Νάνος Βαλαωρίτης: Ο Σαμαράς και το Πασόκ έφτιαξαν τη Χρυσή Αυγή

Ο Σαμαράς και το Πασόκ έφτιαξαν τη Χρυσή Αυγή με την πολιτική τους. Και λένε να ψηφίσουμε αυτούς που δημιούργησαν τους άλλους; Και τώρα βρισκόμαστε ανάμεσα σε αυτούς και τους άλλους… Δηλαδή ανάμεσα σε δύο εγκληματίες όπως και ο Χριστός […] αυτή τη στιγμή οι Έλληνες δεν βλέπουνε έξω από τη μύτη τους! […] όλη η Δυτική Ευρώπη, μοιάζει να έχει ένα τρομερό πρόβλημα με την Ελλάδα και τους Έλληνες που τούς θεωρούν φαντάσματα της ιστορίας! Φαντάσματα τα οποία πρέπει να τα εξαλείψουν από τον μαυροπίνακα […]. Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή της Ευρωεκλογές, συμμετέχοντας στην έρευνα για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης.

Ν.Β.: Οι Έλληνες δεν έχουν συνέλθει ακόμα από το 1821. Είμαστε ακόμα εκεί… Τότε οι Έλληνες είχαμε γείτονες τους Τούρκους, τους οποίους μισούσαμε και τους πολεμήσαμε. Σήμερα έχουμε στην ίδια γειτονιά εμάς τους ίδιους τούς Έλληνες που τους μισούμε και τους πολεμάμε για οτιδήποτε κάτω απ’ τον ήλιο. Μικρή η διαφορά… Ξέρεις, έχω και κάτι κατάλοιπα του ’21. Ένα ωραίο πιστόλι, καταπληκτικό, κάτι χατζάρες, ένα πιο μικρό μαχαίρι, εξαιρετικό, με αλαβάστρινο χερούλι. Έχω διάφορα. Αυτά βέβαια, δεν μπορώ να τα μεταχειριστώ, αλλά χρησιμοποιώ το λόγο.

Και ο λόγος μου όπως γνωρίζεις, απευθύνεται στους Γερμανούς. Όλα μου τα άρθρα εκεί πάνε, διότι πιστεύω ότι εκεί μας βρήκε ο κακός δαίμονας. Οι …φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν ξεχάσει τη …θερμή φιλία που αισθάνονται για τους Έλληνες. Τόσο θερμή που μας πότισαν βραστό νερό τα τελευταία χρόνια για να μας φάνε ζωντανούς! Κι αυτό το θεωρώ ένα από τα πράγματα τα οποία ξεχνάνε οι Έλληνες αυτή τη στιγμή και τα βάζουν ο ένας με τον άλλον, ενώ θα έπρεπε να στρέψουνε τα βλέμματα και τα όπλα τους –τα όποια όπλα τους βέβαια, διότι δεν έχουμε και πολλά- προς τα εκεί.

Διάβαζα όμως τώρα τελευταία το σχέδιο Ζ, το οποίο ήταν το σχέδιο των Ευρωπαίων τραπεζιτών και της οικονομικής ελίτ, για το τι θα γινόταν στην περίπτωση που εγκατέλειπαν οι Έλληνες το ευρώ. Ένα τεράστιο άρθρο, που έγραφε όλη την ιστορία. Το τι πανικό είχανε δεν λέγεται! Το τι σωσίβια βγάλανε! Το μόνο που δεν ‘θέλαν να παραδεχτούν, ήταν ότι για να λύσουν το θέμα της Ελλάδας, έπρεπε να πληρώσουν τις Αποζημιώσεις. Γιατί θα το έλυναν!

Αντίθετα, συνέχισαν όλη αυτή την ιστορία του δανεισμού: Αν δεν φύγετε από το ευρώ δεν θα σας δανείσουμε, ή αν φύγετε από το ευρώ θα σας κόψουμε τα λεφτά και θα αρχίσετε να τυπώνεται δραχμές και δεν έχετε και εκτυπωτήρια, δεν έχετε τίποτα… Και φοβέρες από παντού. Αυτοί οι άνθρωποι της Ευρώπης, λέγονται φίλοι; Ή λέγονται εχθροί; Αυτό κάνανε ακριβώς και στην Κύπρο, που κλείσανε τη …βρύση και δημιούργησαν ύφεση στην οικονομία της.

Λοιπόν, αυτές οι συμπεριφορές ούτε στον καιρό της Επανάστασης δεν υπήρχαν. Βέβαια κρατούσαν τους τόκους προκαταβολικά, από όλα τα δάνεια –αυτό είναι γεγονός- και ξεπληρώσαμε τώρα τελευταία το αγγλικό δάνειο, μετά από 190 χρόνια. Θέλω να πω, ότι αυτή τη στιγμή οι Έλληνες δεν βλέπουνε έξω από τη μύτη τους! Αφενός ότι πρέπει να κοιτάξουμε να δούμε ποιοι μας αγαπούν και ποιοι μας μισούν από αυτούς που υπάρχουν έξω από τον πολιτισμό μας.

Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχουν πολλοί που μας αγαπούν αλλά υπάρχουν πολλοί που μας, ε! συμπαθούν, για λόγους βέβαια ίσως λιγάκι εγωιστικούς, όπως οι Κινέζοι, όπως οι Ρώσοι, καμιά φορά ίσως και οι Ιάπωνες, που και που, αλλά όλη η Δυτική Ευρώπη, μοιάζει να έχει ένα τρομερό πρόβλημα με την Ελλάδα και τους Έλληνες που τούς θεωρούν φαντάσματα της ιστορίας! Φαντάσματα τα οποία πρέπει να τα εξαλείψουν από τον μαυροπίνακα.

Δηλαδή, δεν μπορώ να καταλάβω τι τους έχει πιάσει, και που πήγανε αυτοί οι διάσημοι φιλέλληνες, που υπήρχαν για παράδειγμα τον 19ο αιώνα, όπως ο Βίκτωρας Ουγκώ, ο Λαμαρτίνος, ή όπως οι περίφημοι ζωγράφοι που ζωγράφισαν τις σφαγές και τις σκηνές από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας μας. Ακόμα και οι Γερμανοί έκαναν εξαιρετικούς πίνακες. Τότε! Που πήγαν όλα αυτά; Τα κατάπιε ο Αλαλού; Ο Αλαλού είναι ένα ον που καταπίνει τα πάντα. Και φταίει για όλα! Είναι ένα τρομερό ον το οποίο πλανιέται πάνω από την Ευρώπη συνέχεια. Αυτή την στιγμή καταπίνει την Ουκρανία. Αύριο να δούμε τι θα καταπιεί; Ε, προχτές, κατάπιε και πολύ πετυχημένα, τη Συρία, την οποία την κατέστρεψε απ’ άκρο εις άκρον.

Ποιος είναι αυτός ο μυστηριώδης που πλανιέται; Είναι σαν ένα νέο γοτθικό μυθιστόρημα. Έτσι το βλέπω. Θα μου πούνε, και σεις οι Έλληνες, δηλαδή, δεν έχετε ελαττώματα; Δεν κάνετε τόσες μπαμπεσιές; Δεν έχετε φάει ο ένας τον άλλον; Δεν είστε ανίκανοι να κάνετε ορισμένα πράγματα, όπως να δημιουργήσετε μία κρατική μηχανή η οποία να λειτουργεί; Δεν έχω καμία αντίρρηση ότι όλα αυτά είναι σωστά. Αλλά δίπλα σ’ αυτά, τα οποία κάνουν αυτοί από θέση δυνάμεως προς αδύνατους… που είναι κάτι το οποίο χαρακτηρίζεται τουλάχιστον ως δειλία και μάλιστα απαίσια μορφή δειλίας όπου ο δυνατός βασανίζει τον αδύνατο με το έτσι θέλω, δεν είναι τίποτα.

Πού είναι όλοι αυτοί που μιλούσαν κάποτε για μια Ελλάδα η οποία ήταν κάτω από τους Τούρκους και στέναζε; Πού εξαφανίστηκαν; Ούτε έναν δε βλέπω! Λοιπόν, τι μιλάμε για κόμματα; Τα κόμματα στην Ευρώπη είναι όλα επίσης στην ίδια μοίρα. Άμα κάνεις μία συνέντευξη σε έναν από αυτούς, είτε αριστερό είτε δεξιό, θα σου πει πάνω κάτω τα ίδια πράγματα. Θα σου πει δεν κάνατε δουλειά, φάγατε τα λεφτά, δεν πληρώνετε φόρους, είστε τεμπέληδες, είστε το ένα, είστε το άλλο…

Δεν υπάρχει κανένα κόμμα Ευρωπαϊκό το οποίο να λέει σχεδόν τίποτα το διαφορετικό. Κι αν καμιά φορά υπάρχει από όλα αυτά τα κόμματα, μία περσόνα να μιλήσει για κάτι σωστό –εννοώ για την Ελλάδα- θα δούμε ότι συνήθως είναι μια μελαχρινή, και αν ψάξουμε λιγάκι και την βιογραφία της, θα ανακαλύψουμε ότι είναι Ιρανέζα στην καταγωγή, όχι Γερμανή. Η οποία φαίνεται ότι καταλαβαίνει καλύτερα… Εκεί φαίνεται αμέσως η διαφορά!

Όταν είναι κάποιος βόρειος, π.χ. κάποιος Σουηδός, ξέρουμε τι θα πει εκ των προτέρων. Βγαίνουν όλα αυτά σαν από μηχανή. Γυρίζεις και βγαίνει το… λουκάνικο. Το ίδιο λουκάνικο που έβγαινε και πριν, που αν το κόψεις σε φέτες, κάθε μικρή φέτα θα αντιπροσωπεύει όλο το λουκάνικο…

Εκεί, συμπεραίνω ότι εάν νομίζουμε ότι έχουμε ή δεν έχουμε φίλους κάπου, πού είναι αυτοί οι φίλοι; Πού βρίσκονται; Μπορούμε εμείς να τους ανακαλύψουμε; Υπάρχει τρόπος; Μήπως είναι κάπου κρυμμένοι μέσα στις ζούγκλες της Αφρικής; Ή στην έρημο της Αραβίας, ή στην έρημο του Καλαχάρι, ή στη μέση της Ασίας; Ή πουθενά στη Σιβηρία; Πού θα τους βρούμε τους φίλους; Έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα.

Εδώ βλέπουμε και ένα άλλο φαινόμενο το οποίο βέβαια επικυρώνει αυτά που λέω, ότι δεν μας αγαπούν οι Δυτικοί. Ρώτησε κάποιος έναν Αμερικάνο, αν ήθελε να δημοσιευτεί κάποιο έργο εθνικό, ένα πρόγραμμα που θα παρουσίαζε κάποια ορισμένη πλευρά του ελληνικού πολιτισμού -και μιλάμε γενικά για τον ελληνικό πολιτισμό.  Η απάντηση ήταν ότι τίποτα το ελληνικό δεν περνάει, ούτε στα Πανεπιστήμια, ούτε στους εκδότες, ούτε σε χορηγούς.

Τι έχει συμβεί; Γιατί αυτή η ξαφνική απέχθεια προς τους Έλληνες και τον ελληνικό πολιτισμό; Δεν λέω για μας, πρόσεξε, αλλά γι’ αυτόν τον ελληνικό πολιτισμό που τους έθρεψε! Πώς εξηγείται αυτό, ψυχολογικά; Και μάλιστα από την Αμερική, η οποία θεωρείται γενικά πιο γενναιόδωρη σε ορισμένα πράγματα; Θεωρώ ότι υπάρχει σε αυτό το ερώτημα ένα μυστήριο, το οποίο μπορεί να το δει κανείς, ίσως, μόνο ποιητικά.

Δηλαδή, βυθίζοντας ένα ποιητικό βλέμμα μέσα σε αυτή την άβυσσο –και θα πω ένα κλισέ τώρα- της ψυχής του ανθρώπου, για να καταλάβει τι συμβαίνει στις νοοτροπίες τους, οι οποίες έχουν πολλαπλασιαστεί, και είναι σαν ξαφνικά να παρουσιάζουν ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι σε ένα πρόβλημα –για τα οικονομικά μας- το οποίο θα μπορούσε να είχε λυθεί μέσα σε 10 λεπτά, και να μη γίνεται πια καμία συζήτηση για τα πολιτισμικά. Αλλά όχι! Πρέπει τα πολιτισμικά να συνεχίζονται, για να ταπεινωνόμαστε, τόσο, ώστε να πατάνε και πάνω σ’ αυτούς που έχουν ήδη υποτάξει!

Δηλαδή, πρέπει να πω ότι δεν μπορώ να βγάλω άκρη σε μια τέτοια έκρηξη ξαφνικής αντιπάθειας, η οποία πρέπει να ομολογήσω ότι προφανώς και θα υπόβοσκε από πριν. Δεν είναι δυνατόν να βγείτε τώρα από μόνη της, με τα τελευταία γεγονότα. Θα υπόβοσκε, και ξαφνικά βρήκε διέξοδο και φανερώθηκε. Κάποια στιγμή, τριγυρίζοντας στο Παρίσι, αγόρασα για πολύ λίγα λεφτά έναν τεράστιο τόμο με όλα τα έργα του Πλάτωνα, μεταφρασμένα από τον τον Μαρσίλιο Φιτσίνο, διάσημο νεοπλατωνικό και πάτρωνα των ελληνικών γραμμάτων, τον οποίο τον …έφαγε ο Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα.

Λοιπόν, τώρα φτάνουμε στον Σαβοναρόλα. Αυτός ο ιεροκύρηκας, ο οποίος σάρωσε την Φλωρεντία και έγινε κάτι σαν τον Χομεϊνί του Ιράν. Δηλαδή, τον εξέλεξαν οι Φλωρεντίνοι, για αρχηγό στη θέση των Μεδίκων. Και ξέρεις τι έκανε; Έκαψε όλα τα αρχαιοελληνικά βιβλία, διότι έλεγε ότι είναι των απίστων, όπως και όλα τα αριστουργήματα των ζωγράφων της Αναγέννησης. Σωρούς! Είχε κάνει πυραμίδες από τέτοια.

Έχω την εντύπωση ότι κάποιος σαν τον Σαβοναρόλα έχει ξαναγεννηθεί. Ίσως κάπου στην κεντρική Ευρώπη. Πού βρέθηκε αυτός ο σημερινός Σαβοναρόλα ο οποίος πλανιέται στη Δύση και κηρύσσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον του ελληνισμού, από τον οποίον βγήκανε όλοι αυτοί; Εν ονόματι τίνος, αυτή τη φορά; Πάλι του Θεού; Αλλά για ποιόν Θεό μιλάμε αυτή τη φορά; Το Θεό του χρήματος, του κέρδους, της εξουσίας και της απληστίας, τον οποίον εξυπηρετούν όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι τράπεζες;

Ο Λορέντζο των Μεδίκων, ο Μεγαλοπρεπής, που ήταν και σύντροφος του Μαρσίλιο Φιτσίνο που ανέφερα, γλύτωσε από τους δολοφόνους της αντίθετης οικογένειας από τη δική του, οι οποίοι δολοφόνησαν τα αδέλφια του, και κατάφερε και σώθηκε αν και πληγωμένος και βέβαια μετά βρήκε τους οπαδούς του και κυριάρχησε πάλι στη Φλωρεντία. Λοιπόν, αυτός ο Λορέντζο των Μεδίκων, ποιόν είχε προσωπικό ιερωμένο του; Τον Σαβοναρόλα.

Του έλεγε, μη διαβάζεις αυτά τα ειδωλολατρικά βιβλία, θα πάς στην κόλαση, όπου θα σε κάψουν μέσα σε βασανιστήρια για την αιωνιότητα! Τον τρόμαζε. Τότε οι άνθρωποι ήταν και αφελής ακόμα, είχαν κάποια παιδικότητα, και πιστεύανε σ’αυτές τις ηλιθιότητες αυτού του δαίμονα, ο οποίος, προηγήθηκε του Χίτλερ στο κάψιμο βιβλίων και έργων τέχνης!

Μα είναι εκπληκτικό! Ότι ο κακομοίρης ο Λορέντζο έτρεμε τον Σαβοναρόλα, στο τέλος, όταν πέθαινε. Δεν είναι ένα γοτθικό μυθιστόρημα αυτό; Καθαρό; Λοιπόν, αυτό επαναλαμβάνεται σήμερα, πιστεύω, με τους κυρίους Γιούνκερ, οι οποίοι κι αυτοί έχουν στοιχειωθεί από κάποιον ανάλογο …δαίμονα. Έτσι μόνο μπορώ να εξηγήσω αυτή την κατάσταση τη σημερινή. Εάν ζούσε ο Φρόυντ, προφανώς θα συμφωνούσε μαζί μου. Ότι είναι σαν να έχει δαιμονοποιηθεί η Ευρώπη, με κάποιον τρόπο, έναντι της Ελλάδας. Αλλά η Ευρώπη η σημερινή, δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε ο ελληνικός πολιτισμός. Δεν θα υπήρχε με τους όρους που υπάρχει σήμερα. Θα υπήρχε ως μία Ινδία, ή ως μία Κίνα; Θέλω να πω, θα υπήρχε με πολύ διαφορετικό πρόσωπο.

Αυτό το γεγονός, πρέπει να είναι αφόρητο ακόμα στους διάφορους Σαβοναρόλα, οι οποίοι εμφολεύουν μέσα στους σύγχρονους Ευρωπαίους. Διότι δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Χίτλερ δεν είχε δαιμόνιο μέσα του. Είχε δαίμονα μέσα του για να έχει τέτοια ενέργεια να καταστρέψει τόσο κόσμο. Είχε όμως έναν πρόγονο πολύ σημαντικό. Μα αυτός ο πρόγονος (ο Σαβοναρόλα) ήταν πολύ πιο συνειδητός από τον Χίτλερ, ο οποίος θαύμαζε τον Αχιλλέα, υποτίθεται, και γι’ αυτό έχει δημιουργήσει σύγχυση ανάμεσα στους Δεξιούς και τους Αριστερούς. Διότι όσοι θαυμάζουν τον ελληνικό πολιτισμό θεωρούνται φασίστες!

Υπάρχουν βιβλία ολόκληρα γραμμένα. «Ποιός έσφαξε τον Όμηρο;». Υπάρχει βιβλίο Αμερικάνας. Θεωρείται λοιπόν ότι όσοι υποστηρίζουν τη μελέτη του ελληνικού πολιτισμού, είναι φασίστες! Απίστευτο!

Κρ.Π.: Πολλοί μπορεί να χρησιμοποιούν οτιδήποτε, αλλά το θέμα είναι σε πιο πλαίσιο το χρησιμοποιούν το κάθε τι, σε ποιο πλαίσιο το βάζουν…

Ν.Β.: Το ακαδημαϊκό πλαίσιο βέβαια, αλλά αυτό το ακαδημαϊκό πλαίσιο, δείχνει ότι υπάρχει κάποιο υπόστρωμα για να διώκεται αυτή η σκέψη. Για να διώκεται σήμερα η μελέτη αυτού του πολιτισμού. Διότι καταργείται η μία έδρα μετά την άλλη! Εν ονόματι τίνος; Ενός νέου Σαβοναρόλα, ο οποίος έχει βγει ρομποτικά, μέσα από την τεχνολογία; Διότι η τεχνολογία πρωτεύει σε σχέση με τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Οι ανθρωπιστικές σπουδές, από χρόνια πολεμούνται, διότι είναι λέει φασιστικές, ρατσιστικές και υπέρ της Ευρωπαϊκής εξουσίας επάνω σε όλους τους αποίκους τους οποίους κατέκτησαν. Όχι οι Έλληνες, αλλά οι Ευρωπαίοι, τα παιδιά τους υποτίθεται.

Μα φταίνε οι Έλληνες για την διαγωγή των παιδιών τους, οι οποίοι κατέλαβαν το μισό πλανήτη με τη δικαιολογία μιας θρησκείας, και όχι του ελληνικού πολιτισμού; Δεν είπαν θα τους κάνουμε Έλληνες. Είπαν θα τους κάνουμε Χριστιανούς. Μιλάω για τους Ισπανούς σε όλη την Λατινική Αμερική. Τι κάνανε με τους Ινδιάνους; Αυτό το κάνανε και στην Αφρική, και όπου πατήσανε πόδι. Όλοι αυτοί οι σταλμένοι από τους Ιμπεριαλιστές.

Κρ.Π.: Είναι πάλι κι αυτό το πλαίσιο; Δηλαδή πολλοί σήμερα μιλούν για δημοκρατία, αλλά θεωρούν κάτι εντελώς διαφορετικό ο καθένας.

Ν.Β.: Φυσικά. Και πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα της Δημοκρατίας, και πού γεννήθηκε συγκεκριμένα; Και που απέκτησε την μεγαλύτερή της λάμψη για 100 χρόνια, με τον αιώνα του Περικλή; Και σε σχέση με το πλαίσιο που ο καθένας εκμεταλλεύεται ότι θέλει, θέτοντάς το στο δικό του πλαίσιο. Ακριβώς αυτό λέω. Και λέω ότι έχουμε δύο παραδείγματα ανθρώπων οι οποίοι φτιάξανε εκδόσεις, όπου ο ένας είναι ο Κάκτος, ο οποίος το λέει ο ίδιος, ότι η πελατεία του είναι κυρίως ακροδεξιοί. Και ο άλλος είναι ο γνωστός μας Γεωργιάδης, ο οποίος έχει ανατρέψει όλα τα προγράμματα υγείας και όλα τα νοσοκομεία, και ο οποίος είναι φασίστας,και προωθεί την Αρχαία Ελλάδα. Μα, σε παρακαλώ! Πού έχουμε φτάσει; Κι όλα αυτά εξ αιτίας του Χίτλερ!

Κρ.Π.: Όλοι αυτοί όμως που μιλάνε για την Αρχαία Ελλάδα, παίρνουν αυτά που θέλουν και τα χρησιμοποιούν στο πλαίσιο που τους συμφέρει, και δεν εστιάζουν π.χ. στο ότι αυτός ο πολιτισμός ήταν ο πρώτος πολιτισμός του κοινού καλού… Εστιάζουν συνήθως στους Σπαρτιάτες.

Ν.Β.: Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δεν διακρίθηκαν στις επιστήμες και στη φιλοσοφία. Διακρίθηκαν στον πόλεμο. Ήταν σπουδαίοι μαχητές. Κέρδισαν στις Πλαταιές τους Πέρσες. Και πάλι, οι Σπαρτιάτες δεν ήταν απολίτιστοι. Δεν καταστρέψαν την Αθήνα, όπως οι Ρωμαίοι. Όταν τους είπαν οι σύμμαχοί τους καταστρέψτε την Αθήνα, αυτοί είπαν ότι δεν μπορούμε να καταστρέψουμε μια πόλη η οποία αγωνίστηκε και έσωσε την Ελλάδα από τους Πέρσες. Αυτό δεν δείχνει κάποια άλλη στάση ενός νικητή;

Κρ.Π.: Κι όλη αυτή η αναδρομή στην Ιστορία, τι έχει να μας πει για τις Ευρωεκλογές που έρχονται;

Ν.Β.: Μα η Ιστορία είναι αυτή ακριβώς που μας λείπει σήμερα. Κανένας δεν σκέφτεται το παρελθόν, και νομίζει ότι το παρόν σβήνει όλο το παρελθόν, γιατί είναι ανώτερο ή γιατί είναι τέλος πάντων πιο άμεσο. Δεν είναι! Άμα δεν έχουμε μέσα μας τη γνώση και δεν έχουμε δει ούτε έχουμε καταλάβει ορισμένα πράγματα του παρελθόντος, δεν μπορούμε να λύσουμε και τα προβλήματά μας τα σημερινά. Δε γίνεται. Αυτό λέγεται πολιτισμός. Αυτό λέγεται, άνθρωποι, οι οποίοι σκέφτονται, και γνωρίζουν με κάποιο βάθος περί τίνος πρόκειται.

Ο Ντισραέλι ή ο Γκλάντστοουν, πρωθυπουργοί της Αγγλίας, ο πρώτος ήταν μάλιστα και ελληνιστής, είχε πει ότι οι Έλληνες παραείναι έξυπνοι για να τους αφήσουμε να κάνουν ένα μεγάλο κράτος στην Ανατολική Μεσόγειο. Δε μας συμφέρει. Και όλη η αγγλική πολιτική, ακολούθησε αυτό το δρόμο. Οι αντιφάσεις της ιστορίας είναι κάτι τρομακτικό και απίθανο, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε και τις αντιφάσεις τις σημερινής Ιστορίας. Δηλαδή αυτή που καταγράφεται κάτω από τα μάτια μας. Πώς είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή οι ναζιστές και οι ακροδεξιοί και οι ακροαριστεροί να υποστηρίζουν π.χ. τον Πούτιν; Σα να είναι το ίδιο πράγμα;

Κρ.Π.: Ναι, αλλά τους ρωσόφιλους σκοτώνουν και καίνε οι ακροδεξιοί.

Ν.Β.: Μα γι’ αυτό σου λέω ότι υπάρχει ένα παράδοξο και μία αντίφαση που δεν εξηγείται ιδεολογικά. Διότι ο Πούτιν λέει όλοι αυτοί είναι φασίστες γιατί σκοτώνουν τους ρωσόφιλους, και οι ακροδεξιοί της Ευρώπης τον υμνούν, όπως και οι ακροαριστεροί. Δηλαδή εδώ πέρα δεν μπορείς να εξηγήσεις με τη λογική αυτά που συμβαίνουν. Τη σκέψη των ανθρώπων ή των σχηματισμών πολιτικών. Δεν ακολουθούν κάποια λογική γραμμή. Ότι τους συμφέρει εκείνη τη στιγμή. Βλέπουν ότι ο Πούτιν τα βάζει με το Νάτο και τους Αμερικάνους, και λένε είναι δικός μας.

Κρ.Π.: Η Ακροδεξιά εδώ, λέει να βγούμε έξω από την Ευρώπη, το ΚΚΕ λέει επίσης έξω από την Ευρώπη, όμως το λένε σε άλλη βάση και σε διαφορετικό πλαίσιο. Ο Σύριζα όμως λέει να προσπαθήσουμε αλλάξουμε την Ευρώπη… Κι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος λένε να μείνουμε και να κάνουμε και ότι μας λένε, όπως όλα δείχνουν.

Ν.Β.: Και η Λεπέν λέει ότι η ελληνική Άκροδεξιά, είναι πολύ ακραία για μας. Όλες αυτές οι αντιφάσεις, κι όπως αυτό που είπες, είναι το ίδιο. Είναι κι αυτό μέρος αυτής της εικόνας.

Κρ.Π.: Κάτι άλλο που βλέπουμε επίσης είναι κάποια κόμματα αρχίζουν να χωρίζονται περισσότερο ξεκάθαρα ανάλογα με τα συμφέροντα τους και μόνο, δηλαδή δεν υπάρχουν αξίες και ιδεολογία συνολικά για την κοινωνία. Λέει π.χ. ένα κόμμα, εγώ υποστηρίζω τα συμφέρνοντα των αγροτών, άλλο των ιδιωτικών υπαλλήλων…

Ν.Β.: Αυτό ξέρεις πώς λέγεται; Κατακερματισμός. Κατακερματίζουν την κοινωνία. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό. Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Αυτά τα μικρά συμφέροντα τα οποία κάνουν μικρά φέουδα, είναι χαρακτηριστικό της κοινωνικής νοοτροπίας της σημερινής.

Κρ.Π.: Το ζήτημα είναι τι θα κάνει σήμερα η κοινωνία; Όσοι λαμβάνουν υπόψιν συνολικά την κοινωνία;

Ν.Β.: Εγώ είμαι υπέρ στο να προσπαθεί κανείς να έχει μία διαύγεια σκέψης και να βλέπει από πού προέρχεται το κακό. Αυτή τη στιγμή κάνω μία ανάλυση των δύο Ραψωδιών του Ομήρου, στην Οδύσσεια και στην Ιλιάδα, το Κ, το οποίο διαπραγματεύεται το θέμα του κακού. Το θέμα του κακού είναι πανάρχαιο. Και το κακό δεν έρχεται από μόνο του. Έρχεται και από το καλό, το δήθεν καλό. Δηλαδή, το καλούτσικο. Έρχεται από αυτούς οι οποίοι λένε ότι εμείς είμαστε μετριοπαθείς, ότι δεν παίρνουμε θέση, ότι δεν κάνουμε τούτο, ότι δεν κάνουμε εκείνο, δεν δρούμε, περιμένουμε παθητικά. Αυτοί προάγουν το κακό. Το δημιουργούν.

Κρ.Π.: Με ποιόν τρόπο; Το αφήνουν να αναπτυχθεί με την παθητικότητά τους;

Ν.Β.: Ναι. Αυτά τα έχει πει ένας σπουδαίος ποιητής, ο οποίος ήταν πολύ συντηρητικός όμως. Ο Έλιοτ. Έχει πει ότι είναι πολύ πιο επικίνδυνοι αυτή η παθητική στάση, η οποία εγκυμονεί το κακό και το προάγει, παρά το ίδιο το κακό. Γιατί το ίδιο το κακό μπορείς να το αναγνωρίσεις, αλλά αυτό δεν το αναγνωρίζεις εύκολα, είναι αδιόρατο.

Κρ.Π.: Μα αυτή η κοινωνία πριν τα μνημόνια δεν ήταν κατά κύριο λόγο μια παθητική κοινωνία που μόνο κοίταγε να βολευτεί; Μια κοινωνία δήθεν δίκαιη, που δεν έπραττε όμως κατά του αδίκου; 

Ν.Β.: Μα, φυσικά. Αυτά αφορούν την κοινωνία γενικά, δεν αφορούν μόνο την πρόσφατη κατάσταση.

Κρ.Π.: Και τι  κάνουμε σήμερα;

Ν.Β.: Πού είναι ο εχθρός σήμερα; Είναι οι Πέρσες; Οι Τούρκοι; Οι Ιρανοί; Οι Ισλαμιστές; Πού είναι ο εχθρός; Δεν μπορείς να τον βρεις τον εχθρό εύκολα. Ο εχθρός κρύβεται. Είναι ύπουλος. Λοιπόν, αυτό το οποίο δεν κάνουμε, είναι αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε. Θέλω να πω, ότι πρώτα πρώτα δεν βλέπουμε καθαρά και όταν δεν βλέπεις καθαρά δεν μπορείς να κάνεις διάλογο με τον άλλον. Χρειάζεται να έχουμε μια ξεκάθαρη ιδέα για τα πράγματα, και όχι ξαφνικά να θολώνουν τα νερά με ποτάμια τα οποία κατεβάζουν λάσπη, δήθεν ότι καθαρίζουν τις βρωμιές… Δηλαδή, ποιόν κοροϊδεύουν; Όλους μας! Αλλά θα το πω, κοροϊδεύουμε και τον εαυτό μας. Παραδείγματος χάριν τι θα έλεγε ο Αριστοφάνης εάν ζούσε σήμερα; Θα έφτιαχνε μια εξαιρετική κωμωδία. Είμαι σίγουρος.

Κρ.Π.: Το θέμα είναι ότι η κοινωνία έχει κατακερματιστεί ήδη όπως είπατε, και επιπλέον γιγαντώνεται αυτός ο κατακερματισμός με μια δημόσια τηλεόραση κλειστή, με την ανεργία, με τους ανασφάλιστους, με τους οικονομικούς μετανάστες που φεύγουν στο εξωτερικό, και επιπλέον βλέπουμε ότι ετοιμάζονται να πουλήσουν μέχρι και τους Αιγιαλούς, ή ακόμα και το νερό, κλπ. κλπ.

Ν.Β.: Όλα αυτά που μου λές τώρα, τα έχω γράψει σε ένα ιμέιλ και τα έχω στείλει σε έναν φίλο δημοσιογράφο στο Παρίσι ο οποίος μου έκανε μια συνέντευξη όταν ήρθε εδώ στην Ελλάδα, λέγοντάς του ότι αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Τον ρωτάω, τι σκέφτεσαι εσύ για την κατάντια μας, την οποία έχει προξενήσει η Ευρώπη; Δεν μου έχει απαντήσει ακόμα. Για να δούμε…

Κρ.Π.: Μήπως όμως επειδή οι Ευρωπαίοι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι αυτή η κρίση είναι πλέον στην πόρτα τους, γι αυτό και αυξάνεται ο εθνικισμός, η Δεξιά και η Ακροδεξιά, με τη νοοτροπία τού «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», δηλαδή με καμία αίσθηση …Ευρωπαϊκού ιδεώδες;

Ν.Β.: «Εσείς βουλιάξατε, εμείς βουλιάζουμε σιγά σιγά…» μου είπε ένας άλλος δημοσιογράφος…  Ε, ο καθένας με τη συνείδησή του. Εγώ κάνω ανάλυση, κι όποιος είναι έξυπνος θα καταλάβει και δεν θα κάνει το χειρότερο. Αλλά δεν είπα να μην τολμάει. Να τολμήσει. Γιατί πάντα χρειάζεται θάρρος. Σε όλες τις περιπτώσεις.

Κρ.Π.: Έχετε κάποια πρόβλεψη για το τί μέλλει γενέσθαι;

Ν.Β.: Έχω πρόβλεψη μικρής εμβέλειας, ότι θα επαναληφθούν πάλι τα ίδια, διότι κυριαρχεί φόβος. Δεν πρόκειται να αλλάξουν τα πράγματα, θα κυριαρχήσει η ίδια κατάσταση από την οποία βγαίνουμε, ή μάλλον προερχόμαστε απλώς, αλλά λόγω του φόβου.

Κρ.Π.: Του φόβου ή του συμφέροντος; Ή του φόβου λόγω συμφέροντος;

Ν.Β.: Ο κόσμος φοβάται, σου λέει θα μας πάρουν τις καταθέσεις, θα μας κάνουν τούτο, θα πάθουμε το άλλο… Δεν υπάρχει φόβος; Φοβερός φόβος υπάρχει, συνεχώς! Οι άλλοι έπαιρναν τις καταθέσεις τους και τις έκρυβαν κάτω από το στρώμα το 2012 όταν φοβόντουσαν ότι θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ακόμα και το λεγόμενο πελατειακό σύστημα, δε δουλεύει πια. Δηλαδή έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου τίποτα δεν λειτουργεί. Ούτε από κομματική άποψη, ούτε από κρατική, ούτε από εθνική, ούτε Ευρωπαϊκή. Τίποτα. Όλα είναι στον αέρα.

Κρ.Π.: Γιατί ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη στα κόμματα και επίσης διότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη, δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη, γι’ αυτό υπάρχει και τόση οργή, όπως και η φασιστική παθογένεια;

Ν.Β.: Ο Σαμαράς και το Πασόκ έφτιαξαν τη Χρυσή Αυγή με την πολιτική τους. Αυτό είναι φανερό. Δεν χρειάζεται πολύ οξυδέρκεια για να το καταλάβεις. Και ο κόσμος δεν αυταπατάται, το καταλαβαίνει και έχει φτάσει στο αμήν. Και λένε να ψηφίσουμε αυτούς που δημιούργησαν τους άλλους; Και τώρα βρισκόμαστε ανάμεσα σε αυτούς και τους άλλους… Δηλαδή ανάμεσα σε δύο εγκληματίες όπως και ο Χριστός. Για να πάρουμε κι ένα παλιό παράδειγμα…

Κρ.Π.: Και από την άλλη μεριά, έρχονται και οι άλλοι και λένε εμείς νίπτουμε τας χείρας μας στο ποτάμι, λες και τώρα κατέβηκαν από τον ουρανό, άσπιλοι, και δεν ψήφιζαν μέχρι σήμερα ούτε είναι κόμμα. Επίσης υπήρχε πολύ μεγάλη συμμετοχή πολιτών σε αυτό το πελατειακό σύστημα, γι’ αυτό και ακόμη πολλοί συνεχίζουν να τους ψηφίζουν, αν δεν έχουν εισχωρήσει οι περισσότεροι από αυτούς στην Ακροδεξιά…

Ν.Β.: Ναι, κι από εκεί θα βρούνε λεφτά; Είναι μόνο η οργή.

Κρ.Π.: Η οργή ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη;

Ν.Β.: Δικαιοσύνη; Ποια δικαιοσύνη; Η Δικαιοσύνη στην Ευρώπη, σήμερα; Έχει πάει περίπατο.

Κρ.Π.: Παρόλαυτά καλούμαστε όλοι να ψηφίσουμε..

Ν.Β.: Ο καθένας αυτό που πιστεύει. Και τελειώνει η υπόθεση. Δεν μπορείς να κάνεις αναλύσεις, για τον ποιο ρόλο θα παίξει το κάθε κόμμα στην Ευρώπη. Ότι πιστεύεις ψηφίζεις και τελειώνει η υπόθεση. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Σχεδόν πας με τυφλά μάτια και ρίχνεις την ψήφο. Ακόμα και οι Ευρωπαίοι, όπως σήμερα διαβάζω άρθρο στους New York Times, λένε ότι δεν φοβούνται πια την ψήφο στην Ελλάδα, διότι την έχουν εξασφαλίσει! Άρα, οι εκλογές δεν έχουν και σημασία. Έτσι λένε και οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι. Έστω και αν αναδεικνύουν ποσοστά υπέρ της κυβέρνησης ή εναντίον, κλπ.

Δηλαδή οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ομολογούν ότι οι εκλογές είναι πια μια κωμωδία. Εφόσον οι Ευρωπαίοι εξασφάλισαν την Ελλάδα, δεν τους ενδιαφέρει πια. Το ’12 τους ενδιέφερε, γιατί φοβόντουσαν ότι θα φύγουμε από το ευρώ. Άμα ξέρουμε ότι 90% θα βγει ο Γιούνκερ στην Επιτροπή, είναι λίγο καλύτερος από τον προηγούμενο, αλλά δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη διαφορά. Αλλά και από την άποψη τη δική μας δεν υπάρχει διαφορά. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μία ισοπαλία άθλια.

Η Ρωσία τώρα υπέγραψε με την Κίνα για το αέριο. Λες και δεν το ξέραμε. Αφού υπάρχει έχθρα με την Αμερική και την Ευρώπη, φυσικά θα τον έσπρωχναν να κάνει συμφωνία με την Κίνα. Δεν υπάρχει καμία συνεργασία. Εδώ πέρα κινδυνεύει ο πλανήτης. Οι πάγοι λιώνουν. Σε λίγο θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας. Θα χάσουμε το 1/3 της γης! Και τσακωνόμαστε περί όνου σκιάς;

Λοιπόν, δεν βλέπω κανένα κόμμα να προστατεύει τίποτα από αυτά. Τον εαυτό τους προστατεύουν. Όλα τα κόμματα. Την οικολογία δεν την υπολογίζουν. Και δεν είναι πια θέμα θεωρητικό οικολογίας. Ο κίνδυνος είναι άμεσος! Το έχουν διαπιστώσει από καιρό όλοι οι επιστήμονες πλέον. Και το βλέπουμε πλέον όλοι οφθαλμοφανώς. Και ακόμα δεν το πιστεύουν οι Αμερικάνοι. Πάμε να αυτοκτονήσουμε; Ε, ας αυτοκτονήσουμε!

Ψηφίζεις ένα κόμμα για το πρόγραμμά του. Αλλά βέβαια δεν είσαι ποτέ σίγουρος τι θα κάνει από αυτά που λέει. Φυσικό είναι να υποστηρίξουμε τα δημοκρατικά κόμματα, και μάλιστα κατά προτίμηση τα αντιμνημονιακά, αλλά όχι τα ακροδεξιά που δήθεν είναι αντιμνημονιακά οι οποίοι υποκρίνονται. Το μόνο που απομένει, είναι να ψηφίσει κανείς αυτά τα κόμματα τα οποία δεν πρόκειται να μας βάλουν στη φυλακή ή να μας καταδιώξουν και να μας φιμώσουν.

Αυτή τη στιγμή πολλά κόμματα είναι σαν να είναι ίδια. Και οι σοσιαλδημοκράτες και οι δεξιοί δεν διαφέρουν. Και μάλιστα από πολλά χρόνια. Το βλέπουμε και στη Σουηδία και στη Δανία. Και εκεί ανέβηκε η Δεξιά, που υποτίθεται ότι είναι χώρες που ευνομούνται. Ευνομούνται; Βλέπουμε ότι η Ακροδεξιά, τουλάχιστον στη Γαλλία το εθνικό μέτωπο έρχεται πρώτο, και στην Ουγγαρία τα ίδια, και δεν ξέρω και σε πόσες άλλες χώρες. Υπάρχουν κριτήρια στο σημείο όπου δεν παραδέχονται τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Κρ.Π.: Αυτό δεν είναι το σημαντικότερο, διότι την κοινωνία δεν πάνε ουσιαστικά να καταστρέψουν και να καταργήσουν;

Ν.Β.: Το πρόβλημα είναι βαθύτατα κοινωνικό. Είναι το πώς οι άνθρωποι βλέπουν την πραγματικότητα σήμερα. Και φοβάμαι ότι δεν τη βλέπουν. Εθελοτυφλούν.

Κρ.Π.: Τι είναι αυτό ακριβώς που δεν βλέπουν;

Ν.Β.: Δεν βλέπουν ότι δεν μας έχουν μείνει και πολλά χρόνια ως πολιτισμός. Μπορεί και μέσα σε αυτόν τον αιώνα να τελειώσουμε. Να καταστραφεί ο πλανήτης. Αντί να τσακώνονται οι μεγάλοι για το ποιος θα πάρει το αέριο ή το πετρέλαιο, θα έπρεπε να ενωθούν για να σώσουν τον πλανήτη. Τα άλλα είναι ανοησίες. Κι αυτά τούς τα λένε οι επιστήμονες. Αλλά ποιος τους ακούει…-

via: http://tvxs.gr/news/ti-na-kanoyme/n-balaoritis-o-samaras-kai-pasok-eftiaksan-ti-xrysi-aygi

Την Κυριακή το βράδυ μόλις κλείσουν οι κάλπες, ο Στέλιος Κούλογλου και ο επιστημονικός διευθυντής της Vprc Χριστόφορος Bερναρδάκης αναλύουν ζωντανά τα εκλογικά αποτελέσματα και παρουσιάζουν ανέκδοτες έρευνες και μετρήσεις για την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος τις τελευταίες εβδομάδες και τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις.
Επίσης αναλύσεις για τα αποτελέσματα στις άλλες χώρες-ανταποκρίσεις από Βερολίνο, Παρίσι, Βαρσοβία και Κίεβο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ…

[…] εάν οι όποιες κυβερνήσεις μας δεν ενεργήσουν διπλωματικά σωστά, και δεν πάμε στη Χάγη πριν αποκτήσουμε σοβαρή υποστήριξη κυρίως από τους Αγγλοσάξωνες, οι οποίοι ήταν και υπεύθυνοι που δεν…
(4)
«Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ. Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν…
(107)
Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο της ακτιβιστικής έρευνας για την κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη -από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι σήμερα-…
(13)

Νάνος Βαλαωρίτης: Η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε;

07:40, 15 Οκτ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/140994

[…] Ελπίζω πλέον να μας φωτίσει η γλώσσα να μιλάμε και να γράφουμε καθαρά, αλλιώς θα δούμε κι άλλα «κράματα ενιαυτών», όπως λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Μέχρι τότε, η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε, να γράφουμε και να φωνάζουμε στα παράθυρα; […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο της έρευνας για την κρίση.

Οι σημερινές περιστάσεις που επικρατούν στην Ελλάδα λόγω της γενικής κρίσης, σε όλα τα επίπεδα, δικαίου, οικονομική κατάρρευση της χώρας, ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, υποβαθμίσεις, καταδιώξεις, κλπ., δημιουργούν μια τρομακτική ανασφάλεια στα άτομα, που καταφεύγουν σε πολύ ακραία μορφώματα – συνήθως ένας συνδυασμός θρησκευτικών – μυστικιστικών ιδεολογιών, που αποκτούν δύο μορφές: πολιτική και θρησκευτική συνάμα. 

Αυτές οι ακραίες καταστάσεις είναι φανερό ότι συμβαίνουν εδώ στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, και εξηγούν την ξαφνική άνοδο των υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι, εκτός από όσους ήταν ήδη ιδεολογικά ταγμένοι εκεί, φαίνεται να  κατέχονται από έντονη ανησυχία για την υπόστασή τους, και επιθυμούν να ανήκουν κάπου! 

Το να ανήκεις σε ένα οποιοδήποτε κόμμα, δεν σου παρέχει το αίσθημα της ασφάλειας, όσο αυτά τα ψευτοδυναμικά συνθήματα που εκπέμπει μια ακραία παράταξη, όπως η Χ.Α. Πρόκειται για μια ψεύτικη δύναμη που καταναλώνεται σε ύβρεις, σε επιθέσεις, και φτάνει μέχρι άγρια ξυλοκοπήματα, δολοφονίες, κλπ.

Εκεί ο σκοπός και το μέσον χάνονται! Εκείνο που στιγμιαία αναδύεται είναι ένας ματσοϊσμός, ο οποίος είναι κούφιος. Διότι δεν καταλήγει σε τίποτα. Ο σκοπός του είναι συνήθως η ανατροπή ενός καθεστώτος.  

Εδώ πέρα έχουμε ως φανερή πρόθεση της ΧΑ να ανατρέψει την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, και να εγκαθιδρύσει ένα ναζιστικό, φασιστικό, καθεστώς δικτατορίας. Κι αυτό χωρίς καμία άλλη προδιαγραφή προγράμματος, εκτός από την απομάκρυνση των προσφύγων από την Ελλάδα, η οποία κατ’ αυτούς θα έλυνε όλα τα προβλήματα. Αν είναι δυνατόν! 

Λοιπόν, με τέτοιες κούφιες υποσχέσεις, ανεβαίνουν τα ποσοστά. Και αυτά τα ανεβάζουν απλοί άνθρωποι, Έλληνες, που λένε, ότι για παράδειγμα, κάτω από την Ομόνοια, κυριαρχεί μία τέλεια ανομία η οποία δεν έχει ούτε αστυνομική παρουσία, ούτε τίποτα. Και αυτήν, υπόσχεται ο Κασιδιάρης -αν γίνει δήμαρχος Αθηνών- να… καθαρίσει!

Ε, θα ήθελα να δω πως θα την καθαρίσει. Θα τους σφάξει τους μετανάστες; Τι θα κάνει δηλαδή; Δεν βλέπω, πως και με ποιόν τρόπο, αφού τόσοι δήμαρχοι πέρασαν, και έχει παραμείνει αυτό το καρκίνωμα πέρα και κάτω από την Ομόνοια. Δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα.

Λοιπόν, ανησυχούν πάρα πολύ, όλοι εκείνοι που πάνε στις δουλειές τους, μέσω αυτής της διαδρομής. Και σου λένε, καθημερινά βλέπουμε το χάλι. Αυτό, αμέσως δίνει σε κάποιον, σαν τον βίαιο ακροδεξιό νεοναζί τύπο, και μάλιστα ιδιαίτερα επιθετικό όπως ο Κασιδιάρης, μία άνοδο σημαντική στις δημοσκοπήσεις.

Διότι νομίζουν ότι με αυτό που επιδεικνύει αυτή την ψευτοδύναμη, θα γίνει η δουλειά! Αμ, δεν γίνεται έτσι η δουλειά! Με το να λέμε απλώς, ότι θα τους καθαρίσουμε αυτούς, με το έτσι θέλω! Μιλάω για το ψυχολογικό φαινόμενο. Το ψυχολογικό φαινόμενο είναι εκεί, σαφές.

Κι αυτός ο ακατανόμαστος, επιδεικνύει μια τέτοια τελείως μάγκικη και αυθάδικη απαξίωση όλων των προηγούμενων Αρχών, που νόμιζαν κι αυτές ότι με ξύλο και σκούπες, θα αλλάξουν τα πράγματα. Εγώ πιστεύω ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, εάν δεν παρθούν πιο ριζικά μέτρα που να αφορούν τις αιτίες του φαινομένου.

Μια κυβέρνηση πιο ακροδεξιά, θα λύσει το θέμα των μνημονίων; Μάλλον μια ισχυρότερη απομόνωση θα είναι το αποτέλεσμα. Και νομίζετε ότι θα πείσει τους δανειστές να κουρέψουν το χρέος; Ή να τους δώσουν λεφτά για ανάπτυξη; Ή να τους δώσουν τα χρωστούμενα οι Γερμανοί; Δεν θα δούνε δεκάρα εάν γίνει κάτι τέτοιο!

Μάλλον στρατιωτική επέμβαση θα δούμε από το ΝΑΤΟ. Διότι, καθώς ξέρουμε και η Αμερική, και η Αγγλία και η Ευρώπη, βλέπουν με πάρα πολύ κακό μάτι την τόσο θεαματική άνοδο του ρατσισμού και του ναζισμού στον τόπο μας. 

Γιατί σε άλλες χώρες, είναι πολύ λιγότερο θεαματική, απ’ ότι είναι σε μας. Μάλιστα, τα ναζιστικά μορφώματα σε άλλες χώρες, είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στους Έλληνες Χρυσαυγίτες, με την έννοια ότι αναγεννιέται το φασιστικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη, ξεκινώντας απ’ την Ελλάδα.

Κι όταν είδαν τις συλλήψεις μαζεύτηκαν. Το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, και οι νεοναζιστές στη Γερμανία, είπαν ότι δεν έχουμε καμία σχέση με αυτούς!

Διότι η κατηγορία της εγκληματικής συμμορίας για ένα κόμμα, δεν είναι πολιτική, είναι ποινική. Και οι διατάξεις των νόμων σε όλη την Ευρώπη, είναι ότι ποινικοποιείται, όχι μόνο ο ρατσισμός, αλλά και η άρνηση του Ολοκαυτώματος, της σφαγής των Εβραιών. Ποινικοποιείται η απλή κουβέντα! Ο πατέρας Λεπέν, πήγε φυλακή γι’ αυτό το λόγο, ένα διάστημα στη Γαλλία.

Αλλά βέβαια οι Γάλλοι, τώρα, πατάνε λιγάκι σε κινούμενη άμμο, όπως και οι δικοί μας λίγο πριν αρχίσουν τις συλλήψεις. Δηλαδή, σκέφτονται τις ψήφους. Και αυτό είναι τραγικό φαινόμενο για μία δημοκρατία, να μην μπορεί να πάρει μέτρα που την προστατέψουν από την ανατροπή της.

Δύσκολα, πάντα, θα παρθούν αυτά τα μέτρα και με διάφορες διαφωνίες ανάμεσα σε πρόσωπα και κόμματα, όπως και φόβοι ότι μπορεί να εφαρμοστούν και για άλλες περιστάσεις με αριστερούς, και διάφορα ανάλογα, τα οποία τα βλέπουμε καθημερινά πλέον εδώ.

Θέλω να πω, ότι οι καταστάσεις αυτές προέρχονται από μία τεράστια ανασφάλεια, η οποία έχει προστεθεί πάνω στην φυσική υπαρξιακή ανασφάλεια του κάθε ανθρώπου, και τον στρέφει προς τα ολοκληρωτικά μορφώματα όπως της Χ.Α., που δίνουν εύκολες λύσεις, του τύπου, λύνω το γόρδιο δεσμό με το σπαθί!

Μα πώς να επιστρέψουμε σε ένα αίσθημα ασφάλειας, όταν κινδυνεύει η κατοικία μας, κινδυνεύουν τα εισοδήματά μας, κινδυνεύουν οι μισθοί μας, οι συντάξεις μας, η ύπαρξή μας μέσα στην κοινωνία;

Όταν όλα αυτά κινδυνεύουν, πως είναι δυνατόν να αισθανόμαστε ασφάλεια; Έχει ανέβει 100 βαθμούς πιο ψηλά από ότι ήταν πριν.

Δεν λέω ότι δεν υπήρχε δηλαδή ούτως ή άλλως η υπαρξιακή ανασφάλεια, γιατί αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχαν και οι συγγραφείς που γράφουν για όλα αυτά. Τα περισσότερα μεγάλα μυθιστορήματα, ασχολούνται με το θέμα της ανασφάλειας του ανθρώπου, απέναντι στις συνθήκες της ζωής.

Αλλά, αυτό δεν σημαίνει, ότι αυτή η ειδική περίπτωση δεν ενισχύει όλα τα σύνδρομα ανασφάλειας μαζί. Και βέβαια, ρίχνει πάρα πολύ κόσμο στις αγκάλες ενός ρομπότ! Το οποίο κάνει τον ισχυρό, μιλώντας με τρόπο θρησκευτικού μίσους και φανατικού δόγματος! Κι αυτό είναι το τραγελαφικό!

Ποιό είναι τώρα το πραγματικό πρόβλημα; Μπορώ να το βρω; Βρίσκεται σε κάθε οικογένεια, στον τρόπο που ανατρεφόμαστε όλοι; Δηλαδή, στις ψυχολογικές συνθήκες οι οποίες επικρατούν στις σχέσεις των μελών της οικογένειας;

Τα αιτία του φασισμού, είναι μακροχρόνια και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν εφόσον συνεχίζεται η κρίση και οι ίδιες κοινωνικές συνθήκες.

Εάν δεν μπούμε στην ανάπτυξη και αν δεν βγούμε από την ύφεση που έχει προκαλέσει το μνημόνιο με τα διάφορα μέτρα λιτότητας, δεν θα βγούμε και από τη συνεχή απειλή αυτών των μορφωμάτων, τα οποία μπορεί να εξελιχθούν και με άλλο πρόσωπο, ή να δημιουργηθούν παρόμοια «κινήματα» με άλλες μορφές.

Τέτοιες ομάδες υποβόσκουν σε όλη την Ευρώπη, και είναι έτοιμες να εκμεταλλευτούν τις περιστάσεις.

Είναι σωστό αυτό; Αλλά, μιλάμε για εξωτερικές συνθήκες, όπως είναι η κρίση, η οποία όμως έχει και εσωτερικές πλευρές, δεν έχει μόνον εξωτερικές.

Εδώ πέρα οι νέοι αισθάνονται ότι μεγαλώνουν χωρίς νόημα. Ότι δεν έχει νόημα η ζωή τους. Οπότε επιδίδονται στη λεγόμενη εύκολη – άμεση ικανοποίηση, μέσω υποκατάστατων. Είναι η κοινωνία της ηδονής, όπως εκείνη του άκρατου καταναλωτισμού, στο πρόσφατο παρελθόν.

Και πώς μπορεί να αντιδράσει κάποιος σε όλα αυτά; Το μόνο «όπλο» που εγώ βλέπω -στον εαυτό μου κιόλας- είναι η δημιουργικότητα.

Δηλαδή, το κάθε άτομο να αναπτύξει τη δημιουργικότητά του, ως καταφύγιο. Είναι ο μόνος τρόπος! Αυτό όμως για να ενθαρρυνθεί, χρειάζεται μια ολόκληρη κοινωνία να συναινεί υπέρ του. Και καθώς βλέπουμε, η κοινωνία, αντιθέτως, όλα αυτά τα αποφεύγει, και λέει, βγες εκεί έξω και κάνε μόνο λεφτά!

Αν δεν είχα αυτή τη δυνατότητα να δημιουργήσω, δυνατότητα την οποία την έφτιαξα μόνος μου, και να δημιουργήσω με αυτόν τον τρόπο και τον εαυτό μου, θα είχα και εγώ ίσως πέσει σε διάφορα άλλα συμπλέγματα φυγής και αποφυγής της ίδιας της ζωής. Όπως, γίνονται θύματα, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλες τις χώρες.

Γιατί; Διότι καταφεύγουν αυτοί οι άνθρωποι στα ακραία φαινόμενα και στις δήθεν μάτσο ομαδικές λύσεις, όπου αισθάνονται μία προσωρινή τουλάχιστον ασφάλεια ότι ανήκουν και ότι αντιμετωπίζουν μια κοινωνία άδικη που όχι μόνο δεν τους προσφέρει τίποτα αλλά και τους καταδιώκει με κάποιον τρόπο.

Προέρχομαι από την κουλτούρα του υπερρεαλισμού που αφενός πολέμησε τον ναζισμό και αφετέρου τον σταλινισμό.

Αυτά τα δύο μορφώματα δεν είναι άκρα, είναι παραποιήσεις και συνδέονται με την θεωρία του ολοκληρωτισμού. Είναι και τα δύο αντιδημοκρατικά στην αντιμετώπιση των κοινωνικών θεμάτων. 

Όμως η πονηριά εδώ, είναι να μεταχειριζόμαστε τη γλώσσα με νέο περιεχόμενο στις λέξεις όπως το «φιλελεύθερο» κόμμα της αυστριακής ακροδεξιάς.

Σε τι είναι φιλελεύθερο; Στην οικονομία; Όπως τα νεοφιλελεύθερα κόμματα κυρίως του βορά, που πλησιάζουν έναν οικονομικό ολοκληρωτισμό με σύμπτωμα τα μέτρα λιτότητας στρεφόμενα εναντίον των μεσαίων αστικών και μικροαστικών στρωμάτων, που με τις επιχειρήσεις τους είναι η ραχοκοκαλιά των οικονομιών των δημοκρατικών χωρών;

Όμως, ένα αστυνομικό κράτος, μπορεί να αυτοαποκαλείται δημοκρατία, ή λαϊκή δημοκρατία, και από την άλλη μεριά να προβαίνει σε αυθαίρετες φυλακίσεις, εξορίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανελευθερία, στέρηση ατομικών δικαιωμάτων και ψήφου, λογοκρισία και ανάδειξη του ψεύδους στην προπαγάνδα, αλλά και δημιουργία κρατικής ιεραρχικής δικτατορίας με γραφειοκρατία ημέτερων στελεχών του κόμματος. Η λίστα είναι μακρά…

Οι κομματικές δικτατορίες, έχουν τις ίδιες μεθόδους, έστω κι αν προέρχονται από άλλα κίνητρα. Αυτά τα μορφώματα δεν είναι άκρα, αλλά ανάδειξη του παρακράτους ως ρυθμιστή της κοινωνίας.

Ο τίτλος εθνομπολσεβικισμός ή εθνικοσοσιαλισμός δείχνει τη στενή συγγένεια των παραπλανητικών λεκτικών μεθόδων. Αυτό δεν σημαίνει ότι παύει κανείς να κατακρίνει την αστική πλουτοκρατική δημοκρατία λόγω των ελλείψεών της, αλλά μόνο μέσω αυτής λέμε ότι μπορεί να γίνει η βελτίωση προς μια κοινωνία δικαίου και υψηλού πολιτισμού.

Ελπίζω πλέον να μας φωτίσει η γλώσσα να μιλάμε και να γράφουμε καθαρά, αλλιώς θα δούμε κι άλλα «κράματα ενιαυτών», όπως λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Μέχρι τότε, η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε, να γράφουμε και να φωνάζουμε στα παράθυρα;-

Σχετικά Άρθρα

04/08/2013
24/06/2013
12/07/2013

Νάνος Βαλαωρίτης: Οι δικοί μας νεοναζί, είναι βουντουιστές

08:59, 04 Αυγ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/134856

[…] Ότι οι δικοί μας νεοναζί στον τρόπο που φέρονται και στολίζονται, είναι βουντουιστές, είναι φανερό. Πάνε να κλέψουν τη δύναμη των άλλοτε σφαγέων τους και νυν πάλι καταπιεστών με μαγικές μιμήσεις και πρωτόγονες τελετές, μιμούμενοι ακόμα και την επιθετικότητα των ναζί, την δολοφονική τους συμπεριφορά και το υβρεολόγιο τους. Το φαινόμενο είναι μοναδικό στην ευρωπαϊκή Ελλάδα και πήρε τρομακτική έκταση λόγο της βάρβαρης πολιτιστικής και οικονομικής συμπεριφοράς της γερμανοτραφούς Τρόικας απεναντί μας με το να μας καταντήσει τριτοκοσμικούς […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά με την Κρυσταλία Πατούλη, εξηγώντας τι σημαίνει «ταύτιση με τον επιτιθέμενο» ή αλλιώς, το φαντασιακό σύνδρομο – ψυχολογική άμυνα, που δημιουργεί τους νεοναζί στη χώρα μας.

«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»
Περιμένοντας τους Βαρβάρους,
Κ. Π. Καβάφης

N.B: Όχι μόνο  ήρθαν αυτοί οι βάρβαροι, αλλά εμφανίστηκαν ξαφνικά με όλα τα στολίδια που αρέσουν στους Βαρβάρους, όπως λέει ο Καβάφης τόσο διορατικά, άμα βλέπεις τους χρυσαυγίτες με τα τατού, τους αγκυλωτούς σταυρούς, τα μαύρα κοστούμια, τα ξυρισμένα κεφάλια, τους πυρσούς, τις νυχτερινές πορείες και τελετές. τα τραγούδια και τα παρατράγουδα, τις απειλές ότι θα νομοθετήσουν, ολόκληρο το θέατρο των ύβρεων σε χυδαία γλώσσα, και την εκάστοτε δολοφονική βία.

Αν δεν ήταν εκεί μπροστά μας να μας θυμίσουν πόσο ανασφαλείς είμαστε και πόσο χρειαζόμαστε την ταύτιση με τους ισχυρούς του κόσμου ετούτου, είτε πλούσιους  είτε διάσημους, είτε πολιτικά  ισχυρούς, θα έπρεπε να τους εφεύρουμε, ως το σύμπτωμα της μακράς μας ασθένειας των αιώνων. Τον φόβο του αφανισμού.

Οι αρχαϊκοί λαοί πίστευαν ότι κατοικούνται απ’ τα φαντάσματα ή πνεύματα των προγόνων τους, τους οποίους παρίσταναν με διάφορες μάσκες γλυπτά τοιχογραφίες ζώων σε σπήλαια ή σε τοτέμ, άλλοτε απειλητικούς και φοβερούς για να τρομάξουν εχτρούς και φίλους και άλλοτε με άλλα πολλά σύμβολα για να τους τιμήσουν με χορούς και τελετουργίες.

Διότι οι βάρβαροι οι αληθινοί δεν γεννιούνται από το τίποτα. Ενυπάρχουν ήδη στις συνειδήσεις πριν ξεπεταχτούν ως φαινόμενο. Οι 430 χιλ. ψηφοφόροι που τους ψήφισαν τους είχαν ήδη μέσα τους και δεν ήταν λίγοι. Αυτά τα φαινόμενα είναι προεκτάσεις του διαστρεβλωμένου φθαρμένου ψυχισμού που τους τρέφει, και βέβαια των συνθηκών αδυναμίας, καταπίεσης, υποταγής και ταπείνωσης που περνάμε.

Η ταύτιση με τον καταπιεστή σου, τον εχτρό, τον κατακτητή σου, τον τύραννο σου, στο ατομικό επίπεδο έχει ανιχνευτεί από πολλούς ψυχαναλυτές και λογοτέχνες, ιδίως τον Ντοστογιέφσκι. Και στο συλλογικό επίπεδο, όμως, η μίμηση ή η ταύτιση είναι επίσης πολύ γνωστή.

Φυλές του Ειρηνικού έχτιζαν με ξύλα ομοιώματα αεροπλάνων για να προσελκύσουν μαγικά τις αεροπορικές πτήσεις ευρωπαίων. Η προσομοίωση είναι έναν παράλληλο φαινόμενο. Στο επίπεδο των θρησκειών η μίμηση είναι διαδεδομένη τόσο από τους Σουμέριους και Βαβυλωνίους ίσαμε τους Έλληνες και τους Ετρούσκους ή τους Ρωμαίους.

Όπως και το πάνθεο του Βουντού της Αιτής που μετατρέπει τους αφρικανικούς θεούς του, σε αντίστοιχα πρόσωπα των ευρωπαϊκών θρησκειών, είτε παγανιστικά είτε χριστιανικά ή σε τρέχοντα πρόσωπα, όπως ο Βαρώνος Σάββατο Θεός του θανάτου. Οι Μάμπο τους και οι Χουνγκάν, Ιέρειες και Ιερείς αντίστοιχα.

Μια Κατερίνα Ντάναμ πανέμορφη Μάμπο που γνώρισα στο Παρίσι, έγραψε ένα βιβλίο το «Στοιχειωμένο Νησί» όπου περιγράφει τις τελετές. Οι Λόα, κατώτερα πνεύματα, αντιστοιχούν σ’ενα καθολικό Άγιο. Η θρησκεία  ονομάζεται Συγκρετική, γιατί συνενώνει δύο θρησκείες. Και μιά τους πρακτική είναι η στοίχειωση, η κατάληψη του πιστού, από έναν Θεό ή μια Θεά τους.

Αυτή η θρησκεία είναι των δούλων Αφρικανών στην Αμερική κυρίως Καραβαϊκή όπως το Σαν Ντομιγκο. Η μίμηση των επαναστατημένων μαύρων δεν αρκείται στη θρησκεία αλλά και σε όλα τα αξιώματα των κατακτητών τους  Γάλλων.

Το μίγμα είναι  πολύ πρωτότυπο και δεν συγκρίνεται με την χονδροειδή μίμηση των Ελλήνων νεοναζί από Γερμανικά πρωτότυπα, αλλά ο μηχανισμός της ταύτισης είναι ο ίδιος. Οι καταπιεστές Γάλλοι στοιχειώνονται και συγχωνεύονται με τους κατακτημένους, που τους κλέβουν τη μαγική τους δύναμη.

Ότι οι δικοί μας νεοναζί στον τρόπο που φέρονται και στολίζονται, είναι βουντουιστές, είναι φανερό. Πάνε να κλέψουν τη δύναμη των άλλοτε σφαγέων τους και νυν πάλι καταπιεστών με μαγικές μιμήσεις και πρωτόγονες τελετές, μιμούμενοι ακόμα και την επιθετικότητα των ναζί, την δολοφονική τους συμπεριφορά και το υβρεολόγιο τους. Το φαινόμενο είναι μοναδικό στην ευρωπαϊκή Ελλάδα και πήρε τρομακτική έκταση λόγο της βάρβαρης πολιτιστικής και οικονομικής συμπεριφοράς της γερμανοτραφούς Τρόικας απεναντί μας με το να μας καταντήσει τριτοκοσμικούς.

Η ΧΑ είναι ένα τριτοκοσμικό φαινόμενο. Κινδυνεύει αυτός ο πρωτοφανής νεοναζισμός στην Ελλάδα να γίνει θρησκεία, μια θρησκεία του… διαβόλου, αν δεν αναλυθούν εκτενώς και από πολλές πλευρές τα πρωτόγονα κίνητρα τους, της μαγικής προσομοίωσης με τον ισχυρό πρώην και νυν σφαγέα.

Τι διαφέρουμε από την Χαϊτί, ή τους Ιρλανδούς που μιμήθηκαν τους άγγλους σε μια ολόκληρη τάξη Αγγλοϊρλανδών γαιοκτημόνων που φέρονταν στους φτωχούς Ιρλανδούς χειρότερα από τους Άγγλους; Οι Ινδοί παρόλο τον αρχαίο τους πολιτισμό μιμήθηκαν τους Άγγλους παρόλο που τούς μισούσαν και πήραν τη γλώσσα τους σε μεγάλη έκταση, τουλάχιστον διοικητικά και λογοτεχνικά ακόμα και σήμερα.

Από την άλλη πλευρά, έργα σημαντικά μικρών λαών που είχαν κατακτηθεί  η παρακμάσει έβγαλαν σπουδαίους ποιητές. Η Αργεντινή τον Μπόρχες, η Τσεχία τον Κάφκα, η Αλεξάνδρεια τον Καβάφη, η Πορτογαλία -με 50 χρόνια δικτατορίας- τον Πεσσόα, το Μεξικό τον Οκτάβιο Παζ, η Ιρλανδία τον Τζόυς, έναν Μπέκεττ, τον Γέητς, αλλά και τον Σουίφτ, κι εμείς έναν Σεφέρη έναν Ελύτη κι έναν Ρίτσο. Οι Ρουμάνοι έναν Τζαρά  έναν Γκερασίμ Λούκα, έναν Ιονέσκο.

Όλοι από νότιους κυρίως λαούς, ενώ οι βόρειοι μετά τον Ίψεν και τον Στρίνγμπεργκ δεν έβγαλαν κανέναν τέτοιου μεγέθους.

Κρ. Π.: Μιλάτε, για την «ταύτιση με τον επιτιθέμενο», μία από τις ψυχολογικές άμυνες που ανέπτυξε εκτενώς ο Φρόυντ, όπου όταν στην παιδική ηλικία ένα παιδί κακοποιείται (με οποιονδήποτε τρόπο) από το γονιό του, επειδή δεν το αντέχει ή …για να το αντέξει, ταυτίζεται (ασυνείδητα) με αυτήν την συμπεριφορά του…

Ν.Β.: Ακριβώς. Η ταύτιση με τον επιτιθέμενο γονιό, που κάνει το μικρό παιδί, είναι αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο, το οποίο είχε ερευνηθεί από τον Φρόυντ και από άλλους ψυχαναλυτές, της σχολής του Φρόυντ, αλλά και άλλων σχολών. Αυτό το σύνδρομο -θα λέγαμε- της ταύτισης, είναι ακριβώς αυτό που εξηγεί το παράλογο της Χρυσής Αυγής. Αυτό που μας φαίνεται τόσο πολύ ανήκουστο, δηλαδή ένα μόρφωμα ελληνικό να μιμείται τους Ναζί, μπορούμε να το εξηγήσουμε εις βάθος, μόνο με αυτόν τον τρόπο.

Στην δυτική Αφρική υπήρχε μια κίνηση Βουντού παρουσιασμένη σε ντοκιμαντέρ μίας αγγλοσαξωνίδας και του συζύγου της, που το είδε πιθανόν και ο Ζαν Ζενέ και έγραψε το θεατρικό του έργο, «Οι Μαύροι», όπου αυτοί οι μαύροι ασπρίζουν τα πρόσωπα τους και υποδύονται τους λευκούς κατακτητές τους.

Για παράδειγμα, υπάρχει ο Ντόκτορ Ουάιτ, δηλαδή ο Λευκός, ο οποίος είναι ο πάνσοφος αρχηγός της τελετής, και υπάρχουν επίσης, ο Στρατηγός με στολή τών αποικιοκρατών, ο αρχηγός της Αστυνομίας με τη στολή του, η σύζυγος του Ντόκτορ Ουάιτ, και οι άλλοι κομπάρσοι που παριστάνουν τους αποικιοκρατούμενους, και που τους φέρονται συμβολικά σκληρά χτυπώντας τους με ράβδους...

Η ταύτιση είναι απόλυτη και δεν είναι παιχνίδι. Μέσα από αυτό, καταλαβαίνει κανείς τον βαθύ μηχανισμό που οδήγησε στη Χρυσή Αυγή, η οποία κάνει ακριβώς αυτό, με τους γερμανούς ναζί της κατοχής. Είναι η ταύτιση του θύματος με τον θύτη!

Στα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι υπάρχουν πολλές τέτοιες ατομικές περιπτώσεις, όπως και στον Γκογκόλ, και σε άλλους,  επειδή οι Ρώσοι είναι λαός  που καταπιέστηκε σκληρά από την άρχουσα τάξη των Μπογιάρων, όπως ήταν και οι δικοί μας Κοτσαμπάσηδες.

Το φαινόμενο αυτό έχει μελετηθεί. Και ο Μπαχτίν στον Κόσμο του Ραμπελαί αποδίδει το καρναβάλι σε παρόμοιους μηχανισμούς, εκτόνωσης των καταπιεσμένων για ένα χρονικό διάστημα επιτρεπόμενο από την εκκλησία.

Το ίδιο ισχύει για ανάλογες τελετές του νέου έτους όπου τυχαίοι υποδύονται τον Βασιλιά και κατόπιν θυσιάζονται. Ο Σερ Τζέημς Φρέιζερ έχει μελετήσει το φαινόμενο κάτω από πολλές προοπτικές και ερμηνείες καθώς και ο Μιρσέα Ελιάντ.

Αλλά και οι δούλοι στην αρχαία Αθήνα και Ρώμη μια φορά το χρόνο απολάμβαναν το ρόλο των αφεντικών τους για ένα τριήμερο η περισσότερο ή λιγότερο…

Στην περίπτωσή μας, επειδή είμαστε ένας λαός που έχει υποστεί σε διάστημα της ιστορίας του, πολλές κατακτήσεις, η ταύτιση με τον επιτιθέμενο, βρίσκεται εν δυνάμει μέσα στην ψυχολογία μας. Δεν εκφράζεται αμέσως. Εκφράζεται όταν ευνοούν οι περιστάσεις, όπως είναι η σημερινή, όπου μας σπρώχνει στον τοίχο η τρόικα με τους Ευρωπαίους και τους Γερμανούς. Υπάρχει μία επιστροφή… των Γερμανών, που θυμίζει την Κατοχή, και είναι αρκετή για να ξεκινήσει να εκφράζεται ο μηχανισμός της ταύτισης.

Οπότε, εμφανίζεται αυτό το θέατρο της… μαύρης μαγείας. Δηλαδή, θεωρώ, ότι ο Μιχαλιολάκος, η σύζυγός του, και όλοι αυτοί, όπως π.χ. ο Κασιδιάρης, ο τρόπος με τον οποίον φέρονται, δεν είναι ως αρχηγοί ενός κάποιου κόμματος, αλλά μίας σέκτας μαύρης μαγείας. Είναι πολύ πιο κοντά σε αυτό το φαινόμενο, παρά στο φαινόμενο το πολιτικό.

Ε, αυτό, είναι μοναδικό στην Ευρώπη, και νομίζω ότι οφείλεται και στην ιστορία μας. Κι είναι αυτό που με εμπόδισαν να πω, στην εκπομπή της Στάη. Διότι, σε αυτό το συμπέρασμα ήθελα να καταλήξω, από την ανάλυση που είχα ξεκινήσει να κάνω τότε.

Με αυτό το σκεπτικό, έλυσα το πρόβλημα του παράδοξου αυτού φαινόμενου, διότι πρόκειται περί ακραίου παράδοξου, να ταυτιστείς με τον σφαγέα σου, και να παριστάνεις τον σωτήρα του έθνους, όπως σε αυτή την περίπτωση.

Τώρα, υπάρχει κι άλλη προϊστορία… Δεν είναι η πρώτη φορά που ονομάζονται κάπως έτσι, μυστικιστικές οργανώσεις ιδίως στην Ιρλανδία, όπως είναι το όνομα της Χρυσής Αυγής. Είναι γνωστή αυτή η ονομασία. Από εκεί κατάγονται όλα αυτά. (Θυμίζω και τον Aleister Crowley, ο οποίος είναι πασίγνωστος για την εξάσκηση μαύρης μαγείας και του οποίου η κίνηση των οπαδών του λεγόταν «Χρυσή Αυγή» -«Golden Dawn»!)
Και έχω την εντύπωση ότι η ελληνική Χρυσή Αυγή, καθοδηγείται, είτε από ανάλογα βιβλία, είτε από πρόσωπα τα οποία τους κατευθύνουν για το πώς θα ενεργήσουν.

Κι έχουν πετύχει σε μεγάλη κλίμακα, να ξεγελάσουν τον κόσμο ότι είναι ένα καλής πίστεως κόμμα, με τους 430.000 ψηφοφόρους, οι οποίοι έχουν υποστεί αυτή την προπαγάνδα, ότι ο μόνος τρόπος να αντιδράσουν μέσα στη βία είναι με βία, κι όχι πραγματικά οι ίδιοι, αλλά κυρίως σε φαντασιακό επίπεδο… μέσω αυτού του μορφώματος της Χ.Α.

Κρ.Π.: Επιπλέον, όταν ταυτίζεται με τον γονιό του το μικρό παιδί, φέρεται με τον ίδιο τρόπο σε συνομίληκούς του, και αργότερα – στην ενήλικη ζωή του- σε άλλους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στην δική του -πλέον- βία. Επαναλαμβάνει δηλαδή, το τραυματικό γεγονός της κακοποίησής του –διότι το τραύμα σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται- ες αεί, από την πλευρά όμως του επιτιθέμενου.
Συχνά, όμως, το παιδί, για διάφορους λόγους που δεν του επιτρέπουν να αντιδράσει με την ταύτιση, αντί να επαναλάβει στους άλλους αυτό που εισέπραξε, το επαναλαμβάνει μόνον στον εαυτό του αυτοκαταστροφικά.
Και υπάρχει και μία άλλη αντίδραση, όταν στο περιβάλλον του τυχαίνει να υπάρχει κάποιος «γνώστης –αρωγός»(κατά Μίλερ), ο οποίος του δείχνει ότι κατανοεί την κακοποίησή του, και έτσι το βοηθά να την διαχειριστεί και όχι να την αρθνηθεί – απωθήσει, ή να διαστρεβλώσει το νόημά της με το να ταυτιστεί με τη βία της…
Τα αναφέρω, διότι όλοι αυτοί οι διανοούμενοι και καλλιτέχνες που αναφέρατε, αλλά και οι αγωνιστές(αριστεροί κατά κύριο λόγο) στην ιστορία της ανθρωπότητας, φαίνεται να λειτουργούν σε κοινωνικό επίπεδο, ως «γνώστες – αρωγοί» με τον πολιτισμό που χάρισαν στην ανθρωπότητα, διότι συντροφεύουν τους ανθρώπους στην συνειδητοποίηση της βίας που έχουν υποστεί, ώστε να μην αναγκαστούν να ταυτιστούν μαζί της.

Ν.Β.: Ακριβώς. Και μάλιστα ο Κάφκα, έχει ένα αφήγημα, που λέγεται «Η σωφρονιστική αποικία», όπου εγγράφονται στο θύμα οι εντολές του θύτη, του σφαγέα αποικιοκράτη, σε μία διαβολική μηχανή η οποία γράφει τις εντολές πάνω στο δέρμα του. Δηλαδή, είναι μία εικόνα φρικιαστική, του πόσο, αντίθετα με τους ανθρώπους που αντιδρούν, μπορεί να προχωρήσει αυτό το σύνδρομο της υποταγής στον επιτιθέμενο… Διότι όταν ταυτίζεσαι μαζί του, ουσιαστικά υποτάσσεσαι απόλυτα…

Ο Κάφκα, με τη μεγάλη του διαύγεια, έβλεπε γύρω του ακριβώς τι γινότανε, σε μία μικρή χώρα όπως στην Τεχοσλοβακία τότε, κάτω από τους Αυστριακούς, και με μία γραφειοκρατία σαν τη δική μας, περίπου, τόσο βαριά και περίπλοκη, και επίσης η επιβολή της γερμανικής γλώσσας, που ήταν η γλώσσα του κατακτητή…

Κρ.Π.: Ακόμη, όταν βιώνεται μια τραυματική εμπειρία (δηλ. οποιασδήποτε μορφής βίαιη κακοποίηση) ο οργανισμός βρίσκεται σε σοκ και τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου δεν συνεργάζονται επαρκώς(κάτι σαν λοβοτομή), με αποτέλεσμα να μπλοκάρεται η επικοινωνία τους και κατ’ επέκταση να κλειδώνεται αυτή η εμπειρία, όντως(όπως είπε ο Κάφκα), στο νευρικό μας σύστημα.
Είναι ένας βιολογικός μηχανισμός επιβίωσης (τέσσερις μηχανισμοί άμυνας υπάρχουν για την αντιμετώπιση μιας τραυματικής εμπειρίας: φεύγω, επιτίθεμαι(αμυνόμενος), παγώνω, παραδίδομαι).
Έτσι ένα βίωμα τραυματικής εμπειρίας δεν αφομοιώνεται αν δεν συνεργαστούν τα δύο ημισφαίρια για να το επανεπεξεργαστούν. Επαναλαμβάνεται ες αεί, με τους παραπάνω τρόπους που είπαμε, είτε ως ταύτιση με τον επιτιθέμενο, είτε ως αυτοκαταστροφή(με ανάλογα συναισθήματα φόβου(«ότι φοβάμαι το προκαλώ»),  ενοχής, ή παραδοχής δικαίου στον επιτιθέμενο – με έναν τρόπο που περιγράφεται ως «ότι φοβάμαι το προκαλώ»., κλπ.
Μιλάτε λοιπόν σήμερα, για τη ρίζα  αυτού του κακού…
Και η ρίζα του κακού, προέρχεται από την παιδική ηλικία, που εν πολλοίς αφήνεται… ανεπεξέργαστη στην ενήλικη ζωή…

Ν.Β.: Αυτή η ρίζα του κακού σε μας, είναι και συλλογική και ατομική. Και ως έθνος έχουμε υποστεί φοβερές κακουχίες και κατακτήσεις και δουλείες, και διωγμούς, αλλά και ως άτομα έχουμε ανατραφεί με τον ίδιο τρόπο, από πολύ καταπιεστικούς γονείς.

Κρ.Π.: Ακόμα και σήμερα, έρευνες δείχνουν ότι ένα στα δύο παιδιά κακοποιείται σωματικά(και δεν αναφέρονται στην ψυχολογική κακοποίηση).

Ν.Β.: Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Φρόυντ, έχει τίτλο «Ένα παιδί δέρνεται», και βέβαια προκαλείται αυτό το σύνδρομο, ακριβώς. Αναπτύσσω την συγκεκριμένη έρευνά μου, και νομίζω ότι αυτή η έρευνα πρέπει να γενικευτεί στην Ελλάδα, για να καταλάβουν οι περισσότεροι Έλληνες που βρίσκονται, και πως αντιδρούν αυτή τη στιγμή απέναντι σε ένα κακό το οποίο μας συμβαίνει, και το οποίο απλώς επαναλαμβάνει, ένα άλλο κακό, με αυτόν τον τρόπο: Της ταύτισης.

Και αυτός ο τρόπος είναι αδιέξοδος, διότι δεν λύνεται τίποτα με μία φαντασιακή ταύτιση – υποταγή.

Κρ.Π.: Οι Ανατολίκές φιλοσοφίες, λένε, ότι το κακό το συρρικνώνεις, όταν το αγνοείς(και δεν εννοούν, όταν δεν το γνωρίζεις…)

Ν.Β.: Υπάρχει και αυτό. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς αυτά τα φαινόμενα, αλλά η αντιμετώπιση εξαρτάται από τη φύση του κάθε φαινομένου. Αν είναι ένα φαινόμενο το οποίο μπορείς να το αγνοήσεις, ναι. Αλλά αν είναι ένα φαινόμενο, το οποίο δεν μπορείς να το αγνοήσεις, γιατί προκαλεί π.χ. δολοφονίες, πρέπει να το καταλάβεις.

Κρ.Π.: Και δεν πρέπει να σιωπήσεις; Αυτοί οι διανοούμενοι, που αναφέρατε, όπως και πολλοί άλλοι(κυρίως αγωνιστές), λειτούργησαν και ως ενεργοί μάρτυρες της κακοποίησης και της βίας που υφίσταται μία κοινωνία, παίρνοντας θέση, και όχι αντίθετα, ως σιωπηλοί μάρτυρες. Διότι οι -οποιασδήποτε μορφής- θύτες, το μόνο που ζητούν από το θύμα τους(και τους μάρτυρες), είναι η σιωπή…

Ν.Β.: Μα, φυσικά.. Η σιωπή των αμνών…

Κρ.Π.: Ο ρόλος του μάρτυρα, άρα, είναι πολύ σημαντικός στην κοινωνία.
Και δυστυχώς, όπως έχει ερευνηθεί, ο μάρτυρας μιας κακοποίησης, πολύ πιο εύκολα ταυτίζεται με τον θύτη, παρά με το θύμα…
Κι αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα, διότι βλέπουμε μία μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, να παίρνει σήμερα εύκολα το μέρος των θυτών(που είναι κυρίως η Γερμανία και οι εντολοδόχοι τους, στην ελληνική κυβέρνηση) και όχι των θυμάτων (η λέξη θύτης και θύμα, όχι βέβαια με  την έννοια του winner και του loser – του νικητή και του ηττημένου αντίστοιχα), με αποκορύφωμα την Χ.Α., που ταυτίζεται μάλιστα μαζί τους με τον τρόπο που ήδη αναλύσατε.

Ν.Β.: Και μάλιστα ταυτίζονται και με την χειρότερη πλευρά τους… Και θέλω να πω και το εξής: Υπάρχει το φαινόμενο του γκέτο, όπου ένας κάτοικος του γκέτο βλέπει στον άλλον κάτοικο του γκέτο τον εαυτό του, και τον μισεί αντί να γίνει σύμμαχός του!

Κρ.Π.: Οπότε, που καταλήγουμε με όλο αυτό;

Ν.Β.: Με αυτό που είπα, ότι η μόνη ουσιαστική αντίσταση και άμυνά μας, είναι να σκεφτούμε με διαύγεια και να βρούμε τη βαθιά αιτία αυτών των φαινομένων που μας πλήττουν.

Κρ.Π.: Και να αντέξουμε να δούμε την κακοποίηση που υφιστάμεθα ως χώρα… και όχι να σιωπήσουμε(πόσο μάλλον να ταυτιστούμε με τους κακοποιητές). Γιατί τότε, μόνο, μπορεί να υπάρξει και αποτελεσματική αντίσταση σε πλειοψηφία…

Ν.Β.: Να καταλαβαίνουμε και τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν κάποιοι, ο οποίος δεν είναι καθόλου σωστός, όπως π.χ. ένας μάρτυρας κακοποίησης να παίρνει το μέρος του θύτη αντί του θύματος.

Κρ.Π.: Η κοινωνία, ο πλανήτης ολόκληρος, είναι διαπαιδαγωγημένος, να ταυτίζεται με τον επιτιθέμενο, και για να απολαμβάνει το φανταστικό αίσθημα της εξουσίας;

Ν.Β.: Αυτό το θέμα το είχε αναφέρει και ο Φουκώ. και σε συλλογικό επίπεδο, εμφανίζεται όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν. Δηλαδή σαν ηφαίστειο, το οποίο κοιμάται, αλλά από κάτω έχει φλόγες και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ενεργοποιηθεί, να εκραγεί, όταν η πίεση γίνει αφόρητη και βγαίνει στην επιφάνεια. Συλλογικά συμβαίνει, όταν βρίσκεται ένας λαός υπό μεγάλη πίεση. Είτε κάτω από έναν ξένο κατακτητή, είτε μία τεράστια καταστροφή της φύσης.

Κρ.Π.: Και η απάθεια όμως απέναντι σε αυτή την καταστροφή, όπως βλέπουμε σήμερα να βυθίζεται μία πολύ μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, είναι σοβαρή διαταραχή. Η οποία, δείχνει συνενοχή με τον επιτιθέμενο, αν όχι ταύτιση…
Ο Χρόνης Μίσσιος, αντίθετα, είχε πει «δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα, αλλά δεν θα επιτρέψω ούτε σε αυτό να με αλλάξει»…

Ν.Β.: Βέβαια. Η ταύτιση, είναι ο πιο πρωτόγονος και εύκολος τρόπος.

Κρ.Π.: Η Άλις Μίλερ έχει αναφέρει: «Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού […] Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα.

Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος. Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός.

Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι. Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του. Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.

Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί.

Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο».

Τέλος, και ο Σαμαράκης είχε πει, ότι η σημερινή Αντίσταση, είναι να προσπαθείς να είσαι ο εαυτός σου… Αντέχει σήμερα ο καθένας να δει ποιος είναι ο εαυτός του; Να δει τι έχει υποστεί(στο παρελθόν και στο παρόν); Να δει τι πρέπει να κάνει, τι θέση να πάρει απέναντι σε όλο αυτό; Και όχι να ταυτιστεί;

Ν.Β.: Πρώτα να δούμε εάν μπορεί να φτάσει κανείς στους σκεφτόμενους Έλληνες. Διότι πολλοί σκεφτόμενοι Έλληνες, σήμερα, παρασύρονται. Γι’ αυτό πρέπει η ανάλυση να διευκρινίζει όλα αυτά που περιγράψαμε, συνεχώς, ώστε να μην δημιουργούνται επικίνδυνες αυταπάτες όπως αυτή της Χ.Α και των ψηφοφόρων της… Διότι η άρνηση της πραγματικότητας είναι άκρως επικίνδυνη, εφόσον αναζητεί λύσεις εξωπραγματικές.-

Σχετικά Άρθρα

24/06/2013
12/07/2013
17/01/2011

Νάνος Βαλαωρίτης: Κυκλοφορεί ανάμεσά μας μία τίγρη…

07:31, 12 Ιουλ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/133395

Αυτή τη στιγμή, κυκλοφορεί ανάμεσά μας μία τίγρη που λέγεται άγνοια. Κι αυτή η άγνοια θα μας φάει. Τα άρθρα των ελληνικών εφημερίδων αρχίζουν να μοιάζουν ολοένα πιο ανεδαφικά και παιδικά. Σαν να αναφέρονται μόνο στα αυτονόητα, και δεν μπορούν να προχωρήσουν τη σκέψη παραπέρα. Καταδεικνύουν έναν λαό που βρίσκεται μάλλον στην εφηβεία, και ακόμα δεν έχει καταφέρει να ενηλικιωθεί…» Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, υποστηρίζοντας ότι σήμερα χρειάζεται κυρίως να… σκεφτόμαστε για «να μην βρεθούμε ξαφνικά προ απροόπτων».

«… Υπάρχει διάχυτη, επίσης, μια κουλτούρα αναίδειας καλυμμένη με φτηνή ειρωνεία. Κι αυτή την αναίδεια, την αγαπούν οι έφηβοι και τη βρίσκουν στη Χρυσή Αυγή. Η επιτυχία της Χρυσής Αυγής, οφείλεται εν μέρει σ’ αυτό. Αλλά δεν ξέρουν πολλοί, ότι αυτού του είδους η αναίδεια κρύβει απωθημένα, που δεν τολμήσαμε να τα αντιμετωπίσουμε…

Μοιάζει να έγινε μια πλύση εγκεφάλου, που έχει καταντήσει να παράγει άρθρα, από όπου δεν βγαίνει νόημα. Για να μπορέσουμε όμως, να βρούμε κάποτε μια άκρη, θα πρέπει τουλάχιστον να υπάρξει ξεκάθαρη σκέψη.

Πρέπει να σκεφτούμε. Να μην αφήσουμε τους άλλους να σκέφτονται για μας. 

Η ανασφάλεια των Γερμανών είναι τόσο μεγάλη και παράλογη, που ήταν πολύ εύκολο ο Χίτλερ να τους πείσει ότι κινδυνεύουν από τους Πολωνούς, τους Εβραίους και τους διάφορους άλλους λαούς της Ευρώπης, και ότι πρέπει να πολεμήσουν για να διατηρήσουν την υπόστασή τους.

Αυτό το παράλογο στοιχείο το οποίο «έπιασε» τόσο εύκολα στη Γερμανία, οφείλεται στην ψυχολογία τους γενικά, ως χώρα η οποία συνενώθηκε αργά και δεν μπόρεσε να γίνει ισχυρή πλανητική αποικιοκρατία. Είναι μία χώρα η οποία έχει συνεχώς το φόβο αυτό, ότι θα αφανιστεί, ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει, ότι χρειάζεται χώρο, και επέκταση στην Ανατολή… 

Σήμερα, αυτός ο φόβος έχει επαναληφθεί με τον εξής τρόπο:

Την εμφάνιση του ευρώ, το οποίο πολύ εύκολα μπορούμε να πούμε ότι αντιπροσωπεύει ένα μάρκο γενικευμένο και ενδυναμωμένο που ισχύει για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, το οποίο ωφελεί μόνο τους Γερμανούς που το κρατάνε ψηλά πιστεύοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τον άλλο φόβο που έχουνε, τον φόβο της Βαϊμάρης και του πληθωρισμού, που είναι άλλη μια δεισιδαιμονία των Γερμανών.

Βλέπουμε λοιπόν ότι στην ψυχολογία τους υπάρχουν καθαρά ψυχωτικά φαινόμενα, τα οποία εάν δεν τα αντιμετωπίσει η Ευρώπη εγκαίρως, πρώτα πρώτα θα καταστρέψουν τις ευρωπαϊκές χώρες και κατόπιν την ίδια τη Γερμανία, διότι είναι και καταστροφική αυτή η ψυχολογία η γερμανική, όπως είδαμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το γεγονός, ότι θεωρούν πως απειλούνται από τα πιο απίθανα στοιχεία, όπως π.χ. οι Εβραίοι, που πρέπει να τους… σφάξουν διότι απειλείται η χώρα τους, το αναφέρει και ο Πήτερ Φρίτζ στο βιβλίο του «Ζωή και θάνατος στο Γ’ Ράιχ», και φέρνει φοβερά παραδείγματα, όπως το τι λέγανε οι στρατιώτες όταν έσφαζαν τους Εβραίους στη Ρωσία, π.χ. πως «σώζουν την πατρίδα τους»!

Πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο, αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτά που έχω πει από καιρό, και αυτές τις παρομοιώσεις που κάνω με τη μυθολογία τους, η οποία επίσης δείχνει την ψυχολογία τους. Διότι αυτές οι ευρωπαϊκές μυθολογίες δεν είναι τυχαίες. Έχουν σχηματίσει τον χαρακτήρα των ευρωπαϊκών λαών.

Το άλλο, είναι ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Herald Tribune, το οποίο αναφέρει ότι αυτή τη στιγμή στην Κύπρο, εμφανίζεται ένα ευρώ δύο ταχυτήτων, και εξηγεί, ότι οι Κύπριοι δεν μπορούν να κάνουν δουλειές έξω με τα δικά τους ευρώ, διότι έχουν πάρα πολλά εμπόδια, κρατικά, και άλλα, τα οποία έχουν στηθεί για να μην φύγουν τα Κεφάλαια από την Κύπρο. Λοιπόν, οι Κύπριοι με τα δικά τους τα ευρώ, είναι αδύνατον να κάνουν δουλειές στο εξωτερικό.

Αυτό, έχει λασκάρει λιγάκι τώρα τελευταία, αλλά ουσιαστικά, όπως λέει ένας Κύπριος οικονομολόγος, αλλά και ένας Γερμανός τραπεζίτης, η Κύπρος έχει βγει από το ευρώ, από την πίσω πόρτα, πολύ ήσυχα και κρυφά.

Δηλαδή, έχει γίνει αυτό που ονομάζουν χρεωκοπία. Γιατί αυτά τα μέτρα, θυμίζουν ακριβώς αυτά τα μέτρα που κάνανε οι χρεωκοπημένοι Αργεντινοί, για να αποφύγουν την έξοδο των Κεφαλαίων από τη χώρα τους, όταν αποσύρθηκαν τότε από το δολάριο.

Εδώ βλέπουμε ότι τελικά, το ευρώ -στο πιο αδύνατο σημείο του- αρχίζει και διαλύεται ως νόμισμα πανευρωπαϊκό και ισότιμο. Άρα θα υπάρχει στο άμεσο μέλλον, ένα ευρώ ελληνικό, ένα ευρώ ισπανικό, ένα ευρώ πορτογαλικό, και πάει λέγοντας, γιατί αυτές οι χώρες δεν θα μπορούν με τα δικά τους ευρώ να κάνουν δουλειές με την Αμερική, τη Ρωσία, ή την Κίνα, επί ίσοις όροις, όπως κάνανε οι Γερμανοί.

Δηλαδή, το όπλο στο οποίο στηρίζονται οι Γερμανοί, που είναι το ευρώ, είναι κάτι φανταστικό! Δεν υπάρχει στην ουσία. Είναι μία κατασκευή, η οποία μπορεί πολύ εύκολα να κατεδαφιστεί μια μέρα, διότι μία άλλη χώρα, όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία, μπορεί πραγματικά να χρεωκοπήσουν αν δεν μπορέσουν να προχωρήσουν με τα μέτρα λιτότητας. Οπότε, πάει το ευρώ!

Με λίγα λόγια, πάλι βλέπουμε μια αρρώστια αυτού του λαού, ο οποίος λόγω της ανασφάλειάς του λαβαίνει μέτρα τα οποία είναι δρακόντεια, αλλά τελείως άχρηστα για να σωθεί!

Η Γερμανία, δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει αμοιβαιότητα σε όλα. Ότι η κυριαρχία δεν ωφελεί. Αντιθέτως υποσκάπτει και την υπόσταση του έθνους της. Χωρίς αμοιβαιότητα δεν θα έχουμε καμία Ευρώπη!

Μέσα σ’ αυτό το βιβλίο του Φριτζ, υπάρχει και ένα μικρό ποίημα που το έγραψε ένας Γερμανός στρατιώτης, το οποίο θέλω να το αναφέρω, διότι λέγεται Καρναβάλι, και ταυτίζεται με το καινούργιο μου βιβλίο ποιημάτων, με τίτλο «Το πικρό καρναβάλι».

Αυτό το μικρό ποιηματάκι του, βρέθηκε μέσα στο ημερολόγιό του, και έλεγε τα εξής:

«Δολοφονήσαμε τους Εβραίους,
Προελάσαμε βαθιά μεσ’ τη Ρωσία.
Μια βρυχώμενη ορδή.
Τυραννήσαμε τον κόσμο,
τον πνίξαμε στο αίμα.
Οδηγημένοι από έναν κλόουν,
άγριοι αιμοχαρείς.
Όλοι ξέρουν τι φέρνουμε.»

Γουίλι Ριζ, 1943

Δηλαδή, αυτοί οι άνθρωποι, έχουν τελικά μία παθητική πλευρά, να δέχονται αυτή την επιθετική αγριότητα χωρίς να αντιδρούν.

Από τη μια έχουν ένα φανταστικό αίσθημα μειονεξίας, το οποίο γυρίζει σε αίσθημα πλεονεξίας με έναν τρόπο βίαιο. Και εκεί χτίζεται κι ο μύθος της υπερδύναμης, του υπερανθρώπου, της άριας φυλής, και όλα αυτά…  

Κι έτσι εξηγούνται πάρα πολλά πράγματα, τα οποία δεν είναι ρατσιστικά, ως ιδεολογία, είναι ψυχολογικά, ως άμυνα. Και η καλύτερη άμυνα, όπως λέγεται, είναι η επίθεση… Ένα αίσθημα μόνιμης κατωτερότητας, που αντιμετωπίζεται με βία και κυριαρχία, απαιτώντας την ανωτερότητα. 

Πιστεύω, ότι εάν ο Φρόυντ δεν μιλούσε γερμανικά, και δεν ζούσε σε μια γερμανική χώρα, δεν θα είχε καταλάβει αυτούς τους ψυχολογικούς μηχανισμούς άμυνας, όσο καλά τους είχε καταλάβει. Τους εμπέδωσε, από τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί τον πληροφόρησαν τόσο καλά για όλες αυτές τις ασυνείδητες ψυχολογικές καταστάσεις.

Διότι, δεν θα τις έβρισκε σε άλλους λαούς, τόσο εύκολα. Στους πιο ικανοποιημένους λαούς, που δεν έχουν τον ίδιο παθολογικό τρόμο κατωτερότητας.

Γιατί είναι μία ψυχοπαθολογία. Αλλά αυτή η ψυχοπαθολογία τεκμηριώνεται σήμερα από ένα βιβλίο ενός Γερμανού, ο οποίος βέβαια έχει απομακρυνθεί από τη Γερμανία γιατί διδάσκει στην Αμερική, αλλά οι διαγνώσεις του επαληθεύουν και τις δικές μου διαγνώσεις.

Κι εγώ στη Γερμανία ανατράφηκα. Τον πληθωρισμό τον γνώρισα από την οικογένειά μου, που αγόραζε αυγά για δισεκατομμύρια μάρκα… Κι όχι μόνο από την Ελλάδα της Κατοχής.

Αλλά, εμείς οι Έλληνες, φοβόμαστε τον πληθωρισμό; Προσωπικά δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν Έλληνα που να τον φοβάται. Αντιθέτως, τα πληθωριστικά νομίσματα, έχουν γίνει συλλεκτικά και πουλιούνται.

Θέλω να πω, ότι εμείς δεν έχουμε την ίδια ψύχωση. Δεν έχουμε αυτή την τρομακτική ανασφάλεια, που παραμορφώνει την πραγματικότητα, με φανταστικούς εχθρούς, κλπ. Όχι ότι αυτό σημαίνει ότι είμαστε ανώτεροι, απλώς είμαστε διαφορετικοί.

Κρ.Π.: Αυτή η ψυχολογία τους, όμως, τους έχει φέρει σε ανάγκη να κυριαρχούν, γιατί όπως λέγεται κι από τους περισσότερους, η Γερμανία κάνει κουμάντο στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. 

Ν.Β.: Μα, βέβαια, αυτό λέω και εγώ. Τελικά, αυτό είναι το sturm und drang που λένε και οι ρομαντικοί. Μέσα στη μπόρα, και στην καταιγίδα, προχωράνε… Είναι ο μηχανισμός αντιμετώπισης αυτής της τρομακτικής τους ανασφάλειας. Και με κάποιον τρόπο αυτό το φαινόμενο δημιούργησε και τον ίδιο τον Ρομαντισμό.

Γιατί τότε, δεν είχαν γίνει έθνος ακόμα, ήταν μικρά Πριγκιπάτα. Και οι Ρομαντικοί, βγήκαν από αυτά τα Πριγκιπάτα, και με μεγάλη κατανόηση ανέλυσαν το υποσυνείδητο. Ήταν οι πρώτοι που έβγαλαν στη φόρα, την ύπαρξη του υποσυνειδήτου. 

Αυτό, δεν είναι τυχαίο. Οι Γερμανοί, ήδη από τότε, ήταν -ας πούμε- θύματα ενός φαντασιακού φόβου για όλα τα θέματα. Και αυτό δημιουργικά, γέννησε έναν Ρομαντισμό.

Τώρα, βέβαια δεν μπορώ να αναλύσω όλα τα θέματα του Ρομαντισμού, γιατί είναι πολλά και περίπλοκα, αλλά σε μεγάλες διαστάσεις, το φαινόμενο του Ρομαντισμού, είναι μία έκρηξη του εσώτερου εαυτού απέναντι στο περιβάλλον.

Και όταν το περιβάλλον αυτό, είναι είτε αδύναμο –όπως ήταν τότε η χωρισμένη Γερμανία, οπότε το εθνικιστικό περιβάλλον υπέφερε, είτε είναι όπως στη Γαλλία όπου υπήρχε το αντίθετο, δηλαδή αυταρχισμός και καταπίεση, ο Ρομαντισμός εμφανίστηκε πολύ εκρηκτικά επαναστατικός.

Και στις δύο περιπτώσεις, η σχέση με το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον είναι πολύ σημαντική. Μπορεί να πει κανείς, ότι ιστορικά ο Ρομαντισμός εξελίχθηκε διαφορετικά στους δύο λαούς, και ήταν μια αντίδραση απέναντι σε αυτό το περιβάλλον.

Αυτή η αντίδραση, η οποία φτάνει μέχρι το παραλήρημα του Χίτλερ, όπως ένα ανάλογο παραλήρημα βέβαια έχουν οι Ρώσοι που φοβούνται την Ευρώπη, και δικαίως γιατί έχουν γίνει επιδρομές από ευρωπαϊκά κράτη, και έχουν αυτόν τον αντιδυτικό φόβο, οπότε έγινε αυτή η εθνική Ρωσία, η οποία είναι μια ολόκληρη ιδεολογία, που την βρίσκουμε από τον Ντοστογιέφσκι μέχρι σήμερα.

Αυτά είναι φαινόμενα, τα οποία υπάρχουν σε όλους τους λαούς. Και σε μας, επίσης, το ίδιο, λόγω μακράς αποικιοκρατίας. Η αποικιοκρατία έχει συντρίψει την αίσθηση ασφάλειας και ταυτότητάς μας. Οπότε, χρειαζόμαστε πάντοτε να έχουμε ένα αντίβαρο σ’ αυτό το αίσθημα.

Κι αυτό το αίσθημα, επειδή το αρνιόμαστε πεισματικά, και ιδίως οι ακαδημαϊκοί, είναι ένα αίσθημα το οποίον μας οδηγεί σε πάρα πολύ μεγάλα λάθη, στην πολιτική, στην οικονομία, στον πολιτισμό. Μας οδηγεί σε έναν φόβο ότι μπορεί να φανούμε γελοίοι, ή όχι σοβαροί, ή όχι αντάξιοι των άλλων Ευρωπαίων. Κι αυτό δημιουργεί ένα είδος συμπλέγματος, που κάνει τον Έλληνα να αποτραβιέται στον εαυτό του. 

Κρ.Π.: Και όλη αυτή η ανάλυση της ψυχολογίας των λαών, που μπορεί να βοηθήσει στην προκειμένη περίπτωση; 

Ν.Β.: Στο να καταλάβουμε, ότι δεν είναι δυνατόν να εξηγήσουμε επιφανειακά, απλοϊκά και απλουστευτικά, τίποτα!

Ούτε την ανάδυση της Χρυσής Αυγής, ούτε το γεγονός ότι είμαστε χωρισμένοι σε δύο «χωριά» αυτή τη στιγμή: Οι μεν υπέρ του μνημονίου, και οι άλλοι εναντίον.

Έναν χωρισμό, τον οποίον έχουν σχηματίσει στην Ευρώπη, οι Γερμανοί. Δηλαδή, μας έχουν χωρίσει ουσιαστικά, σε δύο κόμματα! Κι αυτό αντικατοπτρίζει, τον ίδιο τον φόβο των Γερμανών. Απ’ τη στιγμή που μπορούν να μας έχουν χωρισμένους, μας έχουν και αδύναμους να αντιδράσουμε στις πολιτικές που επιβάλουν. 

Χωρίς, λοιπόν, μία ανάλυση σωστή, της ψυχολογίας των Γερμανών, δεν μπορούμε και εμείς να κάνουμε μία πολιτική που να μπορεί να τους αντιμετωπίσει. 

Κρ.Π.: Η οποία, ποιά θα έπρεπε να είναι, πιστεύετε; 

Ν.Β.: Όλοι αυτοί οι  Έλληνες που επωφελούνται από διάφορες εμπορικές συναλλαγές με τους Γερμανούς, θα έπρεπε να ξεχάσουν για μια στιγμή τα συμφέροντα τους, και να δουν πως εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι.  Για να προστατευτούμε από αυτούς, μόνο με αυτόν τον τρόπο θα το καταφέρουμε.

Και επίσης, να δούμε, πως καταφέρνουν να βάζουν στο άρμα τους και τους Αμερικάνους. Οι οποίοι σήμερα, με τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, φαίνεται πως έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα υπερπληροφόρησης για τα πάντα, ώστε μπορούν να ακούν τι λέει κι ο τελευταίος Εσκιμώος… στη γυναίκα του από τηλεφώνου, ή ο Λατινοαμερικάνος στη γη του πυρός, ή ο Αφρικανός. Με αυτή τη μανία της υπερπληροφόρησης που προέρχεται από το φόβο της 11ης Σεπτεμβρίου.

Παρόλο του ότι η Αμερική είναι μια τεράστια δύναμη, κι αυτοί έχουν μπολιαστεί από αυτόν τον φόβο, που τους κάνει να θεωρούν, ότι κάτι π.χ. που συμβαίνει στο Αφγανιστάν φέρνει σε κίνδυνο την χώρα τους. Αυτά όλα, είναι παρόμοια συμπτώματα. Οπότε, η περίπτωση του Σνόουντεν, είναι και πολύ ύποπτη. Γιατί είναι σαν να ρίξανε έναν προβοκάτορα, για να δούνε ποιες χώρες είναι υπέρ των Αμερικανών και ποιες δεν είναι!

Ένας γερουσιαστής, ο Ραντ Πωλ, ο οποίος υποστηρίζει τον Σνόουντεν, είπε το εξής καταπληκτικό: «Εάν ο Σνόουντεν, ζητήσει άσυλο σε χώρα εχθρική προς την Αμερική, θα είναι προδότης, κι αν ζητήσει σε χώρα φιλική προς την Αμερική θα είναι ήρωας». 

Αλλά, αυτός ο Ραντ Πώλ είναι ένας πολύ ασυνήθιστος αμερικάνος, είναι ένα είδος αναρχικού της Δεξιάς. Κι αυτό που λέει, είναι αποκαλυπτικό. Δηλαδή, ότι με αυτή την περίσταση, θα ζυγίσουν οι Αμερικάνοι τις χώρες –ήδη έχουν ζυγίσει, ήδη έχουν ενδυναμώσει τα μέτρα καταστολής και παρακολούθησης. Και είμαι βέβαιος, ότι τα παλιά μέτρα του NSA, έχουν καταργηθεί με καινούργιες τεχνολογίες. 

Οπότε, αυτά που έχει ο Σνόουντεν στην κατοχή του, είναι πια παλιά, δεν ισχύουν πλέον. Δηλαδή, πολύ κακό για το τίποτα. Αλλά, όχι για το τίποτα, γιατί υπάρχει η χρησιμότητα αυτής της δοκιμής. 

Το σύστημα της υπερπληροφόρησης που υπάρχει, το πλανητικό πλέον, το έχω περιγράψει σε ένα αφήγημά μου, που λέγεται «Η δολοφονία», το οποίο το έγραψα το 1965, πριν χρησιμοποιήσουμε τα προσωπικά κομπιούτερ. Εκεί περιγράφω ακριβώς αυτά, με τον τελευταίο πρόεδρο – άνθρωπο, απέναντι στις μηχανές.

Οι οποίες ηλεκτρονικές μηχανές, τελικά, καταφέρνουν να εξουδετερώσουν το ανθρώπινο στοιχείο. Διότι εμείς πολεμάμε ένα σύστημα τώρα. Δεν πολεμάμε, πια, ανθρώπους. Αυτό το βιβλίο, ίσως θα έπρεπε να ξανακυκλοφορήσει πάλι, γιατί ταιριάζει απόλυτα σ’ αυτή την ιστορία του Σνόουντεν.

Κρ.Π.: Υπάρχει υπερπληροφόρηση, αλλά δημιουργεί και το κενό πληροφορίας, το φαινόμενο «Ιμαλάια» όπως λέγεται, που περιγράφει στην ανάλυσή του για την παγκόσμια κρίση ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου, λέγοντας επίσης, ότι η πληροφορία για την κρίση, ήταν γνωστή πολύ νωρίς, αλλά ουδείς δεν την αξιοποίησε σωστά, και την οποία συστηματικά μάλιστα αποκρύπτουν, προσπαθώντας να λύσουν το πρόβλημα, με μέσα τα οποία τελικά το οξύνουν… 

Ν.Β.: Όλα ήταν γνωστά από οικονομικής πλευράς. Όμως, εκείνο το οποίο ξεχνάμε, είναι ότι η σύγκρουση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, και σήμερα υπάρχουν άρθρα γι αυτό στη Herald Tribune, ότι η Ρωσία και η Κίνα, συμμαχούν εναντίον της Αμερικής, ότι υπάρχει αυτό που έχει πρωτοαναφέρει ο Όργουελ, ο αιώνιος πόλεμος, ο οποίος συμφέρει τα καταπιεστικά καθεστώτα, οικονομικά και πολιτικά, ώστε να διαιωνίζει το καθεστώς καταπίεσης και παρακολούθησης.

Οι αιώνιοι πόλεμοι, ποτέ δεν συμβαίνουν στη Μητρόπολη. Συμβαίνουν πάντοτε, αλλού. Σε μια μικρή χώρα, όπως η Συρία, ή το Αφγανιστάν, ή το Ιράκ.

Δηλαδή, αυτοί οι πόλεμοι, δείχνουν ότι υπάρχει ένας διηνεκής πόλεμος, ο οποίος ποτέ δεν διεξάγεται ολοκληρωτικά, διότι ξέρουν πολύ καλά οι εμπόλεμοι ότι θα είναι αμοιβαία καταστροφή και χρησιμοποιείται ουσιαστικά για να εξουδετερώσει τις οικονομικές κρίσεις και τα ερωτήματα τα οποία βάζουν οι πολίτες στα καθεστώτα: Γιατί κύριοι, αυτή τη στιγμή έχουμε κρίση;

Αυτοί οι πόλεμοι μας κάνουν να ξεχνάμε! Άμα βλέπουμε τις ειδήσεις από τον πόλεμο στη Συρία, ή τις επαναστάσεις στην Αίγυπτο, ή στη Λιβύη, ή αλλού, αυτά λειτουργούν ως παρελκύσεις.

Συγχρόνως όμως, δείχνουν ότι υπάρχει ο ενδόμυχος αυτός πόλεμος, των τριών μεγάλων δυνάμεων. 

Κρ.Π.: Ο Σωτήρης Δημητρίου, πάντως στην ίδια ανάλυση, λέει ότι το σύστημα έχει ξεπεράσει τα όρια του, ότι αυτή η κρίση είναι δομική, και θα προκαλέσει την αλλαγή του πολιτισμού, ή την καταστροφή. 

Ν.Β.: Μα, είναι σίγουρο αυτό. Και εγώ κατηγορώ ακριβώς αυτούς που μας αφανίζουν, για να επικρατήσουν! Και δεν είναι τυχαίο, ότι οι Γερμανοί είναι επικεφαλείς αυτών! 

Είναι μία κατάσταση σιγανής καταστροφής. Η οποία είναι και συστηματική. Διότι έχει επισκέψεις της Τρόικας, έχει συμφωνίες, έχει διαφωνίες, έχει περιόδους, δόσεις, ανακοινώσεις, είναι γραφειοκρατική, δηλαδή, δεν είναι απλή κρίση, όπως είναι στον πόλεμο, όπου πολεμάνε στα μέτωπα. Συνεχώς, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με αυτούς οι οποίοι σε φθείρουν… 

Κρ.Π.: Το Σύνταγμα καταστρατηγείται καθημερινά, δημοκρατία δεν υπάρχει, και καθόμαστε και κάνουμε αναλύσεις επί αναλύσεων, χωρίς να γίνεται κάτι αποτελεσματικό. Χωρίς να αποφασίζουμε «τι πρέπει να κάνουμε» συνολικά.  

Ν.Β.: Αν ήμασταν πολυπληθείς λαός, π.χ. 80 εκατομμυρίων, και ήμασταν οργανωμένοι και ισχυροί, θα κάναμε αντιπολίτευση ουσιαστική. Ως μικρή χώρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ. Και να μην αφήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να μας πατήσουν, έτσι, ώστε να μην μπορούμε ούτε να σκεφτούμε πια. Γι’ αυτό με προβληματίζει αυτό που είπα πριν, ότι οι εφημερίδες οι δικές μας και τα άρθρα, αρχίζουν να μοιάζουν ολοένα πιο ανεδαφικά και παιδικά. 

Κρ.Π.: Και οι πρώην εργαζόμενοι στην Ερτ, με μία τόση μεγάλη δύναμη στα χέρια τους, δεν κατάφεραν τόσο καιρό να συνασπίσουν όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις του τόπου, ενάντια σε αυτό το φασιστικό καθεστώς που έριξε στο μαύρο σκοτάδι την δημόσια ενημέρωση, για να χαραχτεί ένα σχέδιο αντίστασης επιτέλους με κάποιο αποτέλεσμα. 

Ν.Β.: Μα, βέβαια. Εμείς δυστυχώς, είμαστε ένας λαός που πολύ εύκολα διαλύεται. Διότι πολύ εύκολα μπορεί να κατηγορήσει τον οποιονδήποτε, και να τα ρίξει στο γάιδαρο όλα. Έτσι είμαστε εμείς. Πολύ εύκολα διχασμένοι. Είναι αυτό που θα έλεγα μετααποικιακή κατάσταση. 

Δεν έχουμε δυνάμεις να αντέξουμε στις διενέξεις που μας σπείρουνε. Αυτό είναι χαρακτηριστικό όλων των μετααποικιακών χωρών. Και όλοι οι αποικιοκράτες, χρησιμοποιούσαν αυτή τη μέθοδο πάντα για να εξουδετερώσουν τους ντόπιους. Έτσι έχουμε εξουδετερωθεί και μεις, εν τινί μέτρω, όχι τελείως, διότι ακόμα λειτουργεί κάπως το μυαλό μας, και μπορούμε και βγάζουμε κάποιους σπουδαίους ανθρώπους. Αλλά, ως πότε;

Κρ.Π.: Μα ήδη δεν φαίνεται σαν η μισή Ελλάδα να σφαδάζει και η άλλη μισή είναι στον κόσμο της; Κατά τα άλλα, ούτε στη Μικρασιατική καταστροφή δεν είχαμε τόσα θύματα, και τόσους… μετανάστες στον ίδιο τους τον τόπο.  

Ν.Β.: Το ξέρω. Είναι μία καταστροφή…

Κρ.Π.: Μοιάζει σαν γενοκτονία, όπως είπε και ο Πουλικάκος

Ν.Β.: Γι’ αυτό είπα, να αναγνωριστεί πρώτα η γενοκτονία των Γερμανών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον ΟΗΕ. Αλλά, ποιος θα πάρει αυτή την πρωτοβουλία; Η κυβέρνηση; Ποτέ δεν θα το κάνει. Γιατί είναι συνδεδεμένη με τους Γερμανούς, χέρι χέρι, συνέχεια. 

Όσο είμαστε δεμένοι χεροπόδαρα με τους Γερμανούς, δεν πρόκειται να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τίποτα! 

Αλλά τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρξει ξεκάθαρη σκέψη, όπως είπα. Κι αντί να διαφωνούμε συνεχώς, και ο ένας να λέει το κοντό του και ο άλλος το μακρύ του, να δούμε τα πράγματα συνολικά, και πιο οργανωμένα. 

Αυτές οι αναλύσεις που κάνω, δεν με έχουν κάνει δημοφιλή, ειδικά στους ακαδημαϊκούς κύκλους, που δεν θέλουν να τα ακούνε όλα αυτά. Ο κόσμος όμως ακούει. Κι αυτό σημαίνει ότι κάποια ανάγκη υπάρχει εδώ. Υπάρχει η ανάγκη σκέψης, η οποία είναι διαυγής, που δεν είναι θολωμένη.  Και πρέπει να προβάλουμε αυτή τη σκέψη. Όχι να την κρατάμε για τον εαυτό μας. 

Έχουμε και μεις πολλά… Έχουμε δονκιχωτισμό, έχουμε απ’ όλα. Έχουμε απελπισία, έχουμε και πραγματωσύνη(που όμως συχνά αδιαφορούμε για όσα δεν μπορούμε να κάνουμε). Υπάρχουν όλες οι στάσεις. Αλλά, δεν λέω για αυτό. Σε όλους τους λαούς υπάρχουν αυτά.

Εκείνο που θεωρώ σημαντικό, είναι να εντοπίσουμε αυτούς οι οποίοι πάνε να μας… φάνε από το Βορά. Να καταλάβουμε, ότι είναι εχθροί μας. Ότι δεν είναι φίλοι μας.

Ουσιαστικά καμία χώρα δεν είναι φίλη μας, όλοι μας χειρίζονται, αλλά ως έναν βαθμό, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Ε, αυτή τη στιγμή μας μεταχειρίζονται οι Γερμανοί, σαν να μας εκδικούνται! Και μεταχειρίζονται όλη την Ευρώπη, όχι μόνο εμάς. Κι αυτό είναι φανερό.

Πρέπει να είμαστε καλά πληροφορημένοι, να παρακολουθούμε τα γεγονότα, και να μην βρεθούμε ξαφνικά προ απροόπτων, και να λέμε, α, δεν είμαστε προετοιμασμένοι, όπως αυτό που μας συνέβη με τη χούντα, ή με άλλες περιστάσεις.

Η συνείδηση παίζει μεγάλο ρόλο. Η δράση, έρχεται μετά. Η Γαλλική Επανάσταση, ξεκίνησε με έναν αιώνα Διαφωτισμού. Δεν ξεκίνησε αμέσως από τη μια μέρα στην άλλη.

Κρ.Π.: Άρα, λέτε, ότι όλα δείχνουν, πως ακόμα βρισκόμαστε στην άγνοια και δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει;  

Ν.Β.: Ναι. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει. Απλώς, αποσπασματικά. Και με ένα είδος σκοταδισμού, και πανικό, πράγματα που δεν ξεκαθαρίζουν τι σκέψη καθόλου. Ούτε τη θέση μας.

Πρέπει να υποστηρίξουμε την ύπαρξή μας. Τον πολιτισμό μας. Οι ανόητοι οι Γερμανοί, το κάνανε σφάζοντας Εβραίους. Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να κάνουμε αυτό το πράγμα. Δεν είμαστε τόσο τρελοί!

Αλλά να κάνουμε κάτι κοιτάζοντας τα συμφέροντά μας. Κοιτάζοντας τι είναι σημαντικό για τη χώρα μας. Κι όχι να κατατρωγόμαστε σε μικροπολιτικές, και στο τι έκανε ο ένας και τι έκανε ο άλλος, και όλα αυτά τα γνωστά.

Να έχουμε μία καλή δικαιοσύνη, μία καλή οργάνωση εσωτερική, και τέλος πάντων να αντιμετωπίζουμε ενιαία τούς έξω. Διότι όλοι αυτοί οι ισχυροί, δεν έχουν καλές διαθέσεις απέναντί μας. Και θα έλεγα ότι δεν έχουν καλές διαθέσεις απέναντι σε καμιά χώρα. Όλες τις εκμεταλλεύονται.

Ο Νεοκλής Σαρρής είπε για τη Γερμανία: “Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, υπήρξε δικό της έργο.  Με αποτέλεσμα την εγκατάσταση της Αμερικής στα Βαλκάνια. Η Γερμανία είναι υπόλογος έναντι της Ελλάδας. Δεν έφεραν (οι Έλληνες) τη Γερμανία ενώπιον των ευθυνών της για τις τεράστιες ζημίες που έκαναν τα ναζιστικά στρατεύματα, και για την επιστροφή του κατοχικού δανείου. Όταν δε τους στριμώξεις η απάντησή τους είναι παιδαριώδης και προπετής. Παραιτήθη ο Καραμανλής των αποζημιώσεων, λένε. Ως γνωστόν προφορική παραίτηση, δεν ισχύει. Ή λένε το άλλο: «Εμείς σας έχουμε αποζημιώσει τόσα χρόνια που ερχόμαστε στη χώρα σας και αφήνουμε το συνάλλαγμά μας στην Ελλάδα». Αυτά που λένε οι Γερμανοί είναι ηλίθια. Και κανείς δεν στρέφεται να τους πει: «Είστε ηλίθιοι». Αντί τούτου, δεχόμαστε ενορχηστρωμένο υβρεολόγιο από τη Γερμανία. Ο Τολστόι είχε πει: «Ξύσε το Ρώσο, θα βρεις το μουζίκο. Ξύσε το Γερμανό, θα βρεις το ναζί».”

Σχετικά Άρθρα

17/01/2011
02/07/2013
07/04/2011

Νάνος Βαλαωρίτης: Προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο

17:16, 24 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/132104

Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με λίγα λόγια ανανοηματοδοτείται σήμερα, η λέξη πόλεμος. Ich war= Είμαι ο πόλεμος, έγραψε και ο Τζέιμς Τζόις, προβλέποντας ίσως το παρόν και το μέλλον μας […] η Ευρώπη, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται σε προ-εμπόλεμη κατάσταση, με ανοιχτή πληγή τη Συρία […] Πέσανε οι μάσκες. Όλα τα καθεστώτα είναι απολυταρχικά. […] Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά και τα μεγάλα […]  Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! […] O ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, εκφράζοντας την άποψή του για το… που οδεύουμε.

Ν.Β.: Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με λίγα λόγια ανανοηματοδοτείται σήμερα, η λέξη πόλεμος.

Ich war= Είμαι ο πόλεμος, έγραψε και ο Τζέιμς Τζόις. Αυτή η φράση σημαίνει «υπήρξα» στα γερμανικά. Με την ερμηνεία όμως που έδωσε κατόπιν ο Ντεριντά, ο Τζόις έκανε λογοπαίγνιο σε δύο γλώσσες και έβγαλε ως σημασία το «Εγώ ο πόλεμος» ή «Είμαι ο πόλεμος».

Όλο το «Finnegans Wake» του Τζέιμς Τζόις, έχει ως φόντο την Ιλιάδα του Ομήρου, η οποία καθώς γνωρίζουμε, είναι το έπος του πολέμου.

Με αυτή τη μικρή φρασούλα ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει, το κλειδί του έργου του. Διότι, ο πόλεμος προέχει ως θέμα σε ολόκληρο το έργο. Πράγμα που ακόμα να το διαπιστώσουν οι φιλόλογοι…

Αυτός ο πόλεμος ξεκινάει από τον πόλεμο των λέξεων, περνάει από τους πολέμους της Ιρλανδίας, τις διάσημες μάχες όπως του Βατερλώ και της Κριμαίας και τις διαμάχες τις ενδοοικογενειακές των προσώπων που παρουσιάζει, και φτάνει με έναν τρόπο μέχρι σήμερα προβλέποντας ίσως το παρόν και το μέλλον μας.

Στην Ελλάδα, οδεύουμε προς μία απολυταρχία, ενός κόμματος το οποίο θα κυβερνάει με την ανοχή όλων των άλλων, και την αδυναμία τους να προβούν σε καμία διαφορετική ενέργεια, διότι αυτή τη στιγμή η Ευρώπη, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται σε προ-εμπόλεμη κατάσταση, με ανοιχτή πληγή τη Συρία.

Στον υπόλοιπο κόσμο ο πόλεμος σοβεί και οι επιθέσεις γίνονται προφορικά(πρόσφατα υπήρχε ένα μεγάλο άρθρο στο Herald Tribune εναντίον των Ρώσων).

Υπάρχει, επίσης, η πληροφορία ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας εκπέμπει αντιαμερικανική επίθεση, χειρότερη από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης.

Τα παραπάνω, τα προέβλεπε ο Jean Claude Junker, ο πρωθυπουργός του Λωξεμβούργου, και λέγαμε τότε, μα, τρελάθηκε; Είναι δυνατόν να βρισκόμαστε στο 2013, παραμονή του 2014, και να μοιάζει σα να είμαστε στο 1913, παραμονές του 1914;

Μας ξάφνιασε, τότε, αυτό που είπε. Κι όμως, βλέπω, τον τελευταίο καιρό, με τις διάφορες εξελίξεις, και με πιέσεις τις οποίες βέβαια υφιστάμεθα και μεις, αλλά και τις χειρονομίες πανικού, όπως π.χ. το κλείσιμο της Ερτ, πως αυτά όλα προέρχονται από την ίδια πηγή.

Απ’ την ένταση, η οποία αρχίζει και γίνεται αισθητή στο χώρο μας πλέον, και εμείς να παρακαλάμε το Θεό –αν υπάρχει-, ή τη μοίρα –αν υπάρχει κι αυτή- να μην καταντήσουμε σαν τη Συρία με δύο παρατάξεις, η μία υπέρ των Ανατολικών, και η άλλη υπέρ των Δυτικών. Δηλαδή, να αιματοκυλιστούμε για το τίποτα.

Κρ.Π.: Ένας καινούργιος ψυχρός πόλεμος δηλαδή, που όμως τώρα έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο; Δεν είναι θέμα κομμουνιστών και αντικομουνιστών…

Ν.Β.: Είναι θέμα ποιος θα κυριαρχήσει στον πλανήτη. Ένας καθαρά οικονομικοεξουαστικός πόλεμος.

Πέσανε οι μάσκες. Όλα τα καθεστώτα είναι απολυταρχικά. Δεν υπάρχει καθεστώς μη απολυταρχικό. Και αυτές οι ημιδημοκρατίες, οι Ρωσικές και οι άλλες, και αυτή η φιλελευθεροποίηση των Κινέζων, αναδεικνύουν παντού τον εθνικισμό.

Το ίδιο και τα μέτρα που λαμβάνονται, ολοένα και πιο αυστηρά, στις υποτίθεται δημοκρατικές παρατάξεις της Δύσης, ειδικά μετά από το χτύπημα του 2011, αφότου έγινε φρούριο η Αμερική. Η αναστάτωση στη Λατινική Αμερική… τη βλέπουμε στη Βραζιλία. Στην Τουρκία μεγάλη αναστάτωση επίσης. Αυτά, δεν είναι τυχαία, όλα συνδέονται.

Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ εδώ στην Ελλάδα, να μην την πάθουμε όπως την πάθαμε στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εννοώ, όταν διαλυθήκαμε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο σε δύο φράξιες: Οι Βασιλικοί και οι Βενιζελικοί, όπου υπερίσχυσαν ευτυχώς οι Βενιζελικοί για τουλάχιστον ένα διάστημα, αλλά μετά ήρθαν πάλι οι άλλοι, και έγινε η Μικρασιατική Καταστροφή. Αυτό ήταν το ένα.

Το άλλο ήταν η αντίσταση επί Μεταξά, η οποία ήταν μεν ηρωική από τον λαό, αλλά την πληρώσαμε διπλά, όχι μόνο με την Κατοχή, αλλά και με τον Εμφύλιο. Να μην ξαναγίνει αυτό! Προς Θεού!

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία έγινε το πρόχωμα του Ψυχρού Πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Αλλά σήμερα, γίνεται ένα πλησίασμα Γερμανίας – Αμερικής, με την επίσκεψη του Ομπάμα.

Όλα αυτά, είναι χαρακτηριστικά. Ετοιμάζει την άμυνα του ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Οι δε προτάσεις του, για μείωση των πυρηνικών εξοπλισμών, δεν έγιναν δεκτές από τους Ρώσους, μα ούτε από τους Γάλλους!

Οι Γάλλοι, είπαν ότι δεν πρόκειται να μειώσουμε τον πυρηνικό μας εξοπλισμό, διότι έχουμε ανοιχτά μέτωπα΄ υπάρχουν άλλες χώρες που έχουν πυρηνικά όπλα αυτή τη στιγμή, όπως το Πακιστάν, η Βόρειος Κορέα, και κινδυνεύουμε.

Λοιπόν, βλέπουμε ότι αυτές οι προσπάθειες ειρήνευσης, θυμίζουν το Μόναχο! Όχι ότι καλοπιάνουμε κανέναν δικτάτορα. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, πλέον. Είναι τεράστιες δυνάμεις οι οποίες αντιμετωπίζουν η μία την άλλη. Είναι η επιβίωση του πλανήτη, και ποιός θα τον εξουσιάσει στο μέλλον.

Δεν βρισκόμαστε πια στα μικροπράγματα… Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά και τα μεγάλα… Αυτό το αίσθημα έχω. Και μεις ατυχήσαμε πάλι, και βρεθήκαμε στη διασταύρωση. Τα πυρά που λάβαμε δεν εκτοξεύτηκαν εναντίον μας τυχαία! Είναι προοίμια μιας άλλης μεγαλύτερης σύγκρουσης…

Διότι, μη νομίζουμε ότι δεν θεωρούμαστε φιλορωσική χώρα. Σκεφτείτε την αντίδρασή μας στον βομβαρδισμό της Σερβίας, τότε, που ήταν ενιαία η ελληνική αντίδραση, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά. Ήμασταν ένα μέτωπο τότε. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό στην Ελλάδα. Κι αυτό, δημιούργησε αμέσως στη Δύση την καχυποψία για τον τόπο μας.

Πολύ πρόθυμα, οι Γερμανοί, ανέλαβαν την εκτέλεση! Αυτό πιστεύω.

Κρ.Π.: Την εκτέλεση… του σχεδίου;

Ν.Β.: Για να μας εξουδετερώσουν, τελείως! Να πέσει το ηθικό μας, να μην τολμήσουμε να πάμε από την άλλη πλευρά…

Άλλωστε αυτό φάνηκε με τις απόπειρες των διάφορων πρωθυπουργών μας, να κάνουν τσαμπουκά… Ο καθένας έκανε τον τσαμπουκά του. Ο Παπανδρέου έκανε τον τσαμπουκά του με το δημοψήφισμα, και ξαφνικά ο Σαμαράς, κάνει τον τσαμπουκά του με την Ερτ.

Φαίνεται πολύ καθαρά, ότι υπάρχει μέσα στην ελληνική κοινωνία μία περίεργη ψυχολογική κατάσταση, η οποία λέει, ότι δεν θέλω να υποταχθώ σ’ αυτή την ιστορία, αλλά δεν μπορώ και να αντιταχθώ! Αλλά κάθε τόσο, εκρήγνυται ένας πρωθυπουργός! Ο Καραμανλής, δεν έκανε τα ίδια;

Συνήθως όμως, δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε καμία ισχύ!

Η ισχύς μας, η μόνη, είναι ηθική και πολιτιστική! Τίποτε άλλο! Γι’ αυτό άλλωστε οι Γερμανοί μας χτύπησαν εκεί. Είναι πολύ φανερό ότι δεν έχουμε άλλη ισχύ. Τα άλλα περνάνε από πάνω μας. Τα τανκς, τα αεροπλάνα, οτιδήποτε. «Χαλί να γίνω, να περάσεις» είναι η εικόνα…

Όμως υπάρχει και το σύμβολο «Ελλάδα». Το οποίο παίζει και αυτό ρόλο. Το σύμβολο «Ελλάδα», τελικά, θα το διεκδικούν όλοι! Διότι, είναι η πηγή της σημερινής Δυτικής τουλάχιστον ανθρωπότητας. Είναι η αρχή της. Η αρχή της δεν είναι στους μεγάλους πολιτισμούς της Ανατολής, όπως της Αιγύπτου ή της Μεσοποταμίας. Αυτοί οι πολιτισμοί, εξαφανίστηκαν, διότι δεν παίξανε πια ρόλο στη σημερινή εποχή.

Γιατί εμείς δεν εξαφανιστήκαμε; Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ; Από το γεγονός ότι είμαστε η αρχή του Ευρωπαϊκού πολιτισμού! Γι’ αυτό! Πάντοτε είμαστε επίκαιροι! Με έναν τρόπο ή με άλλον τρόπο΄ με αθλιότητες καμιά φορά. Αλλά πάντα επίκαιροι. Είναι απίθανο, αλλά αληθινό.

Και τώρα, επίκαιροι πάλι. Άρχισαν τα άρθρα! Μόλις έφυγε ο Κουβέλης, έπεσε το ευρώ! Και τα άρθρα για αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης, λόγω της Ελλάδας…

Κρ.Π.: Για την αντίδραση των Ελλήνων που φώναζαν πάλι για τη δόση, τί έχετε να πείτε;

Ν.Β.: Νομίζω, ότι πρέπει να σκεφτόμαστε κυρίως το πως θα επιβιώσουμε στην επόμενη φάση, η οποία θα είναι και πολύ σκληρότερη!

Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! Γιατί προς τα εκεί οδεύουμε…

Γιατί, δεν βλέπω να υποχωρεί κανένας. Δεν βλέπω καμία συνθήκη γενικής ειρήνης, όπου καλούνται όλοι, παρόλα τα οικονομικά θέματα, να συνεδριάσουν για να συζητήσουν την γενική κατάσταση.

Κι εμείς αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέση! Και με κάποιον τρόπο, ηθικά, είμαστε στο κέντρο. Κάτι το οποίο είναι τρομακτικό! Είναι ένας εφιάλτης για έναν μικρό λαό, όπως εμείς. Ο οποίος, όμως, είχε την τύχη ή την ατυχία να επιβιώσει 4 χιλιάδες χρόνια! Διότι, σε κάποια στιγμή στην Ιστορία του, δημιούργησε τον Δυτικό πολιτισμό.

Και αυτά τα επεισόδια που γίνονται τώρα στην Ερτ δεν είναι τυχαία. Και στην Τουρκία, και εδώ, είναι ανάλογα με όλο αυτό το κλίμα. Είναι η ατμόσφαιρα, η οποία αρχίζει και πυκνώνει! Πυκνώνει σε απειλές και κινδύνους, τους οποίους δεν διαβλέπουν οι περισσότεροι, ακόμα…

Αλλά αυτός ο Junker, ο οποίος βρίσκεται στη μέση της Ευρώπης, βλέπει γύρω του! Είναι μέρος της οικονομικής ελίτ, σίγουρα, αλλά είναι και ένας πολύ διαυγής άνθρωπος, Ευρωπαίος, ο οποίος, θυμάται τι έχει συμβεί στην Ευρώπη! Δεν το έχει ξεχάσει!

Κρ.Π.: Και ο Τσόμσκι, είπε ότι οι εκλογές, είναι για τα μάτια του κόσμου… συγκεκριμένα ότι οι εκλογές στην Ευρώπη δεν παίζουν πια κανένα ρόλο.

Ν.Β.: Οι τοπικές εκλογές, αποσκοπούν στο να μας χωρίσουν σε δύο στρατόπεδα. Και θα πω και κάτι το οποίο μου έχει κάνει τεράστια εντύπωση:

Στην Αμερική, άμα αλλάζει η πολιτική στην Ουάσινγκτον, επειδή υπάρχει απόλυτη διαύγεια, κατεβαίνει το νέο «σύνθημα» απευθείας, και εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα. Σε μας, δεν μπορεί να κατέβει στον κόσμο τίποτα! Εμείς δεν έχουμε μόνο θολούρα, αλλά μπλόκα… από τους πάνω μέχρι τους κάτω και τανάπαλιν.

Λοιπόν, στο Σαν Φρανσίσκο, πέρυσι, υπήρχαν άνθρωποι που τους γνωρίζω, και ήταν φιλοσυριζαίοι, εναντίον της Χρυσής Αυγής, ήταν ανήσυχοι, κλπ. Φέτος, τους είδα δαγκωμένους. Άρχισαν να μας λένε, ότι η Χρυσή Αυγή, δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο νομίζουμε, ότι έχουν μπει μέσα πράκτορες της CIA, και ότι θα την ελέγχουν, και θα εξαφανιστεί όταν δεν χρειάζεται πια.

Τέτοια λόγια. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Και από ανθρώπους που ζουν σε μια προοδευτική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, όπου είναι το βιβλιοπωλείο City Lights, του γνωστού ριζοσπάστη ποιητή Ferlinghetti.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση, αυτή η αλλαγή πλεύσης! Και εν τω μεταξύ, τον Σύριζα, και τον Τσίπρα, μόνο που δεν τον θεωρούν πράκτορα των Ρώσων! Έμεινα! Αλλά, πρέπει να απορώ; Δεν έπρεπε να το περιμένω; Είναι από αυτά, που δεν τα περιμένεις. Να μου λένε ότι η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη, και ο Σύριζα είναι ο μέγας εχθρός! Αυτή λοιπόν είναι μία αλλαγή, που συνάδει με την αλλαγή της Αμερικάνικης πολιτικής! Το καταλαβαίνουν αυτό οι Έλληνες;

Κρ.Π.: Σύμφωνα με αυτόν τον κίνδυνο που είπατε, εμείς που είμαστε στο κέντρο, τί χρειάζεται να προσέξουμε;

Ν.Β.: Πρώτα πρώτα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο, να αμυνθούμε, όπως αμύνονται οι Γερμανοί, και να μην σφαζόμαστε μεταξύ μας. Να συσπειρωθούμε, και να αντιληφθούμε τον κίνδυνο. Κι όχι να λέμε, αυτά είναι σαχλαμάρες, ή αυτά είναι κινδυνολογίες!

Και δυστυχώς, οι κυβερνήτες στην Ελλάδα, μαζί με τους πολίτες, δεν μοιάζουν να αντιλαμβάνονται αυτή την κατάσταση.  Έχω δηλώσει, ότι δεν μπορώ να κάνω διάλογο εύκολα με πολιτικό. Διότι, αμέσως, μου υψώνει ανάστημα, ότι αυτός τα ξέρει όλα, ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα, κλπ. Αυτά που κάνουν και οι Ακαδημαϊκοί, συνήθως…

Κρ.Π.: Και οι τεχνοκράτες, επίσης;

Ν.Β.: Οι τεχνοκράτες από καιρό μας φέρονται σα να είμαστε ανήδεοι…

Κρ.Π.: Εννοώ κυρίως για την τεχνοκρατική νοοτροπία, που είναι ως φαίνεται η επικρατέστερη. Θυμάμαι μία πρόσφατη εκπομπή της κυρίας Στάη, όπου ήσασταν καλεσμένος σε ένα «παράθυρο». Έμοιασζ σαν να έκλεισαν το… παράθυρο στην Ιστορία. Σαν να απέκλεισαν την Ιστορία.

Ν.Β.: Τα επιχειρήματα όλων αυτών είναι Ακαδημαϊκά. Οι εξισώσεις, η συνταγματική τυπολογία, όλα αυτά τα θέματα, όταν τα συζητάς έξω από το πλαίσιο, μέσα στο οποίο βρισκόμαστε, είναι ένα παιχνίδι που το ξέρουμε πολύ καλά, το οποίο παίζει η Ακαδημία για να φανεί αντικειμενική. Ενώ, ξέρουμε ότι κανένας από αυτούς δεν είναι αντικειμενικός. Όλοι είναι ταγμένοι κάπου, ή βολεμένοι, κι αυτό από χρόνια.

Δεν θέλουν να φτάσουν σε κανένα συμπέρασμα. Αποφεύγουν, να φτάσουν σε συμπέρασμα και πάνω στα ίδια τους τα επιχειρήματα. Αποφεύγουν την πραγματικότητα!

Κρ.Π.: Και σε σχέση με αυτή την πραγματικότητα πού βρισκόμαστε τώρα; Πού καταλήγετε;

Ν.Β.: Οι πολιτικοί στην Ελλάδα, δεν μοιάζουν να καταλαβαίνουν παρά το τρεχάμενο επίπεδο της μικροπολιτικής και των ψήφων. Κι ο Σαμαράς παραδόθηκε στη Μέρκελ. Αυτή είναι η μικροπολιτική. Δεν συζητάω γι’ αυτό.

Όμως, τη συνείδηση του τι συμβαίνει στον κόσμο αυτή την στιγμή, δεν θα πρεπε να την έχει κυρίως ένας λαός σαν εμάς, όπως είναι και οι Εβραίοι, λόγω μακρόχρονης πείρας;

Οι Εβραίοι έχουν την πείρα της αρχαιότητας, και έχουν επιβιώσει. Λοιπόν, έχουν μεγάλη ικανότητα να βλέπουνε τι συμβαίνει. Η καλύτερη Ευρωπαϊκή συνείδηση προέρχεται από Εβραίους. Από τον Φρόυντ, από τον Αιστάιν, από τον Λέβι Στρος, και μερικούς άλλους. Μπορούμε να το αρνηθούμε αυτό;

Αυτή η ιστορία της Ευρωπαϊκής συνείδησης, είναι κάτι που μας αφορά. Δεν είναι κάτι ξένο προς εμάς. Είμαστε και μεις μέσα σ’ αυτή την συνομωσία του πνεύματος, το οποίο πνεύμα προχωράει, και προχωράει καμιά φορά στα τυφλά…

Κρ.Π.: Τί θέλετε να πείτε μ’ αυτό;

Ν.Β.: Θέλω να πω, ότι ο Φρόυντ για παράδειγμα, έφτασε να πει για τους κινδύνους του πολιτισμού, ότι ο πολιτισμός δημιουργεί απώθηση, και όσο περισσότερη απώθηση προκαλεί, τόσο θα γίνονται και περισσότερες εκρήξεις. Πόλεμοι, επαναστάσεις, κλπ. Ήταν τελείως απαισιόδοξος.

Η Ευρώπη, λοιπόν, μας έχει ακινητοποιήσει εντελώς. Ήταν μεγάλο λάθος το ΔΝΤ(άλλωστε το έχει παραδεχτεί και το ίδιο), και πρωτίστως η εισαγωγή στο ευρώ. Γιατί απ’ τη στιγμή που μπήκαμε στο ευρώ, μπήκαμε ουσιαστικά στην εξουσία της Γερμανίας.

Γι’ αυτό σήμερα, πρέπει να έχουμε διαύγεια σκέψης. Κι ας αφήσουμε πίσω τους Ακαδημαϊκούς οι οποίοι δεν φτάνουν ποτέ σε συμπεράσματα, ούτε προβλέπουν ποτέ τίποτα. Να προβλέψουμε, τουλάχιστον, να μην υποστούμε το χειρότερο, τα λάθη του παρελθόντος! Που είναι αυτός ο τρόπος να μας διχάζουνε για να κυριαρχούν!

Αυτό είναι το πρώτο. Υπάρχουν και άλλα πολλά. Αλλά αυτή τη στιγμή το θέτω ως μεγάλο θέμα.

Κρ.Π.: Και πώς να ομονοήσεις με εκείνους που υποστηρίζουν κάποιον, ο οποίος πηγαίνει σύμφωνα με ότι του υπαγορεύει η Γερμανία; Πώς γίνεται να συνεννοηθείς;

Ν.Β.: Μα, ναι. Αλλά κοιτάχτε να δείτε, άλλοτε, δεν λέγανε ότι ο Κωνσταντίνος είναι π.χ. πουλημένος. Λέγανε ότι έχει γερμανίδα γυναίκα και τον επηρεάζει… Δεν πληρωνόταν ο Βενιζέλος από τους Άγγλους και τους Γάλλους, αλλά τον επηρέαζε η αγγλογαλλική του σύζυγος. Τώρα, είναι όλοι πουλημένοι… Ε, είναι ένας άλλος τρόπος, να αντιμετωπίσει κανείς αυτή την απόπειρα να μας χωρίσουν.

Όμως, η σκέψη μου, μού λέει, ότι πρέπει να τα αντιληφθούμε, να κάνουμε ανάλυση στην κατάσταση, και να είμαστε ενήμεροι του τι συμβαίνει. Να μην κλείνουμε τα μάτια, ή να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, την ίδια στιγμή που πλησιάζουν τα… λιοντάρια. Γιατί αυτή τη στιγμή πλησιάζουν τα λιοντάρια. Να προσέξουμε, λοιπόν, να μη μας καταξεσκίσουνε!

Όλες οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν, πρέπει να γίνουν με διαύγεια και σκέψη. Με σκέψη, την οποία την περιφρονούν οι πολιτικοί μας, σήμερα.

Κρ.Π.: Λέμε να έχουμε διαύγεια και να τα βλέπουμε, αλλά τα λιοντάρια ήδη έχουν χιμήξει. Και η Ερτ, δεν είναι ένα από τα θύματα;

Ν.Β.: Η κατάσταση η σημερινή, θυμίζει όπως είπα, τον Όργουελ, και τον αίωνιο πόλεμο. Επίσης θυμίζει, τον δικό μας παραγνωρισμένο, Αλέξανδρο Σχινά, ο οποίος έγραψε ένα καταπληκτικό αφήγημα που λέγεται «Ο πόλεμος». Αυτά τα δύο έργα, είναι ακριβώς αυτά τα οποία έχουν προβλέψει την σημερινή κατάσταση. Όπου γίνεται, ο αιώνιος πόλεμος. Με το διφορούμενο της γλώσσας, με την καταπίεση, την καταδίωξη, την εξολόθρευση, τα πάντα!

Γι’ αυτό τα καινούργια μου ποιήματα, έχουν τίτλο Πικρό Καρναβάλι. Γιατί, πικρό Καρναβάλι, είναι αυτό που μας συμβαίνει σήμερα… Ένας αιώνιος πόλεμος. Δεν το είπε ο Ηράκλειτος πριν από πόσες χιλιάδες χρόνια; Ο πόλεμος, πατήρ, Θεών και θνητών… Το παραφράζω, βέβαια, αλλά αυτό εννοεί.-

Σχετικά Άρθρα

17/06/2013
11/05/2013
19/04/2013

Νάνος Βαλαωρίτης: Μετωπική σύγκρουση με το φασισμό!

07:17, 23 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129436

[…] πρέπει να πολεμήσουμε το φασισμό σε όλες του τις πλευρές και απ’ την αρχή και συνεχώς και με μετωπική σύγκρουση! Όχι με υπεκφυγές. Όχι να πηγαίνουν στας ελληνικάς καλένδας οι αντιρατσιστικοί νόμοι […] Μπορούμε να θέσουμε τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου και μάλιστα έμμεσα, με το νόμο εναντίον του ρατσισμού […] Εάν δεν το περάσουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, κακό του κεφαλιού τους και ολονών μας! […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή τον αντιρατσιστικό νόμο.

Στις 21 Μαΐου του έτους Κυρίου 2013, διάβασα στα Νέα το άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου με το οποίο διαφωνώ ριζικώς.

Πρόκειται για έναν παραλληλισμό της κατάστασης στην Ελλάδα της Χρυσής Αυγής, με την Τουρκία του Ερμπακάν και του Ερντογάν, το οποίο καταλήγει στο ότι:

Εάν ψηφιστεί ο αντιρατσιστικός νόμος «αντί να λύσει γρήγορα το πρόβλημα με νομικά εργαλεία, θα λειτουργήσει ως καταλύτης για εκτόξευση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής. Ακόμα χειρότερα: Θα βοηθήσει να εξελίξει πολιτικά το μήνυμά της, που τώρα είναι χοντροκομμένο».

Καμία σχέση όμως δεν υπάρχει ανάμεσα στην ισλαμοποιημένη ήδη Τουρκία με πλειοψηφίες στις εκλογές των ισλαμιστών,  και τη δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα Ελλάδα που αρχίζει να μάχεται εναντίον του νεοφασιστικού ναζισμού.

Το αναρχοφασιστικό στοιχείο εδώ, είναι έντονο και αποτελεί ίσως μια ιδιαιτερότητα ελληνική. Και μπορεί να υπάρχουν νεοναζιστικά μορφώματα σε άλλες χώρες όπως Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία,  κλπ., αλλά δεν έχει γίνει αναγνώρισή τους ως κομμάτων της βουλής.

Ως άνθρωπος της ηλικίας μου, αντιμετώπισα τρεις φορές το φασισμό στη χώρα μου.

Αντιστάθηκα και εξορίστηκα θεληματικά για να αγωνιστώ πιο αποτελεσματικά απ’ έξω, απ’ όπου και ερχόταν το κακό.

Την πρώτη φορά σε ηλικία μόλις 14 ετών αντέδρασα στην αναγκαστική επιστράτευση των μαθητών στα σχολεία, στην ΕΟΝ του Ιωάννη Μεταξά.

Συνδέθηκα με έναν κύκλο νέων από το Αμερικάνικο Κολέγιο και με την καθοδήγηση εκ του μακρόθεν από τον Νίκο Καρβούνη προοδευτικό αριστερό διανοούμενο, μελετούσαμε από το 1935 απαγορευμένα μαρξιστικά και άλλα σχετικά βιβλία, όπως το Επτά Κόκκινες Κυριακές, μυθιστόρημα του Ramon Sender για τις επαναστάσεις στην Ισπανία των αναρχικών.

Όταν ήρθε ο Αλβανικός πόλεμος με τους Ιταλούς, εργάστηκα με έναν Άγγλο αξιωματικό που λογόκρινε ανταποκρίσεις από το μέτωπο στο υπουργείο τύπου, θέση που πήρα με την προτροπή του Γιώργου Σεφέρη λόγω αγγλομάθειάς μου.  Ήμουν 19 ετών και δεν με έπιασε η επιστράτευση.

Η σύσσωμη απάντηση του ελληνικού λαού στον φασισμό, λίγο είχε να κάνει με το καθεστώς του Μεταξά. Οι Έλληνες στην Αλβανία πολεμούσαν εναντίον και των δύο με το αίμα τους και το όπλο ανά χείρας…

Κατόπιν, στην Κατοχή συνδέθηκα με τις πρώτες αντιστασιακές ομάδες της ΕΠΟΝ, στο Πανεπιστήμιο, ενώ δρασκελούσα τα μαυρισμένα πτώματα στο δρόμο.

Εργάστηκα εναντίον των Ιταλογερμανών έως το 1944, οπότε είχε αρχίσει ο εμφύλιος από την λανθασμένη τακτική του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, δυστυχώς, με σταλινικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή, αντί να συνεργαστούν με τα άλλα φιλελεύθερα και αριστερά κόμματα εναντίον του φασισμού, εκτελούσαν τροτσκιστές και φιλελεύθερους αξιωματικούς στα βουνά.

Κατάλαβα από νωρίς ότι είχαμε να κάνουμε με ένα ξενόφερτο κόμμα κόκκινου φασισμού που παραπλάνησε τον ελληνικό λαό.

Από τότε, λοιπόν, θεώρησα ότι η απάντηση στο φασισμό έπρεπε να είναι άμεση και χωρίς υποχωρήσεις!

Όταν έφυγα απ’ την Ελλάδα, το 1944, εξακολούθησα από την Αγγλία να αναδεικνύω την ελληνική ποίηση ως μία προσπάθεια αναθεώρησης του τι πίστευαν οι ξένοι τότε για μας, οι οποίοι μας έβλεπαν ως απαίδευτους και οπισθοδρομικούς ακόμα και στην Γαλλία, γιατί συνεργάστηκα σε μεταφράσεις με τον αείμνηστο Robert Leveque όλο το διάστημα της Κατοχής με αποτέλεσμα τον τόμο για την Ελλάδα του Cahiers du Sud.  Και μετά το τέλος του εμφυλίου, το 1954, πήγα στη Γαλλία.

Εκεί, το Μάιο του 1968, βρέθηκα στο Παρίσι και άρχισα την αντίσταση εναντίον της χούντας με την έκδοση των Lettres Nouvelles για την ελληνική λογοτεχνία με πάτρωνα τον Maurice Nadeau, ιστορικό του Υπερρεαλισμού, με τον οποίον(Υπερρεαλισμό) είχα συνδεθεί προηγουμένως στην ομάδα του Breton.

Συνέχισα τον αγώνα μετά και στην Καλιφόρνια, έως την πτώση της χούντας…

Η Ελλάδα σήμερα, ως ευρωπαϊκή δημοκρατία που κινδυνεύει, και όχι ως ισλαμοποιημένη χώρα, πρέπει να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο, την απειλή από έναν ακραίο και υστερικό φασισμό που έχει ομοιότητες με τις επιδείξεις των punk όταν χαράζουν στα μπράτσα τους heil Hitler με τατού.

Ο φασισμός στην Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίζεται άμεσα αποφασιστικά και χωρίς υπεκφυγές και εσφαλμένα παραδείγματα από άλλες χώρες, όπως αυτό το άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Η πηγή της Χρυσής Αυγής είναι διπλή. Από τη μια μεριά είναι οι επιδειξίες, όπως οι punk, που κάνουν ρατσιστική επίδειξη χωρίς κανένα ηθικό έρεισμα. Και από την άλλη είναι εκείνοι με βίαιη συμπεριφορά φανατικών οπαδών ποδοσφαίρου.  Χωρίς να είναι αναγκαστικά νεοναζί, υπάρχει η επίδειξη και η πρόκληση.

Συνήθως, οι ηγέτες ανάλογων κομμάτων, δεν αντιπροσωπεύουν ακριβώς τους ψηφοφόρους. Έχουν άλλα στο μυαλό τους κι άλλα ισχυρίζονται για το τι σημαίνει η διαγωγή τους. Αυτό το έχουμε δει και σε περιπτώσεις κομμάτων όπως είναι τα σταλινικά. Αλλά οι ψηφοφόροι τους ψηφίζουν, γιατί θεωρούν ότι με κάποιον τρόπο αντιπροσωπεύουν την οργή τους εναντίον ενός κατεστημένου.

Τέτοια χαρακτηριστικά, είναι ενός λαϊκού ρεύματος το οποίο υπάρχει και από τις δύο πλευρές: Και από την πλευρά των punk και από την πλευρά των οπαδών των διαφόρων ποδοσφαιρικών ομάδων. Αυτές οι δύο νοοτροπίες όταν ενωθούν σχηματίζουν εν μέρει και εξηγούν την συμπεριφορά αυτών των Χρυσαυγιτών στη βουλή, με τα περίστροφα, με το πώς καμώνονται τους προκλητικούς, με το πως βρίζουν, κλπ.

Όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια έχουν εκδηλωθεί με τρόπο φανερό.

Είναι μεγάλο λάθος, λοιπόν, το ότι το ελληνικό Δικαστήριο αναγνώρισε αυτό το αδιανόητο μόρφωμα ως κόμμα το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό. Και νομίζω ότι το Δικαστικό σώμα, έχει μεγαλύτερη ευθύνη για την ύπαρξη της Χρυσής Αυγής, που την αναγνώρισε ως κόμμα.

Το ίδιο λάθος έγινε και στη Γερμανία με τον Χίτλερ. Αναγνώρισαν τον Χίτλερ ως κόμμα, και όταν μπήκε μέσα στο κοινοβούλιο τα έκανε σμπαράλια.

Κατ’ αρχήν, έπρεπε να δουν ποιες είναι οι καταβολές μιας τέτοιας κίνησης, να τις εξετάσουν, να τις ερευνήσουν, και να τους πουν ότι δεν κάνετε για κόμμα. Γιατί από τη στιγμή που τους αναγνωρίζεις ως κόμμα, τους εξισώνεις και τους δίνεις την ευκαιρία να έχουν ψηφοφόρους.

Έγινε αυτό το λάθος, αλλά πρέπει τώρα να  επανορθώσουμε! Όμως, βλέπουμε ότι η συντηρητική Νέα Δημοκρατία, δεν θέλει καμία τέτοια επανόρθωση, εφόσον της χρησιμεύει η Χρυσή Αυγή, διότι υποτίθεται ότι παίρνει ψήφους από τον Σύριζα.

Αυτό, είναι τόσο φανερό, όσο είναι και πάρα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι. Το ίδιο συνέβη και στη Βαϊμάρη, όπου η σοσιαλδημοκράτες δοκίμασαν να κάνουν μέτωπο εναντίον του Χίτλερ, και το συντηρητικό γερμανικό κόμμα αρνήθηκε! Και αρνήθηκε προς ζημίαν του. Διότι μόλις ήρθε ο Χίτλερ στα πράγματα, στάλθηκαν στα σπίτια τους… Δεν ξέρω κατά πόσο τους φυλάκισαν ή τους εξόρισαν, όπως τους κομμουνιστές, αλλά τους αχρηστέψανε.

Λοιπόν, είναι πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, αυτό. Διότι, ω μη γένοιτο, αν βγει η Χρυσή Αυγή και μπορέσει να κάνει κυβέρνηση, όπως έκανε ο Χίτλερ, θα στείλει στας ελληνικάς καλένδας και τη Νέα Δημοκρατία, ακόμα και τον Καμμένο. Θέλω να πω, αυτοί παίζουν πολύ επικίνδυνα παιχνίδια, όντας τόσο κοντά και χρησιμοποιώντας και πρώην γνωστούς φασίστες όπως ο Βορίδης, κλπ. Είναι απαράδεκτο αυτό για ένα δημοκρατικό κόμμα.

Δεν λέω ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, η δημοκρατία λειτουργεί κανονικά, αλλά τουλάχιστον αυτά τα κόμματα δεν συμπεριφέρονται με τρόπο ανάλογα τραμπούκικο.

Κρ.Π.: Πολλοί λένε το αντίθετο. Ότι ήδη το Σύνταγμα καταστρατηγείται καθημερινά μαζί με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ναι, αλλά δεν είναι το ίδιο, με το να κάνεις επίδειξη τραμπουκισμού. Βέβαια, ναι, σιγά σιγά, βλέπουμε να φθίνει η δημοκρατία, αλλά γιατί φθείρεται; Φθείρεται, διότι οι δικοί μας οι πολιτικοί είναι τελείως εξαρτημένοι απ’ έξω. Ακόμα και η Χρυση Αυγή. Είναι ελληνικό κόμμα; Καμία σχέση!

Η εξάρτηση από την Ευρώπη και την Αμερική, και από οποιαδήποτε άλλη χώρα που μπορεί να φανταστεί κανείς, είναι απόλυτη. Δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει μία πολιτική, ουσιαστικά μέσα σε μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, εάν δεν αλλάξουν πλεύση, τα μεγάλα έθνη. Είτε είναι η Γερμανία, είτε η Αγγλία, κλπ. Και αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες που επηρεάζουν τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα.

Είναι η μικροπολιτική η οποία είναι τοπικού χαρακτήρα. Να μη λέμε, ότι ένα κόμμα, είτε είναι ο Σύριζα, είτε είναι άλλο κόμμα, μπορεί να επιβάλει ένα πρόγραμμα χωρίς η Ευρώπη να αλλάξει πλεύση. Δεν γίνεται.

Εξαρτώμεθα χεροπόδαρα από τους Ευρωπαίους. Το έχουμε κάνει μόνοι μας. Έχουμε παραδοθεί και στο ευρώ και στο μνημόνιο. Είμαστε δεμένοι με αυτούς.

Μόνο αν αλλάξουν αυτοί, έχουμε ελπίδα. Κάτι τέτοιο μπορούμε να το πιέσουμε να συμβεί. Πολιτικά, θεωρητικά, και με κάθε τρόπο. Όπως, το θέμα των αποζημιώσεων, το οποίο πρέπει να διεθνοποιηθεί, ώστε οι διεθνείς πιέσεις να αναγκάσουν τη Γερμανία να αποπληρώσει το χρέος της προς την Ελλάδα.  Όλα αυτά τα θέματα είναι συνδεδεμένα…

Και γνωρίζουμε, και από τις αναλύσεις του Φουκώ, ότι η στάση απέναντι στην εξουσία ξεκινάει μέσα από το σπίτι, από τον πατέρα, τη μητέρα, τους δασκάλους, τους γιατρούς, προς τα παιδιά.  Αυτή είναι η εξουσία. Και εξελίσσεται σιγά σιγά σε μία εξουσία κοινωνική.

Αυτή την μικροεξουσία έχει αναλύσει ο Φουκώ, και είναι κάτι το οποίο ασφαλώς υπάρχει. Για παράδειγμα η εξουσία των γιατρών απέναντι στους ασθενείς, και ούτω κάθε εξής. Παντού έχουμε πηγές εξουσίας. Η εξουσία είναι μία Λερναία Ύδρα.

Αν έρθει π.χ. ένα μόρφωμα αντιεξουσιαστικό και ζητήσει να γίνει κόμμα, και το δεχτεί ο δικαστής, αυτό το κόμμα θα αντιφάσκει με τον εαυτό του! Δηλαδή, κατ’ αρχήν δεν θα το κάνουν. Και δεν το κάνουν. Τουλάχιστον οι αντιεξουσιαστές, είναι συνεπείς με αυτό που λένε.

Οι Χρυσαυγίτες τα κρύβουν αυτά! Δεν έχουμε ρωτήσει τι θα έκανε ο κύριος Μιχαλολιάκος με τους βουλευτές μιας μελλοντικής βουλής αν ανέβαινε στην εξουσία; Θα τους έστελνε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Και ποιούς από αυτούς θα φυλάκιζε, ή όχι; Κάθε φορά που τους θέτουν τέτοια ερωτήματα, δεν λένε την αλήθεια.

Κρ.Π.: Λίγοι όμως, είναι αυτοί που στέκονται ξεκάθαρα εναντίον και έξω από τα δόντια απέναντι σ’ αυτό το φασιστικό έκτρωμα. Υπάρχει η φράση, ότι φοβάσαι το προκαλείς. Από τη μια φαίνεται να υπάρχει μία απάθεια, από την άλλη μια ανοχή, και από την άλλη φόβος. Αυτό, είναι ο συνδυασμός που… σκοτώνει;

Σωστά. Και έτσι γίνεται και συνενοχή στο έγκλημα. Φυσικά. Αυτά είναι ψυχολογικά φαινόμενα.

Αν δεν αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο άμεσα, θα βρεθούμε στη θέση που βρέθηκαν άλλοι. Και όχι μόνο. Υπάρχουν και από την άλλη μεριά και οι Σταλινικοί. Λοιπόν αυτά, να μην τα ξεχνάμε. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα μοιάζουνε. Εκεί που συνενώνονται, είναι εναντίον της δημοκρατίας. Εναντίον αυτής της ιδέας της ελευθερίας (της έκφρασης, του τύπου, των δικαιωμάτων, κλπ).

Κρ.Π.: Δεν έχουμε δει, πως αντιμετωπίσει κάποιες φορές στο παρελθόν η Ελλάδα τους φασίστες; Τους βάζει σε θέσεις εξουσίας, σε όλους τους κρατικούς μηχανισμούς εκτοπίζοντας τους αντιπάλους με όλους τους τρόπους. Αυτό δεν έγινε και μετά τον εμφύλιο;

Ως χώρα μη ανεξάρτητη, όλα αυτά ήταν ξενόφερτα. Δηλαδή, ποιος φταίει, για τον εμφύλιο; Φταίνε οι δεξιοί, ή ο Ζαχαριάδης; Γιατί δεν έγινε εμφύλιος στη Γαλλία ή στην Ιταλία; Διότι εκεί τα κόμματα τα σοσιαλιστικά και τα κομμουνιστικά, συμφώνησαν να κάνουν ένα κοινό μέτωπο εναντίον του φασισμού.

Εδώ, ήρθαν οι αντάρτες του ΕΑΜ και του ΟΠΛΑ, και τριγυρίσανε τους αξιωματικούς του Ψαρρού, και τους σφάξανε! Οι οποίοι αξιωματικοί, ήταν δημοκρατικοί και φιλελεύθεροι.
Αυτοί το κάνανε από μόνοι τους; Το έκαναν επειδή είχαν νοοτροπία σταλινική.  Αυτά όλα έρχονται απ’ έξω.

Το θέμα λοιπόν, είναι ότι πρέπει να πολεμήσουμε το φασισμό σε όλες του τις πλευρές και απ’ την αρχή και συνεχώς και με μετωπική σύγκρουση! Όχι με υπεκφυγές. Όχι να πηγαίνουν στας ελληνικάς καλένδας οι αντιρατσιστικοί νόμοι…  Δηλαδή, αυτό που κάνουν τώρα με τον αντιρατσιστικό νόμο, που ούτε καν τον θέτουν μπροστά στη βουλή, και τον βάζουν στο ψυγείο… Αυτό είναι τεράστιο λάθος, και θα το μετανιώσουν μια μέρα.

Ο Μητρόπουλος παρομοιάζει την Ελλάδα με την Τουρκία. Η Ελλάδα, παρόλα τα αμαρτήματά της έχει μία δημοκρατική παράδοση, η οποία δεν υπήρχε ποτέ στην Τουρκία. Αφενός. Αφετέρου, η Τουρκία είναι μία Ισλαμική χώρα.

Λέει, λοιπόν ο Μητρόπουλος ότι εάν απαγορευτεί εδώ ένα κόμμα όπως είναι η Χρυσή Αυγή, θα γίνει ακριβώς το ίδιο όπως έγινε στην Τουρκία, κάτι το οποίο δεν έπεται, γιατί εδώ δεν έχουμε Ισλάμ. Δεν έχουμε μία θρησκεία, η οποία θα ψηφίσει έναν Ερντογκάν.

Έχουμε ένα μικρό μόρφωμα, ακόμα. Δεν είναι το ίδιο. Και είμαστε και μία χώρα με δημοκρατική παράδοση, άρα μπορούμε να αντισταθούμε, μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μπορούμε να θέσουμε την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου, και μάλιστα έμμεσα, με το νόμο εναντίον του ρατσισμού. Από τη στιγμή που εκπέμπεις και πράττεις υπέρ του ρατσισμού και αντιδημοκρατικά είσαι εκτός νόμου! Απλούστατο.

Εάν δεν το περάσουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, κακό του κεφαλιού τους και ολονών μας!  Έπρεπε εξ αρχής να μη το δεχτούν οι δικαστικές αρχές, οι οποίες αναγνωρίζουν την ίδρυση ενός κόμματος.-

Σχετικά Άρθρα

(17/01/2011)
(07/10/2011)
(31/01/2011)
(13/05/2013)

Νάνος Βαλαωρίτης: Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες

09:40, 11 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/128067

Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες. Η μία είναι η Γερμανία, η οποία φτάνει μέχρι εδώ με το μνημόνιο. Τώρα η Γερμανία θα τρίβει τα χέρια της, όσο βλέπει ότι γίνονται βαρβαρότητες εδώ πέρα. Διότι αυτό θέλουν για να μην πληρώσουν τις αποζημιώσεις. Να λένε: Γιατί να δώσουμε σε αυτούς τους βάρβαρους τους Έλληνες τις αποζημιώσεις; Που κάνουνε χειρότερα σήμερα, απ’ ότι κάναμε εμείς άλλοτε; […] Βρισκόμαστε λοιπόν ανάμεσα σε συμπληγάδες. Την Γερμανία από τη μια, και την Χρυσή Αυγή από την άλλη. Αν δεν καταλάβουμε ότι τη μία συμπληγάδα την τρέφει η άλλη… δεν θα βγούμε ποτέ από αυτό το αδιέξοδο […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, με αφορμή την ομιλία της ομότεχνής του, για την γενική κατάσταση της χώρας, όπως ο ίδιος την βιώνει.

Κρ.Π.: Να θυμίσουμε, ότι η καταξιωμένη ποιήτρια Κική Δημουλά, είχε συνυπογράψει με άλλες 31 προσωπικότητες το κείμενο με τίτλο «Τολμήστε» προς τους πολιτικούς της χώρας, και επίσης είχε μιλήσει στην Herald Tribun για την κατάσταση στην Ελλάδα…

Ν.Β.: Ναι, κι έλεγε αυτά τα οποία γίνονται! Δεν τά ‘κρυβε. Ήταν μια αρκετά καλή δήλωση. Μου έκανε εντύπωση.

Κρ.Π.: Σχετικά με την ομιλία της, που είπε μεταξύ άλλων, ότι «Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι – πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους – και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος. Βεβαίως οι Κυψελιώτες έχουν εκτοπιστεί, αυτό είναι μια πραγματικότητα, βεβαίως τους αγαπάμε τους ξένους αφού φύγαν από εκεί για έλθουν και να ζήσουν να δουλέψουν αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι.», και εξαιτίας της δημιουργήθηκαν τόσες συζητήσεις, τί έχετε να πείτε;

Ν.Β.: Τώρα για… παγκάκια θα μιλάμε; Σήμερα διάβασα ένα άρθρο στην εφημερίδα για μια εξόριστη Αφγανή που ήρθε εδώ με τα τρία παιδιά της, περνώντας από το Ιράν, από βουνά, από τη Μικρά Ασία, από την Κωνσταντινούπολη, για να βρει μια καλύτερη ζωή. Και τι βρήκε;  Κάθισε σε ένα πάγκο, στο Πεδίον του Άρεως, και της επετέθησαν γυναίκες, Ελληνίδες, οι οποίες την έσπρωξαν να φύγει από τον πάγκο και άρχισαν να την ξυλοκοπάνε, και σώθηκε τρέχοντας… Θέλω να πω, τι θα γίνει; Τώρα θα αρχίσουμε να πολεμάμε για παγκάκια;

Όμως έκτοτε, διάβασα και το κείμενο της ομιλίας της Κικής Δημουλά, και το βρήκα απλώς νοσταλγικό για ένα καλύτερο παρελθόν. Αλλά διόλου ρατσιστικό. Η κατάσταση στην Κυψέλη -η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της γης μετά το Τόκιο- έχει γίνει αφόρητη στους δημόσιους χώρους, όπως μου είπε μία φίλη μου που έχει παιδιά. Πράγματι δεν βρίσκεις να κάτσεις.  Είναι θέμα του Δήμου να διαθέσει χώρους αν υπάρχουν. Αυτό εννοούσε η ποιήτρια. Έτσι το άκουσα. Άρα, πολύ κακό για το τίποτα…

Όχι, όμως, ακριβώς, γιατί το πρόβλημα των μεταναστών αφορά την Ευρώπη που δεν μας βοηθά να το λύσουμε.

Ο κύριος Σαμαράς είχε πει προεκλογικά, ότι οι παιδικοί σταθμοί έχουν γεμίσει από παιδιά μεταναστών και δεν έχουν χώρο για τους Έλληνες. Και τώρα, οι Χρυσαυγίτες ανοίγουν βρεφονηπιακούς σταθμούς μόνο για Έλληνες. Μα, είμαστε καλά;

Κρ.Π.: Η κυρία Δημουλά, απάντησε ότι «θέλει να την σκοτώσει την Χρυσή Αυγή».

Ν.Β.: Και η Χρυσή Αυγή θα σκοτώσει εμάς πρώτα, πριν προλάβουμε να την σκοτώσουμε εμείς! Και πρώτα από όλα θα σκοτώσουν τον τουρισμό μας, δηλαδή τα προς το ζην, έτσι όπως φέρονται.

Πρόσφατα, σε έναν τοίχο της Λευκάδας έγραφε με μεγάλα γράμματα ότι «Η Λευκάδα δεν θέλει ξένους τουρίστες» και η υπογραφή ήταν της Χρυσής Αυγής. Εάν δεν είναι καλοδεχούμενοι οι ξένοι, θα ακυρώσουν όλες τις κρατήσεις. Αυτό είναι ένα πλήγμα άμεσο για τον τουρισμό.

Κρ.Π.: Φτάσαμε πάλι να μιλάμε για τη Χρυσή Αυγή. Το θέμα όμως, δεν είναι κυρίως τι κάνουν οι Έλληνες πολίτες, για τη χώρα τους; Τι κάνουμε εμείς για τη χώρα μας;

Ν.Β.: Μα, αν δεν πολεμάμε τη Χρυσή Αυγή, τι κάνουμε για τη χώρα μας; Είναι συνδεδεμένα αυτά. Εάν θέλουν να καταστρέψουν τον τόπο θα τους αφήσουμε; Γιατί πάνε να τον καταστρέψουν.
Και πάνε να τον καταστρέψουν πολύ έξυπνα, χρησιμοποιώντας διάφορες τάξεις ανθρώπων, οι οποίοι είτε έχουν κοπεί οι μισθοί τους, είτε είναι αστυνομικοί, είτε είναι στρατιωτικοί, είτε συνταξιούχοι, είτε οτιδήποτε, και ψηφίζουν τους ηλίθιους, οι οποίοι το μόνο που σκέφτονται είναι να καταβαραθρώσουν τη δημοκρατία στη χώρα μας με αυτούς τους υπερεθνικισμούς.

Κρ.Π..: Και όλοι οι υπόλοιποι;

Ν.Β.: Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες. Η μία είναι η Γερμανία, η οποία φτάνει μέχρι εδώ με το μνημόνιο. Τώρα η Γερμανία θα τρίβει τα χέρια της, όσο βλέπει ότι γίνονται βαρβαρότητες εδώ πέρα. Διότι αυτό θέλουν για να μην πληρώσουν τις αποζημιώσεις. Να λένε: Γιατί να δώσουμε σε αυτούς τους βάρβαρους τους Έλληνες τις αποζημιώσεις; Που κάνουνε χειρότερα σήμερα, απ’ ότι κάναμε εμείς άλλοτε;

Κρ.Π.: Δεν πρέπει όμως να θυμόμαστε και ποιοι ευθύνονται κυρίως;

Ν.Β.: Εκεί να στραφεί η οργή του Έλληνα, κι όχι να ψηφίζουν τη Χρυσή Αυγή, οι ανόητοι. Δεν πρέπει κανείς να ψηφίζει ή να στρέφει την οργή του στον λάθος φορέα, αλλά στον σωστό φορέα που είναι η Ευρώπη και αυτοί οι οποίοι την εκπροσωπούν εδώ. Να αγωνιστούμε για μια διαφορετική Ευρώπη, και όχι της οικονομικής ελίτ.

Βρισκόμαστε λοιπόν ανάμεσα σε συμπληγάδες. Την Γερμανία από τη μια, και την Χρυσή Αυγή από την άλλη. Αν δεν καταλάβουμε ότι τη μία συμπληγάδα την τρέφει η άλλη… δεν θα βγούμε ποτέ από αυτό το αδιέξοδο.

Κρ.Π.: Και οι πνευματικοί άνθρωποι μιας χώρας, που έχουν ένα δημόσιο λόγο, θα μπορούσαν να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Ν.Β.: Βεβαίως. Πρέπει να δείξουν θάρρος, να διαμαρτυρηθούν για ότι στραβό γίνεται. Στην Ελλάδα δεν συμφέρει να υπάρχουν αποκλειστικά συσσίτια ή αποκλειστικά… οτιδήποτε. Αυτό που συμφέρει τον κόσμο είναι να επιβιώσει η χώρα, κι όχι δηλαδή να κομματιάζουμε το πρόβλημα σε άσχετες λεπτομέρειες, τις οποίες μεγαλοποιούμε για να παρελκύσουμε την προσοχή απ’ την ουσία τελικά, και να τα βάζουμε με κάτι που είπε μια ποιήτρια ενώ τόσοι πολιτικοί λένε και κάνουν άλλα ντ’ άλλων.

Κρ.Π.: Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για τον ποιητή, ή μόνο για το έργο του;

Ν.Β.: Τα τελευταία χρόνια υπήρξε μία θεωρία, η οποία λεγόταν «Ο θάνατος του συγγραφέα» και η οποία ακύρωνε ή εξαφάνιζε τον συγγραφέα, και κοίταζε απλώς το κείμενο. Βιογραφίες απαγορεύονταν. Το να αναφερθείς σε βιογραφία ήταν αίρεση. Πολλά χρόνια αυτό. Σχεδόν όλο το 2ο ήμισυ του 20ου αιώνα. Ήταν αυτή η θεωρία.

Αυτή η θεωρία, λοιπόν, σήμερα, έχει ανατραπεί. Έχουμε επιστρέψει στη βιογραφία και βλέπουμε παντού να βγαίνουν βιογραφίες. Διότι ο κόσμος, δεν αποτελείται μόνο από κείμενα. Αποτελείται και από ανθρώπους.

Λοιπόν, ήταν φυσικό να έρθει αυτή η αντίδραση μια μέρα και έτσι επιστρέφουμε πάλι στον άνθρωπο, ο οποίος έχει γράψει τα όποια κείμενα.
Ενδιαφέρει τελικά ο άνθρωπος. Δεν μπορείς τον άνθρωπο να τον ακυρώσεις από το έργο του. Δεν γίνεται αυτό.

Μπορείς για παράδειγμα, να αφαιρέσεις το έργο του Μαρξ από τη ζωή του; Η ζωή του ήταν και πολύ περίεργη. Ήταν πάμπτωχος, και παντρεύτηκε μία αριστοκράτισσα και είχε φίλο έναν πάμπλουτο βιομήχανο, τον Ένγκελς, ο οποίος τον συντηρούσε και του έλεγε κάθε τόσο: «Τέλειωσες επιτέλους το Κεφάλαιο;». Δεν είναι λοιπόν άσχετη η ζωή του, με όλα αυτά που έγραφε.

Και δεν είναι μόνο για τους ποιητές αυτά, αλλά και για τους θεωρητικούς και τους φιλοσόφους και τους πάντες. Ενδιαφέρουν τα πάντα.

Εκεί ζωντανεύει η εποχή και ο άνθρωπος, με έναν τρόπο απίθανο. Και ξαφνικά βρίσκεσαι δίπλα σε αυτούς, από εκεί που ήταν αποστεωμένα όντα θεωριών.

Πιστεύω, ότι πραγματικά, κυμαινόμαστε πάντα ανάμεσα σε ένα εκκρεμές, που πάει μπρος πίσω. Σε αυτό ζούμε συνέχεια. Δηλαδή, γίνεται κάτι, υπερβάλουμε και μετά ξαναγυρίζουμε στο άλλο, ως αντίδραση.

Τώρα, οι ποιητές όπως όλοι οι άνθρωποι έχουν τα κουσούρια τους. Θέλω να πω, ότι δεν πρέπει να τους στήνουμε σε ένα βάθρο και να λέμε ότι εκπροσωπούν τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους. Αυτό να λέγεται. Ούτε είναι υποχρεωτικά υπόδειγμα ήθους.

Κατ’ αρχάς βρίσκω άσχημο να κάνει κανείς καμπάνια γενικά, όπως έγινε για την Αθήνα τώρα. Το να συμμετάσχεις σε τέτοια γεγονότα, είναι κίνδυνος. Μπορεί να σου ξεφύγουν πράγματα, που κανονικά δεν θα έπρεπε.

Δεν μπορώ να την κατηγορήσω, λοιπόν τη γυναίκα, επειδή το είπε αυτό, για τους χώρους ή τους κινδύνους που μας αφορούν όλους. Εκείνο που μπορώ να πω, ίσως, είναι ότι υπάρχουν άθλιοι Έλληνες, οι οποίοι βιαιοπραγούν εναντίον δυστυχισμένων ανθρώπων που έρχονται εδώ με την ελπίδα ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Δεν είναι εκεί ο αγώνας. Αλλά για μια απάνθρωπη Ευρώπη που πρέπει να επανανθρωπιστεί. Όχι να αποβαρβαροποιηθεί με ακροδεξιά μορφώματα.

Γιατί φοβάμαι ότι αρχίζει να συμμετέχει σ’ αυτή την ιστορία και ο πληθυσμός. Είναι άσχημο αυτό, πολύ άσχημο. Αυτό το θέμα των μεταναστών, το οποίο δεν λύνεται διότι η Ευρώπη δεν θέλει να το λύσει, και εμείς δεν μπορούμε να το λύσουμε γιατί είμαστε φτωχή χώρα, είμαστε χρεωκοπημένοι… Δεν είναι έτσι; Λοιπόν, τι περιμένουν από εμάς; Να κατάσχουν όλα τα υπάρχοντά μας για να λύσουμε ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα; Και ότι γι αυτό φταίνε οι μετανάστες; Όπως οι Εβραίοι για τους ναζί;

Και τέλος πάντων, θα το μάθουν ποτέ οι Ευρωπαίοι ότι είμαστε χρεοκοπημένοι; Εκεί να πάει η οργή των Ελλήνων!-

Σχετικά Άρθρα

(19/04/2013)
(28/03/2013)
(10/05/2013)
(09/05/2013)