Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί. Sigmund Freud

«Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί»

Αυτό το υπέροχο όσο και γενναίο συμπέρασμα του Φρόυντ, συμβαίνει όντως, γιατί το έργο είναι πιο μπροστά από κάθε καλλιτέχνη, που το δημιούργησε γιατί άφησε να πάρουν σάρκα και οστά -είτε με την ποίηση, είτε με την ζωγραφική, κλπ- τα όποια ασυνείδητα απωθημένα του, κατά το πλείστον άθελά του.

Διότι, κάνουμε έργο ότι δεν απωθούμε... Αν αυτό γίνει επίγνωση -κάτι που ο Φρόυντ πάλεψε όσο λίγοι- τότε η τέχνη θα μπορούσε να απογειωθεί και να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερα, ουσιαστικότερα όσο και βαθύτερα αριστουργήματα.

Γι αυτό μίλησε επισταμένως η Άλις Μίλερ, όπως έχω ξαναπεί, μέσα από έρευνες δεκαετιών:

«Κατά τη γνώμη μου, αν δεν έχουμε συνείδηση τι μας συνέβη κατά τα πρώτα στάδια της ζωής μας, όλη η υπόθεση του πολιτισμού δεν ειναι παρά μια φάρσα. Οι συγγραφείς θέλουν να γράφουν καλή λογοτεχνία, αλλά ΔΕΝ αναζητούν την ασυνείδητη πηγή της δημιουργικότητάς τους, την έντονη επιθυμία τους για έκφραση και επικοινωνία. Οι περισσότεροι φοβούνται μήπως χάσουν την ικανότητά τους. Παρόμοιο φόβο διακρίνω και σε πολλούς ζωγράφους, ακόμα και σε αυτούς που (κατά τη γνώμη μου) στους πίνακές τους εκφράζουν σαφώς τους ασυνείδητους φόβους τους, όπως παραδείγματος χάρη στον Φράνσις Μπέικον, στον Ιερώνυμο Μπος, στον Σαλβαδόρ Νταλί και σε πολλούς ακόμα σουρεαλιστές. Με το έργο τους επιζητούν βέβαια την επικοινωνία, αλλά σε ένα επίπεδο που να υπηρετεί ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ – και αυτήν την κατάσταση την ονομαζουν τέχνη.» (Η άρνηση να μάθουμε)

Αλλά όλα αυτά, θα κατανοηθούν περισσότερο μάλλον από τις επόμενες γενιές…. Οι δικές μας ακόμη, θεωρούν το ασυνείδητο, ως το μεγαλύτερο ταμπού, ακόμα και στον 21ο αιώνα, αγνοώντας τον θησαυρό του.

Υγ. Περισσότερα στο σεμινάριο «Αφήγηση Ζωής»

Advertisements