Ο πιο σκληρός ηρωισμός

07:10, 16 Οκτ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/108690

Μια φίλη, πριν από πολλά χρόνια, είχε πάθει καρκίνο στα 35 της.
Όταν συνήλθε από την ασθένεια, μετά από δύο μαστεκτομές, χημειοθεραπείες, φάρμακα, εμετούς, ιλίγγους, ζαλάδες, πόνο, φόβο, τρόμο, κατάθλιψη, θλίψη, πένθος, θυμό, οργή, μίσος, μετά από τέσσερα ή πέντε χειρουργεία σύνολο, μετά από χωρισμό με τον σύντροφό της επί πολλά χρόνια, που η αφορμή (όχι η αιτία) ήταν μια άλλη γυναίκα, και μετά από αμέτρητες μέρες διαχείρισης διαφόρων ειδών κρίσεων στη δουλειά, στην οικογένεια και σε όλες της τις σχέσεις… όταν συνήλθε, λοιπόν, –όσο γίνεται- από όλα αυτά, αποφάσισε να πάει να γραφτεί σε μία θεατρική ομάδα.

Ήθελε, λέει, να γίνει ηθοποιός.

Είναι ίσως πολύ εύκολο να καταγράφω ως παρατηρητής, μια διαδικασία που πήρε σχεδόν για την ίδια κάπου τέσσερα με πέντε ολόκληρα χρόνια.

Τα δύο – τρία πρώτα, με διακοπή της εμμήνου ρύσης και με την αγωνία αν θα ξαναεπανέλθει, ή όχι, δηλαδή, με την αγωνία αν θα πρέπει κάποια στιγμή στο μέλλον, να πάρει την απόφαση ότι δεν θα κάνει ποτέ παιδιά.

Όταν όλα αυτά, κάποτε τελειώνουν, φαίνεται σαν ένα κακό όνειρο, που ξυπνάς και έχει επιτέλους λήξει.

Όταν όμως, είσαι ο ίδιος, που πρέπει να αναμετρηθείς με την ίδια την επιβίωση, και την σωματική, και την ψυχική, τότε, εκτός όλων των άλλων, μάλλον έχεις να αντιμετωπίσεις και εκείνο το φάντασμα του εαυτού, που σε έφτασε μέχρι εκείνο το σημείο…

Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι αυτή η ακατανόητη αντίδρασή της, να θέλει, δηλαδή, ξαφνικά, να γίνει ηθοποιός, ήταν ίσως η τελευταία προσπάθεια της να μην αναμετρηθεί με αυτό το… φρικτό φάντασμα.

Έζησα από κοντά – όλη αυτή την διαδικασία χειρισμού των… φαντασμάτων της.

Μου είναι και τώρα δύσκολο να θυμηθώ, όσα πέρασε, πόσο μάλλον να διανοηθώ να μπω στη θέση της, έστω και με τη φαντασία.

Όμως, θυμάμαι, ότι η αντίστροφη μέτρηση, ξεκίνησε, πραγματικά, όταν έχασε την τελευταία ελπίδα να ζει μέσω της ζωής και των ρόλων των άλλων, όταν σταμάτησε να επιθυμεί το ρόλο του ηθοποιού…

Εκείνες τις πρώτες στιγμές της αποδοχής, έμοιαζε σαν να γειώθηκε απότομα. Έχασε την χαρούμενη σχεδόν υποκρισία από τα μάτια της. Έχασε αυτή την όψη της… ηρωίδας.

Έχασε την λάμψη του ενθουσιασμού που έχει ένας… ηθοποιός πάνω στη σκηνή, την ώρα που τα φώτα είναι όλα στραμμένα πάνω του.

Φαινόταν θα ‘λεγε κανείς πιο ανθρώπινη, με βλέμμα που… κοίταγε και δεν αιωρούνταν.

Άκουγε. Επικοινωνούσε. Με τον εαυτό της, και τους άλλους. Με όλα και όλους γύρω της. Μέσα της.

Αν υπήρχε ένας επιπόλαιος κριτής, θα νόμιζε ότι εκείνες τις στιγμές, την… έπαιρνε από κάτω. Όμως, εκείνη ένιωθε, αντιδρούσε, γέλαγε, έκλαιγε, διεκδικούσε, αγωνιζόταν. Επιτέλους, ζούσε!

Ναι, διαχειριζόταν αυτή την απόλυτα τραυματική εμπειρία. Ναι, ήταν μία επιζώσα από τη βία του καρκίνου.
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.

Δεν θα ξαναείχε πίσω το στήθος της να θηλάσει το πρώτο της παιδί, δεν θα ξαναείχε πίσω τον άνθρωπο που ετοιμαζόταν να παντρευτεί, δεν θα ξυπνούσε μια μέρα και όλα θα ήταν σαν να μη συνέβη τίποτε. Το αντίθετο.

Όλα αυτά την έσπρωξαν άλλωστε, να ψάξει να βρει ποιος ήταν αυτός ο εαυτός, που την έσυρε μέχρι την πόρτα αυτού του φρικτού ακρωτηριαστικού χειρουργείου, που την ανάγκασε να πενθήσει μέλη του σώματός της, αλλά και μοιραία, ίσως όλη την προηγούμενή της ζωή.

Δεν είναι ότι πάλεψε με τον καρκίνο, και όλα αυτά που συνήθως λέγονται. Πάλεψε με τον υποκριτικό εαυτό της.

Τον έβαλε απέναντί της και έκανε μία θαυμαστή μάχη…

Σήμερα, η φίλη αυτή, ζει τη ζωή της, και όχι τη ζωή των άλλων…
Γονιών, φίλων, συναδέλφων, δασκάλων, ή ερωτικών συντρόφων. Ενός πλήθους συστημάτων και υπερσυστημάτων που την περιέβαλλαν και την περιβάλλουν…

Ζει παίζοντας το ρόλο της ζωής που διάλεξε η ίδια να έχει την ευθύνη του.

Ποιος από εμάς, αντέχει να παίξει το ρόλο της ζωής του;
Ποιος αντέχει, να δώσει αυτή, την πιο σκληρή μάχη;
Γιατί για μένα, ο πιο βαθύς και σκληρός ηρωισμός, ζωής, είναι, αυτός.

Κρυσταλία Πατούλη

υγ. όσα, λίγα, μπόρεσα και κατάλαβα.

Σχετικά άρθρα:
Ασθένεια: Η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος

Πηγή: afigisizois.wordpress.com