Ο δρόμος της αυτονομίας είναι εφικτός. Του Νίκου Ερηνάκη

07:05, 12 Φεβ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/84716

Φταίνε οι άλλοι, φταίμε κι εμείς. Δεν είναι όμως τώρα η ώρα για τέτοιου είδους ανασκοπήσεις. Μπορούμε ίσως να συμφωνήσουμε στο ότι πιθανώς εμείς να φταίμε και περισσότερο, γιατί απορροφηθήκαμε από το πλαστό όνειρο που μας προσέφεραν,  αναλωθήκαμε και αφεθήκαμε σε μια κίβδηλη πραγματικότητα απομακρυσμένη από κάθε μορφής ουσία. (Το παρόν άρθρο απαντά στα ερωτήματα της ακτιβιστικής Έρευνας για την Κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη, που δημοσιεύεται στο tvxs)

Τώρα αυτοί θα συνεχίσουν να ζουν το όνειρο ενώ επιτυχημένα εκδιώχνουν εμάς από αυτό. Η σωστή απάντηση όμως είναι «Ευχαριστούμε». Και η σωστή ερώτηση δεν είναι πώς θα πάρουμε πίσω αυτά που μας παίρνουν αλλά ποιά είναι αυτά που όντως χρειαζόμαστε και πώς θα τα κρατήσουμε. Κι ακόμα περισσότερο ποιά είναι αυτά που θέλουμε να προσεγγίσουμε και να επιτύχουμε από το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε.

Το όνειρο ήταν λάθος να θεωρείται όνειρο. Το γεγονός ότι απολαύσαμε σε τέτοιο βαθμό εσωτερικής αλλοίωσης αυτού του είδους την υλική αφθονία αποτελεί παθολογία από μόνο του. Δεν θα έπρεπε να μας αφορά όμως πλέον, γιατί δεν θα έπρεπε να μας αφορά το παιχνίδι τους, δεν έχουμε κανένα λόγο να συμβιβαζόμαστε με τους κανόνες τους. Κι αυτό είναι που θα τους φόβιζε περισσότερο, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά έως και σε υπαρξιακό. Έχοντας χαραμίσει την οντότητα τους σε ένα κυνηγητό οικονομικής εξουσίας, εμείς θα μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι ενδιαφερόμαστε μόνο για την αλήθεια που βρίσκεται μακριά από αυτήν. Δεν μας αφορά η οικονομική ανάπτυξη κατανάλωσης αλλά η ουσιαστική ανάπτυξη κοινωνικού και πολιτισμικού χαρακτήρα.

Όπως και να ‘χει λοιπόν, θα υπάρξει χρόνος για αυτοκριτική, θα υπάρξει χρόνος για αντανάκλαση των γεγονότων που μας έφεραν ως εδώ και για συμπεράσματα απόδοσης ευθυνών.

Τώρα όμως υπάρχει χρόνος μόνο για πράξη, για δράση.

Δεν πρέπει να περιοριστούμε στο αντί. Η αντίδραση αποτελεί πάντα κομμάτι της  δράσης που την προκάλεσε και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πολλές φορές εγκλωβίζεται στα όρια και στη σκιά της ίδιας της δράσης που εξαρχής θέλησε να καταλύσει.
Συνεπώς ο δρόμος της περιφρόνησης και απόλυτης αδιαφορίας για τη δράση των τωρινών δομών, θεσμών και αρχών και κυριότερα η απόφαση για δημιουργία νέων, πηγαίων, αυθεντικών και αυτόνομων δράσεων είναι επιτακτικός.

Πιο συγκεκριμένα, μπορούμε να αφήσουμε τη βουλή να ψηφίζει ό,τι θέλει και την Ευρώπη να αυνανίζεται χαριτολογώντας. Σημασία έχει πως παραμένει επιλογή μας (που δεν μας προσφέρεται ανώδυνα αλλά την επιβάλλουμε εμείς στο τραπέζι) να μην δεχτούμε τίποτα από όσα αποφασίζουν, να μην αφήσουμε να μας επηρεάσει ή αγγίξει το οτιδήποτε εξωτερικό από εμάς. Σίγουρα θα ρισκάρουμε αρκετά και μπορεί ίσως να βρεθούμε σε εξίσου ανασφαλή ατμόσφαιρα αλλά αυτό μόνο αν παραμείνουμε μονάδες. Αν μερικές εκατοντάδες ξεκινήσουν να μην αναγνωρίζουν οποιουδήποτε είδους αρχές και ιεαρχικές δομές και να μην υπακούν σε αποφάσεις, παρμένες έξω από εμάς για εμάς, τότε θα απομονωθούν και θα εκδιωχθούν. Αν όμως αυτές οι μερικές εκατοντάδες γίνουν χιλιάδες και γιατί όχι εκατομμύρια, τότε τα ζάρια ρίχνονται διαφορετικά.

Από τη στιγμή που δεν θα αναγνωρίζουμε τις αρχές τους, δεν θα μας αγγίζουν οι αποφάσεις τους. Αυτό αυτόματα θα οδηγήσει σε χρεοκοπία (χρεοκοπία όμως του κράτους και όχι αναγκαστικά και των πολιτών). Δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε τη χρεοκοπία. Αντιθέτως στο σήμειο που βρισκόμαστε, είναι η πιο λογική και ψύχραιμη κίνηση. Καλώς να έρθει η χρεοκοπία, ο κρατικός μηχανισμός δεν θα μας αφορά εφόσον πλέον θα μπορούμε να οργανωθούμε αυτόνομα, με δική μας ευθύνη για το μέλλον και για τις συνέπειες που θα επιφέρουν οι αποφάσεις μας. Θα είναι το δικό μας μέλλον καθορισμένο από τις δικές μας αποφάσεις.

Πρέπει να κατανοήσουμε σε βάθος πως έχουν τη δύναμη της εξουσίας μόνο σε επιφανειακό επίπεδο, και όπως και να ‘χει -τουλάχιστον στα χαρτιά- αυτήν τη δύναμη τούς την έχουμε παραχωρήσει εμείς (κοινωνικό συμβόλαιο). Έχουν τη δύναμη, έχουν την εξουσία, έχουν τα υλικά μέσα, αλλά εμείς έχουμε τους αριθμούς. Εμείς είμαστε η κοινωνία. Εμείς λοιπόν θα πρέπει να αποφασίσουμε για το ποιά ζαριά προτιμάμε.

Ο δρόμος της αυτονομίας είναι εφικτός.

Είναι καιρός να ιεραρχήσουμε τους στόχους μας και να αποφασίσουμε που κατατάσσουμε την ελευθερία τόσο του ατόμου όσο και του συνόλου, γιατί μπορούν να συνυπάρξουν και μάλιστα σε ένα απόλυτα ρεαλιστικό επίπεδο.
Η ουτοπία είναι πολύ πιο κοντά από όσο μας θέλουν να πιστεύουμε πως είναι.

Νίκος Ερηνάκης

——————
Ο Νίκος Ερηνάκης γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, φιλοσοφία και συγκριτική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Warwick και φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών στο London School of Economics. Το 2009 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου» (Ροές). Το 2011 εκδόθηκε μια επιλογή ποιημάτων του Γκέοργκ Τρακλ, μαζί με αποσπάσματα δύο κειμένων του Μάρτιν Χάιντεγκερ, σε μετάφραση του με τίτλο «Σκοτεινή αγάπη μιας άγριας γενιάς» (Γαβριηλίδης). Ποιήματα του έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες ανθολογίες, έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και στα γαλλικά.

Σχετικά Άρθρα

02/02/2012