Το μωρό έρχεται εκείνος φεύγει…

TOMΩΡΟ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΦΕΥΓΕΙ…

Μια ιστορία πάντα με παραμυθένια αρχή, αλλά με ένα τέλος που θα θέλαμε να αλλάξουμε με τη φράση: «Και έζησαν αυτοί καλά, και με το μωρό τους καλύτερα!»

Από την Κρυσταλία Πατούλη

Η ιστορία μιας νέας οικογένει­ας που σηματοδοτείται κυρί­ως με τον ερχομό ενός παι­διού μοιάζει σαν ένα χιλιοειπωμένο παραμύθι που όμως οι αδελ­φοί Γκριμ δεν αποφάσισαν να γράψουν. «Άδικος κόπος … » είπαν μάλ­λον, και « … δεν χρειάζεται. Τα παρα­μύθια δεν πρέπει να αντιγράφουν την καθημερινή ζωή». Και δεν είχαν άδικο, αφού η κάθε μια από εμάς αυτό το υπέ­ροχο παραμύθι το ζούσε από τότε που άρχισε να καταλαβαίνει τον εαυτό της. Το ζήσαμε ξανά και ξανά, κάπως έτσι: «Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μι­κρό κοριτσάκι. Οι γονείς του έκα­ναν δώρο κούκλες, που μάθαινε μέσα από τα παιχνίδια πώς πρέπει να τις ταΐζει, να τις φροντίζει, να τις αλλάζει και να τις φιλάει πριν τις βάλει στοργικά για ύπνο. Μια μέρα μεγάλωσε και έκανε ένα δικό της μωρό. Δεν ήταν το ίδιο, μα ένιωθε πως το πιο σημαντικό όνειρό της έγινε πραγματικότητα, και ήρθε η ώρα να εκπληρώσει τη μεγαλύτερη επιθυμία της να γίνει, -όπως και τότε που έπαιζε μικρή- η πιο καλή μαμά του κόσμου» Αν και δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται, όλες οι γυναίκες μαθαί­νουμε τον μητρικό ρόλο από πολύ μι­κρές και είμαστε προετοιμασμένες -όσο για τίποτε άλλο- να πραγματοποιήσουμε αυτό που χρόνια -ας το παραδεχτού­με- ελπίζαμε να γίνουμε. Τι πιο φυσικό άλλωστε για μια γυναίκα; Ακόμα και όσες από εμάς έτυχε να μεγαλώσουν σαν αγοροκόριτσα, κλοτσώντας την μπάλα με μανία, δεν θα καταφέρουν να μας πείσουν για το αντίθετο, πως δηλα­δή δεν ξεπατίκωσαν -με τον δικό τους τρόπο- αυτό που χρειάζεται να κάνουν όταν μια κούκλα αρχίσει να εκπέμπει SOS ζητώντας απεγνωσμένα τη μαμά της. Και, ναι, φυσικά -δεν το είπαμε αυ­τό- τη μαμά της πάντα ζητάει μια κούκλα. Ακούσατε ποτέ την κούκλα σας να φωνάζει μπαμπά; Ο μπαμπάς της άλλωστε εκείνο τον καιρό το πιθανότε­ρο είναι να τραβολογούσε τη λασπωμένη μπουλντόζα του ή να έπαιζε ξύλο για να καθιερωθεί ως ο πιο σκληρός της αντροπαρέας των … 5-8 ετών πάνω-κά­τω. «Οι άντρες δεν μαθαίνουν τον ρόλο του πατέρα από πουθενά. Κατευθείαν μπαίνουν στα βαθιά και συνειδητοποι­ούν πως αυτό το νεογέννητο και μάλ­λον άσχημο πλασματάκι δεν … γίνεται να επιστραφεί στο μαιευτήριο, απ’ ό­που το παρέλαβαν, μαζί με τη λεχώνα -και ίσως αγνώριστη- σύζυγό τους» α­ναφέρει χαρακτηριστικά η Λητώ Κατά­κη, ψυχοθεραπεύτρια. Ποια μητέρα άλ­λωστε, θα έδινε δώρο γενεθλίων στον μικρό γιο της Π.Χ. έναν κούκλο, πακέ­το μαζί με το προσωπικό του μπιμπερό, για να εκπαιδευτεί στον τρόπο που τα νινάκια κάνουν «μαμ»;

ΒΡΗΚΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ

Συνεχίζοντας, ο μικρός της απέναντι παρέας -τον οποίον η κούκλα μας αγνοούσε-, μέσα από ατέλειωτα ηλεκτρονικά παιχνίδια -που επίσης  κουβέντα δεν ανοίγουν για τις υποχρεώσεις ενός  πατέρα – μέσα από ατέλειωτες φοιτητικές ώρες διαβάσματος, μέσα από κοπιαστική δουλειά αλλά και διασκέδαση με φίλους … χωρίς να το καταλάβουμε έγινε άντρας! Τώρα ένας τρόπος υπάρχει γι’ αυτόν, αν θέλει να γίνει και καλός πατέρας να ψάξει να βρει την καλύτερη μητέρα των παιδιών του. «Ο άντρας μαθαίνει πως ο καλός πατέρας είναι ο καλός παροχέας, δηλαδή εκείνος που χορηγεί όλα αυτά που μια γυναίκα έχει ανάγκη για να μεγαλώσει σωστά το παιδί του» αναφέρει η Λητώ Κατάκη, ψυχοθεραπεύτρια συνεχίζοντας: «Και μέχρι σήμερα, ο ρόλος αυτός δεν συνέπιπτε συνήθως με τον ρόλο του ως εραστή». Με αυτόν τον τρόπο, ξυπνά μια μέρα στον ρόλο του βοηθού και όχι του πατέρα που θα ήθελε. Νοιώθει δηλαδή να έχει πάρει μια θέση στο παρασκήνιο. Η μητέρα -και πλέον σύζυγός του- επικεντρώνεται στον νέο της ρόλο και ζητά από τον άντρα να κάνει όσα εκείνη δεν μπορεί. Πολλές φορές την έχουμε ακούσει -ακόμη και – τον εαυτό μας –  να λέει: «Άσε το μωρό, δεν ξέρεις να το κρατάς» Και είναι υπερβολή να πούμε πως ο άντρας πρέπει να περιμένει πολύ για να ακούσει έστω το παιδί του να τον φωνάζει «μπαμπά»; «Αν η σχέση του ζευγαριού δεν βοηθάει, ο νέος πατέρας είναι πο­λύ πιθανό να νιώσει μέχρι και ακυρω­μένος. Αυτό τον γεμίζει ενοχές και τον κάνει να νιώθει τόσο παρείσακτος, σε σημείο να θέλει να το βάλει στα πόδια» εξηγεί η Λητώ Κατάκη.

Πατρότητα VS μητρότητα

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως μέχρι σήμερα η πατρότητα ήταν υποτι­μημένη σε σχέση με τη μητρότητα. Ο πατέρας νιώθει πως το παιδί του εί­ναι προέκταση του χεριού της μητέρας τους. Και αν χωρίσει το ζευγάρι, δεν γίνεται λόγος για το ποιος θα αναλάβει την κηδεμονία τους. Χρειάζεται να το αναφέρουμε; Στην κοινωνία, από την άλλη πλευρά, η λέξη «μητριά» παίρ­νει έως και διαστάσεις «κακιάς» μάγισσας (ποια τολμά να αντικαταστήσει τη φυσική μητέρα;), ενώ του πατριού έως και σωτήρα (που θα βοηθήσει κυρίως οικο­νομικά και κοινωνικά να μεγαλώσουν τα παιδιά). Τέλος, δεν είναι μυστικό πως κάποιες γυναίκες στον αιώνα μας όλο και πιο συχνά αποφασίζουν να γί­νουν ανύπαντρες μητέρες, και άλλες  γεννούν ένα παιδί μέσω κάποιας τρά­πεζας σπέρματος. Μήπως το γυναικείο μήνυμα προς τους άντρες είναι: «Μπο­ρούμε και μόνες μας!»; Η πραγματο­ποίηση του ονείρου της μητρότητας εί­ναι τόσο σημαντική στην ιστορία του πλανήτη μας, που ένας πατέρας, σήμε­ρα πια, σε πολλές περιπτώσεις συνα­ντάται σε ένα κουτάκι με υγιές και δυ­νατό σπέρμα!

Συμπέρασμα; Ο άντρας στη σημερινή κοινωνία -που δείχνει να αλλάζει την αντρική του ταυτότητα σιγά σιγά- από τη μια, θα πρέπει να προσπαθήσει πο­λύ για να συμπεριλάβει στον ρόλο του παροχέα-συζύγου – πατέρα και τον ρό­λο του εραστή, κάτι που μέχρι σήμερα φαινόταν να μην μπορεί να το καταφέ­ρει, και να βρει με αγώνα τις ισορροπίες του, και, από την άλλη, η γυναίκα θα πρέπει να δώσει χώρο και να μοιρα­στεί τον ιερό ρόλο της ως μητέρα με τον πατέρα των παιδιών της αλλά και σύζυγό της – μην το ξεχνάμε.

Ερωτικός σύντροφος και πατέρας.

Όμως και η έμφαση στον ρόλο του γιου, στον οποίον ο άντρας από μικρός έχει εκπαιδευτεί, δεν διαφέρει από εκείνον τον δευτερεύοντα ρόλο ως προς τη μητρότητα, δηλαδή του βοηθού – παροχέα. Ο γιος βρίσκεται σχεδόν πάντα δίπλα στη μητέρα του, πολλές φορές αντικαθιστώντας τον ουσιαστικά απόντα σύζυγο. Όταν έρθει η δικήι του ώρα, καθώς ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας, ο ρόλος:; αυτός προορίζεται να παιχτεί πλέον για τη μέλλουσα μη­τέρα των παιδιών του. Κάπως έτσι η ι­στορία για μια ευτυχισμένη οικογένεια χάνει το πιθανόν ευτυχές τέλος της. Το ζευγάρι που θέλει να κάνει οικο­γένεια, λένε οι ειδικοί, θα πρέπει κυ­ρίως να εστιάσει την προσοχή του στη συντροφική σχέση: «Διαλέγοντας με προσοχή κυρίως τον σύντροφο αλλά και εραστή της ζωής μου, και συγχρό­νως τον πατέρα ή τη μητέρα των παιδι­ών μου, έχω κατακτήσει το μεγαλύτερο εφόδιο για να ζήσω τον ρόλο μου του γονιού». Αυτό φαίνεται να είναι το βα­σικό μυστικό για να τελειώσει το ση­μαντικότερο παραμύθι μας με το καλύ­τερο τέλος από όλα τα άλλα: μια δυνατή σχέση που μπορεί να χωρέσει όλους τους ρόλους, ακόμα και εκείνου του πατέρα και της μητέρας, μαζί.


«Διαλέγοντας κυρίως τον σύντροφο αλλά και εραστή της ζωής µου, και συγχρόνως τον πατέρα ή τη μητέρα των παιδιών µου, έχω κατακτήσει το µμεγαλύτερο εφόδιο για να ζήσω το ρόλο µου του γονιού» αναφέρουν οι ειδικοί.


ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Πόσες συντροφικές σχέσεις αντιμετωπίζουν προβλήματα και προσπαθούν να τα παρακάμψουν κάνοντας ένα παιδί; «Ένα παιδί, θα μας φέρει πιο κοντά», λέμε και το κάνουμε! Όμως το νεογέννητο θα μας αποδείξει σύντομα πώς δεν ήρθε στον κοσμο για να δώσει (όχι δηλαδή να μας αφαιρέσει άλυτα προβλήματα), αλλά κυρίως για να πάρει (να προσθέσει προβλήματα προς λύση). Ζητά την προσοχή των γονιών, σε σημείο να μην έχουν το χρόνο να την αναζητήσουν μεταξύ τους και το ζευγάρι, αντί να επιλύσει τα ήδη σοβαρά προβλήματά του, μάλλον τα πολλαπλασιάζει υπογράφοντας το χωρισμό.

*Συνεργασία με τη Λητώ Κατάκη, ψυχοθεραπεύτρια.

Δημοσίευση, Περιοδικό «Εγώ», εκδόσεις Λυμπέρη

 

Advertisements