Στη μνήμη του Θανάση Τζαβάρα

tzavaras_thanasis

-Αν δεν ήμουν τόσο σίγουρος κυρία μου, τι φυράματος είστε, θα ήμουν βέβαιος ότι κάποιο καλό γραφείο έγραψε αυτή τη διπλωματική. Πολύ καλός ο λόγος, ωραίο γράψιμο.
Δεν άκουγα, δεν άκουγα.
-Κυρία μου, δεν υποφέρεστε! Τι νομίζετε εσείς, μια διπλωματική θα γράψετε, δεν κάνετε Ντοκτορά ντ΄ Ετά.
Αγαπητέ κ. Τζαβάρα,
Αγαπημένε μου κ. Τζαβάρα,

Η συνάντησή μας αποτέλεσε για μένα μια ανέλπιστη καλοτυχία. Ανέλπιστη γιατί είχα ναυαγήσει και καλοτυχία γιατί αυτό μετουσιώθηκε σε μέρος του ταξιδιού. Σας ευχαριστώ πολύ. Η ευγνωμοσύνη μου αυτή ας δίνει γαλήνη στο δρόμο σας, καλοτυχία στο δρόμο όσων αγαπάτε. Και με καθιστά υπεύθυνη του θησαυρού:  Δωρεά έλαβα, δωρεά δίδω.

Υπεύθυνη. Η ευθύνη είναι σαν λέξη βαριά. Αυτό που συμβαίνει είναι λεπτό σαν αεράκι, δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως, είναι εκεί, στο φόντο[1] μου. Είναι το πιο επουσιώδες ουσιώδες που έχει χαραχθεί στο παρελθόν και με καλεί από το μέλλον.

-Και ποιο είναι το αίτημά σας, κυρία μου; Να σηκωθείτε, να ανασυγκροτηθείτε και, να ζήσετε μετά από τη μπουλντόζα, που λέτε ότι σας πάτησε;
-Όχι, κύριε Τζαβάρα, θέλω να πεθάνω καλά, να πεθάνω εύκολα.

Πόσο παιδιάστικο, πόση παντοδυναμία και παραλογισμό κρύβει το αίτημά μου; Ήμουν αποπροσανατολισμένη, συγκεχυμένη, όλα κολυμπούσαν στο φόντο. Ήρθε η ερώτηση σαν το ψάρεμα του υπομονετικού ψαρά με  πετονιά, κάτι έχει στο μυαλό του ότι θα πιάσει, αλλά τι θα πιάσει είναι δωρεά της τύχης. Ο ψαράς περνά το δόλωμα από το αγκίστρι, τη διαθεσιμότητά του, πετά την πετονιά στη θάλασσα, την υπομονή του, και αναμένει.

Εγώ πάλι, ένοιωσα την έκπληξη του ψαριού που φωτίστηκε ξαφνικά. Μόνο στο αγκίστρι αποκτά επίγνωση του προφανούς: της θάλασσας. Αυτού του περιβάλλοντος που το τρέφει. Τι είναι ο θάνατος για μένα; Και πάλι βυθίστηκα στην άγνοια όλων των ψαριών της θάλασσας. Ο τελευταίος ασπασμός. Και ο μοναδικός.

Το ψάρι δαγκώνει τ’ αγκίστρι αποκτά αστραπιαία την αντίληψη των όσων μέχρι τώρα ήξερε αλλά δεν γνώριζε και φωτίζεται. Ο Σωκράτης λέει ότι  η γνώση  είναι ενθύμηση, που με τις κατάλληλες ερωτήσεις ανακαλείται. Φιλιώνεις με ό,τι είχες ψυχραθεί και τότε στήνουν χορό οι Χάριτες η λαμπρή Αγλαΐα, η καλοδιάθετη Ευφροσύνη, η αειθαλής Θάλεια. Φιλιώνεις, αποκρίνεσαι και συναντάς το δικό, το αυτό εδραιώνεται σε εαυτό. Η αγάπη του φιλώ είναι κατάσταση πνευματική.

Κάθε τέλος Ιουλίου μου λέγατε, Κυρία μου, λάβετε υπ’ όψιν σας ότι θα αποχαιρετιστούμε.
Η έκφραση μου προφανής της απάντησης μου.
-Θεραπεία κάνετε, δεν θα γεράσουμε μαζί. Πόσα χρόνια έρχεστε;

Αμάν αυτή η λογική! Θέλετε να σας φέρω γραπτώς ότι δεν είμαι καλά; Θα το ζητήσω από τα παιδιά μου, μην με διώχνετε δεν είμαι ακόμα έτοιμη. Γελούσατε συγκρατημένα κάτω από τα γένια.

Τώρα βρίσκομαι καμιά δεκαριά τάφους πιο πίσω, ένα ηλιόλουστο κρύο πρωινό του Γενάρη. Αιφνίδια στιγμιότυπα από όλα αυτά τα χρόνια που σας γνωρίζω. Ο επίλογος κάποιων συνεδριών.

-Ε! Δεν υποφέρεστε! Κυρία μου, θα με αναγκάσετε να σας επαναλάβω για ακόμα μια φορά το ανέκδοτο «Πότε αυτοκτόνησε η πόντια πουτάνα». Αυτά για σήμερα.

Και με κοιτάγατε αυστηρά μέσα από τα γυαλιά σας. Το  τρυφερό μάλωμα και η συμπόνια για την πουτάνα που αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρωνόντουσαν, με έκανε να κινηθώ σε στιγμές ακινησίας, να γελάσω σε στιγμές απελπισίας, να με δω με καλοσύνη.

Ο χρόνος χάνει τη γραμμικότητά του, διαλύεται σε ένα ωκεανό. Τα στιγμιότυπα κύματα που ακουμπούν τους ναυαγούς. Η κάθε σταγόνα εμπεριέχει τη σοφία του ωκεανού, των ποταμών και της βροχής, σταγόνες νερού, σταγόνες σοφίας.

-Είμαστε φθαρτοί, ας ζήσουμε! Είχατε πει, μετά την περιπέτεια υγείας που είχατε.

Και το αίτημά μου; Μου ήρθε στο νου «Η Ζαζί στο Μετρό». Στο τέλος η μαμά της την ρωτάει «Είδες το  μετρό;» και εκείνη απάντησε: «Όχι, απλώς, μεγάλωσα».-

Σας ευχαριστώ πολύ!

Αγγελική Κυβέλου
Εκπαιδευτικός – Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt

ΥΓ.: Το κείμενο γράφτηκε στις 27 Ιανουαρίου 2016, δύο μέρες μετά το θάνατο του ψυχιάτρου -ψυχαναλυτή και ομότιμου καθηγητή Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Θανάση Τζαβάρα, στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής. Ευχαριστώ την κυρία Ελένη Τζαβάρα, ψυχαναλύτρια και σύζυγό του, που είχε την καλοσύνη να παραχωρήσει τη φωτογραφία από το προσωπικό της αρχείο.
 

Ο ομότιμος καθηγητής ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θανάσης Τζαβάρας, γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, όπου περάτωσε τις εγκύκλιες και ιατρικές του σπουδές. Από το 1965 μέχρι το 1978 έζησε στο Παρίσι όπου μετεκπαιδεύτηκε και εργάστηκε στη νευρολογία-ψυχιατρική, ερεύνησε στο πεδίο της νευροψυχολογίας και μαθήτευσε στην ψυχανάλυση, στο πλαίσιο της Λακανικής Σχολής.

Από το 1978 δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια στην Ελλάδα και από το 1998, ως καθηγητής ψυχιατρικής, αρχικά στο τμήμα Νοσηλευτικής και μετέπειτα στο τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης (ΜΙΘΕ) του Παν. Αθηνών. Υπήρξε συνεκδότης της σειράς “Τρίαψις Λόγος”, των εκδόσεων Εξάντας και ήταν μέλος της τετραμελούς Συντακτικής Ομάδας του ψυχαναλυτικού περιοδικού “Εκ των υστέρων” και ιδρυτικό μέλος του περιοδικού “Σύναψις”.

Δημοσίευσε περί τα 250 άρθρα στα ελληνικά, γαλλικά και αγγλικά και επιμελήθηκε την έκδοση περίπου τριάντα πέντε βιβλίων. Τελευταία δικά του βιβλία, ήταν: “Αγαπητέ αδελφέ Βασίλειε” (Εξάντας, 1999), “Ψυχανάλεκτα” (Νήσος, 2005), “Ταξίδι από τα Κύθηρα” (Κοινός Τόπος Ψυχιατρικής, 2007), “Οδός Ιπποκράτους” (Πλέθρον, 2011).

Το 2006 αποσύρθηκε από την πανεπιστημιακή διδασκαλία, ως ομότιμος καθηγητής. Έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα, στις 25 Ιανουαρίου 2016, σε ηλικία 77 ετών.

Μιλώντας σε συνέντευξη για τη διαχείριση των κρίσεων μέσα από την προσωπική του περιπέτεια είχε πει: «Το µόνο που χρειαζόµαστε είναι αγάπη».

Για την εργογραφία του, δείτε: εδώ

Νάνος Βαλαωρίτης: Αν δεν αλλάξουμε, πως θα επιβιώσουμε;

nanos valaoritis[…] Ο πολιτισμός μας μπορεί να αλλάξει, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, αλλά εκείνο που είναι βασικό, είναι η επιβίωση. Εάν δεν επιβιώσουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα. Αλλά κι αν δεν αλλάξουμε, από την άλλη, πως θα επιβιώσουμε; […]  Αυτό, είναι που λέω, η συνήθεια. Η συνήθεια είτε της καλοπέρασης, είτε της οδύνης, είτε του μαρτυρίου. Εδώ ο άνθρωπος συνηθίζει σ’ αυτό που είναι και δεν θέλει ν’ αλλάξει, έστω κι αν δε ζει καλά. Κι αυτό είναι το παράξενο σ’ αυτή την υπόθεση, που αφορά όλο τον κόσμο […]
Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για την ελληνική και διεθνή πολιτική σκηνή.

«Η μεγάλη αλλαγή πλησιάζει. Ο κόσμος αλλάζει. Ποια είναι η θέση μας μέσα σ’ αυτόν;

Νομίζω ότι η διεθνής κατάσταση είναι τέτοια, που δεν μπορείς να ξέρεις αύριο τι θα γίνει, λόγω και της εκλογής του Τραμπ, αλλά θα υποδεχόμουν πολύ ευχαρίστως μία συνεργασία Ρωσίας – Αμερικής, για να καταπραΰνει την αρπακτική διάθεση της Γερμανίας, χωρίς να με ενδιαφέρει ποιος κυβερνάει την κάθε χώρα, δηλαδή, αν τους αποδέχομαι ή όχι. Η κατάσταση είναι περίπλοκη και δεν ισχύουν τα υπεραπλουστευτικά.

Από την αρχή είχα πει και το πίστευα, ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε να μας δώσει η Γερμανία τις πολεμικές αποζημιώσεις, εάν δεν συμφωνούσαν η Αμερική και η Ρωσία, μαζί με την Αγγλία, να πιέσουν τη Γερμανία και την Ευρώπη να αναγνωρίσουν αυτή την υποχρέωση την οποία την αποφεύγουν συνεχώς.

Πιστεύω ότι η Ρωσία και η Αμερική είναι μέρος της Ευρώπης, και αν δεν το αντιληφθούν εγκαίρως θα ρίξουν τη Ρωσία στην Κίνα. Η Κίνα εν τω μεταξύ και η Ανατολή, και η Ιαπωνία ξαναοπλίζονται, υπάρχουν ισλαμιστές στο Πακιστάν, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι για την Ευρώπη. Και νομίζω ότι η φυσική συμμαχία είναι να υπάρχει μία καλή συνεργασία αμερικανών και ρώσων. Όσο για τους ευρωπαίους, πρέπει να ξεφορτωθούμε τους γερμανούς.

Οι Γερμανοί έχουν γίνει καρφί στην Ευρώπη και την έχουν κάνει ανάστατη, μία δουλική παροικία με τη λιτότητα, η οποία δεν περιγράφεται. Περιγράφεται μόνο σε ένα πρόσφατο βιβλίο που μιλάει για τον αρπακτικό καπιταλισμό. Κάτι που τα λέει όλα, γιατί αυτό που μας έχουν κάνει οι ευρωπαίοι, να αρπάζουν επειδή υποτίθεται ότι τους χρωστάμε, ενώ είναι ψέμα, είναι απαράδεκτο.

Δηλαδή, δεν νομίζω να χρειάζεται καμιά δημαγωγία για να υποστηρίξεις ότι αυτό είναι κάτι στραβό, και να το χρησιμοποιήσεις για να ενισχύσεις την εξουσία σου, όπως λένε τώρα μερικοί, ότι οι επιθέσεις εναντίον της Γερμανίας γίνονται λίγο αργά από την κυβέρνηση λόγω δημαγωγίας. Συμφωνώ ότι μπορεί η κυβέρνηση να εκφράζεται δημαγωγικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αλήθεια!

Εδώ πέρα τα πράγματα, είναι τώρα διπλά. Ό,τι γίνεται, έχει δύο όψεις. Κι αυτή η κατάσταση, της διπλής γλώσσας όπως και η τάση προς τον ολοκληρωτισμό, όσο πάει θυμίζει όλο και περισσότερο το 1984 του Όργουελ.

Και αυτή η διπλή γλώσσα, πανευρωπαϊκά, είναι φοβερή. Δηλαδή, χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις, με άλλο νόημα, με άλλη έννοια. Και μάλιστα αυτό, το λέει ο Θουκυδίδης στην αρχή του Πελοποννησιακού πολέμου, πως όταν στην Κέρκυρα οι διαφορετικές παρατάξεις άρχιζαν να σφάζονται μεταξύ τους, χρησιμοποιούσαν η μία τα επιχειρήματα της άλλης, εννοώντας κάτι αντίθετο. Και προσθέτει πως το πρώτο θύμα στους εμφύλιους, είναι η γλώσσα.

Πιστεύω ότι πανευρωπαϊκά αυτό που μας συμβαίνει σήμερα είναι ουσιαστικά ένας εμφύλιος. Διότι εμείς οι ευρωπαίοι, είμαστε μια φυλή, έστω κι αν έχουμε πολλά έθνη και πολλές γλώσσες. Είμαστε μία φυλή, η οποία αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή τρεις ή τέσσερις άλλες φυλές, οι οποίες αναπτύσσονται ραγδαίως και δεν μας συμπαθούν καθόλου, δικαίως εν μέρει, διότι εκτός των άλλων, κατακτήσαμε, κάποτε, σχεδόν όλο τον πλανήτη.

Ουσιαστικά, ένας είναι ο πολιτισμός ο οποίος έχει τις ρίζες του στην Ελλάδα και τον οποίο βέβαια, είτε τον ανεβάζουν στα ύψη, είτε τον κατεβάζουν στο ναδίρ. Πότε λένε ότι ο Μαραθώνας δεν ήταν τίποτα, και πότε λένε ότι ο Μαραθώνας  έσωσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Ο Μαραθώνας ήταν μια μάχη, αλλά το θέμα είναι, ότι η ελληνική σκέψη ήταν αυτή που ίδρυσε αυτόν τον πολιτισμό, καλώς ή κακώς. Και αυτόν έχουμε. Αυτόν τον πολιτισμό έχουμε. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλον. Δεν έχουμε, ούτε ινδικό, ούτε κινέζικο, ούτε γιαπωνέζικο, ούτε αφρικάνικο πολιτισμό. Αυτά ανήκουν σε άλλους λαούς. Λοιπόν, αυτόν τον πολιτισμό, ας τον φροντίσουμε και ας τον προστατέψουμε. Διότι, είναι μοναδικός στο είδος του.

Μοναδικός, δηλαδή, με την έννοια, ότι κανένας άλλος λαός δεν ανέπτυξε έναν τέτοιο πολιτισμό ο οποίος εξελίχθηκε από τους προσωκρατικούς φιλόσοφους και τους διάφορους θεωρητικούς των μαθηματικών, όπως τον Δημόκριτο ή τον Θαλή και ένα σωρό άλλους, οι οποίοι έκαναν διάφορες υποθέσεις για το σύμπαν. Αυτό το κάνανε, μάλιστα, με τη σκέψη τους και μόνο, γιατί δεν είχαν επιστημονικά όργανα για να διαπιστώσουν οτιδήποτε.

Και όλα αυτά τα κληρονόμησαν βέβαια κατόπιν οι ευρωπαίοι, όταν έπεσε το Βυζάντιο, και έγινε ένας καινούργιος πολιτισμός, ο οποίος, όμως, βασίζεται στον ελληνικό πολιτισμό.

Αυτά είναι παραδεδεγμένα, φυσικά, αλλά σήμερα ακούει κανείς να λέει ο καθένας ότι του κατέβει. Ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ήταν άσχημος, ήταν τούτο, ήταν εκείνο, εν είδει κριτικής δηλαδή, σχεδόν μαοϊκή για το παρελθόν, γιατί ο Μάο, ήθελε να καταστρέψει όλη την κινέζικη παράδοση, από τον Κομφούκιο μέχρι τις μέρες του.

Λοιπόν, εγώ πιστεύω, ότι αυτόν τον πολιτισμό έχουμε, κι αυτόν πρέπει να προστατέψουμε. Εάν αυτός ο πολιτισμός δεν προστατευτεί και βουλιάξει μέσα σε ένα καθεστώς ολοκληρωτικό, καταπιεστικό και ανελεύθερο, πάνε αυτά που κατάφεραν κάποτε να κάνουν οι έλληνες. Ούτε η σκέψη θα προχωρήσει πλέον, ούτε τίποτα. Ένας νέος Μεσαίωνας.

Κι αυτό ήδη το βλέπει κανείς να ξεκινάει από ορισμένες μικρές χώρες, όπως είναι ας πούμε η Βόρειος Κορέα, όπου έχουν σταματήσει τα πάντα. Δηλαδή, μόνο οι κατευθύνσεις που δίνει η εξουσία έχουν σημασία και τίποτα άλλο.

Και υποπτεύομαι ότι πίσω από τη Βόρειο Κορέα –γιατί δεν μπορεί να είναι μόνη της- είναι η Κίνα, η οποία την χρησιμοποιεί ως αιχμή, για να δοκιμάζει την αντοχή των δυτικών. Αλλά βέβαια το τραγικό είναι πως όταν ζεις κάτω από ένα καθεστώς, το συνηθίζεις, γιατί δεν σου φαίνεται παράξενο.

Μπορεί να μη το δέχεσαι, ή να μη συμφωνείς, αλλά ζεις κάτω από αυτό. Όπως έζησαν οι ρώσοι κάτω από τον Σταλινισμό 80 χρόνια και παρ’ όλα αυτά κατάφεραν, τουλάχιστον μερικοί, να συνεχίσουν να γράφουν και να εκφράζονται.

Βρίσκω, λοιπόν, πως μια τέτοια κατάσταση, ολοκληρωτικού καθεστώτος, μπορεί να συμβεί και σε μας, ακριβώς έτσι, και την οποία να συνηθίσουμε και να μη μας φαίνεται παράξενη. Ήδη, βλέπουμε όλο και περισσότερο, να παίρνονται μέτρα ολοκληρωτικά, κι εμείς καθόμαστε και τ’ ακούμε και μερικοί λένε, μάλιστα, ότι θα έπρεπε να γίνουν όλα αυτά!

Ένα άλλο θέμα είναι, πως δεν είναι τυχαίο σήμερα, ότι θα κυβερνήσει την Αμερική ένας επιχειρηματίας, δηλαδή, ότι η οικονομία κυβερνάει πια, και όχι η πολιτική. Και μάλιστα ο κίνδυνος είναι ότι θα βάλει προστατευτικά μέτρα για το εμπόριο, το οποίο θα καταστρέψει την παγκοσμιότητα του εμπορίου.

Όμως, ο καπιταλισμός της παγκοσμιότητας είναι μια φάση εξέλιξης του καπιταλισμού, ο οποίος  τώρα, δεν είναι μόνο παγκοσμιοποιημένος, αλλά και αρπακτικός. Έχει φτάσει στο τέλος των δυνατοτήτων του.

Και το κεφάλαιο, πλέον, δεν βγάζει χρηματοπιστωτικά κεφάλαια, όπως πριν. Τέλειωσε αυτό. Τώρα είναι η αρπακτική του εποχή, όπου γυρεύουν θύματα και δούλους, όπως εμάς. Δηλαδή, αυτός ο αρπακτικός καπιταλισμός γυρεύει να εξασθενίσει μία μικρή χώρα για να την εκμεταλλευτεί, όπως κάνει το ΔΝΤ, και να αρπάξει τον πλούτο της, όπως έχει περιγραφεί και στο βιβλίο Οικονομικός δολοφόνος.

Τώρα, έχει φτάσει ο καπιταλισμός σε αυτήν την αρπακτική φάση. Δεν είναι πλέον οικονομικός δολοφόνος σε μία χώρα στην οποία παίζει ρόλο, έτσι κομματιαστά, με το ΔΝΤ, κλπ.. Αλλά σήμερα, είναι γενικό σύστημα, που το βλέπουμε στην Ευρώπη και το εφαρμόζει η Γερμανία.

Βλέπει κανείς, όμως, ότι η αλλαγή δεν γίνεται εύκολα. Γιατί υπάρχουν προκαταλήψεις, φανατισμοί, ισχυρογνωμοσύνη, που εμφανίζονται αμέσως μόλις θέλει ν’ αλλάξει κανείς κάτι. Για παράδειγμα, τον Μπέρνι Σάντερς, γιατί δεν τον διάλεξαν οι δημοκρατικοί; Θα είχαν κερδίσει, και θα είχαν έναν πρόεδρο τον οποίο δεν θα τον κορόιδευε όλος ο κόσμος.

Αλλά γιατί δεν το κάνανε; Από προκατάληψη, φυσικά, και από φόβο, ότι αυτός θα τους έπαιρνε τα πρωτεία. Τώρα, εάν έκανε σωστές πολιτικές ή όχι, θα έπρεπε να το δούνε αν γινόταν πρόεδρος.

Σάμπως τον Τραμπ, τον ξέρανε; Ξέρανε τι θα κάνει αν βγει στην εξουσία, από αυτές τις υποσχέσεις που έδινε και δίνει, ότι θα ανοίξει καινούργιες θέσεις εργασίας, και θα δώσει δουλειά σε πολύ κόσμο; Αυτά όμως δεν γίνονται πλέον, διότι η παγκόσμια οικονομία έχει δημιουργήσει νόμους οι οποίοι δεν καταλύονται από μία κυβερνητική απόφαση.

Και που καταλήγουμε; Πουθενά. Εν αναμονή να δούμε τις εξελίξεις. Ασφαλώς θα έχουμε έντονες εξελίξεις το 2017. Πρώτα πρώτα γίνονται ένα σωρό εκλογές στην Ευρώπη. Αν επικρατήσουν οι ακροδεξιοί στη Γαλλία, τι κάνουμε; Τρελαθήκαμε! Ο Τραμπ θα φαίνεται τίποτα, αν βγει η Λεπέν. Θα είναι η καταστροφή μας.

Επίσης, το γεγονός ότι η Αγγλία έφυγε από την ΕΕ, δεν είναι τυχαίο. Οι βρετανοί δεν είναι ηλίθιοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι η Ευρώπη δεν λειτουργεί σωστά, ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά. Και παρ’ όλες τις δυσκολίες ψήφισαν να φύγουν.

Εγώ τους παραδέχομαι σε ένα βαθμό τους άγγλους, δηλαδή, στην οξυδέρκεια που είχαν στον πόλεμο να χτυπήσουν τον Χίτλερ και να αντισταθούν όταν ήταν μόνοι. Πάλι, σήμερα, βρίσκονται μόνοι με κάποιον τρόπο. Και παρ’ όλο που ξέρω ότι η Αγγλία ήταν ένας φοβερός ιμπεριαλιστής, στο παρελθόν, και κάνανε τρομερά πράγματα σε όλο τον πλανήτη, όμως δεν είναι από αυτούς που ήταν εντελώς καταστροφικοί, όπως ήταν οι γερμανοί οι οποίοι εξολόθρεψαν ολόκληρες φυλές με το έτσι θέλω. Αυτά, δεν τα κάνανε οι Άγγλοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκμεταλλεύτηκαν όλο τον πλανήτη για να πλουτίσουν.

Το ένστικτο των άγγλων τους οδήγησε να φύγουν από ένα σύνολο που δεν λειτουργεί. Αυτό είναι το ένστικτό τους. Και εγώ δεν ξέρω πως θα πολιτευτούν στο μέλλον, αλλά βλέπω ότι την Ευρώπη δεν την βλέπουν με καλό μάτι, κάτω από το δάχτυλο της Γερμανίας. Πάντα τη φοβόντουσαν τη Γερμανία.

Εφόσον έχουμε σχεδιασμένες επιθέσεις όπως είναι οι μετανάστες, που ασφαλώς είναι σχεδιασμένη επίθεση, γιατί δεν είναι επειδή πρέπει να σώσουμε σώνει και καλά πρόσφυγες από τη Συρία, αυτά είναι όλα σχεδιασμένα.

Τώρα οι Τούρκοι χρησιμοποιούν ό,τι μέσον μπορούν για να μας πνίξουνε. Επειδή δεν τολμάνε να κάνουν πόλεμο γιατί οι συνθήκες δεν είναι σωστές, ούτε γι’ αυτούς ούτε γενικά, εφόσον ανήκουμε στο ΝΑΤΟ. Αλλά θα δούμε τι θα γίνει στο μέλλον.

Θέλω όμως να πω, ότι όλα αυτά που γίνονται σήμερα, είναι εις βάρος του πλανήτη. Δηλαδή, δεν φροντίζουμε να σώσουμε τον πλανήτη, όλες οι χώρες μαζί της γης. Γιατί κινδυνεύει ο πλανήτης αυτή τη στιγμή. Κινδυνεύει από φυσικά φαινόμενα πλέον. Εάν δεν γίνει αυτό, έστω κάτω από άμεση απειλή, δεν πρόκειται να σωθούμε. Η ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί. Το έχουν πει πολλοί, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, για παράδειγμα, που το είπε πολύ ξεκάθαρα.

Βλέπει κανείς ότι είναι πάρα πολύ σπασμωδικά τα μέτρα. Αφενός ο Τραμπ τώρα θέλει να τα καταργήσει γιατί δεν συμφέρουν τις επιχειρήσεις, λοιπόν, δεν έχουμε καλές προοπτικές εκεί σε σχέση με το περιβάλλον.

Αλλά, εγώ νομίζω, ότι πρωτεύει να ενωθούν τα μεγάλα έθνη και να καταλάβουν ότι αυτοκτονούν. Αν δεν το καταλάβουν αυτό, θα αυτοκτονήσουμε συλλογικά και όχι σε πολλά χρόνια, νομίζω.

Κι εμείς δεν έχουμε μυαλό. Διότι οι πολιτικοί μας, όπως και παντού, είναι μια ιδιαίτερη κάστα, έχει άλλη γλώσσα, η οποία συντηρεί τον εαυτό της. Λοιπόν, όποιον κι αν ψηφίσουμε, το ίδιο θα είναι, γιατί πάλι θα συντηρούν τον εαυτό τους κι όχι εμάς.

Εδώ πέρα πρέπει να γίνει μια ευρύτερη συμμαχία ανθρώπων που σκέφτονται και οι οποίοι διαπιστώνουν τα πράγματα όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελαν να είναι, για να διατηρηθούν στην εξουσία ή να διατηρήσουν τον πλούτο τους.  Πώς θα γίνει αυτό; Με μεγάλη δυσκολία. Πάντως υπάρχουν φωνές που το ζητάνε. Αυτό είναι, έστω, μία φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Εκεί καταλήγω, εγώ.

Ο πολιτισμός μας μπορεί να αλλάξει, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, αλλά εκείνο που είναι βασικό, είναι η επιβίωση. Εάν δεν επιβιώσουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα. Αλλά κι αν δεν αλλάξουμε, από την άλλη, πως θα επιβιώσουμε;

Αυτό, είναι που λέω, η συνήθεια. Η συνήθεια είτε της καλοπέρασης, είτε της οδύνης, είτε του μαρτυρίου. Εδώ ο άνθρωπος συνηθίζει σ’ αυτό που είναι και δεν θέλει ν’ αλλάξει, έστω κι αν δε ζει καλά. Κι αυτό είναι το παράξενο σ’ αυτή την υπόθεση, που αφορά όλο τον κόσμο-»

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ean-den-epibiosoyme-den-mporoyme-na-allaksoyme-tipota

Το παιδί, του παιδιού, ω παιδί!

219220-komotinidol«Κομοτηνή: Για αποπλάνηση, βιασμό και ανθρωποκτονία κατηγορείται ο 15χρονος«. Και μετά στο τέλος της είδησης, η επιπλέον πληροφορία: «Το παιδί που στο παρελθόν είχε επίσης αποπειραθεί να βιάσει άλλο ανήλικο, είχε πέσει και το ίδιο θύμα βιασμού». To παιδί, του παιδιού, ω παιδί!

Δύσκολο ακόμα και να το δώσεις γραμμένο για να το καταλάβει ο κόσμος. Να το πούμε κι αλλιώς:
Το κωφάλαλο 15χρονο ανήλικο αγόρι που φέρεται να «ομολόγησε»(σε εισαγωγικά το «ομολόγησε» γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει), ότι σκότωσε το 6χρονο κωφάλαλο αγόρι, και θα αποδειχθεί από τη νεκροψία αν εκτός του ότι το σκότωσε, το βίασε, φέρεται να είχε βιαστεί και το ίδιο στο παρελθόν(όπως λέγεται, το είχαν απαγάγει, το είχαν πάει σε ένα χωριό και το είχαν δέσει σε δέντρο και το είχαν βιάσει), και αργότερα φέρεται να είχε αποπειραθεί να βιάσει άλλο ανήλικο.
Σε εγκαταλελλειμένο σπίτι… δεμένο χεροπόδαρα, βιασμένο, το σκοτωμένο το είχε -να δείχνει την ακινησία, τη φυλακή-, του έκλεισε το στόμα να μην ακουστούν οι άναρθες κραυγές του, να πεθάνει ασφιχτυώντας, και σκεπασμένο με ένα μπουφάν το είχε -να προστατευτεί από την παγωνιά-, σκεπασμένο και με μια κουρτίνα λένε ότι το είχε -να κρυφτεί από τα μάτια της κοινωνίας, να μείνει για πάντα μυστικό, ακόμα κι από τον ίδιο.
Δεν μπορούσε να μιλήσει με λέξεις, να εξηγήσει με λέξεις, αλλά όλα τα έδειξε, αφού δεν μπόρεσε αλλιώς να τα μοιραστεί, με όλη τη φρίκη που κουβαλούσε τα έδειξε, σε όλους όσοι δεν καταλάβαιναν τη «γλώσσα του».
Τώρα εμείς δεν βρίσκουμε λέξεις μιλήσουμε γι’ αυτή την πολλαπλή τραγωδία. Δεν έχουμε λέξεις. Έχουμε χρέος όμως να τις βρούμε.
Η άρρωστη κοινωνία, βγάζει άρρωστους ανθρώπους. Κι ότι προκάλεσε την αρρώστεια τους -χωρίς να επέμβει καμία δικαιοσύνη, χωρίς κανένας να τους καταλάβει, χωρίς κανένας να υπάρχει για να μοιραστούν τη φρίκη που έζησαν- το επαναλαμβάνουν στους άλλους ή και στον εαυτό τους.
Γι’ αυτό ζουν -συνειδητά ή ασυνείδητα: Για να βλέπουν να πονάνε οι άλλοι από τον πόνο που προκάλεσαν, απο τον πόνο που τους προκάλεσαν. Για να καθρεφτίζονται σε… φωτογραφίες πόνου, που είναι οι ίδιοι με κάποιον τρόπο μέσα τους.

Αν συνεχίσει η κοινωνία να απαξιεί για την… παιδική ψυχή της, θα συνεχίσει να βλέπει το πρόσωπo αυτής της απαξίωσής μπροστά της. Αν, όμως, η κοινωνία, Κεμάλ, μπορέσει να σταματήσει κάποτε την παιδική κακοποίηση, υπάρχει μια ελπίδα να αλλάξει. Όπως είπε και ο Henrik Ibsen: Η μεγαλύτερη αμαρτία, η ασυγχώρητη, είναι να σκοτώνεις μέσα σ’ έναν άνθρωπο την αγάπη.-

25/1/17

Όταν στον 21ο αιώνα, επαγγελματίες καταπιάνονται με υποθέσεις ακραίας κακοποίησης και βίας παιδιών και γενικά ανηλίκων δεν νοείται να μην έχουν μαζί και έναν ειδικό ψυχικής υγείας.

Το ψυχικό τραύμα, ως σοκ, δημιουργεί κάτι σαν λοβοτομή στο μυαλό του ανθρώπου, πόσο μάλλον στο κάθε παιδί.

Η βία μπορεί να κάνει κάποιον να ταυτιστεί με τον επιτιθέμενο και από θύμα να γίνει θύτης. Κατόπιν να μην μπορεί καν να θυμηθεί -σε πολλές περιπτώσεις- την κακοποίηση που υπέστη κάποτε.

Δεν γίνεται να βγαίνουν ακόμα και δικηγόροι και να λένε ότι ο 15χρονος είπε πως τον είχαν απαγάγει, και τίποτε άλλο. Δηλαδή τον απήγαγαν γιατί; Για πλάκα; Και έως να υπονοούν πως το λέει ακόμα και για άλλοθι.

Οι περιπτώσεις ακραίας κακοποίησης χρειάζονται διερεύνηση πριν αποφανθεί κάποιος.

Από εκεί και πέρα, ακόμα κι αν φτάσουμε να μιλάμε για έναν ανήλικο εγκληματία, ή ακόμα και έναν ανήλικο ψυχοπαθή, μιλάμε για ανήλικο.

Τέρατα ανήλικοι, υπάρχουν, γιατί υπάρχουν τέρατα ενήλικοι, υπάρχει τερατοποιημένη κοινωνία. Ας κοιταχτούμε λοιπόν στον καθρέφτη μας. Οι ανήλικοι μάς καθρεφτίζουν.

Αναρωτιούνται κάποιοι, σωστά, γιατί τον άφησαν ελεύθερο από τον πρώτο βιασμό που φέρεται να έκανε. Και γιατί δεν τον έβαλαν σε ένα κοινωνικό πρόγραμμα. Αλλά το κακό δεν έγινε εκεί. Το κακό ξεκίνησε όταν άφησαν μόνο του τον 15χρονο μετά από ένα τέτοιο κακοποιητικό σοκ, και όταν αφέθηκαν ατιμώρητοι αυτοί που τον βίασαν. Με όποιον τρόπο…

Διότι σε αυτή τη φαβέλα στην Κομοτηνή, «βιάζονται» καθημερινά οι άνθρωποι, ανήλικοι και ενήλικοι.

Ας πάμε λοιπόν όλοι στα δικαστήρια να μας δικάσουν, γιατί είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι’ αυτό. Για τις κυβερνήσεις που έχουμε, για το κράτος που έχουμε, για τη δικαιοσύνη που έχουμε, για την κοινωνική πρόνοια που δεν έχουμε, για τους ψυχολόγους που δεν έχουμε, και για τόσα άλλα.

Το γεγονός αυτού του αποτρόπαιου θανάτου, τραυματίζει δευτερευόντως όλη την κοινωνία μας, γιατί βλέπουμε τι παιδιά μεγαλώνουμε, άρα τι ανθρώπους δημιουργούμε, ας ζούν και σε μια φαβέλα, κάπου μακριά μας.

«Ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί μεταχειρίζεται ένα άλλο παιδί, δείχνει το πως ζει το ίδιο’ δείχνει τη μεταχείριση που δέχεται από τους ενήλικες που το «φροντίζουν»». Κώστας Νασίκας, ψυχαναλυτής

ΥΓ.:

– «Η εκπαίδευση είναι εξαιρετικό πράγμα. Αλλά ό,τι αξίζει να μάθουμε, δυστυχώς δεν μπορεί να διδαχθεί» είχε πει ο Όσκαρ Ουάιλντ. Μόνο με τη λογική, κανείς δεν μπορεί να μας «διδάξει», πώς θα θεραπευτούμε από ένα ψυχικό τραύμα. Και μόνο με το βίωμα αλλάζει ο άνθρωπος : Το ψυχικό τραύμα

– Μπορεί κάποιος να γίνει βίαιος και εγκληματίας επειδή δεν τον καταλάβαμε, δεν τον πλησιάσαμε σαν άνθρωπο για να καταλάβουμε τι ζει. Έτσι γίνεται εγκληματίας […] ένα άτομο αν δεν μπορέσει να μοιραστεί το βίωμά του, χάνει την ανθρώπινή του διάσταση και δεν μπορεί να ζήσει […] Κώστας Νασίκας, ψυχαναλυτής – «Αν δεν μοιράζονται τα βιώματα, χάνεται η ανθρώπινη διάσταση»

-Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού : Αλις Μίλερ, ψυχαναλύτρια – «Η άρνηση να μάθουμε»

– Η εξάλειψη της παιδικής κακοποίησης είναι η σημαντικότερη εγγύηση για έναν ανθρώπινο πλανήτη που δεν θα προκαλεί πόνο στον εαυτό του. : «Υπάρχει ελπίδα να αλλάξει αυτός ο κόσμος… Κεμάλ»

 

Αδέσποτα παιδιά

 

joan-eardley
 
Ήταν νύχτα και ξαφνικά είδα στο δρόμο ένα πολύ μικρό παιδάκι το πολύ τριών ετών, να περπατάει μόνο του στην άκρη του πεζοδρομίου. Αμέσως είδα κι άλλο ένα, ακριβώς απέναντι. Σύντομα κατάλαβα πως από όποια πλευρά κι αν κοίταζα, πίσω ή μπροστά μου, δεξιά ή αριστερά, έβλεπα εδώ κι εκεί μικρά παιδιά, κορίτσια ή αγόρια, όλα στην ηλικία που μόλις έχουν μάθει να μισομιλάνε και να μισοπερπατάνε. Κάποιο στην άσφαλτο προχωρούσε στρατα-στράτα και δίπλα πέρναγαν σφαίρα τα αυτοκίνητα. Ένα άλλο στο αριστερό πεζοδρόμιο έκλαιγε. Αχτένιστα, βρώμικα, αφρόντιστα, εγκαταλελειμμένα μικρά παιδιά. Δεν ήξερα ποιο απ’ όλα να πρωτοπιάσω στα χέρια μου. Δυο – τρεις διαβάτες που περνούσαν, αδιαφορούσαν σαν να μην τα έβλεπαν καν. Ένα παιδάκι άπλωσε τα χέρια του σε έναν απ’ αυτούς, χωρίς καμία ανταπόκριση. Άρχισα να φωνάζω κρατώντας το κεφάλι μου για να μην τρελαθώ. Βοήθεια! Τα πετάνε έξω από τα σπίτια τους, σα σκυλιά! Σαν αδέσποτα σκυλιά! Αδέσποτα παιδιά!
Ήταν ο φρικτότερος εφιάλτης της ζωής μου.
 
Κρυσταλία Πατούλη
 
ΥΓ.: Αυτές τις μέρες, με τα τρία παιδιά που βρέθηκαν στο πεζοδρόμιο της Πάτρας, αυτός ο εφιάλτης έγινε δυστυχώς, όχι μόνο μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά πραγματικότητα.
*Ένα από τα κείμενα της βιωματικής παράστασης «Αφήγηση Ζωής» σε σκηνοθεσία Μαρίας Αιγινίτου, με το εργαστήρι του Βασίλη Ανδρέου ΒΑΣ.ΑΝ.ΑΚΙΑ, στην Πύλη82, τη Δευτέρα 13 Ιουνίου 2016. Βασισμένο σε κείμενα των συμμετεχόντων του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής.
Ζωγραφική: Joan Eardley

Στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής: Κείμενα – Εμπειρίες – Εκδηλώσεις – Συνεργασίες – Θεατρική παράσταση -Βιβλίο

tumblr_o1gy13w1gu1skw88ho2_1280Στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής (21/1/17 νέο εισαγωγικό μάθημα με ελεύθερη είσοδο) εδώ και 8 χρόνια, επιγραμματικά έχουν πραγματοποιηθεί και δημιουργηθεί τα εξής:

  • – γράφτηκαν χιλιάδες κείμενα που ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν σε βιβλίο,
  • – δημοσιεύτηκαν κάποια από τα κείμενα αυτά σε ΜΜΕ,
  • – ειπώθηκαν εμπειρίες,
  • – Ανέβηκε θεατρική βιωματική παράσταση με κείμενα των συμμετεχόντων του σεμιναρίου,
  • – έγιναν συνεργασίες με πολιτιστικούς χώρους και εκδηλώσεις Αφήγησης Έργου-Ζωής.

Αναλυτικά: 

Α. Δημοσίευση κειμένων:

Κάποια από τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν:

Β. Θεατρική παράσταση Αφήγηση ζωής  στην Πύλη82, από την Μαρία Αιγινίτου, τον Βασίλη Ανδρέου και την ομάδα τους:

Το 2016 επιλέχθηκαν κείμενα συμμετεχόντων του σεμιναρίου και δημιουργήθηκε η Βιωματική θεατρική παράσταση Αφήγηση ζωής στην ΠΥΛΗ82, από τη Μαρία Αιγινίτου, τον Βασίλη Ανδρέου και τη θεατρική ομάδα τους (περισσότερες πληροφορίες και στις σημειώσεις του βίντεο/playlist που ακολουθεί):

Γ. Εκδηλώσεις «Αφήγησης Έργου – Ζωής» προσώπων των γραμμάτων και των τεχνών:

Στο πλαίσιο του σεμιναρίου διοργανώθηκαν λογοτεχνικές αλλά και άλλες συναντήσεις «Αφηγήσεις Έργου – Ζωής» με γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών. Επίσης παρακολουθούνται θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και άλλα πολιτιστικά δρώμενα που άπτονται στο θέμα του σεμιναρίου. Επιπλέον, πιο σπάνια, οργανώνονται επισκέψεις σε προσωπικότητες που άφησαν το στίγμα τους μέσα από το αυτοβιογραφικό τους έργο.

Κάποιες από τις «Αφηγήσεις Έργου – Ζωής» ήταν αφιερωμένες στους: Χρόνη Μίσσιο, Περικλή Κοροβέση, Κατίνα Τέντα – Λατίφη, Αγαθή Δημητρούκα, Δημήτρη Ζερβουδάκη, Τασούλα Βερβενιώτη, Ελεωνόρα Σταθοπούλου, Γιάννη Μακριδάκη, Βαγγέλη Ραπτόπουλο, Ζυράννα Ζατέλη, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Κώστα ΜουρσελάΣωτήρη Δημητρίου, Στέφανο Ροζάνη, κ.λ.π.

Δ. Συνεργασίες με πολιτιστικούς χώρους:

Το βιωματικό εργαστήριο – σεμινάριο “Αφήγηση Ζωής” διεξάγεται μέσω skype, αλλά και με συνεργασίες σε συγκεκριμένους χώρους όπως στο Εργαστήριο Σκέψης.

Διανύοντας τον 8ο χρόνο του το σεμινάριο είχε ανάλογες συνεργασίες με διάφορους χώρους μέχρι τώρα: α) Στην αθήνα: Μικρό Πολυτεχνείο, Εργαστήριο Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων, Πολυχώρος Τέχνης ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, Ανοιχτή Τέχνη, Floral BookshopΒιβλιοθήκη Βολανάκη, Εργαστήριο Σκέψης, κ.α.. β) Στη Θεσσαλονίκη:  Βιβλιοπωλείο – Πολυχώρος Μαλλιάρης-Παιδεία «Ανατόλια», Βιβλιοπωλείο Γιάφκα, γ) Στην Αίγινα: Γράμμα.

Ε. Έγραψαν την εμπειρία τους συμμετέχοντες του σεμιναρίου:

Κάποιοι από τους συμμετέχοντες είπαν για την εμπειρία τους:

Αριάδνη Λαδά, στιχουργός: […] Σε αυτή την κατεύθυνση με βοήθησε πολύ το σεμινάριο της Κρυσταλίας Πατούλη: Στο να εμπιστεύομαι αυτό που με κατοικεί, να μην το φοβάμαι και να του ανοίγομαι […] Περισσότερα: εδώ


Για την Κρυσταλία


«Πολύ συμπυκνωμένη και ουσιαστική εμπειρία. Έξι άγνωστες μεταξύ μας γυναίκες συναντηθήκαμε μέσα από τα κείμενά μας. Αισθάνομαι ότι η «αφήγηση ζωής» https://afigisizois.wordpress.com/about/ θα συνεχίσει να έχει επίδραση μέσα μου και να απελευθερώνει κομμάτια της ζωής μου γνωστά και δουλεμένα αλλά που τακτοποιούνται με έναν πιο οριστικό τρόπο μέσα μου.
Κρυσταλία είσαι ένας χείμαρρος συναισθημάτων, αυθεντικός άνθρωπος και μάχιμη μέχρι το τέλος για τα πιστεύω σου. Χάρηκα πολύ και πιστεύω ότι δεν θα χαθούμε» Μ. 13/12/2015


«Δεν πίστευα ότι θα κάνω το σεμινάριο. Τώρα δεν πιστεύω ότι τελείωσε.
Σ’ ευχαριστώ Κρυσταλία για την επιμονή σου, για την αμεσότητα, για την καθοδήγηση.
Σου εύχομαι καλή δύναμη και καλή συνέχεια!
Ελπίζω να ακολουθήσω το νήμα και να προχωρήσω!» Α.


«Υπάρχει πάντα
στην παιδική μας ηλικία
μια στιγμή
που ανοίγει μια πόρτα
και μπαίνει το μέλλον»
Γκράχαμ Γκρην


«Ξεκινώντας πριν δύο μήνες απλά είπα ότι επιτέλους θα κάνω μια αρχή για να γράψω ένα βιβλίο…
Έμαθα πολλά πράγματα για τον συγγραφικό εαυτό μου και σε ευχαριστώ για την καθοδήγηση. Νομίζω ότι αυτό το ταξίδι θα συνεχιστεί…» Κ.


Με ένα μολύβι στο χέρι και ένα χαρτί, μου μοιάζει πολύ, ίδιος με μένα είναι, όμως τρέχει πάντα μπροστά από μένα και δεν τον φτάνω. Άλλοτε με ξαφνιάζει, άλλοτε με τρομάζει. Με τραβάει σαν μαγνήτης. Θέλω να τον φτάσω, να συναντηθώ μαζί του. Μπαίνω με φόρα κι εγώ, μετά απ´ αυτόν, στο θεοσκότεινο σπήλαιο.

Δίπλα μου η Κρυσταλία, με έναν φακό στο χέρι, με οδηγεί. Φωτίζει σημεία. Έναν σταλακτίτη εδώ, έναν σταλαγμίτη εκεί, πιο μέσα μου δείχνει το παγωμένο νερό που βαθαίνει συνεχώς, σηκώνω όλο και πιο ψηλά το παντελόνι μου, να μη βραχεί, το δέρμα στους μηρούς μου σφίγγει, η ανάσα μου κόβεται…

Βγαίνω απ´ το σπήλαιο. Εκείνος είναι πάντα μπροστά. Μπορεί και να μην συναντηθούμε ποτέ. Όμως τώρα, κάτω από τον καυτό ήλιο, το βρεγμένο μου παντελόνι με δροσίζει. Φιλιά πολλά, Α.


Ποτέ πριν δεν συμμετείχα σε ομάδα που να μου δώσει τόσα… Άννα


«Με πολύ αγάπη και με τις μεγαλύτερες ευχαριστίες για το λιθαράκι που έβαλες στο δρόμο προς την αυτοπραγμάτωσή μας.» P.


«Το σεμινάριο της Δημιουργικής Γραφής ήταν μια πλούσια εμπειρία σε γνώση, αυτοαποκάλυψη, συναισθήματα, αποδοχή. Η καθαρή ματιά, η ενθάρρυνση, η ευαισθησία και η γενναιοδωρία της Κρυσταλίας καθ’ όλη τη διάρκειά του κράτησαν το ενδιαφέρον μου αμείωτο.» Κ.


Τελικά 2 σχεδόν χρόνια μετά το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής, διαπιστώνω ότι το πιο σημαντικό που κατάφερες Κρυσταλία είναι ότι μας έκανες να γράφουμε (θυμήθηκα την άσκηση αυτή που είχα γράψει, καθώς η μητέρα μου πρόσθεσε μια splatter λεπτομέρεια, που την αφηγούμαι μόνο κατόπιν παραγγελίας!). Κ.Κ.


«Κάθε τι μια φορά, μια φορά μόνο. Και μεις μια φορά μόνο. Δεύτερη ποτέ… Μα αυτή η μια φορά για νά ‘χει υπάρξει, μια φορά μόνο γήινη, για νά ‘χει υπάρξει… δεν είναι κάτι που παίρνεται πίσω… Eliot. Ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτό το ταξίδι!!!» Ε.


«Κρυσταλία, μού αποκρυστάλλωσες πολλά πράγματα και γι’ αυτό σ’ ευχαριστώ! Στο επανιδείν!» Κ.


«Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Κρυσταλία, γυναίκα, επαγγελματία, άνθρωπο, που με τον δικό της τρόπο τάραξε τα θεμέλια της ζωής μου, και με οδήγησε στο δρόμο ολικής αναδόμησης της ψυχής μου, της ζωής μου. Σ’ ευχαριστώ ειλικρινά.» Α.


«Μόνο αυτό θα πω, σ’ ευχαριστούμε για ότι μας έδωσες και για ότι μας έκανες να δώσουμε. Θα μας λείψεις.» Χ.


«… το σεμινάριο με έκανε πιο ήρεμη και πιο χαρούμενη! Υποψιάζομαι ότι γ’ αυτό ευθύνεσαι εσύ κατά πολύ. Άνοιξε το μυαλό μου, αισθάνθηκα πολύ καλύτερα και εκφράστηκα πιο ελεύθερα! Σ’ ευχαριστώ πολύ, πραγματικά με βοήθησες.» Με αγάπη Σ.


«Κρυσταλία μας, είσαι γυναίκα γεμάτη πάθος. Πάθος όταν μιλάς, πάθος όταν τα παίρνεις, πάθος, πάθος. Δύναμη, ευαισθησία και γνώση. Σ’ ευχαριστώ για όσα μας χάρισες, μας έμαθες, μας βοήθησες και ανακαλύψαμε για τον «συγγραφικό» μας εαυτό. Το όνομά σου δεν είναι τυχαίο. Θα μπορούσαν επίσης να σε λένε Πολύτιμη. Είσαι πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος γιατί είσαι μοναδικά αυθεντική, και ας μου την είπες πριν από λίγο! Κι είσαι και γαμώ όταν τα παίρνεις και γκαζώνεις! Γουστάρω τρελά που δεν αυτοφιμώνεσαι! Ευχαριστώ για όλα.» Μ.


«Είναι φορές που η τύχη σε φέρνει σε πράγματα που σου αλλάζουν την οπτική στη ζωή, κι αν σκεφτόσουν πως πρέπει να αλλάξεις, μέσα ααπό αυτό καταλαβαίνεις το γιατί. Αυτό συνέβη στο σεμινάριό σου Κρυσταλία και σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Με αγάπη.» Π.


«Μέχρι τώρα τις παιδικές αναμνήσεις μου τις έφερνα στην επιφάνεια του μυαλού μου ή από τυχαίες κουβέντες με την οικογένεια ή σπανίως από όνειρα στον ύπνο μου. Στο σεμινάριο ασχολήθηκα μετά από χρόνια, πιο συνειδητά με αυτές, και βρήκα ξανά τον παιδικό μου εαυτό που αν και χάθηκε στη σκόνη του χρόνου, συνδέεται και θα συνδέεται με τον παρόντα εαυτό μου. Σε ευχαριστώ για την εμπειρία Κρυσταλία. Με αγάπη.» Α.


«Σε μια πολύ σημαντική στιγμή της ζωής μου, το σεμινάριο μου έδωσε έμπνευση, δύναμη, και ξεκλείδωσε τα συναισθήματά μου. Μίκρυνε η «μαύρη τρύπα» και έλαμψε το φως! Ευχαριστώ πολύ Κρυσταλία! Με βοήθησες να μεγαλώσω λίγο την καρδιά μου!» Κ.


«Σ’αγαπώ. Σ’ Ευχαριστώ για όλα και η φαντασία μας να έχει πάντα ορατότητα…» Δ.


«Μια βόλτα είναι η ζωή

στο άγνωστο τραβάμε

Δεν ξέρω αν θέλω να ξεχνώ

ή θέλω να θυμάμαι.

Μια βόλτα είναι η ζωή

Μια ονειροπαγίδα.

Όσ’ απ’ τον κόσμο δεν θα δω,

Στα μάτια σου τα είδα.

Καλά ταξίδια και να συνταξιδέψουμε μαζί ξανά!» Α.


«…Με σπρώχνεις εμπρός και σ’ αγαπώ γι’ αυτό.» Δ.


«Ευχαριστώ που μου έδειξες το δρόμο να βρω την ψυχή μου! Σ’ αγαπώ.» Τ.


«Ξέρω πως δεν μπήκες τυχαία στη ζωή μου γλυκειά μου μάγισσα. Σ’ ευχαριστώ.» Σ.


«Είναι ο άνθρωπος από τον οποίο πήρα τόσα πολλά πράγματα, μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Μου αρέσουν ο αυθορμητισμός της, ο τρόπος με τον οποίο μεταδίδει τη γνώση της, ότι τη μοιράζεται απλόχερα, ο τρόπος με τον οποίο «έχτισε» μια πολύ δεμένη ομάδα. Και ότι καταφέρνει να ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο ρόλο της δασκάλας και του μαθητή… Της εύχομαι ότι καλύτερο! Κρυσταλία, σ’ ευχαριστώ για όλα!» Μ.


«Κρυσταλία, πηγή, νερό, διάφανη, κρύσταλλο, φωτεινή, γυαλάκι στα βότσαλα, ψυχοβγάλτης(με την καλή έννοια).» Ευχαριστώ!!! A.


«Νιώθω εμπιστοσύνη σε αυτόν τον έφηβο. Έτσι την βλέπω την Κρυσταλία. Μου τη σπάει που είναι πιο αντράκι, μερικές φορές, απ’ ότι γυναίκα, αν και από τότε που την έζησα περισσότερο στις συναντήσεις μας, βλέπω ότι είναι τρυφερός άνθρωπος. Μου αρέσει όταν ζητάει πράγματα να της δώσεις. Δεν μπορείς να της αρνηθείς. Έχει κόλπο μαγικό.» Α.


«Κρυσταλία μου, αν και γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, στο σεμινάριο έμαθα μια πλευρά σου που δεν γνώριζα. Αυτή της αγωνίστριας και της ιδεαλίστριας που παλεύει και προσφέρει ανιδιοτελώς. Θέλω να σου εκφράσω το βαθύ θαυμασμό μου και τις ευχαριστίες μου για όσα μας έμαθες. Με αγάπη.» Ε.


«Κρύσταλ, είσαι μέσα στην καρδιά  και στην ψυχή μου. Νιώθω ότι σε γνωρίζω χρόνια. Ευχαριστώ για όσα με έμαθες και αποκάλυψες για τον εαυτό μου.» Π.


«Κρυσταλία, είσαι όντως κρυστάλλινη και ήσουν για μένα μία απρόσμενη ευχάριστη έκπληξη! Μας έδωσες πολλά και ίσως περισσότερα απ’ ότι χρειάζεται. Σ’ αγαπώ και σε φιλώ.» Δ.


«Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ημερολόγιο ενός ανέργου». Έχει και τη δική μου ιστορία μέσα… και γι’ αυτό ευχαριστώ την Κρυσταλία Πατούλη που με δίδαξε να μη φοβάμαι να γράφω όσα αισθάνομαι, πόσο μάλλον όταν έχουν διυλιστεί απ’ το πετσί μου…» – Πώς αποφάσισα να γράψω στο «Ημερολόγιο ενός ανέργου» Μαρτυρία


«Κι εμείς ευχαριστούμε για όλα.
Για τους ανθρώπους που γνωρίσαμε
Για τις δυνατότητες που ανακαλύψαμε
Για τα φώτα που μας άναψες
Για τα ερεθίσματα που πήραμε

Μα πάνω απ’ όλα, ευχαριστούμε
για τα αστέρια που μας έμαθες πώς να τα μετράμε
και κυρίως να τα ονοματίζουμε

Το ταξίδι δεν τελειώνει Εδώ
Στην Ιθάκη ή στην Αίγινα

Χάρηκα που σας γνώρισα όλους και μοιραστήκαμε τα… ασυνείδητά μας !»

Σας στέλνω όλη μου την Αγάπη
Καλό καλοκαίρι, Χρήστος


«Στα 37 μου πήρα μία μεγάλη απόφαση. Αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να αλλάξω. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να φτιάξω έναν νέο εαυτό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που ήμουν μέχρι τότε.Μετά από δύο χρόνια άρχισα να παρακολουθώ ένα σεμινάριο γραφής στο Μικρό Πολυτεχνείο με τίτλο «Aφήγηση Zωής» και εισηγήτρια-συντονίστρια την Κρυσταλία Πατούλη. Αυτή ήταν η αφετηρία…» –  Εμείς επιλέγουμε πως θα ζήσουμε. Του Πέτρου Γαλιατσάτου


«Αφιερωμένο στη μέντορα μου Κρυσταλία Πατούλη

Γραφή

Μια περιπέτεια χαρτογράφησης των εσωτερικών μας υδάτων .

Μέσα τους πλέουμε στη βιωτή μας με συντροφιά την αντάρα τους ή την απόλυτη σιγή τους.

Με τη γραφή σαγηνεύουμε το μέσα μας μυστικό κόσμο να μας παραδοθεί.

Στα κελεύσματα της πένας αργοσαλεύουν αίσθητες ναρκωμένες από τους καιρούς της αμεριμνησίας μας.

Γράφω  γιατί η τυφλή φωνή αναδύεται από τα βάθη του ανήλιαγου Είναι και πάνω στους δρόμους του χαρτιού ντύνεται λέξεις και αποκαλύπτεται άλλοτε με ρεαλισμό και άλλοτε με τα σύμβολα της τα τόξα και τα βέλη της.» Σ ευχαριστώ Φ. – ΥΓ. Μου έσκασε σαν φωτοβολίδα σήμερα το πρωί καθώς όλο τον καιρό σκεφτόμουν τί να σου γράψω για το τί αποκόμισα από το σεμινάριο. Βάλε το Φ για να το θυμάμαι.


Αντί αποχαιρετισμού (από την Ευδοκία)


Όχι Αντίο, εις το επανιδείν… (από τη Γιωργία)


«Να, αυτό το δένδρο, μάλλον αυτές οι ρίζες του δένδρου εκφράζουν το νόημα της δουλειάς σου …Να ανθίζουν πάντα σε σένα και στους γύρω σου Κρυσταλία μου για χρόνια χρόνια πολλά και κρυστάλινα! Σου στέλνω όλη μου την αγάπη και με το καλό να ξανασυναντηθούμε» K.Τ.


«Μου άρεσαν πάντα οι λέξεις, τις αγαπούσα.
Μπορούσα να διακρίνω την κρυφή δύναμη στην λέξη «δέντρο» ή στην λέξη «άνεμος», την απεραντοσύνη στην λέξη «ουρανός» ή «θάλασσα», την μαγεία στην λέξη «άστρο».
Αγαπούσα και τα γράμματα.
Το -α- η αρχή και το -ω-ένα τέλος-μα, όχι οριστικό,κάτι σαν πάμε πάλι ,φτου κι απ’ την αρχή- κι ανάμεσα τους άλλα είκοσι δυο έτοιμα να σχηματίσουν λόγια όμορφα ή λυπητερά, να γεννήσουν ή να αναστήσουν ή να μεταμορφώσουν ή να αναβάλλουν και να ματαιώσουν. Σαν ένα ατέλειωτο παιχνίδι.
Είχα προσθέσει ένα -ν- στο όνομα μου πριν χρόνια ξεκινώντας το δικό μου παιχνίδι με την ορθογραφία και την γραμματική.
Κι ένα άλλο ξεκίνησε εδώ, στο σεμινάριο της Κρυσταλίας, παιχνίδι με τις λέξεις, αναμέτρηση με τα κρυφά και φανερά, συνάντηση και μοίρασμα, διεργασίες απρόβλεπτες.
Σ’ ευχαριστώ Κρυσταλία, από καρδιάς, για όλα τα συν- και τα παράγωγα του που χαρίζεις γενναιόδωρα.
Είναι πιο όμορφα και δημιουργικά απ’ ότι μπορούσα να σκεφτώ ή να προβλέψω στην αρχή.» Καλή συνέχεια. Φαννή, 19/04/2015 […] υγ. Για το τέλος του πρώτου κύκλου και την ατελείωτη λέξη


Λίγο ακόμα να σηκωθούμε
λίγο ψηλότερα…
Είσαι ευλογημένη
Σ’ ευχαριστώ, Γ.Π. Διαμαντής


Ενημερωτικά, για το θεωρητικό κυρίως υπόβαθρο και τη βιβλιογραφία του σεμιναρίου, έχει πραγματοποιηθεί διάλεξη για φοιτητές του Παντείου Παν/μίου, σε κάλεσμα της συγγραφέως και καθηγήτριας ψυχολογίας, Φωτεινής Τσαλίκογλου.

Περισσότερα για το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής: https://afigisizois.wordpress.com/about/

AFIGISI ZOIS_PHOTO

Εν κατακλείδι: Ανατριχιάσαμε

omiros-tou-kratous
[…] Τώρα πια, τα ωραία λόγια της εισαγγελίας και του υπουργείου δικαιοσύνης, που προσπαθούν να μας θαμπώσουν με «εξειδικευμένους επιστήμονες», με «μέριμνα», με «προστασία», με «ελληνικό και διεθνές δίκαιο», με «θεσμοθετημένα όργανα» και κυρίως «ανθρωπιά», μόνο να μας ανατριχιάσουν -για άλλη μια φορά- μπορούν. Και το κατάφεραν. Ανατριχιάσαμε. […]

«Επισημαίνεται ότι και σε αυτή την περίπτωση, η εισαγγελία ενεργεί με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον του ανηλίκου με το περιεχόμενο που δίδεται στον όρο από το ελληνικό και διεθνές δίκαιο, αλλά και με ανθρωπιά»*.

Παίρνουν τις λέξεις και τις κακοποιούν για να μας συγκινήσουν. Ανθρωπιά. Ποιά ανθρωπιά;

Στις 6 το πρωί έσπασαν την πόρτα του σπιτιού της Ρούπα και μπούκαραν. Λες και δεν είχαν τρόπο να το κάνουν αλλιώς. Κατά τα άλλα «μερίμνησαν για το συμφέρον του ανηλίκου».

Και το πήγαν στη ΓΑΔΑ; Και μετά φώναξαν την κοινωνική υπηρεσία να το «συνοδεύσει» στο Παίδων;

Μέρες πριν την είχε καταδώσει αυτός που θα εισπράξει -αν ήδη δεν έχει εισπράξει- το 1 εκατομμύριο ευρώ(σημειωτέον λέγεται πως στη Γερμανία τον τρομοκράτη που σκότωσε τόσους ανθρώπους τον επικήρυξαν μόνο για 100 χιλιάδες ευρώ). Μέρες πριν ήξεραν τι έχουν να αντιμετωπίσουν. Γνώριζαν ότι η Ρούπα έχει εξάχρονο παιδί που μάλιστα γεννήθηκε στη φυλακή.

Και τι έκαναν γι’ αυτό; Οι γείτονες άκουσαν ουρλιαχτά την ώρα της σύλληψης. Οι γείτονες. Από μακρυά. Μπορεί κάποιος εύκολα να καταλάβει τι έζησε αυτό το παιδί. Ο Βίκτωρας για την ακρίβεια. Για ποιά ανθρωπιά λοιπόν μιλάνε; Και με ποιό χυδαίο θράσος;

Η Πόλα Ρούπα δεν μπορεί πλέον εφόσον έχει συλληφθεί να φροντίσει το παιδί της, αλλά η ίδια ζήτησε να το δώσουν στη γιαγιά και στη θεία του.

Ας το έδιναν λοιπόν στη γιαγιά και στη θεία του και ας έκαναν παράλληλα και τις έρευνες που πρέπει να γίνουν. Και όταν αποφάσιζαν, από τα πορίσματα των ερευνών, ας έβγαζαν επίσημη απόφαση για την επιμέλειά του. Αυτό ίσως θα εμπεριείχε κάποιο ίχνος ανθρωπιάς. Τώρα μόνο υποκρισία.

Και θα μπορούσαμε να πειστούμε γι’ αυτό το ίχνος, αν είχαν φροντίσει η σύλληψη να μη γίνει με αυτόν τον τρόπο και μπροστά στα μάτια αυτού του παιδιού. Και τους ειδικούς να μην τους υποτιμούν μόνο για τα ύστερα, ή για ό,τι συμφέρει τα «θεσμοθετημένα όργανα»(αν θυμάμαι καλά το παιδί του Κουφοντίνα το έδωσαν  αμέσως στον παππού του και το παιδί του Τσοχατζόπουλου στη γιαγιά του, όπως ήθελε η μητέρα του) , αλλά πρώτα απ’ όλα για να προλαμβάνουν και να περισώζουν την όποια «ανθρωπιά» μπορεί να προσφέρει ένα κράτος.

[…] Όσο για την «φροντίδα» κανένας πραγματικά ειδικός στη ψυχική υγεία δε θα άφηνε ένα παιδάκι που έχει υποστεί τέτοιο σοκ χωρίς οικεία πρόσωπα αδιαλείπτως. Κάθε ώρα που περνά η ζημιά μεγαλώνει. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη γι αυτό; […] Αγγελική Σωτηροπούλου: 14,5 χρόνια μετά – Από το κακό στο χειρότερο

[…] Όταν φτάσαμε στην ασφάλεια, πήραν το παιδί μου μακριά μου. Η βίαιη απομάκρυνση ανηλίκου από τη μάνα του είναι αρπαγή. Το παιδί μας, παρά τις επίμονες προσπάθειες που έκανα, δεν μπόρεσα να το δω και, μέχρι το βράδυ της Πέμπτης 5 Ιανουαρίου, κανείς δε γνώριζε πού βρίσκεται. Το παιδί μας είναι όμηρος στα χέρια του κράτους. Είναι ένας αιχμάλωτος του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Αρνούνται να τον δώσουν σε συγγενικά πρόσωπα, παρά το γεγονός ότι είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν.[…] Μπροστά σ’ αυτόν τον πόλεμο έχει μπει η εισαγγελέας ανηλίκων, Νικολού, η οποία δηλώνει πως απαγορεύει σε οποιονδήποτε να έρθει σε επαφή με το παιδί. Δεν πρόκειται για τίποτα λιγότερο από απαγωγή και ομηρία ανηλίκου. Πρόκειται για την πιο ποταπή πράξη σ’ αυτόν τον πόλεμο. Από χθες, 5 Ιανουαρίου, έχω ξεκινήσει απεργία πείνας και δίψας, προκειμένου να σπάσει άμεσα το καθεστώς αιχμαλωσίας του γιου μας και να δοθεί στα συγγενικά μας πρόσωπα. Είμαι επαναστάτρια και δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα. Τρομοκράτες, εγκληματίες, ληστές είναι όσοι απαρτίζουν την οικονομική και πολιτική ζωή. Είναι οι θεσμοί και οι κυβερνήσεις που, μέσα από τα μνημόνια, διεξάγουν την πιο βίαιη, την πιο αποτρόπαιη επίθεση ενάντια στην κοινωνική βάση, στο όνομα της “διεξόδου από την κρίση”. Τρομοκράτης, εγκληματίας, ληστής είναι το κράτος και το κεφάλαιο. […] : Ανακοίνωση της Πόλας Ρούπα

Τώρα πια, οι ανακοινώσεις της εισαγγελίας και του υπουργείου δικαιοσύνης, που προσπαθούν να μας θαμπώσουν με «εξειδικευμένους επιστήμονες», με «μέριμνα», με «προστασία», με «ελληνικό και διεθνές δίκαιο», με «θεσμοθετημένα όργανα» και κυρίως «ανθρωπιά», μόνο να μας ανατριχιάσουν -για άλλη μια φορά- μπορούν. Και το κατάφεραν.

Εν κατακλείδι: Ανατριχιάσαμε.

» ..Το ζήτημα της ακούσιας  νοσηλείας  ρυθμίζεται από έτερο νομοθέτημα (άρθρα 95 και 96 ν.2071/1992) υπόκειται  σε πρόσθετες εγγύησεις ιδίως όσον αφορά ανηλίκους  και απαιτεί σε κάθε  περίπτωση τη σύμφωνη έγγραφη γνώμη δύο ψυχιάτρων άνευ της οποίας ο εισαγγελέας δεν δύναται να διατάξει τον εγκλεισμό .
 Ακόμη  και η εισαγωγή για απλή εξέταση  απαιτεί την ύπαρξη στοιχείων  που να τεκμηριώνουν το ενδεχόμενο ψυχικής  νόσου τα οποία  συνήθως υποβάλλονται στον εισαγγελέα μαζί με τη σχετική αίτηση.
 Συμπερασματικώς η μεταχείριση που επεφυλάχθη στον ανήλικο είναι προδήλως παράνομη και δη αξιόποινη  αφού αναμφιβόλως  επάγεται ψυχική βλάβη  ,ενώ συγχρόνως αποστερείται ο ανήλικος την προσωπική του ελευθερία και τις  φροντίδες των οικείων του χωρίς νόμιμο λόγο […]
Προδήλως εφόσον δεν έχει τηρηθεί η επιβαλλόμενη διαδικασία για την αφαίρεση της άσκησης της επιμέλειας έχει διαπραχθεί από μέρους του εκδόσαντος τη σχετική διάταξη παράβαση καθήκοντος (259ΠΚ), η δε τοποθέτηση του ανηλίκου στο ψυχιατρείο και η απομάκρυνση από τα πρόσωπα που δυνάμει του νόμου ασκούν την επιμελειά του αποτελεί το ποινικό αδίκημα της αρπαγής ανηλίκου (ΠΚ 324) .. » Σάββας Ε. Ιωακειμίδης, Δικηγόρος Αθηνών – Μ.Δ. Ποινικού Δικαιου –Υπ.Δ.Ν. – » Το αποτρόπαιον πρόσωπο μίας πολιτείας σε παρακμή»


Εσχάτως να μην ξεχάσω να ρωτήσω και κάτι εδώ που φτάσαμε: Την κα.Νικολού(εισαγγελέας που έκλεισε το παιδί της Ρούπα στη Ψυχιατρική Μονάδα του νοσοκομείου Παίδων) και όλους τους άλλους που εμπλέκονται στην υπόθεση και βγάζουν όλες αυτές τις ανατριχιαστικές ανακοινώσεις, τους έχει κοιτάξει κάποιος ψυχίατρος;


ΥΓ.1.α.: Προσυπογράφω: […] Η κοινωνική μέριμνα οφείλει να προστατεύει τη μητρότητα και να λειτουργεί με μόνο γνώμονα τις αναγκες ενός παιδιού. Σοβαρές δεοντολογικές και επιστημονικές ενστάσεις δημιουργούνται σε σχέση με τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκε η κράτηση του παιδιού και τη συνεργασία των συναδέλφων που την υλοποίησαν[…] ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΨΥΧΟΛΟΓΩΝ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΤΟΥ 6ΧΡΟΝΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ:

«Παρακολουθώντας τις εξελίξεις μετά τη σύλληψη της Πόλας Ρούπα, από την 5η Γενάρη και έπειτα εγείρονται πολύ σοβαροί προβληματισμοί σχετικά με την επιλογή της κράτησης και στη συνέχεια τον τρόπο διαχείρισης του ζητήματος της επιμέλειας του 6χρονου γιου της και γιου του φυλακισμένου συντρόφου της Νίκου Μαζιώτη.

Πιο αναλυτικά, το παιδί όντας παρόν κατά τη διάρκεια της σύλληψης της μητέρας του και αφού την αποχωρίστηκε απότομα, κρατήθηκε αρχικά από τη αστυνομία και μετά φρουρούμενο στη κλειστή παιδοψυχιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου Παίδων, αποστερούμενο της επικοινωνίας με τη μητέρα του και χωρίς να του επιτρέπεται, παρα μόνο ως αποτέλέσμα κοινωνικής πίεσης μία μέρα μετά και για μικρό χρονικό διάστημα η επικοινωνία του με τους στενούς συγγενεις του.
Σε μια τόσο δύσκολή για τον παιδικό ψυχισμό συνθήκη, η εισαγγελέας ανηλίκων έκρινε σκόπιμο το παδί να κρατηθεί σε νοσοκομειακό χώρο, παρότι οι στενοί συγγενείς του ζήτησαν από την πρώτη στιγμή την επιμέλεια του παιδιού, με τη συγκατάθεση των γονέων.
Το θεμελιακό δικαίωμα του παιδιού για επικοινωνία με τη μητέρα του, η δυνατότητα να μιληθεί η συνθήκη και η μετάβαση από το πρόσωπο με το οποίο το παιδί έχει τον στενότερο δεσμό, απαγορεύτηκαν και καταστρατηγήθηκαν αυθαίρετα -χωρίς καν νομικό προκάλυμα-. Οι στενοί συγγενείς είθισται να είναι οι πλέον κατάλληλοι, τόσο σε αυτή όσο και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, για την δημιουργία ενός περιβάλλοντος ασφάλειας και συναισθηματικής πλαισίωσης ενός παιδιού. Σε σχέση με το επιχείρημα που προβάλλεται στα ΜΜΕ ότι οι συγγενεις δεν ήταν οικεία πρόσωπα για το παιδί, τόσο η ερευνητική, όσο και η κλινική εμπειρία καταδεικνύει ότι οι στενοί συγγενείς ακόμα και όταν δεν είναι φυσικά παρόντες, κατέχουν μια σημαντική θέση στη συναισθηματική ζωή του παιδιού, μέσα από τις αφηγήσεις των γονέων.
Η κοινωνική μέριμνα οφείλει να προστατεύει τη μητρότητα και να λειτουργεί με μόνο γνώμονα τις ανάγκες ενός παιδιού. Σοβαρές δεοντολογικές και επιστημονικές ενστάσεις δημιουργούνται σε σχέση με τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκε η κράτηση του παιδιού και τη συνεργασία των συναδέλφων που την υλοποίησαν.
Ως κλινικοί θεραπευτές παιδιών και παιδαγωγοί:
Παρακολουθούμε με έντονη ανησυχία αυτές τις εξελίξεις οι οποίες επιβαρύνουν σημαντικά και παρακωλύουν τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και προκαλούν το κοινωνικό θυμικό.
Απαιτούμε την άμεση συμμόρφωση της πολιτείας και παντός υπευθύνου στις θεμελιώδεις αρχές προστασίας δικαωμάτων του παιδιού και των γονέων.
Να δοθεί άμεσα η δυνατότητα επικοινωνίας του παιδιού με τους γονείς του.
Να δοθεί άμεσα η επιμέλεια του στους στενούς συγγενείς.
Να πάψει η τιμωρητική του κράτηση σε κλειστή παιδοψυχιατρική πτέρυγα βαρέων παιδοψυχιατρικών περιστατικών […]»
ΥΓ.1.δ.: Προσυπογράφω επίσης:  Sofia Lampiki: [«Κακοποίηση», «να μην έκαναν παιδιά», » παράπλευρη απώλεια το παιδί», «κάνανε τη τρίχα τριχιά οι δήθεν ευαίσθητοι», «εσύ μη μιλάς δεν έχεις παιδί», «παιδιά πρέπει να κάνουν όσοι τα μεγαλώνουν σωστά», «ψυχίατροι πρέπει να ελέγχουν παιδιά τρομοκρατών». Βρώμισε κουραδίλα το διαδίκτυο και δέκα άνθρωποι να ουρλιάζουν για το αυτονόητο ότι το παιδί δεν είναι λάφυρο του κράτους.  Η Κρίση έβγαλε όλη τη μπόχα στην επιφάνεια, και έδειξε τί κάνει κάποιος όταν πάρει την εξουσία. Να μαθαίνετε και να θυμάστε.]
ΥΓ.1.γ.: ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΥΓΕΙΑΣ – Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασία Ιατρών (Α.Ρ.Σ.Ι.)

ΥΓ.2: «Μετά την αρπαγή του από την μητέρα του, μετά την απομόνωσή του από τους γονείς και τους συγγενείς του, μετά την απαγόρευση οποιουδήποτε να έρθει σε επαφή μαζί του (ακόμα και από παιδοψυχολόγο που έχουμε εμείς διορίσει να το επισκεφθεί), σειρά έχει η οργανωμένη προσπάθεια αποδιοργάνωσης της προσωπικότητας του παιδιού μας. «:  Δήλωση Πουλάς Ρουπα Νίκου Μαζιωτη

ΥΓ.3: Επίσκεψη του Μανώλη Γλέζου στο Νοσοκομείο Παίδων – «Είναι πλέον σαφές ότι το 6χρονο παιδί κρατείται»

ΥΓ.4: «Αγαπητοί μας,
Τις τελευταίες μέρες γίνεται πολύς λόγος σε δημοσιεύματα και ρεπορτάζ εκπομπών για το θέμα του ανήλικου τέκνου της Πόλας Ρούπα.
Πέρα από κάθε πολιτική ή φιλοσοφική πεποίθηση και ιδεολογία, εμπλέκεται ένα αθώο ανήλικο παιδί σ’ ένα κυκλώνα ερωτημάτων για το που βρίσκεται ή τι πρέπει να γίνει.
Είναι το τραγικό πρόσωπο μιας δύσκολης κατάστασης και οφείλουμε να σεβαστούμε την αξιοπρέπειά του και να ενσκήψουμε στο θέμα με ευαισθησία.
Σήμερα, που είναι και η Μεγάλη Εορτή των Φώτων, φρονούμε πως πρέπει με ψυχραιμία και φωτισμό, να προστατέψουμε το παιδί, για να μην τραυματιστεί ψυχολογικά και αν μην στιγματιστεί, αλλά να ζήσει στο πλησιέστερο συγγενικό του πρόσωπο με ασφάλεια και την απαραίτητη ψυχολογική και κοινωνική βοήθεια, για να περάσει όσο γίνεται «αναίμακτα» την όλη κατάσταση.
Εμείς ως Κιβωτός του Κόσμου, δηλώνουμε πως είμαστε δίπλα στο παιδί για ότι χρειασθεί με ευαισθησία και αγάπη.
Πατήρ Αντώνιος Παπανικολάου» ΚΥΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΥΓ.5: Η βαθύτερη έκκληση κάθε απεργού πείνας

ΥΓ.6: Έγραψε -απευθυνόμενη στον Μαζιώτη- η Ntina Mpatzia: «Ο γιος ΣΟΥ; Δεν είναι γιος ΣΟΥ μ@λ@κ@. Είναι ένα αυτόνομο, ανήλικο, μέλος της κοινωνίας μας. Ένα απροστάτευτο ανήλικο που το γέννησες και το άφησες να μεγαλώνει σε επικίνδυνες συνθήκες. Και χρέος όλων μας είναι να προστατευθεί. Οταν θα βεβαιωθεί ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό θα το μάθεις. «Επαναστάτες» σκ… «. Κατόπιν της κατακραυγής που εισέπραξε, διέγραψε την ανάρτηση από το φ/β. Όμως, πόσο αυτή η άποψη διαφέρει από τις πρακτικές του κράτους και στο δια ταύτα;

Παραπομπή:
*Η ανακοίνωση της εισαγγελίας:

«Η αντιμετώπιση της συγκεκριμένης περίπτωσης έγινε με ίδια κριτήρια όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση. Συγκεκριμένα, η προσωρινή άσκηση της επιμέλειας ανατέθηκε σε κοινωνική υπηρεσία νοσοκομείου Παίδων
, αμέσως μετά τη σύλληψη της μητέρας του, περί την 15.00 ώρα της 5-1-2017

Από την πρώτη στιγμή το παιδί συνόδευε ειδικός ψυχολόγος καθώς και η ίδια η εισαγγελέας Ανηλίκων.

Έχει υποβληθεί αίτηση από την μητέρα και την αδελφή της ανωτέρω κρατουμένους με την οποία ζητούν να αναλάβουν αυτές την προσωρινή επιμέλεια του ανηλίκου.

Η αίτηση αυτή εξετάζεται και θα κριθεί αμέσως μετά την ολοκλήρωση της κοινωνικής έρευνας όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις που για κάποιο λόγο είναι αδύνατη η άσκηση της γονικής μέριμνας από τους γονείς.

Παράλληλα έχει χορηγηθεί άδεια επικοινωνίας στις αιτούσες με το ανήλικο τέκνο.

Επισημαίνεται ότι και σε αυτή την περίπτωση, η εισαγγελία ενεργεί με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον του ανηλίκου με το περιεχόμενο που δίδεται στον όρο από το ελληνικό και διεθνές δίκαιο, αλλά και με ανθρωπιά».

Η ανακοίνωση υπουργείου δικαιοσύνης (εδώ οι σχετικές εξελίξεις):

Σε σχέση με ψευδείς και ανεύθυνες αναφορές για την τύχη εξάχρονου παιδιού συλληφθείσας, γίνεται γνωστό ότι κανένα παιδί ούτε συνελήφθη, ούτε κρατήθηκε ουδέποτε. Αντίθετα τέθηκε σε προστασία, μέχρι την οριστική ανάθεση της επιμέλειάς του, και παρακολουθείται από εξειδικευμένους επιστήμονες. Ήδη διευθετείται το ζήτημα της σταθερής επικοινωνίας του παιδιού με τους στενούς συγγενείς του. Αυτό που προέχει είναι να διασφαλιστεί το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, το οποίο θα κρίνουν τα θεσμοθετημένα όργανα, όπως γίνεται σε κάθε όμοια περίπτωση.


Δήλωση αλληλεγγύης από τις κρατούμενες στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού:

«Δεν θα ανεχθούμε τον διεστραμμένο κρατικό μηχανισμό που απαγάγει και φυλακίζει 6χρονα παιδιά! Ως κρατούμενες των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού , αρνούμαστε να μπούμε στα κελιά μας κατά το βραδινό κλείσιμο για δύο ώρες από σήμερα και έως ότου σταματήσει η ομηρία του 6χρόνου παιδιού και δοθεί στην οικογένειά του. Είμαστε αλληλέγγυες στην απεργό πείνας και δίψας Πόλα Ρούπα ως κρατούμενες, ως μανάδες, ως Άνθρωποι. Γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού»

Για την Κρυσταλία.

AFIGISI ZOIS_PHOTOΑυστηρά τρυφερή, έχει τη σιγουριά και τη βεβαιότητα της γνώμης της όπως οι γυναίκες που έχω γνωρίσει που δεν σκύβουν το κεφάλι και βγαίνουν στα φανερά, στο σοκάκι για να πολεμήσουν με τα χέρια τους και πατούν τη γη με τα πόδια τα δικά τους.

-Εσύ πρέπει να το κάνεις οπωσδήποτε το σεμινάριο. Σου χρειάζεται.

Φυσικά όσο και αν προσπαθώ να θυμηθώ τα λόγια της δεν έχω τη σιγουριά. Αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι πως καθώς τα άκουγα ένιωσα μια αίσθηση ντροπής και συστολής.

-Είμαι σίγουρη ότι πρέπει να το κάνεις.

Το τελευταίο λέγοντάς το, τα χέρια της άνοιξαν το τετράδιο της με τα κομμένα φύλλα (τα άλλα που είχαν πάει;) και τις σημειώσεις της, έβαλε σε τάξη τα 2-3 ζευγάρια γυαλιά της και ως αν ήταν σε κοκπιτ, ετοίμασε το αεροσκάφος για απογείωση.

Η ντροπή, ζεστός ατμός περιέλουσε την πλάτη και την κοιλίτσα μου. Είμαι πολύ άρρωστη, αγιάτρευτα και αυτό το σεμινάριο και πόσα άλλα μέχρι να μάθω να στέκομαι ως ενήλικας; Δρόσισα τη φούντωση με μια σκέψη: Ρε κοπελιά αφού έψαχνες μια απάντηση στο δίλημμα να το κάνεις ή να μην το κάνεις, να μπλέξεις με νέα ή να ολοκληρώσεις τα παλιά (αυτό το κυνήγι του ενθουσιασμού και την παγίδα των ατελείωτων εκκρεμοτήτων), ε, σου δόθηκε η απάντηση.  Τα σπλάχνα μου ακόμα αναμοχλευόταν.

Αφού ταχτοποίησε τα πράγματα μπροστά της, μου έριξε το χαμόγελο που λέει «καλό μου», τίναξε τα μαλλιά της πίσω, στερέωσε τα πόδια της στα πόδια της καρέκλας:

-Θα σε βοηθήσει.

Αποφάσισα να είμαι τρυφερή με τον κατατρεγμένο μου εαυτό που όλο μου φορτώνεται, μωρό που δεν μεγαλώνει. Με την οικεία αίσθηση αμφιβολίας, την αειθαλή ανεπάρκειά μου, παρακολούθησα το σεμινάριο.

Και σιγά, σιγά πιάστηκα από το κουράγιο και άρχισα να περιπλέκομαι σαν υφάδι που γλιστράω στο δυνατό στημόνι. Αν το στημόνι είναι στιβαρό, το υφάδι έχει την πολυτέλεια να αμφιβάλλει.

Οι γυναίκες που ετοιμάζουν τα στημόνια για τον αργαλειό στα χαλιτζίδικα πρέπει να έχουν γερά πόδια και καλή φυσική κατάσταση, γιατί αυτή η προετοιμασία απαιτεί περπάτημα πολλών χιλιομέτρων: για 1,5 μέτρο χαλί, περίπου 8 χιλιόμετρα.

Αυτή είναι η Κρυσταλία, έχει γερά πόδια και καλή φυσική κατάσταση, είναι το στημόνι που οι κλωστές αν δεν υπήρχε, δεν θα ήταν παρά ξέφτια.

Είναι ο κάματος του γεωργού, η προετοιμασία του εδάφους, που παραδόθηκε ιεροτελεστικά από τη θεά Δήμητρα για να δημιουργηθεί το πεδίο που ο κάθε σπόρος θα βρει το θάρρος να βλαστήσει το δυναμικό του.

Αυτή είναι η Κρυσταλία, έχει γερά πόδια, ξεδιπλώνεται στα φανερά και φτιάχνει το δίχτυ που παγιδεύει το σπόρο ώστε να καταστρέψει τη παλιά μορφή του, να μεταμορφωθεί.

Κρυσταλία με παγίδευσες, ο σπόρος καταστράφηκε και το ενδεχόμενο αναδύεται σαν εύθραυστο τσαλακωμένο λαχανί φύλλο, σαν φρέσκο νεογέννητο κοιτώ με έξαψη τον κόσμο που μόλις γεννήθηκα.

Και σε ευχαριστώ!

Α. Κ.