Στέφανος Ροζάνης: Τίποτα δεν αλλάζει από τα πάνω προς τα κάτω

Tvxs.gr

[…] Δεν έχουμε κοινωνία. Έχουμε μια κοινωνία εν υπνώσει […] μια κοινωνία η οποία είναι ξενοφοβική, μια κοινωνία η οποία έχει κλειστεί στον εαυτό της […] Τίποτα δεν αλλάζει από τα πάνω προς τα κάτω, κι αυτή η αλλαγή, από τα κάτω προς τα πάνω, προϋποθέτει τη δημιουργία κινημάτων από συλλογικότητες […] «Ο κόσμος έχει τόσες πιθανότητες να αυτοκαταστραφεί, όσες πιθανότητες έχει και για να αναγεννηθεί». Ελπίζω ότι θα ακολουθήσουμε τις πιθανότητες αναγέννησης και όχι τις πιθανότητες αυτοκαταστροφής […]

O καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη σχετικά με την ευρωπαϊκή και ελληνική πολιτική, οικονομική και κοινωνική επικαιρότητα.

Κρ.Π.: Τι σκέφτεστε παρατηρώντας όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, αλλά και με τις τρομοκρατικές επιθέσεις, με την άνοδο της ακροδεξιάς, ή ακόμα και με την δολοφονική επίθεση που έγινε πρόσφατα στον φοιτητή από τη Χρυσή Αυγή;

Στ.Ρ.: Αν θέλετε τη δική μου γνώμη, τίποτε αιφνίδιο, τίποτε ξαφνικό δεν υπάρχει σε όλα αυτά. Η κατάσταση αυτή των πραγμάτων προετοιμάζεται από εδώ και δεκαετίες και μοιάζει περίπου σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Πάρα πολλές φορές έχω πει, ότι από τη στιγμή που υποχωρεί έστω κι αυτός ο ανάπηρος Διαφωτισμός, έστω κι αυτή η ανάπηρη δημοκρατία, η οποία κάποτε αποτελούσε ένα στήριγμα, ένα θεμέλιο μιας ευρωπαϊκής ή και παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, είναι φυσικό ότι εκείνο το οποίο θα εμφανιστεί ως ένα είδος φαντάσματος και θα πλανάται πάνω από τον κόσμο, είναι ένας πολύμορφος και πολυσχιδής φασισμός ο οποίος άλλες φορές παίρνει ακραίες μορφές βίας, άλλες φορές με τον μανδύα μιας δημοκρατικότητας προσπαθεί να αντικαταστήσει τον κυρίαρχο λόγο΄ να γίνει μάλλον, ο ίδιος ένας κυρίαρχος λόγος.

Κατά συνέπεια, όλα αυτά τα συμπτώματα τα οποία παρατηρούνται στον κόσμο και στη χώρα μας, είναι πράγματι συμπτώματα. Είναι νεοπλασίες, με τον ιατρικό όρο, οι οποίες εμφανίζονται κάθε φορά που το «ανοσοποιητικό σύστημα» της δημοκρατίας υποχωρεί, κατακερματίζεται, θρυμματίζεται, και στο τέλος σμπαραλιάζεται. Οπότε, όλα αυτά τα φαινόμενα, είναι φαινόμενα αναμενόμενα.

Θα ήταν κανείς πάρα πολύ τυφλός να μην έβλεπε αυτά τα φαινόμενα να έρχονται αιφνιδίως από εδώ και δέκα χρόνια πριν. Θα έπρεπε να είναι εντελώς ανιστόρητος να νομίζει ότι όλη αυτή η καταστροφή η οποία έχει επέλθει είτε στο όνομα της παγκοσμιοποιημένης τάξης πραγμάτων, είτε στο όνομα ενός μορφώματος το οποίο ονομάζεται ΕΕ, δεν είναι γνήσιο τέκνο αυτής διάλυσης, αυτού του κατακερματισμού, αυτής της υποχώρησης, έστω και των υπολειμμάτων του Διαφωτισμού, που είχαν απομείνει στον κόσμο. Υπό αυτή την έννοια, τουλάχιστον εγώ, δεν αιφνιδιάζομαι.

Κρ.Π.: Είχατε επισημάνει παλιότερα, πως «Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της!». Σήμερα, τι θα λέγατε για την κοινωνία και πώς βλέπετε να αντιδρά απέναντι σε όλα αυτά;

Στ.Ρ.: Η κοινωνία αντιδρά με δύο τρόπους, ακόμα και ιστορικά αν το πάρουμε, πολύ περισσότερο στις μέρες μας:

Ο ένας τρόπος με τον οποίο αντιδρά η κοινωνία είναι η φοβικότητα, ο φόβος. Τα πάντα κυριαρχούνται μέσα στην κοινωνία από τον φόβο είτε είναι ο φόβος της επιβίωσης, είτε είναι ο φόβος απώλειας αγαθών μιας ζωής, είτε είναι ο φόβος που προέρχεται από την έλλειψη της ελπίδας να ζήσει ο άνθρωπος σε έναν καλύτερο κόσμο -θα έλεγα σε ένα δικαιότερο κόσμο, αλλά, εν πάση περιπτώσει, σε έναν κόσμο πιο ισορροπημένο.

Αυτή είναι η μία αντίδραση της κοινωνίας η οποία στην πραγματικότητα οδηγεί στην απάθεια ή στον ατομικισμό που πιστεύαμε παλιότερα ότι τουλάχιστον ο δυτικός κόσμος προσπαθούσε να τον ξεπεράσει.

Από την άλλη μεριά, η αντίδραση, εκφράζεται μέσα σε μια κατάσταση, όπως θα λέγαμε στην ψυχολογία, υπνώσεως. Δεν έχουμε κοινωνία. Έχουμε μια κοινωνία εν υπνώσει. Αυτή η κοινωνία εν υπνώσει, είναι αδύνατον να ανταποκριθεί σε θεμελιώδεις συσσωματώσεις, σε θεμελιώδεις καταστάσεις όπου μια συλλογικότητα θα μπορούσε να θέσει έναν φραγμό, τουλάχιστον εν μέρει σε φαινόμενα φασιστικά, φαινόμενα βίας, φαινόμενα εξοντώσεως του άλλου, του ξένου.

Έχουμε αυτή τη στιγμή μια κοινωνία η οποία είναι ξενοφοβική, μια κοινωνία η οποία έχει κλειστεί στον εαυτό της και προσπαθεί να θεμελιώσει ένα «εμείς» πάνω σε ένα μίσος για τον ξένο, που κλέβει την ευτυχία του γηγενούς.

Όλες αυτές οι καταστάσεις που δημιουργούνται, πέραν του κοινωνιολογικού βάθους, έχουν και ένα ψυχολογικό βάθος. Αυτό το ψυχολογικό βάθος, δημιουργεί σήμερα μια ακύρωση της έννοιας του πολίτη, μια ακύρωση της έννοιας της προσπάθειας του ανθρώπου να μετέχει των κοινών, να αποφασίζει ελεύθερα για τα κοινά, και επιπλέον να κλείνεται στον εαυτό της φοβικά, κλειστοφοβικά, να βρίσκεται, δηλαδή, σε μια κατάσταση παράλυσης.

Πιστεύω ότι εκείνο το οποίο έχει συμβεί στην κοινωνία, είναι ότι έχει χαθεί πια η έννοια του πολίτη. Ο άνθρωπος δεν αισθάνεται πολίτης. Κι απ’ τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν αισθάνεται πολίτης, τότε η αντίδρασή του δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια ατομική φοβία την οποία θα την μεταφέρει σε ότι δεν του μοιάζει, σε ότι δεν ταιριάζει με μια ήσυχη μικροαστικότητα, μέσα στην οποία ο άνθρωπος είχε βολευτεί.

Κατά συνέπεια, όλος αυτός ο μισοξενισμός, η ξενοφοβία, δεν είναι μόνο μια ατομική αντίδραση αλλά επιπλέον είναι μια συνολική ανθρώπινη αντίδραση, υπό την έννοια ότι ο άνθρωπος πλέον έχει απωλέσει μαζί με την έννοια του πολίτη και την έννοια της αυτεξουσιότητάς του, της αυτενέργειάς του, και ότι άλλο τον συγκροτεί ως κοινωνικό ον.

Κρ.Π.: Στην Ελλάδα σήμερα όλο και περισσότερο(ακούμε ότι θα μειωθεί το αφορολόγητο, θα μειωθούν και άλλο οι συντάξεις, κλπ.), υπάρχουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, και συγχρόνως οι πρόσφυγες βρίσκονται σχεδόν σε αδιέξοδο, είδαμε πρόσφατα έναν πρόσφυγα να αυτοπυρπολείται. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, τι θα έπρεπε να κάνουμε;

Στ.Ρ.: Κοιτάχτε, η Ελλάδα αποτελούσε πάντα ένα καθεστώς εξαίρεσης, σε σχέση με την καλούμενη Ευρώπη. Ποτέ η Ελλάδα δεν μπόρεσε να οικοδομήσει μια εθνική αστική τάξη, να έχει ένα εθνικό κεφάλαιο, να συμμετέχει, έστω και σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, ισοτίμως. Πάντα η Ελλάδα προσπαθούσε να επιβιώσει ως ένα είδος «παρία» της Ευρώπης, εκεί που θα όφειλε να είναι η καρδιά του ευρωπαϊκού ιδεώδους.

Από κει και πέρα, ότι συμβαίνει, συμβαίνει επειδή ακριβώς στον δυτικό κόσμο εκείνο το δραματικό που έχει συμβεί είναι ότι η οικονομική πραγματικότητα έχει επιβληθεί πάνω στην έννοια του πολιτικού. Δεν έχουμε κάποια προτεραιότητα της έννοιας του ανθρώπου ως πολιτικού όντος, πάνω σ’ αυτό που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν homo economicus/οικονομικό άνθρωπο.

Ο οικονομικός άνθρωπος είναι εκείνος ο οποίος θα προσπαθήσει, θα επιχειρήσει να αλώσει οποιαδήποτε ανθρώπινη αξία, οποιαδήποτε αξία αλληλεγγύης, οποιαδήποτε αξία συνύπαρξης και συμβιώσεως, υπέρ μιας στυγνής, στριφνής ιδεολογίας του χρηματοπιστωτισμού, ο οποίος αυτή τη στιγμή αλώνει όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και όλο τον κόσμο.

Μπορεί στην Ελλάδα να είναι πιο εμφανή αυτά τα σημάδια, εξ’ αιτίας αυτού που είπαμε προηγουμένως για την ιδιαιτερότητα του ελληνικού χώρου, ωστόσο, εάν κοιτάξετε σε όλη την Ευρώπη θα δείτε, όχι μόνο ανάλογα αλλά σχεδόν τα ίδια φαινόμενα να παράγονται στην καθ’ υπόταξη του ανθρώπου μέσω της κοινωνικής του δυσπραγίας, μέσω της οικονομικής του δυσπραγίας.

Κατά συνέπεια, όλο αυτό το βλέπω ως ένα πλέγμα που δεν αφορά αποκλειστικά αυτή τη χώρα, ένα πλέγμα το οποίο αφορά τη δομή του δυτικού κόσμου, και αυτή η δομή βλέπετε ότι αναπτύσσεται από την άλλη μεριά του Ατλαντικού μέχρι και την παραδοσιακή ευρωπαϊκή κουλτούρα.

Οπότε, η μοίρα, το πεπρωμένο του έλληνα ανθρώπου δεν διαφοροποιείται, τουλάχιστον σε θεμελιώδη στοιχεία, από τη μοίρα του γάλλου ανθρώπου, από τη μοίρα του γερμανού ανθρώπου, από την μοίρα του ισπανού ανθρώπου κ.ο.κ.

Κρ.Π.: Βλέπουμε όμως, ότι από τις ανατολικές χώρες, πολλοί πρόσφυγες που φεύγουν και λόγω πολέμου ή μετανάστες με άλλα προβλήματα, στην Ευρώπη κατευθύνονται για να ζήσουν, ενώ από την άλλη υπάρχουν οι τζιχαντιστές που πολεμάνε το δυτικό πολιτισμό.

Στ.Ρ.: Έρχονται μετανάστες για να ζήσουν στην Ευρώπη όπως οι έλληνες της μετεμφυλιακής εποχής –τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, γιατί εδώ δεν είχαμε απλώς μια μετεμφυλιακή κατάσταση- έτρεχαν στην Αμερική και στα νησιά Ellis, προκειμένου να βρουν συνθήκες επιβιώσεως.

Ουσιαστικά αυτοί οι πόλεμοι οι οποίοι γίνονται στον ανατολικό κόσμο, και οι οποίοι χαιρετίστηκαν από τη δυτική δημοκρατία ως απελευθερωτικά κινήματα, δεν ήταν τίποτε άλλο από πόλεμοι οι οποίοι αποσκοπούσαν σε ένα ξερίζωμα πληθυσμών προκειμένου μια γερασμένη δύση να δεχτεί νέο εργατικό αίμα, όπως θα λέγαμε, νέα εργατικά χέρια.

Όταν όμως τα πράγματα από ασκήσεις επί χάρτου εξελίσσονται στην πραγματική ζωή, τότε τα πράγματα ξεφεύγουν και από τον έλεγχο των ίδιων των δημιουργών αυτών των καταστάσεων. Έτσι αυτή τη στιγμή έχουμε κάτι που η Δύση, πράγματι, δεν το περίμενε΄ περίμενε μόνον ότι χρειαζόταν, κι αυτό πια που έρχεται υπερβαίνει αυτό που η Δύση χρειαζόταν για την ανανέωση των εργατικών της χεριών και των εργατικών της δυνάμεων, και γίνεται ένα υπόλειμμα ανθρώπων που ναι, θα πρέπει να εξοντωθούν.

Κρ.Π.: Δεν ξέρω αν γνωρίζετε αυτή τη μελέτη που είχε γίνει από τη δεκαετία του ’70, με της ομάδα της Ρώμης, που έλεγε ότι τα όρια του συστήματος έχουν ξεπεραστεί και έρχεται παγκόσμια δομική κρίση περί το 2008, διότι έχουμε ξεπεράσει τα όρια της φύσης, κλπ…

Στ.Ρ.: Ναι, βεβαίως.

Κρ.Π.: … Τα βλέπουμε όλα αυτά να συμβαίνουν. Μπορούμε να το αλλάξουμε όλο αυτό; Που πορευόμαστε;

Στ.Ρ.: Κοιτάχτε, τίποτα δεν αλλάζει από τα πάνω προς τα κάτω. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε μια αλλαγή που ερχόταν από τα πάνω προς τα κάτω. Όλο το πρόβλημα του ανθρώπου είναι να προέλθει μια αλλαγή από τα κάτω προς τα πάνω. Αυτή η αλλαγή, από τα κάτω προς τα πάνω, προϋποθέτει τη δημιουργία κινημάτων από συλλογικότητες. Προϋποθέτει τη δημιουργία συλλογικοτήτων οι οποίες παλεύουνε μέσα σε ένα πνεύμα αυτοδιαχείρισης, αυτονομίας και αυτεξουσιότητας.

Αυτές οι συλλογικότητες, μέχρι στιγμής βρίσκονται μέσα σε ένα βρεφικό στάδιο. Δεν είναι ότι δεν αναπτύσσονται. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν, άρα δεν αναπτύσσονται. Είναι, ότι υπάρχουν σπερματικά, μόνο που ο χρόνος της ανθρώπινης ζωής δεν είναι ο χρόνος της Ιστορίας. Απαιτείται ένας άλλος χρόνος μέσα στον οποίο αυτές οι καταστάσεις, δρουν, δραστηριοποιούνται, ωριμάζουν και μπορούν να αποτελέσουν πυλώνες αλλαγής.

Δεν ξέρω αν τουλάχιστον η δική μου γενιά προλάβει να δει σε ανάπτυξη τέτοιου είδους φαινόμενα. Παρ’ όλα αυτά είμαι πραγματικά αισιόδοξος ότι αυτές οι εν σπέρματι συλλογικότητες που αυτή τη στιγμή ενεργοποιούνται με κοινωνικές και ατομικές προοπτικές κάποτε θα επιφέρουν αυτό που εμείς ονομάζουμε αλλαγή.

Γιατί χωρίς αλλαγή ο κόσμος είναι καταδικασμένος σε μαρασμό και σε θάνατο. Κι όπως έλεγε ο Εντγκάρ Μορέν, αυτός ο σπουδαίος γάλλος φιλόσοφος: «Ο κόσμος έχει τόσες πιθανότητες να αυτοκαταστραφεί, όσες πιθανότητες έχει και για να αναγεννηθεί». Ελπίζω ότι θα ακολουθήσουμε τις πιθανότητες αναγέννησης και αναζωογόνησης, και όχι τις πιθανότητες αυτοκαταστροφής.

 

 

Ελένη Νίνα: «Έχουμε πάρει μέρος στην αυτοκτονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη»

Tvxs.gr

Ας κρατήσουμε στην μνήμη μας τον Βαγγέλη και τα τόσα θύματα της βίας. Ας κρατήσουμε στην μνήμη μας ότι η βία είναι καθημερινό φαινόμενο. Ας μην ξεχνάμε! […] Με τις πράξεις μας, έχουμε πάρει μέρος στην αυτοκτονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, ως χορός μιας τραγωδίας ο οποίος διαπιστώνει το φαινόμενο και απλά το λέει μόνο στον εαυτό του, αλλά δεν αποφασίζει, δεν δρα, δεν γίνεται πρωταγωνιστής […] Δεν φτάνει να κάνουμε μνημόσυνα. Είναι να κάνουμε μία δράση ώστε να μη φτάνουμε να κηδεύουμε τις αρχές και τις αξίες μας […]

Η κλινικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την επέτειο της κηδείας του Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Κρ.Π.: Τι δε θα πρέπει να ξεχάσουμε;

Ελ.Ν.: Αυτή τη στιγμή είναι σα να κάνουμε ένα μνημόσυνο για έναν άνθρωπο που χάθηκε. Μνημόσυνο σημαίνει: εις μνήμην, θυμάμαι, δεν ξεχνάω.

Ας κρατήσουμε στην μνήμη μας τον Βαγγέλη και τα τόσα θύματα της βίας. Ας κρατήσουμε στην μνήμη μας ότι η βία είναι καθημερινό φαινόμενο. Ας μην ξεχνάμε!

Και δεν είναι να θυμόμαστε κάθε φορά που κλείνει άλλος ένας χρόνος, και κάνουμε μνημόσυνο σε ένα γεγονός ή σε ένα πρόσωπο, αλλά κάθε μέρα πρέπει να διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη όλων αυτών των ανθρώπων οι οποίοι βασανίζονται, που είναι δίπλα μας, και κάθε μέρα είναι σα να πεθαίνουν μαζί τους οι αρχές μας, οι αξίες μας. Κάθε μέρα είναι να έχουμε το νου μας, μήπως πεθάνουν οι αρχές μας και οι αξίες μας.

Σήμερα ξέρεις τι μου είπε μια θεραπευόμενη; Μου είπε ότι στη γειτονιά της, την ώρα που γύριζε σπίτι της, άκουσε φωνές, γινόταν ένας πολύ μεγάλος καυγάς, ένα ζευγάρι καυγάδιζε, και ο άντρας χτυπούσε τη γυναίκα του. Την έσπρωξε και στα τζάμια, έσπασε η τζαμαρία, και παραλίγο να πέσει στο δρόμο, να σκοτωθεί. Την τράβηξε μέσα όπως ήταν και συνέχισε να τη χτυπάει. Οι περισσότεροι γείτονες κλείσαν τα παράθυρα, κατεβάσαν και τα ρολά. Κάποιοι φώναζαν «ησυχία», κάποιοι «πάλι τη δέρνει!».

Η κοπέλα και ο αδελφός της που ήταν και αυτοί μάρτυρες, πήραν την αστυνομία. Η αστυνομία δεν ήρθε ποτέ.
Κοινώς, η βία είναι καθημερινή. Και έχει νόημα να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει αυτό ως φαινόμενο.

Κρ.Π.: Και το θέμα είναι τι πρέπει να κάνουμε πάνω σε αυτό;

Ελ.Ν.: Ένα είναι αυτό που λες πολύ σωστά, ότι πρέπει να μιλάμε γι’ αυτό που μας συμβαίνει. Δεύτερον ότι πρέπει να καταγγέλουμε αυτό που συμβαίνει. Και τρίτον να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά μας γι’ αυτό που συμβαίνει, κι όχι να κλείνουμε τα παράθυρα και να λέμε «συμβαίνει στον διπλανό κι όχι σε μας». Γιατί με αυτό που συμβαίνει διακυβεύονται οι αρχές και οι αξίες του καθενός από εμάς.

Κρ.Π.: Το ότι κλείνουν τα παράθυρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, είναι και γιατί οι άνθρωποι έχουν τα δικά τους προβλήματα;

Ελ.Ν.: Πρώτον είναι ότι απομονώνονται ακριβώς γιατί έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν θέλουν να βάλουν και άλλα στο κεφάλι τους, και δεύτερον είναι ότι φοβούνται γιατί αν καταγγείλουν οτιδήποτε και οι ίδιοι θα μπλέξουν. Θα μπλέξουν με το γείτονα τον οποίον κατήγγειλαν, θα μπλέξουν με αυτό που έγιναν μάρτυρες, θα μπλέξουν με την αστυνομία, θα μπλέξουν με τη γραφειοκρατία. Θα μπλέξουν. Οπότε υπάρχει και μια μεγάλη ευθυνοφοβία στο να καταγγελθεί αυτό που πέφτει στην αντίληψή τους. Και έτσι, γίνονται συνένοχοι.

Κρ.Π.: Είναι ένας φαύλος κύκλος τελικά.

Ελ.Ν.: Είναι ένας φαύλος κύκλος που μας σπρώχνει όλο και περισσότερο στην απομόνωση και στην απάθεια, και αυτό το βλέπουμε και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο, ακόμα και σε επίπεδο μεγάλων εθνοτήτων που είναι εγκλωβισμένοι στην απάθεια με ότι κι αν συμβαίνει.

Κρ.Π.: Οπότε είναι κάτι που μάς αφορά όχι μόνο στο μικρόκοσμό μας. Μας αφορά και σαν κοινωνία.

Ελ.Ν.: Μας αφορά και σαν κοινωνία. Ναι. Γι’ αυτό λέω ότι κινδυνεύουν οι αρχές και οι αξίες.

Κρ.Π.: Και μετά πώς μπορούμε να κλαίμε για την αυτοκτονία ενός ανθρώπου, που ουσιαστικά δεν ασχοληθήκαμε –ούτε καν ενδιαφερθήκαμε- ποτέ;

Ελ.Ν.: Με τις πράξεις μας, έχουμε πάρει μέρος στην αυτοκτονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, ως χορός μιας τραγωδίας, ο οποίος διαπιστώνει το φαινόμενο (μιλάει για το δρώμενο, το ονομάζει) και απλά το λέει μόνο στον εαυτό του, αλλά δεν αποφασίζει, δεν δρα, δεν γίνεται πρωταγωνιστής.

Κρ.Π.: Οπότε είναι και σαν να κλαίμε και τον εαυτό μας;

Ελ.Ν.: Ναι, αλλά τελικά είναι αυτοκτονία, ή είναι και λίγο φόνος; Γιατί είμαστε και συμμετέχοντες στο δράμα ως παθητικοί μάρτυρες.
Για παράδειγμα, όλοι αυτοί που έκλεισαν το παράθυρο δεν συμμετείχαν τελικά στον ξυλοδαρμό αυτής της γυναίκας; Και στα δύο παιδιά τα οποία ήταν παρόντα και κλαίγανε για την κακοποίηση της μητέρας τους; Δεν συμμετείχαν, λοιπόν, στον ξυλοδαρμό; Άρα και όσοι κατάλαβαν γι’ αυτό το παιδί, ό,τι κάτι δεν πάει καλά, δεν συμμετείχαν στην αυτοκτονία του;

Άρα πόσο οι αυτοκτονίες είναι αυτοκτονίες, ή είναι και δολοφονίες; Και αυτοκτονίες πολλών, όπως π.χ. κρατούμενων, ή για λόγους οικονομικής χρεωκοπίας που έχουμε συζητήσει στο παρελθόν. Είναι αυτοκτονίες ή είναι και λίγο δολοφονίες;

Κρ.Π.: Σε αυτές τις περιπτώσεις, το να κλαίμε, όμως, ουσιαστικά -γιατί γι’ αυτό κλαίμε- μόνο για την απώλεια των αξιών μας, δεν φτάνει.

Ελ.Ν.: Όχι, δεν φτάνει να κάνουμε μνημόσυνα. Είναι να κάνουμε μία δράση ώστε να μη φτάνουμε να κηδεύουμε τις αρχές και τις αξίες μας.

Νάνος Βαλαωρίτης: Αν δεν αλλάξουμε, πως θα επιβιώσουμε;

nanos valaoritis[…] Ο πολιτισμός μας μπορεί να αλλάξει, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, αλλά εκείνο που είναι βασικό, είναι η επιβίωση. Εάν δεν επιβιώσουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα. Αλλά κι αν δεν αλλάξουμε, από την άλλη, πως θα επιβιώσουμε; […]  Αυτό, είναι που λέω, η συνήθεια. Η συνήθεια είτε της καλοπέρασης, είτε της οδύνης, είτε του μαρτυρίου. Εδώ ο άνθρωπος συνηθίζει σ’ αυτό που είναι και δεν θέλει ν’ αλλάξει, έστω κι αν δε ζει καλά. Κι αυτό είναι το παράξενο σ’ αυτή την υπόθεση, που αφορά όλο τον κόσμο […]
Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για την ελληνική και διεθνή πολιτική σκηνή.

«Η μεγάλη αλλαγή πλησιάζει. Ο κόσμος αλλάζει. Ποια είναι η θέση μας μέσα σ’ αυτόν;

Νομίζω ότι η διεθνής κατάσταση είναι τέτοια, που δεν μπορείς να ξέρεις αύριο τι θα γίνει, λόγω και της εκλογής του Τραμπ, αλλά θα υποδεχόμουν πολύ ευχαρίστως μία συνεργασία Ρωσίας – Αμερικής, για να καταπραΰνει την αρπακτική διάθεση της Γερμανίας, χωρίς να με ενδιαφέρει ποιος κυβερνάει την κάθε χώρα, δηλαδή, αν τους αποδέχομαι ή όχι. Η κατάσταση είναι περίπλοκη και δεν ισχύουν τα υπεραπλουστευτικά.

Από την αρχή είχα πει και το πίστευα, ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε να μας δώσει η Γερμανία τις πολεμικές αποζημιώσεις, εάν δεν συμφωνούσαν η Αμερική και η Ρωσία, μαζί με την Αγγλία, να πιέσουν τη Γερμανία και την Ευρώπη να αναγνωρίσουν αυτή την υποχρέωση την οποία την αποφεύγουν συνεχώς.

Πιστεύω ότι η Ρωσία και η Αμερική είναι μέρος της Ευρώπης, και αν δεν το αντιληφθούν εγκαίρως θα ρίξουν τη Ρωσία στην Κίνα. Η Κίνα εν τω μεταξύ και η Ανατολή, και η Ιαπωνία ξαναοπλίζονται, υπάρχουν ισλαμιστές στο Πακιστάν, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι για την Ευρώπη. Και νομίζω ότι η φυσική συμμαχία είναι να υπάρχει μία καλή συνεργασία αμερικανών και ρώσων. Όσο για τους ευρωπαίους, πρέπει να ξεφορτωθούμε τους γερμανούς.

Οι Γερμανοί έχουν γίνει καρφί στην Ευρώπη και την έχουν κάνει ανάστατη, μία δουλική παροικία με τη λιτότητα, η οποία δεν περιγράφεται. Περιγράφεται μόνο σε ένα πρόσφατο βιβλίο που μιλάει για τον αρπακτικό καπιταλισμό. Κάτι που τα λέει όλα, γιατί αυτό που μας έχουν κάνει οι ευρωπαίοι, να αρπάζουν επειδή υποτίθεται ότι τους χρωστάμε, ενώ είναι ψέμα, είναι απαράδεκτο.

Δηλαδή, δεν νομίζω να χρειάζεται καμιά δημαγωγία για να υποστηρίξεις ότι αυτό είναι κάτι στραβό, και να το χρησιμοποιήσεις για να ενισχύσεις την εξουσία σου, όπως λένε τώρα μερικοί, ότι οι επιθέσεις εναντίον της Γερμανίας γίνονται λίγο αργά από την κυβέρνηση λόγω δημαγωγίας. Συμφωνώ ότι μπορεί η κυβέρνηση να εκφράζεται δημαγωγικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αλήθεια!

Εδώ πέρα τα πράγματα, είναι τώρα διπλά. Ό,τι γίνεται, έχει δύο όψεις. Κι αυτή η κατάσταση, της διπλής γλώσσας όπως και η τάση προς τον ολοκληρωτισμό, όσο πάει θυμίζει όλο και περισσότερο το 1984 του Όργουελ.

Και αυτή η διπλή γλώσσα, πανευρωπαϊκά, είναι φοβερή. Δηλαδή, χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις, με άλλο νόημα, με άλλη έννοια. Και μάλιστα αυτό, το λέει ο Θουκυδίδης στην αρχή του Πελοποννησιακού πολέμου, πως όταν στην Κέρκυρα οι διαφορετικές παρατάξεις άρχιζαν να σφάζονται μεταξύ τους, χρησιμοποιούσαν η μία τα επιχειρήματα της άλλης, εννοώντας κάτι αντίθετο. Και προσθέτει πως το πρώτο θύμα στους εμφύλιους, είναι η γλώσσα.

Πιστεύω ότι πανευρωπαϊκά αυτό που μας συμβαίνει σήμερα είναι ουσιαστικά ένας εμφύλιος. Διότι εμείς οι ευρωπαίοι, είμαστε μια φυλή, έστω κι αν έχουμε πολλά έθνη και πολλές γλώσσες. Είμαστε μία φυλή, η οποία αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή τρεις ή τέσσερις άλλες φυλές, οι οποίες αναπτύσσονται ραγδαίως και δεν μας συμπαθούν καθόλου, δικαίως εν μέρει, διότι εκτός των άλλων, κατακτήσαμε, κάποτε, σχεδόν όλο τον πλανήτη.

Ουσιαστικά, ένας είναι ο πολιτισμός ο οποίος έχει τις ρίζες του στην Ελλάδα και τον οποίο βέβαια, είτε τον ανεβάζουν στα ύψη, είτε τον κατεβάζουν στο ναδίρ. Πότε λένε ότι ο Μαραθώνας δεν ήταν τίποτα, και πότε λένε ότι ο Μαραθώνας  έσωσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Ο Μαραθώνας ήταν μια μάχη, αλλά το θέμα είναι, ότι η ελληνική σκέψη ήταν αυτή που ίδρυσε αυτόν τον πολιτισμό, καλώς ή κακώς. Και αυτόν έχουμε. Αυτόν τον πολιτισμό έχουμε. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλον. Δεν έχουμε, ούτε ινδικό, ούτε κινέζικο, ούτε γιαπωνέζικο, ούτε αφρικάνικο πολιτισμό. Αυτά ανήκουν σε άλλους λαούς. Λοιπόν, αυτόν τον πολιτισμό, ας τον φροντίσουμε και ας τον προστατέψουμε. Διότι, είναι μοναδικός στο είδος του.

Μοναδικός, δηλαδή, με την έννοια, ότι κανένας άλλος λαός δεν ανέπτυξε έναν τέτοιο πολιτισμό ο οποίος εξελίχθηκε από τους προσωκρατικούς φιλόσοφους και τους διάφορους θεωρητικούς των μαθηματικών, όπως τον Δημόκριτο ή τον Θαλή και ένα σωρό άλλους, οι οποίοι έκαναν διάφορες υποθέσεις για το σύμπαν. Αυτό το κάνανε, μάλιστα, με τη σκέψη τους και μόνο, γιατί δεν είχαν επιστημονικά όργανα για να διαπιστώσουν οτιδήποτε.

Και όλα αυτά τα κληρονόμησαν βέβαια κατόπιν οι ευρωπαίοι, όταν έπεσε το Βυζάντιο, και έγινε ένας καινούργιος πολιτισμός, ο οποίος, όμως, βασίζεται στον ελληνικό πολιτισμό.

Αυτά είναι παραδεδεγμένα, φυσικά, αλλά σήμερα ακούει κανείς να λέει ο καθένας ότι του κατέβει. Ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ήταν άσχημος, ήταν τούτο, ήταν εκείνο, εν είδει κριτικής δηλαδή, σχεδόν μαοϊκή για το παρελθόν, γιατί ο Μάο, ήθελε να καταστρέψει όλη την κινέζικη παράδοση, από τον Κομφούκιο μέχρι τις μέρες του.

Λοιπόν, εγώ πιστεύω, ότι αυτόν τον πολιτισμό έχουμε, κι αυτόν πρέπει να προστατέψουμε. Εάν αυτός ο πολιτισμός δεν προστατευτεί και βουλιάξει μέσα σε ένα καθεστώς ολοκληρωτικό, καταπιεστικό και ανελεύθερο, πάνε αυτά που κατάφεραν κάποτε να κάνουν οι έλληνες. Ούτε η σκέψη θα προχωρήσει πλέον, ούτε τίποτα. Ένας νέος Μεσαίωνας.

Κι αυτό ήδη το βλέπει κανείς να ξεκινάει από ορισμένες μικρές χώρες, όπως είναι ας πούμε η Βόρειος Κορέα, όπου έχουν σταματήσει τα πάντα. Δηλαδή, μόνο οι κατευθύνσεις που δίνει η εξουσία έχουν σημασία και τίποτα άλλο.

Και υποπτεύομαι ότι πίσω από τη Βόρειο Κορέα –γιατί δεν μπορεί να είναι μόνη της- είναι η Κίνα, η οποία την χρησιμοποιεί ως αιχμή, για να δοκιμάζει την αντοχή των δυτικών. Αλλά βέβαια το τραγικό είναι πως όταν ζεις κάτω από ένα καθεστώς, το συνηθίζεις, γιατί δεν σου φαίνεται παράξενο.

Μπορεί να μη το δέχεσαι, ή να μη συμφωνείς, αλλά ζεις κάτω από αυτό. Όπως έζησαν οι ρώσοι κάτω από τον Σταλινισμό 80 χρόνια και παρ’ όλα αυτά κατάφεραν, τουλάχιστον μερικοί, να συνεχίσουν να γράφουν και να εκφράζονται.

Βρίσκω, λοιπόν, πως μια τέτοια κατάσταση, ολοκληρωτικού καθεστώτος, μπορεί να συμβεί και σε μας, ακριβώς έτσι, και την οποία να συνηθίσουμε και να μη μας φαίνεται παράξενη. Ήδη, βλέπουμε όλο και περισσότερο, να παίρνονται μέτρα ολοκληρωτικά, κι εμείς καθόμαστε και τ’ ακούμε και μερικοί λένε, μάλιστα, ότι θα έπρεπε να γίνουν όλα αυτά!

Ένα άλλο θέμα είναι, πως δεν είναι τυχαίο σήμερα, ότι θα κυβερνήσει την Αμερική ένας επιχειρηματίας, δηλαδή, ότι η οικονομία κυβερνάει πια, και όχι η πολιτική. Και μάλιστα ο κίνδυνος είναι ότι θα βάλει προστατευτικά μέτρα για το εμπόριο, το οποίο θα καταστρέψει την παγκοσμιότητα του εμπορίου.

Όμως, ο καπιταλισμός της παγκοσμιότητας είναι μια φάση εξέλιξης του καπιταλισμού, ο οποίος  τώρα, δεν είναι μόνο παγκοσμιοποιημένος, αλλά και αρπακτικός. Έχει φτάσει στο τέλος των δυνατοτήτων του.

Και το κεφάλαιο, πλέον, δεν βγάζει χρηματοπιστωτικά κεφάλαια, όπως πριν. Τέλειωσε αυτό. Τώρα είναι η αρπακτική του εποχή, όπου γυρεύουν θύματα και δούλους, όπως εμάς. Δηλαδή, αυτός ο αρπακτικός καπιταλισμός γυρεύει να εξασθενίσει μία μικρή χώρα για να την εκμεταλλευτεί, όπως κάνει το ΔΝΤ, και να αρπάξει τον πλούτο της, όπως έχει περιγραφεί και στο βιβλίο Οικονομικός δολοφόνος.

Τώρα, έχει φτάσει ο καπιταλισμός σε αυτήν την αρπακτική φάση. Δεν είναι πλέον οικονομικός δολοφόνος σε μία χώρα στην οποία παίζει ρόλο, έτσι κομματιαστά, με το ΔΝΤ, κλπ.. Αλλά σήμερα, είναι γενικό σύστημα, που το βλέπουμε στην Ευρώπη και το εφαρμόζει η Γερμανία.

Βλέπει κανείς, όμως, ότι η αλλαγή δεν γίνεται εύκολα. Γιατί υπάρχουν προκαταλήψεις, φανατισμοί, ισχυρογνωμοσύνη, που εμφανίζονται αμέσως μόλις θέλει ν’ αλλάξει κανείς κάτι. Για παράδειγμα, τον Μπέρνι Σάντερς, γιατί δεν τον διάλεξαν οι δημοκρατικοί; Θα είχαν κερδίσει, και θα είχαν έναν πρόεδρο τον οποίο δεν θα τον κορόιδευε όλος ο κόσμος.

Αλλά γιατί δεν το κάνανε; Από προκατάληψη, φυσικά, και από φόβο, ότι αυτός θα τους έπαιρνε τα πρωτεία. Τώρα, εάν έκανε σωστές πολιτικές ή όχι, θα έπρεπε να το δούνε αν γινόταν πρόεδρος.

Σάμπως τον Τραμπ, τον ξέρανε; Ξέρανε τι θα κάνει αν βγει στην εξουσία, από αυτές τις υποσχέσεις που έδινε και δίνει, ότι θα ανοίξει καινούργιες θέσεις εργασίας, και θα δώσει δουλειά σε πολύ κόσμο; Αυτά όμως δεν γίνονται πλέον, διότι η παγκόσμια οικονομία έχει δημιουργήσει νόμους οι οποίοι δεν καταλύονται από μία κυβερνητική απόφαση.

Και που καταλήγουμε; Πουθενά. Εν αναμονή να δούμε τις εξελίξεις. Ασφαλώς θα έχουμε έντονες εξελίξεις το 2017. Πρώτα πρώτα γίνονται ένα σωρό εκλογές στην Ευρώπη. Αν επικρατήσουν οι ακροδεξιοί στη Γαλλία, τι κάνουμε; Τρελαθήκαμε! Ο Τραμπ θα φαίνεται τίποτα, αν βγει η Λεπέν. Θα είναι η καταστροφή μας.

Επίσης, το γεγονός ότι η Αγγλία έφυγε από την ΕΕ, δεν είναι τυχαίο. Οι βρετανοί δεν είναι ηλίθιοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι η Ευρώπη δεν λειτουργεί σωστά, ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά. Και παρ’ όλες τις δυσκολίες ψήφισαν να φύγουν.

Εγώ τους παραδέχομαι σε ένα βαθμό τους άγγλους, δηλαδή, στην οξυδέρκεια που είχαν στον πόλεμο να χτυπήσουν τον Χίτλερ και να αντισταθούν όταν ήταν μόνοι. Πάλι, σήμερα, βρίσκονται μόνοι με κάποιον τρόπο. Και παρ’ όλο που ξέρω ότι η Αγγλία ήταν ένας φοβερός ιμπεριαλιστής, στο παρελθόν, και κάνανε τρομερά πράγματα σε όλο τον πλανήτη, όμως δεν είναι από αυτούς που ήταν εντελώς καταστροφικοί, όπως ήταν οι γερμανοί οι οποίοι εξολόθρεψαν ολόκληρες φυλές με το έτσι θέλω. Αυτά, δεν τα κάνανε οι Άγγλοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκμεταλλεύτηκαν όλο τον πλανήτη για να πλουτίσουν.

Το ένστικτο των άγγλων τους οδήγησε να φύγουν από ένα σύνολο που δεν λειτουργεί. Αυτό είναι το ένστικτό τους. Και εγώ δεν ξέρω πως θα πολιτευτούν στο μέλλον, αλλά βλέπω ότι την Ευρώπη δεν την βλέπουν με καλό μάτι, κάτω από το δάχτυλο της Γερμανίας. Πάντα τη φοβόντουσαν τη Γερμανία.

Εφόσον έχουμε σχεδιασμένες επιθέσεις όπως είναι οι μετανάστες, που ασφαλώς είναι σχεδιασμένη επίθεση, γιατί δεν είναι επειδή πρέπει να σώσουμε σώνει και καλά πρόσφυγες από τη Συρία, αυτά είναι όλα σχεδιασμένα.

Τώρα οι Τούρκοι χρησιμοποιούν ό,τι μέσον μπορούν για να μας πνίξουνε. Επειδή δεν τολμάνε να κάνουν πόλεμο γιατί οι συνθήκες δεν είναι σωστές, ούτε γι’ αυτούς ούτε γενικά, εφόσον ανήκουμε στο ΝΑΤΟ. Αλλά θα δούμε τι θα γίνει στο μέλλον.

Θέλω όμως να πω, ότι όλα αυτά που γίνονται σήμερα, είναι εις βάρος του πλανήτη. Δηλαδή, δεν φροντίζουμε να σώσουμε τον πλανήτη, όλες οι χώρες μαζί της γης. Γιατί κινδυνεύει ο πλανήτης αυτή τη στιγμή. Κινδυνεύει από φυσικά φαινόμενα πλέον. Εάν δεν γίνει αυτό, έστω κάτω από άμεση απειλή, δεν πρόκειται να σωθούμε. Η ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί. Το έχουν πει πολλοί, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, για παράδειγμα, που το είπε πολύ ξεκάθαρα.

Βλέπει κανείς ότι είναι πάρα πολύ σπασμωδικά τα μέτρα. Αφενός ο Τραμπ τώρα θέλει να τα καταργήσει γιατί δεν συμφέρουν τις επιχειρήσεις, λοιπόν, δεν έχουμε καλές προοπτικές εκεί σε σχέση με το περιβάλλον.

Αλλά, εγώ νομίζω, ότι πρωτεύει να ενωθούν τα μεγάλα έθνη και να καταλάβουν ότι αυτοκτονούν. Αν δεν το καταλάβουν αυτό, θα αυτοκτονήσουμε συλλογικά και όχι σε πολλά χρόνια, νομίζω.

Κι εμείς δεν έχουμε μυαλό. Διότι οι πολιτικοί μας, όπως και παντού, είναι μια ιδιαίτερη κάστα, έχει άλλη γλώσσα, η οποία συντηρεί τον εαυτό της. Λοιπόν, όποιον κι αν ψηφίσουμε, το ίδιο θα είναι, γιατί πάλι θα συντηρούν τον εαυτό τους κι όχι εμάς.

Εδώ πέρα πρέπει να γίνει μια ευρύτερη συμμαχία ανθρώπων που σκέφτονται και οι οποίοι διαπιστώνουν τα πράγματα όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελαν να είναι, για να διατηρηθούν στην εξουσία ή να διατηρήσουν τον πλούτο τους.  Πώς θα γίνει αυτό; Με μεγάλη δυσκολία. Πάντως υπάρχουν φωνές που το ζητάνε. Αυτό είναι, έστω, μία φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Εκεί καταλήγω, εγώ.

Ο πολιτισμός μας μπορεί να αλλάξει, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, αλλά εκείνο που είναι βασικό, είναι η επιβίωση. Εάν δεν επιβιώσουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα. Αλλά κι αν δεν αλλάξουμε, από την άλλη, πως θα επιβιώσουμε;

Αυτό, είναι που λέω, η συνήθεια. Η συνήθεια είτε της καλοπέρασης, είτε της οδύνης, είτε του μαρτυρίου. Εδώ ο άνθρωπος συνηθίζει σ’ αυτό που είναι και δεν θέλει ν’ αλλάξει, έστω κι αν δε ζει καλά. Κι αυτό είναι το παράξενο σ’ αυτή την υπόθεση, που αφορά όλο τον κόσμο-»

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ean-den-epibiosoyme-den-mporoyme-na-allaksoyme-tipota

Κάθε 6΄ λεπτά ο πολιτισμός μας κινδυνεύει

niunamenos3«[…] Κάποτε ρωτήθηκε ο Λένιν για το τι πρέπει να κάνουμε για να περιοριστεί η βία και εκείνος απάντησε: «Μελετήστε, μελετήστε, μελετήστε!». Θα προσέθετα: «Μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε!»… Κάθε 6΄λεπτά μια γυναίκα μικρή ή μεγάλη πέφτει θύμα βιασμού και συχνά πεθαίνει. Κάθε 6΄ λεπτά ο πολιτισμός μας κινδυνεύει.-»
Η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα, μιλά στην δημοσιογράφο και σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τον πρόσφατο αποτρόπαιο ομαδικό βιασμό και δολοφονία της 16χρονης Lucia Perez στην Αργεντινή.

«Αυτό που συνέβη είναι η απόλυτη κυριαρχία του «δυνατού», στην συγκεκριμένη περίπτωση, η κτηνώδης κυριαρχία της «δυνατής αγέλης», που κατακτά με τη βία και γεύεται την τρομακτική απόλαυση του βιασμού και του θανάτου του θηράματος – γυναίκα. Είναι η επιβολή της αιματηρής εξουσίας, πάνω στη ζωή ενός ανθρώπου.

Ο βιασμός είναι μία πράξη φρικτή, με θλιβερούς πρωταγιστές ανθρώπους – τέρατα, που καταστρατηγούν τις ανθρώπινες αξίες και καταργούν την υπόσταση του άλλου.  Ο βασανιζόμενος άνθρωπος δεν είναι ένας άλλος, αλλά ένα αντικείμενο, του οποίου ο πόνος καθίσταται κάτι το ουδέτερο.

Η κοπέλα που βίασαν και σκότωσαν με τόση αγριότητα, ήταν μια αδιάφορη βιολογική μηχανή, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Λακάν. Ήταν η άλλη-πράγμα που αφού χρησιμοποιήθηκε, έγινε η άλλη-εχθρός, γιατί είχε αντισταθεί στην επιθυμία τους ή γιατί μπορεί να τους απειλούσε κα να τους κατεδίωκε αργότερα, η απλά γιατί δεν την χρειάζονταν άλλο, οπότε έπρεπε να καταστραφεί.

Την σκότωσαν λοιπόν, εκτονώνοντας επάνω της όλα τα αποθέματα οργής και βίας, που είχαν αποθηκεύσει στον πρωτόγονο νου τους.

 Η πολιτισμική εξέλιξη δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Η διαχείριση της πρωτογενούς εχθρότητας των ανθρώπων, με παροτρύνσεις του τύπου «αγάπα τον πλησίον σου», δεν είναι δεδομένη.

Ο άνθρωπος συγκρούεται ανάμεσα στην «αρχή της απόλαυσης» και την «αρχή της πραγματικότητας». Χρειάζεται γονείς με αξίες και καλούς συνομιλητές που θα τον εισάγουν σταδιακά στην ωρίμανση.

Ο εκπολιτισμός του ανθρώπου είναι μια κίνηση, ένα ταξίδι μέσα στον χωρόχρονο, που όσο ο άνθρωπος κερδίζει την ωριμότητα, τόσο παραιτείται από την βίαιη επιθυμία να ικανοποιήσει άμεσα τις ανάγκες του, ακόμη και προκαλώντας πόνο και θάνατο στον διπλανό του.

Συνειδητοποιώντας τα οφέλη που θα έχει συνεργαζόμενος και σεβόμενος τον άλλο, ο άνθρωπος μαθαίνει να αντέχει και να μετουσιώνει τη ματαίωση σε τέχνη, σε επιστήμη, σε εργασία, σε ιδέες, σε πολιτισμό. Γι’ αυτό ο ρόλος των γονιών είναι εξαιρετικά σημαντικός.

Εξίσου σημαντικός είναι και ο ρόλος της κοινότητας. Όλοι έχουμε ευθύνη στο να πλαισιώσουμε με αξίες και αρχές τα παιδιά και τους εφήβους, ώστε να τους βοηθήσουμε, να αναπτύξουν την κρίση τους και να τιθασεύσουν την αγριότητα των ενστίκτων και των παρορμήσεων, που όλοι έχουμε μέσα μας.

Μου έρχεται στο νου ένα γεγονός που είχε διηγηθεί ο Πικάσο. Κάποιος Γερμανός αξιωματικός επισκέφτηκε τον Πικάσο, στο ατελιέ του, στο Παρίσι, κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί είδε την Γκουέρνικα και αρνητικά ξαφνιασμένος απ’ αυτό που είδε, ρώτησε τον Πικάσο: «Εσείς το κάνατε αυτό το χάος;». Ο Πικάσο απάντησε ατάραχα: «ΟΧΙ, ΕΣΕΙΣ το κάνατε!».

Αυτά τα τέρατα, που διέπραξαν τον βιασμό και τον φόνο αυτής της κοπέλας, μαζί με πολλά άλλα τέρατα είναι κατασκευάσματα – συμπτώματα της κοινωνίας που φτιάχνουμε.

Έχουν αναθραφεί μέσα στην ιδεολογική φτώχια, την οικολογική υποβάθμιση, την απαξίωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τη βία, και την κακομαθησιά. Αδιαφορούν πλήρως για όποιον βρίσκεται έξω από την πολύ μικρή ομάδα των όποιων ονομάζουν ως δικών τους.

Δεν νοιάζονται, δεν έχουν ενσυναίσθηση και ούτε συναίσθηση της ατομικής και κοινωνικής ευθύνης.

Η ηδονιστική τους επιτρεπτικότητα βασίζεται στον ακραίο θυμό και τον ακραίο φόβο. Αντίδοτο στο φόβο τους είναι η άσκηση εξουσίας και τυραννίας. Ποιο είναι το εύκολο θύμα; Μια μικρή γυναίκα. Ένα κορίτσι 16 χρονών.

Κάποτε ρωτήθηκε ο Λένιν για το τι πρέπει να κάνουμε για να περιοριστεί η βία και εκείνος απάντησε: «Μελετήστε, μελετήστε, μελετήστε!».
Θα προσέθετα: «Μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε!»…  Κάθε 6΄λεπτά μια γυναίκα μικρή ή μεγάλη πέφτει θύμα βιασμού και συχνά πεθαίνει. Κάθε 6΄ λεπτά ο πολιτισμός μας κινδυνεύει.-»


http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kathe-6-lepta-o-politismos-mas-kindyneyei

Η παρακαταθήκη του Σωτήρη Δημητρίου σε ένα μήνυμα: Να αλλάξουμε πολιτισμό

dimitriouΟ Σωτήρης Δημητρίου, πρωτοπόρος της κοινωνικής ανθρωπολογίας στην Ελλάδα, πολιτικός μηχανικός, συγγραφέας πολλών δοκιμιακών βιβλίων και άρθρων σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους και ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του κινηματογράφου στη χώρα μας, πέθανε χτες σε ηλικία 91 ετών.

Δεν ήταν μόνο ένας ξεχωριστός άνθρωπος με ιδιαίτερη καλλιέργεια πνεύματος και ψυχής, όπως και αγωνιστής της Αριστεράς, και δεν άφησε παρακαταθήκη μόνο το έργο και το παράδειγμα της ζωής του, αλλά και το μήνυμά «Να αλλάξουμε πολιτισμό (δηλ. τον τρόπο που ζούμε)»,  απαντώντας στο ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε» της Έρευνας για την κρίση (2010 – 2014) Εκδόσεις Κέδρος, η οποία δημοσιεύτηκε στο Tvxs.gr , κατόπιν αναδημοσιεύτηκε εκτός των άλλων μεταφρασμένη στη γαλλική εφημερίδα Les Cercle Les Echos, και παρουσιάστηκε στα αγγλικά στο Crisis Art Festival της Ιταλίας.

Στην ανάλυσή του, που έγινε η σημαντικότερη έμπνευση και αφορμή για να ξεκινήσω την εν λόγω ακτιβιστική έρευνα, όταν τον είχα ακούσει να μιλάει για τις αιτίες της κρίσης σε εκδήλωση τον Απρίλιο του 2014, όπως σημειώνω και στον πρόλογο της έκδοσης, ο ίδιος είχε -μεταξύ άλλων- τονίσει χαρακτηριστικά:

« […] Η κρίση της οικονομικής λειτουργίας, της χαρακτηριστικής λειτουργίας του βιομηχανικού πολιτισμού, αποτελεί την άμεσα ορατή ένδειξη αποδόμησης του όλου συστήματος. Άρα βρισκόμαστε στην ιστορική καμπή της αλλαγής πολιτισμού.

[…] Εφόσον το καθεστώς εξαίρεσης* αποτελεί συστατικό της νεωτερικότητας** και η γενίκευσή του οφείλεται στην αποδόμηση του βιομηχανικού μοντέλου που τη θεμελιώνει, είναι αδιανόητη η διάσωση με επιστροφή στη νεωτερικότητα διαμέσου μεταρρυθμίσεων.

Αντιμετωπίζουμε μεταδόμηση πολιτισμού, συνεπώς, μοναδική ιστορική έξοδος από την παγκόσμια κρίση είναι η ανατροπή και η αναδόμηση του συστήματος.

Έχουν αναπτυχθεί πλέον οι τεχνικές προϋποθέσεις γι’ αυτήν –υπολογιστές, θεωρία του προγραμματισμού κ.ά. Απομένει να αναπτυχθούν και οι κοινωνικές: αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια.

Ανεξάρτητα και παράλληλα με τις προτάσεις που συζητούνται από τους Ζαπατίστας και άλλους (άμεση δημοκρατία, κυκλική διαχείριση, συνεταιριστική επιχείρηση), εμφανίζεται μια τάση διάλυσης των συγκεντρωτικών δομών σε αυτόνομες-ομοσπονδιακές […] » (Ολόκληρη η τοποθέτησή του στο TVXS: Σ. Δημητρίου: Μοναδική ιστορική έξοδος από την παγκόσμια κρίση η ανατροπή)

Ο Σωτήρης Δημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925, και ήταν σύντροφος της σκηνοθέτιδας Αλίντας Δημητρίου. Υπήρξε αντιστασιακός και τον Ιούλιο του 1944 φυλακίστηκε. Μετά την απελευθέρωση εξορίστηκε στη Μακρόνησο.

Συγχρόνως με την εργασία του ως πολιτικός μηχανικός ως απόφοιτος του ΕΜΠ, μελέτησε την ανθρωπολογία και γράφτηκε στη Φιλοσοφική σχολή, αν και δεν πήρε πτυχίο αποφασίζοντας να συνεχίσει μόνος τις μελέτες του. Το πρώτο του βιβλίο «Προϊστορικοί πολιτισμοί και εξέλιξη» κυκλοφόρησε το 1964.

Μεταξύ άλλων ασχολήθηκε και με την έβδομη τέχνη, ως μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Kριτικών Κινηματογράφου και κριτικών επιτροπών σε φεστιβάλ κινηματογράφου.

Είχε δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές «Γράμματα της ανακωχής» (1965), εκδ. Φυτράκης και «Ψηλαφήσεις» (1985), εκδ. Δωδώνη, όπως και τα βιβλία «Κινηματογράφος, Σημειολογία, Κρίση της αισθητικής» (1973), εκδ. ‘Αλμα, «Εισαγωγή στο ‘Δώρο’ του Mauss» (1979), εκδ. Καστανιώτη, το πεντάτομο «Λεξικό Όρων: I. Σημειολογικής και δομικής ανάλυσης της τέχνης» (1978), «II. Επικοινωνίας και σημειωτικής ανάλυσης» (1978), «III. Γλωσσολογίας (1983) Α’ & Β’», «IV. Σημαντικής» (1986), «V. Κυβερνητικής, δομισμού και θεωρίας των συστημάτων» (1987), εκδ. Καστανιώτη, καθώς και την πεντάτομη σειρά «Η εξέλιξη του ανθρώπου: I. Ανθρωπογένεση» (1990), «II. Τα πρώτα βήματα» (1993), «III. Παλαιολιθική εποχή» (1993), «IV. Αρχές της κοινωνικής οργάνωσης» (1996), «V. Γλώσσα-Σώμα» (2001), εκδ. Καστανιώτη κ.α..


Παραπομπές:

  • Καθεστώς εξαίρεσης ή ανάγκης είναι η ψήφιση από τη Βουλή νομοθετικών διαταγμάτων καθ’ υπέρβασιν του συντάγματος, χωρίς να περνούν προηγούμενα από τον έλεγχο της συνταγματικότητας, με το επιχείρημα ότι η χώρα απειλείται από εξωτερικό ή από εσωτερικό εχθρό. Εφαρμόστηκε αρχικά στη δημοκρατία της Βαϊμάρης, στα 1930-32.

** Η νεωτερικότητα συνδέεται με την ιδέα της «ευρωπαίκής ταυτότητας», δηλαδή με την αντίληψη ότι, με αφετηρία το Διαφωτισμό, η Ευρώπη αφενός έγινε παγκόσμιο κέντρο της επιστημονικής προόδου και της, ¨κατά τον Max Weber, ¨απομάγευσης του κόσμου¨ (της εκδίωξης των δεισιδαιμονιών), και αφετέρου κατέκτησε τον υψηλότερο πολιτισμό και, ταυτόχρονα, την αποστολή να τον διαδώσει στον κόσμο.


Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/politismos/i-parakatathiki-toy-s-dimitrioy-se-ena-minyma-na-allaksoyme-politismo

Ο γαλλικός Μάης του 2016 και οι συνιστώσες του

gallia_exegersi_2016[…] Πιστεύω πως αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία αυτή τη στιγμή, είναι σχετικό κυρίως με το πώς εκφράζονται επικοινωνιακά τα μεγάλα συνδικάτα, και σαν να επαναπροσδιορίζεται η κλασσική διάσταση της πολιτικής του συνδικαλισμού, που μέχρι σήμερα ήταν μόνο η σύγκρουση. […] Είναι μία διασταύρωση διαφόρων συνιστωσών και δυναμικών, που έφερε στην επιφάνεια διάφορες κοινωνικές διαστάσεις και προβληματισμούς με αφορμή το νομοσχέδιο και με κεντρική προβληματική την πολιτική του συνδικαλισμού και τις τρεις διαφορετικές επικοινωνίες μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών. Θα επικρατήσει η συγκρουσιακή, η συμμετοχική ή η διαλλακτική λογική; […] Ο ψυχαναλυτής Κώστας Νασίκας, ο οποίος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Λυών και είναι ιατρικός υπεύθυνος του Οίκου Εφήβων της Λυών, μιλά στη δημοσιογράφο και σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την εξέγερση στη Γαλλία.

«Αρχικά πρέπει να πω πως μιλώ ως πολίτης, ως μέλος της πόλης, του δήμου και της κοινωνίας γενικότερα, και όχι ως ειδικός κοινωνιολογικών αναλύσεων.

Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Γαλλία κατανοούνται καλύτερα αν τα εντάξουμε στο κοινωνικό-Ιστορικό πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται αυτή η χώρα:

Είναι μια μετα – βιομηχανική κοινωνία, με πολλές αλλαγές στις μορφές εργασίας και επικοινωνίας που επιβάλλουν οι νέες τεχνολογίες και  που περνάει μία φάση αντίστοιχη με αυτήν που περνάνε και άλλες κοινωνίες της Ευρώπης, έχει δηλαδή μια μικρή –ή και καθόλου- ετήσια οικονομική ανάπτυξη σε σχέση με την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας που κάνει πολλές εταιρείες και βιομηχανίες να μετακινούνται σε χώρες φτηνότερου εργατικού δυναμικού.

Αυτό είναι το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκεται η Γαλλία, το οποίο έχει δημιουργήσει -εκτός των άλλων- ένα αρκετά υψηλό ποσοστό ανεργίας της τάξεως του 10 – 10,5% , που ξεπερνάει τα 3 εκατομμύρια ανέργους.

Η ανεργία αυξήθηκε σημαντικά τα τελευταία 10 χρόνια, δηλαδή επί της προηγούμενης κυβέρνηση και επί της σημερινής, γι’ αυτό και ένα από τα θέματα που απασχολούσαν τους κυβερνώντες ήταν να ελαττώσουν αυτό το ποσοστό της ανεργίας.

Σ’ αυτή την προοπτική, πέρυσι, η κυβέρνηση ελάττωσε τις εισφορές που δίνουν όλες οι επιχειρήσεις για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων (ένα ποσοστό από αυτές τις εισφορές πληρώνουν οι εργοδότες και ένα άλλο ποσοστό το πληρώνει ο ίδιος ο εργαζόμενος).

 Αυτή ήταν και η υπόσχεση που έδωσε η λεγόμενη Αριστερή κυβέρνηση του Ολάντ, το 2012: να ελαττώσει την ανεργία. Αυτή η υπόσχεση δεν πραγματοποιήθηκε τελικά, αφού η ανεργία αντί να μειωθεί συνέχισε να αυξάνεται.

Με τη λογική, λοιπόν, πως θα μπορούσε να μειωθεί η ανεργία εάν οι επιχειρήσεις, προσλάμβαναν περισσότερους εργαζόμενους, η κυβέρνηση έκανε μία προσφορά –στο πλαίσιο της γενικότερης καπιταλιστικής λογικής:

Επειδή δεν μπορούσε -όπως επίσης είχε υποσχεθεί- να βάλει 75% επιπλέον φόρους στους μεγάλους κεφαλαιούχους, διότι αντέδρασαν και άρχισαν να παίρνουν τις  επιχειρήσεις τους από τη Γαλλία και να τις πηγαίνουν αλλού, σιγά σιγά η κυβέρνηση κατέληξε μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα (για να αυξηθούν οι προσλήψεις από τους διάφορους μεγάλους και μικρούς εργοδότες) στην πρόταση, να δίνουν λιγότερες εισφορές στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Οπότε ελάττωσε κάπου 40 δισεκατομμύρια τη συμμετοχή των εταιρειών στις κοινωνικές ασφαλίσεις, με την προοπτική πάντα να μειωθεί η ανεργία.

Ένα δεύτερο θέμα που συζητιέται εδώ και πολύ καιρό, είναι το ανεβασμένο εργατικό κόστος: π.χ. για ένα εργαλείο που κατασκευάζεται στην Γαλλία συγκριτικά με το ίδιο εργαλείο που κατασκευάζεται στην Κίνα, στην Ινδία, στο Μαρόκο, κλπ. Θεωρείται, λοιπόν, ότι η ανταγωνιστικότητα των γαλλικών επιχειρήσεων δεν είναι σε καλό επίπεδο, διότι έχουν αυξημένο εργατικό κόστος συγκριτικά με άλλες χώρες.

Η πολιτική του συνδικαλισμού

Για όλους τους παραπάνω παράγοντες, αλλά και πολλούς άλλους, οι εργάτες σήμερα εξεγείρονται για τα εργατικά τους δικαιώματα. Δεν τους ενδιαφέρει, για παράδειγμα, το πώς διαχειρίζεται την επιχείρησή του ο κάθε εργοδότης κι αν αυτή θα επιβιώσει. Οι εργαζόμενοι αμύνονται για τα ταξικά τους συμφέροντα στην κλασσική μορφή του συνδικαλισμού, και αυτό το κάνουν με διάφορα μέσα και με το έσχατο από αυτά που είναι η απεργία.

Αυτή η προβληματική της πολιτικής του συνδικαλισμού είναι θα λέγαμε ένα είδος επικοινωνιακής γλώσσας που χρησιμοποιείται μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών. Για την ακρίβεια, ο συγκρουσιακός τρόπος είναι ένας από τους τρόπους επικοινωνίας.

Οι τρεις επικοινωνιακές λογικές εργαζομένων – εργοδοτών είναι:

1. Η συγκρουσιακή

Είναι αυτή η επικοινωνία που ανέφερα παραπάνω, όπου οι εργαζόμενοι αμύνονται τα δικαιώματά τους απέναντι στα συμφέροντα των εργοδοτών.

2. Η συμμετοχική

Ένας τρόπος επικοινωνίας μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών που αναπτύσσεται όλο και πιο πολύ, είναι να δίνουν στους εργάτες οικονομικά κίνητρα, π.χ. να συμμετέχουν στα κέρδη της επιχείρησης: Όταν κερδίζει η επιχείρηση κερδίζουν κι αυτοί, όταν χάνει η επιχείρηση χάνουν κι αυτοί. Αυτή είναι θα λέγαμε η συμμετοχική διάσταση της επικοινωνίας ανάμεσα σε εργαζομένους και εργοδότες. Κάτι σαν να γίνονται οι εργαζόμενοι μικρομέτοχοι.

3. Προ-συγκρουσιακή – Διαλλακτική

Μια άλλη επικοινωνιακή λογική των εργαζομένων με τους εργοδότες, είναι -θα έλεγα- μια προ-συγκρουσιακή επικοινωνία, όπου ο καθένας παραμένει στη θέση του, αλλά υπάρχει μία διαδικαστική επικοινωνία σε σχέση με το πώς θα κινηθεί η επιχείρηση: αν χρειάζεται να αυξήσει κάτι, ή να ελαττώσει κάτι, κλπ.

Δηλαδή να είναι γνώστες οι εργαζόμενοι για το πώς πάει η επιχείρηση, και να συζητούν με τους εργοδότες για την πορεία της, όπου μπορούν να προτείνουν και διάφορες λύσεις στα πιθανά προβλήματα που προκύπτουν σε αυτήν. Όμως σε αυτή την περίπτωση δεν συμμετέχουν οι εργαζόμενοι στα οικονομικά της επιχείρησης.

Με αυτόν τον επικοινωνιακό τρόπο μπορεί να αποφευχθεί και μία μελλοντική σύγκρουση. Δηλαδή, όταν συζητούν οι εργοδότες με τους εργαζόμενους το τι γίνεται στην επιχείρηση και το πώς πάει η επιχείρηση, μπορούν να γίνουν διάφορες προτάσεις και να ληφθούν διάφορα μέτρα χωρίς να φτάσουν στη σύγκρουση, έτσι ώστε η επιχείρηση να συνεχίσει την πορεία της.

Κάπου εδώ ήρθε αυτό το νομοσχέδιο που δημιούργησε προβλήματα, και έβγαλε τους εργαζόμενους στο δρόμο με τις διαμαρτυρίες και τις απεργίες.

Στη Γαλλία υπάρχουν τρία μεγάλα συνδικάτα εργαζομένων, τα οποία περίπου αντιστοιχούν στις τρεις αυτές λογικές επικοινωνίας:

Α. Το κύριο συνδικάτο που υποστηρίζει τις απεργίες είναι το CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργατών) , που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην πρώτη γραμμή της μάχης. το οποίο είναι αρκετά δυνατό και θεωρείται πως αντιπροσωπεύει το 10-15% των εργαζομένων της χώρας, και το οποίο έχει την κλασσική στάση απέναντι στην εργοδοσία, που είναι η ταξική σύγκρουση, και πρόσκειται στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας.

Β. Το άλλο συνδικάτο, πιο θολής κομματικής απόχρωσης, που λέγεται FΟ (Εργατική Δύναμη), που έχει περίπου το 8-10% της συνδικαλιστικής δύναμης των εργαζομένων, θεωρείται γενικά απολιτικό, με κάποιες λογικές πιο πολύ επιχειρησιακές – συμμετοχικές, και συγκυριακά τώρα έχει πιο κοντινές θέσεις με το CGT, σε σχέση με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.

Γ. Και υπάρχει και ένα τρίτο μεγάλο συνδικάτο εργαζομένων, το οποίο είναι υπέρ του νομοσχεδίου μέχρι στιγμής, σε αντίθεση με τά άλλα δύο μεγάλα συνδικάτα, και λέγεται CFDT (Γενική Γαλλική Συνομοσπονδία Εργατών), έχει περίπου το 15% της συνδικαλιστικής δύναμης των εργαζομένων, και θεωρείται Αριστερό γενικά, αλλά με λογικές, πιο πολύ, θα λέγαμε, αυτοδιαχειριστικές (δηλαδή χρησιμοποιεί περισσότερο την τρίτη κατηγορία επικοινωνίας: μη συγκρουσιακή – διαλλακτική).

Αυτά είναι τα τρία συνδικάτα με τρεις διαφορετικές λογικές, που λειτουργούν από χρόνια με τον δικό τους  τρόπο επικοινωνίας με τους εργοδότες.

Για το νομοσχέδιο που προκάλεσε την εξέγερση:

Το νομοσχέδιο αυτό λέγεται Flexi-Sécurité που σημαίνει Ελαστικότητα και Εξασφάλιση. Τι σκοπό είχε αυτό το νομοσχέδιο; Είμαστε στην προβληματική που λέγαμε στην αρχή, της μείωσης της ανεργίας, όπου στην πρώτη φάση γι’ αυτόν τον σκοπό μειώθηκαν οι εισφορές στους εργοδότες για τις κοινωνικές ασφαλίσεις των εργαζομένων,  αλλά δεν απέδωσε το προσδοκώμενο, και στη δεύτερη φάση να δώσουν στις εταιρείες την διευκόλυνση να μην έχουν τέτοιας μορφής συμβόλαια με τους εργαζομένους που θα τους δένουν τόσο πολύ ώστε όταν η επιχείρηση έχει δυσκολίες, να πρέπει να κλείσει. Οπότε σε αυτή τη δεύτερη φάση με το νομοσχέδιο, προσπαθούν να δώσουν κάποια ελαστικότητα, σχετικά με τις απολύσεις τελικά, ή στην ελάττωση του χρόνου εργασίας.

Ταυτόχρονα -και εδώ το τρίτο συνδικάτο (CFDT) έκανε σημαντικές επεμβάσεις-  προτείνεται στο νομοσχέδιο:

α) να μην χάνει ο κάθε εργαζόμενος ούτε τις κοινωνικές του ασφαλίσεις, και τα δικαιώματά του να τα κρατάει και στην καινούργια του δουλειά.

Και β) η αποζημίωση για μία απόλυση, να μην ορίζεται από το νόμο οπότε π.χ. να είναι μικρή, να μην μπει δηλαδή όριο στις αποζημιώσεις, αλλά να ορίζεται πάντα το ποσόν της κάθε αποζημίωσης από κάποια δικαστήρια που είναι εδώ στη Γαλλία, και λέγονται Εργατικά Δικαστήρια.

Με αυτή την ελαστικοποίηση των συμβολαίων, ο στόχος της κυβέρνησης είναι να επιτρέψει στους εργοδότες μία μεγαλύτερη ελαστικοποίηση στις προσλήψεις και τις απολύσεις εργαζομένων.

Ανάλογη ελαστικοποίηση στις προσλήψεις και στις απολύσεις, έγινε στην Ιταλία, και χωρίς άλλες αλλαγές στο Κεφάλαιο και στις επιχειρήσεις, απελευθέρωσε περίπου 300 χιλιάδες θέσεις εργασίας μέσα σε ένα χρόνο.

H λογική τους είναι πως όταν ένας εργοδότης δεν κάνει ένα συμβόλαιο που τον δένει απόλυτα με έναν εργάτη που δεν μπορεί να τον απολύσει καθόλου εύκολα, δεν τον προσλαμβάνει. Όταν όμως έχει μια ευχέρεια να κινηθεί, μπορεί να τον προσλάβει όταν πάει καλύτερα, να τον απολύσει όταν πάει χειρότερα, κλπ.

Αυτή είναι η ελαστικότητα για τον εργοδότη και η ασφάλεια για τον εργαζόμενο ταυτόχρονα, που προτείνεται από αυτό το νομοσχέδιο. Ο εργαζόμενος να μην χάσει τα δικαιώματά του στην καινούργια επιχείρηση που θα πάει, και να έχει τις τριετίες που χρειάζεται για να πάρει αύξηση, κλπ.

Οπότε, γενικά, η λογική του νομοσχεδίου είναι να μειωθεί η ανεργία, με κάποια ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας και των προσλήψεων και των απολύσεων σε σχέση με τις συμβάσεις εργασίας.

Και η κύρια πρόταση που υπάρχει μέσα στο νομοσχέδιο και έχει δημιουργήσει εν πολλοίς το σκάνδαλο είναι η εξής: σε κάθε επιχείρηση να ψηφίζουν όλοι οι εργαζόμενοι τις προτάσεις εξέλιξης της επιχείρησης, όπως και αν χρειαστεί να αυξομειωθεί ο χρόνος εργασίας ή να  γίνουν προσλήψεις ή απολύσεις.

Το τρίτο συνδικάτο, συμφωνεί με αυτό, και σχεδόν το έχει προτείνει, με τη λογική, να συμμετέχουν όλοι οι εργάτες, όχι μόνο όσοι είναι στα συνδικάτα, και να μην υποχρεώνεται η επιχείρηση να αναφέρεται σε ωράρια και συνδικαλιστικά πλαίσια κάθε κλάδου αλλά να μπορεί κάθε επιχείρηση τοπικά και αναλόγως με τις ανάγκες της να αυξομειώνει χρόνο εργασίας και το εργατικό της δυναμικό.

Αυτό όμως έρχεται σε αντίθεση με το καθεστώς που υπάρχει, σχετικά με τις κλαδικές εργασιακές συμβάσεις, δηλ. τα εργασιακά συμβόλαια ανάλογα με τον κλάδο που υπάγεται η κάθε επιχείρηση και κάθε εργαζόμενος, και για τα οποία έρχονται σε συμφωνία οι κλάδοι βιομηχανιών με τους  αντιπροσώπους (αρχηγούς) των συνδικάτων.

Δηλαδή, προσέξτε τη λεπτομέρεια: Αν σε μία επιχείρηση η απόφαση παρθεί τοπικά, αυτό μπορεί να έρθει σε αντίθεση με την κλαδική συμφωνία! Kαι εδώ ξεσηκώθηκε το πρώτο συνδικάτο (CGT), το οποίο επιμένει πως έχει γίνει αντιστροφή των αξιών, και ότι δεν μπορούν οι τοπικοί εργάτες σε ένα εργοστάσιο να πάρουν μέρος στη σκέψη και στην απόφαση, αν μία επιχείρηση πρέπει να αυξήσει ή να μειώσει το εργατικό της δυναμικό.

Το τρίτο συνδικάτο, κυρίως, δηλαδή το CFDT, υποστηρίζει πως ο κάθε εργαζόμενος πρέπει να έχει γνώμη στις αποφάσεις μιας επιχείρησης, ενώ το CGT υποστηρίζει πως πρέπει να συμμετέχουν μόνο οι αντιπρόσωποι του συνδικάτου που ανήκει, με άλλα λόγια μόνο οι εργατοπατέρες μπορούν να παίρνουν αποφάσεις.

Γι’ αυτό πιστεύω πως αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία αυτή τη στιγμή, είναι σχετικό κυρίως με το πώς εκφράζονται επικοινωνιακά τα μεγάλα συνδικάτα, και σαν να επαναπροσδιορίζεται η κλασσική διάσταση της πολιτικής του συνδικαλισμού, που μέχρι σήμερα ήταν μόνο η σύγκρουση.

Και αυτό το νομοσχέδιο έβαλε φωτιά στη Γαλλία εδώ και κάποιους μήνες, μέσα σε ένα γενικότερο άσχημο κλίμα σε σχέση με την τρομοκρατία και την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που βρίσκεται η χώρα. Mαζί με την γενική αυτή αντίδραση στο νομοσχέδιο ενώθηκαν κι ένα σωρό άλλες διαμαρτυρίες, τοπικού και ειδικού ενδιαφέροντος, με διάφορα άλλα θέματα δηλαδή που δεν έχουν άμεση σχέση με το νομοσχέδιο αλλά έχουν προστεθεί και έχουν πυροδοτήσει ακόμη περισσότερο την εξέγερση.

Συγχρόνως στην εξέγερση ενάντια στο νομοσχέδιο παίρνουν μέρος και διάφορα άλλα κινήματα πιο αναρχικά, κινήματα τα οποία επιτίθενται για παράδειγμα στους αστυνομικούς, διότι τους θεωρούν αντιπρόσωπους της βίας του καπιταλισμού, όπως π.χ. είδαμε με εκείνους που έβαλαν φωτιά στο περιπολικό.

Η λογική του «σπασίματος» τραπεζών κι άλλων καπιταλιστικών συμβόλων εκφράζεται κι από το γράμμα που στέλνει ένας ριζοσπαστικοποιημένος έφηβος στη μαμά του και που δημοσιεύτηκε πρόσφατα και στο TVXS: To «σπάσιμο» αφορά όλες τις αξίες της καπιταλιστικής κοινωνίας και πρεσβεύει το ριζοσπαστικό εφηβικό όνειρο του ερχομού μιας καινούργιας κοινωνίας, χωρίς τάξεις και ανισότητες.

Κι άλλα κινήματα παίρνουν μέρος όπως εκείνο με τις ολονυχτίες στις πλατείες, μια εμπειρία σημαντική, διότι έχω και νέους που έρχονται για ψυχανάλυση οι οποίοι συμμετείχανε, και πήγα κι εγώ να δω τι γίνεται. Είχαν φωτιές για να ζεσταίνονται, είχαν συσσίτιο, και συνέβαινε ένα είδος επανίδρυσης της δημοκρατίας όπου ο καθένας έβαζε το θέμα που ήθελε και σιγά σιγά έβγαιναν θέματα παγκόσμια, θέματα κοινωνικά, κλπ. Δεν υπήρχε καμιά αξιοκρατία στις επιλογές θεμάτων και τα συνδικάτα μάλλον φοβήθηκαν αυτό το κίνημα, όπως είχε γίνει και με το κίνημα του Μάη του ’68. Γι’ αυτό μάλιστα μιλούσαν για κάποιες ομοιότητες του Μάη του ‘68 και του Μάη του ’16.

Όλα αυτά τα κινήματα διασταυρώθηκαν γύρω από αυτό το νομοσχέδιο, χωρίς όλα αυτά τα κινήματα να έχουν μόνιμα αυτό το νομοσχέδιο απέναντί τους, δηλαδή να είναι όλα ενάντια σε αυτόν το νόμο.

Σε όλον αυτόν τον κοινωνικό αναβρασμό στον οποίον έδωσε έναυσμα αυτό το νομοσχέδιο, αλλά με όλες τις άλλες διαστάσεις που πήρε αυτός ο κοινωνικός αναβρασμός, βλέπουμε το σημερινό ιστορικοκοινωνικό γίγνεσθαι της Γαλλίας, όπου η κοινωνία μετακινείται σε νέες μορφές αντιπαράθεσης, προβληματισμού, και βέβαια νέους τρόπους επικοινωνίας, εξέγερσης, κλπ.

Νομίζω ότι όλες αυτές οι διαστάσεις επικοινωνίας εργαζομένων και εργοδοτών, είναι παρούσες. Μέχρι στιγμής δεν έχει αποφασιστεί τίποτα για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά νομίζω ότι αυτή η διαδικασία ζύμωσης θα συνεχιστεί, όπου και η συγκρουσιακή επικοινωνία θα παραμείνει, και η συμμετοχική, και η διαλλακτική – προ-συγκρουσιακή.

Αυτός o κοινωνικός αναβρασμός, οι αντιπαραθέσεις διαφορετικών λογικών, και αυτή η δυναμική θα κατασταλάξει κάπου αρχές Ιουλίου, που θα ψηφιστεί ο νόμος, που θα συμπέσει με το κύπελλο Ευρώπης στο ποδόσφαιρο αλλά και με τις καλοκαιρινές διακοπές των γάλλων.

Όλες αυτές είναι οι κοινωνικές διαστάσεις οι οποίες θα ανακατευτούν μεταξύ τους, άγνωστο πως. Συν το ότι υπάρχει ο νόμος εκτάκτου ανάγκης σε σχέση με την τρομοκρατία, και το ότι ορισμένοι, εκμεταλλεύονται τις διαδηλώσεις για να σπάσουν βιτρίνες όχι για αναρχικούς λόγους αλλά για να κλέβουν, συγκρουόμενοι και με τον στρατό πλέον, όπως έγινε εδώ κοντά αυτές τις μέρες. Πως θα διαμορφωθεί αυτό το μείγμα στη συνέχεια θα το δούμε σιγά σιγά.

Γι’ αυτό λέω είναι μία διασταύρωση διαφόρων συνιστωσών και δυναμικών, που έφερε στην επιφάνεια διάφορες κοινωνικές διαστάσεις και προβληματισμούς, με αφορμή το νομοσχέδιο και με κεντρική προβληματική την πολιτική του συνδικαλισμού και τις τρεις διαφορετικές επικοινωνίες μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών. Θα επικρατήσει η συγκρουσιακή, η συμμετοχική ή η διαλλακτική λογική;  Θα μπορεί να επικοινωνήσει κάθε εργαζόμενος με τον εργοδότη χωρίς τον εργατοπατέρα; Θα μπορούν να συμμετέχουν οι εργαζόμενοι στη λογική της επιχείρησης βοηθώντας και την επιχείρηση να επιβιώσει, ή όχι; Κάπου εκεί παίζονται πράγματα.

Η τρίτη επικοινωνία θα έλεγα πως υπευθυνοποιεί τους εργαζόμενους χωρίς να τους υποδουλώνει στο κέρδος του κεφαλαίου. Από όσο παρακολουθώ τα πράγματα, μάλλον το νομοσχέδιο έγινε και με την λογική της κυβέρνησης να δώσει μεγαλύτερη διάσταση στο τρίτο συνδικάτο, έτσι ώστε να γίνονται συζητήσεις για την κατάσταση της κάθε επιχείρησης πολύ πριν παρθούν αποφάσεις, και να βρίσκονται λογικές λύσεις πριν την σύγκρουση, έτσι ώστε να αποφεύγονται τα αποτελέσματα των συγκρούσεων που είναι οι απεργίες, η παράλυση της οικονομίας, η βία, και το χάσιμο χρόνου εργασίας, κλπ., που κάνουν τη Γαλλία σε σχέση άλλες χώρες λιγότερο ανταγωνιστική χώρα, και έτσι προκαλείται η φυγή των επιχειρήσεων σε χώρες με αυξημένη ανταγωνιστικότητα.

Ο εργαζόμενος κοιτά άμεσα να προστατέψει τα συμφέροντα και τα δικαιώματά του, αλλά αν το δει με την μελλοντική του προοπτική, σχετικά με το αν θα υπάρχουν επιχειρήσεις για να εργαστεί, θα αλλάξει πιθανόν λογική για το συμφέρον του. Γι αυτό λέω ότι οι τακτικές δεν είναι ίδιες, διότι οι πολιτικές δεν είναι ίδιες.

Ένα απλό παράδειγμα: η Total έχει νομίζω στη Γαλλία 7 με 8 διυλιστήρια που μετατρέπουν το πετρέλαιο σε διάφορα άλλα προϊόντα. Τα διυλιστήρια αυτά μπλοκαρίστηκαν αυτό τον καιρό, δεν δουλεύανε καθόλου, και υπάρχει η σκέψη κάποια από αυτά ή και όλα να φύγουν από τη Γαλλία.

Θα μου πείτε αυτός είναι ο φόβος που προκαλεί ο καπιταλιστής στον εργάτη. Αλλά υπάρχει και μία αντικειμενική κατάσταση, που λέει ότι όντως, αυτά τα διυλιστήρια μπορούν να δραστηριοποιηθούν και αλλού.

Και τελικά, άμεσα οι εργάτες προστατεύουν τα συμφέροντά τους, αλλά έμμεσα, αύριο μεθαύριο μπορεί να μην έχουν καν δουλειά για να προστατεύσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα και τα συμφέροντά τους, αν δεν έχουν κάποια συμμετοχή στην όλη λογική της επιχείρησης.

Νομίζω ότι είναι απαραίτητη η υπευθυνοποίηση του κάθε εργαζόμενου, χωρίς να έχει ανάγκη από έναν εργατοπατέρα.  Oι εργατοπατέρες κάνουν μία πολιτική πολλές φορές με προσωπικά κίνητρα πολιτικής εξέλιξης. Αυτό δεν σημαίνει πως τα συνδικάτα δεν χρειάζονται για να υπερασπίζονται τα γενικά συμφέροντα των εργαζομένων.-«

Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/o-kostas-nasikas-gia-galliko-mai-toy-2016-kai-oi-synistoses-toy

Νάνος Βαλαωρίτης: Οι Γερμανοί προκάλεσαν το αντίθετο από αυτό που ήθελαν

nanos valaoritis

[…] Οι Γερμανοί έχουν προκαλέσει το αντίθετο από αυτό που ήθελαν να προκαλέσουν. Διότι ενώ προφανώς περίμεναν πως αν πνιγεί μια μικρή χώρα οι άλλες χώρες θα φοβηθούν, αντίθετα βλέπουμε τουλάχιστον από αυτό που γίνεται σήμερα στη Γαλλία, πως η Ελλάδα έχει γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, και όχι παράδειγμα προς αποφυγήν με αντίδραση την υποταγή, αλλά με αντίδραση την εξέγερση […] Πιστεύω ότι πρέπει κυρίως να προστατεύουμε την ελευθερία μας από όλους: και τους ντόπιους και τους έξω. Γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Οι προφάσεις που εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις να φέρνουν μέτρα καταπιεστικά ολοένα και περισσότερο, παντού.  Αυτό, είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε με κάθε τρόπο: Να χαθεί η ελευθερία μας! Και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα θα ‘ρθούνε […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την εξέγερση στη Γαλλία.

Βρισκόμαστε στον χειρότερο κλυδωνισμό που μπορεί να φανταστεί κανείς εφόσον μας πνίξανε με τα νέα οικονομικά συστήματα οι Ευρωπαίοι, αλλά βλέπουμε,  εκτός των άλλων, πως οι Γάλλοι αυτή τη στιγμή είναι σαν να λένε δεν είμαστε Ελλάδα, δεν θέλουμε να είμαστε Ελλάδα.

Άρα οι Γερμανοί έχουν προκαλέσει το αντίθετο από αυτό που ήθελαν να προκαλέσουν. Διότι ενώ προφανώς περίμεναν πως αν πνιγεί μια μικρή χώρα οι άλλες χώρες θα φοβηθούν, αντίθετα βλέπουμε τουλάχιστον από αυτό που γίνεται σήμερα στη Γαλλία, πως η Ελλάδα έχει γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, και όχι παράδειγμα προς αποφυγήν με αντίδραση την υποταγή, αλλά με αντίδραση την εξέγερση.

Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, νομίζω, διότι κατά περίεργο τρόπο η Ελλάδα πάντα είναι ένα σύμβολο.  Και στην εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ακόμα, οι Ρωμαίοι την θεωρούσαν σύμβολο, δηλαδή δεν θεωρούσαν πως κατακτούν μια οποιαδήποτε χώρα, και μάλιστα οι πιο μορφωμένοι ανάμεσά τους ήξεραν και καλά ελληνικά.

Αυτά δεν έχουν εξαλειφθεί τελείως στον σύγχρονο κόσμο. Φαίνεται πως ακόμα και σήμερα παίζουμε αυτό το ρόλο του συμβόλου. Κι όταν πνίγεις ένα σύμβολο, μια χώρα που, τέλος πάντων, λόγω του ονόματος και της γλώσσας έχει κάποια σχέση με την αρχαία Ελλάδα, αλλά την πνίγεις, είναι σα να πνίγεις και την πηγή του πολιτισμού σου, δηλαδή είναι μια συμπεριφορά αυτοκτονική.

Αυτό πιστεύω ότι οι Γάλλοι αμέσως το κατάλαβαν –είναι και πιο έξυπνος λαός- και δεν έχουν το σύνθημα που είχαν στην αρχή οι Ισπανοί, που έλεγαν και εκείνοι με κάποιον τρόπο, τότε, δεν είμαστε σαν την Ελλάδα, μεν, αλλά εννοούσαν δεν έχουμε τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα, διότι δεν εννοούσαν όπως οι Γάλλοι ότι εμείς δεν πρόκειται να υποκύψουμε, απλώς ήθελαν να ξεχωρίσουν τη θέση τους, που είναι ένα είδος δειλίας.

Τώρα όμως με την εξέγερση της Γαλλίας αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι το ελληνικό φαινόμενο του πνιγμού μας από όλες τις μεγάλες δυνάμεις(γιατί από πίσω είναι και η Αμερική, και η Αγγλία, η Γαλλία με την παθητική της στάση, και η Ιταλία με το δήθεν παιχνίδι το οποίο είναι κάπως αμφίρροπο, και βέβαια οι Γερμανοί οι οποίοι δεν το κουνάνε, είναι τελείως αμετακίνητοι), δεν προκάλεσε στους υπόλοιπους λαούς αυτό που ανέμεναν.

Αυτή η κατάσταση αρχίζει να μπαίνει μέσα στη λαϊκή ομοθυμία, ενώ πριν είχε μια επιρροή κυρίως μόνο στα κόμματα. Τώρα αρχίζει ο κόσμος να καταλαβαίνει ότι σε εποχή κρίσης δεν εφαρμόζεις λιτότητα΄ διότι λιτότητα  είναι λογικό να εφαρμόσεις μόνο σε μία χώρα η οποία παράγει και μάλιστα παράγει με καταπληκτικό τρόπο, όπως η Γερμανία, η οποία αυτή τη στιγμή είναι πάμπλουτη. Τότε η λιτότητα έχει νόημα. Αυτά τα έχουν πει και οι οικονομολόγοι αλλά ποιος τους ακούει;

Και επιμένουν οι Γερμανοί, να θέλουν το δικό τους το μοντέλο λιτότητας, μιας χώρας παραγωγικής η οποία εξάγει συνέχεια και έχει έναν πλούτο απίστευτο μετά τον πόλεμο, και θέλει να το επιβάλλει σε μας που σχεδόν δεν παράγουμε τίποτα! Ή να εφαρμοστεί το ίδιο μοντέλο σε χώρες, όπως η Γαλλία, που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την γερμανική παραγωγή.

Εμείς τι παράγουμε; Εμείς εξάγουμε ελιές, ε; Τι άλλο μπορείς να σκεφτείς; Φέτα; Κρασί; Δύο-τρία πράγματα. Τη βιομηχανία μας δεν την αναπτύξαμε, για πολλούς λόγους νομίζω επίσης πολύ λανθασμένους, και δεν καταφέραμε γενικά να αναπτύξουμε τίποτα το οποίο θα μας επέτρεπε να έχουμε αυτοδυναμία.

Και φυσικά, όταν ήρθε η ΕΕ και άρχισε να μας επιβάλλει να αλλάξουμε καλλιέργειες και να κάνουμε αυτό κι εκείνο, όπως π.χ. μας ζητήσανε να καταστρέψουμε τα ελαιόδεντρα και κάποιοι αντιστάθηκαν και είπαν όχι εμείς δεν θα κόψουμε τίποτα, και πολύ καλά κάνανε.

Σκέψου δηλαδή ο παραλογισμός σε τι σημείο έχει φτάσει! Είναι απίστευτο! Ούτε οι αρχαίοι Ρωμαίοι δεν κάνανε τέτοια. Αλλά αυτές είναι οι πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε. Και τα λανθασμένα αυτά προγράμματα ήθελαν να μας τα επιβάλλουν από πολλές δεκαετίες.

Εμείς αν δεν μπορούμε να αντιδράσουμε αυτή τη στιγμή λόγω αδυναμίας -διότι δεν έχουμε τα μέσα να αντιδράσουμε και σκύβουμε κεφάλι- δεν είναι λόγω δειλίας΄ ο ελληνικός λαός δεν είναι καθόλου δειλός, αλλά δεν είναι και ηλίθιος, δηλαδή να πάει να αυτοκτονήσει μέσα στα δόντια του δράκου.  Θα κάνει την υποχώρηση αυτή η οποία γίνεται σήμερα, για να επιβιώσει. Γιατί χωρίς αυτά τα δανεικά δεν μπορούμε να επιβιώσουμε. Οπότε είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε αυτές τις άθλιες υποχωρήσεις και να ψηφίζουμε νόμους οι οποίοι είναι φοβεροί και για τα εργασιακά μας και για όλα, και επίσης να ξεπουλάμε και την περιουσία μας.

Πώς να γίνει αλλιώς; Έως ότου ξεσηκωθούν και όλοι οι άλλοι ευρωπαίοι εναντίον αυτού του προγράμματος λιτότητας το οποίο μας επιβάλλουν πολύ λανθασμένα ουσιαστικά οι Γερμανοί, με τρόπο τελείως φασιστικό και ναζιστικό – και το λέω ευθέως αυτό και νομίζω πως είναι το ίδιο σύστημα που είχε ο Χίτλερ, μόνο που είναι σε οικονομικό επίπεδο, πλέον.

Τώρα τα υπόλοιπα τα ξέρουμε. Ότι από εδώ κι από κεί προσπαθούν να μας αφαιρέσουν το ένα ή τ’ άλλο, είμαστε μια χώρα περιτριγυρισμένη από …πολύ «φιλικά» έθνη γύρω μας, από την Αλβανία μέχρι την Τουρκία, οι οποίες μάς …αγαπάνε εξαιρετικά, και αυτές καραδοκούν την ώρα να επωφεληθούν από όλη αυτή την κατάσταση.

Εν τω μεταξύ οι μεγάλες δυνάμεις φυσικά… όπως π.χ. είδα ένα σκίτσο με μαύρο χιούμορ, όπου ο αμερικανός πρέσβης έλεγε «προσεύχομαι στο Θεό για την Ελλάδα».  Γιατί το είπε αυτό κανένας δεν το εξήγησε. Σήμερα παρατηρώ ότι το χιούμορ που έχει προκαλέσει η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι σάτιρα, αλλά έχει εξελιχθεί σε ένα ανώτερο επίπεδο χιούμορ, ένα είδος μαύρου χιούμορ.

Κι έρχεται κι ο Πούτιν ο οποίος πάει στο Άγιον Όρος και κάνει το σταυρό του. Για τί πράγμα κάνει τον σταυρό του; Για να μην χαθούμε εμείς ή για να μην χαθεί ο ίδιος;

Εδώ πέρα φτάνεις στα όρια μιας εξωφρενικής κατάστασης η οποία δεν αφορά μόνο εμάς, αλλά και γενικά όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή, δηλαδή «τραγέλαφος» είναι η σωστή λέξη.

Φαίνεται ότι έχουμε ζήσει αρκετές τέτοιες καταστάσεις οπότε η γλώσσα μας έχει δημιουργήσει λέξεις που μπορούν να περιγράψουν σήμερα αυτά που συμβαίνουν. «Η τραγέλαφος των άστρων» που είπε και ο Καρούζος. Έτσι και μεις είμαστε «η τραγέλαφος των άστρων».

Ο Αρκάς Φιλοποίμην, κάπου στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα, ήταν ο καλύτερος στρατηγός της Αχαϊκής συμπολιτείας (οι Πελοποννήσιοι μεταξύ τους πολεμούσαν συνέχεια, δεν σταμάτησαν κι ας είχαν τους Ρωμαίους από πάνω τους)- ανησύχησε με την άνοδο του ρωμαίου Φλαμινίνου και πήγε στο Μαντείο των Δελφών να ρωτήσει ποιό θα είναι το μέλλον της Ελλάδας. Η απάντηση που πήρε τότε για τη χώρα ήταν πως θα είναι σαν ένας «ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε  βυθιζόμενος”Αυτή η φράση της πυθίας, ούτε λίγο ούτε πολύ, μοιάζει και με τον τίτλο που έχω βάλει στα ζωγραφικά έργα που εκθέτω αυτόν τον καιρό στην γκαλερί Αστρολάβος: «Ελλάδα: Η χώρα του ποτέ και του πάντοτε».

Δεν μπορώ να προφητεύσω για το μέλλον τι θα γίνει. Λέω απλώς ότι αν δεν γίνει αυτό που ελπίζω, να αλλάξει κάτι στο οικονομικό σύστημα χάρις πια στην θέληση των λαών και όχι των κυβερνήσεων, δεν βλέπω καλή μέρα για κανέναν, όχι μόνο για μας.

Κι εμάς κατά περίεργο τρόπο μας «έσωσε» αυτό το οποίο μας απειλούσε: Η μετανάστευση.  Διότι αυτή η μετανάστευση τρόμαξε τους ευρωπαίους και τώρα ξαφνικά η Ελλάδα έγινε πολύτιμο μέρος το οποίο πρέπει να ενισχυθεί σε αυτό το θέμα. Κατάλαβες γιατί μιλάω για τραγέλαφο; Γιατί είναι τραγελαφική η κατάσταση.

Έτσι δεν είμαι ποτέ τελείως απαισιόδοξος και ποτέ τελείως αισιόδοξος. Είμαι ανάμεσα στα δύο, βλέποντας και κάνοντας. Διότι δεν ξέρεις αύριο τι θα συμβεί. Μπορεί να αλλάξουν άρδην όλα, όπως τα τελευταία χρόνια έχουμε δει δραματικές αλλαγές, απίστευτες, τις οποίες δεν τις φανταζόμασταν, ακριβώς, τα προηγούμενα χρόνια.

Και στο έργο μου όπως θα δει κανείς έχω ένα πανηγυρικό χαρακτήρα στο χιούμορ μου, με χρώματα, περίεργα αντικείμενα που στροβιλίζονται, με ένα άλλο ύφος και ήθος, το οποίο αφορά και τον τρόπο που γράφω. Δεν γράφω θρήνους συνέχεια, δεν μου αρέσει αυτό. Μ’ αρέσει να αντιμετωπίζω τα πράγματα με κάποια ειρωνεία, με καγχασμό καμιά φορά ή κυνικά, αλλά ποτέ να μην ενδίδω σε αυτόν τον τόνο απελπισίας, ή ηττοπάθειας-θα την έλεγα- που χαρακτηρίζει πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ίσως με κάποιον τρόπο τα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Τους καταλαβαίνω, δεν τους κατηγορώ, αλλά προσωπικά δεν συμμετέχω σε αυτού του είδους την απελπισία.

Η γνώση της ιστορίας βοηθάει σ’ αυτό. Διότι, κοίταξε τι περάσαμε, πόσες φορές μας πάτησαν! Τη μεγαλύτερη ήττα που είχαμε ποτέ ήταν με τους Ρωμαίους, μετά από τη μεγαλύτερη εξύψωση που είχαμε με τον Αλέξανδρο και τη μεγαλύτερη διάδοση της γλώσσας και του πολιτισμού. Έρχονται οι Ρωμαίοι και μας κατακτούν για 300τόσα χρόνια, όμως δεν μας ξεριζώνουν γιατί είναι ένας λαός συγγενικός μαζί μας, αφού προερχόμαστε από την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα, όπως και οι γλώσσες μας.

Βέβαια οι Ρωμαίοι ήταν πολύ περισσότερο στρατιωτικό έθνος, το οποίο ανέθρεφε τα παιδιά για να γίνουν στρατηγοί και να οδηγήσουν τις λεγεώνες τους στο να κατακτήσουν τον κόσμο. Εμείς δεν αναθρέφαμε έτσι τα παιδιά μας. Ούτε οι αρχαίοι Έλληνες, παρόλο που έκαναν συνεχώς πολέμους, τους έκαναν κυρίως αναμεταξύ τους. Κι αυτό το συνεχίζουμε, ανελλιπώς! Είναι φοβερό πως το ίδιο χαρακτηριστικό μας είναι εκείνο που μας εμποδίζει να συνεργαστούμε.

Ενώ είναι φανερό ότι τα ίδια μας απειλούν και όλους μας απειλούν, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ο ένας με τον άλλον. Αλλά και μπροστά σ΄ αυτόν τον κίνδυνο, παρόλα αυτά, τίποτα… Το πολύ που θα δεις, είναι μια καλύτερη κουβέντα με κάποιον, χωρίς τόσες πολλές αντιρρήσεις ως συνήθως. Ε, τίποτε άλλο.

Προσωπικά, συνεχίζω το δικό μου τον τρόπο. Δεν τον αλλάζω. Δεν έχω την εντύπωση ότι έχει συμβεί κάτι τόσο καταστροφικό όσο ήταν η Μικρασιατική καταστροφή αφενός και η Κατοχή αφετέρου.  Και υπάρχει η περίπτωση να βρεθούμε πάλι σε ένα ρεύμα το οποίο θα μας ωφελήσει. Αυτό δε σημαίνει ότι μέχρι τότε πρέπει να καθόμαστε με χέρια σταυρωμένα.

Πιστεύω ότι πρέπει κυρίως να προστατεύουμε την ελευθερία μας από όλους: και τους ντόπιους και τους έξω. Γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Οι προφάσεις που εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις να φέρνουν μέτρα καταπιεστικά ολοένα και περισσότερο, παντού.  Αυτό, είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε με κάθε τρόπο: Να χαθεί η ελευθερία μας! Και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα θα ‘ρθούνε.

Με αυτά τα μέτρα που μας επιβάλλουν δεν έχεις ελευθερία να αντισταθείς, αλλά έχεις την ελευθερία να τα κατακρίνεις και να έχεις επίγνωση ότι είναι παράλογα, τουλάχιστον από άποψη καθαρά οικονομική. Οι οικονομολόγοι το λένε και οι ίδιοι, άλλωστε, δεν το λέω εγώ που είμαι ένας καλλιτέχνης.

Νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσουμε, να μη χάσουμε την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, να χρησιμοποιούμε ότι όπλα έχουμε, μεταξύ των οποίων νομίζω πως η εξυπνάδα μας είναι το καλύτερο, κι αυτό μάς έχει διατηρήσει τόσους αιώνες ως εθνότητα και πολιτισμό, δηλαδή δεν εννοώ πολιτισμό με την αρχαία έννοια, αλλά εννοώ πολιτιστικά ζωντανούς, όπως π.χ. με την παράδοσή μας που δεν κατάφερε να την εξαφανίσει κανείς.

Λοιπόν, δεν υπάρχει λόγος να φοβηθούμε σήμερα ότι θα μας εξαφανίσουν, όταν σήμερα έχουμε τα εκατονταπλάσια τεχνικά και άλλα μέσα να αντισταθούμε, αν θέλουμε.  Κι αυτό νομίζω ότι πρέπει να το αντιληφθούν οι νέοι, και νομίζω ότι πολλοί νέοι το έχουν αντιληφθεί, διότι επειδή βρίσκονται σε δύσκολη θέση αρχίζουν και σκέφτονται…  κι αυτό είναι πολύ σημαντικό!

Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/nanos-balaoritis-oi-germanoi-prokalesan-antitheto-apo-ayto-poy-ithelan