Τί θάνατος! Τί ευκαιρία! Τί έκπληξη!

the piano

Η φύση είναι μόνιμα σε κρίση. Και κρίση σημαίνει αλλαγή. Άρα, η φύση είναι συνεχώς σε αλλαγή, αλλά ζει και με συνέπεια. Έχει σταθερές αξίες, που τις υπαγορεύει η ζωή της. Τίποτα δεν είναι στατικό.
Αυτό είναι η ζωή, αυτό είναι και η φύση, και αυτό θα έπρεπε να είναι και ο άνθρωπος που “ζει” μέσα σ’ αυτήν.
Αλλά ο άνθρωπος συνήθως θέλει τα δεδομένα… Θέλει κάθε μέρα να περνάει και να μη ζει την αλλαγή της φύσης, την κρίση της φύσης (και της φύσης του), αλλά να κοιμάται και να ξυπνάει στα ίδια, στα “καλά και συμφέροντα”.
Αλλαγές μόνο επιφανειακά. Ούτε μέσα του ούτε στο περιβάλλον του.

Κι αλλάζει μόνο αν αναγκαστεί.

Κι όταν αλλάζει ο άνθρωπος, κάνει πρώτα μια βουτιά προς τα πίσω, σαν να παλιμπαιδίζει ιστορικά, και μετά κάνει ένα βηματάκι μπροστά. Αν επιβιώσει. Ότι επιβιώσει.

Κάθε αλλαγή έχει το τίμημά της. Κάτι πρέπει να πληρώσεις. Χάνεις το παλιό μέσον που με αυτό εκφραζόσουν και ζούσες. Μένεις αναγκαστικά στο κενό, σαν άστεγος. 
Δημιουργείς αναγκαστικά καινούργιο.

Πρέπει να αποχαιρετίσεις το παλιό, πρέπει να το πενθήσεις, πρέπει να αναστηθείς μέσα στο καινούργιο.

Θέλει βουτιά στα βαθιά, θάνατο, έκπληξη.

Αυτό «λέει» και η ηρωίδα της ταινίας The Piano όταν καταφέρνει να αναδυθεί από το βυθό:  What a death! What a chance! What a surprise! My will has chosen life! Still it has had me spooked and many others besides!

Τι θάνατος! Τι  ευκαιρία! Τι έκπληξη! H θέλησή μου επέλεξε τη ζωή!

Ποιός αντέχει τη βουτιά, το θάνατο, την έκπληξη, κι ότι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά;

Ποιός θέλει να ζήσει; Αυτός μόνο αλλάζει…