου, δεν είμαι εγώ κουμουνιστής σαν εσένα. Σφούγγιξε με τον αντίχειρα το μέτωπό του ο μπάρμπα Στέλιος γέρνοντας λίγο το κεφάλι δεξιά για να μου δείξει ακριβώς την κίνηση και το ύφος του τότε συνομιλητή του.

Ύστερα, συνέχισε, όταν έχτιζε το σπίτι του, είχε πάρει εργολάβο τον αδερφό μου. Και του είπα λοιπόν του αδερφού μου να τον ρωτήσει μήπως μπορώ να πάω να δουλέψω κι εγώ στην οικοδομή επειδή χρειαζόμουνα μεροκάματα για να ταίσω τα παιδιά μου. Τον ρωτάει λοιπόν τον αδερφό μου σαν του το πε, αυτός είναι κουμουνιστής, εγγυάσαι εσύ για αυτόν;  Εγγυήθηκε λοιπόν ο αδερφός του ο Παναγής και δούλεψε μεροκάματο στο γιαπί ο Στέλιος. Κι ο Παναγής ήτανε στον Άη Στράτη και στη Μακρόνησο αλλά τον θεωρούσανε δευτέρας τάξεως κουμουνιστή, πιο ακίνδυνο διότι δεν είχε κάνει στα Σύρματα όπως ο άλλος. Τον Στέλιο τον είχανε για κομουνιστική αυθεντία!

Και κοίτα πως τα φερε η ζωή, μου λέει μετά γελαστός πάλι. Να τη διαφυλάει ως κόρη οφθαλμού την περιουσία του, να γδέρνει τον κόσμο για να την αβγατίσει και μόλις τα ‘κλεισε τα μάτια του, την πουλήσανε οι απόγονοι, τη διασκορπίσανε, και έτυχε να το πάρεις εσύ το περιβόλι! Αν γινότανε τώρα να αναστηθεί και να το ‘βλεπε αυτό το πράμα, θα ξαναπέθαινε αμέσως! Πως πήγε το πιο καλό του περιβόλι σε έναν αριστερό! Δε μπορούσε να συγκρατήσει τα γέλια του ο Στέλιος καθώς τα λεγε αυτά και τα άφησε να ξεχυθούνε γάργαρα, έλαμπε ευχαριστημένη η φάτσα του μπρος στο τρέμουλο της φωτιάς.

Όση ώρα τα λεγε αυτά, εμένα το μυαλό μου έτρεχε στις σύγχρονες «αγορές» που κυβερνάνε με τον ίδιο κι απαράλλαχτο τρόπο τον κόσμο σήμερα. Που ξεζουμίζουνε λαούς ολόκληρους για να αβγατίσουνε τα κέρδη τους. Στις «αγορές» που πίσωθέ τους κρύβονται άνθρωποι, άπληστοι, αμόρφωτοι άνθρωποι, άνθρωποι αλαζόνες που δεν έχουνε καταλάβει τίποτα από τη μικρότητά τους, ούτε καν την πνοή τους που τους ορίζει και μια των ημερών θα πάψει αλλά ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από αυτούς.

Εκεί τώρα να σπέρνεις, να βάζεις κήπους, σοβάρεψε απότομα ο μπάρμπα Στέλιος και μου διέκοψε τις σκέψεις, με προσγείωσε πάλι μπρος στο τζάκι του. Είδες τι μας έχουνε κάνει; Κατοχή έχομε πάλι, θα ρθει και πείνα όπου να ‘ναι. Εγώ συμφωνούσα αμίλητος. Αλλά εμείς δεν θα υποκύψομε, μου είπε με φωνή που έγινε ξαφνικά στεντόρια, σαν να βγήκε μέσα από τις πέτρες του τζακιού ένιωσα. Μπορεί να μην έχουμε να φάμε αλλά δεν θα υποκύψομε. Λάμψανε τα μάτια του. Η ψυχή του το λεγε ακόμα. Θα τρώμε χόρτα και ρίζες άμα χρειαστεί, αλλά δεν θα υποκύψομε, ξανάπε για τρίτη φορά, θα αγωνιστούμε. Σταμάτησε και με κοίταζε μες στα μάτια κάτω από τα χοντρά του γυαλιά.

Nαι μπάρμπα Στέλιο, δεν θα υποκύψουμε, είπα. Δεν θα μας στείλουνε αυτοί ούτε στο ψυχιατρείο ούτε στον τάφο.

Ε, στο ψυχιατρείο, μπορεί να πάνε κάποιοι από μας, ανταπάντησε σε τόνο χαμηλό, συνωμοτικό, και αναστέναξε προβληματισμένος. Μάλλον γύρισε η σκέψη του πίσω. Διότι τα μάτια του καρφώθηκαν στις φλόγες και δεν ξαναμίλησε. Αναθυμόταν μάλλον τους συντρόφους του στο Μακρονήσι, που τρελαθήκανε από το ξύλο το ανελέητο των ΕΣΑτζήδων. Μου τις είχε διηγηθεί αυτές τις ιστορίες αμέτρητες φορές στο παρελθόν.

Σηκώθηκα να φύγω αργά αργά μιας και ταξίδευε το μυαλό του.

Χαιρετηθήκαμε με μια απλή ευχή. Να ξαναβρεθούμε σύντομα. Τίποτ’ άλλο.

Γιάννης Μακριδάκης

http://yiannismakridakis.gr/

Tagesspiegel: Ο κανιβαλισμός δεν είναι μακριά. Του Γιάννη Μακριδάκη

tvxs.gr _Tagesspiegel: Ο κανιβαλισμος δεν ειναι μακριά. Του Γιαννη Μακριδακη

In Ruinen. Dieses Dorf auf Chios ist verlassen, seit dem Krieg mit den Türken 1822. Quelle: Foto: LAIF

«Πώς το κράτος κλέβει τους πολίτες του και η Ευρώπη προσπαθεί να σώσει το τομάρι της». Το άρθρο του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη που δημοσιεύεται σήμερα στο tvxs, κυκλοφόρησε την Τρίτη με παρόμοιο υπότιτλο στην γερμανική εφημερίδα «Der Tagesspiegel» στο  πρωτοσέλιδο του Kultur. Η ενημέρωση για τη δημοσίευση έγινε κατόπιν επικοινωνίας της Κρυσταλίας Πατούλη με τον κ. Ελευθέριο Οικονόμου από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού στο Βερολίνο*.

«Πριν από πενήντα χρόνια ο άνθρωπος που έμενε στο σπίτι το οποίο τώρα διαβιώ, στο χωριό Βολισσός της Χίου, ενός νησιού στην άκρη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απέναντι από τη Σμύρνη της Τουρκίας, έκανε πάρα πολλές δουλειές για να ζήσει. Καλλιεργώντας τη γη του και εκμεταλλευόμενος τα ζωντανά του εξασφάλιζε το καθημερινό φαγητό της οικογένειάς του και δυο τρεις φορές το χρόνο προγραμμάτιζε από καιρό πριν το μεγάλο ταξίδι. Φόρτωνε δυο μουλάρια με διάφορα προιόντα μεταξύ των οποίων κάρβουνα και ρακί παραγωγής του, καβαλούσε κι αυτός τον γάιδαρο και ξεκινούσε μέσα από τα μονοπάτια των βουνών για να φτάσει στην πρωτεύουσα Χίο, να πουλήσει την πραμάτεια του και να δει το χρώμα του χρήματος που του ήταν αναγκαίο κάποιες φορές και έπρεπε να το ’χει. Οι εποχές που υπήρχαν ληστές και πειρατές στο διάβα των ανθρώπων ήτανε πλέον περασμένες ανεπιστρεπτί. Ο μόνος φόβος που του είχε απομείνει ήτανε το Κράτος. Συνήθως τα ξυλοκάρβουνα και το ρακί ήτανε λαθραίας παραγωγής, λίγες οκάδες όλα κι όλα, μη φανταστείτε, αλλά δίχως άδεια νόμιμη κι αυτό ήτανε αιτία αρκετή για να χει ο άνθρωπος μπλεξίματα. Έτσι η διαδρομή προς την πρωτεύουσα γινότανε μετά φόβου Θεού και με πολλές προφυλάξεις. Στις διασταυρώσεις των μονοπατιών με τον αμαξωτό τη στήνανε πότε πότε οι χωροφύλακες και κάνανε έλεγχο στα κοφίνια, ενώ στο μοναδικό καφενείο που συναντούσε κατά την εννιάωρη οδοιπορία του και περνούσε από κει για να δροσιστεί τα καλοκαίρια ή να ζεστοκοπηθεί λιγάκι τους χειμώνες, συνήθως ήταν στρατοπεδευμένοι δασονόμοι και ψάχνανε για το παράνομο κάρβουνο. Η κυρά Άννα η καφετζού κάθε φορά που ήτανε η εξουσία, χωροφυλάκοι ή δασικοί, να τρωγοπίνει μες στα πόδια της και να χει στημένο καρτέρι, ανέβαινε στο τσαρδί του καφενείου και άπλωνε ένα λευκό σεντόνι, δήθεν να στεγνώσει η μπουγάδα και με τον τρόπο αυτό ειδοποιούσε τους οδοιπόρους, μαζί και τον δικό μου, ότι στο μαγαζί της βρίσκεται το Κράτος, οι λήσταρχοί του, να κάνουν κράτει στο διάβα τους τους ειδοποιούσε, να περιμένουν πότε θα κατέβει το σεντόνι ή να αλλάξουνε ρότα, να τραβήξουνε από άλλο μονοπάτι κατά την πρωτεύουσα, να μην περάσουνε ούτε απ’ έξω από το καφενείο της.

Έτσι γινότανε οι δουλειές, αυτή ήτανε η ζωή τότε. Μεγάλες οι δυσκολίες του βίου, μικρές οι ανομίες και ένα κράτος μπαμπούλας να απειλεί καθημερινά με πρόφαση αυτά τα μικροαδικήματα που τότε ήτανε τεράστιας σημασίας. Αυτή ήτανε και η πορεία των χωρικών προς την πρωτεύουσα. Τέλος, αυτό ήτανε και το πιο μεγάλο ταξίδι του βίου τους. Από το χωριό προς την πόλη της Χίου. Διότι μακρύτερα δεν πηγαίνανε, δεν είχανε λόγο κανέναν για να πάνε. Όλα τα βρίσκανε στην πρωτεύουσα, εννιά ώρες δρόμο μακριά από το σπιτικό τους, ακόμα και τον μπελά τους βρίσκανε αφού δεν ήτανε λίγες οι φορές που πέφτανε πάνω στις κακοτοπιές. Που το Κράτος τούς συλλάμβανε, τους έχωνε στο αυτόφωρο και στο τέλος τους έκοβε βαριά και δυσβάσταχτα πρόστιμα διότι αυτός ήτανε ο μοναδικός του στόχος. Να μαζέψει χρήμα. Το Κράτος λοιπόν ήτανε ο μεγάλος τους φόβος, ο μοναδικός τρόμος της διαδρομής, ο τελευταίος λήσταρχος.».

Το άρθρο συνεχίζει:

«Σήμερα, μισόν αιώνα μετά, πολλά έχουν αλλάξει. Ο σύγχρονος ένοικος του παλαιού πέτρινου σπιτιού στο οποίο διαβιώ στη Βολισσό της Χίου, εγώ δηλαδή, έχει άλλες ανέσεις στην καθημερινότητά του. Έχει ηλεκτρικό ρεύμα και διαδίκτυο, δεν χρειάζεται να καταφεύγει σε μικροπαρανομίες φτιάχνοντας ξυλοκάρβουνα και ρακί λαθραία για να ζήσει. Καλλιεργεί όμως κι αυτός τη γη για να χει την τροφή του και γράφει βιβλία για να βλέπει το χρώμα του χρήματος που είναι σήμερα απόλυτα απαραίτητο, όχι όπως τότε. Με το αυτοκίνητό του πηγαίνει σε μία ώρα στην πόλη αλλά η πόλη δεν είναι η πρωτεύουσα πλέον. Η πρωτεύουσα είναι πάλι εννιά ώρες μακριά (υπό τις πιο ευνοϊκές συνθήκες) και πρέπει να πάρει δυο αεροπλάνα για να φτάσει ως εκεί. Έφτασε σαράντα χρονών κι ακόμα στην πρωτεύουσα δεν έλαχε να πάει, δεν είχε λόγο ως τώρα. Μα να που η ώρα έφτασε. Ένα βιβλίο του παρουσιάζεται και είναι καλεσμένος. Θα πάει στο Βερολίνο, στην πρωτεύουσα. Πέντε μήνες πιο νωρίς άρχισε να προετοιμάζει κι εκείνος το ταξίδι του. Όπως ο παλιός ένοικος του σπιτιού του. Έκλεισε εισιτήρια, έκανε συνεννοήσεις για τα ξενοδοχεία και κανόνισε τα ραντεβού του για τις όποιες συναντήσεις του εκεί. Όταν τα τέλειωσε όλα αυτά ησύχασε και περίμενε απλά πότε θα έρθει η μέρα της αναχώρησης. Ο φόβος όμως και αυτού παρέμεινε ένας και μοναδικός. Ο ίδιος, απαράλλαχτος, ο παλιός φόβος. Ο μοναδικός λήσταρχος που καραδοκεί ακόμα, όχι πια στη διαδρομή διότι τα μέτρα ασφαλείας στα αεροδρόμια είναι σύγχρονα και δρακόντεια, αλλά μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Και αποδείχτηκε για άλλη μια φορά βάσιμος αυτός ο διαρκής και αναλλοίωτος μισόν αιώνα τώρα φόβος. Μέχρι να ‘ρθει η ώρα της αναχώρησής του βρέθηκε πέντε φορές αντιμέτωπος με τον λήσταρχο που του ’χε στημένο καρτέρι τρωγοπίνοντας, και τις πέντε φορές το πλήρωσε πολύ ακριβά. Έκτακτες εισφορές, φόρος ακίνητης περιουσίας (για το παλαιό πέτρινο χωριατόσπιτο) και στο τέλος, τρεις μέρες πριν την αναχώρηση, ένας αβάσταχτος και εκβιαστικά συνδεδεμένος με τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ειδικός φόρος ακινήτου (ναι, για το παλαιό πέτρινο σπίτι στο χωριό) για να τον πληρώσει αναγκαστικά, να μη μείνει δίχως ρεύμα μες στο καταχείμωνο που έρχεται. Διότι δεν σκοπεύει να μείνει εσαεί στην πρωτεύουσα, θα επιστρέψει πάλι στο χωριό μετά από λίγες μέρες.


Στο Βερολίνο η κυβέρνηση μετράει αριθμούς, δείκτες, στατιστικά στοιχεία
και λέει το χρέος είναι τόσο, τόσο το έλλειμμα, τόσο τοις εκατό επί του ΑΕΠ και δίνει εντολές. Οι τοπικοί του χωροφύλακες τις εκτελούν φοβισμένοι να μη χάσουν τις θέσεις τους, να μην απολυθούν, και στήνουν, τρωγοπίνοντας πάντα οι ίδιοι, καρτέρια στις ζωές μας. Και έχουν αποθρασυνθεί τόσο που φτάνουν στο σημείο να μας στερούν με αναλγησία πρωτογενείς κοινωνικές παροχές για να μας κάνουν να πληρώσουμε από αυτά που δεν έχουμε. Και οι ίδιοι βέβαια, αυτοί που φορτώνανε επί τριάντα χρόνια το χωριό μας με χρέη για να κάνουνε πολιτική και να νέμονται καρέκλες και εξουσίες, συνεχίζουν να πράττουν ακριβώς τα ίδια βολεύοντας το βαθύ τους κόμμα, αυτό που τους κρατάει στην εξουσία κι έτσι το καλάθι είναι δίχως πάτο. Όσα και να ρίχουν μέσα με τη βία οι χωρικοί, όλα πάνε χαμένα. Τα χρέη ολοένα μεγαλώνουν η πρωτεύουσα μετράει νούμερα και απαιτεί να έρθουνε στα ίσα τους οι δείκτες, συνεχίζει να δίνει εντολές και να απειλεί, οι τοπικοί λήσταρχοι όμως συνεχίζουν αδιάκοπα να μπεκρουλιάζουν με τις παρέες τους στις ταβέρνες και να γραπώνουν όποιον περάσει, να του βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό και να του λένε πλήρωσε. Πλήρωσε τα χρέη που δεν έχουν τελειωμό. Ώσπου, μια μέρα η κυβέρνηση της πρωτεύουσας βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει συνεχώς κι έχοντας κανονίσει τα του οίκου της η ίδια, θα πάρει απόφαση να κόψει τον ομφάλιο λώρο με κείνο το αδιόρθωτο χωριό της επικράτειας, να το αφήσει στη μοίρα του κι έτσι να φάει ο ένας τον άλλον διότι θα είναι πλέον όλοι πάμφτωχοι εκτός από τους λήσταρχους και την παρέα τους που έχουν προνοήσει από χρόνια πολλά πριν.

Στην Ελλάδα ο κανιβαλισμός δεν είναι μακριά, έχει ήδη δείξει τα πρώτα του σημάδια. Και αυτό θα γενικευτεί και θα έχει αλυσιδωτές συνέπειες για όλη την Ευρώπη. Την Ευρώπη που είναι απολύτως υπεύθυνη για όσα συμβαίνουν και για όσα τραγικά έρχονται. Μια Ευρώπη που εδώ και δεκαετίες έχει μοναδικό προσανατολισμό της το χρήμα. Που περνάει κρίση αξιών και ήθους, που έχει ξεχάσει προ πολλού τον Άνθρωπο. Που συναγωνίζεται σε κυνισμό, αναλγησία και απανθρωπιά το υπερατλαντικό μοντέλο. Μια Ευρώπη άξια της μοίρας της.».
Γιάννης Μακριδάκης

*Υπενθυμίζεται ότι ο Γιάννης Μακριδάκης, βρίσκεται στο Βερολίνο ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στα πλαίσια της σειράς πολιτιστικών εκδηλώσεων της «Europa literarisch» (Λογοτεχνική Ευρώπη). Στην συγκεκριμένη διοργάνωση διεξάγονται σειρά παρουσιάσεων βιβλίων και συγγραφέων από όλες τις χώρες, επιλέγοντας κάθε μήνα έναν λογοτέχνη από διαφορετική χώρα της Ευρώπης. Το μυθιστόρημά του συγγραφέα που παρουσιάστηκε είναι το «Ήλιος με δόντια» των εκδόσεων της Εστίας.

——>

20.09.2011 11:08 UhrVon Giannis MakridakisKommentare: 5

Schuldenmisere » In Griechenland ist der Kannibalismus nicht mehr weit»

In Ruinen. Dieses Dorf auf Chios ist verlassen, seit dem Krieg mit den Türken 1822. Quelle: Foto: LAIF
In Ruinen. Dieses Dorf auf Chios ist verlassen, seit dem Krieg mit den Türken 1822. – Foto: LAIF

Der griechische Romancier Giannis Makridakis erläutert wie sein Staat die Bürger ausräubert und Europa seine Haut zu retten versucht.

Vor fünfzig Jahren lebte in dem Haus, in dem ich jetzt wohne, im Dorf Volissós auf Chios, einer Insel gegenüber dem türkischen Izmir am äußersten Rand der EU, ein Mensch, der sehr viele Arbeiten zu verrichten hatte, um zu überleben. Mit der Bestellung der Erde und dem Nießbrauch seines Viehs verschaffte er der Familie die tägliche Nahrung, und zwei, drei Mal im Jahr plante er schon lange im Voraus eine große Reise. Dann belud er zwei Maultiere mit allen möglichen Erzeugnissen, darunter selbst hergestellte Holzkohlen und Raki, stieg auf seinen Esel und machte sich auf den Weg über die Bergpfade bis zur Hauptstadt von Chios, um die Waren zu verkaufen und die Farbe des Geldes zu sehen, das er manchmal benötigte und deshalb beschaffen musste.

Die Zeiten, in denen man unterwegs auf Räuber und Piraten traf, waren unwiderruflich vorbei. Die einzig verbliebene Angst war die vor dem Staat. Holzkohle und Raki waren gewöhnlich schwarz gebrannt, alles in allem zwar bloß ein paar Kilo, aber eben ohne legale Genehmigung, und das war Grund genug, dass dieser Mensch in arge Bedrängnis kommen konnte. Und so vollzog sich der Ritt in die Hauptstadt unter Furcht und Zagen und zahlreichen Vorsichtsmaßnahmen. Wo die Pfade die größeren Straßen kreuzten, lauerten immer wieder Gendarmen und kontrollierten die Körbe, und das einzige Kafenion auf dem neunstündigen Weg, das er ansteuerte, um sich im Sommer ein bisschen zu erfrischen und im Winter ein bisschen aufzuwärmen, wurde häufig von Forstbeamten belagert, die nach illegaler Holzkohle fahndeten.

Wenn die Obrigkeit, sprich Gendarmen und Förster, der Wirtin mit ihrer Völlerei dazwischenkam und im Hinterhalt lag, ging Frau Anna immer in ihre Hütte und hängte ein weißes Laken hinaus, als ob sie Wäsche trocknen wollte; so signalisierte sie den Reisenden – und damit auch meinem –, dass sich der Staat in ihrem Lokal befände, das heißt, seine Räuber und Wegelagerer, und rief sie auf, geduldig zu warten, bis das Laken wieder weg war, oder eine andere Route zu nehmen, einen anderen Pfad zur Hauptstadt, und nicht einmal außen am Kafenion vorbeizureiten.

So war also damals die Arbeit, das war das Leben. Die Mühsal des Lebens war groß, die Gesetzesverstöße klein, und dazu kam ein Staat, der einen unter dem Vorwand dieser kleinen Vergehen täglich bedrohte, die damals eine Riesenbedeutung hatten. Und so war es mit der Reise der Dörfler in die Hauptstadt. Denn weiter reisten sie nicht, es gab dazu keinen Grund. In der Hauptstadt, neun Stunden von ihrem Wohnsitz entfernt, war für sie alles zu finden, auch der Ärger, es kam ja nicht selten vor, dass sie Scherereien hatten. Dass der Staat sie auf frischer Tat ertappte und festnahm und ihnen am Schluss harte Geldstrafen auferlegte, denn das war sein einziges Ziel: Geld einzusammeln. Der Staat, das war also die große Angst, der einzige Schrecken der Route, der letzte Räuberhauptmann.

Gehen Sie auf die nächste Seite und erfahren Sie dort etwas über die heutige Situation der Griechen.

—->

Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργανώνει τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελείται τις εκδόσεις του και διευθύνει το τριμηνιαίο περιοδικό “Πελινναίο”. Έχει γράψει τα βιβλία “Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946″ (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006) και “10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940″, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007), το πρώτο μυθιστόρημά του “Aνάμισης ντενεκές” (Eστία 2008) κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά, “Η δεξιά τσέπη του ράσου”, νουβέλα (Εστία 2009), “Ήλιος με δόντια”, μυθιστόρημα (Εστία 2010), “Λαγού μαλλί”, νουβέλα (Εστία 2010), “Η άλωση της Κωσταντίας”, μυθιστόρημα (Εστία 2011), “Το ζουμί του πετεινού”, νουβέλα (Εστία 2012).