Άντε λοιπόν, βοήθειά μας!

b1-e1458672589839

[…] Και μετά θέλετε να μας πείσετε, πως ενδιαφέρεστε πραγματικά να λύσετε το γρίφο της τρομοκρατίας, του φασισμού, του φανατισμού, και του ISIS.  Άιντε λοιπόν, βοήθειά μας! […]

«Εκδικούνται τις δυτικές αξίες. Είναι απέναντι, είναι σαν να κάνουν πόλεμο στις δυτικές αξίες […] Είναι παιδιά περιθωριοποιημένα και βρίσκουν νόημα στη ζωή τους μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία, στο να πολεμήσουνε τις αξίες του δυτικού πολιτισμού, μέσα από το φανατικό Ισλάμ […] Είναι πεπεισμένοι ότι τους αγαπάει ο αρχηγός τους γιατί τον υπακούουν απόλυτα. Μέχρι να θυσιάσουν και τη ζωή τους. Η ζωή τους, είναι λεπτομέρεια. Προτεραιότητα είναι το να τους αγαπάει κάποιος» Κώστας Νασίκας

Διάφοροι σήμερα προσπαθούν να λύσουν το γρίφο για το πως θα αντιμετωπιστεί ο ISIS αλλά και οι ακροδεξιοί και ρατσιστές που αρχίζουν να παίρνουν κεφάλι σε ΕΕ και Αμερική.

Φοβούνται για το μέλλον της Ευρώπης, αναρωτιούνται πως θα είναι το μέλλον μας μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα. Και είναι η πρώτη φορά που μιλάνε ανοιχτά για πόλεμο.

22/3/16 – ISIS: «Να περιμένετε κι άλλες βόμβες κι άλλους νεκρούς. Σύντομα και στη Γερμανία. Τι χαρά να εκρήγνυται το κεφάλι ενός άπιστου. Μετά τις βόμβες, να περιμένετε τους στρατιώτες μας με τα καλάσνικοφ. Να περιμένετε κι άλλους νεκρούς. Εσείς βομβαρδίζετε την Ανατολή, εμείς βομβαρδίζουμε τη Δύση».
10/06/12 – Δ. Γαλάνη: «Ζούμε σε πόλεμο και πρέπει να ενωθούμε […] Επιμένω, ζούμε σε πόλεμο. Κανονικό παγκόσμιο πόλεμο, που ανάλογα με την αντοχή του το κάθε κράτος, πορεύεται» – Απόσπασμα από την Έρευνα για την Κρίση (2010-2014)«, Εκδόσεις Κέδρος.

Τι δημιουργεί τον κάθε είδους φανατισμό που πάει μαζί με τον ρατσισμό; Τι δημιουργεί το μίσος και το δογματισμό; Τι δημιουργεί την ανάγκη σε έναν άνθρωπο να γίνει δογματικός, ρατσιστής, φασίστας, να μισεί τους αντιπάλους και πάντα να κακοποιεί και να εκμεταλλεύεται;

Το είδαμε το πρόσωπο του φανατισμού και του ρατσισμού ακόμα και με τους οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων τις προηγούμενες μέρες που ούρησαν πάνω σε μια ζητιάνα. Δεν χρειάζεται να γίνει τρομοκρατικό χτύπημα για να καταλάβουμε.

Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί οι κύριοι και κυρίες αναρωτιούνται ακόμα τι πρέπει να κάνουμε για να εξαλείψουμε το φανατισμό, το φασισμό και το ρατσισμό;

Δεν ρωτήσανε ποτέ κανέναν γονιό κάποιου από αυτούς τους φανατικούς; Δεν βρήκανε ποτέ κανέναν δάσκαλο κάποιου τζιχαντιστή που ήδη πιάσανε, ή κάποιου φασίστα;

Γιατί πολίτες της Γαλλίας και του Βελγίου, δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών, δεν μπόρεσαν να ενσωματωθούν μέσα στις κοινωνίες που μεγάλωσαν, και εύκολα προσηλυτίστηκαν από τον ISIS;

Γιατί πολίτες της Γερμανίας και της Ευρώπης, οι οποίοι έχουν δει με τα ίδια τους τα μάτια τα αποτελέσματα του φασισμού, συνεχίζουν να τον φαντασιώνουν στα όνειρά τους;

Γιατί η Ευρώπη αρνείται να συνεργαστεί με τη Ρωσία για την αντιμετώπιση του ISIS, παρόλο που είναι η μόνη που τον πολεμάει στη Συρία; Ποιοί τους πούλαγαν όπλα; Ποιοί προκαλούν και ποιοί συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στους πολέμους;

Φωτογραφία του Soloup Soloup.

«Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό […] για πρώτη φορά, ίσως, στην ιστορία του κόσμου, είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα, το οποίο θα φέρει την αλλαγή […] δεν αρκεί, απλώς, να θέλουμε μια άλλη ζωή, πρέπει να την κατακτήσουμε!» Χρόνης Μίσσιος

Κλείνουν τα αυτιά, τα μάτια, τα σύνορα. Μιλάνε την ξύλινη γλώσσα της πολιτικής βλέποντας μόνο τις κορυφές των παγόβουνων, ενώ από μέσα τα ηφαίστεια βράζουν. Κι όταν εκραγούν, συνεχίζουν τα ίδια.

Δεν ρωτάνε επιπλέον, κανέναν ψυχολόγο, κανέναν ανθρωπολόγο, κανέναν κοινωνιολόγο, κάνεναν εκπαιδευτικό, κανέναν γονιό. Μόνο τους συμβούλους τους ρωτάνε, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τι ομιλίες και τι θέση θα πάρει το κόμμα τους, για να μαζέψει κι άλλους ψηφοφόρους.

«Τα συναισθήματα ενοχής και αθωότητας είναι πρωταρχικά κοινωνικά φαινόμενα, που δεν μας προσανατολίζουν αναγκαστικά προς υψηλότερες ηθικές αξίες. Αντίθετα, με το να μας δένουν τόσο ισχυρά με τις ομάδες, που είναι αναγκαίες για την επιβίωσή μας, τα συναισθήματά μας ενοχής ή αθωότητας συχνά μας τυφλώνουν ως προς το τι είναι ΚΑΛΟ και τι ΚΑΚΟ. Mια καθαρή ή ένοχη συνείδηση έχει πολύ λίγο να κάνει με το καλό ή το κακό. Οι χειρότερες αγριότητες και αδικίες έχουν διαπραχθεί με καθαρή συνείδηση, ενώ νοιώθουμε κάπως ένοχοι κάνοντας καλό, όταν παρεκκλίνει από αυτό που οι άλλοι περιμένουν από εμάς. Ονομάζουμε τη συνείδηση εκείνη, που βιώνουμε ως αθωότητα, προσωπική συνείδηση». Μπερτ Χέλινγκερ

Αλλά ο φανατισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός, είναι τα τρία κακά της μοίρας μας, από τότε που γεννιόμαστε. Από το ίδιο το σπίτι μας μπαίνουν οι βάσεις, και μετά αυτές συρρικνώνονται ή γιγαντώνονται ανάλογα, μέσα στο σχολείο και αργότερα μέσα στην κοινωνία.

Όταν κάποιος είναι αποκλεισμένος κοινωνικά, είτε από φτώχεια, είτε από έλλειψη μόρφωσης, είτε από ρατσισμό, και παράλληλα, π.χ. μεγάλωσε σε μια οικογένεια που είχε απαρνηθεί την καταγωγή της, τα ήθη και τα έθιμά της, για να ενσωματωθεί μέσα σε ένα ξένο κράτος, και συγχρόνως οι ίδιοι αυτοί γονείς ποτέ δεν τον κατάλαβαν, και ακόμα χειρότερα μπορεί να μην είχε καθόλου γονείς κοντά του και να μεγάλωσε σε ιδρύματα, ή με ανάδοχες οικογένειες, τι ακριβώς περιμένουμε να γίνει -το πιθανότερο- αυτός ο άνθρωπος;

Αν συνάντησε τυχαία κάποιον να τον καταλάβει, και να μπορέσει να μοιραστεί τα βιώματά του, καλώς. Αν δεν συνάντησε όμως; Τότε το πιο πιθανό είναι ότι θα γίνει φανατικός κάτι, φανατικός οτιδήποτε:

«Μπορεί κάποιος να γίνει βίαιος και εγκληματίας επειδή δεν τον καταλάβαμε, δεν τον πλησιάσαμε σαν άνθρωπο για να καταλάβουμε τι ζει. Έτσι γίνεται εγκληματίας […] ένα άτομο αν δεν μπορέσει να μοιραστεί το βίωμά του, χάνει την ανθρώπινή του διάσταση και δεν μπορεί να ζήσει». Κώστας Νασίκας

Μπορείτε να δείτε και καμιά ταινία, επίσης. Όπως εκείνη την ταινία που μιλάει για τα δύο αδέλφια που γίνονται βομβιστές αυτοκτονίας. Δυο αδέλφια. Σας θυμίζει τίποτε; Υπάρχουν λοιπόν, ακόμα και ταινίες και ντοκιμαντέρ για το πως γεννιέται ο φασισμός, η βία, το μίσος, και οι τζιχαντιστές. Ο κόσμος τό ‘χει τούμπανο, κι εσείς κρυφό καμάρι.

Κι αν βαριέστε να ασχοληθείτε με ταινίες ή να συμβουλευτείτε κανέναν άλλον εκτός από ανθρώπους με την δική σας ειδικότητα, αναρωτηθείτε, μήπως αυτό δεν είναι ρατσισμός; Να βλέπουμε τον κόσμο μόνο με τον τρόπο που μάθαμε από την ειδικότητα που πήραμε στο Πανεπιστήμιο;

Γκρεμίστε τους όποιους φράχτες. Είναι το πρώτο βήμα για να καταλάβετε, από τη μιά, πόσο δύσκολο είναι να μετακινηθεί κάποιος φανατικός από τις θέσεις του, και από την άλλη, τι πρέπει να αλλάξει στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Και μόλις το καταλάβετε αυτό εμπειρικά κι όχι μόνο εγκεφαλικά, τότε ίσως υπάρχει κάποια ελπίδα να σας έρθει κάποια ιδέα, όχι για το πως να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα του σύγχρονου πολέμου, που λέγεται τζιχαντισμός, φασισμός και φανατισμός, που εμείς οι ίδιοι γεννήσαμε και εκθρέψαμε, με πολλούς τρόπους, και τώρα υποκρινόμαστε τάχα ότι δεν ξέραμε, δεν είδαμε δεν καταλάβαμε, αλλά για το πως να αντιμετωπίσουμε κυρίως τις αιτίες του.

Τέλος, ξαναδείτε και το βίντεο της μητέρας του Παύλου Φύσσα, που ο φασίστας δολοφόνος του παιδιού τους, βρίσκεται έξω από τη φυλακή. Διότι, αστυνόμευση, κλειστά σύνορα, στρατοκρατούμενες πόλεις, και ότι άλλο, χωρίς ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, δεν έχουν καμία ελπίδα, να αποτρέψουν ούτε μια τρίχα από τον φανατισμό, από τον ρατσισμό, από τον φασισμό, και από τον τζιχαντισμό.

Και Δικαιοσύνη, με καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων π.χ. των προσφύγων, και όχι μόνο, με εκατομμύρια ανθρώπους στα όρια της φτώχειας ή κάτω από αυτά, και όλο και περισσότερες δημοκρατικές εκπτώσεις υπέρ αυτής της δήθεν ασφάλειας, δεν νοείται.

1479514_248817518786916_4689391934728030150_nΓιατί κανένας δεν βρέθηκε να σηκώσει αυτά τα παιδιά από κάτω, για να μην πούμε γι’ αυτούς που τα ανάγκασαν να πέσουν κάτω, και τώρα αυτοί οι ίδιοι, θέλουν να μας πείσουν ότι τους ενδιαφέρει η δημοκρατία, άρα τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα; Δημοκρατία γι’ αυτούς είναι μόνο ό,τι προάγει τα καπιταλιστικά τους συμφέροντα και τίποτα άλλο.

Όλα αυτά προϋποθέτουν λοιπόν και Παιδεία. Κι εδώ γελάμε ελεύθερα. Διότι τουλάχιστον στην Ελλάδα, οι εκπαιδευτικοί είναι λιγότεροι από τους παππάδες, οι οποίοι είναι περισσότεροι και από τους γιατρούς και από τους δικαστικούς (ας μην μιλήσουμε για τους κοινωνικούς λειτουργούς, τους ψυχολόγους και τους κοινωνιολόγους, και όλους τους άλλους επιστήμονες που έχουν τραπεί σε άτακτη φυγή).

Και μετά θέλετε να μας πείσετε, πως ενδιαφέρεστε πραγματικά να λύσετε το γρίφο της τρομοκρατίας, του φασισμού, του φανατισμού, και του ISIS.  Άιντε λοιπόν, βοήθειά μας!

ΥΓ. Πήγανε να κλάψουν με ρεσώ για τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Βέλγιο, στην πλατεία Χρηματιστηρίου… Βοήθειά μας, δις.

ΥΓ2.Στις ειδήσεις του Alpha TV το μήνυμα του προσφυγόπουλου από την Ελλάδα: «Sorry for Brussels«, το μετέφρασαν: «Συγγνώμη για τις Βρυξέλλες», αντί για το σωστό: «Λυπούμαστε για τις Βρυξέλλες». Βοήθειά μας, τρις.

ΥΓ.3. Σήμερα στον ΣΚΑΪ σε ενημερωτικό υποτίθεται βίντεο, χαρακτήριζαν με προσβλητικά επίθετα δηλώσεις υπουργού, λες και έγραφαν άρθρο άποψης σε κάποια κίτρινη φυλλάδα. Αυτό δεν είναι ενημέρωση, ούτε δημοσιογραφία. Και δεν είδα κανέναν να κόπτεται. Βολεύονται και τους συμφέρει όσοι δεν είναι στην κυβέρνηση, αλλά δεν καταλαβαίνουν το κακό που δημιουργούν, και θα το βρουν μπροστά τους. Και σημειωτέον δεν είμαι της κυβέρνησης. Βοήθειά μας, λοιπόν, και τετράκις.

Δείτε επίσης:

Για την 25η Μαρτίου: Ζβάρα! (Βίντεο του ΓΕΛ Καρέα)

Το video αυτό δημιουργήθηκε για τις ανάγκες σχολικού αφιερώματος για την Επανάσταση του 1821 (ΓΕ.Λ. Καρέα) και δεν έχει καμία οικονομική σκοπιμότητα.
Τα σκίτσα είναι του Κώστα Γρηγοριάδη.
Μουσική: Villagers of Ioannina City – Zvara

Πρόσφυγες: Αντιμέτωποι και με το πένθος

12813980_10206565523805824_5341157629044606907_nΑς τα έχουν οι υπεύθυνοι όλα τα παρακάτω υπόψιν τους και ας πράξουν αναλόγως. Διότι χρειάζεται σωστή ενημέρωση(έστω και με φυλλάδια που θα μοιραστούν), όσο και υποστήριξη στους πρόσφυγες(επίσης έστω με φυλλάδια) για να αντέξουν να διαχειριστούν όλα αυτά που τους συμβαίνουν, και να μην γίνουν έκτροπα εκτός ελέγχου, π.χ. ξεσπάσματα βίας, (βλ.: Ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί θυμίζει η κατάσταση στον καταυλισμό των προσφύγων στην Ειδομένη), απόπειρες αυτοκτονίας(βλ. δύο άτομα επιχείρησαν να αυτοπυρποληθούν), απεργίες πείνας, ή και κατάθλιψης – παραίτησης, με όλα τα παρελκόμενα, αλλά και με κίνδυνο της ζωής τους.

Το τι θα αποφασίσουν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι είναι δικαίωμά τους. Ό,τι κι αν αποφασίσουν, όμως, για ότι περνάει από το χέρι τους, να είναι δική τους συνειδητή απόφαση, έχοντας πρώτα μπορέσει -όσο είναι δυνατόν- να συνθέσουν τις σωστές πληροφορίες για την πραγματικότητα, και να έχουν πάρει αυτή την απόφαση με επίγνωση, και σε -όσο γίνεται- κατάσταση ελέγχου της ζωής τους. Αν όμως δεν έχουν σωστή ενημέρωση και υποστήριξη, τότε ενδέχεται να είναι εκτός πραγματικότητας όσο και επικίνδυνη η όποια απόφαση πάρουν, όπως εκείνη που επέλεξαν να υλοποιήσουν τις προηγουμενες ημέρες με το να περάσουν το ποτάμι και κατόπιν μετρούσαν τραυματίες.

Πρόσφυγες: Αντιμέτωποι και με το πένθος:

Οι πρόσφυγες είναι «επιζώντες της βίας»(1), έχουν οι περισσότεροι αν όχι όλοι πολλαπλά ψυχικά τραύματα(2) από τον πόλεμο, τη βία, τις κακοποιήσεις, την απειλή της ίδιας τους της ζωής και πολλές άλλες τραυματικές εμπειρίες(3), π.χ. ως μάρτυρες τραυματικών γενονότων άλλων, συν της ίδιας της προσφυγιάς σε μια Ευρώπη που τους αρνείται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, κλπ.

Εκτός από την αντιμετώπιση της προσφυγικής τους τραγωδίας, που συμπεριλαμβάνει αυτά τα ψυχικά τραύματα τα οποία εμπεριέχουν μια σειρά από συνεχόμενα σοκ και πάνε παρέα με το σύνδρομο μετατραυματικού στρες , έχουν να διαχειριστούν και τις πολλαπλές απώλειές τους (πολλές απ’ αυτές τις απώλειες προστίθενται στα τραυματικά γεγονότα, από τον σοκαριστικό τρόπο που συνέβησαν), άρα το πένθος:

Της προηγούμενης ζωής τους εν καιρώ ειρήνης, του σπιτιού τους, της πατρίδας τους, πολλοί από αυτούς της ίδιας της οικογένειάς τους, των παιδιών τους ή των γονιών τους, των αδελφών τους, των συγγενών, των φίλων τους, για να μη μιλήσουμε για την απώλεια των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, όπως αναφέρθηκε, σε πολλές περιπτώσεις της υγείας τους ή και της σωματικής τους ακεραιότητας, αλλά και την απώλεια βασικών συνθηκών επιβίωσης, κλπ.

Είναι λοιπόν αντιμέτωποι με το να τα βγάλουν πέρα με τη διαχείριση:

α) όλων αυτών των ψυχικών τραυμάτων τους, και των σοκ που υπέστησαν, συν την απειλή της απώλειας της ίδιας της ζωής τους, την απώλεια της ασφάλειάς τους(βλ. μαρτυρία μικρού κοριτσιού: «Έχω ένα όνειρο: Να είμαι ασφαλής»), συν άλλες τραυματικές εμπειρίες.

β) του πένθους για όλα αυτά που έχουν χάσει και συνεχίζουν να χάνουν (όπου κάποια απ’ τα στάδιά του πένθους -βλ. παρακάτω- εμπεριέχουν και την διεκδίκηση της επανάκτησης απολεσθέντων ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως  και συνθηκών επιβίωσης και διαβίωσης, μέσα στην πραγματικότητα που θα επιλέξουν να δημιουργήσουν, πάνω στην όποια πραγματικότητα βρίσκουν στο …ταξίδι τους για μια νέα Ιθάκη).

Αυτές τις μέρες τους ενημέρωσαν (με φυλλάδια) για άλλη μια μεγάλη απώλεια: Πως χάθηκε και η τελευταία τους ελπίδα να περάσουν τα σύνορα, που αγωνίζονταν γι’ αυτήν με κίνδυνο της ζωής τους. Και η ψυχική διεργασία που συνοδεύει την κάθε απώλεια είναι το πένθος. Πόσω μάλλον μια ξαφνική όσο και σοκαριστική απώλεια.

*Ποια είναι τα στάδια του πένθους:

1. ΑΡΝΗΣΗ
Το πρώτο στάδιο του πένθους είναι η άρνηση: όταν βρεθεί κάποιος μπροστά στην απώλεια το πρώτο πράγμα που βιώνει είναι μία αίσθηση σοκ (βλ. «Εγκλωβισμένοι στην Ειδομένη: Δεν σκοπεύουμε να φύγουμε…»). Ο οργανισμός του, η ψυχή του, το μυαλό του αρνείται να δεχθεί την πληροφορία, για ένα διάστημα είναι σαν να βρίσκεται σε σοκ. Όλα φαίνονται να έχουν παγώσει μέσα του, φαίνονται κάπως ακίνητα, και είναι σαν να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα.

Σε όλους είναι οικεία η φράση «δεν μπορεί να συμβαίνει, δεν το πιστεύω…», όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μία μικρή ή μεγάλη απώλεια.

Αυτός είναι ο χρόνος που χρειάζεται (ποικίλλει ανάλογα το άτομο και την πληροφορία) ο οργανισμός του να δεχθεί την πληροφορία.

Αρχικά λοιπόν αμύνεται σε αυτήν, τίποτε μέσα του δεν τη δέχεται, είναι σαν να γίνεται βράχος μπροστά σε ένα τεράστιο κύμα που έρχεται καταπάνω του, είναι ο τρόπος του να το αντέξει αρχικά. Για την αρχική αυτή περίοδο, φαίνεται σαν να είναι αλλού, «εκτός τόπου και χρόνου», βιώνει μία αίσθηση μουδιάσματος, ακινησίας.

2. ΘΥΜΟΣ
Αμέσως μετά έρχεται, ο θυμός. Όταν καταλάβει την πληροφορία, αποκτήσει επαφή με την πραγματικότητα, κάνει την εμφάνιση του ο θυμός. Θυμώνει, γι’ αυτό που του έχει συμβεί, θυμώνει γι’ αυτό που έχασε. Ψάχνει κάπου να ρίξει τις ευθύνες, τα βάζει με όλους όσοι μπορεί να εμπλέκονται στην κατάσταση αυτή έμμεσα ή άμεσα, με τον Θεό, με όσους είναι κοντά του.

Το στάδιο αυτό μπορεί να συνοδεύεται από επιθετικότητα, υπερκινητικότητα, οργή, υπερένταση. Όλα του φταίνε. Νιώθει μόνος μπροστά σε αυτό που του έχει συμβεί, βιώνει αδικία. Η φράση που συχνά ακούγεται είναι: «Γιατί; Γιατί σ’ εμένα, γιατί τώρα;».

Όταν χάνει κάποιος κάτι που ήταν σημαντικό βρίσκεται απότομα μπροστά σε μία άγνωστη κατάσταση, έχει χάσει τον έλεγχο της ζωής του (βλ. κίνδυνο αυτοκτονίας(4): στο σημείο που μιλά για την απώλεια ελέγχου της ζωής των ανθρώπων).

Στην προσπάθεια του να αποκτήσει ξανά κάποιον έλεγχο, στην προσπάθεια του να νοηματοδοτήσει αυτή την καινούρια κατάσταση, να δώσει απάντηση σε αυτό το γιατί, χρειάζεται να βρει ποιος ευθύνεται γι’ αυτό. Μπορεί να γίνεται ή να φαίνεται παράλογος, όμως το συναίσθημα αυτό δεν συνοδεύεται από λογική και επιχειρήματα. Είναι η προσπάθεια του οργανισμού του να απορροφήσει την πληροφορία και να μπορέσει να πάει παρακάτω.

3. ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ
Αυτό το στάδιο θα δώσει τη θέση του στο στάδιο της διαπραγμάτευσης ή αλλιώς παζαρέματος. Το άτομο αρχίζει να διαπραγματεύεται την πραγματικότητα σε νέους όρους. Αρχίζει να ζυγιάζει μέσα του την πληροφορία και προσπαθεί να βρει τρόπο να την κάνει πιο απαλή.

Μέσα σε αυτό το στάδιο, μπορεί να βιώνει έντονες ενοχές. Νιώθει ενοχές σκεφτόμενος όσα θα μπορούσε να έχει κάνει για να αποτρέψει την κατάσταση. Πιστεύει ότι θα μπορούσε να έχει προλάβει ή ορίσει την κατάσταση διαφορετικά και ρίχνει ευθύνες στον εαυτό του γι’ αυτό.

Περνάει από την οργή προς τους άλλους, σε ένα θυμό προς τον εαυτό του. Από το να ρίχνει την ευθύνη αλλού, τώρα την ρίχνει όλη πάνω του. Στην πραγματικότητα, δεν θα μπορούσε να έχει κάνει κάτι, όμως για ένα διάστημα νιώθει ότι φταίει.

Αυτό είναι μία κατάσταση παζαρέματος που συνοδεύεται με διερωτήσεις του τύπου «τι θα μπορούσα να έχω κάνει ή ακόμα και να κάνω ώστε τα πράγματα να είναι διαφορετικά».

4. ΘΛΙΨΗ
Μετά την διαπραγμάτευση, έρχεται το στάδιο της θλίψης. Έχει πολεμήσει με όλους τους δυνατούς τρόπους μέσα του, έχει θυμώσει, έχει πάρει την ευθύνη, έχει παζαρέψει, έχει αρνηθεί, πλέον έχει κουραστεί και αποσύρεται ώστε να πενθήσει πραγματικά. Παραδέχεται την αδυναμία του μπροστά στο αμετάκλητο, αποσύρεται και επιτρέπει να πονέσει γι’ αυτό.

Ίσως αυτό το στάδιο να έχει μία αίσθηση ματαιότητας, σαν η ζωή να έχει χάσει τα νόημα της. Συνήθως συνοδεύεται από ακινησία, νωθρότητα, υπνηλία, πολύ χαμηλή διάθεση. Πλέον είναι σαν την άμμο, μπροστά στο μεγάλο κύμα. Δεν αντιστέκεται, το αφήνει να τον πάει εκεί που θέλει.

5. ΑΠΟΔΟΧΗ
Τέλος, μετά από όλα αυτά, περνάει στο στάδιο της αποδοχής. Κάποια στιγμή η ζωή και η φλόγα της, έχει τη δύναμη να τον ξυπνήσει. Σαν να ξυπνάει από λήθαργο, αρχίζει σιγά σιγά. Αρχίζει να γίνεται ευέλικτος και να προσαρμόζεται στην καινούρια κατάσταση. Η απώλεια έχει συγχωνευτεί και ο άνθρωπος αρχίζει να συνδέεται ξανά με όσα έχουν μείνει και όσα μπορεί να δημιουργήσει…
Αυτά είναι τα τυπικά στάδια του πένθους και μπορούν να διαρκέσουν από μερικές μέρες μέχρι κάποια χρόνια σε ορισμένες περιπτώσεις.
Τα στάδια αυτά όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι απόλυτα, τα όρια ανάμεσα τους δεν είναι σαφώς διακριτά και το άτομο δεν ξεπερνά ποτέ κάποια φάση οριστικά. Αυτά τα στάδια μοιάζουν περισσότεραο με αναπτυξιακούς στόχους που θα χρειαστεί να πετύχει κάποιος στον δικό του χρόνο. Δεν είναι κάποια ακολουθία. Είναι καλό να τα έχουμε υπόψη μας αλλά να μην αφήνουμε να μας καθορίζουν.

Είναι συχνό να παραλείπεται κάποιο στάδιο ή να βιώνεται ετεροχρονισμένα ή ακόμα και να πηγαινοέρχεται κάποιος ανάμεσα σε αυτά.

Η διαδικασία του πένθους είναι σαν να κοιτάει κάποιος τον ήλιο με γυμνό μάτι, δεν μπορει να το κάνει συνέχεια. Μπορεί να έχει περιόδους μέσα στο πένθος όπου θα νιώθει καλά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Μπορεί να φτάσει στο στάδιο της αποδοχής και μετά από καιρό να περάσει ξανά το στάδιο του θυμού.

Στην πραγματικότητα, το πένθος είναι μία ζωντανή διαδικασία που θα τον ακολουθεί για όλη του τη ζωή, θα ενεργοποιείται ξανά σε επετείους του γεγονότος ή όταν έρχεται αντιμέτωπος με παρόμοια ερεθίσματα. Μαθαίνει να στέκεται καλύτερα κάθε φορά κι αυτό είναι το μόνο που μπορει να κάνει στη ζωή.
Καταστάσεις ξαφνικού και πρώιμου πένθους:
Υπάρχουν καταστάσεις που έρχονται ξαφνικά εκεί που δεν τις περιμένει κανείς.
Όσο πιο ξαφνικό είναι το γεγονός τόσο πιο έντονα και επίπονα είναι τα αρχικά στάδια. Θα δυσκολευτεί περισσότερο να δεχθεί την πληροφορία, θα κουραστεί και θα πονέσει περισσότερο μέχρι να φτάσει στην συνειδητοποίηση της.

Υπάρχουν όμως και καταστάσεις που κατά κάποιο τρόπο μπορεί να «προετοιμάσουν» τους ανθρώπους. Τότε, η διαδικασία του πένθους ξεκινάει νωρίτερα με αποτέλεσμα να τους δίνει χρόνο να το «διαπραγματευτούν» κατά τη διάρκεια αυτού που συμβαίνει. Μπαίνουν πιο ομαλά στη διαδικασία του πένθους.

Τι μπορούν να κάνουν;
Η διαδικασία του πένθους είναι απαραίτητη και όσο περίεργο κι αν ακούγεται, την χρειαζόμαστε ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Το ζητούμενο δεν είναι να νιώσουμε καλύτερα αλλά αντίθετα να βοηθήσουμε τα συναισθήματα μας να εκφραστούν και να βιωθούν. Στόχος μας είναι να βρούμε τον τρόπο να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να βιώνει όσα βιώνει.

Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν αυτά τα συναισθήματα να φύγουν, τα πνίγουν, τα αποφεύγουν. Κάνουν μία μεγάλη προσπάθεια να συνεχίσουν τη ζωή γρήγορα και να πατήσουν γερά στα πόδια τους. Αυτό ενέχει ένα κίνδυνο, τα συναισθήματα αυτά να παγώσουν μέσα μας και να μονιμοποιηθούν. Είναι συχνό να βιώνει κάποιος ένα πένθος πολλά χρόνια αργότερα με μία αμελητέα αφορμή. Είναι συχνό να φαίνεται πλήρως λειτουργικός και όταν χαλαρώσει να έρθουν όλα μαζί και να καταρρεύσει.

***

*Οι πληροφορίες για τα στάδια του πένθους είναι δανεισμένες από το εξαιρετικό άρθρο της ψυχολόγου Πεσσάρη Ηλιάννας, με την άδειά της, στο οποίο έγιναν αλλαγές (αφαίρεση ή πρόσθεση κάποιων στοιχείων) προς εστίαση στο συγκεκριμένο θέμα του πένθους των προσφύγων. Για όσους θέλουν να το διαβάσουν αυτούσιο: http://www.prosopikianaptixi.gr/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/penthos-apoleia/

***

Παραπομπές:


Δείτε επίσης:
Η βαθύτερη έκκληση κάθε απεργού πείνας
Πένθος, ναι! Της Ελένης Νίνα

Δεν ταπείνωσαν την ζητιάνα, ηλίθιε

3d772996d389782d7176586f797626031458297332Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε με αποτροπιασμό οπαδούς διαφόρων ποδοσφαιρικών ομάδων, να κακοποιούν ομαδόν και δημοσίως τσιγγάνες, ζητιάνες, ακόμα και ανάπηρους. Και μόνο ένας ή δύο περαστικοί αντέδρασαν σ’ αυτές τις -κλασσικά- άνανδρες, χυδαίες και απάνθρωπες κακοποιήσεις αρένας αγρίων. Μόνο ένας, βαριά δύο – τρεις. Και στην περίπτωση της ζητιάνας και του ανάπηρου, απ’ ότι είδα, κανένας! Και σε όλες τις περιπτώσεις ουδείς δεν κάλεσε την αστυνομία! Ουδείς. Τι ξεφτίλα. Τι ανείπωτη φρίκη. Τι Μεσαίωνας.

Και μιλάω για ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, διότι σήμερα, τώρα, χτες, χρειάζεται να αλλάξουμε τον τρόπο που μιλάμε, όσο και τις λέξεις που χρησιμοποιούμε, όταν αναφερόμαστε σε διεστραμμένους θύτες οποιασδήποτε μορφής μπούλινγκ.

Κι ας αρχίσουμε από τα βασικά. Για παράδειγμα λένε στις ειδήσεις: «Οπαδοί της τάδε ομάδας ΤΑΠΕΙΝΩΣΑΝ μία ζητιάνα, ουρώντας πάνω της». Δεν ταπείνωσαν την ζητιάνα, ηλίθιε. Oύτε τον Χριστό τον ταπείνωσαν όταν τον σταύρωσαν. Εσένα, εμένα και τον διαστροφικό εαυτό τους ταπείνωσαν. Την ζητιάνα, την ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΑΝ αισχρά, όσο ακριβώς αισχροί είναι οι ίδιοι.

Οι μόνοι που ταπεινώθηκαν είναι οι ίδιοι αυτοί που επιτέθηκαν στην ζητιάνα, και την κακοποίησαν, και μαζί τους, ταπεινώθηκαν: α) αυτοί που τους γέννησαν και τους μεγάλωσαν, β) η κοινωνία που τους ανέθρεψε και τους ανέχεται, γ) ο πολιτισμός που τους «εκπαίδευσε» να επιτίθενται ομαδικά σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους, χωρίς να υπάρχει καμία προστασία από την πολιτεία, και καμία τιμωρία για όσους καταπατούν ανθρώπινα δικαιώματα των άλλων, δ) η ίδια η πολιτεία που δεν έχει μηχανισμούς υπεράσπισης, ανθρώπων που κακοποιούνται στους δρόμους, και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, ε) όσοι πάσχουν από μια άλλη ψυχική ασθένεια, που λέγεται απάθεια, οι οποίοι κάθονταν και παρατηρούσαν, ή έπαιρναν βίντεο με τα κινητά τους και δεν αντέδρασαν.

Δεν ταπεινώνεται ποτέ κανένα θύμα, από μία κακοποίηση. Το θύμα μόνο κακοποιείται από διεστραμμένους ψυχικά άρρωστους που θα έπρεπε να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη για κάθε μία από τις κακοποιητικές πράξεις τους. Αυτοί οι διεστραμμένοι και ψυχικά άρρωστοι θύτες ταπεινώνονται όπως και οι κοινωνίες που τους θρέφουν και τους ανέχονται.

Γιατί οι θύτες οποιασδήποτε μορφής μπούλινγκ δεν είναι οι δυνατοί (όπως επίσης αφήνουμε να εννοηθεί από τον τρόπο που μέχρι σήμερα μιλάμε γι’ αυτούς, ακόμα και ειρωνευόμενοι), αλλά οι διαστροφικοί. Ούτε ως γελοιοποίηση δεν μπορώ να προφέρω λέξη όπως π.χ. «μάγκας» για διεστραμμένους που ξεσπάνε την αρρώστια τους σε αθώους ανθρώπους.

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν, τα βασικά, κι ας μάθουμε να μιλάμε χωρίς να υπονοούμε άθελά μας άλλ΄ αντ’ άλλων.

Οι θύτες είναι διεστραμμένοι και οι ίδιοι ταπεινώνονται με κάθε τους πράξη κακοποίησης στον οποιονδήποτε, όπως ταπεινώνεται και η κοινωνία και η πολιτεία και το κράτος που τους ανέχεται χωρίς μάλιστα καμία τιμωρία.

Και δεν είναι οι θύτες οι δυνατοί αλλά οι διαστροφικοί, και χρήζουν οπωσδήποτε μακροχρόνια ψυχοθεραπεία, εκτός του ό,τι κάποιος πρέπει να τους …μαζέψει να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη και να πληρώσουν για τις πράξεις τους, ως ελάχιστο φόρο τιμής στο δίκαιο των ανθρώπων που κακοποίησαν.

Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα μνημείο σε κανένα μέρος του κόσμου, για τα παιδιά, τις γυναίκες, και όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν κακοποιηθεί από διεστραμμένους.

Κάποτε όμως θα πρέπει να σκεφτούμε να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο μνημείο, για να μας θυμίζει να ντρεπόμαστε για την ανθρώπινη φάρα μας, για να μας υπενθυμίζει την συνενοχή μας στα εγκλήματα κάθε μορφής, μικρά ή μεγάλα, που διαπράχθηκαν, όταν εμείς κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου, αλλά μέναμε άπραγοι και ανήμποροι απέναντι στο άδικο, όταν εμείς οι ίδιοι ταπεινωνόμασταν χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Γιατί εκεί έχουμε καταντήσει, εκτός όλων των άλλων. Πιο μεγάλη ταπείνωση, πεθαίνουμε.

ΥΓ. Καθρέφτης της κοινωνίας μας είναι όλα αυτά τα βδελύγματα που αλαλάζουν ηδονικά πάνω απ’ τα θύματά τους, και μας το τρίβουν μέσα στη μούρη μας ευθαρσώς εφόσον δρουν δημοσίως και ανενόχλητα! Μια κοινωνία που έχει βάλει το ποδόσφαιρο στις καθημερινές ειδήσεις, ένα «άθλημα» που πρέπει πλέον να ντρεπόμαστε που υπάρχει σε αυτές τις συνθήκες που δημιούργησαν οι κάθε είδους μαφιόζικοι παράγοντές του.

ΥΓ2. Ας ενημερώσει κάποιος τους πρόσφυγες, ότι ΔΕΝ θέλουν να πάνε σ’ αυτήν την άθλια Ευρώπη.

Έπεται συνέχεια, να είστε έτοιμοι… Του Γιάννη Μακριδάκη

Γεννήθηκα πρόσφυγας. Μέσα στη λασπουριά ενός αυτοσχέδιου καταυλισμού με έφερε στον κόσμο η μάνα μου. Είχαν ξεσπιτωθεί από τον πόλεμο και την πείνα. Μπήκανε σε μια βάρκα μαζί με τον πατέρα μου και τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια μου, ήτανε μέσα και άλλοι πολλοί, και περάσανε μετά φόβου Θεού τη θάλασσα. Άλλες βάρκες είχανε βουλιάξει, μαθαίνανε οι γονείς μου τα μαντάτα των πνιγμένων αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Μόνο μπροστά μπορούσαν να πάνε, στο άγνωστο. Γιατί πίσω δεν υπήρχε ζωή. Μόνο θάνατος.

Ένα μπόγο κουβέρτες είχε στην πλάτη ο πατέρας μου, όλο μας το βιος. Μας δώσανε και μια σκηνή κάτι καλοί άνθρωποι, για να μπει μέσα η έγκυος και τα παιδιά της να προφυλαχτούνε από τους καιρούς. Μέσα σ’ αυτή τη σκηνή γεννήθηκα. Το πρώτο μου σπίτι. Μια νύχτα του Μάρτη με χαλάζι, που είχε μετατρέψει ολόγυρα τον κάμπο σε βαλτότοπο. Βουλιάζανε τα ποδάρια του πατέρα μου ίσαμε το γόνατο μέσα στον βόρβορο. Αυτές ήταν οι πρώτες εικόνες μου από τους ανθρώπους και τη ζωή.

Γιάννης Β. πρόσφυγας από την Ελλάδα στο Χαλέπι της Συρίας το 1941

Αχμέτ. Τ. πρόσφυγας από τη Συρία στην Ειδομένη της Ελλάδας το 2016

Έπεται συνέχεια, να είστε έτοιμοι…

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι, Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, έγραφα το 2006 που εκδόθηκε τα εξής:

“Οι μαρτυρίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο καταγράφουν τις δύσκολες καταστάσεις που πέρασαν χιλιάδες Χιώτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους ως πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Συνθήκες πείνας και ανέχειας, νυχτερινές, παράνομες αποδράσεις από το νησί, επικίνδυνα ταξίδια με καΐκια και προορισμό την Κύπρο, ο στρατός της Μέσης Ανατολής, οι προσφυγικοί καταυλισμοί, το μέτωπο, τα κινήματα, τα σύρματα, ο Ιερός Λόχος. Όλα αυτά αποτέλεσαν πορεία ζωής για ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούσαν καν να τα φανταστούν. Ευτυχώς πολλοί από αυτούς κατάφεραν να επιστρέψουν και μερικοί δέχτηκαν να καταγραφούν οι ενθυμήσεις τους. Ίσως κάποτε χρησιμεύσουν ως «πιλότοι» στις ζωές άλλων”.

Γιάννης Μακριδάκης

http://yiannismakridakis.gr/

Ενημερώστε τους πρόσφυγες επιτέλους!

Prosfyges_eidomeni
“It’s such a disaster, you can’t believe this is happening in Europe, in the 21st century.» Chinese artist Ai Weiwei tours a refugee camp in Idomeni, Greece, where around 14,000 people are stranded. He describes the plight of the people there as a “violation of human rights, right in front of us” :

«Είναι μια καταστροφή, δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη, στον 21 ο αιώνα.» Κινέζος καλλιτέχνης Ai Weiwei σε στρατόπεδο προσφύγων στην Ειδομένη, όπου περίπου 14,000 άνθρωποι βρίσκονται καθηλωμένοι, περιγράφει τα δεινά αυτών των ανθρώπων ως «Παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μπροστά στα μάτια μας».) Channel 4 News*


«Ο κος Κυρίτσης, αντί να παίρνει σβάρνα τα κανάλια, θα ήταν καλύτερο να κατέβει στον Πειραιά με δέκα μεταφραστές και να ενημερώσει τους πρόσφυγες τί υπόγραψαν στις Βρυξέλλες και ποια είναι η μοίρα που επιφυλάσσει η κυβέρνηση στους πρόσφυγες.

Χιλιάδες άνθρωποι δεν ξέρουν καν που είναι και τους φορτώνουν σε λεωφορεία και τους πάνε στο πουθενά.

Υπεύθυνος ενημέρωσης είναι.
Ενημέρωσης των προσφύγων, όχι των καναλιών.
Να ενημερώσει τους ανθρώπους που πέφτουν θύματα μαυραγοριτών ότι έκλεισαν τα σύνορα.« Σοφία Λαμπίκη


***

Επιπλέον, ποιός -αρχικά- θα πει ένα συγγνώμη στους πρόσφυγες για την εγκληματική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, με χιλιάδες θύματα που όλο και αυξάνονται, και ποιός θα υπερασπιστεί αυτά τα καταπατημένα δικαιώματα, ενημερώνοντας -αρχικά επίσης- τους ίδιους για όσα πρέπει άμεσα να ενημερωθούν, για να ξέρουν που βρίσκονται, τι τους συμβαίνει, τι να περιμένουν και τι να μην περιμένουν (και επιπλέον -το λιγότερο- να μη συνεχίσουν να γίνονται θύματα απατεώνων που τους πουλάνε παράνομα «εισητήρια» χωρίς κανένα αντίκρισμα, και να μην αισχροκερδούν εις βάρος τους οι κάθε είδους μαυραγορίτες;).
Τι είδους άχρηστους ή και επικίνδυνους συμβούλους έχει μαζέψει ο πρωθυπουργός που ούτε για να αυτονόητα δεν μπορούν να τον συμβουλέψουν; Επιτέλους, ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ από κοντά.. όχι από τις πολυθρόνες σας. ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΧΑΡΤΕΣ, ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Και λάβετε υπόψιν σας στη μελέτη γι αυτή τη σωστή ενημέρωση, την άρνηση των ανθρώπων αυτών που είναι επιζώντες της βίας, και είναι σε διαρκή σοκ, να δεχτούν ότι χάθηκε η ελπίδα… Κρυσταλία Πατούλη
***
«Εν τω μεταξύ, η Ελλάδα έχει αριστερή κυβέρνηση –αριστερά όπως μπαίνεις- αλλά ένας αριστερός υπουργός δεν έχει πάρει τόσο καιρό την κωλάρα του να πάει στην Ειδομένη να δει πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι.» Πιτσιρίκος 
***
«Το ηλικιωμένο και τόσο νεανικό ζευγάρι της Ειδομένης, σε 52 δευτερολεπτα βιντεο δειγμάτισε τη συμπεριφορά ενός εθνους. Αυτή ειναι η κυβερνησή μουΣταμάτης Κραουνάκης
***
*Βίντεο:
Panagiotis Chatzistefanou: Η πρώτη γέννηση στην Ειδομένη είναι γεγονός. Να ζήσει να το χαίρονται οι δικοί του. Να ψοφήσουν οι υπεύθυνοι που το ανάγκασαν να γεννηθεί σε αυτή την κόλαση.

Φωτογραφία του Panagiotis Chatzistefanou.

«Τι να πρωτοθρηνήσω;»

Φωτογραφία της Sofia Lampiki.

«Όρθωσε το κορμί σου, δύσμοιρη,
σήκωσε από τη γη την κεφαλή,
τέντωσε το λαιμό σου.
Αυτά τα ερείπια δεν είναι πια η Τροία .
Κι εσύ, Εκάβη, βασίλισσα αυτής της Τροίας.
Όρθια να δεχθείς της μοίρας σου την άκρα ανατροπή .
Αρμένιζε, λοιπόν, όπου η μοίρα σε πάει
Και μη πηγαίνεις κόντρα στους καιρούς.
Να πλέεις με πρίμο τον άνεμο της συμφοράς σου.
΄Αχού!
Πώς να μην κλάψω η δύστυχη;
Σαν τι να πω, τι να μην πω, τι να πρωτοθρηνήσω;
Η χώρα μου, ο αφέντης μου, τα πολλά παιδιά μου ,
η προγονική μου αρχοντιά, όλα χαθήκαν!
Σαν να μην υπήρξανε ποτέ! Το γέρικο κορμί μου
ριγμένο στη σκληρή τη γη παντού πονάει:
στις κλείδωσες, στην πλάτη, στα μελίγγια…»
Εὐριπίδου “Τρῳάδες”Στίχ. 98-152

η φωτογραφία του Enri Canaj,από την Ειδομένη,συσσίτιο

***

***

***

197943-toulakhiston...# ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ