Ομιλούντες τοίχοι

___just_a_brick_in_the_wall_by_janborutaΣτον οργανισμό τηλεπικοινωνιών μια μεσόκοπη γυναίκα από την ουρά, φτάνει στο ταμείο. Θέλω να πληρώσω, λέει, 34 ευρώ έναντι των 104 που είναι σε σύνολο ο λογαριασμός που χρωστάω, και θα τον εξοφλήσω την άλλη βδομάδα, γιατί έχουν καθυστερήσει να με πληρώσουν και μένα.

Πρέπει να δώσετε το 40% του ποσού, της απαντά η ταμίας, για να μην σας το κόψουνε εν τω μεταξύ.

Μα γι’ αυτό ήρθα, απαντά η συνδρομήτρια, επειδή ο λογαριασμός έχει λήξει από το τέλος του προηγούμενου μήνα, είπα να πληρώσω ένα ποσόν έναντι, για να μην μου το κόψουνε εν τω μεταξύ, γιατί…

-Κυρία μου, σας λέω, πως ή θα πληρώσετε το 40% του ποσού, ή θα σας το κόψουνε το τηλέφωνο. Δεν έχει νόημα να δώσετε μικρότερο ποσόν από 42 ευρώ, διότι ούτως ή άλλως θα σας το κόψουν.

Αμίλητη η γυναίκα στραπατσάρει στο χέρι της ένα μάτσο το λογαριασμό με τα λίγα χρήματά της και κάνει επί τόπου στροφή.

Φεύγοντας βλέπω το θολό βλέμμα της που δευτερόλεπτα πριν καθρέφτιζε το κενό του απρόσωπου συ-στή-μα-τος μεσα από τα μάτια ενός από τους αντιπροσώπους του, της υπαλλήλου του ταμείου ή αλλιώς ενός κουφού ομιλούντα τοίχου, που «επικοινωνεί» χωρίς αυτιά, χωρίς μάτια, χωρίς ψυχή.

Πώς έφτασε να αντιπροσωπεύει το ίδιο το άκαμπτο κουφό σύ-στη-μα ένας άνθρωπος; Ποιοί γονείς έπεισαν κάποτε ένα παιδί πως οι ομιλούντες τοίχοι είναι ιδανικοί για να ταυτιστείς μαζί τους; Ποιοί δάσκαλοι, ίσως; Ποιοί ίδιοι ολόιδιοι απροσπέλαστοι ομιλούντες τοίχοι έχτισαν τούβλο τούβλο αυτό το τέρας;