Ο μπαμπάς μου

Ο μπαμπάς μου

Με έμαθε να βοηθάω, να θέλω να είμαι χρήσιμη, να εργάζομαι για ότι κερδίζω (θυμάμαι, με έβαζε να μαζεύω τις κλωστές που έπεφταν κάτω, όταν έραβε η μαμά μου, και κεινος ήταν άρρωστος και δεν μπορούσε να τη βοηθήσει. Μού λεγε, αν τις μαζέψεις όλες, θα σου δώσω… λεμονόκουπα με ζάχαρι!
Με έμαθε να αγαπάω τη φύση και τα ζώα (ειδικά τα σκυλάκια), να σέβομαι το περιβάλλον που ζω (κρατούσε ακόμα και ένα μικρό χαρτάκι για χιλιόμετρα στα χέρια του, περπατώντας στο δρόμο, μέχρι να βρει κάδο για να το πετάξει).
Με έμαθε να αγαπάω την οικογένειά μου και να χαίρομαι τη ζωή (κάθε σαββατοκύριακο έπαιρνε τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του και μας πήγαινε εκδρομή στην εξοχή, με φαγητό που μαγειρεύαμε φυσικά… από το σπίτι)
Με έμαθε να αγαπάω τη μουσική (έπαιζε φυσαρμόνικα, και είχε πικ άπ με πολλούς ξένους και ελληνικούς δίσκους, από κλασσική μουσική, ελληνική, λαϊκά, αλλά και πολλά ξένα, ισπανική, ιταλική μουσική και κυρίως, θυμάμαι, το αρίβεντέρτσι ρόμα… )
Λάτρευε την πατρίδα του και δεν ήταν φανατικός με κανένα κόμμα – δεν ήταν αριστερός αντίθετα με μένα (ήταν πιλότος στην πολεμική αεροπορία και μετά στην πολιτική)
Του άρεσε να ντύνεται πάντα τέλεια (όπως και η μαμά μου) – αν και δεν είχε καθόλου χρήματα.
Όταν έβγαζε τα παπούτσια του τα γυάλιζε και τους έβαζε καλαπόδια πριν τα βάλει στην παπουτσοθήκη.
Μας έπαιρνε τα πιο περίεργα παιχνίδια – όπως ένα αεροπλανάκι που πέταγε! που ήταν πολύ σπάνιο να τα βρεις εκείνο τον καιρό.
Ήξερε τα πάντα από μαστορέματα και όλα τα εργαλεία του τα είχε σε ένα ντουλάπι, στη σειρά, γυαλισμένα και καθαρά σαν χειρουργικά εργαλεία.
Με απίστευτη τάξη είχε και όλα τα ρούχα του στη ντουλάπα.
Με έμαθε να αγκαλιάζω, να εκφράζω την αγάπη μου, να ζητάω αυτό που θέλω, να αγωνίζομαι γι’ αυτό που θέλω.
Με έμαθε να είμαι ρεαλίστρια, να ζητάω το αδύνατο (αφού ο ίδιος κατάφερε να γίνει πιλότος πηγαίνοντας κόντρα στον πατέρα του, και μην έχοντας φράγκο, να παντρευτεί την γυναίκα που ερωτεύτηκε περισσότερο, και την έστεινε έξω από το σπίτι της για δύο μήνες, μέχρι να την πείσει να τα φτιάξουν, και μετά να τον παντρευτεί και να κάνει παιδιά μαζί της παρόλο που είχε την καρδιά του και της το είπε εξαρχής)
Με έμαθε ότι μπορεί κάτι που χάνεις, να συνεχίζεις να το αγαπάς σε όλη τη ζωή σου και να το τιμάς, περισσότερο και από αυτά που έχεις…
Με έμαθε πως ότι υπάρχει στη ζωή σου, πρέπει να το χαίρεσαι και να το τιμάς, γιατί μια μέρα μπορεί να το χάσεις…

υγ. και πολλά άλλα που τώρα δεν θυμάμαι με λέξεις… και όλα αυτά, πρόλαβε να μου τα κληρονομήσει, μόνο μέσα σε τέσσερα χρόνια… μαζί με τον απίστευτο αναπτήρα του (από το 1950) που άναβε πατώντας ένα μικρό μοχλό, και τη φωτογραφική του μηχανή που μυρίζει ακόμα το καφέ δέρμα της, ίδια ακριβώς, όπως και τότε.