Νάνος Βαλαωρίτης: Το αφήγημα ότι υπάρχει Ευρώπη είναι μια απάτη

Tvxs

«Σήμερα η Ευρωπαϊκή ταυτότητα έχει κλονιστεί σοβαρά […] Όλη η σημερινή Ευρώπη είναι μια κατασκευασμένη αφήγηση, δεν είναι μια πραγματικότητα. Το αφήγημα ότι υπάρχει Ευρώπη, με αυτό το κατασκεύασμα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι μια απάτη, μια κοροϊδία. Κι αυτό το αφήγημα, δεν στέκεται πλέον. Πρέπει λοιπόν να βρούνε τις ρίζες τους, για να φτιάξουν ένα νέο αφήγημα, όλοι αυτοί οι Ευρωπαίοι. Και που θα το βρούνε αυτό το αφήγημα; Στον Όμηρο!»
Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το Tvxs, σχολιάζοντας την πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη, με φόντο τα γεγονότα στην Καταλωνία αλλά και τη νέα γερμανική βουλή με 94 ακροδεξιούς βουλευτές καθισμένους στα έδρανά της:

N.B.: Σήμερα η Ευρωπαϊκή ταυτότητα έχει κλονιστεί σοβαρά, λόγω της γενικής κρίσης αλλά και της επιδρομής μεταναστών από παντού. Βλέπουμε τι γίνεται και στην Καταλωνία, και ενώ η Γερμανία κατέληξε στις εκλογές με τους ακροδεξιούς να παίρνουν 94 έδρες. Όλα αυτά έχουν στρέψει την προσοχή των Ευρωπαίων στο γιατί ονομάζονται Ευρωπαίοι και τι είναι η Ευρώπη.

Οι Βάσκοι, ή οι Καταλωνοί, προσπαθούν από χρόνια να αποσχιστούν από τη Μαδρίτη, αλλά οι Βάσκοι με μεγάλες θυσίες και με πολύ βίαια και τρομοκρατικά μέσα, όπως και με βασανιστήρια, τελικά υπέκυψαν. Τώρα η Μαδρίτη προσπαθεί να υποτάξει την Καταλωνία, αλλά αυτό θα χρειαστεί άλλου είδους δύναμη, διότι οι Καταλανοί έχουν γερό dna. Εμείς υποφέραμε πολλά απ’ αυτούς το Μεσαίωνα. Το τι μας έχουν κάνει με επιθέσεις στο Βυζάντιο, δε λέγεται. Οι Καταλανοί πολεμιστές ήταν οι πιο φοβεροί. Λοιπόν, αυτοί, δεν πρόκειται να υποκύψουν. Αλλά αυτό το θέμα, είναι μια λεπτομέρεια μέσα στην αποσχιστική τάση της Ευρώπης, αυτή τη στιγμή.

Η Ευρώπη, φτιαγμένη από διάφορα μικρά έθνη και διαφορετικές γλώσσες, κυρίως χωρισμένη σε τρία τμήματα, το ένα οι Σλάβοι ανατολικά, το άλλο οι αγγλοσάξωνες και Γερμανοί δυτικά, και νότια οι γλώσσες με λατινική ρίζα, όπως τα ιταλικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά.

Αυτή τη στιγμή επιστρέφουν για να δικαιολογήσουν αυτό το αφήγημα που λέγεται Ευρώπη. Το ότι είναι Ευρωπαίοι. Γιατί είσαστε Ευρωπαίοι; Γιατί το 15ο-16ο αιώνα, ανακαλύψαμε τον ελληνικό πολιτισμό! Και από εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός, που τον ονομάζουμε ευρωπαϊκό. Δηλαδή για να υπάρξει μια Ευρώπη η οποία να έχει νόημα με το όνομα αυτό, πρέπει να ανατρέξει πάλι στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

Αυτή η αφήγηση, ενώ στην αρχή ήταν πολύ ισχυρή, άρχισε να μειώνεται σιγά σιγά και πρώτα πρώτα να απορρίπτεται το ελληνικό στοιχείο υπέρ του λατινικού, που ήταν απλώς η αντιγραφή του ελληνικού, και τελικά στη σημερινή κατάσταση που βλέπουμε μια πληθώρα από αφρικανούς και ασιάτες από όλες τις μεριές να πλημμυρίζουν την Ευρώπη, αρχίζει και κλονίζεται η όποια ταυτότητα. Και μάλιστα, πάρα πολύ επηρεασμένη και από την θέληση, ακόμα, την φιλελεύθερη, να δέχονται ξένες θρησκείες, μεταξύ των οποίων ο ισλαμισμός, ο οποίος πλέον εκφραζόμενος από τους τζιχαντιστές, δεν είναι θρησκεία, αλλά πολιτική τρομοκρατία, ως μέσο-όπλο κατάκτησης της Ευρώπης.

Στην Ευρώπη, το ομηρικό αφήγημα το οποίο εστιάζεται σε ορισμένους ήρωες, μεταξύ των οποίων ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας, έχουν γίνει σύμβολα και των ακροδεξιών και των φιλελεύθερων. Ιδίως ο Οδυσσέας, είναι ένα σύμβολο έρευνας και ανακάλυψης. Κι αυτά τα δύο ομηρικά αφηγήματα, είναι εκείνα τα οποία χρειάζονται αυτή τη στιγμή οι Ευρωπαίοι για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους ως ένα κομμάτι του πολιτισμού που γέννησε η Αναγέννηση, με την ανακάλυψη του ελληνικού πολιτισμού.

Βέβαια, μέσα στην φοβερή τεχνολογική ανάπτυξη έχει γίνει και η θεωρία και η πρακτική, απάνθρωπη. Δηλαδή, υπάρχει μία τάση στην Ευρωπαϊκή Ένωση που είχε ως αρχικό σκοπό να δημιουργήσει μια Ευρώπη αλληλεγγύης, αλλά έφτασε να ισοπεδώσει τα πάντα, οικονομικά και ψυχολογικά, και να υποτιμήσει ή να εξοστρακίσει τις εθνικές οντότητες, δηλαδή όλα τα εθνικά κράτη τα οποία αποτελούν τη δυτική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της Ρωσίας, η οποία όμως δεν υποτάσσεται εύκολα, γιατί είναι μεγάλη και έχει δύναμη.

Πιστεύω ότι η επιστροφή στον ελληνικό πολιτισμό τα τελευταία χρόνια είχε υποβαθμιστεί και λόγω του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα μεγάλων εθνών, όπως η Αγγλία, η Γαλλία, η Ισπανία, κλπ., στο ρόλο της αποικιακής κατάκτησης του πλανήτη. Δηλαδή, η υποδούλωση όλου του πλανήτη, από τους Ινδιάνους μέχρι τους Αφρικανούς.

Η Ευρώπη προσέβλεπε στην Αμερική για υποστήριξη. Και όσο υπήρχε ο Ομπάμα, αυτή η υποστήριξη ήταν ορατή. Ξαφνικά εμφανίζεται ένας καραγκιόζης, όπως είναι ο Τραμπ, ο οποίος έχει αντίθετες απόψεις και ενισχύει τις διαχωριστικές τάσεις στην Ευρώπη και την ακροδεξιά, ενώ όλα τα ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα τον χειροκροτούν.

Από κει και πέρα, βλέπουμε ότι το σύμβολο της ΕΕ αρχίζει και υπονομεύεται σοβαρά από τους αμερικάνους. Επίσης, επειδή οι ευρωπαίοι δεν θέλουν να δεχτούν τους Ρώσους στην ΕΕ, όπως και η Γερμανία, για ευνόητους λόγους αφού τη νίκησαν και κατά κράτος όταν τους επιτέθηκε. Εν τω μεταξύ χάνουν και την Αμερική, και έτσι απομένει η Ευρώπη, πολύ συρρικνωμένη, γύρω από τη Γερμανία.

Και τώρα ξαφνικά η Γερμανία, μετά τις τελευταίες εκλογές, όπου μπήκε στη βουλή το ακροδεξιό και αντιευρωπαϊκό AfD, θα τα βρει πολύ άσχημα, γιατί θ’ αρχίσει να αναβιώνει ένας άλλος γερμανικός ιμπεριαλισμός, όπως ήταν του Βίσμαρκ με κατακτητικό υπόβαθρο. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, ήδη παραμερίζονται όπως βλέπουμε, ενώ στο νέο υπουργό οικονομικών αναγκαστικά θα του υπαγορεύονται πολλές αποφάσεις από τους ακροδεξιούς μέσα στη βουλή.

Μέσα σ’ αυτή την αναμπουμπούλα και την τρικυμία που έχει ξεσπάσει ξαφνικά, βλέπουμε τούς πολύ συντηρητικούς και έξυπνους Βρετανούς να φεύγουν από την ΕΕ, πριν γίνει χαμός. Διότι οι πολύ πονηροί Βρετανοί, πάντα υποψιάζονταν τους Γερμανούς, ότι ήθελαν μέσω της οικονομίας να ξανακυριαρχήσουν.

Τι απομένει, λοιπόν, μέσα σε όλα αυτά; Διότι μέχρι τώρα είδαμε ότι η Γερμανία και η ΕΕ αφενός ισοπεδώνουν τις οικονομίες, αφετέρου τις εκμεταλλεύονταν. Δηλαδή, τα δικά μας προϊόντα, π.χ. το λάδι ή τα νέα καλά κρασιά, ήθελαν να τα ανακόψουν από την ευρωπαϊκή αγορά, όπως ήθελαν να κόψουν και τα ελαιόδεντρα, που ευτυχώς κάποιοι, π.χ. στην Κρήτη, αντιστάθηκαν.

Λοιπόν, θα ξεκινήσουν κι άλλες αποσχιστικές τάσεις στην Ευρώπη και μπορεί να αποσχιστεί και η ίδια η Γερμανία, δηλαδή η Βαυαρία να χωριστεί από την Πρωσία και τη Σαξονία και να επιστρέψουν στη διαίρεση. Άλλωστε η Γερμανία των μικρών βασιλείων, ήταν πολύ πιο πολιτισμένη απ’ ότι είναι σήμερα και είχε πολύ σπουδαίους ανθρώπους, καλλιτέχνες και στοχαστές, κλπ. Αλλά μόλις ενώθηκαν, βγήκε αυτός ο εθνικισμός από το υποσυνείδητο, ότι δεν είχαν μοιραστεί τον πλανήτη ίσα -ως υπερδύναμη πλέον- με τις άλλες υπερδυνάμεις, τους Γάλλους, τους Άγγλους, αλλά και τους Αμερικάνους. Και τους βγήκε ένας πικραμένος και διαστρεβλωμένος εθνικισμός που εκπροσωπήθηκε από τον Χίτλερ, ο οποίος προσπάθησε να υποτάξει και τη Ρωσία, το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο για μια ευρωπαϊκή χώρα, γιατί έχει αποδειχθεί ότι η Ρωσία έχει αντισταθεί σε τρεις παρόμοιες επιθέσεις στο παρελθόν, από το Μεσαίωνα. Αλλά σήμερα, προσπαθούν πάλι, με άλλα μέσα, να αποκτήσουν κάτι τέτοιο.

Όμως, ο Τραμπ δεν καταλαβαίνει από αυτά, διότι είναι άνθρωπος των επιχειρήσεων, προσανατολισμένος προς το κέρδος, και τον ενδιαφέρει η Γερμανία μόνο στο βαθμό που μπορεί να του αποδώσει κάτι. Δηλαδή, να έχει κέρδη. Δε θέλει να πληρώσει δεκάρα, ούτε για τον αμυντικό προϋπολογισμό της Γερμανίας, ούτε για κανέναν άλλον. Οπότε, αυτό, έχει δημιουργήσει μεγάλο σοκ στην μέχρι τώρα πολιτική Μέρκελ – Σόιμπλε.

Εν τω μεταξύ εμείς, πρέπει όλα αυτά να τα εκμεταλλευτούμε. Δηλαδή, μπορεί να βελτιώσουμε την κατάστασή μας, η οποία είναι φοβερή αυτή τη στιγμή, γιατί εκτός των άλλων έχουν φύγει χιλιάδες επιχειρήσεις και έχουν πάει αλλού, όπως π.χ. στη Βουλγαρία, όπου εκεί, πλέον, έχει δημιουργηθεί μία ολόκληρη ελληνική κοινότητα.  Τί να κάνουμε; Πρώτα πρώτα να μην πέφτουμε στην παγίδα, συνεχώς, να μη μας δίνουν ούτε μία αποζημίωση. Το άλλο είναι να θυμίσουμε στους Γερμανούς το φρικτό παρελθόν τους.

Διότι οι Γερμανοί, και ειδικά οι νέοι, όπως έδειξε και μια τελευταία έρευνα, δεν έχουν σχεδόν ιδέα για τα φρικιαστικά που έκανε ο Χίτλερ. Δεν τους τα διδάσκουν καθόλου. Στην αρχή και οι Γάλλοι έκαναν το ίδιο για την Κυβέρνηση του Βισύ, αλλά αντιλήφτηκαν ότι είναι πολύ κακό για τη γαλλική ψυχολογία και γράφτηκαν πολλά βιβλία τα οποία άρχισαν να αποκαλύπτουν το ρόλο των φιλογερμανών Γάλλων. Διότι το Βισύ, ήταν αντισημιτικό και στείλαν ένα σωρό Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης για εξόντωση. Αυτό το κρύβανε οι Γάλλοι για πολύ καιρό, αλλά τώρα βγήκαν στη φόρα όλα, γιατί κατάλαβαν οι Γάλλοι ότι πρέπει να εξιλεωθούν και οι ίδιοι, για το ρόλο τους. Ενώ στη Γερμανία ακόμα αντιστέκονται πολύ πεισματικά, δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να το δεχτούν ότι και οι ίδιοι –διότι δεν είναι μόνο ο Χίτλερ αλλά και οι ίδιοι- έχουν ευθύνη.

Πρέπει, λοιπόν, να θυμίσουμε στους Γερμανούς το φρικτό παρελθόν τους, διότι πρέπει να εξιλεωθούν πρώτα για να το ξεπεράσουν, όπως θα έλεγε ένας Γιουνγκ ή ένας Φρόυντ.

Κι εμείς οι Έλληνες επειδή ήμασταν διαιρεμένοι μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο ανάμεσα στους κομμουνιστές και στους χίτες, δεν μπορέσαμε να θέσουμε καλούς όρους στις ειρηνικές συνεννοήσεις που έγιναν μετά τον πόλεμο. Ο Καραμανλής τα έδωσε όλα για το τίποτε.
Και θα είχαν πολύ περισσότερους σύμμαχους οι Γερμανοί στην Ευρώπη αν δίνανε αποζημιώσεις από τα λεφτά που έχουν μαζέψει, γιατί έχουν μαζέψει θησαυρό. Δεν δικαιολογείται καθόλου λοιπόν να μη δίνουν αποζημιώσεις και να θέλουν να μας αρμέξουν μέχρι τέλους.

Αλλά το θέμα είναι πως σ’ αυτό δεν έχουμε την επαρκή υποστήριξη, ούτε των ευρωπαίων, ούτε αμερικανών. Οι αμερικάνοι απλώς μας υποστηρίζουν επειδή είμαστε σε μία γεωπολιτική θέση αναγκαία σ’ αυτούς για τις στρατιωτικές, κυρίως, βάσεις τους. Γι’ αυτό μας θέλουν, και ελπίζω να μας θέλουν μέχρι τέλους, γιατί αλλιώς μπορεί να έχουμε και μεις αποσχιστικά κινήματα, όπως στη Θράκη. Είναι κι αυτός ένας κίνδυνος, να κομματιαστούμε κι εμείς μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση.

Εδώ βλέπουμε ότι σήμερα αλλάζει πάρα πολύ το γενικό σκηνικό της Ευρώπης, και προς το παρόν μπορεί να μη ξέρουμε τι θα συμβεί ακριβώς, αλλά μπορούμε να προβλέψουμε π.χ. ότι η νέα βουλή των Γερμανών θα τα βρούνε μπαστούνια με τους ακροδεξιούς.

Οι δε Γάλλοι, οι οποίοι είναι πιο πολιτισμένοι κι έξυπνοι από τους σημερινούς Γερμανούς, επειδή έχουν διατηρήσει τον πολιτισμό τους διότι ήταν οι ηττημένοι, προσπαθούν τώρα να επιστρέψουν στις ρίζες τους, και ξαναέβαλαν τα αρχαία ελληνικά στα σχολεία τους. Έγινε δεκτό αυτό το αίτημα, 90%. Είναι ένα σημάδι αυτό, μαζί με την πρόσθεση του Ομήρου στο Magazine Litteraire, όπως μου είπαν.

Όλη η σημερινή Ευρώπη είναι μια κατασκευασμένη αφήγηση, δεν είναι μια πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι ότι η Ευρώπη είναι ένα συνονθύλευμα από διάφορα μικρά έθνη, με διαφορετικούς πολιτισμούς, γλώσσες και οικονομίες. Το αφήγημα ότι υπάρχει Ευρώπη με αυτό το κατασκεύασμα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι μια απάτη, μια κοροϊδία. Κι αυτό το αφήγημα, δεν στέκεται πλέον. Πρέπει λοιπόν να βρούνε τις ρίζες τους, για να φτιάξουν ένα νέο αφήγημα, όλοι αυτοί οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι έχουν συμμετάσχει οι περισσότεροι στην Αναγέννηση –μη βλέπεις εμάς κάτω από το ζυγό των Τούρκων, οι άλλες χώρες μοιράστηκαν την Αναγέννηση. Ακόμα και η Γερμανία και οι Σλαβικές χώρες, έχουν ωφεληθεί πάρα πολύ από την Αναγέννηση.

Λοιπόν, πιστεύω, ότι αυτό το αφήγημα που λέγεται Ευρώπη, δεν στέκεται πλέον έτσι όπως είναι. Και οι πρώτοι που το κατάλαβαν, βέβαια, είναι οι Άγγλοι. Οι οποίοι είναι πολύ πονηροί. Αρχικά, κράτησαν το νόμισμά τους, γιατί ήταν επιφυλακτικοί, και τώρα φύγανε…

Η επιστροφή σε ένα αφήγημα καινούργιο, το οποίο θα έχει ως βάση τον ελληνικό πολιτισμό, επανέρχεται δριμύτερο, μέσα από αυτή την ανάδυση, την απίθανη, των ακροδεξιών κομμάτων, και στη Γαλλία, και στη Γερμανία, αλλά και στην Αγγλία, και φοβάμαι και στη Ρωσία. Και βέβαια στην Ελλάδα, που πρωτοστάτησε στο είδος, εξ’ αιτίας και της γερμανικής Κατοχής, η οποία ευνόησε πάρα πολύ τους ακροδεξιούς που έχουν δημιουργήσει ένα πιστό αντίγραφο του χιτλερισμού, γελοίο, όπως αυτό που κάνουν οι μαύροι με τους αποικιοκράτες κατακτητές τους σε μια ταινία του Ζαν Ρους. Και με μια ΝΔ η οποία φλέρταρε με την ακροδεξιά, και ακόμα τη φλερτάρει, διότι έχουν βάλει τον Βορίδη αντιπρόεδρο, για ψήφους. Είναι δυνατόν;

Βλέπουμε λοιπόν ότι έχουμε μπολιαστεί σε αυτά τα θέματα, και οι Σκανδιναβοί που θεωρούν τους εαυτούς τους τόσο δίκαιους και φιλελεύθερους, την έχουν πάθει και αυτοί με τους ισλαμιστές. Ας πούμε ο καθαρός γερμανικός τους εαυτός, ο σκανδιναβικός, έχει υπονομευτεί πάρα πολύ τα τελευταία αυτά χρόνια.

Παρατηρούμε, λοιπόν, μία διάσπαση σε όλη την Ευρώπη. Διάσπαση, πρώτα πρώτα, του αφηγήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και φυσικά όλο το υπόλοιπο οικοδόμημα το οποίο στήσανε για την εκμετάλλευση των μικρών και αδύναμων λαών οι πιο ισχυροί, όπως εμάς που έχουμε ποιότητα προϊόντων τα οποία μας τα παίρνουν για το τίποτα και τα ανακατεύουν με τα δικά τους. Για να μη μιλήσουμε για τη Μοσάντο με τα υβρίδια που φτιάχνουν διάφορα λαχανικά κ.ά., μια εταιρεία εγκληματική.

Όμως, είναι ελπιδοφόρα, θα έλεγα, αυτή η προσπάθεια νέου αφηγήματος, με την επιστροφή στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, που ξεκινάει από τους Γάλλους, και  είναι κάτι που μπορεί να μεταδοθεί και σε άλλες χώρες, θα δούμε στο μέλλον ποιες θα είναι, αν είναι η Ιταλία, ή η Ισπανία που ήδη υπάρχει ένας φιλελληνισμός από πολύ καιρό, αν και σήμερα ο Ραχόι είναι ένα ακροδεξιό κόμμα, συνέχεια του Φράνκο. Όμως, οι αριστερίζοντες κι εκεί τσακώθηκαν μεταξύ τους και δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα.

Κρ.Π.: Οπότε τι αισιόδοξο βλέπετε να γίνεται; Γιατί δυσκολεύομαι να το δω…

Ν.Β.: (γέλια) Βέβαια, τα σύννεφα είναι μαύρα, αλλά πίσω από τα σύννεφα είναι ο καθαρός ουρανός. Εμείς οι Έλληνες έχουμε πάθει μια μεγάλη καθίζηση με την επίθεση που μας κάνανε οι Γερμανοί. Και βέβαια έχω πληγωθεί και εγώ βαθύτατα από το 2010 και πέρα με αυτήν την επίθεση τη φοβερή και τελείως ρατσιστική και ανθελληνική, βαθύτατα ανθελληνική.

Κρ.Π.: Τώρα όμως τα βρίσκουν σιγά σιγά μπροστά τους, όλα αυτά που χτύπαγαν σε μας.

Ν.Β.: Μα, ναι, αυτό λέω. Δηλαδή ξανάρθε μπούμερανγκ σ’ αυτούς. Καλά να πάθουν. Αλλά το θέμα είναι, ότι για να βρεθεί μια λύση πρέπει να βρούνε ένα αφήγημα. Και που θα το βρούνε αυτό το αφήγημα; (γέλια) Στον Όμηρο! (γέλια).

Κρ.Π.: Ναι αλλά ο πολιτισμός έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή, δεν ευνοεί γενικά ούτε καν τη λέξη «αφήγημα», ούτε την αφηγηματικότητα. Οι νέοι λένε μια λέξη π.χ. «σούπερ!», βάζουν και μια φωτογραφία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και ξεμπερδεύουνε. Οπότε πως θα μπορέσει να φτιάξει ένα νέο αφήγημα μια Ευρώπη που σχεδόν πολεμάει την αφήγηση;

Ν.Β.: Ναι, κοίταξε να δεις, πρέπει πρώτα οι ειδικές ανθρώπινες περιπτώσεις να υπογραμμιστούν. Οι ειδικές περιπτώσεις είναι τα μικρά αφηγήματα. Ήδη οι Γάλλοι έχουν κάνει μία διακριτική θεωρητική κριτική στο μεγάλο αφήγημα. Το μεγάλο αφήγημα δεν στέκεται, όπως οι μεγάλες ιδεολογίες. Δεν στέκονται. Τα μικροαφηγήματα είναι εκείνα στα οποία στράφηκαν ήδη από πολύ καιρό. Αυτά τα μικροαφηγήματα μπορεί σιγά σιγά να δημιουργήσουν ένα πιο αυθεντικό αφήγημα από τα μεγάλα ψευδοαφηγήματα που έχουμε μέχρι σήμερα.

Κι όταν λέω μικροαφηγήματα, εννοώ τις καθημερινές περιπτώσεις ανθρωπισμού, από άνθρωπο σε άνθρωπο, από γυναίκα σε γυναίκα, από άντρα σε γυναίκα, τα οποία βρίθουν, π.χ. μέσα στους πολέμους.

Υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες ιστορίες, που κάθε τόσο έρχονται στην επιφάνεια, όπως ενός αμερικάνου στρατιώτη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος βρέθηκε στον αέρα από μία έκρηξη εναντίον των Γερμανών κι έπεσε σε ένα μέρος που δεν γνώριζε. Κρύφτηκε μέσα στην κουφάλα ενός δέντρου, βλέποντας να περνά μία ατέλειωτη σειρά από γαλλικά τανκς. Ένα από αυτά τα τανκ που ο διοικητής ήταν γυναίκα, σταμάτησε και τον πήρε μέσα και πολέμησαν μαζί τους Γερμανούς. Ο ίδιος ήταν ειδικός στις εκρήξεις και βοήθησε πάρα πολύ τους Ρώσους και γι’ αυτό και ο τότε στρατάρχης τον γέμισε με παράσημα.

Μια τέτοια ιστορία η οποία έχει και συναισθηματική διάσταση, γιατί και οι δύο ήταν πολύ νέοι και όμορφοι, και πιθανώς να τον ερωτεύτηκε και η γυναίκα, πριν σκοτωθούν και οι δύο μαζί, καθώς έκαναν επίθεση για να καταλάβουν το Βερολίνο. Αυτός μπορούσε να είχε σώσει τη ζωή του γιατί θα τον έπαιρναν οι Αμερικανοί, αλλά αυτή δεν είχε επιλογή, έπρεπε να συνεχίσει. Και φαίνεται ότι εκεί σε κάποια σύγκρουση, σκοτώθηκαν κι οι δύο.

Αυτές οι μικροϊστορίες, πάνε αντίθετα με τα δήθεν μεγάλα δόγματα και τις μεγάλες αφηγήσεις, ότι οι εχθροί μας σήμερα είναι οι Ρώσοι, ή οι Αμερικάνοι, ή τούτοι, ή εκείνοι. Οι άνθρωποι δεν είναι εχθροί μεταξύ τους. Άμα ψάξεις τις περιπτώσεις ατόμων που σχετίζονται, βλέπεις ότι εκεί αναδύεται μία ανθρωπιά, η οποία είναι σαν ένα θαύμα! Γι’ αυτό μιλάω για τα μικροαφηγήματα. Αυτά πρέπει να προσέξουμε τώρα και να τα ψάχνουμε.

Κρ.Π.: Όπου τα μεγάλα αφηγήματα, κατασκευάζονται από τις εξουσίες;

Ν.Β.: Ε, βέβαια. Τα μικροαφηγήματα βγαίνουν φυσικά από μόνα τους, από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Και δυστυχώς λίγοι συγγραφείς ερευνούν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Διότι είναι κι αυτοί παγιδευμένοι μέσα στα μεγάλα αφηγήματα. Όσο για τους ποιητές, ούτε να το συζητάμε. Οι ποιητές είναι τυφλοί και κουφοί, δεν βλέπουν παρά μόνο τον εαυτό τους. Και είναι ένα είδος ναρκισσισμού, συχνά με πολύ φτωχή γλώσσα.

Από πολύ καιρό παρακολούθησα έναν μεγάλο κοινωνιολόγο, ο οποίος έδινε έμφαση στην προσωπική καθημερινή ζωή των ανθρώπων, εναντίον των κατασκευασμένων Ιστοριών, γενικά. Αυτός έχει εμπνεύσει και τον Σαρτρ και τους λεγόμενους Καταστασιακούς. Τον διάβαζα με μεγάλο ενδιαφέρον διότι ανέτρεπε τελείως τα μεγάλα ιστορικά αφηγήματα ως κατασκευές.

Κρ.Π.: Όπως για παράδειγμα, ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης στο βιβλίο με τις προσωπικές αφηγήσεις των προσφύγων στη Μέση Ανατολή, ή η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη με τις Ομάδες Προφορικής Ιστορίας…

Ν.Β. Ναι, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Κι είναι ένα μέρος καταφρονημένο, αυτό των προφορικών αφηγήσεων. Αυτό έχει κάνει και ο Λεωνίδας Εμπειρίκος, και ο Μάρκος Δραγούμης. Πολλές έρευνες και στα αφηγήματα, και στα τραγούδια, κλπ..

Ν.Β. Ναι, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Κι αυτό είναι ένα μέρος καταφρονημένο. Των προφορικών αφηγήσεων. Αυτό έχει κάνει και ο Λεωνίδας Εμπειρίκος, και ο Μάρκος Δραγούμης, πολλές έρευνες και στα αφηγήματα, και στα τραγούδια, κλπ..

Κρ.Π.: Κι όπως ο Χρόνης Μίσσιος είχε πει ότι «Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μαστρο-Στέφανο… τότε μονάχα οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή».

Ν.Β.: Ε, Βέβαια, ο Χρόνης Μίσσιος ήταν πολύ σπουδαίος συγγραφέας, και περίπτωση εκπληκτική, ενός ανθρώπου ο οποίος ήταν τόσα χρόνια στη φυλακή και το μυαλό του έμεινε ακέραιο και δημιουργικό. Και κατάλαβε αμέσως τι γίνεται εκεί μέσα, δηλαδή την τρομοκρατία που προερχόταν κι από τις δύο πλευρές.-

Νάνος Βαλαωρίτης: Ζούμε «το θέατρο του παρολίγου»!

«Σήμερα η κατάσταση είναι ακατανόμαστη! Δεν υπάρχει φράση για να την αποδώσει. Διότι, δεν μπορεί να την χαρακτηρίσει κανείς, με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον. Η κατάσταση αυτή, είναι όχι μόνο «το θέατρο του παραλόγου», αλλά «το θέατρο του παρολίγου»! Του παρολίγου να πέσουμε στην Άβυσσο. Εκεί βρισκόμαστε. Ζούμε το θέατρο του παρολίγου!».

Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων – δημοσιογράφο Κρυσταλία Πατούλη για το Tvxs, προβληματιζόμενος για την σημερινή διεθνή και ελληνική πολιτική κατάσταση και αναρωτώμενος: «Αντί να σκεφτόμαστε πως θα σώσουμε τον πλανήτη, φαγωνόμαστε μεταξύ μας και παράγουμε όπλα. Τι να τα κάνουμε αυτά τα όπλα, αν πέσει πάνω μας π.χ. ένας μετεωρίτης;»

Κρ.Π.: Κύριε Βαλαωρίτη, πώς βλέπετε την κατάσταση;  

Ν.Β.: Σήμερα η κατάσταση είναι ακατανόμαστη! Δεν υπάρχει φράση για να την αποδώσει. Ο Μακρόν, είναι ο πρώτος πρόεδρος ξένης χώρας που κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, ανέφερε έναν έλληνα ποιητή, τον Γιώργο Σεφέρη. Λοιπόν, εδώ, φοβάμαι ότι οι δικοί μας, αγνοούν παντελώς τον Σεφέρη -ούτε τον έχουν διαβάσει- ξεκινώντας από την κυβέρνηση μέχρι το μεγαλύτερο μέρος του κοινού.
Μόλις κάποιος αναφέρει κάτι, και είναι ξένος, και μάλιστα πρόεδρος, ξαφνικά θα ξυπνήσουν και θα ξανακοιτάξουν τον Σεφέρη. Αυτό και μόνο, μετά τις ταπεινώσεις που έχουμε υποστεί από την καταδίωξη των Γερμανών, είναι αναπτέρωση του πολιτιστικού ηθικού μας, ότι δηλαδή δεν είμαστε κατώτερης στάθμης, άχρηστοι, απέναντι στους αρχαίους έλληνες.
Αυτό νομίζω είναι το σχόλιό μου και αποφάσισα να μην ασχοληθώ πλέον με την πολιτική, διότι από διεθνή άποψη μέχρι την δική μας, την τοπική, η πολιτική κατάσταση ανήκει στη χώρα της ακατανοησίας. Δηλαδή, ξεκινάμε από τον Τραμπ, περνάμε στον Κιμ Γιονγκ Ουν, και μετά στους άλλους, τους Βρετανούς, τους Γερμανούς, ή στον Ερντογάν με την τρέλα του, και ούτω κάθε εξής.

Κρ.Π.: Μα ακριβώς επειδή είναι ακατανόμαστη, όπως είπατε, η πολιτική κατάσταση, χρειάζεται να ασχολούνται άνθρωποι σαν και σας που είστε λίγοι στην Ελλάδα, αν όχι είστε ο μόνος, πολλές φορές.  

Ν.Β.: Δεν είμαι ο μόνος, διαβάζω ορισμένα άρθρα που είναι αρκετά καλά, στο φ/β. Έχουν γίνει καλές αναλύσεις, από ορισμένους, βέβαια. Και μου άρεσε πολύ, του Κασιμάτη η δήλωση, που είπε πως η δημοκρατία μας έχει γίνει ανύπαρκτη. Αυτός, ως συνταγματολόγος, κάτι ξέρει.

Κρ.Π.: Δεν γίνεται όμως να λέτε ότι δεν θα ασχοληθείτε από δω και πέρα με την πολιτική, γιατί ένας σημαντικός λόγος που φτάσαμε ως εδώ είναι πως οι περισσότεροι δεν ασχολιόντουσαν με την πολιτική –τουλάχιστον όσο έπρεπε, όπως αποδείχθηκε.

Ν.Β.: Ασχολιόντουσαν με τον λάθος τρόπο για να ευνοηθούν, και για να αναδειχθούν. Ήταν ένα «πάτημα» καριέρας. Ε, και αυτό, νομίζω ότι συνεχίζει να είναι έτσι. Δεν έχει αλλάξει. Γιατί εδώ σε μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, οι πολιτική είναι ασήμαντη για τον διεθνή στίβο. Δεν παίζουμε κανένα διεθνή πολιτικό ρόλο. Ο μόνος μας ρόλος είναι γεωπολιτικός. Δηλαδή, η γεωγραφική μας θέση είναι κρίσιμη, κι αυτήν «γυρεύουν» να την εκμεταλλευτούν, συνέχεια, όλοι, αλλά όχι με τα σωστά ανταλλάγματα, διότι εμείς πουλήσαμε τα πάντα σε τιμή ευκαιρίας.
Αυτό μου θυμίζει το ποίημα του Ρεμπώ «Το ξεπούλημα». Από τότε το είχε γράψει, γιατί όλα πουλιούνται, όπως είχε πει.

Κρ.Π.: Όλα είναι εμπορευματοποιημένα;

Ν.Β.: Ε, βέβαια, τώρα ξέρουμε τι πουλάμε και πουλάμε ότι καλύτερο έχουμε.

Κρ.Π.: Δηλαδή;

Ν.Β.: Δηλαδή, όλο το φυσικό μας πλούτο και ότι έχουμε φτιάξει απ’ αυτόν.

Κρ.Π.: Γι’ αυτό ονομάζετε «ακατανόμαστη» την κατάσταση που επικρατεί;

Ν.Β.: Και διότι, δεν μπορεί να την χαρακτηρίσει κανείς, με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον. Η κατάσταση αυτή, είναι όχι μόνο «το θέατρο του παραλόγου», αλλά «το θέατρο του παρολίγου»! Του παρολίγου να πέσουμε στην Άβυσσο. Εκεί βρισκόμαστε. Ζούμε το θέατρο του παρολίγου! Βλέπει κανείς τι συμβαίνει στην Αμερική, τι συμβαίνει στην Ασία. Εκεί τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά, ούτε κι εδώ στην Ευρώπη. Όπως βλέπουμε τι γίνεται π.χ. στη Συρία ή τι γίνεται στην Τουρκία.

Κρ.Π.: Και τι θα λέγατε για όλα αυτά εσείς;

Ν.Β.: Δεν μπορώ να εκφραστώ, διότι δεν βγαίνει λογικό συμπέρασμα. Έστω και να υπήρχαν αντίπαλες δυνάμεις, όπως υπήρχαν στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, αντίπαλες δυνάμεις οι οποίες ήθελαν να εξουσιάσουν τον πλανήτη, όπως η Γερμανία που ήταν στερημένη και έκανε πόλεμο για να αποκτήσει και εκείνη αποικίες. Ούτε αυτό δεν υπάρχει πλέον.
Τώρα οι μεγάλες δυνάμεις εξουσιάζουν το χώρο το οποίο εξουσιάζουν, οπλιζόμενες, αλλά δεν λένε για ποιόν λόγο οπλίζονται, δηλαδή, αφήνουν να υπονοηθεί πως οπλίζονται για να αμυνθούν! Αυτό όμως δεν είναι καθόλου πειστικό.
Περνάνε τη φάση του τρόμου που δημιουργεί ο φόβος, διότι αυτό είναι που έλεγαν οι πιο έξυπνοι και σοφοί άνθρωποι του παρελθόντος, ότι οι πόλεμοι γίνονται από φόβο! Γιατί ο ένας φοβάται τον άλλον και δεν είναι και χθεσινό αυτό, από τον Πελοποννησιακό πόλεμο το ξέρουμε πως τα κίνητρα του πολέμου αυτού ήταν ο φόβος!

Κρ.Π.: Οπότε κυβερνούν παρανοϊκοί, λέτε;

Ν.Β.: Βέβαια. Κι έχω την εντύπωση ότι αυτό το είπε με κάποιον τρόπο και ο Θουκυδίδης, πως η Ελλάδα, μάλλον είναι το μόνο μέρος όπου ένας Έλληνας που ταξιδεύει από τη μια πολιτεία στην άλλη ή από το χωράφι του στην πόλη, είναι πάνοπλος! Γιατί είναι πάνοπλος; Γιατί φοβάται!

Κρ.Π.: Είναι η νοοτροπία του τρόμου, από τότε μέχρι σήμερα;

Ν.Β.: Ναι, από τότε. Διότι στους μεγάλους πολιτισμούς δεν νομίζω να ήταν οπλισμένοι οι πολίτες, ούτε π.χ. στην Αίγυπτο, ούτε στη Βαβυλώνα. Ίσως στην Περσία περισσότερο, γιατί εκεί είχαν υποδουλώσει πολύ κόσμο, αλλά τα μέρη που είχαν μείνει με τον εαυτό τους, όπως οι Αιγύπτιοι και οι Βαβυλώνιοι, δεν είχαν λόγο να φοβούνται, άμεσα, τουλάχιστον. Αργότερα, βέβαια, έγιναν κι αυτοί θύματα άλλων, δικών τους, πια, από Ασσύριους, Βαβυλώνιους, Σουμέριους, κλπ. Αυτοί φαγώθηκαν μεταξύ τους, κάποια στιγμή. Γιατί κι αυτούς τους έπιασε ο φόβος.

Έτσι ο πολιτισμός πέρασε από κατάσταση ευφορίας σε κατάσταση τρόμου. Κι αυτό το βλέπουμε σήμερα με τις διαρκείς απειλές που εξαπολύουν και οι μεν και οι δε. Απειλές, συνέχεια, ο ένας προς τον άλλον: Θα σε καταστρέψω, θα σου κάνω, θα σου δείξω, και για τόλμησε να με αγγίξεις, και ούτω κάθε εξής.
Και αντί να σκεφτόμαστε ότι μπορεί να έρθει ένας μετεωρίτης και να μας εξαφανίσει, όπως παραλίγο να γίνει κάπου το 2001, όταν ανήγγειλαν πως ένας θα έπεφτε στην Κρήτη, περίπου 10χιλιομέτρων, ο οποίος αν έπεφτε πάνω της θα την έκαιγε απ’ άκρη σε άκρη, ή αν  έπεφτε μέσα στη θάλασσα θα ξεσήκωνε παλιρροιακό κύμα που θα την πλημμύριζε ξεκινώντας από τη νότια πλευρά. Ευτυχώς, αυτός ο μετεωρίτης εξερράγη μόλις μπήκε στην ατμόσφαιρα της γης και έτσι έπεσε ανώδυνα νότια της Κρήτης. Αλλά αυτό δεν το είχανε προβλέψει, γι’ αυτό δεν το ανήγγειλαν, διατί ντράπηκαν που δεν κατάφεραν να το προβλέψουν.
Λοιπόν, αντί να σκεφτόμαστε πως θα σώσουμε τον πλανήτη, φαγωνόμαστε μεταξύ μας και παράγουμε όπλα. Τί να τα κάνουμε αυτά τα όπλα, αν πέσει πάνω μας, π.χ. ένας μετεωρίτης;

Κρ.Π.: Όπως έγινε τώρα με τον τυφώνα Ίρμα;

Ν.Β.: Ναι! Τα πρώτα νησιά της Καραϊβικής που χτύπησε ο τυφώνας, πάνε! Και μάλιστα, αν δεν κάνω λάθος, σε ένα από αυτά τα νησιά είχε σπίτι και ο Τραμπ…

Κρ.Π.: Κι όλο και περισσότερο, καταλαβαίνει κανείς, γιατί έχουμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση την ακατανόμαστη. Και μετά λέτε ότι θα σταματήσετε να μιλάτε για την πολιτική;

Ν.Β.: Έχω συνηθίσει να μιλάω, από τότε που δίδασκα. Τι να κάνω; Έπρεπε να διατυπώσω ένα σωρό ιδέες, να κάνω αναλύσεις, κλπ..

Κρ.Π.: Τα χρειαζόμαστε όλα αυτά, γιατί όπως έχετε πει και παλιότερα, το θέμα είναι να σκεφτόμαστε.

Ν.Β.: Ε, βέβαια! Γιατί, αυτό είναι, που εφεύραν οι έλληνες. Να σκεφτόμαστε με τον εαυτό μας και όχι υπαγορευόμενοι από τους ιερείς και τους Θεούς, όπως γινόταν σε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς, που ήταν θεοκρατικοί.
Οι έλληνες ξετίναξαν τη θεοκρατία, τη Μινωική θεοκρατία, για κάποιο λόγο, τον οποίον δεν ξέρουμε ακριβώς, αν ήταν φυσική καταστροφή ή επανάσταση, ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά πάντως έγινε μια μεταλλαγή, η οποία επέτρεψε στα άτομα να σκέφτονται ως άτομα πλέον κι όχι υπαγορευμένα από τους Θεούς. Και γεννήθηκαν η Ιωνική φιλοσοφία, ο Όμηρος, ο οποίος είχε αρχίσει ήδη αυτήν την κριτική σκέψη και είχε δείξει τους Θεούς να είναι λίγο άστατοι και γελοίοι.

Κρ.Π.: Πώς θέλετε να κλείσετε;

Ν.Β.: Μακάρι να είχα ένα ελιξίριο, όπως αυτό που έχει το χωριό του Αστερίξ, να με κάνει τόσο δυνατό ώστε να μη μπορεί να με προσβάλλει τίποτε, όπως το ελιξίριο του Δρυίδη. Πρέπει να σου πω, ότι για να χαλαρώσω τα απογεύματα, διαβάζω Αστερίξ, ξανά και ξανά. Διότι είναι πολύ έξυπνες οι ιστορίες και δεν σε κουράζουνε γιατί έχουν και εικόνες. Εκεί βλέπει κανείς, ότι η εξυπνάδα και το χιούμορ μπορούν ακόμα και να προβλέψουν διάφορες καταστάσεις.
Και καμιά φορά γελάω τόσο πολύ, που φοβούνται εδώ στο σπίτι, μην πάθω τίποτα.

Κρ.Π.: Το ελιξίριο μάλλον το έχετε βρει μόνος σας. Μέσα από την τέχνη, τη σκέψη και το λόγο σας, την εξυπνάδα και το χιούμορ.  

Ν.Β.: Αυτό είναι το δικό μου το ελιξίριο και χωρίς να είμαι βέβαια παντογνώστης, όπως μερικοί άλλοι, κάτι το οποίο σέβομαι, αλλά δε γίνεται να είσαι παντογνώστης και να δημιουργείς. Τότε, πλέον, σε τρώει η γνώση.

Κρ.Π.: Και η δημιουργία είναι το κυριότερο;

Ν.Β.: Ναι, διότι, όπως είπε ο Προυστ, το σπουδαιότερο πράγμα σε έναν συγγραφέα, είναι να μπορεί να ξεχάσει! Να μπορέσει να ξεχάσει, για ν’ αρχίσει να ψάχνει να ξαναθυμηθεί!-

Λίγα λόγια για τον ποιητή Νάνο Βαλαωρίτη

Ο Νάνος Βαλαωρίτης γεννήθηκε το 1921 στη Λωζάνη της Ελβετίας. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου και Σορβόνης. Δημοσίευσε άρθρα και μετέφρασε πρώτος στο Λονδίνο εκτενώς Έλληνες ποιητές του 1930 – Σεφέρη, Ελύτη, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο, Γκάτσο. Από το 1968 έως το 1993 δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Διηύθυνε από το 1989 έως το 1995 με τον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο το περιοδικό Συντέλεια, το οποίο επανεκδόθηκε το 2004 με τίτλο Νέα Συντέλεια. Το 1959 βραβεύτηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το οποίο και αρνήθηκε. Πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1982) και το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας (1998).

Επίσης έλαβε ένα βραβείο της Ν.Ρ.Α. (National Poetry Association [Αμερικανική Εταιρεία Ποίησης]) το 1996 – βραβείο που είχε δοθεί προηγουμένως στους Φερλινγκέτι, Γκίνσμπεργκ και άλλους. Έχει λάβει το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το ποιητικό του έργο (2006). Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής (2006). Το 2009 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Βιβλία του έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό, σε αγγλικές και γαλλικές μεταφράσεις. Τελευταίο του δοκίμιο είναι το Ο Όμηρος και το αλφάβητο, έκδοση της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (2010), που το 2012 κυκλοφόρησε και στα αγγλικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Στην Ελλάδα επέστρεψε μόνιμα το 2004. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν επίσης οι ποιητικές του συλλογές Πικρό Καρναβάλι και Στο υποκύανο μάτι του Κύκλωπα, καθώς και η συλλογή πρόσφατων άρθρων του με τίτλο Ή του ύψους ή του βάθους και Για μια θεωρία της γραφής Γ.

* Πρεμιέρα για τις Συναντήσεις με Συγγραφείς στον Ιανό με τον Νάνο Βαλαωρίτη την Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου, στις 20:30.

Ο Νίκος Θρασυβούλου συνομιλεί με τον συγγραφέα Νάνο Βαλαωρίτη. Μια συζήτηση, σε πρώτο πρόσωπο, για την τέχνη, την κοινωνία, τη ζωή, με τη συμμετοχή του κοινού. Η εκδήλωση θα προβάλλεται ζωντανά και στο ianos.gr και η είσοδος είναι ελεύθερη. Το κοινό έχει τη δυνατότητα να υποβάλλει τις ερωτήσεις του για τον κάθε καλεσμένο στο email: magazine@ianos.gr και όλες μεταδίδονται ζωντανά από το ianos.gr

 

 

Νάνος Βαλαωρίτης: Αν δεν αλλάξουμε, πως θα επιβιώσουμε;

nanos valaoritis[…] Ο πολιτισμός μας μπορεί να αλλάξει, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, αλλά εκείνο που είναι βασικό, είναι η επιβίωση. Εάν δεν επιβιώσουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα. Αλλά κι αν δεν αλλάξουμε, από την άλλη, πως θα επιβιώσουμε; […]  Αυτό, είναι που λέω, η συνήθεια. Η συνήθεια είτε της καλοπέρασης, είτε της οδύνης, είτε του μαρτυρίου. Εδώ ο άνθρωπος συνηθίζει σ’ αυτό που είναι και δεν θέλει ν’ αλλάξει, έστω κι αν δε ζει καλά. Κι αυτό είναι το παράξενο σ’ αυτή την υπόθεση, που αφορά όλο τον κόσμο […]
Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για την ελληνική και διεθνή πολιτική σκηνή.

«Η μεγάλη αλλαγή πλησιάζει. Ο κόσμος αλλάζει. Ποια είναι η θέση μας μέσα σ’ αυτόν;

Νομίζω ότι η διεθνής κατάσταση είναι τέτοια, που δεν μπορείς να ξέρεις αύριο τι θα γίνει, λόγω και της εκλογής του Τραμπ, αλλά θα υποδεχόμουν πολύ ευχαρίστως μία συνεργασία Ρωσίας – Αμερικής, για να καταπραΰνει την αρπακτική διάθεση της Γερμανίας, χωρίς να με ενδιαφέρει ποιος κυβερνάει την κάθε χώρα, δηλαδή, αν τους αποδέχομαι ή όχι. Η κατάσταση είναι περίπλοκη και δεν ισχύουν τα υπεραπλουστευτικά.

Από την αρχή είχα πει και το πίστευα, ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε να μας δώσει η Γερμανία τις πολεμικές αποζημιώσεις, εάν δεν συμφωνούσαν η Αμερική και η Ρωσία, μαζί με την Αγγλία, να πιέσουν τη Γερμανία και την Ευρώπη να αναγνωρίσουν αυτή την υποχρέωση την οποία την αποφεύγουν συνεχώς.

Πιστεύω ότι η Ρωσία και η Αμερική είναι μέρος της Ευρώπης, και αν δεν το αντιληφθούν εγκαίρως θα ρίξουν τη Ρωσία στην Κίνα. Η Κίνα εν τω μεταξύ και η Ανατολή, και η Ιαπωνία ξαναοπλίζονται, υπάρχουν ισλαμιστές στο Πακιστάν, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι για την Ευρώπη. Και νομίζω ότι η φυσική συμμαχία είναι να υπάρχει μία καλή συνεργασία αμερικανών και ρώσων. Όσο για τους ευρωπαίους, πρέπει να ξεφορτωθούμε τους γερμανούς.

Οι Γερμανοί έχουν γίνει καρφί στην Ευρώπη και την έχουν κάνει ανάστατη, μία δουλική παροικία με τη λιτότητα, η οποία δεν περιγράφεται. Περιγράφεται μόνο σε ένα πρόσφατο βιβλίο που μιλάει για τον αρπακτικό καπιταλισμό. Κάτι που τα λέει όλα, γιατί αυτό που μας έχουν κάνει οι ευρωπαίοι, να αρπάζουν επειδή υποτίθεται ότι τους χρωστάμε, ενώ είναι ψέμα, είναι απαράδεκτο.

Δηλαδή, δεν νομίζω να χρειάζεται καμιά δημαγωγία για να υποστηρίξεις ότι αυτό είναι κάτι στραβό, και να το χρησιμοποιήσεις για να ενισχύσεις την εξουσία σου, όπως λένε τώρα μερικοί, ότι οι επιθέσεις εναντίον της Γερμανίας γίνονται λίγο αργά από την κυβέρνηση λόγω δημαγωγίας. Συμφωνώ ότι μπορεί η κυβέρνηση να εκφράζεται δημαγωγικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αλήθεια!

Εδώ πέρα τα πράγματα, είναι τώρα διπλά. Ό,τι γίνεται, έχει δύο όψεις. Κι αυτή η κατάσταση, της διπλής γλώσσας όπως και η τάση προς τον ολοκληρωτισμό, όσο πάει θυμίζει όλο και περισσότερο το 1984 του Όργουελ.

Και αυτή η διπλή γλώσσα, πανευρωπαϊκά, είναι φοβερή. Δηλαδή, χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις, με άλλο νόημα, με άλλη έννοια. Και μάλιστα αυτό, το λέει ο Θουκυδίδης στην αρχή του Πελοποννησιακού πολέμου, πως όταν στην Κέρκυρα οι διαφορετικές παρατάξεις άρχιζαν να σφάζονται μεταξύ τους, χρησιμοποιούσαν η μία τα επιχειρήματα της άλλης, εννοώντας κάτι αντίθετο. Και προσθέτει πως το πρώτο θύμα στους εμφύλιους, είναι η γλώσσα.

Πιστεύω ότι πανευρωπαϊκά αυτό που μας συμβαίνει σήμερα είναι ουσιαστικά ένας εμφύλιος. Διότι εμείς οι ευρωπαίοι, είμαστε μια φυλή, έστω κι αν έχουμε πολλά έθνη και πολλές γλώσσες. Είμαστε μία φυλή, η οποία αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή τρεις ή τέσσερις άλλες φυλές, οι οποίες αναπτύσσονται ραγδαίως και δεν μας συμπαθούν καθόλου, δικαίως εν μέρει, διότι εκτός των άλλων, κατακτήσαμε, κάποτε, σχεδόν όλο τον πλανήτη.

Ουσιαστικά, ένας είναι ο πολιτισμός ο οποίος έχει τις ρίζες του στην Ελλάδα και τον οποίο βέβαια, είτε τον ανεβάζουν στα ύψη, είτε τον κατεβάζουν στο ναδίρ. Πότε λένε ότι ο Μαραθώνας δεν ήταν τίποτα, και πότε λένε ότι ο Μαραθώνας  έσωσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Ο Μαραθώνας ήταν μια μάχη, αλλά το θέμα είναι, ότι η ελληνική σκέψη ήταν αυτή που ίδρυσε αυτόν τον πολιτισμό, καλώς ή κακώς. Και αυτόν έχουμε. Αυτόν τον πολιτισμό έχουμε. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλον. Δεν έχουμε, ούτε ινδικό, ούτε κινέζικο, ούτε γιαπωνέζικο, ούτε αφρικάνικο πολιτισμό. Αυτά ανήκουν σε άλλους λαούς. Λοιπόν, αυτόν τον πολιτισμό, ας τον φροντίσουμε και ας τον προστατέψουμε. Διότι, είναι μοναδικός στο είδος του.

Μοναδικός, δηλαδή, με την έννοια, ότι κανένας άλλος λαός δεν ανέπτυξε έναν τέτοιο πολιτισμό ο οποίος εξελίχθηκε από τους προσωκρατικούς φιλόσοφους και τους διάφορους θεωρητικούς των μαθηματικών, όπως τον Δημόκριτο ή τον Θαλή και ένα σωρό άλλους, οι οποίοι έκαναν διάφορες υποθέσεις για το σύμπαν. Αυτό το κάνανε, μάλιστα, με τη σκέψη τους και μόνο, γιατί δεν είχαν επιστημονικά όργανα για να διαπιστώσουν οτιδήποτε.

Και όλα αυτά τα κληρονόμησαν βέβαια κατόπιν οι ευρωπαίοι, όταν έπεσε το Βυζάντιο, και έγινε ένας καινούργιος πολιτισμός, ο οποίος, όμως, βασίζεται στον ελληνικό πολιτισμό.

Αυτά είναι παραδεδεγμένα, φυσικά, αλλά σήμερα ακούει κανείς να λέει ο καθένας ότι του κατέβει. Ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ήταν άσχημος, ήταν τούτο, ήταν εκείνο, εν είδει κριτικής δηλαδή, σχεδόν μαοϊκή για το παρελθόν, γιατί ο Μάο, ήθελε να καταστρέψει όλη την κινέζικη παράδοση, από τον Κομφούκιο μέχρι τις μέρες του.

Λοιπόν, εγώ πιστεύω, ότι αυτόν τον πολιτισμό έχουμε, κι αυτόν πρέπει να προστατέψουμε. Εάν αυτός ο πολιτισμός δεν προστατευτεί και βουλιάξει μέσα σε ένα καθεστώς ολοκληρωτικό, καταπιεστικό και ανελεύθερο, πάνε αυτά που κατάφεραν κάποτε να κάνουν οι έλληνες. Ούτε η σκέψη θα προχωρήσει πλέον, ούτε τίποτα. Ένας νέος Μεσαίωνας.

Κι αυτό ήδη το βλέπει κανείς να ξεκινάει από ορισμένες μικρές χώρες, όπως είναι ας πούμε η Βόρειος Κορέα, όπου έχουν σταματήσει τα πάντα. Δηλαδή, μόνο οι κατευθύνσεις που δίνει η εξουσία έχουν σημασία και τίποτα άλλο.

Και υποπτεύομαι ότι πίσω από τη Βόρειο Κορέα –γιατί δεν μπορεί να είναι μόνη της- είναι η Κίνα, η οποία την χρησιμοποιεί ως αιχμή, για να δοκιμάζει την αντοχή των δυτικών. Αλλά βέβαια το τραγικό είναι πως όταν ζεις κάτω από ένα καθεστώς, το συνηθίζεις, γιατί δεν σου φαίνεται παράξενο.

Μπορεί να μη το δέχεσαι, ή να μη συμφωνείς, αλλά ζεις κάτω από αυτό. Όπως έζησαν οι ρώσοι κάτω από τον Σταλινισμό 80 χρόνια και παρ’ όλα αυτά κατάφεραν, τουλάχιστον μερικοί, να συνεχίσουν να γράφουν και να εκφράζονται.

Βρίσκω, λοιπόν, πως μια τέτοια κατάσταση, ολοκληρωτικού καθεστώτος, μπορεί να συμβεί και σε μας, ακριβώς έτσι, και την οποία να συνηθίσουμε και να μη μας φαίνεται παράξενη. Ήδη, βλέπουμε όλο και περισσότερο, να παίρνονται μέτρα ολοκληρωτικά, κι εμείς καθόμαστε και τ’ ακούμε και μερικοί λένε, μάλιστα, ότι θα έπρεπε να γίνουν όλα αυτά!

Ένα άλλο θέμα είναι, πως δεν είναι τυχαίο σήμερα, ότι θα κυβερνήσει την Αμερική ένας επιχειρηματίας, δηλαδή, ότι η οικονομία κυβερνάει πια, και όχι η πολιτική. Και μάλιστα ο κίνδυνος είναι ότι θα βάλει προστατευτικά μέτρα για το εμπόριο, το οποίο θα καταστρέψει την παγκοσμιότητα του εμπορίου.

Όμως, ο καπιταλισμός της παγκοσμιότητας είναι μια φάση εξέλιξης του καπιταλισμού, ο οποίος  τώρα, δεν είναι μόνο παγκοσμιοποιημένος, αλλά και αρπακτικός. Έχει φτάσει στο τέλος των δυνατοτήτων του.

Και το κεφάλαιο, πλέον, δεν βγάζει χρηματοπιστωτικά κεφάλαια, όπως πριν. Τέλειωσε αυτό. Τώρα είναι η αρπακτική του εποχή, όπου γυρεύουν θύματα και δούλους, όπως εμάς. Δηλαδή, αυτός ο αρπακτικός καπιταλισμός γυρεύει να εξασθενίσει μία μικρή χώρα για να την εκμεταλλευτεί, όπως κάνει το ΔΝΤ, και να αρπάξει τον πλούτο της, όπως έχει περιγραφεί και στο βιβλίο Οικονομικός δολοφόνος.

Τώρα, έχει φτάσει ο καπιταλισμός σε αυτήν την αρπακτική φάση. Δεν είναι πλέον οικονομικός δολοφόνος σε μία χώρα στην οποία παίζει ρόλο, έτσι κομματιαστά, με το ΔΝΤ, κλπ.. Αλλά σήμερα, είναι γενικό σύστημα, που το βλέπουμε στην Ευρώπη και το εφαρμόζει η Γερμανία.

Βλέπει κανείς, όμως, ότι η αλλαγή δεν γίνεται εύκολα. Γιατί υπάρχουν προκαταλήψεις, φανατισμοί, ισχυρογνωμοσύνη, που εμφανίζονται αμέσως μόλις θέλει ν’ αλλάξει κανείς κάτι. Για παράδειγμα, τον Μπέρνι Σάντερς, γιατί δεν τον διάλεξαν οι δημοκρατικοί; Θα είχαν κερδίσει, και θα είχαν έναν πρόεδρο τον οποίο δεν θα τον κορόιδευε όλος ο κόσμος.

Αλλά γιατί δεν το κάνανε; Από προκατάληψη, φυσικά, και από φόβο, ότι αυτός θα τους έπαιρνε τα πρωτεία. Τώρα, εάν έκανε σωστές πολιτικές ή όχι, θα έπρεπε να το δούνε αν γινόταν πρόεδρος.

Σάμπως τον Τραμπ, τον ξέρανε; Ξέρανε τι θα κάνει αν βγει στην εξουσία, από αυτές τις υποσχέσεις που έδινε και δίνει, ότι θα ανοίξει καινούργιες θέσεις εργασίας, και θα δώσει δουλειά σε πολύ κόσμο; Αυτά όμως δεν γίνονται πλέον, διότι η παγκόσμια οικονομία έχει δημιουργήσει νόμους οι οποίοι δεν καταλύονται από μία κυβερνητική απόφαση.

Και που καταλήγουμε; Πουθενά. Εν αναμονή να δούμε τις εξελίξεις. Ασφαλώς θα έχουμε έντονες εξελίξεις το 2017. Πρώτα πρώτα γίνονται ένα σωρό εκλογές στην Ευρώπη. Αν επικρατήσουν οι ακροδεξιοί στη Γαλλία, τι κάνουμε; Τρελαθήκαμε! Ο Τραμπ θα φαίνεται τίποτα, αν βγει η Λεπέν. Θα είναι η καταστροφή μας.

Επίσης, το γεγονός ότι η Αγγλία έφυγε από την ΕΕ, δεν είναι τυχαίο. Οι βρετανοί δεν είναι ηλίθιοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι η Ευρώπη δεν λειτουργεί σωστά, ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά. Και παρ’ όλες τις δυσκολίες ψήφισαν να φύγουν.

Εγώ τους παραδέχομαι σε ένα βαθμό τους άγγλους, δηλαδή, στην οξυδέρκεια που είχαν στον πόλεμο να χτυπήσουν τον Χίτλερ και να αντισταθούν όταν ήταν μόνοι. Πάλι, σήμερα, βρίσκονται μόνοι με κάποιον τρόπο. Και παρ’ όλο που ξέρω ότι η Αγγλία ήταν ένας φοβερός ιμπεριαλιστής, στο παρελθόν, και κάνανε τρομερά πράγματα σε όλο τον πλανήτη, όμως δεν είναι από αυτούς που ήταν εντελώς καταστροφικοί, όπως ήταν οι γερμανοί οι οποίοι εξολόθρεψαν ολόκληρες φυλές με το έτσι θέλω. Αυτά, δεν τα κάνανε οι Άγγλοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκμεταλλεύτηκαν όλο τον πλανήτη για να πλουτίσουν.

Το ένστικτο των άγγλων τους οδήγησε να φύγουν από ένα σύνολο που δεν λειτουργεί. Αυτό είναι το ένστικτό τους. Και εγώ δεν ξέρω πως θα πολιτευτούν στο μέλλον, αλλά βλέπω ότι την Ευρώπη δεν την βλέπουν με καλό μάτι, κάτω από το δάχτυλο της Γερμανίας. Πάντα τη φοβόντουσαν τη Γερμανία.

Εφόσον έχουμε σχεδιασμένες επιθέσεις όπως είναι οι μετανάστες, που ασφαλώς είναι σχεδιασμένη επίθεση, γιατί δεν είναι επειδή πρέπει να σώσουμε σώνει και καλά πρόσφυγες από τη Συρία, αυτά είναι όλα σχεδιασμένα.

Τώρα οι Τούρκοι χρησιμοποιούν ό,τι μέσον μπορούν για να μας πνίξουνε. Επειδή δεν τολμάνε να κάνουν πόλεμο γιατί οι συνθήκες δεν είναι σωστές, ούτε γι’ αυτούς ούτε γενικά, εφόσον ανήκουμε στο ΝΑΤΟ. Αλλά θα δούμε τι θα γίνει στο μέλλον.

Θέλω όμως να πω, ότι όλα αυτά που γίνονται σήμερα, είναι εις βάρος του πλανήτη. Δηλαδή, δεν φροντίζουμε να σώσουμε τον πλανήτη, όλες οι χώρες μαζί της γης. Γιατί κινδυνεύει ο πλανήτης αυτή τη στιγμή. Κινδυνεύει από φυσικά φαινόμενα πλέον. Εάν δεν γίνει αυτό, έστω κάτω από άμεση απειλή, δεν πρόκειται να σωθούμε. Η ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί. Το έχουν πει πολλοί, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, για παράδειγμα, που το είπε πολύ ξεκάθαρα.

Βλέπει κανείς ότι είναι πάρα πολύ σπασμωδικά τα μέτρα. Αφενός ο Τραμπ τώρα θέλει να τα καταργήσει γιατί δεν συμφέρουν τις επιχειρήσεις, λοιπόν, δεν έχουμε καλές προοπτικές εκεί σε σχέση με το περιβάλλον.

Αλλά, εγώ νομίζω, ότι πρωτεύει να ενωθούν τα μεγάλα έθνη και να καταλάβουν ότι αυτοκτονούν. Αν δεν το καταλάβουν αυτό, θα αυτοκτονήσουμε συλλογικά και όχι σε πολλά χρόνια, νομίζω.

Κι εμείς δεν έχουμε μυαλό. Διότι οι πολιτικοί μας, όπως και παντού, είναι μια ιδιαίτερη κάστα, έχει άλλη γλώσσα, η οποία συντηρεί τον εαυτό της. Λοιπόν, όποιον κι αν ψηφίσουμε, το ίδιο θα είναι, γιατί πάλι θα συντηρούν τον εαυτό τους κι όχι εμάς.

Εδώ πέρα πρέπει να γίνει μια ευρύτερη συμμαχία ανθρώπων που σκέφτονται και οι οποίοι διαπιστώνουν τα πράγματα όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελαν να είναι, για να διατηρηθούν στην εξουσία ή να διατηρήσουν τον πλούτο τους.  Πώς θα γίνει αυτό; Με μεγάλη δυσκολία. Πάντως υπάρχουν φωνές που το ζητάνε. Αυτό είναι, έστω, μία φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Εκεί καταλήγω, εγώ.

Ο πολιτισμός μας μπορεί να αλλάξει, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, αλλά εκείνο που είναι βασικό, είναι η επιβίωση. Εάν δεν επιβιώσουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα. Αλλά κι αν δεν αλλάξουμε, από την άλλη, πως θα επιβιώσουμε;

Αυτό, είναι που λέω, η συνήθεια. Η συνήθεια είτε της καλοπέρασης, είτε της οδύνης, είτε του μαρτυρίου. Εδώ ο άνθρωπος συνηθίζει σ’ αυτό που είναι και δεν θέλει ν’ αλλάξει, έστω κι αν δε ζει καλά. Κι αυτό είναι το παράξενο σ’ αυτή την υπόθεση, που αφορά όλο τον κόσμο-»

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ean-den-epibiosoyme-den-mporoyme-na-allaksoyme-tipota

Νάνος Βαλαωρίτης: Οι Γερμανοί προκάλεσαν το αντίθετο από αυτό που ήθελαν

nanos valaoritis

[…] Οι Γερμανοί έχουν προκαλέσει το αντίθετο από αυτό που ήθελαν να προκαλέσουν. Διότι ενώ προφανώς περίμεναν πως αν πνιγεί μια μικρή χώρα οι άλλες χώρες θα φοβηθούν, αντίθετα βλέπουμε τουλάχιστον από αυτό που γίνεται σήμερα στη Γαλλία, πως η Ελλάδα έχει γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, και όχι παράδειγμα προς αποφυγήν με αντίδραση την υποταγή, αλλά με αντίδραση την εξέγερση […] Πιστεύω ότι πρέπει κυρίως να προστατεύουμε την ελευθερία μας από όλους: και τους ντόπιους και τους έξω. Γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Οι προφάσεις που εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις να φέρνουν μέτρα καταπιεστικά ολοένα και περισσότερο, παντού.  Αυτό, είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε με κάθε τρόπο: Να χαθεί η ελευθερία μας! Και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα θα ‘ρθούνε […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την εξέγερση στη Γαλλία.

Βρισκόμαστε στον χειρότερο κλυδωνισμό που μπορεί να φανταστεί κανείς εφόσον μας πνίξανε με τα νέα οικονομικά συστήματα οι Ευρωπαίοι, αλλά βλέπουμε,  εκτός των άλλων, πως οι Γάλλοι αυτή τη στιγμή είναι σαν να λένε δεν είμαστε Ελλάδα, δεν θέλουμε να είμαστε Ελλάδα.

Άρα οι Γερμανοί έχουν προκαλέσει το αντίθετο από αυτό που ήθελαν να προκαλέσουν. Διότι ενώ προφανώς περίμεναν πως αν πνιγεί μια μικρή χώρα οι άλλες χώρες θα φοβηθούν, αντίθετα βλέπουμε τουλάχιστον από αυτό που γίνεται σήμερα στη Γαλλία, πως η Ελλάδα έχει γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, και όχι παράδειγμα προς αποφυγήν με αντίδραση την υποταγή, αλλά με αντίδραση την εξέγερση.

Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, νομίζω, διότι κατά περίεργο τρόπο η Ελλάδα πάντα είναι ένα σύμβολο.  Και στην εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ακόμα, οι Ρωμαίοι την θεωρούσαν σύμβολο, δηλαδή δεν θεωρούσαν πως κατακτούν μια οποιαδήποτε χώρα, και μάλιστα οι πιο μορφωμένοι ανάμεσά τους ήξεραν και καλά ελληνικά.

Αυτά δεν έχουν εξαλειφθεί τελείως στον σύγχρονο κόσμο. Φαίνεται πως ακόμα και σήμερα παίζουμε αυτό το ρόλο του συμβόλου. Κι όταν πνίγεις ένα σύμβολο, μια χώρα που, τέλος πάντων, λόγω του ονόματος και της γλώσσας έχει κάποια σχέση με την αρχαία Ελλάδα, αλλά την πνίγεις, είναι σα να πνίγεις και την πηγή του πολιτισμού σου, δηλαδή είναι μια συμπεριφορά αυτοκτονική.

Αυτό πιστεύω ότι οι Γάλλοι αμέσως το κατάλαβαν –είναι και πιο έξυπνος λαός- και δεν έχουν το σύνθημα που είχαν στην αρχή οι Ισπανοί, που έλεγαν και εκείνοι με κάποιον τρόπο, τότε, δεν είμαστε σαν την Ελλάδα, μεν, αλλά εννοούσαν δεν έχουμε τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα, διότι δεν εννοούσαν όπως οι Γάλλοι ότι εμείς δεν πρόκειται να υποκύψουμε, απλώς ήθελαν να ξεχωρίσουν τη θέση τους, που είναι ένα είδος δειλίας.

Τώρα όμως με την εξέγερση της Γαλλίας αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι το ελληνικό φαινόμενο του πνιγμού μας από όλες τις μεγάλες δυνάμεις(γιατί από πίσω είναι και η Αμερική, και η Αγγλία, η Γαλλία με την παθητική της στάση, και η Ιταλία με το δήθεν παιχνίδι το οποίο είναι κάπως αμφίρροπο, και βέβαια οι Γερμανοί οι οποίοι δεν το κουνάνε, είναι τελείως αμετακίνητοι), δεν προκάλεσε στους υπόλοιπους λαούς αυτό που ανέμεναν.

Αυτή η κατάσταση αρχίζει να μπαίνει μέσα στη λαϊκή ομοθυμία, ενώ πριν είχε μια επιρροή κυρίως μόνο στα κόμματα. Τώρα αρχίζει ο κόσμος να καταλαβαίνει ότι σε εποχή κρίσης δεν εφαρμόζεις λιτότητα΄ διότι λιτότητα  είναι λογικό να εφαρμόσεις μόνο σε μία χώρα η οποία παράγει και μάλιστα παράγει με καταπληκτικό τρόπο, όπως η Γερμανία, η οποία αυτή τη στιγμή είναι πάμπλουτη. Τότε η λιτότητα έχει νόημα. Αυτά τα έχουν πει και οι οικονομολόγοι αλλά ποιος τους ακούει;

Και επιμένουν οι Γερμανοί, να θέλουν το δικό τους το μοντέλο λιτότητας, μιας χώρας παραγωγικής η οποία εξάγει συνέχεια και έχει έναν πλούτο απίστευτο μετά τον πόλεμο, και θέλει να το επιβάλλει σε μας που σχεδόν δεν παράγουμε τίποτα! Ή να εφαρμοστεί το ίδιο μοντέλο σε χώρες, όπως η Γαλλία, που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την γερμανική παραγωγή.

Εμείς τι παράγουμε; Εμείς εξάγουμε ελιές, ε; Τι άλλο μπορείς να σκεφτείς; Φέτα; Κρασί; Δύο-τρία πράγματα. Τη βιομηχανία μας δεν την αναπτύξαμε, για πολλούς λόγους νομίζω επίσης πολύ λανθασμένους, και δεν καταφέραμε γενικά να αναπτύξουμε τίποτα το οποίο θα μας επέτρεπε να έχουμε αυτοδυναμία.

Και φυσικά, όταν ήρθε η ΕΕ και άρχισε να μας επιβάλλει να αλλάξουμε καλλιέργειες και να κάνουμε αυτό κι εκείνο, όπως π.χ. μας ζητήσανε να καταστρέψουμε τα ελαιόδεντρα και κάποιοι αντιστάθηκαν και είπαν όχι εμείς δεν θα κόψουμε τίποτα, και πολύ καλά κάνανε.

Σκέψου δηλαδή ο παραλογισμός σε τι σημείο έχει φτάσει! Είναι απίστευτο! Ούτε οι αρχαίοι Ρωμαίοι δεν κάνανε τέτοια. Αλλά αυτές είναι οι πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε. Και τα λανθασμένα αυτά προγράμματα ήθελαν να μας τα επιβάλλουν από πολλές δεκαετίες.

Εμείς αν δεν μπορούμε να αντιδράσουμε αυτή τη στιγμή λόγω αδυναμίας -διότι δεν έχουμε τα μέσα να αντιδράσουμε και σκύβουμε κεφάλι- δεν είναι λόγω δειλίας΄ ο ελληνικός λαός δεν είναι καθόλου δειλός, αλλά δεν είναι και ηλίθιος, δηλαδή να πάει να αυτοκτονήσει μέσα στα δόντια του δράκου.  Θα κάνει την υποχώρηση αυτή η οποία γίνεται σήμερα, για να επιβιώσει. Γιατί χωρίς αυτά τα δανεικά δεν μπορούμε να επιβιώσουμε. Οπότε είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε αυτές τις άθλιες υποχωρήσεις και να ψηφίζουμε νόμους οι οποίοι είναι φοβεροί και για τα εργασιακά μας και για όλα, και επίσης να ξεπουλάμε και την περιουσία μας.

Πώς να γίνει αλλιώς; Έως ότου ξεσηκωθούν και όλοι οι άλλοι ευρωπαίοι εναντίον αυτού του προγράμματος λιτότητας το οποίο μας επιβάλλουν πολύ λανθασμένα ουσιαστικά οι Γερμανοί, με τρόπο τελείως φασιστικό και ναζιστικό – και το λέω ευθέως αυτό και νομίζω πως είναι το ίδιο σύστημα που είχε ο Χίτλερ, μόνο που είναι σε οικονομικό επίπεδο, πλέον.

Τώρα τα υπόλοιπα τα ξέρουμε. Ότι από εδώ κι από κεί προσπαθούν να μας αφαιρέσουν το ένα ή τ’ άλλο, είμαστε μια χώρα περιτριγυρισμένη από …πολύ «φιλικά» έθνη γύρω μας, από την Αλβανία μέχρι την Τουρκία, οι οποίες μάς …αγαπάνε εξαιρετικά, και αυτές καραδοκούν την ώρα να επωφεληθούν από όλη αυτή την κατάσταση.

Εν τω μεταξύ οι μεγάλες δυνάμεις φυσικά… όπως π.χ. είδα ένα σκίτσο με μαύρο χιούμορ, όπου ο αμερικανός πρέσβης έλεγε «προσεύχομαι στο Θεό για την Ελλάδα».  Γιατί το είπε αυτό κανένας δεν το εξήγησε. Σήμερα παρατηρώ ότι το χιούμορ που έχει προκαλέσει η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι σάτιρα, αλλά έχει εξελιχθεί σε ένα ανώτερο επίπεδο χιούμορ, ένα είδος μαύρου χιούμορ.

Κι έρχεται κι ο Πούτιν ο οποίος πάει στο Άγιον Όρος και κάνει το σταυρό του. Για τί πράγμα κάνει τον σταυρό του; Για να μην χαθούμε εμείς ή για να μην χαθεί ο ίδιος;

Εδώ πέρα φτάνεις στα όρια μιας εξωφρενικής κατάστασης η οποία δεν αφορά μόνο εμάς, αλλά και γενικά όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή, δηλαδή «τραγέλαφος» είναι η σωστή λέξη.

Φαίνεται ότι έχουμε ζήσει αρκετές τέτοιες καταστάσεις οπότε η γλώσσα μας έχει δημιουργήσει λέξεις που μπορούν να περιγράψουν σήμερα αυτά που συμβαίνουν. «Η τραγέλαφος των άστρων» που είπε και ο Καρούζος. Έτσι και μεις είμαστε «η τραγέλαφος των άστρων».

Ο Αρκάς Φιλοποίμην, κάπου στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα, ήταν ο καλύτερος στρατηγός της Αχαϊκής συμπολιτείας (οι Πελοποννήσιοι μεταξύ τους πολεμούσαν συνέχεια, δεν σταμάτησαν κι ας είχαν τους Ρωμαίους από πάνω τους)- ανησύχησε με την άνοδο του ρωμαίου Φλαμινίνου και πήγε στο Μαντείο των Δελφών να ρωτήσει ποιό θα είναι το μέλλον της Ελλάδας. Η απάντηση που πήρε τότε για τη χώρα ήταν πως θα είναι σαν ένας «ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε  βυθιζόμενος”Αυτή η φράση της πυθίας, ούτε λίγο ούτε πολύ, μοιάζει και με τον τίτλο που έχω βάλει στα ζωγραφικά έργα που εκθέτω αυτόν τον καιρό στην γκαλερί Αστρολάβος: «Ελλάδα: Η χώρα του ποτέ και του πάντοτε».

Δεν μπορώ να προφητεύσω για το μέλλον τι θα γίνει. Λέω απλώς ότι αν δεν γίνει αυτό που ελπίζω, να αλλάξει κάτι στο οικονομικό σύστημα χάρις πια στην θέληση των λαών και όχι των κυβερνήσεων, δεν βλέπω καλή μέρα για κανέναν, όχι μόνο για μας.

Κι εμάς κατά περίεργο τρόπο μας «έσωσε» αυτό το οποίο μας απειλούσε: Η μετανάστευση.  Διότι αυτή η μετανάστευση τρόμαξε τους ευρωπαίους και τώρα ξαφνικά η Ελλάδα έγινε πολύτιμο μέρος το οποίο πρέπει να ενισχυθεί σε αυτό το θέμα. Κατάλαβες γιατί μιλάω για τραγέλαφο; Γιατί είναι τραγελαφική η κατάσταση.

Έτσι δεν είμαι ποτέ τελείως απαισιόδοξος και ποτέ τελείως αισιόδοξος. Είμαι ανάμεσα στα δύο, βλέποντας και κάνοντας. Διότι δεν ξέρεις αύριο τι θα συμβεί. Μπορεί να αλλάξουν άρδην όλα, όπως τα τελευταία χρόνια έχουμε δει δραματικές αλλαγές, απίστευτες, τις οποίες δεν τις φανταζόμασταν, ακριβώς, τα προηγούμενα χρόνια.

Και στο έργο μου όπως θα δει κανείς έχω ένα πανηγυρικό χαρακτήρα στο χιούμορ μου, με χρώματα, περίεργα αντικείμενα που στροβιλίζονται, με ένα άλλο ύφος και ήθος, το οποίο αφορά και τον τρόπο που γράφω. Δεν γράφω θρήνους συνέχεια, δεν μου αρέσει αυτό. Μ’ αρέσει να αντιμετωπίζω τα πράγματα με κάποια ειρωνεία, με καγχασμό καμιά φορά ή κυνικά, αλλά ποτέ να μην ενδίδω σε αυτόν τον τόνο απελπισίας, ή ηττοπάθειας-θα την έλεγα- που χαρακτηρίζει πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ίσως με κάποιον τρόπο τα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Τους καταλαβαίνω, δεν τους κατηγορώ, αλλά προσωπικά δεν συμμετέχω σε αυτού του είδους την απελπισία.

Η γνώση της ιστορίας βοηθάει σ’ αυτό. Διότι, κοίταξε τι περάσαμε, πόσες φορές μας πάτησαν! Τη μεγαλύτερη ήττα που είχαμε ποτέ ήταν με τους Ρωμαίους, μετά από τη μεγαλύτερη εξύψωση που είχαμε με τον Αλέξανδρο και τη μεγαλύτερη διάδοση της γλώσσας και του πολιτισμού. Έρχονται οι Ρωμαίοι και μας κατακτούν για 300τόσα χρόνια, όμως δεν μας ξεριζώνουν γιατί είναι ένας λαός συγγενικός μαζί μας, αφού προερχόμαστε από την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα, όπως και οι γλώσσες μας.

Βέβαια οι Ρωμαίοι ήταν πολύ περισσότερο στρατιωτικό έθνος, το οποίο ανέθρεφε τα παιδιά για να γίνουν στρατηγοί και να οδηγήσουν τις λεγεώνες τους στο να κατακτήσουν τον κόσμο. Εμείς δεν αναθρέφαμε έτσι τα παιδιά μας. Ούτε οι αρχαίοι Έλληνες, παρόλο που έκαναν συνεχώς πολέμους, τους έκαναν κυρίως αναμεταξύ τους. Κι αυτό το συνεχίζουμε, ανελλιπώς! Είναι φοβερό πως το ίδιο χαρακτηριστικό μας είναι εκείνο που μας εμποδίζει να συνεργαστούμε.

Ενώ είναι φανερό ότι τα ίδια μας απειλούν και όλους μας απειλούν, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ο ένας με τον άλλον. Αλλά και μπροστά σ΄ αυτόν τον κίνδυνο, παρόλα αυτά, τίποτα… Το πολύ που θα δεις, είναι μια καλύτερη κουβέντα με κάποιον, χωρίς τόσες πολλές αντιρρήσεις ως συνήθως. Ε, τίποτε άλλο.

Προσωπικά, συνεχίζω το δικό μου τον τρόπο. Δεν τον αλλάζω. Δεν έχω την εντύπωση ότι έχει συμβεί κάτι τόσο καταστροφικό όσο ήταν η Μικρασιατική καταστροφή αφενός και η Κατοχή αφετέρου.  Και υπάρχει η περίπτωση να βρεθούμε πάλι σε ένα ρεύμα το οποίο θα μας ωφελήσει. Αυτό δε σημαίνει ότι μέχρι τότε πρέπει να καθόμαστε με χέρια σταυρωμένα.

Πιστεύω ότι πρέπει κυρίως να προστατεύουμε την ελευθερία μας από όλους: και τους ντόπιους και τους έξω. Γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Οι προφάσεις που εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις να φέρνουν μέτρα καταπιεστικά ολοένα και περισσότερο, παντού.  Αυτό, είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε με κάθε τρόπο: Να χαθεί η ελευθερία μας! Και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα θα ‘ρθούνε.

Με αυτά τα μέτρα που μας επιβάλλουν δεν έχεις ελευθερία να αντισταθείς, αλλά έχεις την ελευθερία να τα κατακρίνεις και να έχεις επίγνωση ότι είναι παράλογα, τουλάχιστον από άποψη καθαρά οικονομική. Οι οικονομολόγοι το λένε και οι ίδιοι, άλλωστε, δεν το λέω εγώ που είμαι ένας καλλιτέχνης.

Νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσουμε, να μη χάσουμε την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, να χρησιμοποιούμε ότι όπλα έχουμε, μεταξύ των οποίων νομίζω πως η εξυπνάδα μας είναι το καλύτερο, κι αυτό μάς έχει διατηρήσει τόσους αιώνες ως εθνότητα και πολιτισμό, δηλαδή δεν εννοώ πολιτισμό με την αρχαία έννοια, αλλά εννοώ πολιτιστικά ζωντανούς, όπως π.χ. με την παράδοσή μας που δεν κατάφερε να την εξαφανίσει κανείς.

Λοιπόν, δεν υπάρχει λόγος να φοβηθούμε σήμερα ότι θα μας εξαφανίσουν, όταν σήμερα έχουμε τα εκατονταπλάσια τεχνικά και άλλα μέσα να αντισταθούμε, αν θέλουμε.  Κι αυτό νομίζω ότι πρέπει να το αντιληφθούν οι νέοι, και νομίζω ότι πολλοί νέοι το έχουν αντιληφθεί, διότι επειδή βρίσκονται σε δύσκολη θέση αρχίζουν και σκέφτονται…  κι αυτό είναι πολύ σημαντικό!

Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/nanos-balaoritis-oi-germanoi-prokalesan-antitheto-apo-ayto-poy-ithelan

Νάνος Βαλαωρίτης: Φασίστες και τζιχαντιστές απειλούν το δυτικό πολιτισμό

nanos valaoritis[…] Πίστευα πάντα ότι η συμμαχία Αμερικής και Ρωσίας στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι κάτι που θα έπρεπε να ξαναδημιουργηθεί, για να αντιμετωπιστούν όλες οι απειλές, είτε του φασισμού από την Άκρα Δεξιά, είτε της τρομοκρατίας των τζιχαντιστών. Διότι αυτά είναι τα δύο κακά που απειλούν να ανατρέψουν όλο το δυτικό πολιτισμό […] Εάν γίνει μια συμφωνία των μεγάλων χωρών να αξιοποιήσουν τη γη προς το καλό όχι μόνο των κρατών αλλά και όλου του πλανήτη, αυτό είναι που χρειαζόμαστε. Όχι πολέμους άχρηστους οι οποίοι θα διαιωνίζονται όπως πολύ σωστά το λέει ο Όργουελ στο 1984. […] Βεβαίως ο δυτικός πολιτισμός ευθύνεται για πολλά εγκλήματα που έχουν γίνει, όπως η αποικιοκρατία και όλα αυτά. Και είναι η ρίζα αυτής της κατάστασης. Είναι το τέρας του Φρανκενστάιν που επιτίθεται στο δημιουργό του […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, στα πλαίσια της  Έρευνας για την κρίση.

Ν.Β.: Τα γεγονότα είναι τόσο καταιγιστικά που δεν προλαβαίνει κανείς να δημιουργήσει άποψη. Από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλάζουν οι προϋποθέσεις, αλλάζουν όλα.

Αλλά νομίζω ότι η φρικτή αυτή επίθεση στη Γαλλία έχει προκαλέσει ένα θετικό γεγονός, έχει κάποια θετική πλευρά, η οποία ίσως δεν είναι τόσο εμφανής.  Τουλάχιστον από τις δηλώσεις της ρωσικής πλευράς, νομίζω ότι θα επιχειρηθεί πλέον ένα πλησίασμα Αμερικανών και Ρώσων, ώστε να πάψει η αντιπαλότητα αυτών των δύο μεγάλων δυνάμεων, απέναντι σε μια κατάσταση η οποία γίνεται ολοένα και πιο απειλητική για όλες τις χώρες κι όχι μόνο για τη Γαλλία.

Κρ.Π.: Όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου…

Ν.Β.: Ναι, αυτός ο φανατισμός απειλεί πλέον όλη την υφήλιο και αυτό συμπεριλαμβάνει την Αμερική και τη Ρωσία.

Πίστευα πάντα ότι η συμμαχία Αμερικής και Ρωσίας στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι κάτι που θα έπρεπε να ξαναδημιουργηθεί, για να αντιμετωπιστούν όλες οι απειλές, είτε του φασισμού από την Άκρα Δεξιά, είτε της τρομοκρατίας των τζιχαντιστών. Διότι αυτά είναι τα δύο κακά που απειλούν να ανατρέψουν όλο το δυτικό πολιτισμό.

Λοιπόν, πάντοτε πίστευα ότι η επίθεση εναντίον της Ρωσίας ήταν λάθος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ από την αρχή, και νομίζω ότι εκείνη που την ενσαρκώνει περισσότερο σήμερα είναι δυστυχώς η Χίλαρι Κλίντον.

Η οποία, δεν ξέρω γιατί, έχει κάνει πολλά λάθη, και μεταξύ άλλων αυτό το μίσος εναντίον του Πούτιν, το οποίο το βρίσκω αδικαιολόγητο στις συγκεκριμένες περιστάσεις, όπου χρειάζεται αντιθέτως να υπάρχει φιλία και συνεργασία ανάμεσα στα μεγάλα έθνη για να αποτραπούν οι αληθινοί κίνδυνοι, που είναι βέβαια η κλιματική αλλαγή, η υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά και ο κίνδυνος κάποια ατομική βόμβα να πέσει στα χέρια μιας μικρής χώρας ή στα χέρια των τρομοκρατών.  Αυτοί είναι οι μεγάλοι κίνδυνοι.

Λοιπόν, είναι αδικαιολόγητο να χτυπάει κανείς έναν ηγέτη ο οποίος είναι διατεθειμένος να κάνει μία συμμαχία γενικευμένη, δηλαδή και με την Ευρώπη και με την Αμερική και με την Κίνα, η οποία επίσης μοιάζει ν’ αρχίζει να αμύνεται εναντίον των Αμερικάνων στον Ειρηνικό που παραδοσιακά τον θεωρούν ιδιοκτησία τους. Λοιπόν, πρέπει να γίνει συμβιβασμός και εκεί, διότι δεν είναι τώρα καιρός να αρχίσουν πόλεμοι οπουδήποτε στον πλανήτη.

Πίστευα πάντα ότι η σχέση Ρωσίας με τη Δύση είναι απαραίτητη για την δικαιοσύνη και την ειρήνη στον κόσμο. Η δε Ρώσοι είναι ένας σπουδαίος λαός, ένας πολύ μεγάλος λαός, και δεν έχει σημασία ποιος τον κυβερνάει κατά καιρούς. Το σημαντικό είναι πως παραδοσιακά είναι ένας λαός που δεν έχει δείξει επιθετικές διαθέσεις, αλλά αμυντικές, κατά τη διάρκεια της ιστορίας, και όλοι τους οι πόλεμοι ήταν αμυντικοί. Ακόμα κι αυτοί που μοιάζουνε πιο επιθετικοί, όπως είναι με την Τουρκία. Αλλά οι Τούρκοι ήταν εκείνοι που τους έχουν «μπει» πολύ, από τον 17ο, 18ο αιώνα.

Οπότε πιστεύω ότι η συνεργασία των σημαντικών λαών πρέπει να υπερβεί αυτή την πείνα του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος ήθελε την Ρωσία ένα όργανο εκμετάλλευσης. Κι αυτό γίνεται φανερό από το τη στιγμή που ανέβηκε ο Πούτιν, και φύγανε οι περισσότερες αμερικάνικες επιχειρήσεις από τη Ρωσία. Τις έδιωξε δηλαδή ο ίδιος, και δικαίως.

Αυτό είναι το κοινό κακό πίσω από όλα αυτά που συμβαίνουν. Αυτή η αχόρταγη απληστία του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού για κέρδος.

Και πιστεύω ότι η εχθρότητα προς τη Ρωσία, ήταν ουσιαστικά για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου που είναι τεράστιος. Αυτό, είναι επίσης πολύ φανερό, ότι η εχθρότητα από την Αμερική ξεκίνησε από τη στιγμή που εκδιώχθηκαν οι περισσότερες αμερικάνικες επιχειρήσεις από τη Ρωσία. Εκεί είναι η ρίζα του κακού. Και δεν μιλάω από την στενή άποψη των μαρξιστών και άλλων που έχουν κάνει τέτοιες αναλύσεις, αλλά μιλάω από το γεγονότα. Τα γεγονότα το δείχνουν αυτό φανερά, ότι ο πόλεμος, η εχθρότητα δηλαδή, είχε κυρίως μια οικονομική πλευρά.

Εάν γίνει μια συμφωνία των μεγάλων χωρών να αξιοποιήσουν τη γη προς το καλό όχι μόνο των κρατών αλλά και όλου του πλανήτη, αυτό είναι που χρειαζόμαστε. Όχι πολέμους άχρηστους οι οποίοι θα διαιωνίζονται όπως πολύ σωστά το λέει ο Όργουελ στο 1984.

Κρ.Π.: Ναι, αλλά ο Πάπας είπε πως αυτό που συμβαίνει τώρα, αποτελεί προστάδιο του 3ου παγκοσμίου πολέμου… Δηλαδή, πόσο καταλαβαίνουν οι χώρες της Δύσης, ότι υπάρχει ευθύνη στον δυτικό πολιτισμό γι’ αυτά που συμβαίνουν;

Ν.Β.: Βεβαίως ο δυτικός πολιτισμός ευθύνεται για πολλά εγκλήματα που έχουν γίνει, όπως η αποικιοκρατία και όλα αυτά. Και είναι η ρίζα αυτής της κατάστασης. Είναι το τέρας του Φρανκενστάιν που επιτίθεται στο δημιουργό του.

Κρ.Π.: Όπως και το θέμα της διάθεσης των όπλων στους τζιχαντιστές;

Ν.Β.: Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Η αιτία είναι η εξής, και την είχε παρατηρήσει ο Λόρενς Ντάρελ στο Αλεξανδρινό κουαρτέτο, που είχε αναλύσει πολλά θέματα της Μέσης Ανατολής σε αυτό το καταπληκτικό έργο του:

Εκεί μέσα, έχει προβλέψει, ότι μια μέρα θα ξεσηκωθούν οι φτωχοί και καταπιεσμένοι λαοί, οι μουσουλμανικοί λαοί, διότι τους έχουμε εκμεταλλευτεί, τους έχουμε εγκαταλείψει, και τους έχουμε καταπιέσει, ιδίως οικονομικά, ώστε να είναι φτωχοί και καθυστερημένοι πολιτιστικά. Έτσι μια μέρα θα εξεγερθούν. Αυτό το έχει πει από την εποχή της δεκαετίας του ‘ 50 και του ’60, προβλέποντας αυτό που γίνεται σήμερα.

Ακριβώς έτσι. Και ότι η ρίζα του κακού, είναι ότι η Δύση δεν έχει αλλάξει την πολιτική της απέναντι σ’ αυτούς τους λαούς. Κι αυτά τα αποσπασματικά που γίνονται από τις διάφορες Αραβικές Ανοίξεις, σε διάφορα κράτη, έχουν αποτύχει διότι εισχώρησαν αμέσως μέσα τους οι ισλαμιστές.

Αυτό ήταν μοιραίο, να μην πετύχει πουθενά αυτή η προσπάθεια, διότι ακόμα το μίσος εναντίον της Δύσης λόγω της οικονομικής κατάστασης αυτών των χωρών και της οπισθοδρομικότητας τους, δεν έχει θεραπευτεί με κανέναν τρόπο. Λοιπόν εκεί είναι η ρίζα του κακού.

Βλέπουμε βέβαια, ότι τα πράγματα δεν έχουν μία απλή λύση, γι’ αυτό και δεν έχει κανένας μας εύκολες απαντήσεις σε όλα αυτά τα θέματα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τις αναλύσεις για τον Οριενταλισμό του Edward W. Said, ο οποίος ήταν Παλαιστίνιος και καθηγητής συνάδελφός μου στην Αμερική, ο οποίος μίλησε για τη στάση του δυτικού κόσμου, και κυρίως της Ευρώπης απέναντι στην Ανατολή, διότι ξεκινάει από τον 18ο αιώνα, πριν ακόμα η Αμερική να παίξει παρόμοιο ρόλο.

Από τον 18ο αιώνα οι Ευρωπαίοι περιέγραφαν τους ανατολίτες ως αντικείμενα κινδύνου ή χλεύης και αναφέρονταν ακόμα και σε κάτι νεογοτθικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν από τότε.

Γι’ αυτό λέω, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν απλές λύσεις. Οι απλές λύσεις όμως δεν είναι δυνατές σε πολύπλοκα θέματα και συχνά αντιφατικά.

Και καμιά φορά οι καταστροφικές καταστάσεις, όπως η επίθεση στη Γαλλία, μπορεί το περίπλοκο να το αποδομήσουν ώστε να φανεί η ρίζα των πραγμάτων. Αυτό είναι ίσως η μόνη θετική πλευρά που βλέπω. Όλα τα άλλα βέβαια είναι αρνητικά:  Αποστολές όπλων, καταστολή, βομβαρδισμοί, φυσικά είναι μέρος του φαινομένου, όχι της ρίζας.

Κρ.Π.: Η κατάσταση πολιορκίας που έχει κηρυχτεί στη Γαλλία, η άρση των ατομικών δικαιωμάτων, πως τα βλέπετε όλα αυτά;

Ν.Β.: Πολύ άσχημα. Αυτό βέβαια δικαιολογεί και την κριτική που γίνεται περί των θεωριών συνομωσίας, που λένε πως προκαλούνται τέτοιες επιθέσεις για να επιβληθούν αντίστοιχα ισοπεδωτικά μέτρα.

Δεν θεωρώ ότι γίνεται αυτό συνειδητά, αλλά λόγω των περιστάσεων. Και δυστυχώς, επαληθεύει αυτές τις θεωρίες συνομωσίας, της οποίες δεν ασπάζομαι γιατί είναι από εκείνα που θέλουν οι άνθρωποι να ακούσουν για να απλουστευτεί ένα φαινόμενο.

Κρ.Π.: Πώς θα είναι η Ευρώπη από εδώ και πέρα;

Ν.Β.: Εάν στρατιωτικοποιηθεί η Ευρώπη θα είναι μεγάλο κακό και βέβαια οι Γάλλοι έχουν αρχίσει να αντιδρούν.

Για παράδειγμα αυτή η κίνησή τους που βγήκαν όλοι έξω στις καφετέριες, και κάθισαν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Ή που είπαν: «Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τον τρόπο ζωής μας». Αυτό το βρίσκω θαυμάσιο και πολύ γενναίο και διαυγές! Είναι κάτι που καταπολεμάει τις προθέσεις των τρομοκρατών να δημιουργήσουν φόβο και ο φόβος να δημιουργήσει την στρατιωτικοποίηση και την κατάργηση των ατομικών ελευθεριών, χρησιμοποιώντας βία για να καταστείλουμε την βία των τζιχαντιστών.

Κρ.Π.: Ο λαός μπορεί να λέει δεν θέλουμε να αλλάξουμε, αλλά το κράτος αλλάζει. Αφήστε που κι αυτό το «δεν θέλουμε να αλλάξουμε» μήπως πρέπει να το σκεφτούμε παραπάνω; Διότι π.χ. αυτοί οι τζιχαντιστές που επιτέθηκαν, οι περισσότεροι έχουν γεννηθεί και έχουν ζήσει στο περιθώριο της γαλλικής κοινωνίας, μετά έχουν φύγει και έχουν εκπαιδευτεί στο ισλαμικό κράτος, και γυρίζοντας προβαίνουν σε τρομοκρατικές επιθέσεις.

Ν.Β.: Δεν τους έχει φύγει το μίσος για τη Γαλλία. Δυστυχώς, αυταπατήθηκαν οι Γάλλοι, όταν προσπαθούσαν να τους εκ-γαλλίσουν, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα αγαπήσουν τη χώρα που τους δέχτηκε. Το μίσος τους δεν έχει καταπραϋνθεί, και είναι παραδοσιακό, πιστεύω.

Βεβαίως αυτό πρέπει να το καταλάβουν και οι Ευρωπαίοι ότι είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις με ένα μίσος το οποίο έχει δημιουργηθεί από αιώνες, όπως αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι Τούρκοι είναι φίλοι μας.

Αυτά είναι ουτοπίες. Με μία χώρα η οποία παραβιάζει συνέχεια τον εναέριο χώρο και μας απειλεί συνέχεια με τη Θράκη και με την Κύπρο, είναι μια χώρα εχθρική, δεν είναι καθόλου φιλική.

Και βέβαια εμείς δεν αντιδρούμε όπως θα έπρεπε. Κάποιος ρώτησε τον Τσίπρα για τη Θράκη, και θα έπρεπε να του απαντήσει: Τι έγιναν οι Έλληνες στην Τουρκία, τους βλέπετε πουθενά; Εμείς δεν χρησιμοποιούμε τα ίδια μέτρα που χρησιμοποιήσατε και σεις. Αυτή θα έπρεπε να είναι η απάντηση. Ύστερα για την Κύπρο,  να τους πούμε, που είναι οι αποζημιώσεις για τις κατοικίες που άρπαξαν οι Τούρκοι όταν μπήκαν; Αυτή είναι η σωστή απάντηση. Το ότι τους θεωρούμε Έλληνες πολίτες και όχι Τούρκους, είναι αδύναμη απάντηση, δεν φτάνει.

Και όλα αυτά, είναι μέρος της όλης ιστορίας, της ανάπτυξης της βίας και των απειλών και της ασυνεννοησίας ανάμεσα στις χώρες, και των Βαλκανίων. Βλέπουμε ότι εμείς είμαστε κάπως ζωσμένοι με τους Αλβανούς από τη μια μεριά και με τους Τούρκους από την άλλη.

Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά. Αλλά ένας πρωθυπουργός πρέπει να ξέρει διπλωματία και αμέσως να αντιδράει. Σκεφτείτε πως θα αντιδρούσε ο Βενιζέλος. Αμέσως θα απαντούσε με μια άλλη ερώτηση.

Κρ.Π.: Τι μήνυμα θα θέλατε να δώσετε;

Ν.Β.: Να μην πάψει η κριτική ικανότητα και να μην αποσιωπηθούν αυτές οι σωστές κριτικές οι οποίες θα αφορούν οποιοδήποτε καθεστώς κι αν έχουμε εμείς εδώ στη χώρα μας, και οποιαδήποτε κατάσταση δημιουργείται στον πλανήτη. Η σκέψη πρέπει να μην αποδυναμωθεί με κανέναν τρόπο. Αυτό πιστεύω ότι πρέπει να προσέξουμε.-

Δείτε επίσης:

Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/akrodeksioi-kai-tzixantistes-apeiloyn-ton-dytiko-kosmo

Νάνος Βαλαωρίτης: Διακυβεύεται κάτι παραπάνω από τη δημοκρατία

nanos valaoritis

[…] Τώρα που έφυγε ο Τσίπρας από τις διαπραγματεύσεις, βλέπουμε πραγματικά ότι δεν ήταν το χαμογελαστό αγοράκι που περίμεναν να τυλίξουν εύκολα στα δίχτυα τους οι δανειστές, αλλά ένας πραγματικά σκληρός πολιτικός με συναίσθηση του τι διακυβεύεται. Εάν δεν αντισταθούμε στις απαιτήσεις τις συνεχείς, οι οποίες αποσκοπούν πολύ φανερά στην ανατροπή της παρούσας ελληνικής κυβέρνησης, υποκύπτουμε στο σχέδιο των Γερμανών, να υποτάξουν ολόκληρη την Ευρώπη και στη συνέχεια να προκαλέσουν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο […] Εγώ θα έλεγα ότι διακυβεύεται κάτι παραπάνω από την αξιοπρέπειά μας και τη δημοκρατία. Το ονομάζω η υπερηφάνεια μας, η τιμή μας […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με βάση την έρευνα για την κρίση και με αφορμή την δήλωση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στους δανειστές: «Δεν έχουμε το δικαίωμα να θάψουμε την ευρωπαϊκή δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε». 

Ν.Β.: Από το 2010 μέχρι σήμερα ζούμε ένα σήριαλ το οποίο βέβαια είχε και τις αντικαταστάσεις του. Αντικαταστήσαμε τους καπετάνιους του πλοίου δύο φορές, και τώρα έχουμε τον καπετάν Τσίπρα, ο οποίος καπετάν Τσίπρας μας πηγαίνει προς το άπειρο.

Δεν φαινόταν αρχικά να έχει αρκετή πείρα για να επιχειρήσει το άπειρο, αλλά μάλλον φαίνεται ότι την έχει. Σε ποιόν πλανήτη θα μας πάει δεν ξέρουμε ακόμα΄ αν θα είναι φιλόξενος ή αφιλόξενος΄ περιμένουμε να αναπτύξει ταχύτητα το διαστημόπλοιο και θα δούμε.

Κρ.Π.: Γίνεται όμως να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην έχουμε μνημόνιο; Γιατί οι περισσότεροι Έλληνες φαίνεται να θέλουν να μείνουμε στην ΕΕ αλλά δεν θέλουν μνημόνια. Αυτά τα δύο όμως δεν γίνονται μαζί…

Ν.Β.: Δυστυχώς. Έτσι όπως έχουμε καταντήσει, δεν μπορούμε να κάνουμε συμφωνία με τους εταίρους μας η οποία θα είναι επωφελής σε μας και θα προκαλέσει την ανασυγκρότηση της οικονομίας μας.

Από την άλλη μεριά αν βγούμε στη δραχμή, ξέρουμε τι μας περιμένει. Για δύο – τρία χρόνια θα είμαστε μέσα στο χάος των περιστάσεων και των χρηματαγορών, και δεν ξέρω ποιών άλλων εδώ που τα λέμε.

Γιατί έξοδος από το ευρώ, μπορεί να σημαίνει και έξοδο από την ΕΕ, οπότε έχουμε δίπλα εκεί τους Τούρκους που όπως λένε περιμένουν να περάσουν τον Έβρο.
Είδα σήμερα εικόνες από τα τεχνικά τους μέσα τα οποία είναι εκπληκτικά. Είναι όλα παρατεταγμένα εκεί στον Έβρο, έτοιμα!  Λοιπόν, αφενός αυτό, αφετέρου θ’ αρπάξουν και κανένα νησί.

Εν τω μεταξύ διάβασα και στο διαδίκτυο, ότι η Μέρκελ είπε πως δεν θέλει η Ελλάδα να γίνει Κόσσοβο, και η Αθήνα, Πρίστινα. Τι σημαίνει αυτό; Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοεί. Εννοεί να μην αιματοκυλιστούμε; Εννοεί να μη γίνουμε παρανάλωμα των γειτόνων μας; Εννοεί να μην μας γίνει κατοχή από το ΝΑΤΟ, να μην οδηγηθούμε σε εμφύλιο; Τι εννοεί; Δεν μπορώ να καταλάβω.

Λέει, πως αν δεν γίνει συμφωνία, φοβάμαι ότι θα γίνει Κόσσοβο η Ελλάδα. Μα η Ελλάδα δεν έχει καμιά σχέση με το Κόσσοβο. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει τέλος πάντων αρκετές υποδομές. Έχουμε στρατό, έχουμε αεροπορία, έχουμε κράτος, έχουμε δήμους, έχουμε νησιά, έχουμε αρχαιότητες. Καμία σχέση με το Κόσσοβο. Δεν μπορώ να καταλάβω τι της ήρθε.

Εννοεί ίσως να γίνουμε το κλοτσοσκούφι της Αμερικής με τη Ρωσία, κτλ.; Αν εννοεί αυτό, είμαστε ήδη το κλοτσοσκούφι.

Με τις δηλώσεις του ΔΝΤ ότι φεύγει, με τις δηλώσεις του ΔΝΤ ότι θέλει να κουρευτεί το χρέος, με τις δηλώσεις των Ευρωπαίων ότι δεν θέλουν να κουρευτεί το χρέος, αλλά δεν θέλουν ούτε να φύγουμε από το ευρώ, δηλαδή, η σαλάτα είναι πλήρης! Μακεδονική μάλιστα σαλάτα, για να μην πω ρωσική σαλάτα. Είναι απίστευτο, δηλαδή. Κάθε πρωί έχεις και ένα καινούργιο επεισόδιο στο σήριαλ του θρίλερ. Κάθε πρωί κάτι καινούργιο συμβαίνει…

Κρ.Π.: Μετά την αποχώρηση της ελληνικής αντιπροσωπείας χθες από τις διαπραγματεύσεις των Βρυξελλών, ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε στους δανειστές, με αποκλειστική δήλωσή του στην «Εφ.Συν.», πως «Κουβαλάμε στις πλάτες μας την αξιοπρέπεια ενός λαού, αλλά και την ελπίδα των λαών της Ευρώπης. Είναι πολύ βαρύ το φορτίο για να το αγνοήσουμε. Δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής εμμονής. Είναι ζήτημα δημοκρατίας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να θάψουμε την ευρωπαϊκή δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε». Τι έχετε να πείτε;

Ν.Β.: Τώρα που έφυγε ο Τσίπρας από τις διαπραγματεύσεις, βλέπουμε πραγματικά ότι δεν ήταν το χαμογελαστό αγοράκι που περίμεναν να τυλίξουν εύκολα στα δίχτυα τους οι δανειστές, αλλά ένας πραγματικά σκληρός πολιτικός με συναίσθηση του τι διακυβεύεται. Πράγμα που διαπίστωσα από την αρχή, ότι έχει αρχηγικές ικανότητες. Εάν δεν αντισταθούμε στις απαιτήσεις τις συνεχείς, οι οποίες αποσκοπούν πολύ φανερά στην ανατροπή της παρούσας ελληνικής κυβέρνησης, υποκύπτουμε στο σχέδιο των Γερμανών, να υποτάξουν ολόκληρη την Ευρώπη και στη συνέχεια να προκαλέσουν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

Πράγμα που είδα σήμερα ότι δήλωσε σε άρθρο στη Ρωσία μία πολιτική σχολιαστής, ότι οι Γερμανοί δεν έμαθαν τίποτα από την ήττα τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Και ότι τραβάνε την Αμερική με την εμμονή της εναντίον της Ρωσίας να συνδράμει σε μία καινούργια καταστροφή. Αυτό το έχω υποστηρίξει από την αρχή, από το 2010, σε συνεντεύξεις και σε άρθρα μου.

Η Γερμανία είναι μία πάρα πολύ επικίνδυνη χώρα καθώς το δήλωσε και ο Τσόρτσιλ. Ότι κάθε 50 χρόνια πρέπει να την τιθασεύουμε και σήμερα είναι ακριβώς 50 χρόνια από την έκρηξη του πολέμου.

Η δήλωση του Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών είναι ότι πρέπει για να την ακούσουν αυτοί που έχουν αυτιά. Και στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη. Εγώ θα έλεγα ότι διακυβεύεται κάτι παραπάνω από την αξιοπρέπειά μας και τη δημοκρατία. Το ονομάζω η υπερηφάνεια μας, η τιμή μας, να διατηρούμε την ελληνική παράδοση.

Από την εποχή της Ιλιάδας, όπου θίγεται η τιμή του Αχιλλέα, στην πρώτη Ραψωδία, και παραπονιέται για την ατιμία που του γίνεται όταν του αρπάζουν την Βρισηίδα. Το θέμα λοιπόν το κύριο, είναι η ατίμωση του Αχιλλέα το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα για τον Έλληνα. Αν του θίξεις την τιμή του δεν θα στο συγχωρήσει ποτέ.

Εδώ πέρα ο καπετάνιος μας πρέπει να αποφασίσει να αναπτύξει ταχύτητα και να φύγει. Διαστημική ταχύτητα εννοώ. Και να φύγει από αυτό το χώρο βαρύτητας στον οποίο είμαστε τώρα εγκλωβισμένοι και δεν μπορούμε να κουνήσουμε.

Κρ.Π.: Και προς τα που να πάει;

Ν.Β. Μα, αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Δηλαδή, δεν έχεις που να πας. Είναι όπως τα σχέδια του Escher όπου τα διάφορα επίπεδα συγκοινωνούν μεταξύ τους γιατί είναι μια οπτική απάτη, και ξαφνικά βρίσκεσαι στο ίδιο επίπεδο από το οποίο ξεκίνησες.

Κρ.Π.: Τι πιστεύεται ότι θα έπρεπε να κάνει ο Τσίπρας που δεν το έχει κάνει, δηλαδή;

Ν.Β.: Τίποτα. Τα έχει κάνει όλα.

Κρ.Π.: Τα έχει κάνει όλα; Για τη δικαιοσύνη έχει κάνει αυτά που θα έπρεπε να γίνουν; Έχει δώσει έστω μισό εισιτήριο στους ανέργους για τα ΜΜΜ;

Ν.Β.: Αυτή τη στιγμή το λιγότερο είναι το καλύτερο. Να μην κάνει τίποτα άλλο. Να περιμένει να κάνουν οι άλλοι την κίνηση. Διότι συνέχεια σου λένε: Τελειώνει ο χρόνος, αύριο είναι η τελευταία προθεσμία, μπλα, μπλα, μπλα.

Μετά σου λένε, όχι μόνο τελειώνει ο χρόνος, αλλά η μπάλα είναι στα χέρια σας. Ποια μπάλα; Η μπάλα είναι στα χέρια αυτών, όχι ημών. Μας έχουν πάρει την μπάλα από χρόνια. Αυτές οι μεταφορές τους είναι και ανόητες, όπως το Κόσσοβο και το ποδόσφαιρο, ή δεν ξέρω τι άλλο.

Κρ.Π. Τι πιστεύετε ότι θα έπρεπε να γίνει;

Ν.Β.: Πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε γερά νεύρα, να περιμένουμε να σπάσουν τα νεύρα των άλλων. Γιατί δεν γίνεται διαφορετικά.

Αν κινηθούμε θα κάνουμε λάθος. Εάν δεν κινηθούμε όλες τις κινήσεις θα τις κάνουν οι άλλοι και ότι αποτελέσματα έχουν αυτές οι κινήσεις θα είναι, υπ’ ευθύνην τους! Και όχι υπ’ ευθύνην δική μας, όπως συνέχεια το λένε ότι ευθυνόμαστε εμείς για την κατάστασή μας και όλες αυτές τις ψευτιές που πέντε χρόνια τώρα μας τις σερβίρουν και τις πιστεύουμε.

Και όσον αφορά τις φήμες, οργιάζουν. Εγώ δεν πιστεύω πια τίποτα.

Κρ.Π.: Πολλοί λένε ότι πρέπει να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί ναι μεν τα πρώτα χρόνια θα είναι πολύ δύσκολα, αλλά μετά θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε, ενώ τώρα είμαστε εγκλωβισμένοι.

Ν.Β.: Το λιγότερο που κάνουμε, είναι το καλύτερο, όπως είπα προηγουμένως. Εάν κάνεις κινήσεις τώρα, θα είναι όλες λανθασμένες, δηλαδή, θα στις καταλογίσουν και θα λένε, να, εσείς φταίτε. Αν δεν κάνεις τίποτα δεν μπορούν να σου πουν ότι έκανες λάθος κίνηση. Οπότε, λες, περιμένω «διαταγές» (με κάποια ειρωνεία η λέξη «διαταγές») από εσάς. Που είναι οι «διαταγές» σας; Να τις δώ και βλέπουμε…  Δηλαδή, όσο λιγότερο κινείται κανείς σε αυτή την περίσταση, τόσο το καλύτερο.

Κρ.Π.: Δηλαδή είμαστε αποικία και περιμένουμε «διαταγές»;

Ν.Β.: Ε, βέβαια περιμένουμε διαταγές. Γιατί, τι άλλο είναι οι αποφάσεις των περίφημων θεσμών; Οι αποφάσεις των θεσμών είναι «Ή κάνετε αυτό, ή δεν υπάρχετε!». Αυτό διαβάζω συνέχεια, κάθε μέρα. Πόσο καιρό θα μας λένε, ή κάνετε αυτό ή δεν θα υπάρχετε;

Και μεις εξακολουθούμε να υπάρχουμε, παρόλο που πολλά από αυτά που μας λένε, δεν τα κάναμε και δεν μπορούμε να τα κάνουμε, δεν είναι ότι δεν θέλουμε. Γιατί σε μια μικρή κλειστή οικονομία όπως είναι η Ελλάδα, δεν μπορεί να αντέξει μέτρα λιτότητας, αυτό που λένε όλοι οι μεγάλοι οικονομολόγοι.

Το λέει ο Κρούγκμαν, το λένε όλοι, ότι μέτρα λιτότητας σε  μικρή, κλειστή οικονομία η οποία δεν εξάγει, είναι καταστροφικά. Ποτέ δεν μπορεί να βγει κανείς από αυτό το φαύλο κύκλο. Αυτό πια το διαβάζουμε κάθε μέρα.

Εισάγουμε μεν, αλλά δεν εξάγουμε. Οι εξαγωγές μας είναι αστείες, αν θέλουμε να τις συγκρίνουμε με τις εισαγωγές.

Επίσης, αυτές τις μέρες έγιναν κάποια συνέδρια, όπως αυτό με την Πέπη Ρηγοπούλου στο Πανεπιστήμιο, για τα στερεότυπα τα οποία μας κολλάνε πέντε χρόνια τώρα οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Ένα από τα θέματα ήταν οι γελοιογραφίες. Ξέρεις πόσες έχουν γίνει εναντίον μας από το 2010 μέχρι σήμερα; Έντεκα χιλιάδες!

Κρ.Π.: Μία τελευταία στην Bild έδειχνε τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη ως συνταξιούχους που κάθονται και περιμένουν από τα έτοιμα.

Ν.Β.: Μα, αυτό δεν ένα πρωτοφανές γεγονός. Γιατί από μία σύνταξη τρέφονται σήμερα στην Ελλάδα από 10 μέχρι 15 άτομα. Διότι υπάρχουν μέχρι και τόσοι άνεργοι σε κάθε οικογένεια… Ας αφήσουμε την ακρίβεια, που δεν έχει μειωθεί καθόλου. Ζούμε με τιμές Παρισιού, Λονδίνου, Νέας Υόρκης. Και δεν μας φέρνουνε παράδειγμα τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία όπου οι τιμές είναι πολύ χαμηλότερες. Είμαστε υπόδουλοι του ευρώ.

Σε ένα πολύ καλό άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο διαδίκτυο,  έγραφε ότι η σχέση μας με τη Δύση δεν είναι χθεσινή. Αυτή η σχέση έχει φανεί από την εποχή του Σχίσματος του Βυζαντίου, το 800μ.Χ., όταν ο Πάπας αποφάσισε να χρίσει τον Καρλομάγνο αυτοκράτορα της Δύσης. Δηλαδή, εκεί έγινε η κατακόρυφη τομή ανάμεσα στους δύο κόσμους.

Ο μεν καθολικός κόσμος εξελίχθηκε με αυτά που ξέρουμε, με τις βαρονίες και τα διάφορα βασίλεια, και εμείς εξακολουθήσαμε με το Βυζάντιο και σε περιόδους συχνά ακμής και παρακμής, μέχρι που φτάσαμε στην τελική φάση όπου μας κατέκτησαν οι Τούρκοι.

Αλλά με τους δυτικούς οι σχέσεις μας, από το 800μ.Χ. μέχρι την κατάκτηση των Τούρκων, χειροτέρευαν. Δηλαδή, ποτέ δεν καταφέραμε ούτε την τελευταία στιγμή που πήγε ο Μανουήλ ο Δεύτερος, ο Παλαιολόγος -όπως έκανε ο Βαρουφάκης και ο Τσίπρας- σε όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης γυρεύοντας βοήθεια και κανένας δεν τον βοήθησε. Μερικοί μόνο του δώσανε μια ελεημοσύνη, κάτι μικροπράγματα. Ίσως έκανε το λάθος να έχει μία συνοδεία πολυτελέστατη. Έτσι πας να ζητήσεις βοήθεια;

Εκεί, η όλη υπόθεση του Μανουήλ σκόνταψε στο περίφημο Filioque, ότι το Άγιο Πνεύμα προέρχεται και από τον Υιό. Μετά από λίγο, ο διάδοχος του Μανουήλ -είμαστε πια κοντά στο 1420 με 1430- δέχθηκε να γίνει η Ένωση των εκκλησιών, αλλά ήταν πια πολύ αργά και μας εγκατέλειψαν οι δυτικοί στους Τούρκους.

Είχα ανακαλύψει ένα χειρόγραφο ενός από αυτούς οι οποίοι ήταν υπέρ των Τούρκων και όχι των δυτικών – των Παπικών, υπήρξε δηλαδή τότε ένα τέτοιο δίλημμα στους Έλληνες, ή να υποταχθούν στους δυτικούς ή στους Τούρκους.

Μα δεν σου θυμίζει τα διλήμματα που μας βάζουνε συνέχεια σήμερα, ή ρήξη ή συμφωνία; Είναι σα να μας λένε, ενωθείτε με μας, υποταχθείτε, γίνετε όλοι καθολικοί, γίνετε όλοι προτεστάντες και τότε θα σας βοηθήσουμε.

Δεν το βλέπω διαφορετικά αυτό. Πριν από 500 χρόνια αντιμετωπίσαμε ακριβώς την ίδια κατάσταση. Τότε κινδυνεύαμε από τους Τούρκους, τώρα κινδυνεύουμε ίσως και πάλι από τους Τούρκους, αν όχι πρωτίστως, αλλά κυρίως από οικονομική κατάρρευση. Ο εχθρός έχει μεταλλαχθεί λίγο, αλλά όχι και τόσο πολύ, είναι περίπου ο ίδιος.

Βέβαια, ξέρουμε πολύ καλά ότι υπάρχει μια ιδεολογία από έναν Αμερικανό συγγραφέα που λέγεται Σάμιουελ Χάντιγκτον ο οποίος έγραψε το βιβλίο με τίτλο Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης, και έχει καταχωρήσει την ανατολική Ευρώπη, δηλαδή όλες τις ορθόδοξες χώρες σε ένα διαφορετικό πολιτισμό απ’ ότι τις δυτικές χώρες, και υποστηρίζει ότι αυτές οι δύο πλευρές μοιραία θα συγκρουστούν μια μέρα.

Ε, δεν είμαστε και πολύ μακριά από αυτό. Και ξέρω ότι οι αναλύσεις του Χάντιγκτον έχουν ενστερνιστεί κατά το 80%, τουλάχιστον, από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ότι υπάρχει σύγκρουση και χάσμα ανάμεσα σε όλες τις ορθόδοξες χώρες και στις δυτικές. Αυτό νομίζω ότι εφαρμόζει και η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ με την βοήθεια της Γερμανίας, εναντίον της Ρωσίας.

Την ιστορία δεν την ξέρουμε πολύ καλά όλοι, εδώ πέρα, ειδικά οι νέοι.

Κρ.Π.: Και που καταλήγουν όλα αυτά;

Ν.Β.: Καταλήγουν στο ότι η συνεχής σύγκρουση με την Ευρώπη, ο αποκλεισμός μας σήμερα από την Ευρώπη, να ρίξουν τις κυβερνήσεις τη μια μετά την άλλη στην Ελλάδα, δεν είναι χθεσινό φαινόμενο, είναι μέρος του υποσυνειδήτου του δυτικού συγκροτήματος, το οποίο δεν θεωρεί ότι η ανατολική Ευρώπη στην οποία πρωτεύουμε εμείς, τουλάχιστον συμβολικά, είναι μέρος της Ευρώπης.

Παρ’ όλες τις σχέσεις του Δία με τη νύμφη Ευρώπη, όλα αυτά είναι μυθολογίες, αλλά στην ουσία δεν μας θεωρούν μέρος της Ευρώπης, της δικής τους Ευρώπης.

Κρ.Π.: Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο χορογράφος, στην τελετή έναρξης των Πρώτων Ευρωπαϊκών Αγώνων στο Μπακού, έδειξε συμβολικά τον αρχαιοελληνικό Μινώταυρο που είχε στην πλάτη του την Ευρώπη και την οδήγησε στο κέντρο του κόσμου…

Ν.Β.: Αυτά είναι πολύ γνωστά για να τα επαναλαμβάνουμε. Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που σκέφτηκαν ελεύθερα ανάμεσα σε πολιτισμούς που ήταν όλοι θεοκρατικοί και δεν υπήρχε τρόπος να σκεφτεί ένα άτομο από μόνο του, αλλά ο Θεός υπαγόρευε πάντοτε ότι έπρεπε να σκεφτούνε και να γράψουνε και να πράξουνε και να δημιουργήσουνε. Αυτό είναι πάρα πολύ γνωστό έστω κι αν δεν το δέχονται οι δυτικοί:

Ότι οι Έλληνες έσπασαν τους θεσμούς των θεοκρατικών πολιτισμών. Μεγάλοι πολιτισμοί, δε λέω, αλλά θεοκρατικοί, δηλαδή πολιτισμοί στους οποίους τα πάντα τα υπαγορεύει ο Θεός. Όπως στα ολοκληρωτικά καθεστώτα που όλα τα υπαγορεύει ο μονάρχης.

Ε, οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι οι οποίοι σκέφτηκαν από μόνοι τους, δηλαδή έσπασαν αυτόν τον θεοκρατικό κλοιό των Περσών, των Αιγυπτίων, των Βαβυλωνίων. Μεγάλων πολιτισμών, δε λέω, αλλά που είχαν αυτό τον χαρακτήρα.

Αυτό που μόλις σου είπα, ξέρεις δεν είναι σε κανένα σχολικό εγχειρίδιο ιστορίας. Διδάσκουν άλλα πράγματα. Για τον Περικλή, για τους μεγάλους άντρες, και αυτά όλα. Αλλά κανένας ποτέ, δεν έχει σημειώσει στις ιστορίες του ελληνικού πολιτισμού, ότι οι Έλληνες διέσπασαν αυτό το θεοκρατικό καθεστώς μέσα στον ίδιο τον πολιτισμό τους, στη Μυκηναϊκή εποχή.

Ακολούθησε το χάος και μετά βγήκε ο κλασσικός πολιτισμός, από το 800π.Χ. και πέρα, 900π.Χ., όπου αρχίζει η ελεύθερη σκέψη και οι ελεύθερες πόλεις, κλπ., και δημιουργείται ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός, αυτόν τον οποίο ξέρουμε σήμερα.

Και μας κοροϊδεύουν, λέγοντας «εσείς οι Έλληνες τα εφεύρατε όλα!». Μα, ένα πράγμα εφεύραμε! Την ελεύθερη σκέψη! Αυτό ήταν που έφερε όλα τα υπόλοιπα.

Ε, αυτό ήτανε. Δηλαδή δεν υπαγορεύει πια στις ελληνικές πόλεις μόνο ο Θεός. Ο Θεός μπορεί να είναι παρών με κάποιον τρόπο, αλλά δεν είναι αυτός ο οποίος υπαγορεύει τη σκέψη των ανθρώπων.

Και αυτό συνεχίζεται μέχρι να ξανάρθει πάλι η θεολογία με τον χριστιανισμό, αλλά με λίγο διαφορετικό τρόπο, και με το Μεσαίωνα. Και μέχρι να ξεφορτωθούμε το Μεσαίωνα και το Βυζάντιο, είδαμε και πάθαμε.

Κρ.Π.: Και μετά τους Τούρκους επίσης, είδαμε και πάθαμε να τους ξεφορτωθούμε.

Ν.Β.: Μα φυσικά, γιατί και οι Τούρκοι τι άλλο είναι παρά μία θεοκρατική κοινωνία, η οποία λέει, κάνε ότι σου λέει το Κοράνι. Κανένα άλλο βιβλίο δεν έχει πέραση. Κι αυτό είναι από την Εγίρα, από την εποχή που ιδρύθηκε ο Μωαμεθανισμός. Τι άλλο είναι λοιπόν από μία θεοκρατική θεωρία η οποία έγινε πράξη μέσα στον μουσουλμανισμό;

Κρ.Π.: Και αυτό είναι κάτι πολύ εύκολο. Μία κοινωνία να χτιστεί πάνω σε μία θεοκρατική θεωρία και οι άνθρωποι να μη χρειάζονται να σκέφτονται. Αλλά στην Ελλάδα τι κάνουμε σήμερα; Μήπως κάνουμε τίποτα καλύτερο σήμερα;

Ν.Β.: Στην Ελλάδα σήμερα μας έχουν κάνει θύμα, αποδιοπομπαίο τράγο, δηλαδή, κλπ. Όλα αυτά τα είχαμε ήδη στις αρχαίες πόλεις, ασχέτως της μεγάλης θυσίας της Ιφιγένειας.
Η θυσία είναι γνωστή πια ως ένα είδος αναγκαίο σε ακόμα βάρβαρους λαούς, διότι έτσι είναι όλοι αυτοί οι λαοί.

Και εδώ μπορώ να πω ότι ο Φρόυντ το διείδε. Ότι ακόμη δεν έχουμε ξεφύγει από τον πρωτογονισμό, της επιθετικότητας, και της παράνοιας της αρνητικότητας. Και τα δύο αυτά τα στοιχεία, είναι τελείως έντονα στον πολιτισμό μας, στην Ευρώπη, και είναι πολύ φανερό ότι πάνω σε αυτά συνεχώς ανακυκλώνονται και οι θεωρίες και οι πολιτικές πράξεις και η οργάνωση των τραπεζών, και όλα αυτά. Είναι, ή επίθεση, ή άμυνα, και με κάποιον τρόπο εντελώς παράλογο.

Δηλαδή αν χρησιμοποίησε ο Παπαϊωάννου τον Μινώταυρο, καλά έκανε, γιατί η Αγορά ένας Μινώταυρος είναι.

Επίσης είμαστε ένας λαός ο οποίος έχει επιβιώσει κατά δύο τρόπους. Αφενός μεν υπήρχε προφορική παράδοση σε ορισμένα χωριά, Μικρά Ασία, Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα. Και αφετέρου στην αλεξανδρινή εποχή μεταφράστηκαν τα ευαγγέλια και η Καινή Διαθήκη στην κοινή γλώσσα της Αλεξανδρινής εποχής, που ήταν η δημοτική, η ελληνική γλώσσα που μιλούσαν οι διάδοχοι του Αλεξάνδρου.

Από αυτήν την κοινή, κατάγεται και η δική μας γλώσσα, που διατηρήθηκε λόγω των εκκλησιαστικών κειμένων, τα οποία άκουγε συνέχεια ο λαός, και έτσι διατηρήθηκε ως λόγια. Η άλλη διατηρήθηκε ως δημοτική.

Έτσι διατηρήθηκε η ελληνική γλώσσα από δύο πλευρές. Η μία είναι η γλώσσα της εκκλησίας και η άλλη είναι η κοινή δημοτική που κατάγεται κατευθείαν από τον Όμηρο. Υπάρχουν ανάλογες φράσεις, και στα δημοτικά τραγούδια, και στις παραδόσεις, όπως τα ομηρικά έπη, κλπ.

Αυτή η ατυχία, να είμαστε ένας λαός ο οποίος διατήρησε μια γλώσσα τόσο αρχαία, ασχέτως της βιολογικής μας προέλευσης, διότι όπως έλεγαν και οι αρχαίοι: Έλληνας είναι όποιος δέχεται τον ελληνικό πολιτισμό.

Αυτό δεν είναι; Εμείς είμαστε Έλληνες, όχι επειδή είμαστε εξ αίματος απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, απευθείας απόγονοι΄  καμία σχέση. Μπορεί να είμαστε και Σλάβοι και Αλβανοί, και τρέχα γύρευε.

Εφόσον δεχόμαστε να είμαστε Έλληνες και χρησιμοποιούμε αυτή τη γλώσσα, και εγώ είμαι ο ίδιος ποιητής μέσα σε αυτή τη γλώσσα, είμαι Έλληνας, πώς να το κάνουμε;

Τώρα, στο τέλος, πρέπει να σου πω, όμως, και κάποιο όμορφο στοιχείο. Οι Γερμανοί έβγαλαν ένα βιβλιαράκι με τα στερεότυπα που κυκλοφορούν εκεί στη Γερμανία για μας, και τα αντικρούουν.

Το έχει βγάλει αυτό το μικρό βιβλιαράκι το αριστερό κόμμα, έχει απέξω ένα ευρώ και μέσα έχει κεφάλαια: Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, είναι απατεώνες, είναι εκείνο, είναι τούτο, συνέχεια. Είναι όλα αυτά τα στοιχεία που τα αντικρούουν, και το έχουν κάνει οι ίδιοι οι Γερμανοί.

Οι λαοί, λοιπόν, ευτυχώς, δεν είναι ένα μόνο πράγμα. Υπάρχουν μέσα διαφοροποιήσεις, υπάρχουν άλλοι άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι ευτυχώς υπάρχουν ακόμα, και είναι αυτοί ακριβώς που δημιούργησαν οι αρχαίοι Έλληνες. Δηλαδή οι άνθρωποι οι οποίοι σκέφτονται για τον εαυτό τους, και δεν ακολουθούν τη γραμμή… η οποία είναι είτε ο λόγος του Θεού, είτε ο λόγος του αρχηγού, κλπ.

Πρέπει να πω, λοιπόν, ότι αυτό το βιβλιαράκι είναι ένα καλό σημάδι, ένα από τα καλά σημάδια, γιατί όσο κι αν είναι οι Γερμανοί ολοκληρωτικοί στη σκέψη τους και στη συμπεριφορά τους, υπάρχουν ανάμεσά τους και εξαιρέσεις. Ευτυχώς. Και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Ότι δεν θα υπερνικήσουν αυτές οι δυνάμεις που θέλουν σώνει και καλά να μας κατασπαράξουν.


Δημοσιεύτηκε : http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ean-den-antistathoyme-stis-synexeis-apaitiseis-ypokyptoyme-sto-sxedio-ton-german

Νάνος Βαλαωρίτης: Για τον Καβάφη και τους Βάρβαρους του ISIS

09:42 | 12 Οκτ. 2014
Νάνος Βαλαωρίτης
«Στις επιχειρήσεις με την ISIS και τους Τζιχαντιστές, είναι πολύ φανερό αυτό που είχε πει ο Καβάφης στο Περιμένοντας τους Bαρβάρους: «Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις» […] θα έλεγα ότι είναι το ποίημα κλειδί σήμερα, με αυτά που συμβαίνουν στο Κόμπανι, και θα έπρεπε να αναρτηθεί σε κάθε πόρτα ευρωπαϊκή για να βλέπουν οι Ευρωπαίοι πως ένας Έλληνας κατάφερε να προβλέψει την σημερινή Ιστορία -χρησιμοποιώντας τη Ρωμαϊκή και την Ελληνιστική- με την ιδιοφυΐα του, ως παράδειγμα για τις σημερινές αντιφατικές και υποκριτικές τακτικές.» Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την πολιορκία της πόλης Κόμπανι από τους Ισλαμιστές του ISIS.»Η κρίση σήμερα είναι παγκόσμια, και δεν αφορά μόνο εμάς πλέον, αφορά όλη την Ευρώπη και όλο τον κόσμο, με την αναγέννηση του φανατισμού.

Την αναγέννηση του φανατισμού, βέβαια, την είδαμε σιγά σιγά από την Αλ Κάιντα μέχρι σήμερα, αλλά φανερώθηκε ουσιαστικά εντελώς γυμνή με αυτήν την ISIS, τους αποκεφαλισμούς, και τον τρόπο με τον οποίο διαδώσανε μέσω των μήντια όλη την τρομοκρατία τους. Η οποία τρομοκρατία είναι διπλή: Είναι και εμφανής και ουσιαστική στο χώρο της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και αφανής στην Ευρώπη με τις στρατολογήσεις νέων οπαδών.

Το Κόμπανι, έγινε πόλη των Κούρδων, μετά από πολλά χρόνια από τότε που ιδρύθηκε, από διάφορα άλλα έθνη και το αληθινό της όνομα ήταν Company, που σημαίνει είτε συντροφιά, είτε εταιρεία, γιατί κάποια εταιρεία την είχε ιδρύσει και ήταν άσυλο και διαφόρων άλλων λαών. Δηλαδή την πλειοψηφία της αρχικά την αποτελούσαν Αρμένιοι, Ιρακινοί, Σύριοι και άλλοι ξένοι, και ήταν μία πόλις εμπορική στην οποία συζούσαν όλοι αυτοί ειρηνικά, ακόμα και Τούρκοι, και στη συνέχεια ήρθαν Κούρδοι, οι οποίοι τελικά αποτέλεσαν την πλειοψηφία της.

Η Βαλαβάνη, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, λέει ότι το Κόμπανι έχει εφαρμόσει την Άμεση Δημοκρατία και ότι έχουν ίσα δικαιώματα φυλές, θρησκείες, πολίτες, άντρες και γυναίκες. Αν αυτό αληθεύει το μίσος που έχει ο Ερντογάν και η Δεξιά και Ακροδεξιά (δηλαδή από νεοναζιστές μέχρι νεοφιλελεύθερους) σε όλο τον πλανήτη έχει διπλή επίσης σημασία, δεν είναι μόνο αγώνας εναντίων των Κούρδων από τους Τούρκους. Είναι και όπως η πολιτεία του Ήλιου, των δούλων στη Λυδία: Θα λυσσάξουν να την καταργήσουν όλοι οι αντιδραστικοί για ιδεολογικούς λόγους.

Παράλληλα στις επιχειρήσεις τις σημερινές με την ISIS και τους Τζιχαντιστές, είναι πολύ φανερό αυτό που είχε πει ο Καβάφης στο Περιμένοντας τους Bαρβάρους: «Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις».

Εννοώ ότι η ISIS: α) συμφέρει στους Τούρκους –κάτι που φάνηκε πολύ καθαρά σήμερα- για να εξοντώσουν τους Κούδρους που είναι το πρόβλημά τους, β) συμφέρει στους Αμερικάνους διότι έτσι μπορεί να ανατρέψουν τον Ασάντ, κάτι που δεν κατάφεραν μέχρι στιγμής με άλλα μέσα, και γ) συμφέρει και σε άλλους παράγοντες, όπως εν μέρει στο Ιράκ (Σουνίτες) και στη Σαουδική Αραβία, οι οποίοι και χρηματοδοτούν αυτήν την τρομοκρατική οργάνωση αλλά και την πολεμάνε.

Αυτή η κατάσταση είναι μία τέλεια σχιζοφρένεια, η οποία όμως απλώνεται και στην Ευρώπη με τις δηλώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των άλλων χωρών, οι οποίες από τη μια δεν επεμβαίνουν και από την άλλη εμφανίζονται σήμερα να έχουν στο εσωτερικό τους ένα πληθυσμό φανατικών Ισλαμιστών, που η σύγκρουση με τους Κούρδους πλέον έχει αποκαλύψει.

Με άλλα λόγια, αυτοί οι Τζιχατζιστές έχουν ξεσκεπάσει ένα σωρό διεργασίες και προβλήματα, τα οποία μέχρι πρότινος λειτουργούσαν υπογείως.

Για παράδειγμα την έκταση της διείσδυσης των Τζιχατζιστών στην Ευρώπη, δεν την ξέραμε. Τώρα βλέπουμε ότι στη Γερμανία συγκρούονται στους δρόμους Ισλαμιστές με Κούρδους. Πού βρέθηκαν αυτοί οι Ισλαμιστές του Τζιχάντ ξαφνικά; Που βρέθηκαν όλοι αυτοί οι οπαδοί της ISIS;

Θεωρώ, λοιπόν, πως ο Καβάφης ήταν σωστή μεγαλοφυΐα όταν έλεγε ότι «Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις», διότι αυτοί οι άνθρωποι της ISIS βλέπουμε ότι είναι χρήσιμοι σε όλες τις πολιτικές των μεγάλων δυνάμεων.

Συγχρόνως συμφέρουν και στην απόκρυψη της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Αμερικής, ενώ συνεχώς εντείνονται οι εχθρικές πράξεις των μεν, εναντίον των δε.
Για παράδειγμα γνωρίζετε ότι κατήργησαν οι Ρώσοι τις επισκέψεις των Ρώσων μαθητών στην Αμερική; Και ούτω κάθε εξής… Μικροπράγματα ακόμα, αλλά αυτά τα μικροπράγματα δείχνουν μία πολύ μεγαλύτερη σύγκρουση.

Όλα αυτά που γίνονται με την ISIS, επιπλέον έχουν ξεσκεπάσει και τους Ρεμπουπλικάνους. Διότι ο γερουσιαστής Μακέιν είχε έρθει σε επαφή με τους ISIS. Υπάρχουν φωτογραφίες στο διαδίκτυο που τον δείχνουν μαζί με τον αρχηγό των αποκεφαλιστών. Υπάρχει και ένα κίνημα που λέγεται «Μακέιν 4 ISIS, συλλάβετέ τον» όπου το 4 αντιπροσωπεύει το αγγλικό for, που σημαίνει για, υπέρ. Είναι μια κίνηση εναντίον των ρεπουμπλικάνων του Μακέιν οι οποίοι φαίνονται υποστηρικτές της ISIS.

Η ISIS έχει ξεσκεπάσει ένα σωρό πράγματα, και επιπλέον την άθλια πολιτική της Τουρκίας, η οποία ως μεγάλη αλεπού επιχειρεί να πάρει από αυτή την κατάσταση ότι μπορεί από οφέλη και δεν ενδιαφέρεται καθόλου φυσικά για τους Κούρδους.

Έχει πει άλλωστε ο Ερντογάν, ότι η YPG και η Πεσμεργκά που είναι η στρατιωτική οργάνωση των Κούρδων, είναι κομμουνιστικές οργανώσεις και σύμμαχοι του ΠΚΚ του Οτσαλάν. Θέλει να τις εξοντώσει. Περιμένει να πέσει το Κόμπανι, για να μπουν μέσα οι Τούρκοι να κάνουν μία ουδέτερη ζώνη και να αναδειχτούν ως ειρηνοποιοί, αλλά όταν θα έχουν εξοντωθεί και οι Κούρδοι.

Αυτά όλα, άμα τα προσθέσουμε και τα συνδέσουμε, θα δούμε ότι η ταραχή που έχει συμβεί στις πόλεις της Δύσης γύρω από αυτή την ιστορία, οι διαμαρτυρίες και οι συγκρούσεις στους δρόμους, έχουν αποκαλύψει τη βαθιά ρωγμή η οποία υπάρχει ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αμερική, με τη Ρωσία, που υποκρύπτεται πίσω από όλη αυτή την ιστορία.

Και πιστεύω ότι ήταν πολύ ωφέλιμοι αυτοί οι βάρβαροι για να μας ξεσκεπάσουν όλες τις ραδιουργίες οι οποίες είχαν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, ερήμην μας φυσικά, χωρίς να ξέρουμε από κάτω τι συμβαίνει (από το θέμα το Ουκρανικό μέχρι τη Συρία και το Ιράκ). Αυτοί οι τρομοκράτες ήταν πολύ ωφέλιμοι στο να μας φανερώσουν, αυτό το πολύ φανερό πλέον θέμα της περικύκλωσης της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ που ακολουθεί κατά πόδας η Αμερική.

Και σύμφωνα με την πρώτη εκτίμησή μου, όταν οι Γερμανοί έκαναν αυτή τη μεγάλη επίθεση στη χώρα μας, είχα πει ότι έπρεπε να ξαναδημιουργηθεί ευρωπαϊκή συμμαχία εναντίον της Γερμανίας.

Κι αυτό τελικά οι Γερμανοί το προκάλεσαν σήμερα οι ίδιοι από μόνοι τους, με την επέμβαση της Μέρκελ στην Ουκρανία, όπου αποξένωσαν τους Ρώσους με τους οποίους είχαν καλές σχέσεις και έτσι ουσιαστικά ξαναδημιούργησαν μέτωπα τα οποία περικυκλώνουν πια την ίδια…

Διότι η Γερμανία σήμερα, βλέπουμε ότι περικυκλώνεται από το νότιο μέτωπο της Ευρώπης το οποίο εξεγείρεται εναντίον της λιτότητας, αλλά και τους Αμερικάνους οι οποίοι όμως είναι αντίθετοι με αυτήν την πολιτική λιτότητας.

Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πριν από το Περλ Χάρμπορ, οι Αμερικάνοι ήταν υπέρ της ουδετερότητας, ενώ τώρα επιχειρούν μετά τους αποκαφαλισμούς να δημιουργήσουν αραβοευρωπαϊκό μέτωπο και να αναλάβουν δράση στη Συρία και το Ιράκ εναντίον της ISIS, αλλά χωρίς να εγκαταλείψουν τον πόλεμο εναντίον του Ασάντ.

Αυτή τη στιγμή η Γερμανία, την …πάτησε, πιστεύω, δημιουργώντας ένα ευρωπαϊκό μέτωπο εναντίον της, το οποίο δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσε να γίνει.

Δηλαδή, να της αντισταθούν ο …ποντικός Ολάντ, ή ο άλλος …ποντικός ο Ρέντζι, και να της λένε ότι δεν είμαστε οι μαθητές σου για να μας δίνεις μαθήματα.
Αυτό ούτε το φαντάζονταν οι Γερμανοί στο όνειρό τους μέχρι χθές, νομίζοντας ότι είναι πανίσχυροι. Αλλά, με το μέτωπο που ανοίξανε με τη Ρωσία, φάνηκε όλη η αδυναμία τους.

Και αυτό το γεγονός, το είχα ευχηθεί όπως είπα να γίνει από την αρχή, αλλά τελικά το προκάλεσε η ίδια η Γερμανία, όπως προκάλεσε και η Τουρκία -με τη συμμαχία της με τη Γερμανία στους δύο πολέμους- την καταστροφή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και φυσικά στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που δεν ωφελήθηκε καθόλου, δεν μπόρεσε να πάρει ούτε ένα νησί.

Ουσιαστικά πιστεύω, ότι παρόλο που λέμε ότι η Τουρκία είναι εξαιρετικός διπλωμάτης, την έχει πατήσει επανειλημμένως και ελπίζω αυτή τη φορά ο Ερντογάν να την πατήσει για τα καλά. Και το ίδιο εύχονται και όλοι οι ανθρωπιστικής νοοτροπίας Ευρωπαίοι, οι οποίοι δεν έχουν διαβρωθεί από αυτόν τον απαίσιο κυνισμό της πολιτικής, ο οποίος βλέπει να καταστρέφεται μία φυλή και μία πόλις και να μην κουνάει κανείς το δάχτυλό του.

Κι αυτό μου θυμίζει το Μεσολόγγι, όπου πέθανε ο Μπάυρον την εποχή που πολιορκείτο και δεν μπορούσε κανείς να την πλησιάσει, ούτε καν ο ελληνικός στόλος που ήταν ακριβώς απ’ έξω δεν μπορούσε να επέμβει. Οι ιστορικές συνθήκες εκείνες ήταν τελείως διαφορετικές, αλλά η πτώση του Μεσολογγίου ξεσήκωσε όλη την Ευρώπη και δημιούργησε τη Ναυμαχία του Ναυρίνου. Λοιπόν, πιστεύω, ότι εάν πέσει το Κόμπανι, θα είναι κάτι ανάλογο με την πτώση του Μεσολογγίου.

Γι’ αυτό λέω ότι ο δαιμόνιος Καβάφης είχε καταλάβει ότι οι βάρβαροι έχουν διπλή αρνητική ενέργεια. Η μία είναι ότι είναι απαραίτητοι, ότι χρειάζονται, και η άλλη ότι βέβαια απειλούν. Δηλαδή, αυτή την σχιζοφρένεια που βλέπουμε να εξελίσσεται κάτω απ’ τα μάτια μας πλέον.

Το Περιμένοντας τους Βαρβάρους, θα έλεγα ότι είναι το ποίημα κλειδί σήμερα, με αυτά που συμβαίνουν στο Κόμπανι, και θα έπρεπε να αναρτηθεί σε κάθε πόρτα ευρωπαϊκή για να βλέπουν οι Ευρωπαίοι πως ένας Έλληνας κατάφερε να προβλέψει την σημερινή Ιστορία -χρησιμοποιώντας τη Ρωμαϊκή και την Ελληνιστική- με την ιδιοφυΐα του, ως παράδειγμα για τις σημερινές αντιφατικές και υποκριτικές τακτικές.»


http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/o-kabafis-kai-oi-barbaroi-toy-isis

Νάνος Βαλαωρίτης: Ο Σαμαράς και το Πασόκ έφτιαξαν τη Χρυσή Αυγή

Ο Σαμαράς και το Πασόκ έφτιαξαν τη Χρυσή Αυγή με την πολιτική τους. Και λένε να ψηφίσουμε αυτούς που δημιούργησαν τους άλλους; Και τώρα βρισκόμαστε ανάμεσα σε αυτούς και τους άλλους… Δηλαδή ανάμεσα σε δύο εγκληματίες όπως και ο Χριστός […] αυτή τη στιγμή οι Έλληνες δεν βλέπουνε έξω από τη μύτη τους! […] όλη η Δυτική Ευρώπη, μοιάζει να έχει ένα τρομερό πρόβλημα με την Ελλάδα και τους Έλληνες που τούς θεωρούν φαντάσματα της ιστορίας! Φαντάσματα τα οποία πρέπει να τα εξαλείψουν από τον μαυροπίνακα […]. Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή της Ευρωεκλογές, συμμετέχοντας στην έρευνα για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης.

Ν.Β.: Οι Έλληνες δεν έχουν συνέλθει ακόμα από το 1821. Είμαστε ακόμα εκεί… Τότε οι Έλληνες είχαμε γείτονες τους Τούρκους, τους οποίους μισούσαμε και τους πολεμήσαμε. Σήμερα έχουμε στην ίδια γειτονιά εμάς τους ίδιους τούς Έλληνες που τους μισούμε και τους πολεμάμε για οτιδήποτε κάτω απ’ τον ήλιο. Μικρή η διαφορά… Ξέρεις, έχω και κάτι κατάλοιπα του ’21. Ένα ωραίο πιστόλι, καταπληκτικό, κάτι χατζάρες, ένα πιο μικρό μαχαίρι, εξαιρετικό, με αλαβάστρινο χερούλι. Έχω διάφορα. Αυτά βέβαια, δεν μπορώ να τα μεταχειριστώ, αλλά χρησιμοποιώ το λόγο.

Και ο λόγος μου όπως γνωρίζεις, απευθύνεται στους Γερμανούς. Όλα μου τα άρθρα εκεί πάνε, διότι πιστεύω ότι εκεί μας βρήκε ο κακός δαίμονας. Οι …φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν ξεχάσει τη …θερμή φιλία που αισθάνονται για τους Έλληνες. Τόσο θερμή που μας πότισαν βραστό νερό τα τελευταία χρόνια για να μας φάνε ζωντανούς! Κι αυτό το θεωρώ ένα από τα πράγματα τα οποία ξεχνάνε οι Έλληνες αυτή τη στιγμή και τα βάζουν ο ένας με τον άλλον, ενώ θα έπρεπε να στρέψουνε τα βλέμματα και τα όπλα τους –τα όποια όπλα τους βέβαια, διότι δεν έχουμε και πολλά- προς τα εκεί.

Διάβαζα όμως τώρα τελευταία το σχέδιο Ζ, το οποίο ήταν το σχέδιο των Ευρωπαίων τραπεζιτών και της οικονομικής ελίτ, για το τι θα γινόταν στην περίπτωση που εγκατέλειπαν οι Έλληνες το ευρώ. Ένα τεράστιο άρθρο, που έγραφε όλη την ιστορία. Το τι πανικό είχανε δεν λέγεται! Το τι σωσίβια βγάλανε! Το μόνο που δεν ‘θέλαν να παραδεχτούν, ήταν ότι για να λύσουν το θέμα της Ελλάδας, έπρεπε να πληρώσουν τις Αποζημιώσεις. Γιατί θα το έλυναν!

Αντίθετα, συνέχισαν όλη αυτή την ιστορία του δανεισμού: Αν δεν φύγετε από το ευρώ δεν θα σας δανείσουμε, ή αν φύγετε από το ευρώ θα σας κόψουμε τα λεφτά και θα αρχίσετε να τυπώνεται δραχμές και δεν έχετε και εκτυπωτήρια, δεν έχετε τίποτα… Και φοβέρες από παντού. Αυτοί οι άνθρωποι της Ευρώπης, λέγονται φίλοι; Ή λέγονται εχθροί; Αυτό κάνανε ακριβώς και στην Κύπρο, που κλείσανε τη …βρύση και δημιούργησαν ύφεση στην οικονομία της.

Λοιπόν, αυτές οι συμπεριφορές ούτε στον καιρό της Επανάστασης δεν υπήρχαν. Βέβαια κρατούσαν τους τόκους προκαταβολικά, από όλα τα δάνεια –αυτό είναι γεγονός- και ξεπληρώσαμε τώρα τελευταία το αγγλικό δάνειο, μετά από 190 χρόνια. Θέλω να πω, ότι αυτή τη στιγμή οι Έλληνες δεν βλέπουνε έξω από τη μύτη τους! Αφενός ότι πρέπει να κοιτάξουμε να δούμε ποιοι μας αγαπούν και ποιοι μας μισούν από αυτούς που υπάρχουν έξω από τον πολιτισμό μας.

Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχουν πολλοί που μας αγαπούν αλλά υπάρχουν πολλοί που μας, ε! συμπαθούν, για λόγους βέβαια ίσως λιγάκι εγωιστικούς, όπως οι Κινέζοι, όπως οι Ρώσοι, καμιά φορά ίσως και οι Ιάπωνες, που και που, αλλά όλη η Δυτική Ευρώπη, μοιάζει να έχει ένα τρομερό πρόβλημα με την Ελλάδα και τους Έλληνες που τούς θεωρούν φαντάσματα της ιστορίας! Φαντάσματα τα οποία πρέπει να τα εξαλείψουν από τον μαυροπίνακα.

Δηλαδή, δεν μπορώ να καταλάβω τι τους έχει πιάσει, και που πήγανε αυτοί οι διάσημοι φιλέλληνες, που υπήρχαν για παράδειγμα τον 19ο αιώνα, όπως ο Βίκτωρας Ουγκώ, ο Λαμαρτίνος, ή όπως οι περίφημοι ζωγράφοι που ζωγράφισαν τις σφαγές και τις σκηνές από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας μας. Ακόμα και οι Γερμανοί έκαναν εξαιρετικούς πίνακες. Τότε! Που πήγαν όλα αυτά; Τα κατάπιε ο Αλαλού; Ο Αλαλού είναι ένα ον που καταπίνει τα πάντα. Και φταίει για όλα! Είναι ένα τρομερό ον το οποίο πλανιέται πάνω από την Ευρώπη συνέχεια. Αυτή την στιγμή καταπίνει την Ουκρανία. Αύριο να δούμε τι θα καταπιεί; Ε, προχτές, κατάπιε και πολύ πετυχημένα, τη Συρία, την οποία την κατέστρεψε απ’ άκρο εις άκρον.

Ποιος είναι αυτός ο μυστηριώδης που πλανιέται; Είναι σαν ένα νέο γοτθικό μυθιστόρημα. Έτσι το βλέπω. Θα μου πούνε, και σεις οι Έλληνες, δηλαδή, δεν έχετε ελαττώματα; Δεν κάνετε τόσες μπαμπεσιές; Δεν έχετε φάει ο ένας τον άλλον; Δεν είστε ανίκανοι να κάνετε ορισμένα πράγματα, όπως να δημιουργήσετε μία κρατική μηχανή η οποία να λειτουργεί; Δεν έχω καμία αντίρρηση ότι όλα αυτά είναι σωστά. Αλλά δίπλα σ’ αυτά, τα οποία κάνουν αυτοί από θέση δυνάμεως προς αδύνατους… που είναι κάτι το οποίο χαρακτηρίζεται τουλάχιστον ως δειλία και μάλιστα απαίσια μορφή δειλίας όπου ο δυνατός βασανίζει τον αδύνατο με το έτσι θέλω, δεν είναι τίποτα.

Πού είναι όλοι αυτοί που μιλούσαν κάποτε για μια Ελλάδα η οποία ήταν κάτω από τους Τούρκους και στέναζε; Πού εξαφανίστηκαν; Ούτε έναν δε βλέπω! Λοιπόν, τι μιλάμε για κόμματα; Τα κόμματα στην Ευρώπη είναι όλα επίσης στην ίδια μοίρα. Άμα κάνεις μία συνέντευξη σε έναν από αυτούς, είτε αριστερό είτε δεξιό, θα σου πει πάνω κάτω τα ίδια πράγματα. Θα σου πει δεν κάνατε δουλειά, φάγατε τα λεφτά, δεν πληρώνετε φόρους, είστε τεμπέληδες, είστε το ένα, είστε το άλλο…

Δεν υπάρχει κανένα κόμμα Ευρωπαϊκό το οποίο να λέει σχεδόν τίποτα το διαφορετικό. Κι αν καμιά φορά υπάρχει από όλα αυτά τα κόμματα, μία περσόνα να μιλήσει για κάτι σωστό –εννοώ για την Ελλάδα- θα δούμε ότι συνήθως είναι μια μελαχρινή, και αν ψάξουμε λιγάκι και την βιογραφία της, θα ανακαλύψουμε ότι είναι Ιρανέζα στην καταγωγή, όχι Γερμανή. Η οποία φαίνεται ότι καταλαβαίνει καλύτερα… Εκεί φαίνεται αμέσως η διαφορά!

Όταν είναι κάποιος βόρειος, π.χ. κάποιος Σουηδός, ξέρουμε τι θα πει εκ των προτέρων. Βγαίνουν όλα αυτά σαν από μηχανή. Γυρίζεις και βγαίνει το… λουκάνικο. Το ίδιο λουκάνικο που έβγαινε και πριν, που αν το κόψεις σε φέτες, κάθε μικρή φέτα θα αντιπροσωπεύει όλο το λουκάνικο…

Εκεί, συμπεραίνω ότι εάν νομίζουμε ότι έχουμε ή δεν έχουμε φίλους κάπου, πού είναι αυτοί οι φίλοι; Πού βρίσκονται; Μπορούμε εμείς να τους ανακαλύψουμε; Υπάρχει τρόπος; Μήπως είναι κάπου κρυμμένοι μέσα στις ζούγκλες της Αφρικής; Ή στην έρημο της Αραβίας, ή στην έρημο του Καλαχάρι, ή στη μέση της Ασίας; Ή πουθενά στη Σιβηρία; Πού θα τους βρούμε τους φίλους; Έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα.

Εδώ βλέπουμε και ένα άλλο φαινόμενο το οποίο βέβαια επικυρώνει αυτά που λέω, ότι δεν μας αγαπούν οι Δυτικοί. Ρώτησε κάποιος έναν Αμερικάνο, αν ήθελε να δημοσιευτεί κάποιο έργο εθνικό, ένα πρόγραμμα που θα παρουσίαζε κάποια ορισμένη πλευρά του ελληνικού πολιτισμού -και μιλάμε γενικά για τον ελληνικό πολιτισμό.  Η απάντηση ήταν ότι τίποτα το ελληνικό δεν περνάει, ούτε στα Πανεπιστήμια, ούτε στους εκδότες, ούτε σε χορηγούς.

Τι έχει συμβεί; Γιατί αυτή η ξαφνική απέχθεια προς τους Έλληνες και τον ελληνικό πολιτισμό; Δεν λέω για μας, πρόσεξε, αλλά γι’ αυτόν τον ελληνικό πολιτισμό που τους έθρεψε! Πώς εξηγείται αυτό, ψυχολογικά; Και μάλιστα από την Αμερική, η οποία θεωρείται γενικά πιο γενναιόδωρη σε ορισμένα πράγματα; Θεωρώ ότι υπάρχει σε αυτό το ερώτημα ένα μυστήριο, το οποίο μπορεί να το δει κανείς, ίσως, μόνο ποιητικά.

Δηλαδή, βυθίζοντας ένα ποιητικό βλέμμα μέσα σε αυτή την άβυσσο –και θα πω ένα κλισέ τώρα- της ψυχής του ανθρώπου, για να καταλάβει τι συμβαίνει στις νοοτροπίες τους, οι οποίες έχουν πολλαπλασιαστεί, και είναι σαν ξαφνικά να παρουσιάζουν ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι σε ένα πρόβλημα –για τα οικονομικά μας- το οποίο θα μπορούσε να είχε λυθεί μέσα σε 10 λεπτά, και να μη γίνεται πια καμία συζήτηση για τα πολιτισμικά. Αλλά όχι! Πρέπει τα πολιτισμικά να συνεχίζονται, για να ταπεινωνόμαστε, τόσο, ώστε να πατάνε και πάνω σ’ αυτούς που έχουν ήδη υποτάξει!

Δηλαδή, πρέπει να πω ότι δεν μπορώ να βγάλω άκρη σε μια τέτοια έκρηξη ξαφνικής αντιπάθειας, η οποία πρέπει να ομολογήσω ότι προφανώς και θα υπόβοσκε από πριν. Δεν είναι δυνατόν να βγείτε τώρα από μόνη της, με τα τελευταία γεγονότα. Θα υπόβοσκε, και ξαφνικά βρήκε διέξοδο και φανερώθηκε. Κάποια στιγμή, τριγυρίζοντας στο Παρίσι, αγόρασα για πολύ λίγα λεφτά έναν τεράστιο τόμο με όλα τα έργα του Πλάτωνα, μεταφρασμένα από τον τον Μαρσίλιο Φιτσίνο, διάσημο νεοπλατωνικό και πάτρωνα των ελληνικών γραμμάτων, τον οποίο τον …έφαγε ο Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα.

Λοιπόν, τώρα φτάνουμε στον Σαβοναρόλα. Αυτός ο ιεροκύρηκας, ο οποίος σάρωσε την Φλωρεντία και έγινε κάτι σαν τον Χομεϊνί του Ιράν. Δηλαδή, τον εξέλεξαν οι Φλωρεντίνοι, για αρχηγό στη θέση των Μεδίκων. Και ξέρεις τι έκανε; Έκαψε όλα τα αρχαιοελληνικά βιβλία, διότι έλεγε ότι είναι των απίστων, όπως και όλα τα αριστουργήματα των ζωγράφων της Αναγέννησης. Σωρούς! Είχε κάνει πυραμίδες από τέτοια.

Έχω την εντύπωση ότι κάποιος σαν τον Σαβοναρόλα έχει ξαναγεννηθεί. Ίσως κάπου στην κεντρική Ευρώπη. Πού βρέθηκε αυτός ο σημερινός Σαβοναρόλα ο οποίος πλανιέται στη Δύση και κηρύσσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον του ελληνισμού, από τον οποίον βγήκανε όλοι αυτοί; Εν ονόματι τίνος, αυτή τη φορά; Πάλι του Θεού; Αλλά για ποιόν Θεό μιλάμε αυτή τη φορά; Το Θεό του χρήματος, του κέρδους, της εξουσίας και της απληστίας, τον οποίον εξυπηρετούν όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι τράπεζες;

Ο Λορέντζο των Μεδίκων, ο Μεγαλοπρεπής, που ήταν και σύντροφος του Μαρσίλιο Φιτσίνο που ανέφερα, γλύτωσε από τους δολοφόνους της αντίθετης οικογένειας από τη δική του, οι οποίοι δολοφόνησαν τα αδέλφια του, και κατάφερε και σώθηκε αν και πληγωμένος και βέβαια μετά βρήκε τους οπαδούς του και κυριάρχησε πάλι στη Φλωρεντία. Λοιπόν, αυτός ο Λορέντζο των Μεδίκων, ποιόν είχε προσωπικό ιερωμένο του; Τον Σαβοναρόλα.

Του έλεγε, μη διαβάζεις αυτά τα ειδωλολατρικά βιβλία, θα πάς στην κόλαση, όπου θα σε κάψουν μέσα σε βασανιστήρια για την αιωνιότητα! Τον τρόμαζε. Τότε οι άνθρωποι ήταν και αφελής ακόμα, είχαν κάποια παιδικότητα, και πιστεύανε σ’αυτές τις ηλιθιότητες αυτού του δαίμονα, ο οποίος, προηγήθηκε του Χίτλερ στο κάψιμο βιβλίων και έργων τέχνης!

Μα είναι εκπληκτικό! Ότι ο κακομοίρης ο Λορέντζο έτρεμε τον Σαβοναρόλα, στο τέλος, όταν πέθαινε. Δεν είναι ένα γοτθικό μυθιστόρημα αυτό; Καθαρό; Λοιπόν, αυτό επαναλαμβάνεται σήμερα, πιστεύω, με τους κυρίους Γιούνκερ, οι οποίοι κι αυτοί έχουν στοιχειωθεί από κάποιον ανάλογο …δαίμονα. Έτσι μόνο μπορώ να εξηγήσω αυτή την κατάσταση τη σημερινή. Εάν ζούσε ο Φρόυντ, προφανώς θα συμφωνούσε μαζί μου. Ότι είναι σαν να έχει δαιμονοποιηθεί η Ευρώπη, με κάποιον τρόπο, έναντι της Ελλάδας. Αλλά η Ευρώπη η σημερινή, δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε ο ελληνικός πολιτισμός. Δεν θα υπήρχε με τους όρους που υπάρχει σήμερα. Θα υπήρχε ως μία Ινδία, ή ως μία Κίνα; Θέλω να πω, θα υπήρχε με πολύ διαφορετικό πρόσωπο.

Αυτό το γεγονός, πρέπει να είναι αφόρητο ακόμα στους διάφορους Σαβοναρόλα, οι οποίοι εμφολεύουν μέσα στους σύγχρονους Ευρωπαίους. Διότι δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Χίτλερ δεν είχε δαιμόνιο μέσα του. Είχε δαίμονα μέσα του για να έχει τέτοια ενέργεια να καταστρέψει τόσο κόσμο. Είχε όμως έναν πρόγονο πολύ σημαντικό. Μα αυτός ο πρόγονος (ο Σαβοναρόλα) ήταν πολύ πιο συνειδητός από τον Χίτλερ, ο οποίος θαύμαζε τον Αχιλλέα, υποτίθεται, και γι’ αυτό έχει δημιουργήσει σύγχυση ανάμεσα στους Δεξιούς και τους Αριστερούς. Διότι όσοι θαυμάζουν τον ελληνικό πολιτισμό θεωρούνται φασίστες!

Υπάρχουν βιβλία ολόκληρα γραμμένα. «Ποιός έσφαξε τον Όμηρο;». Υπάρχει βιβλίο Αμερικάνας. Θεωρείται λοιπόν ότι όσοι υποστηρίζουν τη μελέτη του ελληνικού πολιτισμού, είναι φασίστες! Απίστευτο!

Κρ.Π.: Πολλοί μπορεί να χρησιμοποιούν οτιδήποτε, αλλά το θέμα είναι σε πιο πλαίσιο το χρησιμοποιούν το κάθε τι, σε ποιο πλαίσιο το βάζουν…

Ν.Β.: Το ακαδημαϊκό πλαίσιο βέβαια, αλλά αυτό το ακαδημαϊκό πλαίσιο, δείχνει ότι υπάρχει κάποιο υπόστρωμα για να διώκεται αυτή η σκέψη. Για να διώκεται σήμερα η μελέτη αυτού του πολιτισμού. Διότι καταργείται η μία έδρα μετά την άλλη! Εν ονόματι τίνος; Ενός νέου Σαβοναρόλα, ο οποίος έχει βγει ρομποτικά, μέσα από την τεχνολογία; Διότι η τεχνολογία πρωτεύει σε σχέση με τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Οι ανθρωπιστικές σπουδές, από χρόνια πολεμούνται, διότι είναι λέει φασιστικές, ρατσιστικές και υπέρ της Ευρωπαϊκής εξουσίας επάνω σε όλους τους αποίκους τους οποίους κατέκτησαν. Όχι οι Έλληνες, αλλά οι Ευρωπαίοι, τα παιδιά τους υποτίθεται.

Μα φταίνε οι Έλληνες για την διαγωγή των παιδιών τους, οι οποίοι κατέλαβαν το μισό πλανήτη με τη δικαιολογία μιας θρησκείας, και όχι του ελληνικού πολιτισμού; Δεν είπαν θα τους κάνουμε Έλληνες. Είπαν θα τους κάνουμε Χριστιανούς. Μιλάω για τους Ισπανούς σε όλη την Λατινική Αμερική. Τι κάνανε με τους Ινδιάνους; Αυτό το κάνανε και στην Αφρική, και όπου πατήσανε πόδι. Όλοι αυτοί οι σταλμένοι από τους Ιμπεριαλιστές.

Κρ.Π.: Είναι πάλι κι αυτό το πλαίσιο; Δηλαδή πολλοί σήμερα μιλούν για δημοκρατία, αλλά θεωρούν κάτι εντελώς διαφορετικό ο καθένας.

Ν.Β.: Φυσικά. Και πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα της Δημοκρατίας, και πού γεννήθηκε συγκεκριμένα; Και που απέκτησε την μεγαλύτερή της λάμψη για 100 χρόνια, με τον αιώνα του Περικλή; Και σε σχέση με το πλαίσιο που ο καθένας εκμεταλλεύεται ότι θέλει, θέτοντάς το στο δικό του πλαίσιο. Ακριβώς αυτό λέω. Και λέω ότι έχουμε δύο παραδείγματα ανθρώπων οι οποίοι φτιάξανε εκδόσεις, όπου ο ένας είναι ο Κάκτος, ο οποίος το λέει ο ίδιος, ότι η πελατεία του είναι κυρίως ακροδεξιοί. Και ο άλλος είναι ο γνωστός μας Γεωργιάδης, ο οποίος έχει ανατρέψει όλα τα προγράμματα υγείας και όλα τα νοσοκομεία, και ο οποίος είναι φασίστας,και προωθεί την Αρχαία Ελλάδα. Μα, σε παρακαλώ! Πού έχουμε φτάσει; Κι όλα αυτά εξ αιτίας του Χίτλερ!

Κρ.Π.: Όλοι αυτοί όμως που μιλάνε για την Αρχαία Ελλάδα, παίρνουν αυτά που θέλουν και τα χρησιμοποιούν στο πλαίσιο που τους συμφέρει, και δεν εστιάζουν π.χ. στο ότι αυτός ο πολιτισμός ήταν ο πρώτος πολιτισμός του κοινού καλού… Εστιάζουν συνήθως στους Σπαρτιάτες.

Ν.Β.: Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δεν διακρίθηκαν στις επιστήμες και στη φιλοσοφία. Διακρίθηκαν στον πόλεμο. Ήταν σπουδαίοι μαχητές. Κέρδισαν στις Πλαταιές τους Πέρσες. Και πάλι, οι Σπαρτιάτες δεν ήταν απολίτιστοι. Δεν καταστρέψαν την Αθήνα, όπως οι Ρωμαίοι. Όταν τους είπαν οι σύμμαχοί τους καταστρέψτε την Αθήνα, αυτοί είπαν ότι δεν μπορούμε να καταστρέψουμε μια πόλη η οποία αγωνίστηκε και έσωσε την Ελλάδα από τους Πέρσες. Αυτό δεν δείχνει κάποια άλλη στάση ενός νικητή;

Κρ.Π.: Κι όλη αυτή η αναδρομή στην Ιστορία, τι έχει να μας πει για τις Ευρωεκλογές που έρχονται;

Ν.Β.: Μα η Ιστορία είναι αυτή ακριβώς που μας λείπει σήμερα. Κανένας δεν σκέφτεται το παρελθόν, και νομίζει ότι το παρόν σβήνει όλο το παρελθόν, γιατί είναι ανώτερο ή γιατί είναι τέλος πάντων πιο άμεσο. Δεν είναι! Άμα δεν έχουμε μέσα μας τη γνώση και δεν έχουμε δει ούτε έχουμε καταλάβει ορισμένα πράγματα του παρελθόντος, δεν μπορούμε να λύσουμε και τα προβλήματά μας τα σημερινά. Δε γίνεται. Αυτό λέγεται πολιτισμός. Αυτό λέγεται, άνθρωποι, οι οποίοι σκέφτονται, και γνωρίζουν με κάποιο βάθος περί τίνος πρόκειται.

Ο Ντισραέλι ή ο Γκλάντστοουν, πρωθυπουργοί της Αγγλίας, ο πρώτος ήταν μάλιστα και ελληνιστής, είχε πει ότι οι Έλληνες παραείναι έξυπνοι για να τους αφήσουμε να κάνουν ένα μεγάλο κράτος στην Ανατολική Μεσόγειο. Δε μας συμφέρει. Και όλη η αγγλική πολιτική, ακολούθησε αυτό το δρόμο. Οι αντιφάσεις της ιστορίας είναι κάτι τρομακτικό και απίθανο, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε και τις αντιφάσεις τις σημερινής Ιστορίας. Δηλαδή αυτή που καταγράφεται κάτω από τα μάτια μας. Πώς είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή οι ναζιστές και οι ακροδεξιοί και οι ακροαριστεροί να υποστηρίζουν π.χ. τον Πούτιν; Σα να είναι το ίδιο πράγμα;

Κρ.Π.: Ναι, αλλά τους ρωσόφιλους σκοτώνουν και καίνε οι ακροδεξιοί.

Ν.Β.: Μα γι’ αυτό σου λέω ότι υπάρχει ένα παράδοξο και μία αντίφαση που δεν εξηγείται ιδεολογικά. Διότι ο Πούτιν λέει όλοι αυτοί είναι φασίστες γιατί σκοτώνουν τους ρωσόφιλους, και οι ακροδεξιοί της Ευρώπης τον υμνούν, όπως και οι ακροαριστεροί. Δηλαδή εδώ πέρα δεν μπορείς να εξηγήσεις με τη λογική αυτά που συμβαίνουν. Τη σκέψη των ανθρώπων ή των σχηματισμών πολιτικών. Δεν ακολουθούν κάποια λογική γραμμή. Ότι τους συμφέρει εκείνη τη στιγμή. Βλέπουν ότι ο Πούτιν τα βάζει με το Νάτο και τους Αμερικάνους, και λένε είναι δικός μας.

Κρ.Π.: Η Ακροδεξιά εδώ, λέει να βγούμε έξω από την Ευρώπη, το ΚΚΕ λέει επίσης έξω από την Ευρώπη, όμως το λένε σε άλλη βάση και σε διαφορετικό πλαίσιο. Ο Σύριζα όμως λέει να προσπαθήσουμε αλλάξουμε την Ευρώπη… Κι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος λένε να μείνουμε και να κάνουμε και ότι μας λένε, όπως όλα δείχνουν.

Ν.Β.: Και η Λεπέν λέει ότι η ελληνική Άκροδεξιά, είναι πολύ ακραία για μας. Όλες αυτές οι αντιφάσεις, κι όπως αυτό που είπες, είναι το ίδιο. Είναι κι αυτό μέρος αυτής της εικόνας.

Κρ.Π.: Κάτι άλλο που βλέπουμε επίσης είναι κάποια κόμματα αρχίζουν να χωρίζονται περισσότερο ξεκάθαρα ανάλογα με τα συμφέροντα τους και μόνο, δηλαδή δεν υπάρχουν αξίες και ιδεολογία συνολικά για την κοινωνία. Λέει π.χ. ένα κόμμα, εγώ υποστηρίζω τα συμφέρνοντα των αγροτών, άλλο των ιδιωτικών υπαλλήλων…

Ν.Β.: Αυτό ξέρεις πώς λέγεται; Κατακερματισμός. Κατακερματίζουν την κοινωνία. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό. Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Αυτά τα μικρά συμφέροντα τα οποία κάνουν μικρά φέουδα, είναι χαρακτηριστικό της κοινωνικής νοοτροπίας της σημερινής.

Κρ.Π.: Το ζήτημα είναι τι θα κάνει σήμερα η κοινωνία; Όσοι λαμβάνουν υπόψιν συνολικά την κοινωνία;

Ν.Β.: Εγώ είμαι υπέρ στο να προσπαθεί κανείς να έχει μία διαύγεια σκέψης και να βλέπει από πού προέρχεται το κακό. Αυτή τη στιγμή κάνω μία ανάλυση των δύο Ραψωδιών του Ομήρου, στην Οδύσσεια και στην Ιλιάδα, το Κ, το οποίο διαπραγματεύεται το θέμα του κακού. Το θέμα του κακού είναι πανάρχαιο. Και το κακό δεν έρχεται από μόνο του. Έρχεται και από το καλό, το δήθεν καλό. Δηλαδή, το καλούτσικο. Έρχεται από αυτούς οι οποίοι λένε ότι εμείς είμαστε μετριοπαθείς, ότι δεν παίρνουμε θέση, ότι δεν κάνουμε τούτο, ότι δεν κάνουμε εκείνο, δεν δρούμε, περιμένουμε παθητικά. Αυτοί προάγουν το κακό. Το δημιουργούν.

Κρ.Π.: Με ποιόν τρόπο; Το αφήνουν να αναπτυχθεί με την παθητικότητά τους;

Ν.Β.: Ναι. Αυτά τα έχει πει ένας σπουδαίος ποιητής, ο οποίος ήταν πολύ συντηρητικός όμως. Ο Έλιοτ. Έχει πει ότι είναι πολύ πιο επικίνδυνοι αυτή η παθητική στάση, η οποία εγκυμονεί το κακό και το προάγει, παρά το ίδιο το κακό. Γιατί το ίδιο το κακό μπορείς να το αναγνωρίσεις, αλλά αυτό δεν το αναγνωρίζεις εύκολα, είναι αδιόρατο.

Κρ.Π.: Μα αυτή η κοινωνία πριν τα μνημόνια δεν ήταν κατά κύριο λόγο μια παθητική κοινωνία που μόνο κοίταγε να βολευτεί; Μια κοινωνία δήθεν δίκαιη, που δεν έπραττε όμως κατά του αδίκου; 

Ν.Β.: Μα, φυσικά. Αυτά αφορούν την κοινωνία γενικά, δεν αφορούν μόνο την πρόσφατη κατάσταση.

Κρ.Π.: Και τι  κάνουμε σήμερα;

Ν.Β.: Πού είναι ο εχθρός σήμερα; Είναι οι Πέρσες; Οι Τούρκοι; Οι Ιρανοί; Οι Ισλαμιστές; Πού είναι ο εχθρός; Δεν μπορείς να τον βρεις τον εχθρό εύκολα. Ο εχθρός κρύβεται. Είναι ύπουλος. Λοιπόν, αυτό το οποίο δεν κάνουμε, είναι αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε. Θέλω να πω, ότι πρώτα πρώτα δεν βλέπουμε καθαρά και όταν δεν βλέπεις καθαρά δεν μπορείς να κάνεις διάλογο με τον άλλον. Χρειάζεται να έχουμε μια ξεκάθαρη ιδέα για τα πράγματα, και όχι ξαφνικά να θολώνουν τα νερά με ποτάμια τα οποία κατεβάζουν λάσπη, δήθεν ότι καθαρίζουν τις βρωμιές… Δηλαδή, ποιόν κοροϊδεύουν; Όλους μας! Αλλά θα το πω, κοροϊδεύουμε και τον εαυτό μας. Παραδείγματος χάριν τι θα έλεγε ο Αριστοφάνης εάν ζούσε σήμερα; Θα έφτιαχνε μια εξαιρετική κωμωδία. Είμαι σίγουρος.

Κρ.Π.: Το θέμα είναι ότι η κοινωνία έχει κατακερματιστεί ήδη όπως είπατε, και επιπλέον γιγαντώνεται αυτός ο κατακερματισμός με μια δημόσια τηλεόραση κλειστή, με την ανεργία, με τους ανασφάλιστους, με τους οικονομικούς μετανάστες που φεύγουν στο εξωτερικό, και επιπλέον βλέπουμε ότι ετοιμάζονται να πουλήσουν μέχρι και τους Αιγιαλούς, ή ακόμα και το νερό, κλπ. κλπ.

Ν.Β.: Όλα αυτά που μου λές τώρα, τα έχω γράψει σε ένα ιμέιλ και τα έχω στείλει σε έναν φίλο δημοσιογράφο στο Παρίσι ο οποίος μου έκανε μια συνέντευξη όταν ήρθε εδώ στην Ελλάδα, λέγοντάς του ότι αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Τον ρωτάω, τι σκέφτεσαι εσύ για την κατάντια μας, την οποία έχει προξενήσει η Ευρώπη; Δεν μου έχει απαντήσει ακόμα. Για να δούμε…

Κρ.Π.: Μήπως όμως επειδή οι Ευρωπαίοι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι αυτή η κρίση είναι πλέον στην πόρτα τους, γι αυτό και αυξάνεται ο εθνικισμός, η Δεξιά και η Ακροδεξιά, με τη νοοτροπία τού «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», δηλαδή με καμία αίσθηση …Ευρωπαϊκού ιδεώδες;

Ν.Β.: «Εσείς βουλιάξατε, εμείς βουλιάζουμε σιγά σιγά…» μου είπε ένας άλλος δημοσιογράφος…  Ε, ο καθένας με τη συνείδησή του. Εγώ κάνω ανάλυση, κι όποιος είναι έξυπνος θα καταλάβει και δεν θα κάνει το χειρότερο. Αλλά δεν είπα να μην τολμάει. Να τολμήσει. Γιατί πάντα χρειάζεται θάρρος. Σε όλες τις περιπτώσεις.

Κρ.Π.: Έχετε κάποια πρόβλεψη για το τί μέλλει γενέσθαι;

Ν.Β.: Έχω πρόβλεψη μικρής εμβέλειας, ότι θα επαναληφθούν πάλι τα ίδια, διότι κυριαρχεί φόβος. Δεν πρόκειται να αλλάξουν τα πράγματα, θα κυριαρχήσει η ίδια κατάσταση από την οποία βγαίνουμε, ή μάλλον προερχόμαστε απλώς, αλλά λόγω του φόβου.

Κρ.Π.: Του φόβου ή του συμφέροντος; Ή του φόβου λόγω συμφέροντος;

Ν.Β.: Ο κόσμος φοβάται, σου λέει θα μας πάρουν τις καταθέσεις, θα μας κάνουν τούτο, θα πάθουμε το άλλο… Δεν υπάρχει φόβος; Φοβερός φόβος υπάρχει, συνεχώς! Οι άλλοι έπαιρναν τις καταθέσεις τους και τις έκρυβαν κάτω από το στρώμα το 2012 όταν φοβόντουσαν ότι θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ακόμα και το λεγόμενο πελατειακό σύστημα, δε δουλεύει πια. Δηλαδή έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου τίποτα δεν λειτουργεί. Ούτε από κομματική άποψη, ούτε από κρατική, ούτε από εθνική, ούτε Ευρωπαϊκή. Τίποτα. Όλα είναι στον αέρα.

Κρ.Π.: Γιατί ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη στα κόμματα και επίσης διότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη, δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη, γι’ αυτό υπάρχει και τόση οργή, όπως και η φασιστική παθογένεια;

Ν.Β.: Ο Σαμαράς και το Πασόκ έφτιαξαν τη Χρυσή Αυγή με την πολιτική τους. Αυτό είναι φανερό. Δεν χρειάζεται πολύ οξυδέρκεια για να το καταλάβεις. Και ο κόσμος δεν αυταπατάται, το καταλαβαίνει και έχει φτάσει στο αμήν. Και λένε να ψηφίσουμε αυτούς που δημιούργησαν τους άλλους; Και τώρα βρισκόμαστε ανάμεσα σε αυτούς και τους άλλους… Δηλαδή ανάμεσα σε δύο εγκληματίες όπως και ο Χριστός. Για να πάρουμε κι ένα παλιό παράδειγμα…

Κρ.Π.: Και από την άλλη μεριά, έρχονται και οι άλλοι και λένε εμείς νίπτουμε τας χείρας μας στο ποτάμι, λες και τώρα κατέβηκαν από τον ουρανό, άσπιλοι, και δεν ψήφιζαν μέχρι σήμερα ούτε είναι κόμμα. Επίσης υπήρχε πολύ μεγάλη συμμετοχή πολιτών σε αυτό το πελατειακό σύστημα, γι’ αυτό και ακόμη πολλοί συνεχίζουν να τους ψηφίζουν, αν δεν έχουν εισχωρήσει οι περισσότεροι από αυτούς στην Ακροδεξιά…

Ν.Β.: Ναι, κι από εκεί θα βρούνε λεφτά; Είναι μόνο η οργή.

Κρ.Π.: Η οργή ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη;

Ν.Β.: Δικαιοσύνη; Ποια δικαιοσύνη; Η Δικαιοσύνη στην Ευρώπη, σήμερα; Έχει πάει περίπατο.

Κρ.Π.: Παρόλαυτά καλούμαστε όλοι να ψηφίσουμε..

Ν.Β.: Ο καθένας αυτό που πιστεύει. Και τελειώνει η υπόθεση. Δεν μπορείς να κάνεις αναλύσεις, για τον ποιο ρόλο θα παίξει το κάθε κόμμα στην Ευρώπη. Ότι πιστεύεις ψηφίζεις και τελειώνει η υπόθεση. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Σχεδόν πας με τυφλά μάτια και ρίχνεις την ψήφο. Ακόμα και οι Ευρωπαίοι, όπως σήμερα διαβάζω άρθρο στους New York Times, λένε ότι δεν φοβούνται πια την ψήφο στην Ελλάδα, διότι την έχουν εξασφαλίσει! Άρα, οι εκλογές δεν έχουν και σημασία. Έτσι λένε και οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι. Έστω και αν αναδεικνύουν ποσοστά υπέρ της κυβέρνησης ή εναντίον, κλπ.

Δηλαδή οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ομολογούν ότι οι εκλογές είναι πια μια κωμωδία. Εφόσον οι Ευρωπαίοι εξασφάλισαν την Ελλάδα, δεν τους ενδιαφέρει πια. Το ’12 τους ενδιέφερε, γιατί φοβόντουσαν ότι θα φύγουμε από το ευρώ. Άμα ξέρουμε ότι 90% θα βγει ο Γιούνκερ στην Επιτροπή, είναι λίγο καλύτερος από τον προηγούμενο, αλλά δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη διαφορά. Αλλά και από την άποψη τη δική μας δεν υπάρχει διαφορά. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μία ισοπαλία άθλια.

Η Ρωσία τώρα υπέγραψε με την Κίνα για το αέριο. Λες και δεν το ξέραμε. Αφού υπάρχει έχθρα με την Αμερική και την Ευρώπη, φυσικά θα τον έσπρωχναν να κάνει συμφωνία με την Κίνα. Δεν υπάρχει καμία συνεργασία. Εδώ πέρα κινδυνεύει ο πλανήτης. Οι πάγοι λιώνουν. Σε λίγο θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας. Θα χάσουμε το 1/3 της γης! Και τσακωνόμαστε περί όνου σκιάς;

Λοιπόν, δεν βλέπω κανένα κόμμα να προστατεύει τίποτα από αυτά. Τον εαυτό τους προστατεύουν. Όλα τα κόμματα. Την οικολογία δεν την υπολογίζουν. Και δεν είναι πια θέμα θεωρητικό οικολογίας. Ο κίνδυνος είναι άμεσος! Το έχουν διαπιστώσει από καιρό όλοι οι επιστήμονες πλέον. Και το βλέπουμε πλέον όλοι οφθαλμοφανώς. Και ακόμα δεν το πιστεύουν οι Αμερικάνοι. Πάμε να αυτοκτονήσουμε; Ε, ας αυτοκτονήσουμε!

Ψηφίζεις ένα κόμμα για το πρόγραμμά του. Αλλά βέβαια δεν είσαι ποτέ σίγουρος τι θα κάνει από αυτά που λέει. Φυσικό είναι να υποστηρίξουμε τα δημοκρατικά κόμματα, και μάλιστα κατά προτίμηση τα αντιμνημονιακά, αλλά όχι τα ακροδεξιά που δήθεν είναι αντιμνημονιακά οι οποίοι υποκρίνονται. Το μόνο που απομένει, είναι να ψηφίσει κανείς αυτά τα κόμματα τα οποία δεν πρόκειται να μας βάλουν στη φυλακή ή να μας καταδιώξουν και να μας φιμώσουν.

Αυτή τη στιγμή πολλά κόμματα είναι σαν να είναι ίδια. Και οι σοσιαλδημοκράτες και οι δεξιοί δεν διαφέρουν. Και μάλιστα από πολλά χρόνια. Το βλέπουμε και στη Σουηδία και στη Δανία. Και εκεί ανέβηκε η Δεξιά, που υποτίθεται ότι είναι χώρες που ευνομούνται. Ευνομούνται; Βλέπουμε ότι η Ακροδεξιά, τουλάχιστον στη Γαλλία το εθνικό μέτωπο έρχεται πρώτο, και στην Ουγγαρία τα ίδια, και δεν ξέρω και σε πόσες άλλες χώρες. Υπάρχουν κριτήρια στο σημείο όπου δεν παραδέχονται τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Κρ.Π.: Αυτό δεν είναι το σημαντικότερο, διότι την κοινωνία δεν πάνε ουσιαστικά να καταστρέψουν και να καταργήσουν;

Ν.Β.: Το πρόβλημα είναι βαθύτατα κοινωνικό. Είναι το πώς οι άνθρωποι βλέπουν την πραγματικότητα σήμερα. Και φοβάμαι ότι δεν τη βλέπουν. Εθελοτυφλούν.

Κρ.Π.: Τι είναι αυτό ακριβώς που δεν βλέπουν;

Ν.Β.: Δεν βλέπουν ότι δεν μας έχουν μείνει και πολλά χρόνια ως πολιτισμός. Μπορεί και μέσα σε αυτόν τον αιώνα να τελειώσουμε. Να καταστραφεί ο πλανήτης. Αντί να τσακώνονται οι μεγάλοι για το ποιος θα πάρει το αέριο ή το πετρέλαιο, θα έπρεπε να ενωθούν για να σώσουν τον πλανήτη. Τα άλλα είναι ανοησίες. Κι αυτά τούς τα λένε οι επιστήμονες. Αλλά ποιος τους ακούει…-

via: http://tvxs.gr/news/ti-na-kanoyme/n-balaoritis-o-samaras-kai-pasok-eftiaksan-ti-xrysi-aygi

Την Κυριακή το βράδυ μόλις κλείσουν οι κάλπες, ο Στέλιος Κούλογλου και ο επιστημονικός διευθυντής της Vprc Χριστόφορος Bερναρδάκης αναλύουν ζωντανά τα εκλογικά αποτελέσματα και παρουσιάζουν ανέκδοτες έρευνες και μετρήσεις για την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος τις τελευταίες εβδομάδες και τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις.
Επίσης αναλύσεις για τα αποτελέσματα στις άλλες χώρες-ανταποκρίσεις από Βερολίνο, Παρίσι, Βαρσοβία και Κίεβο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ…

[…] εάν οι όποιες κυβερνήσεις μας δεν ενεργήσουν διπλωματικά σωστά, και δεν πάμε στη Χάγη πριν αποκτήσουμε σοβαρή υποστήριξη κυρίως από τους Αγγλοσάξωνες, οι οποίοι ήταν και υπεύθυνοι που δεν…
(4)
«Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ. Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν…
(107)
Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο της ακτιβιστικής έρευνας για την κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη -από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι σήμερα-…
(13)

Νάνος Βαλαωρίτης: Η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε;

07:40, 15 Οκτ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/140994

[…] Ελπίζω πλέον να μας φωτίσει η γλώσσα να μιλάμε και να γράφουμε καθαρά, αλλιώς θα δούμε κι άλλα «κράματα ενιαυτών», όπως λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Μέχρι τότε, η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε, να γράφουμε και να φωνάζουμε στα παράθυρα; […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο της έρευνας για την κρίση.

Οι σημερινές περιστάσεις που επικρατούν στην Ελλάδα λόγω της γενικής κρίσης, σε όλα τα επίπεδα, δικαίου, οικονομική κατάρρευση της χώρας, ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, υποβαθμίσεις, καταδιώξεις, κλπ., δημιουργούν μια τρομακτική ανασφάλεια στα άτομα, που καταφεύγουν σε πολύ ακραία μορφώματα – συνήθως ένας συνδυασμός θρησκευτικών – μυστικιστικών ιδεολογιών, που αποκτούν δύο μορφές: πολιτική και θρησκευτική συνάμα. 

Αυτές οι ακραίες καταστάσεις είναι φανερό ότι συμβαίνουν εδώ στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, και εξηγούν την ξαφνική άνοδο των υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι, εκτός από όσους ήταν ήδη ιδεολογικά ταγμένοι εκεί, φαίνεται να  κατέχονται από έντονη ανησυχία για την υπόστασή τους, και επιθυμούν να ανήκουν κάπου! 

Το να ανήκεις σε ένα οποιοδήποτε κόμμα, δεν σου παρέχει το αίσθημα της ασφάλειας, όσο αυτά τα ψευτοδυναμικά συνθήματα που εκπέμπει μια ακραία παράταξη, όπως η Χ.Α. Πρόκειται για μια ψεύτικη δύναμη που καταναλώνεται σε ύβρεις, σε επιθέσεις, και φτάνει μέχρι άγρια ξυλοκοπήματα, δολοφονίες, κλπ.

Εκεί ο σκοπός και το μέσον χάνονται! Εκείνο που στιγμιαία αναδύεται είναι ένας ματσοϊσμός, ο οποίος είναι κούφιος. Διότι δεν καταλήγει σε τίποτα. Ο σκοπός του είναι συνήθως η ανατροπή ενός καθεστώτος.  

Εδώ πέρα έχουμε ως φανερή πρόθεση της ΧΑ να ανατρέψει την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, και να εγκαθιδρύσει ένα ναζιστικό, φασιστικό, καθεστώς δικτατορίας. Κι αυτό χωρίς καμία άλλη προδιαγραφή προγράμματος, εκτός από την απομάκρυνση των προσφύγων από την Ελλάδα, η οποία κατ’ αυτούς θα έλυνε όλα τα προβλήματα. Αν είναι δυνατόν! 

Λοιπόν, με τέτοιες κούφιες υποσχέσεις, ανεβαίνουν τα ποσοστά. Και αυτά τα ανεβάζουν απλοί άνθρωποι, Έλληνες, που λένε, ότι για παράδειγμα, κάτω από την Ομόνοια, κυριαρχεί μία τέλεια ανομία η οποία δεν έχει ούτε αστυνομική παρουσία, ούτε τίποτα. Και αυτήν, υπόσχεται ο Κασιδιάρης -αν γίνει δήμαρχος Αθηνών- να… καθαρίσει!

Ε, θα ήθελα να δω πως θα την καθαρίσει. Θα τους σφάξει τους μετανάστες; Τι θα κάνει δηλαδή; Δεν βλέπω, πως και με ποιόν τρόπο, αφού τόσοι δήμαρχοι πέρασαν, και έχει παραμείνει αυτό το καρκίνωμα πέρα και κάτω από την Ομόνοια. Δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα.

Λοιπόν, ανησυχούν πάρα πολύ, όλοι εκείνοι που πάνε στις δουλειές τους, μέσω αυτής της διαδρομής. Και σου λένε, καθημερινά βλέπουμε το χάλι. Αυτό, αμέσως δίνει σε κάποιον, σαν τον βίαιο ακροδεξιό νεοναζί τύπο, και μάλιστα ιδιαίτερα επιθετικό όπως ο Κασιδιάρης, μία άνοδο σημαντική στις δημοσκοπήσεις.

Διότι νομίζουν ότι με αυτό που επιδεικνύει αυτή την ψευτοδύναμη, θα γίνει η δουλειά! Αμ, δεν γίνεται έτσι η δουλειά! Με το να λέμε απλώς, ότι θα τους καθαρίσουμε αυτούς, με το έτσι θέλω! Μιλάω για το ψυχολογικό φαινόμενο. Το ψυχολογικό φαινόμενο είναι εκεί, σαφές.

Κι αυτός ο ακατανόμαστος, επιδεικνύει μια τέτοια τελείως μάγκικη και αυθάδικη απαξίωση όλων των προηγούμενων Αρχών, που νόμιζαν κι αυτές ότι με ξύλο και σκούπες, θα αλλάξουν τα πράγματα. Εγώ πιστεύω ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, εάν δεν παρθούν πιο ριζικά μέτρα που να αφορούν τις αιτίες του φαινομένου.

Μια κυβέρνηση πιο ακροδεξιά, θα λύσει το θέμα των μνημονίων; Μάλλον μια ισχυρότερη απομόνωση θα είναι το αποτέλεσμα. Και νομίζετε ότι θα πείσει τους δανειστές να κουρέψουν το χρέος; Ή να τους δώσουν λεφτά για ανάπτυξη; Ή να τους δώσουν τα χρωστούμενα οι Γερμανοί; Δεν θα δούνε δεκάρα εάν γίνει κάτι τέτοιο!

Μάλλον στρατιωτική επέμβαση θα δούμε από το ΝΑΤΟ. Διότι, καθώς ξέρουμε και η Αμερική, και η Αγγλία και η Ευρώπη, βλέπουν με πάρα πολύ κακό μάτι την τόσο θεαματική άνοδο του ρατσισμού και του ναζισμού στον τόπο μας. 

Γιατί σε άλλες χώρες, είναι πολύ λιγότερο θεαματική, απ’ ότι είναι σε μας. Μάλιστα, τα ναζιστικά μορφώματα σε άλλες χώρες, είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στους Έλληνες Χρυσαυγίτες, με την έννοια ότι αναγεννιέται το φασιστικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη, ξεκινώντας απ’ την Ελλάδα.

Κι όταν είδαν τις συλλήψεις μαζεύτηκαν. Το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, και οι νεοναζιστές στη Γερμανία, είπαν ότι δεν έχουμε καμία σχέση με αυτούς!

Διότι η κατηγορία της εγκληματικής συμμορίας για ένα κόμμα, δεν είναι πολιτική, είναι ποινική. Και οι διατάξεις των νόμων σε όλη την Ευρώπη, είναι ότι ποινικοποιείται, όχι μόνο ο ρατσισμός, αλλά και η άρνηση του Ολοκαυτώματος, της σφαγής των Εβραιών. Ποινικοποιείται η απλή κουβέντα! Ο πατέρας Λεπέν, πήγε φυλακή γι’ αυτό το λόγο, ένα διάστημα στη Γαλλία.

Αλλά βέβαια οι Γάλλοι, τώρα, πατάνε λιγάκι σε κινούμενη άμμο, όπως και οι δικοί μας λίγο πριν αρχίσουν τις συλλήψεις. Δηλαδή, σκέφτονται τις ψήφους. Και αυτό είναι τραγικό φαινόμενο για μία δημοκρατία, να μην μπορεί να πάρει μέτρα που την προστατέψουν από την ανατροπή της.

Δύσκολα, πάντα, θα παρθούν αυτά τα μέτρα και με διάφορες διαφωνίες ανάμεσα σε πρόσωπα και κόμματα, όπως και φόβοι ότι μπορεί να εφαρμοστούν και για άλλες περιστάσεις με αριστερούς, και διάφορα ανάλογα, τα οποία τα βλέπουμε καθημερινά πλέον εδώ.

Θέλω να πω, ότι οι καταστάσεις αυτές προέρχονται από μία τεράστια ανασφάλεια, η οποία έχει προστεθεί πάνω στην φυσική υπαρξιακή ανασφάλεια του κάθε ανθρώπου, και τον στρέφει προς τα ολοκληρωτικά μορφώματα όπως της Χ.Α., που δίνουν εύκολες λύσεις, του τύπου, λύνω το γόρδιο δεσμό με το σπαθί!

Μα πώς να επιστρέψουμε σε ένα αίσθημα ασφάλειας, όταν κινδυνεύει η κατοικία μας, κινδυνεύουν τα εισοδήματά μας, κινδυνεύουν οι μισθοί μας, οι συντάξεις μας, η ύπαρξή μας μέσα στην κοινωνία;

Όταν όλα αυτά κινδυνεύουν, πως είναι δυνατόν να αισθανόμαστε ασφάλεια; Έχει ανέβει 100 βαθμούς πιο ψηλά από ότι ήταν πριν.

Δεν λέω ότι δεν υπήρχε δηλαδή ούτως ή άλλως η υπαρξιακή ανασφάλεια, γιατί αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχαν και οι συγγραφείς που γράφουν για όλα αυτά. Τα περισσότερα μεγάλα μυθιστορήματα, ασχολούνται με το θέμα της ανασφάλειας του ανθρώπου, απέναντι στις συνθήκες της ζωής.

Αλλά, αυτό δεν σημαίνει, ότι αυτή η ειδική περίπτωση δεν ενισχύει όλα τα σύνδρομα ανασφάλειας μαζί. Και βέβαια, ρίχνει πάρα πολύ κόσμο στις αγκάλες ενός ρομπότ! Το οποίο κάνει τον ισχυρό, μιλώντας με τρόπο θρησκευτικού μίσους και φανατικού δόγματος! Κι αυτό είναι το τραγελαφικό!

Ποιό είναι τώρα το πραγματικό πρόβλημα; Μπορώ να το βρω; Βρίσκεται σε κάθε οικογένεια, στον τρόπο που ανατρεφόμαστε όλοι; Δηλαδή, στις ψυχολογικές συνθήκες οι οποίες επικρατούν στις σχέσεις των μελών της οικογένειας;

Τα αιτία του φασισμού, είναι μακροχρόνια και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν εφόσον συνεχίζεται η κρίση και οι ίδιες κοινωνικές συνθήκες.

Εάν δεν μπούμε στην ανάπτυξη και αν δεν βγούμε από την ύφεση που έχει προκαλέσει το μνημόνιο με τα διάφορα μέτρα λιτότητας, δεν θα βγούμε και από τη συνεχή απειλή αυτών των μορφωμάτων, τα οποία μπορεί να εξελιχθούν και με άλλο πρόσωπο, ή να δημιουργηθούν παρόμοια «κινήματα» με άλλες μορφές.

Τέτοιες ομάδες υποβόσκουν σε όλη την Ευρώπη, και είναι έτοιμες να εκμεταλλευτούν τις περιστάσεις.

Είναι σωστό αυτό; Αλλά, μιλάμε για εξωτερικές συνθήκες, όπως είναι η κρίση, η οποία όμως έχει και εσωτερικές πλευρές, δεν έχει μόνον εξωτερικές.

Εδώ πέρα οι νέοι αισθάνονται ότι μεγαλώνουν χωρίς νόημα. Ότι δεν έχει νόημα η ζωή τους. Οπότε επιδίδονται στη λεγόμενη εύκολη – άμεση ικανοποίηση, μέσω υποκατάστατων. Είναι η κοινωνία της ηδονής, όπως εκείνη του άκρατου καταναλωτισμού, στο πρόσφατο παρελθόν.

Και πώς μπορεί να αντιδράσει κάποιος σε όλα αυτά; Το μόνο «όπλο» που εγώ βλέπω -στον εαυτό μου κιόλας- είναι η δημιουργικότητα.

Δηλαδή, το κάθε άτομο να αναπτύξει τη δημιουργικότητά του, ως καταφύγιο. Είναι ο μόνος τρόπος! Αυτό όμως για να ενθαρρυνθεί, χρειάζεται μια ολόκληρη κοινωνία να συναινεί υπέρ του. Και καθώς βλέπουμε, η κοινωνία, αντιθέτως, όλα αυτά τα αποφεύγει, και λέει, βγες εκεί έξω και κάνε μόνο λεφτά!

Αν δεν είχα αυτή τη δυνατότητα να δημιουργήσω, δυνατότητα την οποία την έφτιαξα μόνος μου, και να δημιουργήσω με αυτόν τον τρόπο και τον εαυτό μου, θα είχα και εγώ ίσως πέσει σε διάφορα άλλα συμπλέγματα φυγής και αποφυγής της ίδιας της ζωής. Όπως, γίνονται θύματα, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλες τις χώρες.

Γιατί; Διότι καταφεύγουν αυτοί οι άνθρωποι στα ακραία φαινόμενα και στις δήθεν μάτσο ομαδικές λύσεις, όπου αισθάνονται μία προσωρινή τουλάχιστον ασφάλεια ότι ανήκουν και ότι αντιμετωπίζουν μια κοινωνία άδικη που όχι μόνο δεν τους προσφέρει τίποτα αλλά και τους καταδιώκει με κάποιον τρόπο.

Προέρχομαι από την κουλτούρα του υπερρεαλισμού που αφενός πολέμησε τον ναζισμό και αφετέρου τον σταλινισμό.

Αυτά τα δύο μορφώματα δεν είναι άκρα, είναι παραποιήσεις και συνδέονται με την θεωρία του ολοκληρωτισμού. Είναι και τα δύο αντιδημοκρατικά στην αντιμετώπιση των κοινωνικών θεμάτων. 

Όμως η πονηριά εδώ, είναι να μεταχειριζόμαστε τη γλώσσα με νέο περιεχόμενο στις λέξεις όπως το «φιλελεύθερο» κόμμα της αυστριακής ακροδεξιάς.

Σε τι είναι φιλελεύθερο; Στην οικονομία; Όπως τα νεοφιλελεύθερα κόμματα κυρίως του βορά, που πλησιάζουν έναν οικονομικό ολοκληρωτισμό με σύμπτωμα τα μέτρα λιτότητας στρεφόμενα εναντίον των μεσαίων αστικών και μικροαστικών στρωμάτων, που με τις επιχειρήσεις τους είναι η ραχοκοκαλιά των οικονομιών των δημοκρατικών χωρών;

Όμως, ένα αστυνομικό κράτος, μπορεί να αυτοαποκαλείται δημοκρατία, ή λαϊκή δημοκρατία, και από την άλλη μεριά να προβαίνει σε αυθαίρετες φυλακίσεις, εξορίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανελευθερία, στέρηση ατομικών δικαιωμάτων και ψήφου, λογοκρισία και ανάδειξη του ψεύδους στην προπαγάνδα, αλλά και δημιουργία κρατικής ιεραρχικής δικτατορίας με γραφειοκρατία ημέτερων στελεχών του κόμματος. Η λίστα είναι μακρά…

Οι κομματικές δικτατορίες, έχουν τις ίδιες μεθόδους, έστω κι αν προέρχονται από άλλα κίνητρα. Αυτά τα μορφώματα δεν είναι άκρα, αλλά ανάδειξη του παρακράτους ως ρυθμιστή της κοινωνίας.

Ο τίτλος εθνομπολσεβικισμός ή εθνικοσοσιαλισμός δείχνει τη στενή συγγένεια των παραπλανητικών λεκτικών μεθόδων. Αυτό δεν σημαίνει ότι παύει κανείς να κατακρίνει την αστική πλουτοκρατική δημοκρατία λόγω των ελλείψεών της, αλλά μόνο μέσω αυτής λέμε ότι μπορεί να γίνει η βελτίωση προς μια κοινωνία δικαίου και υψηλού πολιτισμού.

Ελπίζω πλέον να μας φωτίσει η γλώσσα να μιλάμε και να γράφουμε καθαρά, αλλιώς θα δούμε κι άλλα «κράματα ενιαυτών», όπως λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Μέχρι τότε, η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε, να γράφουμε και να φωνάζουμε στα παράθυρα;-

Σχετικά Άρθρα

04/08/2013
24/06/2013
12/07/2013

Νάνος Βαλαωρίτης: Οι δικοί μας νεοναζί, είναι βουντουιστές

08:59, 04 Αυγ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/134856

[…] Ότι οι δικοί μας νεοναζί στον τρόπο που φέρονται και στολίζονται, είναι βουντουιστές, είναι φανερό. Πάνε να κλέψουν τη δύναμη των άλλοτε σφαγέων τους και νυν πάλι καταπιεστών με μαγικές μιμήσεις και πρωτόγονες τελετές, μιμούμενοι ακόμα και την επιθετικότητα των ναζί, την δολοφονική τους συμπεριφορά και το υβρεολόγιο τους. Το φαινόμενο είναι μοναδικό στην ευρωπαϊκή Ελλάδα και πήρε τρομακτική έκταση λόγο της βάρβαρης πολιτιστικής και οικονομικής συμπεριφοράς της γερμανοτραφούς Τρόικας απεναντί μας με το να μας καταντήσει τριτοκοσμικούς […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά με την Κρυσταλία Πατούλη, εξηγώντας τι σημαίνει «ταύτιση με τον επιτιθέμενο» ή αλλιώς, το φαντασιακό σύνδρομο – ψυχολογική άμυνα, που δημιουργεί τους νεοναζί στη χώρα μας.

«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»
Περιμένοντας τους Βαρβάρους,
Κ. Π. Καβάφης

N.B: Όχι μόνο  ήρθαν αυτοί οι βάρβαροι, αλλά εμφανίστηκαν ξαφνικά με όλα τα στολίδια που αρέσουν στους Βαρβάρους, όπως λέει ο Καβάφης τόσο διορατικά, άμα βλέπεις τους χρυσαυγίτες με τα τατού, τους αγκυλωτούς σταυρούς, τα μαύρα κοστούμια, τα ξυρισμένα κεφάλια, τους πυρσούς, τις νυχτερινές πορείες και τελετές. τα τραγούδια και τα παρατράγουδα, τις απειλές ότι θα νομοθετήσουν, ολόκληρο το θέατρο των ύβρεων σε χυδαία γλώσσα, και την εκάστοτε δολοφονική βία.

Αν δεν ήταν εκεί μπροστά μας να μας θυμίσουν πόσο ανασφαλείς είμαστε και πόσο χρειαζόμαστε την ταύτιση με τους ισχυρούς του κόσμου ετούτου, είτε πλούσιους  είτε διάσημους, είτε πολιτικά  ισχυρούς, θα έπρεπε να τους εφεύρουμε, ως το σύμπτωμα της μακράς μας ασθένειας των αιώνων. Τον φόβο του αφανισμού.

Οι αρχαϊκοί λαοί πίστευαν ότι κατοικούνται απ’ τα φαντάσματα ή πνεύματα των προγόνων τους, τους οποίους παρίσταναν με διάφορες μάσκες γλυπτά τοιχογραφίες ζώων σε σπήλαια ή σε τοτέμ, άλλοτε απειλητικούς και φοβερούς για να τρομάξουν εχτρούς και φίλους και άλλοτε με άλλα πολλά σύμβολα για να τους τιμήσουν με χορούς και τελετουργίες.

Διότι οι βάρβαροι οι αληθινοί δεν γεννιούνται από το τίποτα. Ενυπάρχουν ήδη στις συνειδήσεις πριν ξεπεταχτούν ως φαινόμενο. Οι 430 χιλ. ψηφοφόροι που τους ψήφισαν τους είχαν ήδη μέσα τους και δεν ήταν λίγοι. Αυτά τα φαινόμενα είναι προεκτάσεις του διαστρεβλωμένου φθαρμένου ψυχισμού που τους τρέφει, και βέβαια των συνθηκών αδυναμίας, καταπίεσης, υποταγής και ταπείνωσης που περνάμε.

Η ταύτιση με τον καταπιεστή σου, τον εχτρό, τον κατακτητή σου, τον τύραννο σου, στο ατομικό επίπεδο έχει ανιχνευτεί από πολλούς ψυχαναλυτές και λογοτέχνες, ιδίως τον Ντοστογιέφσκι. Και στο συλλογικό επίπεδο, όμως, η μίμηση ή η ταύτιση είναι επίσης πολύ γνωστή.

Φυλές του Ειρηνικού έχτιζαν με ξύλα ομοιώματα αεροπλάνων για να προσελκύσουν μαγικά τις αεροπορικές πτήσεις ευρωπαίων. Η προσομοίωση είναι έναν παράλληλο φαινόμενο. Στο επίπεδο των θρησκειών η μίμηση είναι διαδεδομένη τόσο από τους Σουμέριους και Βαβυλωνίους ίσαμε τους Έλληνες και τους Ετρούσκους ή τους Ρωμαίους.

Όπως και το πάνθεο του Βουντού της Αιτής που μετατρέπει τους αφρικανικούς θεούς του, σε αντίστοιχα πρόσωπα των ευρωπαϊκών θρησκειών, είτε παγανιστικά είτε χριστιανικά ή σε τρέχοντα πρόσωπα, όπως ο Βαρώνος Σάββατο Θεός του θανάτου. Οι Μάμπο τους και οι Χουνγκάν, Ιέρειες και Ιερείς αντίστοιχα.

Μια Κατερίνα Ντάναμ πανέμορφη Μάμπο που γνώρισα στο Παρίσι, έγραψε ένα βιβλίο το «Στοιχειωμένο Νησί» όπου περιγράφει τις τελετές. Οι Λόα, κατώτερα πνεύματα, αντιστοιχούν σ’ενα καθολικό Άγιο. Η θρησκεία  ονομάζεται Συγκρετική, γιατί συνενώνει δύο θρησκείες. Και μιά τους πρακτική είναι η στοίχειωση, η κατάληψη του πιστού, από έναν Θεό ή μια Θεά τους.

Αυτή η θρησκεία είναι των δούλων Αφρικανών στην Αμερική κυρίως Καραβαϊκή όπως το Σαν Ντομιγκο. Η μίμηση των επαναστατημένων μαύρων δεν αρκείται στη θρησκεία αλλά και σε όλα τα αξιώματα των κατακτητών τους  Γάλλων.

Το μίγμα είναι  πολύ πρωτότυπο και δεν συγκρίνεται με την χονδροειδή μίμηση των Ελλήνων νεοναζί από Γερμανικά πρωτότυπα, αλλά ο μηχανισμός της ταύτισης είναι ο ίδιος. Οι καταπιεστές Γάλλοι στοιχειώνονται και συγχωνεύονται με τους κατακτημένους, που τους κλέβουν τη μαγική τους δύναμη.

Ότι οι δικοί μας νεοναζί στον τρόπο που φέρονται και στολίζονται, είναι βουντουιστές, είναι φανερό. Πάνε να κλέψουν τη δύναμη των άλλοτε σφαγέων τους και νυν πάλι καταπιεστών με μαγικές μιμήσεις και πρωτόγονες τελετές, μιμούμενοι ακόμα και την επιθετικότητα των ναζί, την δολοφονική τους συμπεριφορά και το υβρεολόγιο τους. Το φαινόμενο είναι μοναδικό στην ευρωπαϊκή Ελλάδα και πήρε τρομακτική έκταση λόγο της βάρβαρης πολιτιστικής και οικονομικής συμπεριφοράς της γερμανοτραφούς Τρόικας απεναντί μας με το να μας καταντήσει τριτοκοσμικούς.

Η ΧΑ είναι ένα τριτοκοσμικό φαινόμενο. Κινδυνεύει αυτός ο πρωτοφανής νεοναζισμός στην Ελλάδα να γίνει θρησκεία, μια θρησκεία του… διαβόλου, αν δεν αναλυθούν εκτενώς και από πολλές πλευρές τα πρωτόγονα κίνητρα τους, της μαγικής προσομοίωσης με τον ισχυρό πρώην και νυν σφαγέα.

Τι διαφέρουμε από την Χαϊτί, ή τους Ιρλανδούς που μιμήθηκαν τους άγγλους σε μια ολόκληρη τάξη Αγγλοϊρλανδών γαιοκτημόνων που φέρονταν στους φτωχούς Ιρλανδούς χειρότερα από τους Άγγλους; Οι Ινδοί παρόλο τον αρχαίο τους πολιτισμό μιμήθηκαν τους Άγγλους παρόλο που τούς μισούσαν και πήραν τη γλώσσα τους σε μεγάλη έκταση, τουλάχιστον διοικητικά και λογοτεχνικά ακόμα και σήμερα.

Από την άλλη πλευρά, έργα σημαντικά μικρών λαών που είχαν κατακτηθεί  η παρακμάσει έβγαλαν σπουδαίους ποιητές. Η Αργεντινή τον Μπόρχες, η Τσεχία τον Κάφκα, η Αλεξάνδρεια τον Καβάφη, η Πορτογαλία -με 50 χρόνια δικτατορίας- τον Πεσσόα, το Μεξικό τον Οκτάβιο Παζ, η Ιρλανδία τον Τζόυς, έναν Μπέκεττ, τον Γέητς, αλλά και τον Σουίφτ, κι εμείς έναν Σεφέρη έναν Ελύτη κι έναν Ρίτσο. Οι Ρουμάνοι έναν Τζαρά  έναν Γκερασίμ Λούκα, έναν Ιονέσκο.

Όλοι από νότιους κυρίως λαούς, ενώ οι βόρειοι μετά τον Ίψεν και τον Στρίνγμπεργκ δεν έβγαλαν κανέναν τέτοιου μεγέθους.

Κρ. Π.: Μιλάτε, για την «ταύτιση με τον επιτιθέμενο», μία από τις ψυχολογικές άμυνες που ανέπτυξε εκτενώς ο Φρόυντ, όπου όταν στην παιδική ηλικία ένα παιδί κακοποιείται (με οποιονδήποτε τρόπο) από το γονιό του, επειδή δεν το αντέχει ή …για να το αντέξει, ταυτίζεται (ασυνείδητα) με αυτήν την συμπεριφορά του…

Ν.Β.: Ακριβώς. Η ταύτιση με τον επιτιθέμενο γονιό, που κάνει το μικρό παιδί, είναι αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο, το οποίο είχε ερευνηθεί από τον Φρόυντ και από άλλους ψυχαναλυτές, της σχολής του Φρόυντ, αλλά και άλλων σχολών. Αυτό το σύνδρομο -θα λέγαμε- της ταύτισης, είναι ακριβώς αυτό που εξηγεί το παράλογο της Χρυσής Αυγής. Αυτό που μας φαίνεται τόσο πολύ ανήκουστο, δηλαδή ένα μόρφωμα ελληνικό να μιμείται τους Ναζί, μπορούμε να το εξηγήσουμε εις βάθος, μόνο με αυτόν τον τρόπο.

Στην δυτική Αφρική υπήρχε μια κίνηση Βουντού παρουσιασμένη σε ντοκιμαντέρ μίας αγγλοσαξωνίδας και του συζύγου της, που το είδε πιθανόν και ο Ζαν Ζενέ και έγραψε το θεατρικό του έργο, «Οι Μαύροι», όπου αυτοί οι μαύροι ασπρίζουν τα πρόσωπα τους και υποδύονται τους λευκούς κατακτητές τους.

Για παράδειγμα, υπάρχει ο Ντόκτορ Ουάιτ, δηλαδή ο Λευκός, ο οποίος είναι ο πάνσοφος αρχηγός της τελετής, και υπάρχουν επίσης, ο Στρατηγός με στολή τών αποικιοκρατών, ο αρχηγός της Αστυνομίας με τη στολή του, η σύζυγος του Ντόκτορ Ουάιτ, και οι άλλοι κομπάρσοι που παριστάνουν τους αποικιοκρατούμενους, και που τους φέρονται συμβολικά σκληρά χτυπώντας τους με ράβδους...

Η ταύτιση είναι απόλυτη και δεν είναι παιχνίδι. Μέσα από αυτό, καταλαβαίνει κανείς τον βαθύ μηχανισμό που οδήγησε στη Χρυσή Αυγή, η οποία κάνει ακριβώς αυτό, με τους γερμανούς ναζί της κατοχής. Είναι η ταύτιση του θύματος με τον θύτη!

Στα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι υπάρχουν πολλές τέτοιες ατομικές περιπτώσεις, όπως και στον Γκογκόλ, και σε άλλους,  επειδή οι Ρώσοι είναι λαός  που καταπιέστηκε σκληρά από την άρχουσα τάξη των Μπογιάρων, όπως ήταν και οι δικοί μας Κοτσαμπάσηδες.

Το φαινόμενο αυτό έχει μελετηθεί. Και ο Μπαχτίν στον Κόσμο του Ραμπελαί αποδίδει το καρναβάλι σε παρόμοιους μηχανισμούς, εκτόνωσης των καταπιεσμένων για ένα χρονικό διάστημα επιτρεπόμενο από την εκκλησία.

Το ίδιο ισχύει για ανάλογες τελετές του νέου έτους όπου τυχαίοι υποδύονται τον Βασιλιά και κατόπιν θυσιάζονται. Ο Σερ Τζέημς Φρέιζερ έχει μελετήσει το φαινόμενο κάτω από πολλές προοπτικές και ερμηνείες καθώς και ο Μιρσέα Ελιάντ.

Αλλά και οι δούλοι στην αρχαία Αθήνα και Ρώμη μια φορά το χρόνο απολάμβαναν το ρόλο των αφεντικών τους για ένα τριήμερο η περισσότερο ή λιγότερο…

Στην περίπτωσή μας, επειδή είμαστε ένας λαός που έχει υποστεί σε διάστημα της ιστορίας του, πολλές κατακτήσεις, η ταύτιση με τον επιτιθέμενο, βρίσκεται εν δυνάμει μέσα στην ψυχολογία μας. Δεν εκφράζεται αμέσως. Εκφράζεται όταν ευνοούν οι περιστάσεις, όπως είναι η σημερινή, όπου μας σπρώχνει στον τοίχο η τρόικα με τους Ευρωπαίους και τους Γερμανούς. Υπάρχει μία επιστροφή… των Γερμανών, που θυμίζει την Κατοχή, και είναι αρκετή για να ξεκινήσει να εκφράζεται ο μηχανισμός της ταύτισης.

Οπότε, εμφανίζεται αυτό το θέατρο της… μαύρης μαγείας. Δηλαδή, θεωρώ, ότι ο Μιχαλιολάκος, η σύζυγός του, και όλοι αυτοί, όπως π.χ. ο Κασιδιάρης, ο τρόπος με τον οποίον φέρονται, δεν είναι ως αρχηγοί ενός κάποιου κόμματος, αλλά μίας σέκτας μαύρης μαγείας. Είναι πολύ πιο κοντά σε αυτό το φαινόμενο, παρά στο φαινόμενο το πολιτικό.

Ε, αυτό, είναι μοναδικό στην Ευρώπη, και νομίζω ότι οφείλεται και στην ιστορία μας. Κι είναι αυτό που με εμπόδισαν να πω, στην εκπομπή της Στάη. Διότι, σε αυτό το συμπέρασμα ήθελα να καταλήξω, από την ανάλυση που είχα ξεκινήσει να κάνω τότε.

Με αυτό το σκεπτικό, έλυσα το πρόβλημα του παράδοξου αυτού φαινόμενου, διότι πρόκειται περί ακραίου παράδοξου, να ταυτιστείς με τον σφαγέα σου, και να παριστάνεις τον σωτήρα του έθνους, όπως σε αυτή την περίπτωση.

Τώρα, υπάρχει κι άλλη προϊστορία… Δεν είναι η πρώτη φορά που ονομάζονται κάπως έτσι, μυστικιστικές οργανώσεις ιδίως στην Ιρλανδία, όπως είναι το όνομα της Χρυσής Αυγής. Είναι γνωστή αυτή η ονομασία. Από εκεί κατάγονται όλα αυτά. (Θυμίζω και τον Aleister Crowley, ο οποίος είναι πασίγνωστος για την εξάσκηση μαύρης μαγείας και του οποίου η κίνηση των οπαδών του λεγόταν «Χρυσή Αυγή» -«Golden Dawn»!)
Και έχω την εντύπωση ότι η ελληνική Χρυσή Αυγή, καθοδηγείται, είτε από ανάλογα βιβλία, είτε από πρόσωπα τα οποία τους κατευθύνουν για το πώς θα ενεργήσουν.

Κι έχουν πετύχει σε μεγάλη κλίμακα, να ξεγελάσουν τον κόσμο ότι είναι ένα καλής πίστεως κόμμα, με τους 430.000 ψηφοφόρους, οι οποίοι έχουν υποστεί αυτή την προπαγάνδα, ότι ο μόνος τρόπος να αντιδράσουν μέσα στη βία είναι με βία, κι όχι πραγματικά οι ίδιοι, αλλά κυρίως σε φαντασιακό επίπεδο… μέσω αυτού του μορφώματος της Χ.Α.

Κρ.Π.: Επιπλέον, όταν ταυτίζεται με τον γονιό του το μικρό παιδί, φέρεται με τον ίδιο τρόπο σε συνομίληκούς του, και αργότερα – στην ενήλικη ζωή του- σε άλλους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στην δική του -πλέον- βία. Επαναλαμβάνει δηλαδή, το τραυματικό γεγονός της κακοποίησής του –διότι το τραύμα σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται- ες αεί, από την πλευρά όμως του επιτιθέμενου.
Συχνά, όμως, το παιδί, για διάφορους λόγους που δεν του επιτρέπουν να αντιδράσει με την ταύτιση, αντί να επαναλάβει στους άλλους αυτό που εισέπραξε, το επαναλαμβάνει μόνον στον εαυτό του αυτοκαταστροφικά.
Και υπάρχει και μία άλλη αντίδραση, όταν στο περιβάλλον του τυχαίνει να υπάρχει κάποιος «γνώστης –αρωγός»(κατά Μίλερ), ο οποίος του δείχνει ότι κατανοεί την κακοποίησή του, και έτσι το βοηθά να την διαχειριστεί και όχι να την αρθνηθεί – απωθήσει, ή να διαστρεβλώσει το νόημά της με το να ταυτιστεί με τη βία της…
Τα αναφέρω, διότι όλοι αυτοί οι διανοούμενοι και καλλιτέχνες που αναφέρατε, αλλά και οι αγωνιστές(αριστεροί κατά κύριο λόγο) στην ιστορία της ανθρωπότητας, φαίνεται να λειτουργούν σε κοινωνικό επίπεδο, ως «γνώστες – αρωγοί» με τον πολιτισμό που χάρισαν στην ανθρωπότητα, διότι συντροφεύουν τους ανθρώπους στην συνειδητοποίηση της βίας που έχουν υποστεί, ώστε να μην αναγκαστούν να ταυτιστούν μαζί της.

Ν.Β.: Ακριβώς. Και μάλιστα ο Κάφκα, έχει ένα αφήγημα, που λέγεται «Η σωφρονιστική αποικία», όπου εγγράφονται στο θύμα οι εντολές του θύτη, του σφαγέα αποικιοκράτη, σε μία διαβολική μηχανή η οποία γράφει τις εντολές πάνω στο δέρμα του. Δηλαδή, είναι μία εικόνα φρικιαστική, του πόσο, αντίθετα με τους ανθρώπους που αντιδρούν, μπορεί να προχωρήσει αυτό το σύνδρομο της υποταγής στον επιτιθέμενο… Διότι όταν ταυτίζεσαι μαζί του, ουσιαστικά υποτάσσεσαι απόλυτα…

Ο Κάφκα, με τη μεγάλη του διαύγεια, έβλεπε γύρω του ακριβώς τι γινότανε, σε μία μικρή χώρα όπως στην Τεχοσλοβακία τότε, κάτω από τους Αυστριακούς, και με μία γραφειοκρατία σαν τη δική μας, περίπου, τόσο βαριά και περίπλοκη, και επίσης η επιβολή της γερμανικής γλώσσας, που ήταν η γλώσσα του κατακτητή…

Κρ.Π.: Ακόμη, όταν βιώνεται μια τραυματική εμπειρία (δηλ. οποιασδήποτε μορφής βίαιη κακοποίηση) ο οργανισμός βρίσκεται σε σοκ και τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου δεν συνεργάζονται επαρκώς(κάτι σαν λοβοτομή), με αποτέλεσμα να μπλοκάρεται η επικοινωνία τους και κατ’ επέκταση να κλειδώνεται αυτή η εμπειρία, όντως(όπως είπε ο Κάφκα), στο νευρικό μας σύστημα.
Είναι ένας βιολογικός μηχανισμός επιβίωσης (τέσσερις μηχανισμοί άμυνας υπάρχουν για την αντιμετώπιση μιας τραυματικής εμπειρίας: φεύγω, επιτίθεμαι(αμυνόμενος), παγώνω, παραδίδομαι).
Έτσι ένα βίωμα τραυματικής εμπειρίας δεν αφομοιώνεται αν δεν συνεργαστούν τα δύο ημισφαίρια για να το επανεπεξεργαστούν. Επαναλαμβάνεται ες αεί, με τους παραπάνω τρόπους που είπαμε, είτε ως ταύτιση με τον επιτιθέμενο, είτε ως αυτοκαταστροφή(με ανάλογα συναισθήματα φόβου(«ότι φοβάμαι το προκαλώ»),  ενοχής, ή παραδοχής δικαίου στον επιτιθέμενο – με έναν τρόπο που περιγράφεται ως «ότι φοβάμαι το προκαλώ»., κλπ.
Μιλάτε λοιπόν σήμερα, για τη ρίζα  αυτού του κακού…
Και η ρίζα του κακού, προέρχεται από την παιδική ηλικία, που εν πολλοίς αφήνεται… ανεπεξέργαστη στην ενήλικη ζωή…

Ν.Β.: Αυτή η ρίζα του κακού σε μας, είναι και συλλογική και ατομική. Και ως έθνος έχουμε υποστεί φοβερές κακουχίες και κατακτήσεις και δουλείες, και διωγμούς, αλλά και ως άτομα έχουμε ανατραφεί με τον ίδιο τρόπο, από πολύ καταπιεστικούς γονείς.

Κρ.Π.: Ακόμα και σήμερα, έρευνες δείχνουν ότι ένα στα δύο παιδιά κακοποιείται σωματικά(και δεν αναφέρονται στην ψυχολογική κακοποίηση).

Ν.Β.: Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Φρόυντ, έχει τίτλο «Ένα παιδί δέρνεται», και βέβαια προκαλείται αυτό το σύνδρομο, ακριβώς. Αναπτύσσω την συγκεκριμένη έρευνά μου, και νομίζω ότι αυτή η έρευνα πρέπει να γενικευτεί στην Ελλάδα, για να καταλάβουν οι περισσότεροι Έλληνες που βρίσκονται, και πως αντιδρούν αυτή τη στιγμή απέναντι σε ένα κακό το οποίο μας συμβαίνει, και το οποίο απλώς επαναλαμβάνει, ένα άλλο κακό, με αυτόν τον τρόπο: Της ταύτισης.

Και αυτός ο τρόπος είναι αδιέξοδος, διότι δεν λύνεται τίποτα με μία φαντασιακή ταύτιση – υποταγή.

Κρ.Π.: Οι Ανατολίκές φιλοσοφίες, λένε, ότι το κακό το συρρικνώνεις, όταν το αγνοείς(και δεν εννοούν, όταν δεν το γνωρίζεις…)

Ν.Β.: Υπάρχει και αυτό. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς αυτά τα φαινόμενα, αλλά η αντιμετώπιση εξαρτάται από τη φύση του κάθε φαινομένου. Αν είναι ένα φαινόμενο το οποίο μπορείς να το αγνοήσεις, ναι. Αλλά αν είναι ένα φαινόμενο, το οποίο δεν μπορείς να το αγνοήσεις, γιατί προκαλεί π.χ. δολοφονίες, πρέπει να το καταλάβεις.

Κρ.Π.: Και δεν πρέπει να σιωπήσεις; Αυτοί οι διανοούμενοι, που αναφέρατε, όπως και πολλοί άλλοι(κυρίως αγωνιστές), λειτούργησαν και ως ενεργοί μάρτυρες της κακοποίησης και της βίας που υφίσταται μία κοινωνία, παίρνοντας θέση, και όχι αντίθετα, ως σιωπηλοί μάρτυρες. Διότι οι -οποιασδήποτε μορφής- θύτες, το μόνο που ζητούν από το θύμα τους(και τους μάρτυρες), είναι η σιωπή…

Ν.Β.: Μα, φυσικά.. Η σιωπή των αμνών…

Κρ.Π.: Ο ρόλος του μάρτυρα, άρα, είναι πολύ σημαντικός στην κοινωνία.
Και δυστυχώς, όπως έχει ερευνηθεί, ο μάρτυρας μιας κακοποίησης, πολύ πιο εύκολα ταυτίζεται με τον θύτη, παρά με το θύμα…
Κι αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα, διότι βλέπουμε μία μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, να παίρνει σήμερα εύκολα το μέρος των θυτών(που είναι κυρίως η Γερμανία και οι εντολοδόχοι τους, στην ελληνική κυβέρνηση) και όχι των θυμάτων (η λέξη θύτης και θύμα, όχι βέβαια με  την έννοια του winner και του loser – του νικητή και του ηττημένου αντίστοιχα), με αποκορύφωμα την Χ.Α., που ταυτίζεται μάλιστα μαζί τους με τον τρόπο που ήδη αναλύσατε.

Ν.Β.: Και μάλιστα ταυτίζονται και με την χειρότερη πλευρά τους… Και θέλω να πω και το εξής: Υπάρχει το φαινόμενο του γκέτο, όπου ένας κάτοικος του γκέτο βλέπει στον άλλον κάτοικο του γκέτο τον εαυτό του, και τον μισεί αντί να γίνει σύμμαχός του!

Κρ.Π.: Οπότε, που καταλήγουμε με όλο αυτό;

Ν.Β.: Με αυτό που είπα, ότι η μόνη ουσιαστική αντίσταση και άμυνά μας, είναι να σκεφτούμε με διαύγεια και να βρούμε τη βαθιά αιτία αυτών των φαινομένων που μας πλήττουν.

Κρ.Π.: Και να αντέξουμε να δούμε την κακοποίηση που υφιστάμεθα ως χώρα… και όχι να σιωπήσουμε(πόσο μάλλον να ταυτιστούμε με τους κακοποιητές). Γιατί τότε, μόνο, μπορεί να υπάρξει και αποτελεσματική αντίσταση σε πλειοψηφία…

Ν.Β.: Να καταλαβαίνουμε και τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν κάποιοι, ο οποίος δεν είναι καθόλου σωστός, όπως π.χ. ένας μάρτυρας κακοποίησης να παίρνει το μέρος του θύτη αντί του θύματος.

Κρ.Π.: Η κοινωνία, ο πλανήτης ολόκληρος, είναι διαπαιδαγωγημένος, να ταυτίζεται με τον επιτιθέμενο, και για να απολαμβάνει το φανταστικό αίσθημα της εξουσίας;

Ν.Β.: Αυτό το θέμα το είχε αναφέρει και ο Φουκώ. και σε συλλογικό επίπεδο, εμφανίζεται όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν. Δηλαδή σαν ηφαίστειο, το οποίο κοιμάται, αλλά από κάτω έχει φλόγες και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ενεργοποιηθεί, να εκραγεί, όταν η πίεση γίνει αφόρητη και βγαίνει στην επιφάνεια. Συλλογικά συμβαίνει, όταν βρίσκεται ένας λαός υπό μεγάλη πίεση. Είτε κάτω από έναν ξένο κατακτητή, είτε μία τεράστια καταστροφή της φύσης.

Κρ.Π.: Και η απάθεια όμως απέναντι σε αυτή την καταστροφή, όπως βλέπουμε σήμερα να βυθίζεται μία πολύ μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, είναι σοβαρή διαταραχή. Η οποία, δείχνει συνενοχή με τον επιτιθέμενο, αν όχι ταύτιση…
Ο Χρόνης Μίσσιος, αντίθετα, είχε πει «δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα, αλλά δεν θα επιτρέψω ούτε σε αυτό να με αλλάξει»…

Ν.Β.: Βέβαια. Η ταύτιση, είναι ο πιο πρωτόγονος και εύκολος τρόπος.

Κρ.Π.: Η Άλις Μίλερ έχει αναφέρει: «Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού […] Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα.

Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος. Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός.

Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι. Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του. Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.

Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί.

Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο».

Τέλος, και ο Σαμαράκης είχε πει, ότι η σημερινή Αντίσταση, είναι να προσπαθείς να είσαι ο εαυτός σου… Αντέχει σήμερα ο καθένας να δει ποιος είναι ο εαυτός του; Να δει τι έχει υποστεί(στο παρελθόν και στο παρόν); Να δει τι πρέπει να κάνει, τι θέση να πάρει απέναντι σε όλο αυτό; Και όχι να ταυτιστεί;

Ν.Β.: Πρώτα να δούμε εάν μπορεί να φτάσει κανείς στους σκεφτόμενους Έλληνες. Διότι πολλοί σκεφτόμενοι Έλληνες, σήμερα, παρασύρονται. Γι’ αυτό πρέπει η ανάλυση να διευκρινίζει όλα αυτά που περιγράψαμε, συνεχώς, ώστε να μην δημιουργούνται επικίνδυνες αυταπάτες όπως αυτή της Χ.Α και των ψηφοφόρων της… Διότι η άρνηση της πραγματικότητας είναι άκρως επικίνδυνη, εφόσον αναζητεί λύσεις εξωπραγματικές.-

Σχετικά Άρθρα

24/06/2013
12/07/2013
17/01/2011

Νάνος Βαλαωρίτης: Κυκλοφορεί ανάμεσά μας μία τίγρη…

07:31, 12 Ιουλ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/133395

Αυτή τη στιγμή, κυκλοφορεί ανάμεσά μας μία τίγρη που λέγεται άγνοια. Κι αυτή η άγνοια θα μας φάει. Τα άρθρα των ελληνικών εφημερίδων αρχίζουν να μοιάζουν ολοένα πιο ανεδαφικά και παιδικά. Σαν να αναφέρονται μόνο στα αυτονόητα, και δεν μπορούν να προχωρήσουν τη σκέψη παραπέρα. Καταδεικνύουν έναν λαό που βρίσκεται μάλλον στην εφηβεία, και ακόμα δεν έχει καταφέρει να ενηλικιωθεί…» Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, υποστηρίζοντας ότι σήμερα χρειάζεται κυρίως να… σκεφτόμαστε για «να μην βρεθούμε ξαφνικά προ απροόπτων».

«… Υπάρχει διάχυτη, επίσης, μια κουλτούρα αναίδειας καλυμμένη με φτηνή ειρωνεία. Κι αυτή την αναίδεια, την αγαπούν οι έφηβοι και τη βρίσκουν στη Χρυσή Αυγή. Η επιτυχία της Χρυσής Αυγής, οφείλεται εν μέρει σ’ αυτό. Αλλά δεν ξέρουν πολλοί, ότι αυτού του είδους η αναίδεια κρύβει απωθημένα, που δεν τολμήσαμε να τα αντιμετωπίσουμε…

Μοιάζει να έγινε μια πλύση εγκεφάλου, που έχει καταντήσει να παράγει άρθρα, από όπου δεν βγαίνει νόημα. Για να μπορέσουμε όμως, να βρούμε κάποτε μια άκρη, θα πρέπει τουλάχιστον να υπάρξει ξεκάθαρη σκέψη.

Πρέπει να σκεφτούμε. Να μην αφήσουμε τους άλλους να σκέφτονται για μας. 

Η ανασφάλεια των Γερμανών είναι τόσο μεγάλη και παράλογη, που ήταν πολύ εύκολο ο Χίτλερ να τους πείσει ότι κινδυνεύουν από τους Πολωνούς, τους Εβραίους και τους διάφορους άλλους λαούς της Ευρώπης, και ότι πρέπει να πολεμήσουν για να διατηρήσουν την υπόστασή τους.

Αυτό το παράλογο στοιχείο το οποίο «έπιασε» τόσο εύκολα στη Γερμανία, οφείλεται στην ψυχολογία τους γενικά, ως χώρα η οποία συνενώθηκε αργά και δεν μπόρεσε να γίνει ισχυρή πλανητική αποικιοκρατία. Είναι μία χώρα η οποία έχει συνεχώς το φόβο αυτό, ότι θα αφανιστεί, ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει, ότι χρειάζεται χώρο, και επέκταση στην Ανατολή… 

Σήμερα, αυτός ο φόβος έχει επαναληφθεί με τον εξής τρόπο:

Την εμφάνιση του ευρώ, το οποίο πολύ εύκολα μπορούμε να πούμε ότι αντιπροσωπεύει ένα μάρκο γενικευμένο και ενδυναμωμένο που ισχύει για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, το οποίο ωφελεί μόνο τους Γερμανούς που το κρατάνε ψηλά πιστεύοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τον άλλο φόβο που έχουνε, τον φόβο της Βαϊμάρης και του πληθωρισμού, που είναι άλλη μια δεισιδαιμονία των Γερμανών.

Βλέπουμε λοιπόν ότι στην ψυχολογία τους υπάρχουν καθαρά ψυχωτικά φαινόμενα, τα οποία εάν δεν τα αντιμετωπίσει η Ευρώπη εγκαίρως, πρώτα πρώτα θα καταστρέψουν τις ευρωπαϊκές χώρες και κατόπιν την ίδια τη Γερμανία, διότι είναι και καταστροφική αυτή η ψυχολογία η γερμανική, όπως είδαμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το γεγονός, ότι θεωρούν πως απειλούνται από τα πιο απίθανα στοιχεία, όπως π.χ. οι Εβραίοι, που πρέπει να τους… σφάξουν διότι απειλείται η χώρα τους, το αναφέρει και ο Πήτερ Φρίτζ στο βιβλίο του «Ζωή και θάνατος στο Γ’ Ράιχ», και φέρνει φοβερά παραδείγματα, όπως το τι λέγανε οι στρατιώτες όταν έσφαζαν τους Εβραίους στη Ρωσία, π.χ. πως «σώζουν την πατρίδα τους»!

Πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο, αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτά που έχω πει από καιρό, και αυτές τις παρομοιώσεις που κάνω με τη μυθολογία τους, η οποία επίσης δείχνει την ψυχολογία τους. Διότι αυτές οι ευρωπαϊκές μυθολογίες δεν είναι τυχαίες. Έχουν σχηματίσει τον χαρακτήρα των ευρωπαϊκών λαών.

Το άλλο, είναι ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Herald Tribune, το οποίο αναφέρει ότι αυτή τη στιγμή στην Κύπρο, εμφανίζεται ένα ευρώ δύο ταχυτήτων, και εξηγεί, ότι οι Κύπριοι δεν μπορούν να κάνουν δουλειές έξω με τα δικά τους ευρώ, διότι έχουν πάρα πολλά εμπόδια, κρατικά, και άλλα, τα οποία έχουν στηθεί για να μην φύγουν τα Κεφάλαια από την Κύπρο. Λοιπόν, οι Κύπριοι με τα δικά τους τα ευρώ, είναι αδύνατον να κάνουν δουλειές στο εξωτερικό.

Αυτό, έχει λασκάρει λιγάκι τώρα τελευταία, αλλά ουσιαστικά, όπως λέει ένας Κύπριος οικονομολόγος, αλλά και ένας Γερμανός τραπεζίτης, η Κύπρος έχει βγει από το ευρώ, από την πίσω πόρτα, πολύ ήσυχα και κρυφά.

Δηλαδή, έχει γίνει αυτό που ονομάζουν χρεωκοπία. Γιατί αυτά τα μέτρα, θυμίζουν ακριβώς αυτά τα μέτρα που κάνανε οι χρεωκοπημένοι Αργεντινοί, για να αποφύγουν την έξοδο των Κεφαλαίων από τη χώρα τους, όταν αποσύρθηκαν τότε από το δολάριο.

Εδώ βλέπουμε ότι τελικά, το ευρώ -στο πιο αδύνατο σημείο του- αρχίζει και διαλύεται ως νόμισμα πανευρωπαϊκό και ισότιμο. Άρα θα υπάρχει στο άμεσο μέλλον, ένα ευρώ ελληνικό, ένα ευρώ ισπανικό, ένα ευρώ πορτογαλικό, και πάει λέγοντας, γιατί αυτές οι χώρες δεν θα μπορούν με τα δικά τους ευρώ να κάνουν δουλειές με την Αμερική, τη Ρωσία, ή την Κίνα, επί ίσοις όροις, όπως κάνανε οι Γερμανοί.

Δηλαδή, το όπλο στο οποίο στηρίζονται οι Γερμανοί, που είναι το ευρώ, είναι κάτι φανταστικό! Δεν υπάρχει στην ουσία. Είναι μία κατασκευή, η οποία μπορεί πολύ εύκολα να κατεδαφιστεί μια μέρα, διότι μία άλλη χώρα, όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία, μπορεί πραγματικά να χρεωκοπήσουν αν δεν μπορέσουν να προχωρήσουν με τα μέτρα λιτότητας. Οπότε, πάει το ευρώ!

Με λίγα λόγια, πάλι βλέπουμε μια αρρώστια αυτού του λαού, ο οποίος λόγω της ανασφάλειάς του λαβαίνει μέτρα τα οποία είναι δρακόντεια, αλλά τελείως άχρηστα για να σωθεί!

Η Γερμανία, δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει αμοιβαιότητα σε όλα. Ότι η κυριαρχία δεν ωφελεί. Αντιθέτως υποσκάπτει και την υπόσταση του έθνους της. Χωρίς αμοιβαιότητα δεν θα έχουμε καμία Ευρώπη!

Μέσα σ’ αυτό το βιβλίο του Φριτζ, υπάρχει και ένα μικρό ποίημα που το έγραψε ένας Γερμανός στρατιώτης, το οποίο θέλω να το αναφέρω, διότι λέγεται Καρναβάλι, και ταυτίζεται με το καινούργιο μου βιβλίο ποιημάτων, με τίτλο «Το πικρό καρναβάλι».

Αυτό το μικρό ποιηματάκι του, βρέθηκε μέσα στο ημερολόγιό του, και έλεγε τα εξής:

«Δολοφονήσαμε τους Εβραίους,
Προελάσαμε βαθιά μεσ’ τη Ρωσία.
Μια βρυχώμενη ορδή.
Τυραννήσαμε τον κόσμο,
τον πνίξαμε στο αίμα.
Οδηγημένοι από έναν κλόουν,
άγριοι αιμοχαρείς.
Όλοι ξέρουν τι φέρνουμε.»

Γουίλι Ριζ, 1943

Δηλαδή, αυτοί οι άνθρωποι, έχουν τελικά μία παθητική πλευρά, να δέχονται αυτή την επιθετική αγριότητα χωρίς να αντιδρούν.

Από τη μια έχουν ένα φανταστικό αίσθημα μειονεξίας, το οποίο γυρίζει σε αίσθημα πλεονεξίας με έναν τρόπο βίαιο. Και εκεί χτίζεται κι ο μύθος της υπερδύναμης, του υπερανθρώπου, της άριας φυλής, και όλα αυτά…  

Κι έτσι εξηγούνται πάρα πολλά πράγματα, τα οποία δεν είναι ρατσιστικά, ως ιδεολογία, είναι ψυχολογικά, ως άμυνα. Και η καλύτερη άμυνα, όπως λέγεται, είναι η επίθεση… Ένα αίσθημα μόνιμης κατωτερότητας, που αντιμετωπίζεται με βία και κυριαρχία, απαιτώντας την ανωτερότητα. 

Πιστεύω, ότι εάν ο Φρόυντ δεν μιλούσε γερμανικά, και δεν ζούσε σε μια γερμανική χώρα, δεν θα είχε καταλάβει αυτούς τους ψυχολογικούς μηχανισμούς άμυνας, όσο καλά τους είχε καταλάβει. Τους εμπέδωσε, από τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί τον πληροφόρησαν τόσο καλά για όλες αυτές τις ασυνείδητες ψυχολογικές καταστάσεις.

Διότι, δεν θα τις έβρισκε σε άλλους λαούς, τόσο εύκολα. Στους πιο ικανοποιημένους λαούς, που δεν έχουν τον ίδιο παθολογικό τρόμο κατωτερότητας.

Γιατί είναι μία ψυχοπαθολογία. Αλλά αυτή η ψυχοπαθολογία τεκμηριώνεται σήμερα από ένα βιβλίο ενός Γερμανού, ο οποίος βέβαια έχει απομακρυνθεί από τη Γερμανία γιατί διδάσκει στην Αμερική, αλλά οι διαγνώσεις του επαληθεύουν και τις δικές μου διαγνώσεις.

Κι εγώ στη Γερμανία ανατράφηκα. Τον πληθωρισμό τον γνώρισα από την οικογένειά μου, που αγόραζε αυγά για δισεκατομμύρια μάρκα… Κι όχι μόνο από την Ελλάδα της Κατοχής.

Αλλά, εμείς οι Έλληνες, φοβόμαστε τον πληθωρισμό; Προσωπικά δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν Έλληνα που να τον φοβάται. Αντιθέτως, τα πληθωριστικά νομίσματα, έχουν γίνει συλλεκτικά και πουλιούνται.

Θέλω να πω, ότι εμείς δεν έχουμε την ίδια ψύχωση. Δεν έχουμε αυτή την τρομακτική ανασφάλεια, που παραμορφώνει την πραγματικότητα, με φανταστικούς εχθρούς, κλπ. Όχι ότι αυτό σημαίνει ότι είμαστε ανώτεροι, απλώς είμαστε διαφορετικοί.

Κρ.Π.: Αυτή η ψυχολογία τους, όμως, τους έχει φέρει σε ανάγκη να κυριαρχούν, γιατί όπως λέγεται κι από τους περισσότερους, η Γερμανία κάνει κουμάντο στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. 

Ν.Β.: Μα, βέβαια, αυτό λέω και εγώ. Τελικά, αυτό είναι το sturm und drang που λένε και οι ρομαντικοί. Μέσα στη μπόρα, και στην καταιγίδα, προχωράνε… Είναι ο μηχανισμός αντιμετώπισης αυτής της τρομακτικής τους ανασφάλειας. Και με κάποιον τρόπο αυτό το φαινόμενο δημιούργησε και τον ίδιο τον Ρομαντισμό.

Γιατί τότε, δεν είχαν γίνει έθνος ακόμα, ήταν μικρά Πριγκιπάτα. Και οι Ρομαντικοί, βγήκαν από αυτά τα Πριγκιπάτα, και με μεγάλη κατανόηση ανέλυσαν το υποσυνείδητο. Ήταν οι πρώτοι που έβγαλαν στη φόρα, την ύπαρξη του υποσυνειδήτου. 

Αυτό, δεν είναι τυχαίο. Οι Γερμανοί, ήδη από τότε, ήταν -ας πούμε- θύματα ενός φαντασιακού φόβου για όλα τα θέματα. Και αυτό δημιουργικά, γέννησε έναν Ρομαντισμό.

Τώρα, βέβαια δεν μπορώ να αναλύσω όλα τα θέματα του Ρομαντισμού, γιατί είναι πολλά και περίπλοκα, αλλά σε μεγάλες διαστάσεις, το φαινόμενο του Ρομαντισμού, είναι μία έκρηξη του εσώτερου εαυτού απέναντι στο περιβάλλον.

Και όταν το περιβάλλον αυτό, είναι είτε αδύναμο –όπως ήταν τότε η χωρισμένη Γερμανία, οπότε το εθνικιστικό περιβάλλον υπέφερε, είτε είναι όπως στη Γαλλία όπου υπήρχε το αντίθετο, δηλαδή αυταρχισμός και καταπίεση, ο Ρομαντισμός εμφανίστηκε πολύ εκρηκτικά επαναστατικός.

Και στις δύο περιπτώσεις, η σχέση με το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον είναι πολύ σημαντική. Μπορεί να πει κανείς, ότι ιστορικά ο Ρομαντισμός εξελίχθηκε διαφορετικά στους δύο λαούς, και ήταν μια αντίδραση απέναντι σε αυτό το περιβάλλον.

Αυτή η αντίδραση, η οποία φτάνει μέχρι το παραλήρημα του Χίτλερ, όπως ένα ανάλογο παραλήρημα βέβαια έχουν οι Ρώσοι που φοβούνται την Ευρώπη, και δικαίως γιατί έχουν γίνει επιδρομές από ευρωπαϊκά κράτη, και έχουν αυτόν τον αντιδυτικό φόβο, οπότε έγινε αυτή η εθνική Ρωσία, η οποία είναι μια ολόκληρη ιδεολογία, που την βρίσκουμε από τον Ντοστογιέφσκι μέχρι σήμερα.

Αυτά είναι φαινόμενα, τα οποία υπάρχουν σε όλους τους λαούς. Και σε μας, επίσης, το ίδιο, λόγω μακράς αποικιοκρατίας. Η αποικιοκρατία έχει συντρίψει την αίσθηση ασφάλειας και ταυτότητάς μας. Οπότε, χρειαζόμαστε πάντοτε να έχουμε ένα αντίβαρο σ’ αυτό το αίσθημα.

Κι αυτό το αίσθημα, επειδή το αρνιόμαστε πεισματικά, και ιδίως οι ακαδημαϊκοί, είναι ένα αίσθημα το οποίον μας οδηγεί σε πάρα πολύ μεγάλα λάθη, στην πολιτική, στην οικονομία, στον πολιτισμό. Μας οδηγεί σε έναν φόβο ότι μπορεί να φανούμε γελοίοι, ή όχι σοβαροί, ή όχι αντάξιοι των άλλων Ευρωπαίων. Κι αυτό δημιουργεί ένα είδος συμπλέγματος, που κάνει τον Έλληνα να αποτραβιέται στον εαυτό του. 

Κρ.Π.: Και όλη αυτή η ανάλυση της ψυχολογίας των λαών, που μπορεί να βοηθήσει στην προκειμένη περίπτωση; 

Ν.Β.: Στο να καταλάβουμε, ότι δεν είναι δυνατόν να εξηγήσουμε επιφανειακά, απλοϊκά και απλουστευτικά, τίποτα!

Ούτε την ανάδυση της Χρυσής Αυγής, ούτε το γεγονός ότι είμαστε χωρισμένοι σε δύο «χωριά» αυτή τη στιγμή: Οι μεν υπέρ του μνημονίου, και οι άλλοι εναντίον.

Έναν χωρισμό, τον οποίον έχουν σχηματίσει στην Ευρώπη, οι Γερμανοί. Δηλαδή, μας έχουν χωρίσει ουσιαστικά, σε δύο κόμματα! Κι αυτό αντικατοπτρίζει, τον ίδιο τον φόβο των Γερμανών. Απ’ τη στιγμή που μπορούν να μας έχουν χωρισμένους, μας έχουν και αδύναμους να αντιδράσουμε στις πολιτικές που επιβάλουν. 

Χωρίς, λοιπόν, μία ανάλυση σωστή, της ψυχολογίας των Γερμανών, δεν μπορούμε και εμείς να κάνουμε μία πολιτική που να μπορεί να τους αντιμετωπίσει. 

Κρ.Π.: Η οποία, ποιά θα έπρεπε να είναι, πιστεύετε; 

Ν.Β.: Όλοι αυτοί οι  Έλληνες που επωφελούνται από διάφορες εμπορικές συναλλαγές με τους Γερμανούς, θα έπρεπε να ξεχάσουν για μια στιγμή τα συμφέροντα τους, και να δουν πως εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι.  Για να προστατευτούμε από αυτούς, μόνο με αυτόν τον τρόπο θα το καταφέρουμε.

Και επίσης, να δούμε, πως καταφέρνουν να βάζουν στο άρμα τους και τους Αμερικάνους. Οι οποίοι σήμερα, με τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, φαίνεται πως έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα υπερπληροφόρησης για τα πάντα, ώστε μπορούν να ακούν τι λέει κι ο τελευταίος Εσκιμώος… στη γυναίκα του από τηλεφώνου, ή ο Λατινοαμερικάνος στη γη του πυρός, ή ο Αφρικανός. Με αυτή τη μανία της υπερπληροφόρησης που προέρχεται από το φόβο της 11ης Σεπτεμβρίου.

Παρόλο του ότι η Αμερική είναι μια τεράστια δύναμη, κι αυτοί έχουν μπολιαστεί από αυτόν τον φόβο, που τους κάνει να θεωρούν, ότι κάτι π.χ. που συμβαίνει στο Αφγανιστάν φέρνει σε κίνδυνο την χώρα τους. Αυτά όλα, είναι παρόμοια συμπτώματα. Οπότε, η περίπτωση του Σνόουντεν, είναι και πολύ ύποπτη. Γιατί είναι σαν να ρίξανε έναν προβοκάτορα, για να δούνε ποιες χώρες είναι υπέρ των Αμερικανών και ποιες δεν είναι!

Ένας γερουσιαστής, ο Ραντ Πωλ, ο οποίος υποστηρίζει τον Σνόουντεν, είπε το εξής καταπληκτικό: «Εάν ο Σνόουντεν, ζητήσει άσυλο σε χώρα εχθρική προς την Αμερική, θα είναι προδότης, κι αν ζητήσει σε χώρα φιλική προς την Αμερική θα είναι ήρωας». 

Αλλά, αυτός ο Ραντ Πώλ είναι ένας πολύ ασυνήθιστος αμερικάνος, είναι ένα είδος αναρχικού της Δεξιάς. Κι αυτό που λέει, είναι αποκαλυπτικό. Δηλαδή, ότι με αυτή την περίσταση, θα ζυγίσουν οι Αμερικάνοι τις χώρες –ήδη έχουν ζυγίσει, ήδη έχουν ενδυναμώσει τα μέτρα καταστολής και παρακολούθησης. Και είμαι βέβαιος, ότι τα παλιά μέτρα του NSA, έχουν καταργηθεί με καινούργιες τεχνολογίες. 

Οπότε, αυτά που έχει ο Σνόουντεν στην κατοχή του, είναι πια παλιά, δεν ισχύουν πλέον. Δηλαδή, πολύ κακό για το τίποτα. Αλλά, όχι για το τίποτα, γιατί υπάρχει η χρησιμότητα αυτής της δοκιμής. 

Το σύστημα της υπερπληροφόρησης που υπάρχει, το πλανητικό πλέον, το έχω περιγράψει σε ένα αφήγημά μου, που λέγεται «Η δολοφονία», το οποίο το έγραψα το 1965, πριν χρησιμοποιήσουμε τα προσωπικά κομπιούτερ. Εκεί περιγράφω ακριβώς αυτά, με τον τελευταίο πρόεδρο – άνθρωπο, απέναντι στις μηχανές.

Οι οποίες ηλεκτρονικές μηχανές, τελικά, καταφέρνουν να εξουδετερώσουν το ανθρώπινο στοιχείο. Διότι εμείς πολεμάμε ένα σύστημα τώρα. Δεν πολεμάμε, πια, ανθρώπους. Αυτό το βιβλίο, ίσως θα έπρεπε να ξανακυκλοφορήσει πάλι, γιατί ταιριάζει απόλυτα σ’ αυτή την ιστορία του Σνόουντεν.

Κρ.Π.: Υπάρχει υπερπληροφόρηση, αλλά δημιουργεί και το κενό πληροφορίας, το φαινόμενο «Ιμαλάια» όπως λέγεται, που περιγράφει στην ανάλυσή του για την παγκόσμια κρίση ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου, λέγοντας επίσης, ότι η πληροφορία για την κρίση, ήταν γνωστή πολύ νωρίς, αλλά ουδείς δεν την αξιοποίησε σωστά, και την οποία συστηματικά μάλιστα αποκρύπτουν, προσπαθώντας να λύσουν το πρόβλημα, με μέσα τα οποία τελικά το οξύνουν… 

Ν.Β.: Όλα ήταν γνωστά από οικονομικής πλευράς. Όμως, εκείνο το οποίο ξεχνάμε, είναι ότι η σύγκρουση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, και σήμερα υπάρχουν άρθρα γι αυτό στη Herald Tribune, ότι η Ρωσία και η Κίνα, συμμαχούν εναντίον της Αμερικής, ότι υπάρχει αυτό που έχει πρωτοαναφέρει ο Όργουελ, ο αιώνιος πόλεμος, ο οποίος συμφέρει τα καταπιεστικά καθεστώτα, οικονομικά και πολιτικά, ώστε να διαιωνίζει το καθεστώς καταπίεσης και παρακολούθησης.

Οι αιώνιοι πόλεμοι, ποτέ δεν συμβαίνουν στη Μητρόπολη. Συμβαίνουν πάντοτε, αλλού. Σε μια μικρή χώρα, όπως η Συρία, ή το Αφγανιστάν, ή το Ιράκ.

Δηλαδή, αυτοί οι πόλεμοι, δείχνουν ότι υπάρχει ένας διηνεκής πόλεμος, ο οποίος ποτέ δεν διεξάγεται ολοκληρωτικά, διότι ξέρουν πολύ καλά οι εμπόλεμοι ότι θα είναι αμοιβαία καταστροφή και χρησιμοποιείται ουσιαστικά για να εξουδετερώσει τις οικονομικές κρίσεις και τα ερωτήματα τα οποία βάζουν οι πολίτες στα καθεστώτα: Γιατί κύριοι, αυτή τη στιγμή έχουμε κρίση;

Αυτοί οι πόλεμοι μας κάνουν να ξεχνάμε! Άμα βλέπουμε τις ειδήσεις από τον πόλεμο στη Συρία, ή τις επαναστάσεις στην Αίγυπτο, ή στη Λιβύη, ή αλλού, αυτά λειτουργούν ως παρελκύσεις.

Συγχρόνως όμως, δείχνουν ότι υπάρχει ο ενδόμυχος αυτός πόλεμος, των τριών μεγάλων δυνάμεων. 

Κρ.Π.: Ο Σωτήρης Δημητρίου, πάντως στην ίδια ανάλυση, λέει ότι το σύστημα έχει ξεπεράσει τα όρια του, ότι αυτή η κρίση είναι δομική, και θα προκαλέσει την αλλαγή του πολιτισμού, ή την καταστροφή. 

Ν.Β.: Μα, είναι σίγουρο αυτό. Και εγώ κατηγορώ ακριβώς αυτούς που μας αφανίζουν, για να επικρατήσουν! Και δεν είναι τυχαίο, ότι οι Γερμανοί είναι επικεφαλείς αυτών! 

Είναι μία κατάσταση σιγανής καταστροφής. Η οποία είναι και συστηματική. Διότι έχει επισκέψεις της Τρόικας, έχει συμφωνίες, έχει διαφωνίες, έχει περιόδους, δόσεις, ανακοινώσεις, είναι γραφειοκρατική, δηλαδή, δεν είναι απλή κρίση, όπως είναι στον πόλεμο, όπου πολεμάνε στα μέτωπα. Συνεχώς, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με αυτούς οι οποίοι σε φθείρουν… 

Κρ.Π.: Το Σύνταγμα καταστρατηγείται καθημερινά, δημοκρατία δεν υπάρχει, και καθόμαστε και κάνουμε αναλύσεις επί αναλύσεων, χωρίς να γίνεται κάτι αποτελεσματικό. Χωρίς να αποφασίζουμε «τι πρέπει να κάνουμε» συνολικά.  

Ν.Β.: Αν ήμασταν πολυπληθείς λαός, π.χ. 80 εκατομμυρίων, και ήμασταν οργανωμένοι και ισχυροί, θα κάναμε αντιπολίτευση ουσιαστική. Ως μικρή χώρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ. Και να μην αφήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να μας πατήσουν, έτσι, ώστε να μην μπορούμε ούτε να σκεφτούμε πια. Γι’ αυτό με προβληματίζει αυτό που είπα πριν, ότι οι εφημερίδες οι δικές μας και τα άρθρα, αρχίζουν να μοιάζουν ολοένα πιο ανεδαφικά και παιδικά. 

Κρ.Π.: Και οι πρώην εργαζόμενοι στην Ερτ, με μία τόση μεγάλη δύναμη στα χέρια τους, δεν κατάφεραν τόσο καιρό να συνασπίσουν όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις του τόπου, ενάντια σε αυτό το φασιστικό καθεστώς που έριξε στο μαύρο σκοτάδι την δημόσια ενημέρωση, για να χαραχτεί ένα σχέδιο αντίστασης επιτέλους με κάποιο αποτέλεσμα. 

Ν.Β.: Μα, βέβαια. Εμείς δυστυχώς, είμαστε ένας λαός που πολύ εύκολα διαλύεται. Διότι πολύ εύκολα μπορεί να κατηγορήσει τον οποιονδήποτε, και να τα ρίξει στο γάιδαρο όλα. Έτσι είμαστε εμείς. Πολύ εύκολα διχασμένοι. Είναι αυτό που θα έλεγα μετααποικιακή κατάσταση. 

Δεν έχουμε δυνάμεις να αντέξουμε στις διενέξεις που μας σπείρουνε. Αυτό είναι χαρακτηριστικό όλων των μετααποικιακών χωρών. Και όλοι οι αποικιοκράτες, χρησιμοποιούσαν αυτή τη μέθοδο πάντα για να εξουδετερώσουν τους ντόπιους. Έτσι έχουμε εξουδετερωθεί και μεις, εν τινί μέτρω, όχι τελείως, διότι ακόμα λειτουργεί κάπως το μυαλό μας, και μπορούμε και βγάζουμε κάποιους σπουδαίους ανθρώπους. Αλλά, ως πότε;

Κρ.Π.: Μα ήδη δεν φαίνεται σαν η μισή Ελλάδα να σφαδάζει και η άλλη μισή είναι στον κόσμο της; Κατά τα άλλα, ούτε στη Μικρασιατική καταστροφή δεν είχαμε τόσα θύματα, και τόσους… μετανάστες στον ίδιο τους τον τόπο.  

Ν.Β.: Το ξέρω. Είναι μία καταστροφή…

Κρ.Π.: Μοιάζει σαν γενοκτονία, όπως είπε και ο Πουλικάκος

Ν.Β.: Γι’ αυτό είπα, να αναγνωριστεί πρώτα η γενοκτονία των Γερμανών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον ΟΗΕ. Αλλά, ποιος θα πάρει αυτή την πρωτοβουλία; Η κυβέρνηση; Ποτέ δεν θα το κάνει. Γιατί είναι συνδεδεμένη με τους Γερμανούς, χέρι χέρι, συνέχεια. 

Όσο είμαστε δεμένοι χεροπόδαρα με τους Γερμανούς, δεν πρόκειται να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τίποτα! 

Αλλά τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρξει ξεκάθαρη σκέψη, όπως είπα. Κι αντί να διαφωνούμε συνεχώς, και ο ένας να λέει το κοντό του και ο άλλος το μακρύ του, να δούμε τα πράγματα συνολικά, και πιο οργανωμένα. 

Αυτές οι αναλύσεις που κάνω, δεν με έχουν κάνει δημοφιλή, ειδικά στους ακαδημαϊκούς κύκλους, που δεν θέλουν να τα ακούνε όλα αυτά. Ο κόσμος όμως ακούει. Κι αυτό σημαίνει ότι κάποια ανάγκη υπάρχει εδώ. Υπάρχει η ανάγκη σκέψης, η οποία είναι διαυγής, που δεν είναι θολωμένη.  Και πρέπει να προβάλουμε αυτή τη σκέψη. Όχι να την κρατάμε για τον εαυτό μας. 

Έχουμε και μεις πολλά… Έχουμε δονκιχωτισμό, έχουμε απ’ όλα. Έχουμε απελπισία, έχουμε και πραγματωσύνη(που όμως συχνά αδιαφορούμε για όσα δεν μπορούμε να κάνουμε). Υπάρχουν όλες οι στάσεις. Αλλά, δεν λέω για αυτό. Σε όλους τους λαούς υπάρχουν αυτά.

Εκείνο που θεωρώ σημαντικό, είναι να εντοπίσουμε αυτούς οι οποίοι πάνε να μας… φάνε από το Βορά. Να καταλάβουμε, ότι είναι εχθροί μας. Ότι δεν είναι φίλοι μας.

Ουσιαστικά καμία χώρα δεν είναι φίλη μας, όλοι μας χειρίζονται, αλλά ως έναν βαθμό, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Ε, αυτή τη στιγμή μας μεταχειρίζονται οι Γερμανοί, σαν να μας εκδικούνται! Και μεταχειρίζονται όλη την Ευρώπη, όχι μόνο εμάς. Κι αυτό είναι φανερό.

Πρέπει να είμαστε καλά πληροφορημένοι, να παρακολουθούμε τα γεγονότα, και να μην βρεθούμε ξαφνικά προ απροόπτων, και να λέμε, α, δεν είμαστε προετοιμασμένοι, όπως αυτό που μας συνέβη με τη χούντα, ή με άλλες περιστάσεις.

Η συνείδηση παίζει μεγάλο ρόλο. Η δράση, έρχεται μετά. Η Γαλλική Επανάσταση, ξεκίνησε με έναν αιώνα Διαφωτισμού. Δεν ξεκίνησε αμέσως από τη μια μέρα στην άλλη.

Κρ.Π.: Άρα, λέτε, ότι όλα δείχνουν, πως ακόμα βρισκόμαστε στην άγνοια και δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει;  

Ν.Β.: Ναι. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει. Απλώς, αποσπασματικά. Και με ένα είδος σκοταδισμού, και πανικό, πράγματα που δεν ξεκαθαρίζουν τι σκέψη καθόλου. Ούτε τη θέση μας.

Πρέπει να υποστηρίξουμε την ύπαρξή μας. Τον πολιτισμό μας. Οι ανόητοι οι Γερμανοί, το κάνανε σφάζοντας Εβραίους. Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να κάνουμε αυτό το πράγμα. Δεν είμαστε τόσο τρελοί!

Αλλά να κάνουμε κάτι κοιτάζοντας τα συμφέροντά μας. Κοιτάζοντας τι είναι σημαντικό για τη χώρα μας. Κι όχι να κατατρωγόμαστε σε μικροπολιτικές, και στο τι έκανε ο ένας και τι έκανε ο άλλος, και όλα αυτά τα γνωστά.

Να έχουμε μία καλή δικαιοσύνη, μία καλή οργάνωση εσωτερική, και τέλος πάντων να αντιμετωπίζουμε ενιαία τούς έξω. Διότι όλοι αυτοί οι ισχυροί, δεν έχουν καλές διαθέσεις απέναντί μας. Και θα έλεγα ότι δεν έχουν καλές διαθέσεις απέναντι σε καμιά χώρα. Όλες τις εκμεταλλεύονται.

Ο Νεοκλής Σαρρής είπε για τη Γερμανία: “Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, υπήρξε δικό της έργο.  Με αποτέλεσμα την εγκατάσταση της Αμερικής στα Βαλκάνια. Η Γερμανία είναι υπόλογος έναντι της Ελλάδας. Δεν έφεραν (οι Έλληνες) τη Γερμανία ενώπιον των ευθυνών της για τις τεράστιες ζημίες που έκαναν τα ναζιστικά στρατεύματα, και για την επιστροφή του κατοχικού δανείου. Όταν δε τους στριμώξεις η απάντησή τους είναι παιδαριώδης και προπετής. Παραιτήθη ο Καραμανλής των αποζημιώσεων, λένε. Ως γνωστόν προφορική παραίτηση, δεν ισχύει. Ή λένε το άλλο: «Εμείς σας έχουμε αποζημιώσει τόσα χρόνια που ερχόμαστε στη χώρα σας και αφήνουμε το συνάλλαγμά μας στην Ελλάδα». Αυτά που λένε οι Γερμανοί είναι ηλίθια. Και κανείς δεν στρέφεται να τους πει: «Είστε ηλίθιοι». Αντί τούτου, δεχόμαστε ενορχηστρωμένο υβρεολόγιο από τη Γερμανία. Ο Τολστόι είχε πει: «Ξύσε το Ρώσο, θα βρεις το μουζίκο. Ξύσε το Γερμανό, θα βρεις το ναζί».”

Σχετικά Άρθρα

17/01/2011
02/07/2013
07/04/2011

Νάνος Βαλαωρίτης: Προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο

17:16, 24 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/132104

Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με λίγα λόγια ανανοηματοδοτείται σήμερα, η λέξη πόλεμος. Ich war= Είμαι ο πόλεμος, έγραψε και ο Τζέιμς Τζόις, προβλέποντας ίσως το παρόν και το μέλλον μας […] η Ευρώπη, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται σε προ-εμπόλεμη κατάσταση, με ανοιχτή πληγή τη Συρία […] Πέσανε οι μάσκες. Όλα τα καθεστώτα είναι απολυταρχικά. […] Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά και τα μεγάλα […]  Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! […] O ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, εκφράζοντας την άποψή του για το… που οδεύουμε.

Ν.Β.: Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με λίγα λόγια ανανοηματοδοτείται σήμερα, η λέξη πόλεμος.

Ich war= Είμαι ο πόλεμος, έγραψε και ο Τζέιμς Τζόις. Αυτή η φράση σημαίνει «υπήρξα» στα γερμανικά. Με την ερμηνεία όμως που έδωσε κατόπιν ο Ντεριντά, ο Τζόις έκανε λογοπαίγνιο σε δύο γλώσσες και έβγαλε ως σημασία το «Εγώ ο πόλεμος» ή «Είμαι ο πόλεμος».

Όλο το «Finnegans Wake» του Τζέιμς Τζόις, έχει ως φόντο την Ιλιάδα του Ομήρου, η οποία καθώς γνωρίζουμε, είναι το έπος του πολέμου.

Με αυτή τη μικρή φρασούλα ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει, το κλειδί του έργου του. Διότι, ο πόλεμος προέχει ως θέμα σε ολόκληρο το έργο. Πράγμα που ακόμα να το διαπιστώσουν οι φιλόλογοι…

Αυτός ο πόλεμος ξεκινάει από τον πόλεμο των λέξεων, περνάει από τους πολέμους της Ιρλανδίας, τις διάσημες μάχες όπως του Βατερλώ και της Κριμαίας και τις διαμάχες τις ενδοοικογενειακές των προσώπων που παρουσιάζει, και φτάνει με έναν τρόπο μέχρι σήμερα προβλέποντας ίσως το παρόν και το μέλλον μας.

Στην Ελλάδα, οδεύουμε προς μία απολυταρχία, ενός κόμματος το οποίο θα κυβερνάει με την ανοχή όλων των άλλων, και την αδυναμία τους να προβούν σε καμία διαφορετική ενέργεια, διότι αυτή τη στιγμή η Ευρώπη, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται σε προ-εμπόλεμη κατάσταση, με ανοιχτή πληγή τη Συρία.

Στον υπόλοιπο κόσμο ο πόλεμος σοβεί και οι επιθέσεις γίνονται προφορικά(πρόσφατα υπήρχε ένα μεγάλο άρθρο στο Herald Tribune εναντίον των Ρώσων).

Υπάρχει, επίσης, η πληροφορία ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας εκπέμπει αντιαμερικανική επίθεση, χειρότερη από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης.

Τα παραπάνω, τα προέβλεπε ο Jean Claude Junker, ο πρωθυπουργός του Λωξεμβούργου, και λέγαμε τότε, μα, τρελάθηκε; Είναι δυνατόν να βρισκόμαστε στο 2013, παραμονή του 2014, και να μοιάζει σα να είμαστε στο 1913, παραμονές του 1914;

Μας ξάφνιασε, τότε, αυτό που είπε. Κι όμως, βλέπω, τον τελευταίο καιρό, με τις διάφορες εξελίξεις, και με πιέσεις τις οποίες βέβαια υφιστάμεθα και μεις, αλλά και τις χειρονομίες πανικού, όπως π.χ. το κλείσιμο της Ερτ, πως αυτά όλα προέρχονται από την ίδια πηγή.

Απ’ την ένταση, η οποία αρχίζει και γίνεται αισθητή στο χώρο μας πλέον, και εμείς να παρακαλάμε το Θεό –αν υπάρχει-, ή τη μοίρα –αν υπάρχει κι αυτή- να μην καταντήσουμε σαν τη Συρία με δύο παρατάξεις, η μία υπέρ των Ανατολικών, και η άλλη υπέρ των Δυτικών. Δηλαδή, να αιματοκυλιστούμε για το τίποτα.

Κρ.Π.: Ένας καινούργιος ψυχρός πόλεμος δηλαδή, που όμως τώρα έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο; Δεν είναι θέμα κομμουνιστών και αντικομουνιστών…

Ν.Β.: Είναι θέμα ποιος θα κυριαρχήσει στον πλανήτη. Ένας καθαρά οικονομικοεξουαστικός πόλεμος.

Πέσανε οι μάσκες. Όλα τα καθεστώτα είναι απολυταρχικά. Δεν υπάρχει καθεστώς μη απολυταρχικό. Και αυτές οι ημιδημοκρατίες, οι Ρωσικές και οι άλλες, και αυτή η φιλελευθεροποίηση των Κινέζων, αναδεικνύουν παντού τον εθνικισμό.

Το ίδιο και τα μέτρα που λαμβάνονται, ολοένα και πιο αυστηρά, στις υποτίθεται δημοκρατικές παρατάξεις της Δύσης, ειδικά μετά από το χτύπημα του 2011, αφότου έγινε φρούριο η Αμερική. Η αναστάτωση στη Λατινική Αμερική… τη βλέπουμε στη Βραζιλία. Στην Τουρκία μεγάλη αναστάτωση επίσης. Αυτά, δεν είναι τυχαία, όλα συνδέονται.

Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ εδώ στην Ελλάδα, να μην την πάθουμε όπως την πάθαμε στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εννοώ, όταν διαλυθήκαμε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο σε δύο φράξιες: Οι Βασιλικοί και οι Βενιζελικοί, όπου υπερίσχυσαν ευτυχώς οι Βενιζελικοί για τουλάχιστον ένα διάστημα, αλλά μετά ήρθαν πάλι οι άλλοι, και έγινε η Μικρασιατική Καταστροφή. Αυτό ήταν το ένα.

Το άλλο ήταν η αντίσταση επί Μεταξά, η οποία ήταν μεν ηρωική από τον λαό, αλλά την πληρώσαμε διπλά, όχι μόνο με την Κατοχή, αλλά και με τον Εμφύλιο. Να μην ξαναγίνει αυτό! Προς Θεού!

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία έγινε το πρόχωμα του Ψυχρού Πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Αλλά σήμερα, γίνεται ένα πλησίασμα Γερμανίας – Αμερικής, με την επίσκεψη του Ομπάμα.

Όλα αυτά, είναι χαρακτηριστικά. Ετοιμάζει την άμυνα του ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Οι δε προτάσεις του, για μείωση των πυρηνικών εξοπλισμών, δεν έγιναν δεκτές από τους Ρώσους, μα ούτε από τους Γάλλους!

Οι Γάλλοι, είπαν ότι δεν πρόκειται να μειώσουμε τον πυρηνικό μας εξοπλισμό, διότι έχουμε ανοιχτά μέτωπα΄ υπάρχουν άλλες χώρες που έχουν πυρηνικά όπλα αυτή τη στιγμή, όπως το Πακιστάν, η Βόρειος Κορέα, και κινδυνεύουμε.

Λοιπόν, βλέπουμε ότι αυτές οι προσπάθειες ειρήνευσης, θυμίζουν το Μόναχο! Όχι ότι καλοπιάνουμε κανέναν δικτάτορα. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, πλέον. Είναι τεράστιες δυνάμεις οι οποίες αντιμετωπίζουν η μία την άλλη. Είναι η επιβίωση του πλανήτη, και ποιός θα τον εξουσιάσει στο μέλλον.

Δεν βρισκόμαστε πια στα μικροπράγματα… Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά και τα μεγάλα… Αυτό το αίσθημα έχω. Και μεις ατυχήσαμε πάλι, και βρεθήκαμε στη διασταύρωση. Τα πυρά που λάβαμε δεν εκτοξεύτηκαν εναντίον μας τυχαία! Είναι προοίμια μιας άλλης μεγαλύτερης σύγκρουσης…

Διότι, μη νομίζουμε ότι δεν θεωρούμαστε φιλορωσική χώρα. Σκεφτείτε την αντίδρασή μας στον βομβαρδισμό της Σερβίας, τότε, που ήταν ενιαία η ελληνική αντίδραση, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά. Ήμασταν ένα μέτωπο τότε. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό στην Ελλάδα. Κι αυτό, δημιούργησε αμέσως στη Δύση την καχυποψία για τον τόπο μας.

Πολύ πρόθυμα, οι Γερμανοί, ανέλαβαν την εκτέλεση! Αυτό πιστεύω.

Κρ.Π.: Την εκτέλεση… του σχεδίου;

Ν.Β.: Για να μας εξουδετερώσουν, τελείως! Να πέσει το ηθικό μας, να μην τολμήσουμε να πάμε από την άλλη πλευρά…

Άλλωστε αυτό φάνηκε με τις απόπειρες των διάφορων πρωθυπουργών μας, να κάνουν τσαμπουκά… Ο καθένας έκανε τον τσαμπουκά του. Ο Παπανδρέου έκανε τον τσαμπουκά του με το δημοψήφισμα, και ξαφνικά ο Σαμαράς, κάνει τον τσαμπουκά του με την Ερτ.

Φαίνεται πολύ καθαρά, ότι υπάρχει μέσα στην ελληνική κοινωνία μία περίεργη ψυχολογική κατάσταση, η οποία λέει, ότι δεν θέλω να υποταχθώ σ’ αυτή την ιστορία, αλλά δεν μπορώ και να αντιταχθώ! Αλλά κάθε τόσο, εκρήγνυται ένας πρωθυπουργός! Ο Καραμανλής, δεν έκανε τα ίδια;

Συνήθως όμως, δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε καμία ισχύ!

Η ισχύς μας, η μόνη, είναι ηθική και πολιτιστική! Τίποτε άλλο! Γι’ αυτό άλλωστε οι Γερμανοί μας χτύπησαν εκεί. Είναι πολύ φανερό ότι δεν έχουμε άλλη ισχύ. Τα άλλα περνάνε από πάνω μας. Τα τανκς, τα αεροπλάνα, οτιδήποτε. «Χαλί να γίνω, να περάσεις» είναι η εικόνα…

Όμως υπάρχει και το σύμβολο «Ελλάδα». Το οποίο παίζει και αυτό ρόλο. Το σύμβολο «Ελλάδα», τελικά, θα το διεκδικούν όλοι! Διότι, είναι η πηγή της σημερινής Δυτικής τουλάχιστον ανθρωπότητας. Είναι η αρχή της. Η αρχή της δεν είναι στους μεγάλους πολιτισμούς της Ανατολής, όπως της Αιγύπτου ή της Μεσοποταμίας. Αυτοί οι πολιτισμοί, εξαφανίστηκαν, διότι δεν παίξανε πια ρόλο στη σημερινή εποχή.

Γιατί εμείς δεν εξαφανιστήκαμε; Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ; Από το γεγονός ότι είμαστε η αρχή του Ευρωπαϊκού πολιτισμού! Γι’ αυτό! Πάντοτε είμαστε επίκαιροι! Με έναν τρόπο ή με άλλον τρόπο΄ με αθλιότητες καμιά φορά. Αλλά πάντα επίκαιροι. Είναι απίθανο, αλλά αληθινό.

Και τώρα, επίκαιροι πάλι. Άρχισαν τα άρθρα! Μόλις έφυγε ο Κουβέλης, έπεσε το ευρώ! Και τα άρθρα για αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης, λόγω της Ελλάδας…

Κρ.Π.: Για την αντίδραση των Ελλήνων που φώναζαν πάλι για τη δόση, τί έχετε να πείτε;

Ν.Β.: Νομίζω, ότι πρέπει να σκεφτόμαστε κυρίως το πως θα επιβιώσουμε στην επόμενη φάση, η οποία θα είναι και πολύ σκληρότερη!

Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! Γιατί προς τα εκεί οδεύουμε…

Γιατί, δεν βλέπω να υποχωρεί κανένας. Δεν βλέπω καμία συνθήκη γενικής ειρήνης, όπου καλούνται όλοι, παρόλα τα οικονομικά θέματα, να συνεδριάσουν για να συζητήσουν την γενική κατάσταση.

Κι εμείς αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέση! Και με κάποιον τρόπο, ηθικά, είμαστε στο κέντρο. Κάτι το οποίο είναι τρομακτικό! Είναι ένας εφιάλτης για έναν μικρό λαό, όπως εμείς. Ο οποίος, όμως, είχε την τύχη ή την ατυχία να επιβιώσει 4 χιλιάδες χρόνια! Διότι, σε κάποια στιγμή στην Ιστορία του, δημιούργησε τον Δυτικό πολιτισμό.

Και αυτά τα επεισόδια που γίνονται τώρα στην Ερτ δεν είναι τυχαία. Και στην Τουρκία, και εδώ, είναι ανάλογα με όλο αυτό το κλίμα. Είναι η ατμόσφαιρα, η οποία αρχίζει και πυκνώνει! Πυκνώνει σε απειλές και κινδύνους, τους οποίους δεν διαβλέπουν οι περισσότεροι, ακόμα…

Αλλά αυτός ο Junker, ο οποίος βρίσκεται στη μέση της Ευρώπης, βλέπει γύρω του! Είναι μέρος της οικονομικής ελίτ, σίγουρα, αλλά είναι και ένας πολύ διαυγής άνθρωπος, Ευρωπαίος, ο οποίος, θυμάται τι έχει συμβεί στην Ευρώπη! Δεν το έχει ξεχάσει!

Κρ.Π.: Και ο Τσόμσκι, είπε ότι οι εκλογές, είναι για τα μάτια του κόσμου… συγκεκριμένα ότι οι εκλογές στην Ευρώπη δεν παίζουν πια κανένα ρόλο.

Ν.Β.: Οι τοπικές εκλογές, αποσκοπούν στο να μας χωρίσουν σε δύο στρατόπεδα. Και θα πω και κάτι το οποίο μου έχει κάνει τεράστια εντύπωση:

Στην Αμερική, άμα αλλάζει η πολιτική στην Ουάσινγκτον, επειδή υπάρχει απόλυτη διαύγεια, κατεβαίνει το νέο «σύνθημα» απευθείας, και εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα. Σε μας, δεν μπορεί να κατέβει στον κόσμο τίποτα! Εμείς δεν έχουμε μόνο θολούρα, αλλά μπλόκα… από τους πάνω μέχρι τους κάτω και τανάπαλιν.

Λοιπόν, στο Σαν Φρανσίσκο, πέρυσι, υπήρχαν άνθρωποι που τους γνωρίζω, και ήταν φιλοσυριζαίοι, εναντίον της Χρυσής Αυγής, ήταν ανήσυχοι, κλπ. Φέτος, τους είδα δαγκωμένους. Άρχισαν να μας λένε, ότι η Χρυσή Αυγή, δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο νομίζουμε, ότι έχουν μπει μέσα πράκτορες της CIA, και ότι θα την ελέγχουν, και θα εξαφανιστεί όταν δεν χρειάζεται πια.

Τέτοια λόγια. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Και από ανθρώπους που ζουν σε μια προοδευτική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, όπου είναι το βιβλιοπωλείο City Lights, του γνωστού ριζοσπάστη ποιητή Ferlinghetti.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση, αυτή η αλλαγή πλεύσης! Και εν τω μεταξύ, τον Σύριζα, και τον Τσίπρα, μόνο που δεν τον θεωρούν πράκτορα των Ρώσων! Έμεινα! Αλλά, πρέπει να απορώ; Δεν έπρεπε να το περιμένω; Είναι από αυτά, που δεν τα περιμένεις. Να μου λένε ότι η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη, και ο Σύριζα είναι ο μέγας εχθρός! Αυτή λοιπόν είναι μία αλλαγή, που συνάδει με την αλλαγή της Αμερικάνικης πολιτικής! Το καταλαβαίνουν αυτό οι Έλληνες;

Κρ.Π.: Σύμφωνα με αυτόν τον κίνδυνο που είπατε, εμείς που είμαστε στο κέντρο, τί χρειάζεται να προσέξουμε;

Ν.Β.: Πρώτα πρώτα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο, να αμυνθούμε, όπως αμύνονται οι Γερμανοί, και να μην σφαζόμαστε μεταξύ μας. Να συσπειρωθούμε, και να αντιληφθούμε τον κίνδυνο. Κι όχι να λέμε, αυτά είναι σαχλαμάρες, ή αυτά είναι κινδυνολογίες!

Και δυστυχώς, οι κυβερνήτες στην Ελλάδα, μαζί με τους πολίτες, δεν μοιάζουν να αντιλαμβάνονται αυτή την κατάσταση.  Έχω δηλώσει, ότι δεν μπορώ να κάνω διάλογο εύκολα με πολιτικό. Διότι, αμέσως, μου υψώνει ανάστημα, ότι αυτός τα ξέρει όλα, ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα, κλπ. Αυτά που κάνουν και οι Ακαδημαϊκοί, συνήθως…

Κρ.Π.: Και οι τεχνοκράτες, επίσης;

Ν.Β.: Οι τεχνοκράτες από καιρό μας φέρονται σα να είμαστε ανήδεοι…

Κρ.Π.: Εννοώ κυρίως για την τεχνοκρατική νοοτροπία, που είναι ως φαίνεται η επικρατέστερη. Θυμάμαι μία πρόσφατη εκπομπή της κυρίας Στάη, όπου ήσασταν καλεσμένος σε ένα «παράθυρο». Έμοιασζ σαν να έκλεισαν το… παράθυρο στην Ιστορία. Σαν να απέκλεισαν την Ιστορία.

Ν.Β.: Τα επιχειρήματα όλων αυτών είναι Ακαδημαϊκά. Οι εξισώσεις, η συνταγματική τυπολογία, όλα αυτά τα θέματα, όταν τα συζητάς έξω από το πλαίσιο, μέσα στο οποίο βρισκόμαστε, είναι ένα παιχνίδι που το ξέρουμε πολύ καλά, το οποίο παίζει η Ακαδημία για να φανεί αντικειμενική. Ενώ, ξέρουμε ότι κανένας από αυτούς δεν είναι αντικειμενικός. Όλοι είναι ταγμένοι κάπου, ή βολεμένοι, κι αυτό από χρόνια.

Δεν θέλουν να φτάσουν σε κανένα συμπέρασμα. Αποφεύγουν, να φτάσουν σε συμπέρασμα και πάνω στα ίδια τους τα επιχειρήματα. Αποφεύγουν την πραγματικότητα!

Κρ.Π.: Και σε σχέση με αυτή την πραγματικότητα πού βρισκόμαστε τώρα; Πού καταλήγετε;

Ν.Β.: Οι πολιτικοί στην Ελλάδα, δεν μοιάζουν να καταλαβαίνουν παρά το τρεχάμενο επίπεδο της μικροπολιτικής και των ψήφων. Κι ο Σαμαράς παραδόθηκε στη Μέρκελ. Αυτή είναι η μικροπολιτική. Δεν συζητάω γι’ αυτό.

Όμως, τη συνείδηση του τι συμβαίνει στον κόσμο αυτή την στιγμή, δεν θα πρεπε να την έχει κυρίως ένας λαός σαν εμάς, όπως είναι και οι Εβραίοι, λόγω μακρόχρονης πείρας;

Οι Εβραίοι έχουν την πείρα της αρχαιότητας, και έχουν επιβιώσει. Λοιπόν, έχουν μεγάλη ικανότητα να βλέπουνε τι συμβαίνει. Η καλύτερη Ευρωπαϊκή συνείδηση προέρχεται από Εβραίους. Από τον Φρόυντ, από τον Αιστάιν, από τον Λέβι Στρος, και μερικούς άλλους. Μπορούμε να το αρνηθούμε αυτό;

Αυτή η ιστορία της Ευρωπαϊκής συνείδησης, είναι κάτι που μας αφορά. Δεν είναι κάτι ξένο προς εμάς. Είμαστε και μεις μέσα σ’ αυτή την συνομωσία του πνεύματος, το οποίο πνεύμα προχωράει, και προχωράει καμιά φορά στα τυφλά…

Κρ.Π.: Τί θέλετε να πείτε μ’ αυτό;

Ν.Β.: Θέλω να πω, ότι ο Φρόυντ για παράδειγμα, έφτασε να πει για τους κινδύνους του πολιτισμού, ότι ο πολιτισμός δημιουργεί απώθηση, και όσο περισσότερη απώθηση προκαλεί, τόσο θα γίνονται και περισσότερες εκρήξεις. Πόλεμοι, επαναστάσεις, κλπ. Ήταν τελείως απαισιόδοξος.

Η Ευρώπη, λοιπόν, μας έχει ακινητοποιήσει εντελώς. Ήταν μεγάλο λάθος το ΔΝΤ(άλλωστε το έχει παραδεχτεί και το ίδιο), και πρωτίστως η εισαγωγή στο ευρώ. Γιατί απ’ τη στιγμή που μπήκαμε στο ευρώ, μπήκαμε ουσιαστικά στην εξουσία της Γερμανίας.

Γι’ αυτό σήμερα, πρέπει να έχουμε διαύγεια σκέψης. Κι ας αφήσουμε πίσω τους Ακαδημαϊκούς οι οποίοι δεν φτάνουν ποτέ σε συμπεράσματα, ούτε προβλέπουν ποτέ τίποτα. Να προβλέψουμε, τουλάχιστον, να μην υποστούμε το χειρότερο, τα λάθη του παρελθόντος! Που είναι αυτός ο τρόπος να μας διχάζουνε για να κυριαρχούν!

Αυτό είναι το πρώτο. Υπάρχουν και άλλα πολλά. Αλλά αυτή τη στιγμή το θέτω ως μεγάλο θέμα.

Κρ.Π.: Και πώς να ομονοήσεις με εκείνους που υποστηρίζουν κάποιον, ο οποίος πηγαίνει σύμφωνα με ότι του υπαγορεύει η Γερμανία; Πώς γίνεται να συνεννοηθείς;

Ν.Β.: Μα, ναι. Αλλά κοιτάχτε να δείτε, άλλοτε, δεν λέγανε ότι ο Κωνσταντίνος είναι π.χ. πουλημένος. Λέγανε ότι έχει γερμανίδα γυναίκα και τον επηρεάζει… Δεν πληρωνόταν ο Βενιζέλος από τους Άγγλους και τους Γάλλους, αλλά τον επηρέαζε η αγγλογαλλική του σύζυγος. Τώρα, είναι όλοι πουλημένοι… Ε, είναι ένας άλλος τρόπος, να αντιμετωπίσει κανείς αυτή την απόπειρα να μας χωρίσουν.

Όμως, η σκέψη μου, μού λέει, ότι πρέπει να τα αντιληφθούμε, να κάνουμε ανάλυση στην κατάσταση, και να είμαστε ενήμεροι του τι συμβαίνει. Να μην κλείνουμε τα μάτια, ή να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, την ίδια στιγμή που πλησιάζουν τα… λιοντάρια. Γιατί αυτή τη στιγμή πλησιάζουν τα λιοντάρια. Να προσέξουμε, λοιπόν, να μη μας καταξεσκίσουνε!

Όλες οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν, πρέπει να γίνουν με διαύγεια και σκέψη. Με σκέψη, την οποία την περιφρονούν οι πολιτικοί μας, σήμερα.

Κρ.Π.: Λέμε να έχουμε διαύγεια και να τα βλέπουμε, αλλά τα λιοντάρια ήδη έχουν χιμήξει. Και η Ερτ, δεν είναι ένα από τα θύματα;

Ν.Β.: Η κατάσταση η σημερινή, θυμίζει όπως είπα, τον Όργουελ, και τον αίωνιο πόλεμο. Επίσης θυμίζει, τον δικό μας παραγνωρισμένο, Αλέξανδρο Σχινά, ο οποίος έγραψε ένα καταπληκτικό αφήγημα που λέγεται «Ο πόλεμος». Αυτά τα δύο έργα, είναι ακριβώς αυτά τα οποία έχουν προβλέψει την σημερινή κατάσταση. Όπου γίνεται, ο αιώνιος πόλεμος. Με το διφορούμενο της γλώσσας, με την καταπίεση, την καταδίωξη, την εξολόθρευση, τα πάντα!

Γι’ αυτό τα καινούργια μου ποιήματα, έχουν τίτλο Πικρό Καρναβάλι. Γιατί, πικρό Καρναβάλι, είναι αυτό που μας συμβαίνει σήμερα… Ένας αιώνιος πόλεμος. Δεν το είπε ο Ηράκλειτος πριν από πόσες χιλιάδες χρόνια; Ο πόλεμος, πατήρ, Θεών και θνητών… Το παραφράζω, βέβαια, αλλά αυτό εννοεί.-

Σχετικά Άρθρα

17/06/2013
11/05/2013
19/04/2013

Νάνος Βαλαωρίτης: Μετωπική σύγκρουση με το φασισμό!

07:17, 23 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129436

[…] πρέπει να πολεμήσουμε το φασισμό σε όλες του τις πλευρές και απ’ την αρχή και συνεχώς και με μετωπική σύγκρουση! Όχι με υπεκφυγές. Όχι να πηγαίνουν στας ελληνικάς καλένδας οι αντιρατσιστικοί νόμοι […] Μπορούμε να θέσουμε τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου και μάλιστα έμμεσα, με το νόμο εναντίον του ρατσισμού […] Εάν δεν το περάσουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, κακό του κεφαλιού τους και ολονών μας! […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή τον αντιρατσιστικό νόμο.

Στις 21 Μαΐου του έτους Κυρίου 2013, διάβασα στα Νέα το άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου με το οποίο διαφωνώ ριζικώς.

Πρόκειται για έναν παραλληλισμό της κατάστασης στην Ελλάδα της Χρυσής Αυγής, με την Τουρκία του Ερμπακάν και του Ερντογάν, το οποίο καταλήγει στο ότι:

Εάν ψηφιστεί ο αντιρατσιστικός νόμος «αντί να λύσει γρήγορα το πρόβλημα με νομικά εργαλεία, θα λειτουργήσει ως καταλύτης για εκτόξευση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής. Ακόμα χειρότερα: Θα βοηθήσει να εξελίξει πολιτικά το μήνυμά της, που τώρα είναι χοντροκομμένο».

Καμία σχέση όμως δεν υπάρχει ανάμεσα στην ισλαμοποιημένη ήδη Τουρκία με πλειοψηφίες στις εκλογές των ισλαμιστών,  και τη δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα Ελλάδα που αρχίζει να μάχεται εναντίον του νεοφασιστικού ναζισμού.

Το αναρχοφασιστικό στοιχείο εδώ, είναι έντονο και αποτελεί ίσως μια ιδιαιτερότητα ελληνική. Και μπορεί να υπάρχουν νεοναζιστικά μορφώματα σε άλλες χώρες όπως Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία,  κλπ., αλλά δεν έχει γίνει αναγνώρισή τους ως κομμάτων της βουλής.

Ως άνθρωπος της ηλικίας μου, αντιμετώπισα τρεις φορές το φασισμό στη χώρα μου.

Αντιστάθηκα και εξορίστηκα θεληματικά για να αγωνιστώ πιο αποτελεσματικά απ’ έξω, απ’ όπου και ερχόταν το κακό.

Την πρώτη φορά σε ηλικία μόλις 14 ετών αντέδρασα στην αναγκαστική επιστράτευση των μαθητών στα σχολεία, στην ΕΟΝ του Ιωάννη Μεταξά.

Συνδέθηκα με έναν κύκλο νέων από το Αμερικάνικο Κολέγιο και με την καθοδήγηση εκ του μακρόθεν από τον Νίκο Καρβούνη προοδευτικό αριστερό διανοούμενο, μελετούσαμε από το 1935 απαγορευμένα μαρξιστικά και άλλα σχετικά βιβλία, όπως το Επτά Κόκκινες Κυριακές, μυθιστόρημα του Ramon Sender για τις επαναστάσεις στην Ισπανία των αναρχικών.

Όταν ήρθε ο Αλβανικός πόλεμος με τους Ιταλούς, εργάστηκα με έναν Άγγλο αξιωματικό που λογόκρινε ανταποκρίσεις από το μέτωπο στο υπουργείο τύπου, θέση που πήρα με την προτροπή του Γιώργου Σεφέρη λόγω αγγλομάθειάς μου.  Ήμουν 19 ετών και δεν με έπιασε η επιστράτευση.

Η σύσσωμη απάντηση του ελληνικού λαού στον φασισμό, λίγο είχε να κάνει με το καθεστώς του Μεταξά. Οι Έλληνες στην Αλβανία πολεμούσαν εναντίον και των δύο με το αίμα τους και το όπλο ανά χείρας…

Κατόπιν, στην Κατοχή συνδέθηκα με τις πρώτες αντιστασιακές ομάδες της ΕΠΟΝ, στο Πανεπιστήμιο, ενώ δρασκελούσα τα μαυρισμένα πτώματα στο δρόμο.

Εργάστηκα εναντίον των Ιταλογερμανών έως το 1944, οπότε είχε αρχίσει ο εμφύλιος από την λανθασμένη τακτική του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, δυστυχώς, με σταλινικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή, αντί να συνεργαστούν με τα άλλα φιλελεύθερα και αριστερά κόμματα εναντίον του φασισμού, εκτελούσαν τροτσκιστές και φιλελεύθερους αξιωματικούς στα βουνά.

Κατάλαβα από νωρίς ότι είχαμε να κάνουμε με ένα ξενόφερτο κόμμα κόκκινου φασισμού που παραπλάνησε τον ελληνικό λαό.

Από τότε, λοιπόν, θεώρησα ότι η απάντηση στο φασισμό έπρεπε να είναι άμεση και χωρίς υποχωρήσεις!

Όταν έφυγα απ’ την Ελλάδα, το 1944, εξακολούθησα από την Αγγλία να αναδεικνύω την ελληνική ποίηση ως μία προσπάθεια αναθεώρησης του τι πίστευαν οι ξένοι τότε για μας, οι οποίοι μας έβλεπαν ως απαίδευτους και οπισθοδρομικούς ακόμα και στην Γαλλία, γιατί συνεργάστηκα σε μεταφράσεις με τον αείμνηστο Robert Leveque όλο το διάστημα της Κατοχής με αποτέλεσμα τον τόμο για την Ελλάδα του Cahiers du Sud.  Και μετά το τέλος του εμφυλίου, το 1954, πήγα στη Γαλλία.

Εκεί, το Μάιο του 1968, βρέθηκα στο Παρίσι και άρχισα την αντίσταση εναντίον της χούντας με την έκδοση των Lettres Nouvelles για την ελληνική λογοτεχνία με πάτρωνα τον Maurice Nadeau, ιστορικό του Υπερρεαλισμού, με τον οποίον(Υπερρεαλισμό) είχα συνδεθεί προηγουμένως στην ομάδα του Breton.

Συνέχισα τον αγώνα μετά και στην Καλιφόρνια, έως την πτώση της χούντας…

Η Ελλάδα σήμερα, ως ευρωπαϊκή δημοκρατία που κινδυνεύει, και όχι ως ισλαμοποιημένη χώρα, πρέπει να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο, την απειλή από έναν ακραίο και υστερικό φασισμό που έχει ομοιότητες με τις επιδείξεις των punk όταν χαράζουν στα μπράτσα τους heil Hitler με τατού.

Ο φασισμός στην Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίζεται άμεσα αποφασιστικά και χωρίς υπεκφυγές και εσφαλμένα παραδείγματα από άλλες χώρες, όπως αυτό το άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Η πηγή της Χρυσής Αυγής είναι διπλή. Από τη μια μεριά είναι οι επιδειξίες, όπως οι punk, που κάνουν ρατσιστική επίδειξη χωρίς κανένα ηθικό έρεισμα. Και από την άλλη είναι εκείνοι με βίαιη συμπεριφορά φανατικών οπαδών ποδοσφαίρου.  Χωρίς να είναι αναγκαστικά νεοναζί, υπάρχει η επίδειξη και η πρόκληση.

Συνήθως, οι ηγέτες ανάλογων κομμάτων, δεν αντιπροσωπεύουν ακριβώς τους ψηφοφόρους. Έχουν άλλα στο μυαλό τους κι άλλα ισχυρίζονται για το τι σημαίνει η διαγωγή τους. Αυτό το έχουμε δει και σε περιπτώσεις κομμάτων όπως είναι τα σταλινικά. Αλλά οι ψηφοφόροι τους ψηφίζουν, γιατί θεωρούν ότι με κάποιον τρόπο αντιπροσωπεύουν την οργή τους εναντίον ενός κατεστημένου.

Τέτοια χαρακτηριστικά, είναι ενός λαϊκού ρεύματος το οποίο υπάρχει και από τις δύο πλευρές: Και από την πλευρά των punk και από την πλευρά των οπαδών των διαφόρων ποδοσφαιρικών ομάδων. Αυτές οι δύο νοοτροπίες όταν ενωθούν σχηματίζουν εν μέρει και εξηγούν την συμπεριφορά αυτών των Χρυσαυγιτών στη βουλή, με τα περίστροφα, με το πώς καμώνονται τους προκλητικούς, με το πως βρίζουν, κλπ.

Όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια έχουν εκδηλωθεί με τρόπο φανερό.

Είναι μεγάλο λάθος, λοιπόν, το ότι το ελληνικό Δικαστήριο αναγνώρισε αυτό το αδιανόητο μόρφωμα ως κόμμα το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό. Και νομίζω ότι το Δικαστικό σώμα, έχει μεγαλύτερη ευθύνη για την ύπαρξη της Χρυσής Αυγής, που την αναγνώρισε ως κόμμα.

Το ίδιο λάθος έγινε και στη Γερμανία με τον Χίτλερ. Αναγνώρισαν τον Χίτλερ ως κόμμα, και όταν μπήκε μέσα στο κοινοβούλιο τα έκανε σμπαράλια.

Κατ’ αρχήν, έπρεπε να δουν ποιες είναι οι καταβολές μιας τέτοιας κίνησης, να τις εξετάσουν, να τις ερευνήσουν, και να τους πουν ότι δεν κάνετε για κόμμα. Γιατί από τη στιγμή που τους αναγνωρίζεις ως κόμμα, τους εξισώνεις και τους δίνεις την ευκαιρία να έχουν ψηφοφόρους.

Έγινε αυτό το λάθος, αλλά πρέπει τώρα να  επανορθώσουμε! Όμως, βλέπουμε ότι η συντηρητική Νέα Δημοκρατία, δεν θέλει καμία τέτοια επανόρθωση, εφόσον της χρησιμεύει η Χρυσή Αυγή, διότι υποτίθεται ότι παίρνει ψήφους από τον Σύριζα.

Αυτό, είναι τόσο φανερό, όσο είναι και πάρα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι. Το ίδιο συνέβη και στη Βαϊμάρη, όπου η σοσιαλδημοκράτες δοκίμασαν να κάνουν μέτωπο εναντίον του Χίτλερ, και το συντηρητικό γερμανικό κόμμα αρνήθηκε! Και αρνήθηκε προς ζημίαν του. Διότι μόλις ήρθε ο Χίτλερ στα πράγματα, στάλθηκαν στα σπίτια τους… Δεν ξέρω κατά πόσο τους φυλάκισαν ή τους εξόρισαν, όπως τους κομμουνιστές, αλλά τους αχρηστέψανε.

Λοιπόν, είναι πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, αυτό. Διότι, ω μη γένοιτο, αν βγει η Χρυσή Αυγή και μπορέσει να κάνει κυβέρνηση, όπως έκανε ο Χίτλερ, θα στείλει στας ελληνικάς καλένδας και τη Νέα Δημοκρατία, ακόμα και τον Καμμένο. Θέλω να πω, αυτοί παίζουν πολύ επικίνδυνα παιχνίδια, όντας τόσο κοντά και χρησιμοποιώντας και πρώην γνωστούς φασίστες όπως ο Βορίδης, κλπ. Είναι απαράδεκτο αυτό για ένα δημοκρατικό κόμμα.

Δεν λέω ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, η δημοκρατία λειτουργεί κανονικά, αλλά τουλάχιστον αυτά τα κόμματα δεν συμπεριφέρονται με τρόπο ανάλογα τραμπούκικο.

Κρ.Π.: Πολλοί λένε το αντίθετο. Ότι ήδη το Σύνταγμα καταστρατηγείται καθημερινά μαζί με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ναι, αλλά δεν είναι το ίδιο, με το να κάνεις επίδειξη τραμπουκισμού. Βέβαια, ναι, σιγά σιγά, βλέπουμε να φθίνει η δημοκρατία, αλλά γιατί φθείρεται; Φθείρεται, διότι οι δικοί μας οι πολιτικοί είναι τελείως εξαρτημένοι απ’ έξω. Ακόμα και η Χρυση Αυγή. Είναι ελληνικό κόμμα; Καμία σχέση!

Η εξάρτηση από την Ευρώπη και την Αμερική, και από οποιαδήποτε άλλη χώρα που μπορεί να φανταστεί κανείς, είναι απόλυτη. Δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει μία πολιτική, ουσιαστικά μέσα σε μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, εάν δεν αλλάξουν πλεύση, τα μεγάλα έθνη. Είτε είναι η Γερμανία, είτε η Αγγλία, κλπ. Και αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες που επηρεάζουν τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα.

Είναι η μικροπολιτική η οποία είναι τοπικού χαρακτήρα. Να μη λέμε, ότι ένα κόμμα, είτε είναι ο Σύριζα, είτε είναι άλλο κόμμα, μπορεί να επιβάλει ένα πρόγραμμα χωρίς η Ευρώπη να αλλάξει πλεύση. Δεν γίνεται.

Εξαρτώμεθα χεροπόδαρα από τους Ευρωπαίους. Το έχουμε κάνει μόνοι μας. Έχουμε παραδοθεί και στο ευρώ και στο μνημόνιο. Είμαστε δεμένοι με αυτούς.

Μόνο αν αλλάξουν αυτοί, έχουμε ελπίδα. Κάτι τέτοιο μπορούμε να το πιέσουμε να συμβεί. Πολιτικά, θεωρητικά, και με κάθε τρόπο. Όπως, το θέμα των αποζημιώσεων, το οποίο πρέπει να διεθνοποιηθεί, ώστε οι διεθνείς πιέσεις να αναγκάσουν τη Γερμανία να αποπληρώσει το χρέος της προς την Ελλάδα.  Όλα αυτά τα θέματα είναι συνδεδεμένα…

Και γνωρίζουμε, και από τις αναλύσεις του Φουκώ, ότι η στάση απέναντι στην εξουσία ξεκινάει μέσα από το σπίτι, από τον πατέρα, τη μητέρα, τους δασκάλους, τους γιατρούς, προς τα παιδιά.  Αυτή είναι η εξουσία. Και εξελίσσεται σιγά σιγά σε μία εξουσία κοινωνική.

Αυτή την μικροεξουσία έχει αναλύσει ο Φουκώ, και είναι κάτι το οποίο ασφαλώς υπάρχει. Για παράδειγμα η εξουσία των γιατρών απέναντι στους ασθενείς, και ούτω κάθε εξής. Παντού έχουμε πηγές εξουσίας. Η εξουσία είναι μία Λερναία Ύδρα.

Αν έρθει π.χ. ένα μόρφωμα αντιεξουσιαστικό και ζητήσει να γίνει κόμμα, και το δεχτεί ο δικαστής, αυτό το κόμμα θα αντιφάσκει με τον εαυτό του! Δηλαδή, κατ’ αρχήν δεν θα το κάνουν. Και δεν το κάνουν. Τουλάχιστον οι αντιεξουσιαστές, είναι συνεπείς με αυτό που λένε.

Οι Χρυσαυγίτες τα κρύβουν αυτά! Δεν έχουμε ρωτήσει τι θα έκανε ο κύριος Μιχαλολιάκος με τους βουλευτές μιας μελλοντικής βουλής αν ανέβαινε στην εξουσία; Θα τους έστελνε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Και ποιούς από αυτούς θα φυλάκιζε, ή όχι; Κάθε φορά που τους θέτουν τέτοια ερωτήματα, δεν λένε την αλήθεια.

Κρ.Π.: Λίγοι όμως, είναι αυτοί που στέκονται ξεκάθαρα εναντίον και έξω από τα δόντια απέναντι σ’ αυτό το φασιστικό έκτρωμα. Υπάρχει η φράση, ότι φοβάσαι το προκαλείς. Από τη μια φαίνεται να υπάρχει μία απάθεια, από την άλλη μια ανοχή, και από την άλλη φόβος. Αυτό, είναι ο συνδυασμός που… σκοτώνει;

Σωστά. Και έτσι γίνεται και συνενοχή στο έγκλημα. Φυσικά. Αυτά είναι ψυχολογικά φαινόμενα.

Αν δεν αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο άμεσα, θα βρεθούμε στη θέση που βρέθηκαν άλλοι. Και όχι μόνο. Υπάρχουν και από την άλλη μεριά και οι Σταλινικοί. Λοιπόν αυτά, να μην τα ξεχνάμε. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα μοιάζουνε. Εκεί που συνενώνονται, είναι εναντίον της δημοκρατίας. Εναντίον αυτής της ιδέας της ελευθερίας (της έκφρασης, του τύπου, των δικαιωμάτων, κλπ).

Κρ.Π.: Δεν έχουμε δει, πως αντιμετωπίσει κάποιες φορές στο παρελθόν η Ελλάδα τους φασίστες; Τους βάζει σε θέσεις εξουσίας, σε όλους τους κρατικούς μηχανισμούς εκτοπίζοντας τους αντιπάλους με όλους τους τρόπους. Αυτό δεν έγινε και μετά τον εμφύλιο;

Ως χώρα μη ανεξάρτητη, όλα αυτά ήταν ξενόφερτα. Δηλαδή, ποιος φταίει, για τον εμφύλιο; Φταίνε οι δεξιοί, ή ο Ζαχαριάδης; Γιατί δεν έγινε εμφύλιος στη Γαλλία ή στην Ιταλία; Διότι εκεί τα κόμματα τα σοσιαλιστικά και τα κομμουνιστικά, συμφώνησαν να κάνουν ένα κοινό μέτωπο εναντίον του φασισμού.

Εδώ, ήρθαν οι αντάρτες του ΕΑΜ και του ΟΠΛΑ, και τριγυρίσανε τους αξιωματικούς του Ψαρρού, και τους σφάξανε! Οι οποίοι αξιωματικοί, ήταν δημοκρατικοί και φιλελεύθεροι.
Αυτοί το κάνανε από μόνοι τους; Το έκαναν επειδή είχαν νοοτροπία σταλινική.  Αυτά όλα έρχονται απ’ έξω.

Το θέμα λοιπόν, είναι ότι πρέπει να πολεμήσουμε το φασισμό σε όλες του τις πλευρές και απ’ την αρχή και συνεχώς και με μετωπική σύγκρουση! Όχι με υπεκφυγές. Όχι να πηγαίνουν στας ελληνικάς καλένδας οι αντιρατσιστικοί νόμοι…  Δηλαδή, αυτό που κάνουν τώρα με τον αντιρατσιστικό νόμο, που ούτε καν τον θέτουν μπροστά στη βουλή, και τον βάζουν στο ψυγείο… Αυτό είναι τεράστιο λάθος, και θα το μετανιώσουν μια μέρα.

Ο Μητρόπουλος παρομοιάζει την Ελλάδα με την Τουρκία. Η Ελλάδα, παρόλα τα αμαρτήματά της έχει μία δημοκρατική παράδοση, η οποία δεν υπήρχε ποτέ στην Τουρκία. Αφενός. Αφετέρου, η Τουρκία είναι μία Ισλαμική χώρα.

Λέει, λοιπόν ο Μητρόπουλος ότι εάν απαγορευτεί εδώ ένα κόμμα όπως είναι η Χρυσή Αυγή, θα γίνει ακριβώς το ίδιο όπως έγινε στην Τουρκία, κάτι το οποίο δεν έπεται, γιατί εδώ δεν έχουμε Ισλάμ. Δεν έχουμε μία θρησκεία, η οποία θα ψηφίσει έναν Ερντογκάν.

Έχουμε ένα μικρό μόρφωμα, ακόμα. Δεν είναι το ίδιο. Και είμαστε και μία χώρα με δημοκρατική παράδοση, άρα μπορούμε να αντισταθούμε, μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μπορούμε να θέσουμε την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου, και μάλιστα έμμεσα, με το νόμο εναντίον του ρατσισμού. Από τη στιγμή που εκπέμπεις και πράττεις υπέρ του ρατσισμού και αντιδημοκρατικά είσαι εκτός νόμου! Απλούστατο.

Εάν δεν το περάσουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, κακό του κεφαλιού τους και ολονών μας!  Έπρεπε εξ αρχής να μη το δεχτούν οι δικαστικές αρχές, οι οποίες αναγνωρίζουν την ίδρυση ενός κόμματος.-

Σχετικά Άρθρα

(17/01/2011)
(07/10/2011)
(31/01/2011)
(13/05/2013)

Νάνος Βαλαωρίτης: Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες

09:40, 11 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/128067

Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες. Η μία είναι η Γερμανία, η οποία φτάνει μέχρι εδώ με το μνημόνιο. Τώρα η Γερμανία θα τρίβει τα χέρια της, όσο βλέπει ότι γίνονται βαρβαρότητες εδώ πέρα. Διότι αυτό θέλουν για να μην πληρώσουν τις αποζημιώσεις. Να λένε: Γιατί να δώσουμε σε αυτούς τους βάρβαρους τους Έλληνες τις αποζημιώσεις; Που κάνουνε χειρότερα σήμερα, απ’ ότι κάναμε εμείς άλλοτε; […] Βρισκόμαστε λοιπόν ανάμεσα σε συμπληγάδες. Την Γερμανία από τη μια, και την Χρυσή Αυγή από την άλλη. Αν δεν καταλάβουμε ότι τη μία συμπληγάδα την τρέφει η άλλη… δεν θα βγούμε ποτέ από αυτό το αδιέξοδο […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, με αφορμή την ομιλία της ομότεχνής του, για την γενική κατάσταση της χώρας, όπως ο ίδιος την βιώνει.

Κρ.Π.: Να θυμίσουμε, ότι η καταξιωμένη ποιήτρια Κική Δημουλά, είχε συνυπογράψει με άλλες 31 προσωπικότητες το κείμενο με τίτλο «Τολμήστε» προς τους πολιτικούς της χώρας, και επίσης είχε μιλήσει στην Herald Tribun για την κατάσταση στην Ελλάδα…

Ν.Β.: Ναι, κι έλεγε αυτά τα οποία γίνονται! Δεν τά ‘κρυβε. Ήταν μια αρκετά καλή δήλωση. Μου έκανε εντύπωση.

Κρ.Π.: Σχετικά με την ομιλία της, που είπε μεταξύ άλλων, ότι «Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι – πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους – και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος. Βεβαίως οι Κυψελιώτες έχουν εκτοπιστεί, αυτό είναι μια πραγματικότητα, βεβαίως τους αγαπάμε τους ξένους αφού φύγαν από εκεί για έλθουν και να ζήσουν να δουλέψουν αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι.», και εξαιτίας της δημιουργήθηκαν τόσες συζητήσεις, τί έχετε να πείτε;

Ν.Β.: Τώρα για… παγκάκια θα μιλάμε; Σήμερα διάβασα ένα άρθρο στην εφημερίδα για μια εξόριστη Αφγανή που ήρθε εδώ με τα τρία παιδιά της, περνώντας από το Ιράν, από βουνά, από τη Μικρά Ασία, από την Κωνσταντινούπολη, για να βρει μια καλύτερη ζωή. Και τι βρήκε;  Κάθισε σε ένα πάγκο, στο Πεδίον του Άρεως, και της επετέθησαν γυναίκες, Ελληνίδες, οι οποίες την έσπρωξαν να φύγει από τον πάγκο και άρχισαν να την ξυλοκοπάνε, και σώθηκε τρέχοντας… Θέλω να πω, τι θα γίνει; Τώρα θα αρχίσουμε να πολεμάμε για παγκάκια;

Όμως έκτοτε, διάβασα και το κείμενο της ομιλίας της Κικής Δημουλά, και το βρήκα απλώς νοσταλγικό για ένα καλύτερο παρελθόν. Αλλά διόλου ρατσιστικό. Η κατάσταση στην Κυψέλη -η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της γης μετά το Τόκιο- έχει γίνει αφόρητη στους δημόσιους χώρους, όπως μου είπε μία φίλη μου που έχει παιδιά. Πράγματι δεν βρίσκεις να κάτσεις.  Είναι θέμα του Δήμου να διαθέσει χώρους αν υπάρχουν. Αυτό εννοούσε η ποιήτρια. Έτσι το άκουσα. Άρα, πολύ κακό για το τίποτα…

Όχι, όμως, ακριβώς, γιατί το πρόβλημα των μεταναστών αφορά την Ευρώπη που δεν μας βοηθά να το λύσουμε.

Ο κύριος Σαμαράς είχε πει προεκλογικά, ότι οι παιδικοί σταθμοί έχουν γεμίσει από παιδιά μεταναστών και δεν έχουν χώρο για τους Έλληνες. Και τώρα, οι Χρυσαυγίτες ανοίγουν βρεφονηπιακούς σταθμούς μόνο για Έλληνες. Μα, είμαστε καλά;

Κρ.Π.: Η κυρία Δημουλά, απάντησε ότι «θέλει να την σκοτώσει την Χρυσή Αυγή».

Ν.Β.: Και η Χρυσή Αυγή θα σκοτώσει εμάς πρώτα, πριν προλάβουμε να την σκοτώσουμε εμείς! Και πρώτα από όλα θα σκοτώσουν τον τουρισμό μας, δηλαδή τα προς το ζην, έτσι όπως φέρονται.

Πρόσφατα, σε έναν τοίχο της Λευκάδας έγραφε με μεγάλα γράμματα ότι «Η Λευκάδα δεν θέλει ξένους τουρίστες» και η υπογραφή ήταν της Χρυσής Αυγής. Εάν δεν είναι καλοδεχούμενοι οι ξένοι, θα ακυρώσουν όλες τις κρατήσεις. Αυτό είναι ένα πλήγμα άμεσο για τον τουρισμό.

Κρ.Π.: Φτάσαμε πάλι να μιλάμε για τη Χρυσή Αυγή. Το θέμα όμως, δεν είναι κυρίως τι κάνουν οι Έλληνες πολίτες, για τη χώρα τους; Τι κάνουμε εμείς για τη χώρα μας;

Ν.Β.: Μα, αν δεν πολεμάμε τη Χρυσή Αυγή, τι κάνουμε για τη χώρα μας; Είναι συνδεδεμένα αυτά. Εάν θέλουν να καταστρέψουν τον τόπο θα τους αφήσουμε; Γιατί πάνε να τον καταστρέψουν.
Και πάνε να τον καταστρέψουν πολύ έξυπνα, χρησιμοποιώντας διάφορες τάξεις ανθρώπων, οι οποίοι είτε έχουν κοπεί οι μισθοί τους, είτε είναι αστυνομικοί, είτε είναι στρατιωτικοί, είτε συνταξιούχοι, είτε οτιδήποτε, και ψηφίζουν τους ηλίθιους, οι οποίοι το μόνο που σκέφτονται είναι να καταβαραθρώσουν τη δημοκρατία στη χώρα μας με αυτούς τους υπερεθνικισμούς.

Κρ.Π..: Και όλοι οι υπόλοιποι;

Ν.Β.: Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες. Η μία είναι η Γερμανία, η οποία φτάνει μέχρι εδώ με το μνημόνιο. Τώρα η Γερμανία θα τρίβει τα χέρια της, όσο βλέπει ότι γίνονται βαρβαρότητες εδώ πέρα. Διότι αυτό θέλουν για να μην πληρώσουν τις αποζημιώσεις. Να λένε: Γιατί να δώσουμε σε αυτούς τους βάρβαρους τους Έλληνες τις αποζημιώσεις; Που κάνουνε χειρότερα σήμερα, απ’ ότι κάναμε εμείς άλλοτε;

Κρ.Π.: Δεν πρέπει όμως να θυμόμαστε και ποιοι ευθύνονται κυρίως;

Ν.Β.: Εκεί να στραφεί η οργή του Έλληνα, κι όχι να ψηφίζουν τη Χρυσή Αυγή, οι ανόητοι. Δεν πρέπει κανείς να ψηφίζει ή να στρέφει την οργή του στον λάθος φορέα, αλλά στον σωστό φορέα που είναι η Ευρώπη και αυτοί οι οποίοι την εκπροσωπούν εδώ. Να αγωνιστούμε για μια διαφορετική Ευρώπη, και όχι της οικονομικής ελίτ.

Βρισκόμαστε λοιπόν ανάμεσα σε συμπληγάδες. Την Γερμανία από τη μια, και την Χρυσή Αυγή από την άλλη. Αν δεν καταλάβουμε ότι τη μία συμπληγάδα την τρέφει η άλλη… δεν θα βγούμε ποτέ από αυτό το αδιέξοδο.

Κρ.Π.: Και οι πνευματικοί άνθρωποι μιας χώρας, που έχουν ένα δημόσιο λόγο, θα μπορούσαν να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Ν.Β.: Βεβαίως. Πρέπει να δείξουν θάρρος, να διαμαρτυρηθούν για ότι στραβό γίνεται. Στην Ελλάδα δεν συμφέρει να υπάρχουν αποκλειστικά συσσίτια ή αποκλειστικά… οτιδήποτε. Αυτό που συμφέρει τον κόσμο είναι να επιβιώσει η χώρα, κι όχι δηλαδή να κομματιάζουμε το πρόβλημα σε άσχετες λεπτομέρειες, τις οποίες μεγαλοποιούμε για να παρελκύσουμε την προσοχή απ’ την ουσία τελικά, και να τα βάζουμε με κάτι που είπε μια ποιήτρια ενώ τόσοι πολιτικοί λένε και κάνουν άλλα ντ’ άλλων.

Κρ.Π.: Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για τον ποιητή, ή μόνο για το έργο του;

Ν.Β.: Τα τελευταία χρόνια υπήρξε μία θεωρία, η οποία λεγόταν «Ο θάνατος του συγγραφέα» και η οποία ακύρωνε ή εξαφάνιζε τον συγγραφέα, και κοίταζε απλώς το κείμενο. Βιογραφίες απαγορεύονταν. Το να αναφερθείς σε βιογραφία ήταν αίρεση. Πολλά χρόνια αυτό. Σχεδόν όλο το 2ο ήμισυ του 20ου αιώνα. Ήταν αυτή η θεωρία.

Αυτή η θεωρία, λοιπόν, σήμερα, έχει ανατραπεί. Έχουμε επιστρέψει στη βιογραφία και βλέπουμε παντού να βγαίνουν βιογραφίες. Διότι ο κόσμος, δεν αποτελείται μόνο από κείμενα. Αποτελείται και από ανθρώπους.

Λοιπόν, ήταν φυσικό να έρθει αυτή η αντίδραση μια μέρα και έτσι επιστρέφουμε πάλι στον άνθρωπο, ο οποίος έχει γράψει τα όποια κείμενα.
Ενδιαφέρει τελικά ο άνθρωπος. Δεν μπορείς τον άνθρωπο να τον ακυρώσεις από το έργο του. Δεν γίνεται αυτό.

Μπορείς για παράδειγμα, να αφαιρέσεις το έργο του Μαρξ από τη ζωή του; Η ζωή του ήταν και πολύ περίεργη. Ήταν πάμπτωχος, και παντρεύτηκε μία αριστοκράτισσα και είχε φίλο έναν πάμπλουτο βιομήχανο, τον Ένγκελς, ο οποίος τον συντηρούσε και του έλεγε κάθε τόσο: «Τέλειωσες επιτέλους το Κεφάλαιο;». Δεν είναι λοιπόν άσχετη η ζωή του, με όλα αυτά που έγραφε.

Και δεν είναι μόνο για τους ποιητές αυτά, αλλά και για τους θεωρητικούς και τους φιλοσόφους και τους πάντες. Ενδιαφέρουν τα πάντα.

Εκεί ζωντανεύει η εποχή και ο άνθρωπος, με έναν τρόπο απίθανο. Και ξαφνικά βρίσκεσαι δίπλα σε αυτούς, από εκεί που ήταν αποστεωμένα όντα θεωριών.

Πιστεύω, ότι πραγματικά, κυμαινόμαστε πάντα ανάμεσα σε ένα εκκρεμές, που πάει μπρος πίσω. Σε αυτό ζούμε συνέχεια. Δηλαδή, γίνεται κάτι, υπερβάλουμε και μετά ξαναγυρίζουμε στο άλλο, ως αντίδραση.

Τώρα, οι ποιητές όπως όλοι οι άνθρωποι έχουν τα κουσούρια τους. Θέλω να πω, ότι δεν πρέπει να τους στήνουμε σε ένα βάθρο και να λέμε ότι εκπροσωπούν τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους. Αυτό να λέγεται. Ούτε είναι υποχρεωτικά υπόδειγμα ήθους.

Κατ’ αρχάς βρίσκω άσχημο να κάνει κανείς καμπάνια γενικά, όπως έγινε για την Αθήνα τώρα. Το να συμμετάσχεις σε τέτοια γεγονότα, είναι κίνδυνος. Μπορεί να σου ξεφύγουν πράγματα, που κανονικά δεν θα έπρεπε.

Δεν μπορώ να την κατηγορήσω, λοιπόν τη γυναίκα, επειδή το είπε αυτό, για τους χώρους ή τους κινδύνους που μας αφορούν όλους. Εκείνο που μπορώ να πω, ίσως, είναι ότι υπάρχουν άθλιοι Έλληνες, οι οποίοι βιαιοπραγούν εναντίον δυστυχισμένων ανθρώπων που έρχονται εδώ με την ελπίδα ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Δεν είναι εκεί ο αγώνας. Αλλά για μια απάνθρωπη Ευρώπη που πρέπει να επανανθρωπιστεί. Όχι να αποβαρβαροποιηθεί με ακροδεξιά μορφώματα.

Γιατί φοβάμαι ότι αρχίζει να συμμετέχει σ’ αυτή την ιστορία και ο πληθυσμός. Είναι άσχημο αυτό, πολύ άσχημο. Αυτό το θέμα των μεταναστών, το οποίο δεν λύνεται διότι η Ευρώπη δεν θέλει να το λύσει, και εμείς δεν μπορούμε να το λύσουμε γιατί είμαστε φτωχή χώρα, είμαστε χρεωκοπημένοι… Δεν είναι έτσι; Λοιπόν, τι περιμένουν από εμάς; Να κατάσχουν όλα τα υπάρχοντά μας για να λύσουμε ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα; Και ότι γι αυτό φταίνε οι μετανάστες; Όπως οι Εβραίοι για τους ναζί;

Και τέλος πάντων, θα το μάθουν ποτέ οι Ευρωπαίοι ότι είμαστε χρεοκοπημένοι; Εκεί να πάει η οργή των Ελλήνων!-

Σχετικά Άρθρα

(19/04/2013)
(28/03/2013)
(10/05/2013)
(09/05/2013)

Ν.Βαλαωρίτης: Αγγλία και ΗΠΑ να μας στηρίξουν για τις γερμανικές αποζημιώσεις

07:18, 19 Απρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/126078

[…] εάν οι όποιες κυβερνήσεις μας δεν ενεργήσουν διπλωματικά σωστά, και δεν πάμε στη Χάγη πριν αποκτήσουμε σοβαρή υποστήριξη κυρίως από τους Αγγλοσάξωνες, οι οποίοι ήταν και υπεύθυνοι που δεν πήραμε αυτές τις αποζημιώσεις, δεν πρόκειται να έχουμε κανένα αποτέλεσμα. Θα πρέπει κάποιος να τα υπενθυμίσει όλα αυτά στους Αμερικάνους με διπλωματικό τρόπο, ώστε να ζητήσει την υποστήριξή τους. Το ότι έχουμε δίκιο δεν φτάνει […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων – χρεών προς την Ελλάδα.

Ν.Β.: Σχετικά με τις διεκδικήσεις των αποζημιώσεων πολέμου, οι οποίες βγήκαν στην επιφάνεια χάρις σε κάτι αρχεία του Ζολώτα, διοικητή της Τράπεζας Ελλάδος, έχει ενδιαφέρον ότι επιτέλους το είπαμε επίσημα(σε κυβερνητικό επίπεδο. εννοώ, κι όχι μόνο σε ακτιβιστικό ή αντιπολιτευτικό, όπως έκανε ο Γλέζος).

Είναι βέβαια μια ανακούφιση, ότι τέλος πάντων, ειπώθηκε και είδαμε τις αντιδράσεις που είχε από την Γερμανία: Άλλες λυσσαλέες όπως του Σόιμπλε, άλλες πολύ αρνητικές όπως ήταν της εφημερίδας Bild, ή άλλες πιο ευνοϊκές, αναλόγως. Αλλά κανένα κόμμα δεν το δέχτηκε πλην του Linke. Δηλαδή, δεν έχουμε κανέναν σύμμαχο στη Γερμανία, εκτός από το Linke, το οποίο είναι και πολύ αδύνατος σύμμαχος.

Το θέμα, όμως, δεν είναι αν θα έχουμε αποδοχή απ’ τους Γερμανούς, αλλά αν θα έχουμε συμμάχους τους τρεις νικητές του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου: τους Αμερικάνους, τους Άγγλους και τους Ρώσους. Εκεί πρέπει να αποταθούμε για στήριξη στο θέμα των αποζημιώσεων, αφού εκείνοι ήταν που μας τις στέρησαν τότε. Βέβαια, όχι τόσο στους Ρώσους, γιατί δεν είχαν μεγάλο λόγο τότε γι’ αυτά τα θέματα και μας θεωρούσαν και εχθρούς τους, αλλά στους Αμερικάνους, οι οποίοι μας ανάγκασαν να μην ζητήσουμε αποζημιώσεις για να μπορέσει να ανοικοδομηθεί η Γερμανία. 

Γιατί, οι αποζημιώσεις για την καταστροφή της Ελλάδας, ήταν τόσο τεράστιες που αν είχαν δοθεί, θα είχαν εμποδίσει την ανοικοδόμηση της Γερμανίας.

Λοιπόν, εμείς, θεωρηθήκαμε ότι μπορούσαμε να το ξεπεράσουμε αυτό, και γι’ αυτό μας υποσχέθηκαν το σχέδιο Μάρσαλ, ένα επίδομα αμέσως μετά την Απελευθέρωσή μας ως αντίτιμο γι αυτήν τη μη αξίωση των αποζημιώσεων, αλλά και του γερμανικού δανειακού χρέους.

Το σχέδιο Μάρσαλ, ήταν ένα μεγάλο ποσό πολλών εκατομμυρίων για την Ελλάδα, που για όλη την Ευρώπη έφτανε τα 13 δις. Ακριβώς πριν ξεκινήσει η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου και καθώς η Ευρώπη προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ με πρόεδρο τον Τρούμαν, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την ανάκαμψή της.

Εντωμεταξύ, εκείνο που παρεισέφρησε και άλλαξε τελείως το τοπίο, ήταν ο δικός μας Εμφύλιος, ο οποίος απορρόφησε, τελικά, όλα τα χρήματα από το σχέδιο Μάρσαλ με τα έξοδα του στρατού και του πολέμου. Εμείς πληρώσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο, με θερμό πόλεμο και με αίμα! Ξεκίνησε ο Ψυχρός Πόλεμος με τον Ελληνικό Εμφύλιο ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.

Πήραμε τα λεφτά, αλλά τα λεφτά αυτά πήγανε για το στρατό, για τις πολεμικές επιχειρήσεις και για το πολεμικό υλικό που μας δώσανε. Αυτό θόλωσε το τοπίο, και ξεχάστηκαν οι αποζημιώσεις και το δάνειο των Γερμανών.

Τους οποίους Γερμανούς, βέβαια, θώπευαν τότε οι Αμερικάνοι, διότι είχε αρχίσει ο Ψυχρός Πόλεμος και η ένταση στο Βερολίνο δημιούργησε  μία τελείως διαφορετική εικόνα, πολιτική και στρατιωτική της Ευρώπης. Οι Αμερικάνοι, είχαν το νου τους να δυναμώσουν τη Γερμανία ως πρόχωμα εναντίον του Στάλιν και των Ρώσων γενικά, οπότε εμείς ξεχαστήκαμε…  Κι όχι μόνο ξεχαστήκαμε, αλλά θυσιαστήκαμε, αφού ήμασταν οι μόνοι οι οποίοι πολεμήσαμε στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.

Κακά τα ψέματα, αυτός ο Ψυχρός Πόλεμος, μέσω του Ζαχαριάδη, δεν ήταν και θέμα μόνο ελληνικό. Σίγουρα ήταν και κρυφά υποστηριζόμενο, από το Ανατολικό μπλοκ, γιατί φανερά είχε υπογράψει ο Στάλιν ότι η Ελλάδα είναι περιοχή της Δύσης.

Οι μόνοι, λοιπόν, που υποστήριζαν τους αντάρτες, τους δικούς μας κομμουνιστές, οι οποίοι ήταν προφανώς όλοι Σταλινικοί αφού ήταν επικεφαλής ο Ζαχαριάδης, ήταν από το Ανατολικό μπλοκ. Κι εννοώ όλοι οι αρχηγοί των ανταρτών, γιατί οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ Σταλινικών ή άλλων.

Ήταν αυτή η συγκυρία του Εμφύλιου, η οποία ξεκίνησε και πολύ νωρίς από την εποχή ακόμα της Κατοχής, που οι αποζημιώσεις της Γερμανίας, ξεχάστηκαν…

Κρ.Π.: Ξεχάστηκαν; Ή δεν διεκδικήθηκαν συνειδητά; Επίσης, ξέρουμε ότι επί σχεδίου Μάρσαλ, όταν δόθηκαν αυτά τα χρήματα, όσα δεν δόθηκαν για τον στρατό, που είπατε, κλπ., τα εκμεταλλεύτηκαν επί Εμφυλίου, όσοι ήταν υπέρ της Κυβέρνησης, τότε, για να ανοικοδομήσουν την Ελλάδα και τους… εαυτούς τους, σε θέσεις εργασιακές, σε επιχειρήσεις κ.α., και επιπλέον, ήρθαν στα πράγματα και πρόσωπα που επί Κατοχής, συνεργάζονταν με τους Γερμανούς…   Όλοι αυτοί, λοιπόν, υπήρχε περίπτωση να ζητήσουν από την Γερμανία ποτέ τα χρωστούμενα;

Ν.Β.: Και στη Δυτική Γερμανία έγινε ακριβώς το ίδιο. Συνεργάστηκαν με τους πρώην χιτλερικούς. Συμφωνώ, ότι εκεί έμπλεξε η διεκδίκησή μας…

Και γιατί μπλέξαμε; Γιατί οι κυβερνήσεις μας, δεν τολμούσαν να διεκδικήσουν από τη Γερμανία πλέον, αφού ήταν όλοι δεξιοί. Αυτό είναι κατανοητό από την άποψη ότι ουσιαστικά το παιχνίδι το διευθύνανε οι Αμερικάνοι. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι ο τότε Αμερικανός απεσταλμένος, Πώλ Πόρτερ, ήταν ουσιαστικά ο δικτάτορας της Ελλάδας.

Εκεί, θόλωσε το τοπίο, και αποσιωπήθηκαν οι αποζημιώσεις. Και βλέπουμε τώρα την μεγάλη επίθεση που μας κάνουν οι Γερμανοί, που δεν είναι μόνο μία επίθεση οικονομικής φύσεως, αλλά και κουλτουριστική. Γιατί θέλουν να μας βγάλουν παριάδες της Ευρώπης! Αυτό, είναι κάτι, το οποίο δεν μπορώ να το δεχτώ. Και πιστεύω, ότι η διεκδίκηση των αποζημιώσεων θα δείξει ότι οι Γερμανοί δεν ακολούθησαν τις υποσχέσεις τους. Γιατί κάθε τόσο δίναν υποσχέσεις πως όταν ενοποιηθεί η Γερμανία θα μας πληρώσουν, ή όταν τούτο, ή όταν το άλλο…

Συγχρόνως, οι ίδιοι, κατάφεραν να διαγράψουν τα δικά τους χρέη προς τους Αμερικάνους και τους Άγγλους, και από τον Πρώτο και από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι εκπληκτικό, το πώς τα κατάφεραν. Δεν έπρεπε, όμως και εμείς να πάρουμε το μερίδιό μας από αυτή την ιστορία; Έπρεπε! Διότι, πολεμήσαμε και στους δύο πολέμους.

Σήμερα, όμως, αυτό που φοβάμαι, είναι μην τυχόν με τη νέα αυτή αυτοπεποίθηση που δείχνει η ελληνική κυβέρνηση, φερθεί όπως η κυβέρνηση του Γούναρη το ’20 – ’22. Δηλαδή, να μην συνεννοηθεί με τους συμμάχους, όπως θα μπορούσε ο Βενιζέλος τότε να κάνει αν ήταν στην κυβέρνηση, και να μην κάνουνε του κεφαλιού τους προχωρώντας προς την Άγκυρα.

Φοβάμαι, αύριο, μήπως εμφανιστούν ξαφνικά στη Χάγη, χωρίς την υποστήριξη των Αμερικάνων και των Άγγλων, για την υπόθεσή μας. Οπότε, θα την χάσουμε την υπόθεση των αποζημιώσεων, 100%. Με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και να την κερδίσουμε, εν μέρει, ηθικά, θα την χάσουμε ουσιαστικά και δεν θα δούμε δεκάρα, εάν δεν έχουμε την υποστήριξή της Αμερικής και της Αγγλίας, τουλάχιστον.

Γιατί οι Ρώσοι, βέβαια, είναι πιο μακρινοί, αλλά Αγγλία και Αμερική, πρέπει να μας υποστηρίξουν. Αλλιώς, δεν πρόκειται να κερδίσουμε. Η Χάγη δεν είναι ένα αντικειμενικό δικαστήριο, είναι ένα δικαστήριο το οποίο καθοδηγείται, καθαρά, από τους Αγγλοσάξωνες. Και όταν υπάρχουν υποθέσεις οι οποίες έχουν να κάνουν με την Ανατολή και τη Δύση, βλέπουμε ότι είναι πάντοτε υπέρ της Δύσης, και οι κατηγορίες είναι πάντοτε προς την Ανατολή.

Αν δεν αποκτήσουμε, λοιπόν, αυτές τις συμμαχίες με τη φινέτσα τη διπλωματική που είχε επιδείξει τότε ο Βενιζέλος με τους συμμάχους, που μπορούσε να τους μιλήσει στη… γλώσσα τους, δεν θα το πετύχουμε.

Ο δε, Σαμαράς, δεν φρόντισε καθόλου να πάει στην Αμερική. Και κακώς! Εδώ, πήγε ο Τσίπρας! Τον οποίον θα τον πάρουν σοβαρά; Μάλλον, δεν θα τον πάρουν σοβαρά. Αλλά, τουλάχιστον, πήγε. Από την άλλη μεριά, τους βλέπω ξαφνικά με αυτή τη μεγάλη αυτοπεποίθηση. Και το φοβάμαι αυτό. Γιατί την θεωρώ αποκοτιά.

Επειδή τα προβλήματά μας εδώ είναι τεράστια και η κυβέρνηση έχει την πλάτη στον τοίχο, χρειάζεται κάποιο έρεισμα. Οι αποζημιώσεις, είναι ένα έρεισμα, το οποίο συμφωνώ απόλυτα, ότι πρέπει οι Γερμανοί να το λάβουν σοβαρά υπόψιν.

Κρ.Π.: Και το οποίο, το ανακίνησε κυρίως ο Γλέζος και με το βιβλίο του.

Ν.Β.: Από χρόνια το ανακινεί. Έζησα την Κατοχή, και είδα με τα μάτια μου ότι η Αθήνα είχε μετατραπεί σε Μπέλσεν(ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου εξόντωναν τους ανθρώπους), και είναι κάτι που δεν το ξεχνάει εύκολα κανείς…

Δεν βλέπετε, πόσο οι Εβραίοι δεν αφήνουν ρούπι να ξεχάσουν οι Ευρωπαίοι το δικό τους ολοκαύτωμα; Εμείς, το δικό μας ολοκαύτωμα, ούτε καν το αναφέραμε! 

Κρ.Π.: Ο Στέλιος Κούλογλου έκανε το ντοκιμαντέρ «Νεοναζί: Το ολοκαύτωμα της μνήμης», αλλά και «Διακομματική πρόταση νόμου από τέως δημοσιογράφους και νυν βουλευτές, με τον οποίο να τιμωρείται ποινικά η άρνηση του Ολοκαυτώματος».

Ν.Β.: Και πολύ καλό ντοκιμαντέρ, εξαιρετικό. Στο ελληνικό ολοκαύτωμα πέθαναν τουλάχιστον 300.000 άνθρωποι από πείνα, και από σφαγές. Και το σύνολο είναι πολύ παραπάνω. Αν τα βάλεις όλα μαζί, είναι πάρα πολύ μεγάλος αριθμός(σε σχέση και με το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού). Πρέπει να είναι τουλάχιστον 600.000.

Αυτή την καταστροφή την έζησα, διότι ήμουν στην Ελλάδα, μέχρι τέλη Ιουνίου του ’44, μέχρι το τέλος της Κατοχής αν εξαιρέσουμε τους δύο τελευταίους μήνες. Και τα είδα με τα μάτια μου. Και την πείνα των ανθρώπων. Και μεις πεινάγαμε. Δεν είναι ότι δεν υπήρχαν λεφτά για να αγοράσεις τρόφιμα, αλλά ότι δεν υπήρχαν τρόφιμα.

Αν δεν γίνουν αποδεκτά όλα αυτά, θα φταίμε εμείς! Και φταίνε οι κυβερνήσεις μας, οι οποίες ήταν τόσο εξαρτημένες από τους Αμερικάνους, τότε, που δεν υπήρχε τρόπος να διεκδικήσουν τίποτα από τους Γερμανούς, ούτε στον ύπνο τους…

Λοιπόν, τώρα που ξυπνήσαμε μετά από τόσα χρόνια, οι Γερμανοί μας λένε ότι αποκλείεται και ότι όλα αυτά ξεπεράστηκαν, αλλά, ουσιαστικά, δεν έχει κλείσει το θέμα.

Και πιστεύω ότι εάν οι όποιες κυβερνήσεις μας δεν ενεργήσουν διπλωματικά σωστά, και δεν πάμε στη Χάγη πριν αποκτήσουμε σοβαρή υποστήριξη κυρίως από τους Αγγλοσάξωνες, οι οποίοι ήταν και υπεύθυνοι που δεν πήραμε αυτές τις αποζημιώσεις, δεν πρόκειται να έχουμε κανέναν αποτέλεσμα.

Θα πρέπει κάποιος να τα υπενθυμίσει όλα αυτά στους Αμερικάνους με διπλωματικό τρόπο, ώστε να ζητήσει την υποστήριξή τους. Το ότι έχουμε δίκιο δεν φτάνει. Διότι κανένας δεν δικαιούται τίποτα αν ο άλλος δεν θέλει να σου δώσει. Έτσι είναι η πολιτική. Ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη, που κάναμε το ’20-’22, με αποτέλεσμα τη Μικρασιατική καταστροφή.-

Σχετικά Άρθρα

(28/03/2013)
(19/02/2013)
(17/11/2012)
(12/04/2013)

Νάνος Βαλαωρίτης: Πάμε προς τον χιτλερισμό;

07:00, 28 Μαρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/123582

«Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ. Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν διαδήλωση εναντίον της Χρυσής Αυγή.! Μα, δεν είμαστε καλά! Δηλαδή, πάμε προς τον χιτλερισμό; […] Τι θέλουμε να είμαστε; Μια δημοκρατία ή μία δικτατορία εν κρυπτώ, και μάλιστα με τρομοκρατία;» Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr καταγγέλοντας βίαιες επιθέσεις της Χρυσής Αυγής εναντίον μεταναστών με ένα νεκρό θύμα.

Ν.Β.: Αυτές τις μέρες, έχουν γίνει πολλές επιθέσεις εναντίον Φιλιππινέζων από χρυσαυγίτες οι οποίοι τους έχουν σπάσει στο ξύλο, με αποτέλεσμα μία γυναίκα που την χτύπησαν στην Ομόνοια να έχει ήδη πεθάνει, μία άλλη που την χτύπησαν στο Σύνταγμα να έχει σοβαρό πρόβλημα στα μάτια της(με πολλά ράμματα) και κάποιος άλλος να βρίσκεται σε κώμα στο νοσοκομείο…

Πλέον, έχει εκτραχυνθεί το πράγμα. Δεν είναι μόνο ο χρυσαυγίτης που δεν δίνει φαγητό στη μετανάστρια γιαγιά. Είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με ΕΣΑ και ΕΣ ΕΣ, οι οποίοι φέρονται όπως ακριβώς φέρονταν στη Βαϊμάρη τα Τάγματα Εφόδου. Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ.

Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν διαδήλωση εναντίον της Χρυσής Αυγής. Μα, δεν είμαστε καλά! Δηλαδή, πάμε προς τον χιτλερισμό;

Κρ.Π.: Έχει ειπωθεί ότι στην αστυνομία υπάρχουν πολλοί που είναι υπέρ της Χρυσής Αυγής.

Ν.Β.: Ναι, αυτό το έχουμε δει αρκετές φορές στον Τύπο, και έχουν κάνει δηλώσεις και οι ίδιοι, ότι είναι ένα ποσοστό 60%. Άλλοι λένε 30%, αλλά τι σημασία έχει, αφού φέρονται έτσι;

Η ελληνική αστυνομία, δεν είναι αστυνομία δημοκρατικής χώρας πλέον! Αυτό πρέπει να το δει η κυβέρνηση, ο Σαμαράς, και η ΝΔ, οι οποίοι στις άκρες τους φλερτάρουν με την ακροδεξιά. Τι θέλουμε να είμαστε; Μια δημοκρατία ή μία δικτατορία εν κρυπτώ, και μάλιστα με τρομοκρατία; Διότι σήμερα, χτυπάνε τους μετανάστες αυτά τα ρεμάλια της Χρυσής Αυγής. Αύριο θα χτυπήσουν όλους τους Έλληνες που διαφωνούν μαζί τους. Και ήδη τους χτυπάνε, μέσω και της αστυνομίας!

Κρ.Π.: Πώς αισθάνεστε για όλα αυτά;

Ν.Β.: Αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί είναι η τέταρτη φορά που απειλεί την Ελλάδα ο φασισμός. Πέρασα την σχολική μου ηλικία κάτω από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή ήταν η πρώτη φορά. Η δεύτερη ήταν η γερμανική και ιταλική κατοχή. Η τρίτη ήταν η χούντα, και τώρα έχουμε την τέταρτη.

Μα, δεν είμαστε καλά! Τρελάθηκαν οι Έλληνες που ψηφίζουν αυτούς τους κόπανους, οι οποίοι είναι και καραγκιόζηδες, αλλά είναι και επικίνδυνοι καραγκιόζηδες, γιατί φέρονται παράνομα και εγκληματικά.

Κρ.Π.: Γι’ αυτούς που τους ψηφίζουν, μπορεί να συμβαίνει αυτό που λέγατε πρόσφατα, ότι τελικά στις παράλογες καταστάσεις, οι παράλογες αντιδράσεις είναι αναμενόμενες; Είναι η άγνοια; Τί πιστεύετε;

Ν.Β.: Αυτός ο Κατίδης, ο οποίος χαιρέτησε φασιστικά, ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει τι είναι φασισμός. Γεμάτος με απειλητικά τατού και δεν ξέρει τι είναι φασισμός; Αλίμονο, αν κάνουν τους ανήξερους!

Ο φασισμός είναι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς. Κι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς δεν επιτρέπει πρώτα πρώτα καμία ελευθερία. Όλα ελέγχονται από την αστυνομία, από το κράτος και από το εκάστοτε φασιστικό ή ναζιστικό κόμμα. Είναι ένας ολοκληρωτισμός, ο οποίος κατά τον Μάρξ είναι μία φάση του καπιταλισμού. Αλλά δεν το πιστεύω αυτό.

Πιστεύω ότι είναι το αποτέλεσμα του αντισημιτισμού ο οποίος ενεδρεύει στις μικροαστικές τάξεις σε όλες τις χώρες, οι οποίοι θεωρούν ότι η δυστυχία τους οφείλεται στους Εβραίους. Δηλαδή, είναι ένα είδος αποδιοπομπαίου τράγου. Λοιπόν, τώρα, αποδιοπομπαίος τράγος έχουν γίνει οι μετανάστες, αντικαθιστώντας τους Εβραίους. Όχι πως τους Εβραίους δεν τους αντιμετωπίζουν ακόμα με τον ίδιο τρόπο, αλλά για προπαγάνδα κατονομάζουν μόνο τους μετανάστες.

Σήμερα επιτίθενται στους Φιλιππινέζους που εργάζονται τόσα χρόνια στη χώρα μας, και μας βοηθάνε και δεν είναι καθόλου όπως τους κατηγορούν, είτε κλέφτες, είτε ναρκέμποροι, είτε οτιδήποτε άλλο. Και αύριο θα αρχίζουν να χτυπάνε εμάς.

Να έχω ζήσει τρεις δικτατορίες, και να βλέπω να γεννιέται μία τέταρτη, και με τρομοκρατία;

Κρ.Π.: Μία κοινωνία, η οποία έχει ως μόνο μέσον την καταστολή και όχι την θεραπεία ή την πρόληψη των προβλημάτων της, είναι κατά βάση φασιστική; Και επίσης η ανοχή της βίας και η απάθεια(νίπτω τας χείρας μου), δεν δείχνει μία ανάλογη κοινωνία;

Ν.Β.: Είναι η χρήση της βίας κατ’ αρχήν. Ότι με τη βία, μπορείς να τιμωρήσεις ή να καλυτερεύσεις την ανθρωπότητα. Κι αυτό το έχουν και τα δύο άκρα. Το είχε και ο Σταλινισμός. Τα δύο άκρα συναντιούνται στη βία και στην αντιδημοκρατική νοοτροπία, η οποία δεν ανέχεται πρώτα πρώτα την ελευθερία του λόγου, δεύτερον την ελευθερία του ατόμου να επιλέξει τον τρόπο της ζωής του, και ούτω κάθε εξής. Δηλαδή, κανενός είδους ελευθερία.

Όλα πρέπει να καθοδηγηθούν από ένα κόμμα το οποίο έχει δόγματα ρατσιστικά, ολοκληρωτικά, και πρέπει να υποταχθούν όλοι στον αρχηγό, σε έναν οποιοδήποτε αρχηγό, τρελό ή ηλίθιο –ανάλογα-, ο οποίος θα τους οδηγήσει στην καταστροφή.

Εδώ, λοιπόν, πρόκειται περί άγνοιας; Αυτοί οι άνθρωποι που ψήφισαν αυτούς τους μασκαράδες, επιδεικνύουν άγνοια; Όμως, δεν επιδεικνύουν, μόνον, δήθεν – υποτίθεται, οργή απέναντι στο διαφθαρμένο πολιτικό καθεστώς.

Πιστεύω ότι το κάνουν σε μία ψυχολογική κατάσταση, η οποία είναι αντικοινωνική. Υπάρχει πάντοτε μία μνησικακία για τον άλλον, ο οποίος περνάει καλύτερα από εμάς(είτε φανταστικά είτε πραγματικά). Αυτά παίζουν μεγάλο ρόλο σ’ αυτή την ψυχολογία.

Αλλά η θεραπεία μιας τέτοιας ψυχολογίας δεν είναι το να φέρεις στο προσκήνιο ένα τελείως βάρβαρο ιδεολόγημα, το οποίο αποδείχθηκε το πιο καταστροφικό στην ιστορία του ανθρώπου! Ο Χίτλερ ήταν ένας καραγκιόζης κατά βάθος, αλλά πιο επικίνδυνος καραγκιόζης δεν έχει γίνει στην ιστορία, πλην του Καλιγούλα.

Αυτή η τρέλα μεταδίδεται μέσα στην ιστορία από γενεά σε γενεά, με πολύ πιο χαμηλούς τόνους φυσικά, αλλά καμιά φορά ξεσπάνε και πολύ βίαιες καταστάσεις, αναλόγως τον περιστάσεων.

Τώρα οι περιστάσεις στην Ελλάδα είναι αισχρές, βέβαια. Μας έχουν στριμώξει στον τοίχο οι Ευρωπαίοι, κυρίως οι Γερμανοί, οι οποίοι καθοδηγούν την Ευρώπη σήμερα, και τα αποτελέσματα είναι όπως τα βλέπουμε: Ανεργία, απολύσεις, μείωση μισθών και συντάξεων, φτώχεια, ύφεση.

Όλα αυτά, έρχονται κυρίως από τη Γερμανία. Αλλά η οργή, δεν προσανατολίζεται προς τα εκεί που προέρχεται. Μπορεί να υπέβοσκε μία φασιστική νοοτροπία, αλλά όχι κι έτσι. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό φαινόμενο. Είναι πλέον ένα παρακράτος, ένα μιλιταριστικό συγκρότημα.

Κρ.Π.: Τι θα λέγατε για τις αυταρχικές και  φασιστικές νοοτροπίες;

Ν.Β.: Το αυταρχικό στοιχείο στον άνθρωπο το έχει αναλύσει ο Φρόυντ και είναι ο σαδισμός. Το αντίθετό του είναι ο μαζοχισμός. Αλλά αυτά τα δύο πάνε μαζί.

Διότι συνήθως όλοι αυτοί κάνουν τον νταή στους τελείως απροστάτευτους και αδύναμους, οι οποίοι δεν έχουν τα μέσα να αμυνθούν και δεν προστατεύονται από το κράτος και από τη δημοκρατία, που υποτίθεται ότι έχουμε.

Πρόκειται περί αυτού που ονομάζουν οι Άγγλοι, bullies. Δηλαδή, άνθρωποι που αισθάνονται ισχυροί απέναντι στους ανίσχυρους και όταν βρεθούν μπροστά σε πιο ισχυρούς από αυτούς, τότε γίνονται λαγοί και υποτάσσονται. Τρείς αξιωματικοί πέρασαν μέσα από το διαμέρισμά μου σε επιταγμένο δωμάτιο, και τους είδα πως φερόντουσαν. Θυμάμαι έναν από αυτούς που είχε γυρίσει μεθυσμένος μια μέρα, κι έπεσε στα πόδια της μάνας μου(η οποία ήξερε γερμανικά) παρακαλώντας την να μην τον καταδώσει στην Κομαντατούρα, γιατί θα τον έστελναν στη Ρωσία(κι αυτό ήταν που έτρεμαν).

Είμαι πάρα πολύ εξοργισμένος, μ’ αυτά τα τελευταία περιστατικά, και αφορούν πρόσωπα τα οποία εργάζονται και για μένα.

Είναι πολύ κοντά πια. Δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς να το εξορίσεις, να πεις ότι συμβαίνει αλλού. Συμβαίνει μέσα στα δικά μας τα σπίτια.

Πάνω σε όλα αυτά που είπα μπορεί να γίνει μεγάλη ανάλυση, διότι αυτά τα θέματα έχουν αναλυθεί με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες στο παρελθόν, που εξηγούν πώς γεννιούνται αυτά τα κίνητρα και πως εμφανίζονται στην κοινωνία. Είπα άκρες μέσες, αλλά αρκούν κι αυτές για να καταλάβουν μερικοί οι οποίοι δεν θέλουν να αλλάξουν μυαλά.

Κρ.Π.: Μα, γι αυτό δεν τους ψήφισαν; Το πιθανότερο δεν είναι ότι θα χαρούν;

Ν.Β.: Αυτοί που θα χαρούν ακούγοντας αυτά τα γεγονότα, αύριο θα κλάψουν όταν δούν ότι θα ξεχαρβαλωθούν όλα, και θα έχουμε εμπόλεμη κατάσταση μέσα στην χώρα μας.  Αύριο θα κλάψουν, όπως κλάψαν οι Γερμανοί όταν τους βομβάρδισαν οι σύμμαχοι.

Κρ.Π.: Με τη βία και το έγκλημα δεν κερδίζει αυτός που έχει δίκιο, αλλά εκείνος που ασκεί τη μεγαλύτερη βία. Ο νόμος της ζούγκλας;

Ν.Β.: Η βία είναι απαράδεκτη, εκτός αν πρόκειται περί άμυνας. Είναι έγκλημα να γίνεται με τον τρόπο που βλέπουμε σήμερα, και από όργανα της επίσημης κυβέρνησης αλλά και όργανα παραστρατιωτικά όπως είναι αυτό το υποτιθέμενο κόμμα, το οποίο παρανομεί από κάθε άποψη.

Στις κοινωνίες που έχουν βγει από τέτοιες καταστάσεις, είναι πολύ περίπλοκο το τι γίνεται… Διότι τα ίχνη και τα κατάλοιπα μιας τέτοιας μεγάλης σύγκρουσης είναι τα επακόλουθα μιας πόλωσης φανατισμού και λανθασμένων στρατηγικών.

Τα παραδείγματα είναι πολλά, ξεκινώντας από τη Γαλλική Επανάσταση(η οποία κατέληξε σε μια φοβερή τρομοκρατία όπου την πλήρωσαν και οι τρομοκράτες), αλλά και τόσες άλλες εμφύλιες συγκρούσεις που έχουν γίνει. Ο Θουκυδίδης λέει, στην αρχή του Πελοποννησιακού πολέμου ότι το πρώτο θύμα του εμφυλίου πολέμου, είναι η αλήθεια. Διότι και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται ότι την κατέχουν.

Κρ.Π.: Εννοείτε ότι αυτοί που καταδιώκονται μπορεί να αντισταθούν και να αντιδράσουν και στο τέλος η κοινωνία να χωριστεί στα δύο;

Ν.Β.: Ναι, τέτοιες καταδιώξεις καταλήγουν σε εμφύλιο. Όταν υπάρχει μία ομάδα η οποία καταδιώκει μία άλλη που είναι ανυπεράσπιστη, όπως ήταν οι Εβραίοι στην Γερμανία, δεν μιλάμε για εμφύλιο αλλά για καταδίωξη.

Και όταν ο άλλος δεν μπορεί να αμυνθεί και γίνεται θύμα, η αδικία είναι κατάφορη. Αν όμως μπορέσει να αμυνθεί αυτό είναι άλλη κατάσταση, είναι αντίσταση πλέον σε μία κατάσταση βίας. Αυτό γίνεται με τους αντάρτες σε μία αντίσταση. Να μην μπερδεύουμε τους όρους, γιατί από εκεί ξεκινάνε όλες οι παρεξηγήσεις.

Άλλο είναι η καταδίωξη, και άλλο ο εμφύλιος. Μπορεί λοιπόν, στο τέλος να οδηγηθεί σε εμφύλιο αυτή η κατάσταση, αλλά ο αίτιος θα είναι ο αρχικός διώκτης. Και στον ελληνικό εμφύλιο, τότε, ο αίτιος ήταν η Γερμανία, ο αρχικός διώκτης, και όλοι οι Έλληνες δοσίλογοι και υπερασπιστές τους στη συνέχεια.

Όταν υποτίθεται ότι παίρνει τη «δικαιοσύνη» στα χέρια του κάποιος και καταδιώκει τους αδύναμους… και δυστυχώς, σε ένα κράτος που έχει μία αδύναμη κυβέρνηση που μοιάζει με την κυβέρνηση της Βαϊμάρης… τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.

Νάνος Βαλαωρίτης: Είναι, σχεδόν, μια σουρεαλιστική επανάσταση…

valaoritisdpfdugsifigy

09:26, 02 Μαρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/121421

«[…] Οι Ευρωπαίοι δεν αντιλαμβάνονται, ότι αυτό που υφίστανται αυτή τη στιγμή, είναι τόσο παράλογο, ώστε μοιραία προκαλεί το αντίστοιχο παράλογό του, ως αντίδραση. Κι αυτή η αντίδραση θα είναι τόσο ακραία, που θα προκαλέσει το αντίθετό της, δηλαδή, μία έκρηξη καρναβαλίστικη, όπως την περιέγραψε ο Ρώσος θεωρητικός Μιχαήλ Μπαχτίν το 1920 […] Η εκτόνωση σε μια τέτοια περίπτωση, μπορεί να πάρει το χαρακτήρα ενός άλλου παράλογου! Δηλαδή, είναι σχεδόν μια σουρεαλιστική επανάσταση…» Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών και τις έντονες γερμανικές αντιδράσεις περί… κλόουν.

Ν.Β.: Αυτές οι εκλογές έκαναν μια μεγάλη ανατροπή, την οποία βέβαια αναμέναμε. Όμως, δεν αναμέναμε, και τη λύσσα με την οποία υποδέχτηκαν τα αποτελέσματα οι Γερμανοί...

Οι ιταλικές εκλογές ήταν η αρχή της ενεργοποίησης της ωρολογιακής βόμβας, καθώς όλη η Ευρώπη βρίσκεται κάτω από τη γερμανική μπότα! Είναι ο Φελίνι εναντίον του Μπέργκμαν, ο Νότος του ήλιου και της χαράς της ζωής εναντίον του γκρίζου αυτοκτονικού Βορά, γκρόσο μόντο.

(Πρέπει να τρίψουμε τη μούρη της Μέρκελ στη λάσπη του Νότου, και να τους αναγκάσουμε να τυπώσουν χρήμα για την ανάπτυξη ή να φύγουν. Τέρμα οι τερατώδεις φόροι και τα μέτρα λιτότητας, παρόλο που όλοι οι Κεϊνσιανοί απορρίπτουν σε εποχές ύφεσης!)

Ο Στάινμπρουκ, στη δήλωσή του για τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών, ανέφερε ότι οι Ιταλοί εκλέξανε δύο κλόουν, και ο μεν ένας(Γκρίλο) είναι επαγγελματίας κλόουν και δεν τον νοιάζει να τον αποκαλούν έτσι, ενώ ο άλλος(Μπερλουσκόνι) αν και είναι κλόουν, δεν του αρέσει να τον λένε έτσι…

Σε αυτές τις δηλώσεις, αντέδρασε ο Ναπολιτάνο, ο οποίος ακύρωσε το γεύμα που είχε με τον Στάινμπρουκ στο Μόναχο…

Απ’ ότι είδαμε, μέσα απ’ όλο αυτό το… έντυπο υλικό που λύσσαξε εναντίον των Ιταλών, δηλαδή, όλες τις γερμανικές εφημερίδες, από την Bild μέχρι την Spiegel, μόνο ένας εξέφρασε πως ο Στάινμπρουκ κραυγάζει σαν να είναι ίλαρχος πρωσικού ιππικού…  Αυτό, ήταν και το μόνο σχόλιο, το οποίο είδαμε να ακούγεται από τη Γερμανία, που έχει κάποια… αυτοσυνείδηση.

Όμως, οι Γερμανοί, εκλέξανε -όπως όλοι γνωρίζουμε- τον μεγαλύτερο κλόουν της ιστορίας, τον Χίτλερ, ο οποίος ήταν και ο πιο επικίνδυνος, διότι κατέστρεψε τον μισό πλανήτη!

Τον είχε καταλάβει, τότε, και  ο μεγάλος κωμικός Σαρλό, και τον σατίρισε θαυμάσια, βγάζοντας ακριβώς αυτά τα στοιχεία του κωμικού τα οποία είχε, μέσα σε όλο αυτό το δραματικό περιβάλλον της Γερμανίας της εποχής εκείνης.

Πόσο θράσος, λοιπόν, έχουν οι Γερμανοί; Να έχουν ψηφίσει έναν τέτοιον, που νομίζω δεν υπάρχει άλλος αντίστοιχος εδώ και δύο χιλιάδες τουλάχιστον χρόνια, από εκείνον τον περίφημο Καλιγούλα…

Κρ.Π.: Τον ημίτρελο. Δηλαδή, τον τελείως τρελό…

Ν.Β.: Ακριβώς! Ανάμεσα, λοιπόν, στον Καλιγούλα και τον Χίτλερ, δεν υπήρχε κανένας πιο τρελός! Υπήρξανε σκληροί ηγέτες, βέβαια, αλλά ηγέτες κλόουν και καταστροφικοί συγχρόνως, ήταν μοναδικό φαινόμενο!

Γι’ αυτό, λέω, πως έχει μεγάλη σημασία το ότι οι Γερμανοί δεν έχουν αποκτήσει ακόμα αυτοσυνείδηση.  Εφόσον,  μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουν μέσα στη δήθεν σοβαρότητά τους, ότι φέρονται τελείως παράλογα!

Έχουν προκαλέσει τρεις πολέμους στην Ευρώπη, και μάλιστα ένα νεοσύστατο κράτος τότε, με τους Πρώσους και τον Βίσμαρκ, αλλά και τον Κάιζερ, ο οποίος έκανε ένα φοβερό ολοκαύτωμα σε δύο φυλές της Αφρικής. Υπάρχει ολόκληρο βιβλίο για το ολοκαύτωμα του Κάιζερ!

Ενώ, λοιπόν, έχουν αυτή την ιστορία, μας λένε για τους Ιταλούς, ότι εκλέγουν κλόουν; Είναι τουλάχιστον γελοίο, να μην το αντιλαμβάνονται. Δεν λέω ότι είναι ο μόνος λαός που μπορεί να παράγει έναν κλόουν, αλλά έχουν παράγει ήδη -οι ίδιοι- τον κορυφαίο των κλόουν!

Κρ.Π.: Και είναι ενδιαφέρον ότι αυτό που «βλέπουν» στους Ιταλούς, είναι μάλλον μία δική τους προβολή, εφόσον, και οι δύο λαοί έχουν παράγει στην ιστορία της ανθρωπότητας, τούς πιο καταστροφικούς κλόουν… Είναι οι δύο λαοί που συναγωνίζονται στους… κλόουν;

Ν.Β.: Πράγματι, υπάρχει μία περίεργη σύγκλιση εκεί. Δεν μπορεί να καταλάβει κανείς ακριβώς, αλλά εγώ θεωρώ ότι η φοβερή δίψα για εξουσία των Ρωμαίων, καθώς και ανάλογη δίψα των Γερμανών, είναι κάτι το αντίστοιχο. Και εκεί είναι που ίσως δημιουργείται ο κλόουν, ο επικίνδυνος κλόουν, ο οποίος συνδυάζει το θέμα της εξουσίας με το θέμα του κωμικού…

Κρ.Π.: Και με το θέμα της βαριάς ψυχιατρικής περίπτωσης…

Ν.Β.: Μιας ψυχιατρικής όμως, η οποία έχει και το στοιχείο ενός μακάβριου χιούμορ, όταν π.χ. ο Καλιγούλας ανακηρύσσει γερουσιαστή το άλογό του… ή ο Χίτλερ με την εμμονή του στην άρια φυλή…

Κρ.Π.: Σε σχέση με αυτό που είπατε, ότι οι ιταλικές εκλογές είναι η αρχή της ενεργοποίησης της ωρολογιακής βόμβας, πώς το εννοείτε;

Ν.Β.: Νομίζω ότι όλη η Ευρώπη υφίσταται αυτό το νέο Γερμανικό ιμπεριαλισμό, και νομίζω ότι θα εκραγεί!

Δηλαδή, θα ακολουθήσει κι άλλη έκρηξη και από άλλη χώρα. Και τελικά, θα ενωθούν όλες οι χώρες εναντίον τους και θα την πληρώσουνε!

Διότι οι Γερμανοί, αρχίσανε με το να προσβάλλουν εμάς και την Αφροδίτη, και αυτό δεν το κάνεις ενδεχομένως, χωρίς να τιμωρηθείς…  Τα βάλανε και με κάτι το οποίο είναι πολύ πιο ισχυρό από αυτούς, που είναι το Ελληνικό πνεύμα!

Κρ.Π.: Διέπραξαν μία ύβρη, και προφανώς θα υπάρξει τιμωρία και κάθαρση;

Ν.Β.: Βέβαια, ήταν ύβρις για την Αφροδίτη! Και κατόπιν μας έβγαλαν και όλους απατεώνες. Ε, λοιπόν, αυτό θα το πληρώσουν…

Κρ.Π.: Μακάρι…

Ν.Β.: Και να κάνουν και να λένε όλα αυτά, την ώρα που ακόμα δεν μας έχουν δώσει τις αποζημιώσεις του πολέμου και δεν έχουν ξεπληρώσει το χρέος τους προς την Ελλάδα;

Δηλαδή, ποιος είναι ο μεγαλύτερος απατεώνας στην Ευρώπη; Αυτοί! Και νομίζουν ότι δεν μας κάνουν τον.. κλόουν; Μα, συνεχώς μάς παίζουν ένα θέατρο!

Κρ.Π.: Μακάβριο θέατρο;

Ν.Β.: Ναι! Φυσικά! Βόρειο…

Κρ.Π.: Αυτό που είπατε, επίσης, ότι συμβολικά, ο Φελίνι στρέφεται εναντίον του Μπέργκμαν… ο Νότος εναντίον του Βορά;

Ν.Β.: Είναι ένας τρόπος σκέψης τελείως διαφορετικός – αυτοκτονικός στο Βορά, και υπέρ της ζωής στο Νότο.

Οι Ευρωπαίοι δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό που υφίστανται αυτή τη στιγμή, είναι τόσο παράλογο, ώστε μοιραία προκαλεί το αντίστοιχο παράλογό του, ως αντίδραση. Και αυτή η αντίδραση, θα είναι τόσο ακραία, που θα προκαλέσει το αντίθετό της, δηλαδή, μία έκρηξη καρναβαλίστικη, όπως την περιέγραψε ο Ρώσος θεωρητικός, Μιχαήλ Μπαχτίν, το 1920.

Κρ.Π.: Τί εννοείτε, ακριβώς, με το «καρναβαλίστικη»; 

Ν.Β.: Εννοώ ότι μαζεύεται πάρα πολύ ένταση μέσα στους λαούς, και αυτή η ένταση χρειάζεται να εκτονωθεί. Η εκτόνωση σε μια τέτοια περίπτωση, μπορεί να πάρει το χαρακτήρα ενός άλλου παράλογου! Δηλαδή, είναι σχεδόν μια σουρεαλιστική επανάσταση…

Κρ.Π.: Επειδή, στις παράλογες καταστάσεις, οι παράλογες αντιδράσεις, είναι φυσιολογικές…

Ν.Β.: Είναι, όχι μόνο φυσιολογικές, αλλά και αναμενόμενες! Όταν πιέζεις κάποιον, θα φτάσει μια στιγμή που δεν θα το αντέξει. Θα εκραγεί. Είτε με οργή και βία, είτε -ειδικά στην αρχή- με την μορφή του καρναβαλίστικου… όπως φάνηκε στην Ιταλία.

Παρατηρούνται τελευταία, άλλωστε, διάφορα φαινόμενα καρναβαλικά, όπως οι Fema(γυμνόστηθες Ουκρανέζες) μπροστά στο άγαλμα της Αφροδίτης ή μπροστά στον Μπερλουσκόνι όταν πήγε να ψηφίσει, ή εκείνο το γκρουπ της Ρωσίας(που τραγούδησε μέσα σε καθεδρικό ναό της Μόσχας, εναντίον του Πούτιν).

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η πληθώρα μικρών θεατρικών παραστάσεων στην Αθήνα, που όπως έχω παρατηρήσει, κυρίως στις διαφημίσεις τους, ένα ύφος καρναβαλικό, πολύ καιρό πριν ξεκινήσει το Τριώδιο…

Η Έρευνα για την Κρίση (2010-2014), εκδ. Κέδρος. Της Κρυσταλίας Πατούλη

Οι εκδόσεις Κέδρος και το Floral σάς προσκαλούν σε συζήτηση για τα αποτελέσματα της «Έρευνας για την κρίση (2010-2014)» της Κρυσταλίας Πατούλη με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε, την Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2014, στις 8 μ.μ. στο Floral Bookstore στα Εξάρχεια* *Περισσότερα: https://afigisizois.wordpress.com/2014/10/01/h-%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%80/

(en français / in english)

Η Έρευνα για την Κρίση (2010-2014) Εκδόσεις κέδρος, με βάση το ερώτημα: «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε; 

182 πρόσωπα των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, από το 2010 μέχρι σήμερα, συμμετείχαν στην ακτιβιστική Έρευνα για την κρίση με βάση το ερώτημα «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;». Όλες οι απαντήσεις  μέχρι στιγμής, δημοσιεύτηκαν στο tvxs.gr, δημιουργώντας έναν δημόσιο διάλογο άνω των 290 άρθρων και συνεντεύξεων με επιπλέον υποερωτήματα ανάλογα και με την τρέχουσα επικαιρότητα. Τα αποτελέσματα της εν λόγω έρευνας μόλις κυκλοφόρησαν σε βιβλιο από τις εκδόσεις Κέδρος.

Η Κρυσταλία Πατούλη, δημοσιογράφος – σύμβουλος Ψ.Υ., ήρθε σε επαφή γι’ αυτήν την ακτιβιστική έρευνα, με φορείς, συλλόγους, ενώσεις και εκδοτικούς οίκους, για να επικοινωνήσει με όσο το δυνατόν περισσότερα πρόσωπα από το χώρο των γραμμμάτων, των επιστημών και των τεχνών που διαμένουν και εργάζονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, προσκαλώντας όσους επιθυμουν να συμμετέχουν και με ανοιχτή πρόσκληση από το 2011.

Τα έσοδα της έκδοσης θα διατεθούν στο ΚΕΘΕΑ, που συμβάλλει καθοριστικά εδώ και δεκαετίες στην επίλυση κρίσεων προς την ανεξαρτητοποίηση και στη ΜΕΡΙΜΝΑ που συμβάλλει στην αντιμετώπιση των απωλειών στη ζωή των παιδιών και των οικογενειών τους.

Διαβάστε επίσης (in greek – στα ελληνικά / en français / in english) τα ενδεικτικά αποτελέσματα της έρευνας για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης : ΕΔΩ ή: http://tvxs.gr/news/ellada/ereyna-aities-kai-lyseis-tis-krisis

Στην έρευνα συμμετείχαν οι:

Lamarque Jose Manuel, Roth Karl Heinz, Ακρίβος Κώστας, Αντωνόπουλος Άγγελος, Αντωνόπουλος Αλέξανδρος, Αραπάκης Νίκος, Αρλέτα, Αρμένης Γιώργος, Βαγενά Άννα, Βαγενάς Νάσος, Βαλαωρίτης Νάνος, Βάσσης Λαοκράτης, Βερβενιώτη Τασούλα, Βεργόπουλος Κώστας, Βλαβιανός Χάρης, Βλαχόπουλος Σπύρος, Βόγλης Γιάννης, Γαλάνη Δήμητρα, Γέρου Κάτια, Γεωργοσοπούλου Αρετή, Γιανναράς Χρήστος, Γκαϊφύλλιας Θανάσης, Γκιζέλης Γρηγόρης, Γλέζος Μανώλης, Γράψας Φίλιππος, Γρηγοράκης Γιάννης, Γρηγοριάδης Θεόδωρος, Δαββέτας Νίκος, Δανάλης Συράκος, Δημητρίου Ανδρέας, Δημητρίου Σωτήρης (ανθρωπολόγος), Δημητρίου Σωτήρης (συγγραφέας), Διαμαντής Αντώνης, Διαμαντόπουλος Θανάσης, Δούρου Ρένα, Δραμαλή Έφη, Ελευθερίου Μάνος, Ερηνάκης Νίκος, Ευθυμιόπουλος Ηλίας, Ευσταθία (τραγουδοποιός), Ζαχαρίας Μάνος, Ζένιος Σταύρος, Ζερβουδάκης Δημήτρης, Ζήρας Αλέξης, Ζιώγα Ελένη, Ζουγανέλης Γιάννης, Ζούδιαρης Nίκος, Ζούδιαρης Νίκος, Ζούλιας Πέτρος, Ήφαιστος Παναγιώτης, Θεοδωράκης Μίκης, Θεοδωρόπουλος Βαγγέλης, Ιωαννίδης Αλκίνοος, Ιωάννου Γιάννης, Καζάκης Δημήτρης, Καζάκος Κώστας, Καλογερόπουλος Νίκος, Καλπούζος Γιάννης, Καραγιάννης Μάκης, Καρακατσάνης Θύμιος, Καραποστόλης Βασίλης, Καρασούλος Παρασκευάς, Καρατζάς Nίκος, Κάσδαγλης Χριστόφορος, Κατάκη Χάρις, Καφετζής Τάκης, Κολέμπας Γιώργος, Κονιόρδου Λυδία, Κοντογιώργης Γιώργος, Κοντολέων Μάνος, Κοροβέσης Περικλής, Κοροβίνης Θωμάς, Κούλογλου Στέλιος, Κουμανταρέας Μένης, Κούνδουρος Νίκος, Κουνενής Νίκος, Κούτρας Γιάννης, Κουτρούκης Θεόδωρος, Κουτσομύτης Kώστας, Λάμπος Κώστας, Λεμπέση Κάτια, Λίλλης Γιώργος, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Μάινας Στέλιος, Μακεδόνας Κώστας, Μακρυδημήτρης Αντώνης, Μάνου Αφροδίτη, Μαραγκόπουλος Άρης, Μάρκαρης Πέτρος, Μαρκόπουλος Γιώργος, Μάτσα Κατερίνα, Μαυρουδής Ευάγγελος, Μαυρουδής Νότης, Μαχαιρίτσας Λαυρέντης, Μεντή Νένα, Μεράντζας Γιώργος, Μητσιάς Μανώλης, Μήτσου Ανδρέας, Μικρούτσικος Θάνος, Μίσσιος Χρόνης, Μιχαηλίδης Τεύκρος, Μιχαλακόπουλος Γιώργος, Μιχαλοπούλου Αμάντα, Μουρσελάς Κώστας, Μπέζος Γιάννης, Μπέικου Μαρία, Μπέλου Μαρία, Μπεχράκης Γιάννης, Μπίλλας Γιάννης, Μποντίλα Μαρία, Μπρέμπου Γωγώ, Μυριβήλη Λενιώ, Νασίκας Κώστας, Νίνα Ελένη, Νοταράς Γεράσιμος, Ντάρας Κώστας, Ξαρχάκος Σταύρος, Ξενάριος Γιώργος, Οικονομίδης Φοίβος, Παναγιωτάκης Γιώργος, Παναγιωτοπούλου Άννα, Πανσέληνος Αλέξης, Παπαδημητρίου Ζήσης, Παπαδημητρίου Μάνια, Παπαδόπουλος Λάκης, Παπαδόπουλος Σπύρος, Παπαθεοδώρου Βασίλης, Παπακωνσταντίνου Μίρκα, Παπαμιχάλης Χρήστος, Πασπαλά Έλλη, πατήρ Φιλόθεος Φάρος, Πελασγός Στέλιος, Πέτρουλα Δήμητρα, Πήττας Γιώργος, Πιταράκης Λευτέρης, Πουλικάκος Δημήτρης, Πουλόπουλος Χαράλαμπος, Ραπτόπουλος Βαγγέλης, Ρασούλης Μανώλης, Ρεμπούτσικα Ευανθία, Ρέππα Ειρήνη, Ρήγος Κωνσταντίνος, Ρικάκη Λουκία, Ροζάνης Στέφανος, Ρόμβος Τέος, Ρώπα Χρύσα, Σαββίδης Παντελής, Σεραφείμ Σίλας, Σηφακάκη Κατίνα, Σκιαδαρέση Μαρία, Σκιαδαρέσης Γεράσιμος, Σκρουμπέλος Θανάσης, Σταμάτης Αλέξης, Σταυρακοπούλου Σωτηρία, Στεφόπουλος Γιάννης, Σφακιανάκης Άρης, Σφυρίδης Περικλής, Τατσόπουλος Πέτρος, Τέντα – Λατίφη Κατίνα, Τερζάκης Φώτης, Τερζόπουλος Θόδωρος, Τζούμας Κωνσταντίνος, Τομπάζος Σταύρος, Τσακίρογλου Νικήτας, Τσακνής Διονύσης, Τσαλίκογλου Φωτεινή, Τσουκαλάς Κωνσταντίνος, Υφαντής Γιάννης, Φαραντούρη Μαρία, Φόνσου Άννα, Φραγκουδάκη Άννα, χαϊνης Αποστολάκης Δημήτρης, Χατζάκης Σωτήρης, Χατζηδάκης Κωστής, Χατζηκωνσταντίνου Γιώργος, Χειμωνάς Θανάσης, Χρυσόγονος Κώστας, Ψαριανός Γρηγόρης, Ψαρρού Νέλλη

Προσκλήσεις – κριτικές – παρουσιάσεις – συνεντεύξεις:

Παρουσιάσεις – Κριτικές (9)

Συνεντεύξεις (4)

Εκδηλώσεις – συζητήσεις:

Εκπομπές με θέμα την Έρευνα για την Κρίση 2010-2014 εκδόσεις Κέδρος (5)


Μέχρι στιγμής, συμμετείχαν στην έρευνα απαντώντας την ερώτηση «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» οι εξής:

  1. Κώστας Ακρίβος
  2. Αρλέτα
  3. Άγγελος Αντωνόπουλος
  4. Αλέξανδρος Αντωνόπουλος
  5. Χαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης
  6. Νίκος Αραπάκης
  7. Γιώργος Αρμένης
  8. Άννα Βαγενά
  9. Νάσος Βαγενάς
  10. Νάνος Βαλαωρίτης
  11. Λαοκράτης Βάσσης
  12. Τασούλα Βερβενιώτη
  13. Κώστας Βεργόπουλος
  14. Χάρης Βλαβιανός
  15. Γιάννης Βόγλης
  16. Δήμητρα Γαλάνη
  17. Κάτια Γέρου
  18. Αρετή Γεωργοσοπούλου
  19. Χρήστος Γιανναράς
  20. Θανάσης Γκαϊφύλλιας
  21. Γρηγόρης Γκιζέλης
  22. Μανώλης Γλέζος
  23. Φίλιππος Γράψας
  24. Γιάννης Γρηγοράκης
  25. Θεόδωρος Γρηγοριάδης
  26. Νίκος Δαββέτας
  27. Συράκος Δανάλης
  28. Σωτήρης Δημητρίου (ανθρωπολόγος)
  29. Σωτήρης Δημητρίου (συγγραφέας)
  30. Αντώνης Διαμαντής
  31. Θανάσης Διαμαντόπουλος
  32. Ρένα Δούρου
  33. Έφη Δραμαλή
  34. Μάνος Ελευθερίου
  35. Νίκος Ερηνάκης
  36. Ευσταθία
  37. Ηλίας Ευθυμιόπουλος
  38. Μάνος Ζαχαρίας
  39. Δημήτρης Ζερβουδάκης
  40. Αλέξης Ζήρας
  41. Ελένη Ζιώγα
  42. Γιάννης Ζουγανέλης
  43. Nίκος Ζούδιαρης
  44. Πέτρος Ζούλιας
  45. Παναγιώτης Ήφαιστος
  46. Μίκης Θεοδωράκης
  47. Αλκίνοος Ιωαννίδης
  48. Δημήτρης Καζάκης
  49. Κώστας Καζάκος
  50. Νίκος Καλογερόπουλος
  51. Γιάννης Καλπούζος
  52. Θύμιος Καρακατσάνης
  53. Βασίλης Καραποστόλης
  54. Παρασκευάς Καρασούλος
  55. Nίκος Καρατζάς
  56. Χάρις Κατάκη
  57. Τάκης Καφετζής
  58. Αντώνης Καφετζόπουλος
  59. Γιώργος Κολέμπας
  60. Γιώργος Κοντογιώργης
  61. Μάνος Κοντολέων
  62. Περικλής Κοροβέσης
  63. Θωμάς Κοροβίνης
  64. Στέλιος Κούλογλου
  65. Μένης Κουμανταρέας
  66. Νίκος Κούνδουρος
  67. Νίκος Κουνενής
  68. Γιάννης Κούτρας
  69. Kώστας Κουτσομύτης
  70. Κώστας Λάμπος
  71. Γιώργος Λίλλης
  72. Λουδοβίκος των Ανωγείων
  73. Στέλιος Μάινας
  74. Κώστας Μακεδόνας
  75. Γιάννης Μακριδάκης
  76. Αντώνης Μακρυδημήτρης
  77. Αφροδίτη Μάνου
  78. Άρης Μαραγκόπουλος
  79. Πέτρος Μάρκαρης
  80. Γιώργος Μαρκόπουλος
  81. Κατερίνα Μάτσα
  82. Ευάγγελος Μαυρουδής
  83. Νότης Μαυρουδής
  84. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
  85. Νένα Μεντή
  86. Γιώργος Μεράντζας
  87. Μανώλης Μητσιάς
  88. Θάνος Μικρούτσικος
  89. Χρόνης Μίσσιος
  90. Γιώργος Μιχαλακόπουλος
  91. Αμάντα Μιχαλοπούλου
  92. Γιάννης Μπέζος
  93. Μαρία Μπέϊκου
  94. Μαρία Μπέλου
  95. Γιάννης Μπεχράκης
  96. Γιάννης Μπίλλας
  97. Γωγώ Μπρέμπου
  98. Κώστας Μουρσελάς
  99. Κώστας Νασίκας
  100. Ελένη Νίνα
  101. Γεράσιμος Νοταράς
  102. Κώστας Ντάρας
  103. Γιώργος Ξενάριος
  104. Φοίβος Οικονομίδης
  105. Άννα Παναγιωτοπούλου
  106. Ζήσης Παπαδημητρίου
  107. Μάνια Παπαδημητρίου
  108. Λάκης Παπαδόπουλος
  109. Σπύρος Παπαδόπουλος
  110. Μίρκα Παπακωνσταντίνου
  111. Χρήστος Παπαμιχάλης
  112. Έλλη Πασπαλά
  113. Στέλιος Πελασγός
  114. Δήμητρα Πέτρουλα
  115. Γιώργος Πήττας
  116. Λευτέρης Πιταράκης
  117. Δημήτρης Πουλικάκος
  118. Χαράλαμπος Πουλόπουλος
  119. Βαγγέλης Ραπτόπουλος
  120. Μανώλης Ρασούλης
  121. Ευανθία Ρεμπούτσικα
  122. Ειρήνη Ρέππα
  123. Κωνσταντίνος Ρήγος
  124. Λουκία Ρικάκη
  125. Στέφανος Ροζάνης
  126. Τέος Ρόμβος
  127. Χρύσα Ρώπα
  128. Παντελής Σαββίδης
  129. Σίλας Σεραφείμ
  130. Μαρία Σκιαδαρέση
  131. Γεράσιμος Σκιαδαρέσης
  132. Θανάσης Σκρουμπέλος
  133. Αλέξης Σταμάτης
  134. Σωτηρία Σταυρακοπούλου
  135. Γιάννης Στεφόπουλος
  136. Άρης Σφακιανάκης
  137. Περικλής Σφυρίδης
  138. Πέτρος Τατσόπουλος
  139. Θόδωρος Τερζόπουλος
  140. Κωνσταντίνος Τζούμας
  141. Νικήτας Τσακίρογλου
  142. Διονύσης Τσακνής
  143. Φωτεινή Τσαλίκογλου
  144. Κωνσταντίνος Τσουκαλάς
  145. Γιάννης Υφαντής
  146. Μαρία Φαραντούρη
  147. Πατήρ Φιλόθεος Φάρος
  148. Άννα Φόνσου
  149. Σωτήρης Χατζάκης
  150. Κωστής Χατζηδάκης
  151. Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου
  152. Θανάσης Χειμωνάς
  153. Έλενα Χουζούρη
  154. Ντίνος Χριστιανόπουλος
  155. Γρηγόρης Ψαριανός
  156. Νέλλη Ψαρρού
  157. Jose Manuel Lamarque
  158. Karl Heinz Roth

Ειδικότερα και για την Κύπρο, συμμετέχουν στην έρευνα οι εξής:

  1. Σταύρος Ζένιος: Στην Κύπρο έχουμε δημιουργήσει την τέλεια κρίση χρέους
  2. Ανδρέας Δημητρίου: H κατάσταση στην Κύπρο είναι τραγική
  3. Γ. Ιωάννου: Το όραμα της ΕΕ υποκαταστάθηκε από μια Λέσχη Μονεταριστική
  4. Σταύρος Τομπάζος: Να εφαρμοστούν εναλλακτικές πολιτικές απεμπλοκής από το μνημόνιο

Παράλληλα, με βάση το ερώτημα της έρευνας “Τί πρέπει να κάνουμε”, εκτός από τα πρόσωπα που αναφέρθηκαν παραπάνω, πολλά από αυτά δίνοντας επίσης πλήθος άλλων άρθρων και συνεντεύξεων με επιπλέον υποερωτηματα ανάλογα με την επικαιρότητα, απάντησαν (π.χ. με αφορμή τις εκλογές 2012, τα προβλήματα δικαιοσύνης, τα εργασιακά, τις ευρωεκλογές, την άνοδο της ακροδεξιάς και του εθνικισμού, κλπ.) και οι εξής, επίσης:

  1. Αλέξης Πανσέληνος
  2. Ανδρέας Μήτσου
  3. Βασίλης Παπαθεοδώρου
  4. Γιώργος Παναγιωτάκης
  5. Θεόδωρος Κουτρούκης
  6. Λ. Κονιόρδου – Λ. Μυριβήλη – Κ. Λεμπέση
  7. Τεύκρος Μιχαηλίδης
  8. Χριστόφορος Κάσδαγλης
  9. Μαρία Μποντίλα
  10. Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
  11. Σπύρος Βλαχόπουλος
  12. Κώστας Χρυσόγονος
  13. Μάκης Καραγιάννης
  14. Κατίνα Τέντα – Λατίφη
  15. Κατίνα Σηφακάκη
  16. Φώτης Τερζάκης
  17. Άννα Φραγκουδάκη

Επιπλέον άρθρα με βάση την έρευνα:


Διαβάστε επίσης άρθα δημοσιευμένα στα πλαίσια της έρευνας:


Όλες οι απαντήσεις του “Τί να κάνουμε;” δημοσιευμένες στο τvxs ΕΔΩ. Ο δημόσιος διάλογος με αφορμή την εν λόγω έρευνα συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να συμμετέχουν και επίσης για όσους θέλουν να προσθέσουν κάτι στις απόψεις τους σχετικά με την επικαιρότητα. Επικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr


Ακολουθούν τα δημοσιευμένα άρθρα στο tvxs.gr στα πλαίσια του δημοσίου διαλόγου που διαμορφώθηκε με βάση την έρευνα για τα αίτία και τις λύσεις (Τί να κάνουμε;) της κρίσης:

09:35 | 22 Ιουν. 2014
[…] Άλλη δικαιοσύνη σήμερα δεν υπάρχει στην οποία μπορούν οι λαοί να προσφύγουν:  σε τέτοιες στιγμές το επαναστατικό δίκαιο έχει τον λόγο. Το δυστύχημα είναι όμως ότι οι άνθρωποι δεν στρέφουν…
07:48 | 13 Ιουν. 2014
[…] οι αλαζονικά θεωρούμενοι και αυτοανακηρυγμένοι νικητές θα είναι οι πραγματικοί ηττημένοι! Κι αυτούς που σήμερα τους λένε χαμένους και ηττημένους, αυτοί θα είναι οι νικητές, σύμφωνα με όλα τα…
08:45 | 11 Ιουν. 2014
[…] Κάπως έτσι μας κρατούν δέσμιους τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μέσω των οποίων ασκείται η πραγματική εξουσία στις αρχές του 21ου αιώνα […] Με τρεις στιγμές ιστορικής σημασίας έχω χαρεί βαθιά τα…
07:03 | 29 Μάιος. 2014
[…] η θεοποίηση του χρήματος και η γιγάντωση της οικονομικής εξουσίας, μέσω των συγκεντρώσεων, των συγχωνεύσεων, των εξαγορών και της καρτελοποίησης των μεγάλων επιχειρήσεων, με παράλληλη ενίσχυση…
09:34 | 25 Μάιος. 2014
Ο Σαμαράς και το Πασόκ έφτιαξαν τη Χρυσή Αυγή με την πολιτική τους. Και λένε να ψηφίσουμε αυτούς που δημιούργησαν τους άλλους; Και τώρα βρισκόμαστε ανάμεσα σε αυτούς και τους άλλους… Δηλαδή ανάμεσα…
16:23 | 24 Μάιος. 2014
Έχω γεννηθεί στις Γλαφυρές Μαγνησίας, τελείωσα το Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, εργάζομαι στο Γυμνάσιο Ιωλκού και είμαι απ΄ αυτούς  που θα ήθελαν να δουν στην Α΄ Εθνική και τον Ολυμπιακό Βόλου και…
07:51 | 21 Μάιος. 2014
Όταν την ελπίδα την προσωποποιείς, ήδη έχεις γίνει φασίστας. Όταν ψηφίζεις για το τομάρι σου και μόνο, τότε ήδη έχεις γίνει φασίστας. Όταν για χρόνια έκανες το ίδιο στο παρελθόν, τότε ήδη ήσουν από…
13:24 | 18 Μάιος. 2014
[…] Η συντριβή των δυο κομμάτων εξουσίας, αλλά κυρίως της λογικής που αυτά εκφράζουν, είναι μονόδρομος. Ήρθε η ώρα να ανακαλύψουμε πάλι την πολιτική, να δούμε πολιτικούς οι οποίοι θα εκφράζουν τη…
07:04 | 15 Μάιος. 2014
[…] Η αλλαγή στο όνομα μιας δημοκρατικής Ελλάδας και μιας Ευρώπης των λαών και των πολιτών δεν θα επέλθει, όσο οι ίδιοι οι πολίτες εκχωρούν τα αναφαίρετα δικαιώματά τους σε  πολιτικές δυνάμεις…
09:42 | 11 Μάιος. 2014
Κάθε κόμμα και κάθε πολιτικός μπορεί να έχει στοιχεία θετικά που καταφέρνουν να γοητεύσουν έναν πολίτη. Το ζήτημα όμως δεν είναι τα μεμονωμένα αυτά στοιχεία που ενίοτε χρησιμοποιούνται υποκριτικά για…
09:07 | 01 Μάιος. 2014
«[…] Αν τα συνδικάτα συνεχίσουν να επικεντρώνονται στη διατήρηση συντεχνιακών επιδιώξεων και μικροσυμφερόντων… Αν δεν φροντίσουν να παρέχουν χρήσιμες υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας προς τα μέλη τους…
07:36 | 23 Απρ. 2014
H επιδείνωση της οικονομικής κρίσης τους τελευταίους μήνες εξανάγκασε τους ιθύνοντες των μητροπολιτικών κέντρων λήψης αποφάσεων να μιλήσουν επιτέλους για «συστημική» κρίση, αποφεύγοντας ωστόσο και…

09:47 | 20 Απρ. 2014
«Όταν ήρθε -τον 19ο αιώνα- η αστική τάξη πραγμάτων, η λεγόμενη νεωτερικότητα*, η ενιαία -μέχρι τότε- υπόσταση του ανθρώπου, άρχισε να διαχωρίζεται. Ο πρώτος διαχωρισμός, ήταν στο άτομο και στον…
13:36 | 10 Απρ. 2014
[…] για άλλη μια φορά η έννοια της ασφάλειας τινάζεται στον αέρα!  Και από την άλλη, τραυματίζεται η συνοχή του κοινωνικού ιστού […] αυτό που συνέβη είναι τραγικό, κυρίως επειδή μιλάμε…
08:11 | 10 Απρ. 2014
Σιωπηροί ή όχι, συνένοχοι ή όχι και συνυπεύθυνοι ή όχι, γι’ αυτήν την χωρίς τέλος «πολιτιστική» όσο και «δημοκρατική» ζούγκλα, οπισθοχωρούμε όλοι μαζί ολοταχώς εδώ και 4 χρόνια στις …σπηλιές, μάλλον…
07:48 | 10 Απρ. 2014
[…] Όταν δεσμεύεται η χώρα να πληρώνει στους δανειστές 5,25%, για το χρέος κάθε χρόνο και η ανάπτυξη παραμένει σε αρνητικούς ρυθμούς, τότε η χώρα εγκαθίσταται οριστικά σε αιώνια ύφεση και σε αιώνια…
12:05 | 06 Απρ. 2014
Η κοινωνία, τα τελευταία χρόνια της οικονομικής χρεοκοπίας και της κοινωνικής κρίσης, έχει συγκροτήσει, μέσα από τις αντιστάσεις της, μια σειρά από νέες λειτουργίες και δομές των από τα κάτω: λαϊκές…
14:07 | 03 Απρ. 2014
[…] Ο ρατσιστικός τρόπος σκέψης καθίσταται ιδιαίτερα επικίνδυνος όταν  συναρθρώνεται με την πολιτική. Γι’ αυτό, η καταπολέμηση της ρατσιστικής φασιστικής νοοτροπίας δεν αφορά μόνον τα πιθανά…
08:56 | 01 Απρ. 2014
[…] Η αντίληψη του Τόνι Νέγκρι ουσιαστικά δίνει το αναγκαίο υπόστρωμα για να αντιληφθούμε τον φασισμό ως πολιτική και ιδεολογική κίνηση άρνησης της ίδιας της ζωής […] Για να μην ζήσουμε πάλι την…
22:00 | 29 Μαρ. 2014
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά προβλήματα που έχουν σημαδέψει την πορεία του ελληνικού εργατικού συνδικαλισμού την τελευταία εικοσαετία είναι η σταδιακή μείωση της συνδικαλιστικής πυκνότητας, δηλ. του…
11:59 | 28 Μαρ. 2014
Δέκα έφηβοι μεταξύ 13-17 ετών, από διάφορες περιοχές της Αθήνας, αποκαλύπτουν τι σημαίνει γι’ αυτούς οικονομική κρίση. Ο λόγος τους απρόβλεπτος, αποκαλυπτικός, σκληρός αλλά και ευαίσθητος… αποτελεί…
11:22 | 24 Μαρ. 2014
[…] Επιτήδειοι Έλληνες, εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις ανάγκες των Ελλήνων μεταναστών, ειδικά εκείνων που δεν γνωρίζουν την γλώσσα. Τους βάζουν να δουλέψουν σε εστιατόρια, όλη μέρα στην κουζίνα,…
09:18 | 20 Μαρ. 2014
[…] Τα παιδιά των δημοσίων σχολείων ζωγράφισαν αυτά που τους στερεί η κρίση, τους «κλέφτες» που τους πήραν τα λεφτά, τους «κακούς» που θέλουν να μας βλάψουν, τις «στεναχωρημένες οικογένειες» τους…
07:48 | 18 Μαρ. 2014
Σε δύο μήνες θα διεξαχθούν οι δημοτικές εκλογές, σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης. Οι τρέχουσες τάσεις δείχνουν πως για αρκετά χρόνια ακόμη οι στρόφιγγες της χρηματοδότησης και των ιδίων πόρων της τοπικής…
10:31 | 16 Μαρ. 2014
Το ερώτημα αν ο άνθρωπος γενικά γεννιέται εγωιστής ή διαμορφώνεται κοινωνικά σαν τέτοιος, απασχολεί σε μεγάλο βαθμό το σύγχρονο κίνημα του κοινοτισμού.  Όπως το έχει διατυπώσει ο Χάρης Ναξάκης[…
09:06 | 01 Μαρ. 2014
[…] Η έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής στράτευσης ειρηνικού χαρακτήρα έχει μετατρέψει τους πολίτες αναγκαστικά σε καταναλωτές πολιτικών ειδήσεων. Έτσι, η ελληνική κοινωνία π.χ. παρουσιάζει την εικόνα…
08:02 | 14 Φεβ. 2014
Το νερό ως φυσικό αγαθό απαραίτητο για όλες τις μορφές ζωής και ιδίως τον άνθρωπο Στο νερό(Η2Ο) και τα στοιχεία του Υδρογόνο και Οξυγόνο βασίζεται όλος ο πλούτος της βιοποικιλότητας και της…
10:59 | 05 Φεβ. 2014
Πριν λίγους μήνες, προς το τέλος του καλοκαιριού, εμφάνισα ένα πρόβλημα υγείας. Tην περιπέτειά μου αυτή την κατέγραψα και τη δημοσίευσα εδώ. Όσοι έτυχε να διαβάσουν αυτό που είχα γράψει, θα θυμούνται…
07:41 | 29 Ιαν. 2014
Σύμφωνα με το άρθ. 6 του νόμου 2946/2001που ορίζει τις προϋποθέσεις τοποθέτησης επιγραφών, «οι επιγραφές με τις οποίες προσδιορίζεται η θέση, η διεύθυνση, η ιδιότητα ή η επαγγελματική δραστηριότητα…
07:50 | 28 Ιαν. 2014
[…] Με βάση τα σημερινά δεδομένα, κοντά 19% των Γερμανών, περίπου 23 εκατομμύρια άνθρωποι, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος των συντάξεων είναι 700 Ευρώ το…
08:10 | 12 Δεκ. 2013
[…] Για την επιτυχία της αντίστασης στην σημερινή λαίλαπα, θα πρέπει όλα τα επιμέρους αιτήματα των κοινωνικών κατηγοριών να εντάσσονται σε ένα συνολικό όραμα διαφορετικής κοινωνίας, προκειμένου να…
11:41 | 08 Δεκ. 2013
Φαίνεται πως εμείς, ο ελληνικός λαός, είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. ‘Ισως γιατί από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, αλλά και προηγούμενα, έχουμε ενσωματωθεί πλήρως στη λογική του συστήματος των…
10:09 | 07 Δεκ. 2013
[…] Η επιβίωση του συστήματος δεν οφείλεται πλέον στην δήθεν ιδεολογική του υπεροχή, την εσωτερική του δυναμική και στην ικανότητά του να παράγει κοινωνικό πλούτο, αλλά στις στρατηγικές…
09:45 | 23 Νοε. 2013
[…] Τρεις γενιές αναμονής. Χιλιάδες άνθρωποι λες και στέκουν στην ουρά της δημόσιας υπηρεσίας του μέλλοντος. Ένα έθνος που αναμένει, κουράζεται, στέκει να ξαποστάσει, και είναι ακριβώς σ’αυτή του…
07:15 | 21 Νοε. 2013
[…] έναν χρόνο μετά το θάνατό του, βλέπω όσα μας άφησε ως παρακαταθήκη, αυτός ο Έλληνας φιλόσοφος και ποιητής της ζωής, σαν ένα ανεκτίμητο θησαυρό, που κρύβει όχι μόνο τη μοναδική διέξοδο από την…
06:40 | 15 Οκτ. 2013
[…] Ελπίζω πλέον να μας φωτίσει η γλώσσα να μιλάμε και να γράφουμε καθαρά, αλλιώς θα δούμε κι άλλα «κράματα ενιαυτών», όπως λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Μέχρι τότε, η μόνη ελευθερία που μας μένει…
07:00 | 10 Οκτ. 2013
[…] Είναι εμφανές ότι η επιλογή της Χ.Α. από μέρος του εκλογικού σώματος δεν συμβαδίζει με την ιδεολογία του. Συνομολογεί, όμως, ότι η κοινωνία στο σύνολό της δεν έχει ακόμη αντιληφθεί ότι το…
07:40 | 08 Οκτ. 2013
«Μέχρι τώρα η καπιταλιστική οικονομία στηρίζεται σε δύο βασικούς τομείς: στον κρατικό τομέα και στον ιδιωτικό. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος τομέας, που στη χώρα μας τον συναντούμε είτε με τον θεσμικό…
11:14 | 04 Οκτ. 2013
Φέτος το καλοκαίρι, παρεξηγήθηκα από μερίδα συντρόφων στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, όταν καταφέρθηκα εναντίον της έννοιας της φυλακής ακόμα κι αν πρόκειται για τον κολασμό ανθρώπων που διαφωνώ κάθετα…
06:22 | 30 Σεπ. 2013
[…] Μπαίνουμε στο πιο καθοριστικό σημείο του πολέμου. Πλέον, δεν υπάρχουν μυστικά όπλα, φοβερά και τρομερά σχέδια που θα μπορούσαν να κρίνουν καθοριστικά την εξέλιξή του. Όλα είναι στο φως. Αυτό…
06:50 | 26 Σεπ. 2013
[…] Μα το λέει και ο Ηράκλειτος: Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί σε όσα γίνονται στον κόσμο. Συνεργοί, όπως λέμε «συνεργός στο έγκλημα»! Δηλαδή, κι αυτοί που μπορεί να πουν, εγώ κοιμόμουνα…
08:23 | 01 Σεπ. 2013
[…] Καθήκον της διανόησης είναι η υπενθύμιση και υποστήριξη «οικουμενικών αξιών», σε  μια εποχή που η εμπορευματοποίηση των πάντων, στο όνομα του χρήματος και της νομής της εξουσίας, απειλεί…
06:20 | 28 Αυγ. 2013
Οι σημερινοί μας πολιτικοί «ηγέτες» και τα κόμματα εξουσίας κάνουν πως δε βλέπουν ότι η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα…
06:39 | 26 Αυγ. 2013
Μαζική ανεργία, επισφαλείς συνθήκες εργασίας, κοινωνική απαλλοτρίωση και προϊούσα αποδόμηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων σκεπάζουν σαν μαύρα σύννεφα το ουρανό της Ευρώπης. Με την εμφάνιση της…
06:32 | 23 Αυγ. 2013
Σε έναν κόσμο χτισμένο στα θεμέλια της ακόρεστης πλεονεξίας, σε έναν κόσμο που ενισχύει διαρκώς την ύβρη, με το περιβάλλον σε διαρκή οπισθοχώρηση από την επιθετική βαρβαρότητα της ανθρώπινης…
07:59 | 04 Αυγ. 2013
[…] Ότι οι δικοί μας νεοναζί στον τρόπο που φέρονται και στολίζονται, είναι βουντουιστές, είναι φανερό. Πάνε να κλέψουν τη δύναμη των άλλοτε σφαγέων τους και νυν πάλι καταπιεστών με μαγικές…
10:05 | 01 Αυγ. 2013
[…] Ακούω/διαβάζω διάφορες απόψεις τον τελευταίο καιρό, οι οποίες συνηγορούν υπέρ ενός ενιαίου αντιναζιστικού μετώπου. Λένε όσοι διακινούν αυτές τις απόψεις, ότι πρέπει όλοι, ανεξαρτήτως…
06:31 | 12 Ιουλ. 2013
Αυτή τη στιγμή, κυκλοφορεί ανάμεσά μας μία τίγρη που λέγεται άγνοια. Κι αυτή η άγνοια θα μας φάει. Τα άρθρα των ελληνικών εφημερίδων αρχίζουν να μοιάζουν ολοένα πιο ανεδαφικά και παιδικά. Σαν να…
06:51 | 02 Ιουλ. 2013
Η κρίση της οικονομικής λειτουργίας, της χαρακτηριστικής λειτουργίας του βιομηχανικού πολιτισμού, αποτελεί την άμεσα ορατή ένδειξη αποδόμησης του όλου συστήματος. Άρα βρισκόμαστε στην ιστορική καμπή…
16:16 | 24 Ιουν. 2013
Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με…
08:20 | 22 Ιουν. 2013
Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς, αναοργανωμένα κατά νέο ιδιότυπο τρόπο […] Αυτή τη στιγμή, πραγματοποιείται μια γενοκτονία -με το γάντι, τρόπος του λέγειν- υπό την επίφαση μιας δήθεν…
10:01 | 20 Ιουν. 2013
Ζούμε την απόλυτη κατάρρευση. Δεν θα μείνει κανείς όρθιος! Πιστεύω, ότι οποιοδήποτε οικονομικό πρόγραμμα, δεν είναι κοινωνικά κατασκευασμένο. Δηλαδή, δεν το έχει παράξει ως ανάγκη η κοινωνία. «…
07:19 | 17 Ιουν. 2013
[…] Εδώ, γίνεται κάτι πολύ πιο σοβαρό, και είναι αυτό που οι θεωρητικοί θα λέγανε: «δημοκρατία, χωρίς Δήμο», ή «κοινωνία, χωρίς ανθρώπους», ή «έθνη, χωρίς εθνότητα». Δείτε, τα πράγματα εξελίσσονται…
06:36 | 17 Ιουν. 2013
Από πότε το ξεπούλημα ή το κλείσιμο αποτελούν μεταρρυθμιστική ικανότητα; […] Μέχρι και την παραμονή του κλεισίματος, η κυβέρνηση διόριζε. Την επομένη επικαλέσθηκε δικές της ατασθαλίες για να…
08:45 | 10 Ιουν. 2013
[…] έχουμε ένα τεράστιο στοιχείο υπεροχής. Αποτελούμε την συμπαγή μάζα του λ α ο ύ!  Και ως γνωστό ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί, να μπεί στο περιθώριο, ή να προσπεραστεί […] Γιατί σώνει και…
07:25 | 24 Μάιος. 2013
«Ο κόσμος να αγωνιστεί! Πρέπει ν’ αγωνιστεί! Να διεκδικήσει! Μαζί οι λαοί, θα δείξουνε έναν δρόμο! Κάτι το οποίο, πρέπει να μετουσιωθεί σε όραμα, που θα εκφράσουν οι νεώτεροι πολιτικοί […] Αυτό…
06:17 | 23 Μάιος. 2013
[…] πρέπει να πολεμήσουμε το φασισμό σε όλες του τις πλευρές και απ’ την αρχή και συνεχώς και με μετωπική σύγκρουση! Όχι με υπεκφυγές. Όχι να πηγαίνουν στας ελληνικάς καλένδας οι αντιρατσιστικοί…
05:36 | 20 Μάιος. 2013
[…] Η διεθνής και η τοπική ελίτ, στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δε χρειάζεται πια να διατηρήσει το κοινωνικό κράτος που είχε προωθήσει η σοσιαλδημοκρατία το προηγούμενο μισό αιώνα…
07:40 | 13 Μάιος. 2013
Μπορεί να κατέβη όλη η κοινωνία ενώπιον του κυβερνείου ή της βουλής για να διαδηλώσει την αντίθεσή της στην ακολουθούμενη πολιτική ή στη διαφθορά, ή να το δηλώσει με το μέσον των δημοσκοπήσεων. Το…
06:15 | 13 Μάιος. 2013
Επιτέλους να φορολογηθούν εκείνοι που φοροδιαφεύγουν και επίσης να εξαφανιστεί, να διαγραφεί αυτό το μικροαστικό όνειρο, το γελοίο, η δια βίου εξασφάλιση στη θηλή του κράτους! Εγώ χωρίζω την Ελλάδα…
08:40 | 11 Μάιος. 2013
Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες. Η μία είναι η Γερμανία, η οποία φτάνει μέχρι εδώ με το μνημόνιο. Τώρα η Γερμανία θα τρίβει τα χέρια της, όσο βλέπει ότι γίνονται βαρβαρότητες εδώ πέρα…
08:12 | 07 Μάιος. 2013
Παραδειγματική η αποτυχία της Ευρώπης. Με την σημερινή πολιτική της, έχει καταντήσει «ο ηλίθιος του παγκόσμιου χωριού». Καμία άλλη περιοχή του πλανήτη δεν έχει εγκατασταθεί με δική της επιλογή τόσο…
06:25 | 01 Μάιος. 2013
Στα ερείπια του κτιρίου που κατέρρευσε την περασμένη Τετάρτη στα περίχωρα της Ντάκα, βρήκαν το θάνατο τουλάχιστον 381 εργαζόμενοι. Άλλοι 279 ήταν βαριά τραυματισμένοι και 1.041 ελαφρά από τους 3.500…
06:20 | 01 Μάιος. 2013
Ποιος θυμάται την Πρωτομαγιά του 2010; Παρά το μούδιασμα που είχε προκαλέσει το πρωθυπουργικό διάγγελμα του Καστελόριζου, με το οποίο η χώρα έμπαινε στον αστερισμό του Μνημονίου, λίγοι ακόμη…
06:10 | 26 Απρ. 2013
Είναι τρομερό. Είναι λυπηρό. Έχουμε χάσει το δικαίωμα να είμαστε αισιόδοξοι και να ελπίζουμε […] Και το πιο περίεργο είναι, ότι για όλη αυτή την κατάσταση δεν έχει γίνει κάτι, κάτι πολύ μεγάλο, να…
06:06 | 25 Απρ. 2013
[…] η οικονομία του τόπου εξαρτάται από τα περιοριστικά μέτρα στη διακίνηση κεφαλαίων […] να δημιουργηθεί ένα είδος μεγάλης bad bank στην οποία να μεταφερθούν όλα τα επισφαλή δάνεια: ένα μέρος…
06:28 | 24 Απρ. 2013
[…] έχω την εντύπωση ότι η Ευρώπη θα διαλυθεί και μάλλον θα βρεθούμε και τυχεροί γιατί δεν θα υπάρχει κανείς να μας ζητήσει τα δανεικά πίσω. Κι αν κάποιος το ζητήσει θα το πατσίσουμε με το κατοχικό…
09:45 | 21 Απρ. 2013
[…] τα βλέπω μαύρα τα πράγματα. Γιατί είναι πολίτικό θέμα. Είναι μία απόφαση που θα την πάρουνε πολιτικοί. Κι αυτό είναι το δυστύχημα, αν σκεφτείς τι πολιτικούς έχουμε […] Η τέχνη θα μας σώσει! Η…
06:18 | 19 Απρ. 2013
[…] εάν οι όποιες κυβερνήσεις μας δεν ενεργήσουν διπλωματικά σωστά, και δεν πάμε στη Χάγη πριν αποκτήσουμε σοβαρή υποστήριξη κυρίως από τους Αγγλοσάξωνες, οι οποίοι ήταν και υπεύθυνοι που δεν…
06:11 | 12 Απρ. 2013
[…] το τραγικό που συνέβη μεταπολιτευτικά, είναι ότι φτάσαμε να περιορίσουμε το οικονομικό μέγεθος της χώρας στην περιουσία κάποιων μεγάλων οικογενειών, και «οίκων». Διότι πιστεύω ότι σ’ αυτή τη χώρα…
06:11 | 09 Απρ. 2013
Με το «Ντοκουμέντο», θελήσαμε να καταγραφεί η απορία, η αμηχανία, η οργή μας και οι σκέψεις μας για τα όσα συμβαίνουν. Μπορεί ο κόσμος ν’ αλλάξει; Μπορεί να σκεφτεί διαφορετικά; […] Πηγαίναμε και…
07:39 | 06 Απρ. 2013
Στην Κύπρο έχουμε δημιουργήσει την τέλεια κρίση χρέους. Είναι η τέλεια καταιγίδα από πλευράς κρίσης χρέους: Υψηλό χρέος νοικοκυριών, επιχειρήσεων, δημόσιου τομέα, και από πάνω ήρθε και μία μεγάλη…
07:41 | 04 Απρ. 2013
Κατ’ αρχάς νομίζω ότι κανένας δεν διαφωνεί ότι η κατάσταση είναι τραγική. Ο κόσμος έχει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία πολύ μεγάλη καταστροφή της οικονομίας μας που θα τραυματίσει και θα…
06:43 | 03 Απρ. 2013
[…] το αρχικό περιεχόμενο του οράματος της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, έχει εξαφανιστεί, ιδίως μετά τη δημιουργία του eurogroup […] υποκαταστάθηκε από μια Λέσχη Μονεταριστική, η οποία έγινε…
22:45 | 30 Μαρ. 2013
«Τί πρέπει να κάνουμε; Γενική απεργία διαρκείας με οργάνωση από τα κάτω, πολιτική ανυπακοή, αποκέντρωση, ενεργειακή και διατροφική αυτονομία, δίκτυα ανταλλαγών και αλληλεγγύης, οργάνωση δομών…
08:40 | 29 Μαρ. 2013
[…] Κανονικά, η Γερμανία θα έπρεπε να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση! Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης σήμερα είναι η Γερμανία. Δεν είναι η Κύπρος ή οι άλλες χώρες του Νότου, αλλά η Γερμανία…
07:00 | 28 Μαρ. 2013
«Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ. Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν…