ΨΥΧΟΪΣΤΟΡΙΑ. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ | LLOYD deMAUSE

« Η ιστορια της παιδικης ηλικιας ειναι ενας εφιαλτης απο τον οποιο μολις αρχιζουμε να ξυπναμε. Οσο παλαιοτερα ερευνουμε στην ιστορια, τοσο χαμηλοτερο το επιπεδο φροντιδας των παιδιων, τοσο ευρυτερη και συχνοτερη η δολοφονια, η εγκαταλειψη, η κακοποιηση, η τρομοκρατηση, ο βιασμος του παιδιου… Το συμπερασμα μου μετα απο δεκαετιες ερευνας για την ψυχοϊστορικη μελετη της παιδικης ηλικιας και της κοινωνιας, ειναι οτι η ιστορια της ανθρωποτητας βασιζεται στην κακοποιηση των παιδιων…
Η κακοποιηση των παιδιων ειναι η πιο συγκινησιακα φορτισμενη και αποτελεσματικη τελετουργια… Ειναι παγκοσμιο ιστορικο φαινομενο οι ανθρωποι να χρησιμοποιουν τα παιδια ως δοχεια αποθεσης δηλητηριου· [οπου διοχετευουν τις νοσηρες ενοχες, το μισος και τον τρομο της δικης τους παιδικης ηλικιας. Οι εγκληματικες τους τασεις δεν ειναι πλεον δικες τους, τις ενσαρκωνει το παιδι, συνεπως ειναι μολυσμενο.]
Οι περισσοτερες οικογενειες στην ιστορια εφαρμοσαν τη βρεφοκτονια, την αιμομιξια και το σεξουαλικα φορτισμενο ξυλοδαρμο…
Επειδη η ψυχικη δομη αναγκαστικα μεταδιδεται απο γενια σε γενια μεσα απο το στενο χωνι της παιδικης ηλικιας, οι πρακτικες ανατροφης των παιδιων που μια κοινωνια χρησιμοποιει δεν ειναι απλα ενα χαρακτηριστικο αναμεσα σε πολλα πολιτισμικα χαρακτηριστικα. Η ανατροφη των παιδιων ειναι η ιδια η προϋποθεση για τη μεταδοση και την αναπτυξη ολων των αλλων πολιτισμικων στοιχειων · καθοριζει τα ορια του εφικτου, τη δυνατοτητα εξελιξης σε ολα τα αλλα πεδια της ιστοριας. Συγκεκριμενες εμπειριες τη παιδικης ηλικιας δημιουργουν συγκεκριμενα στοιχεια του πολιτισμου, και αν δεν υφιστανται πλεον οι συγκεκριμενες εμπειριες, εξαφανιζονται και τα παραγωγα πολιτισμικα στοιχεια…
Η ψυχογενεση εξαρταται απο γονεις που δεν θελουν να επιβαλουν στα παιδια τους τα τραυματα που οι ιδιοι υπεστησαν. Περνα απαρατηρητη απο την ιστορικη ερευνα. Συμβαινει οταν οι μητερες αποφασιζουν να μη χρησιμοποιησουν σεξουαλικα το παιδι τους, να μη το βασανισουν με οποιοδηποτε τροπο, να μην αδιαφορουν και να μην κατηγορουν το παιδι ως “ενοχλητικο” οταν αυτο αποζητα να σχετιστει μαζι τους.
Μια μητερα που στην παιδικη της ηλικια εχει κακοποιηθει συναισθηματικα, σωματικα, σεξουαλικα, ειναι πολυ δυσκολο να εχει συναισθηματικη επαφη κι αγαπη για το παιδι της ― εχει σοβαρη καταθλιψη, οπως ειχαν οι περισσοτερες μητερες στην ιστορια και οπως εχει πανω απο το 30% των γυναικων σημερα στις αναπτυγμενες χωρες.
Εφοσον οι περισσοτερες γυναικες στην ιστορια βιαζονταν, ακρωτηριαζονταν τα γεννητικα τους οργανα και κακοποιουνταν καθημερινα, (οπως πχ συμβαινει σημερα στις περισσοτερες μουσουλμανες) ηταν ανικανες να γινουν στοργικες μητερες.
Σε ιστορικες περιοδους οπου οι γυναικες και τα κοριτσια αποκτουν δικαιωματα και δυνατοτητες αναπτυξης της προσωπικοτητας, βελτιωνουν την ανατροφη των παιδιων και η επομενη γενια ενηλικων εισαγει νεες πολιτικες ελευθεριες και αλλαζει την κοινωνια, καθως απαλασσεται σε ενα βαθμο απο τη νοσηροτητα του παρελθοντος…»
[ Οι ανθρωποι των δυτικων κοινωνιων του 21ου αιωνα αρεσκομαστε να πιστευουμε οτι ειναι δεδομενη η ικανοτητα των ανθρωπων να αισθανονται θετικα συναισθηματα και να συνδεονται με σχεσεις εμπιστοσυνης. Οτι διαπροσωπικες σχεσεις συναισθηματικης επαφης υπηρχαν παντα, σε ολες τις κοινωνιες και τις εποχες, εστω και με σοβαρα ελαττωματα, εστω και με μεγαλα διαλειμματα αγριοτητας.
ΔΕΝ ειναι ετσι, προκειται για αυταπατη, ειναι μερος της κυριαρχης ιδεολογιας.
Ο σχετικος εξανθρωπισμος, η υποχωρηση της αγριοτητας, ειναι αποτελεσμα εξελιξης, υπαρχει μονο μερικες δεκαετιες, μονο σε δυτικες κοινωνιες της εποχης μας και περιοριζεται μονο σε ενα μερος του πληθυσμου. Οπως δειχνει ο deMause, η εξελιξη της κοινωνιας καθοριζεται λιγοτερο απο την αναπτυξη οικονομιας και τεχνολογιας, και περισσοτερο απο τον αργο και βαθμιαιο εξανθρωπισμο των σχεσεων, μεσω του αργου εξανθρωπισμου της ανατροφης των παιδιων.
Η μονιμη απογνωση δισεκατομυριων καταρρακωμενων ψυχων απο τη φρικαλεα παιδικη τους ηλικια, ειναι απο την αυγη της ιστοριας η βασικη αιτια για ολες τις διαστροφες και τις κανιβαλικες τασεις που ο “ανθρωπος” επιβαλλει στους αλλους ή υφισταται μοιρολατρικα. Εκμεταλλευση, πολεμος, διαβουκοληση, εγκλημα, πραγμοποιηση, βιασμος, κυριαρχια.
Για τον ανυποψιαστο ολα αυτα φαινονται υπερβολικα, ψυχολογισμος. Η ακρισια καλλιεργειται. Κυρια σταση των κοινωνικων και πολιτικων επιστημονων ειναι η εξιδανικευση της πραγματικοτητας, παρουσας και παρελθουσας, εμφανιζουν τα κινητρα των ατομων ως “ορθολογικα” και “ρεαλιστικα”.
Τα αποδεικτικα στοιχεια που ο deMausse εχει συγκεντρωσει, δειχνουν οτι πλησιαζει την αληθεια περισσοτερο απο οποιονδηποτε αλλον.
Η λεξη ‘‘ανθρωποτητα’’ ειναι μαλλον ευφημισμος. Ειμαστε κληρονομοι της ψυχικης νεκρωσης και της θανατολαγνειας. Αυτος ο ελαχιστος βαθμος εξανθρωπισμου της κοινωνιας (της οποιας ειμαστε μαλλον προνομιουχα μελη), ειναι αποτελεσμα αγωνα εκατονταδων γενεων εναντια στην ιδια την ξεσκισμενη τους ψυχη, εναντια στην ιδια τους την ψυχοπαθεια. Οι ιστορικοι, οι κοινωνιολογοι, οι ανθρωπολογοι, εχουν κανει ιδιαιτερη προσπαθεια για να τα συγκαλυψουν ολα αυτα, για να εξιδανικευσουν το παρελθον.
Η καπιταλιστικη δημοκρατια-ορνιθοτροφειο φαινεται να ειναι ο συμβιβασμος του ασθενους νεογεννητου ανθρωπινου στοιχειου με το κληρονομημενο ισχυρο απανθρωπο στοιχειο.]
«Μελετωντας την παιδικη ηλικια στο διαστημα πολλων γενεων, το σημαντικο ειναι να επισημανουμε τη σταση των ενηλικων που επηρεαζει καθοριστικα την ψυχη της επομενης γενιας. Συγκεκριμενα, να αντιληφθουμε την αντιδραση του ενηλικου οταν αντικρυζει προσωπο με προσωπο ενα παιδι που εχει την αναγκη του.Τρεις ειναι οι ενδεχομενες αντιδρασεις του γονεα:
(α) Μπορει να προβαλλει πανω στο παιδι το δικο του υποσυνειδητο (αντιδραση προβολης). [Ο ενηλικος ερμηνευει τη συμπεριφορα του παιδιου ως κακοβουλη, εχθρικη, υποκριτικη, ανηθικη, και το τιμωρει. Στην πραγματικοτητα ο γονεας κατηγορει το παιδι για τις τασεις που ο ιδιος κουβαλα στο υποσυνειδητο του.
―”Δες πως κοιταζει τους αντρες η πουτανα. Ετσι τους ψωνιζει!” λεει η μητερα της κακοποιημενης διχρονης.]

(β) Ο ενηλικος μπορει να χρησιμοποιησει το παιδι ως υποκαταστατο μιας πατρικης ή μητρικης μορφης που ο ιδιος εχει αναγκη (αντιδραση παλινδρομησης).
[Το νηπιο καταληγει να νταντευει τον γονεα, να καλυπτει τις αναγκες του για στοργη και προστασια. Ο ενηλικος θα εκδικηθει αν ερμηνευσει τη συμπεριφορα του παιδιου ως αδιαφορια ή καταπιεση, σαν την αδιαφορια και την καταπιεση που ο ιδιος εχει βιωσει ως παιδι.
―”Νομιζει οτι ειναι το αφεντικο, παντα θελει να γινεται το δικο του, αλλα του εδειξα ποιος κανει κουμαντο” λεει ο πατερας του ενδεκαμηνου αφου του εσπασε το κεφαλι. Ο βασανιζων ειναι αδυνατο να βιωσει ενοχή για το βασανισμο, δεν βλαπτει το ιδιο το παιδι, πολεμα βιαια τις δικες του προβεβλημενες ενοχές, την αυτοπεριφρονηση και την καταπιεσμενη οργη του.]

(γ) μπορει να αντιδρασει με ενσυναισθηση, να συνδεθει συναισθηματικα με το παιδι ως ισος προς ισο, χωρις να προβαλει πανω του τιποτα. Να διατηρησει καποια αποσταση απο τις αναγκες του παιδιου για να το βοηθησει να τις καλυψει.

Οι γονεις του παρελθοντος συχνα εκδηλωναν ταυτοχρονα την αντιδραση της προβολης και της παλινδρομησης (“διπλη εικονα”), προεβαλλαν πανω στο παιδι τις δικες τους υποσυνειδητες αρνητικες τασεις, εχθρες και σεξουαλικες σκεψεις, και ταυτοχρονα το αντιλαμβανονταν ως πατρικη ή μητρικη μορφη. Δηλαδη το θεωρουσαν ταυτοχρονα διαβολικο και στοργικο. Αποτελεσμα ηταν αλλοκοτες και αντιφατικες αντιδρασεις απεναντι στα παιδια, (που μοιαζουν με τις στασεις συγχρονων γονεων κακοποιημενων σχιζοφρενικων παιδιων) που τις συνανταμε πιο απροκαλυπτες οσο παλαιοτερα ερευνουμε στις ιστορικες περιοδους…

Το παιδι το αγαπουν και το μισουν, το επιβραβευουν και το τιμωρουν, το θεωρουν κακοβουλο και στοργικο, και ολα αυτα μαζι και ταυτοχρονα. Ειναι αναμφιβολο οτι ολα αυτα τα αντιφατικα σηματα που απευθυνονται στο παιδι προκαλουν σχιζοφρενεια [οπως πιστευουν ο Bateson και αλλοι]. Τα αντιφατικα σηματα προερχονται απο ενηλικους που προσπαθουν εντατικα να αποδειξουν οτι το παιδι ειναι ταυτοχρονα πολυ μοχθηρο (προβολη) και πολυ στοργικο (παλινδρομηση). Το παιδι αναγκαζεται να γινει ο αποσβεστηρας του βασανιστικου αγχους των ενηλικων. Να γινει η αμυνα των ενηλικων.

Η χρηση του παιδιου ως οθονης για τις προβολες των ενηλικων, [το βλεπουν να ενσαρκωνει τις ψυχοπαθολογικες τους ενοχές και το μισος τους], εχει αμεση σχεση με την εννοια του προπατορικου αμαρτηματος. Για πολλους αιωνες, οι ενηλικοι συμφωνουσαν, οπως το εθεσε ο Richard Allestree (1676) οτι “το νεογεννητο ειναι στιγματισμενο, μολυσμενο απο την αμαρτια, που την κληρονομησε απο τους προπατορες μεσω της οσφύος μας”…»

{Η κοινοτοπια του απανθρωπου. Δυση, τελευταιοι αιωνες}

Lloyd DeMause. The Origins of War in Child Abuse [p.234-7] http://is.gd/732m0i

«…Ο Λουθηρος μαστιγωνοταν απο τη μητερα του “μεχρις αιματος”, και μαστιγωνε και ο ιδιος τα παιδια του. Με χωρία της Βιβλου τους εδειχνε ποσο αμαρτωλη ηταν καθε πραξη τους…
Κατα τον Καλβινο: “τα παιδια που αψηφουν τη γονεικη εξουσια ειναι τερατα. Θεληση του Κυριου ειναι να θανατωνονται εκεινα που δειχνουν ανυπακοη.”

Ακομα και τα παιδια των αριστοκρατων δερνονταν καθημερινα. Ο Λουδοβικος XIII μαστιγωνοταν απο τη νταντα του καθε πρωι που ξυπνουσε [1605 περιπου]. Ο πατερας του τον μαστιγωνε οταν εξοργιζοταν…

[σελ.203]Οι γονεις ηταν περηφανοι για την αγωγη των παιδιων τους, αγοριων και κοριτσιων “Ο πατερας που δεν συνετιζει τα παιδια του με το ραβδι ή το μαστιγιο, δεν τα αγαπα” [James Bruce Ross]

Αν τα παιδια δεν πειθαρχουν ουτε με το ταχτικο κοπανημα, “πρεπει να θανατωθουν αν δειξουν εχθροτητα προς τους γονεις” συμφωνα με νομο της Μασαχουσετης του 1646.[Robert H. Bremner]

Ο σεξουαλικος σαδισμος δασκαλων και ιερεων ειναι φανερος απο περιγραφες οπου τα παιδια “γυμνωνονταν μπροστα σε ολη την κοινοτητα και μαστιγωνονταν μεχρις αιματος” [William Russell. αυτοβιογραφια]

Η στοργη θεωρουνταν αμαρτημα, οι γονεις αποτρεπονταν απο “φιλιά, χαδια, αγκαλιασμα, πριν το 25ο ετος του παιδιου”.[Stephanie Coontz]

“Το απειθαρχο παιδι προσπαθει να σφετεριστει την εξουσια σου. Εχει κηρυξει πολεμο εναντιον σου, και ειναι δικαιολογημενη η αντιμετωπιση της βιας με βια για να του επιβαλεις να σε σεβεται. Αν δεν σε σεβεται ειναι αδυνατο να το εκπαιδευσεις. Τα χτυπηματα σου δεν πρεπει να ειναι παιχνιδι, θα πρεπει να το πεισουν οτι εισαι ο αφεντης του.” J.G.KRUGER, Gedanken von der Eniehung der Kinder, 1752

“Αν η μητερα δεν εχει χρονο να ασχοληθει με την αγωγη των παιδιων της, μπορει να προσλαβει εναν επαγγελματια που διαφημιζει υπηρεσιες μαστιγωσης σε αγγελιες εφημεριδων, ή να προσλαβει εναν guarde-de-ville για να μαστιγωνει τα παιδια της μια φορα τηνεβδομαδα, ειτε αυτα ασχημονουν ειτε οχι…” John Hersey, Συμβουλες προς Χριστιανους Γονεις. Βαλτιμορη. Armstrong & Berry, 1839

Βουρδουλες, εργαλεια για το τζακι, καλαμια, σιδεροβεργες, ο γατος με τις εννια ουρες, δερματινες ζωνες. Μολις στα 1870 ποινικοποιηθηκε στης ΗΠΑ ο ξυλοδαρμος της συζυγου. (Ειναι ακομα νομιμος ο ξυλοδαρμος των παιδιων σε 130 εθνη, και στις ΗΠΑ.)

Τα παιδια μεγαλωναν με παραμορφωμενους εγκεφαλους. Εξαιτιας του πολυμηνου φασκιωματος των μωρων και του καθημερινου βασανισμου των νηπιων, ο προμετωπιαιος φλοιος και ο κροταφικος λοβος τους δεν ηταν κανονικος. [H. Chugani et al.]»


[σ.199]« Η πωληση των παιδιων ηταν νομιμη, ειτε για να δουλεψουν, ειτε για να ακρωτηριαστουν και να γινουν ζητιανοι, ειτε για σεξουαλικη χρηση για να εξοφληθουν τα χρεη των γονεων τους. [John Boswell]

[σ.238] Ο βιασμος γινοταν συνηθως με τη συγκαταθεση των γονεων. Παραχωρουσαν και την κορη τους οταν ενοικιαζαν δωματια του σπιτιου τους, τα παιδια προσφερονταν για βιασμο σε επισκεπτες ως ενδειξη φιλοξενιας. Εκπορνευονταν κατα χιλιαδες απο τους γονεις τους στους δρομους του Λονδινου. Απο τα εξη τους χρονια εκδιδονταν ή πωλουνταν μεσω αγγελιων στις περισσοτερες πολεις της Ευρωπης. [Pamela Paradis Tice. Victorian Children and Sex]

Ψυχαναλυτες που αναλυουν γυναικες που βιαζονταν στην παιδικη τους ηλικια, βρισκουν τον ψυχολογικο μηχανισμο αυτοκατηγοριας του θυματος και ταυτισης με το βιαστη.» [Το τραυμα απαιτει, επιβαλλει να αναπαραχθει. Ο μονος τροπος για να παψει το θυμα να αισθανεται θυμα ειναι να γινει κυριαρχος. Ο σαδισμος ειναι η μονη γλωσσα που ξερει για να επικοινωνει, και ο μονος τροπος για να εκτονωσει την καταπιεσμενη του οργη. Το πιο προσφορο δοχειο για να αποθεσει το δηλητηριο της ψυχης του ειναι το δικο του παιδι.]


«Τα νεογεννητα των πολεων φορτωνονταν σε καρρα για να σταλουν σε αρκετη αποσταση, σε φτωχες παραμανες για να τα φροντιζουν επι πληρωμη. Συμφωνα με εγκυρες στατιστικες λιγοτερα απο 5% των μωρων στο Παρισι, απο το 18ο ως τον 20ο αιωνα, φροντιζονταν απο τις μητερες τους, φτωχες ή πλουσιες.[George Sussman, 1982]
Τα περισσοτερα παιδια που στελνονταν σε παραμανες πεθαιναν. [ Η Elisabeth Badinter(1981) βεβαιωνει τους αναγνωστες της οτι “απο αγαπη εστελναν τα παιδια τους σε παραμανες”]
Οσα εγκαταλειπονταν στους δρομους κατεληγαν σε βρεφοκομεια, οπου το 90% πεθαιναν… Οι ιερεις κατεκριναν την εγκαταλειψη των νεογεννητων λογω του κινδυνου “ο πατερας να συναντησει αργοτερα το παιδι του σε καποιο πορνειο, και θα ηταν αμαρτημα η σαρκικη σχεση μεταξυ τους.” [Sander J. Breiner,1990]

[σ.231] O John Locke τιμα τη μητερα που την ημερα που η παραμανα της επεστρεψε τη μικρη της κορη, “τη ραβδισε οκτω φορες για να ελεγξει το πεισμα της.” [Edmund Leites, Merry Wiesner-Hanks]
Ο Rousseau, γνωστος για τις αποψεις του οτι οι μητερες πρεπει να θηλαζουν τα παιδια τους, εστειλε και τα πεντε παιδια του σε βρεφοκομεια. Εχει πει: “η γυναικα πλαστηκε ειδικα για την ευχαριστηση του αντρα και για να ειναι υποταγμενη.” [William Kessen]»


«Ο John Wesley συμβουλευε τις παντρεμενες οτι πρεπει συνεχως να εχουν στο νου τους: ” Ο συζυγος μου ειναι ανωτερος μου, ο Θεος του εδωσε το δικαιωμα να ειναι αφεντης μου.” Οι γυναικες ξυλοκοπουνται ακομα και στα πιο προηγμενα εθνη, και το αποδεχονται αδιαμαρτυρητα. Οπως ειπε ο Jean Bodin “η εξουσια του συζυγου πανω στη συζυγο ειναι το θεμελιο καθε ανθρωπινης κοινωνιας”…

H Hannah More προειδοποιουσε, στα 1799: “Αν οι γυναικες απαιτησουν δικαιωματα, στη συνεχεια θα βομβαρδιζομαστε με αιτηματα για τα δικαιωματα των νεων, των παιδιων και των μωρων.”

Η Susan Brownmiller [1975] αποκαλει το Χριστιανισμο “κουλτουρα βιασμου · ο βιασμος λειτουργει ως εργαλειο διατηρησης των γυναικων σε μονιμη κατασταση τρομου”…

Οι αντρες μεταχειριζονταν τις γυναικες και τα παιδια σαν σκλαβους. Με τραυματικη παιδικη ηλικια πισω τους, ο φοβος τους ηταν οτι δεν ειναι αληθινοι αντρες. Επειδη η μητερα τους τους βασανιζε, φοβονταν και μισουσαν ολες τις γυναικες. Ψυχαναγκαστικα επρεπε να επιδεικνυουν την εξουσια τους και τη σκληροτητα, οπως ακριβως πανε στον πολεμο φορωντας τη μασκα του ανδρισμου και επιδεικνυουν το εθνικο μεγαλειο. Οπως ειπε ο Καντ, ο πολεμος ειναι χρησιμος επειδη “η παρατεταμενη ειρηνη προκαλει θηλυπρεπεια”…»


«Τα βρετανικα σχολεια ηταν περιβοητα για τη συνηθεια των διδασκοντων να αναγκαζουν τους μαθητες να κατεβαζουν τα παντελονια τους για να μαστιγωθουν στη μεση της ταξης…

Οι πατερες ηταν πεπεισμενοι οτι τα παιδια τους πρεπει να “σκληραγωγηθουν”, και γι’αυτο υπηρχαν μεθοδοι οπως η βυθιση σε παγωμενο νερο, σε χιονι ή σε παγωμενα ποταμια, ο εξαναγκασμος των αγοριων να φορουν σιδερενια κολαρα ή σανιδες δεμενες στους ωμους, και των κοριτσιων να φορουν πολυ σφιχτους κορσεδες, “για να περιοριστει το πεισμα τους και να αποκτησουν διαθεση υπακοης”…

[σελ.115] Οι αυτοκτονιες παιδιων στη Γερμανια στα τελη του 19ου αι. ηταν τριπλασιες εως πενταπλασιες απο των αλλων δυτικοευρωπαικων χωρων… Ξενοι που επισκευτηκαν τη χωρα στις αρχες του 20ου αιωνα σχολιαζουν ιδιαιτερα τον ξυλοδαρμο των παιδιων απο τη βρεφικη ηλικια, με κυριο δραστη τη μητερα. Ο Havernick αναφερει το 89% των γονεων να παραδεχεται την κακοποιηση, περισσοτεροι απο τους μισους με καλαμια, μαστιγια και ραβδια. Το μοττο των γερμανων γονεων επι αιωνες ηταν “το ξυλο ποτε δεν ειναι αρκετο για τα παιδια”. [Raffael Scheck]
Ο κινητικος περιορισμος του φασκιωματος των μωρων εξακολουθουσε στη νηπιακη ηλικια με διαφορες σαδιστικες επινοησεις, μεταλλικους κορσεδες και για τα δυο φυλα, σανιδες με λουρια, για να μη γινουν τα παιδια “τυρανοι”… Τα παιδια εξαναγκαζονταν να καθησουν πανω σε σομπες αν ηταν απειθαρχα, εξαναγκαζονταν να μεινουν γονατισμενα για πολλες ωρες, τρομοκρατουνταν απο ενηλικους που φορουσαν εφιαλτικες μασκες.
Ενας Γερμανος δασκαλος καυχωνταν οτι ειχε δωσει “912000 ραβδισμους, 124000 βουρδουλιες, 137000 χαστουκια”…
Κατα τον Scheck, ο απολυτος τρομος των δαιμονων της παιδικης ηλικιας καταδιωκε τα ατομα με τη μορφη εφιαλτων σε ολη τους τη ζωη…
Δεκαδες εκατομυρια δεν παραδοθηκαν στον ψυχαναγκασμο τους να επιβαλουν τα εφιαλτικα βασανιστηρια της παιδικης τους ηλικιας πανω σε αλλους, “απλως υπακουαν τον Χιτλερ”… “Μονο ενας ευρωπαιος ηθελε τον πολεμο, ο Adolf Hitler” [John Keegan]…
Ο Χιτλερ ηταν ο σαμανος της φυλης, αποστολη του ηταν ο εξορκισμος της βαθυτερης απελπισιας των Γερμανων μεσω αυτοκτονικων ανθρωποθυσιων. Οι Γερμανοι επελεξαν τον πολεμο ως μαζικη αυτοκτονικη τελετουργια για να απαλλαγουν απο τις βασανιστικες φωνες μεσα στο κεφαλι τους. [Ira Brenner, 2001]»


[σ.100]« Στους στρατιωτικους, ο σχιζοειδης εναλλακτικος εαυτος τους (“πολεμιστης”) εχει κοινη νευροβιολογικη βαση με την κατασταση των προψυχωσικων και αυτιστικων παιδιων. Εχουν κοινη αιτια την πρωιμη βλαβη της αμυγδαλης, του προμετωπιαιου φλοιου και της νησιδας.118 Τοσο οι αυτιστικοι οσο και οι στρατιωτικοι σε παραταξη εκδηλωνουν την απωλεια της αυτονομιας. Αυτο ειναι χαρακτηριστικο των αλλοκοτων στερεοτυπων που εχουν κοινα. Οι αυτιστικοι βαδιζουν με κορμο σε χαρακτηριστικη λορδωση, με ακαμπτα χερια και ποδια, οπως και οι στρατιωτες (το ονομαζουν παρελαση). Οι αυτιστικοι χτυπουν σπασμωδικα το κεφαλι τους οπως και οι στρατιωτικοι (στρατιωτικος χαιρετισμος).119 Οι αυτιστικοι αποφευγουν την οπτικη επαφη με τα ματια του αλλου οπως και οι στρατιωτες σε σταση προσοχης.120
Οι αυτιστικοι δεν μιλουν (στρατιωτικο σωμα σε παραταξη), προτιμουν μονοτονες επαναληψεις (ατελειωτη παρελαση) κλεινονται στο αυτιστικο τους οστρακο (στρατιωτικη θωρακιση) για ν’αποκρουσουν αναμενομενη επιθεση, ελκυονται απο κινουμενα μηχανικα μερη (οπλα, οχηματα).121
Βαδιζουν υπο τους ηχους τυμπανων, οπως το τυμπανο του σαμανου που προερχεται απο το Ουρανιο Δεντρο και προκαλει εκσταση. Φορουν στολες με εντυπωσιακα εξαρτηματα οπως ο σαμανος.122 […]

Οι αυτοκτονικοι πολεμοι ειναι ψυχικα “καθαρτηριοι” [απομονωνουν την βασανιστικη ενοχη και αυτοπεριφρονηση που εγκατεστησαν τα τραυματικα γεγονοτα της παιδικης ηλικιας. Εξορκιζουν τους εφιαλτικους “αλλους εαυτους” που στοιχειωνουν το ατομο.] Ο πολεμος “μας δινει αποφασιστικοτητα, σκοπο. Μας κανει ευγενεις, δινει νοημα, λογο για να ζουμε… μας δινει την αισθηση της εξυψωσης πανω απο την ασημαντοτητα…”117
“Ενω ευχαριστιομουν να σκοτωνω τους Βιετκογκ, ταυτοχρονα ηταν σαν να εβλεπα τον εαυτο μου σε ταινια. Ενα μερος μου παρακολουθουσε τρομοκρατημενο απο αποσταση το αλλο μερος μου να σκοτωνει, αλλα δεν μπορουσε να το εμποδισει.”114 Οι στρατιωτες στη μαχη συχνα στρεφονται στον σχιζοειδη εγκληματικο αλλο εαυτο τους, “οι μεταστροφες της προσωπικοτητας ειναι τοσο αστραπιαιες που απο το αιμοδιψες λιονταρι μεχρι το κουνελι μεσολαβουν ελαχιστα λεπτα.” 115 [Gywnne Dyer]»114 David Livingstone Smith, The Most Dangerous Animal, p. 159.115 Gywnne Dyer, War: The Lethal Custom, p. 27.117 Chris Hedges, War Is a Force That Gives Us Meaning, pp. 3, 7.118 Kevin Pephrey et al, “Neuroanatomical Subsrates of Social Cognition Dysfunction in Autism.” Mental Retardation and Developmental Disabilities Research Reviews 10(2005):259-271; David Dobbs, “A Revealing Reflection.” Scientific American Mind April/May 2006, p. 26. 119 Louis Cozolino, The Neuroscience of Human Relationships: Attachment and the Developing Social Brain. New York: W. W. Norton & Co., 2006, p. 213.120 Stephen Briggs, “Observing When Infants Are at Potential Risk.” In Susan Reid, Ed., Developments in Infant Observation: The Tavistock Model. London: Routledge, 1997, pp.213-216, 220.121 Frances Tustin, Autistic Barriers in Neurotic Patients. London: Karnac Books, 1986, p. 68.122 Mircea Eliade, Shamanism: Archaic Techniques of Ecstasy. Arkana: Penguin Books, 2064, p. 149.

[The Army’s hidden child abuse epidemic – http://is.gd/ycXo3I
armytimes.com
Επιδημια εγκληματων κατα παιδιων σε οικογενειες στρατιωτικων των ΗΠΑ.
Αυξηση 40% μεταξυ 2009 και 2012.
30000 παιδια κακοποιηθηκαν, 118 δολοφονηθηκαν.]

[thepressproject.gr – http://is.gd/m5BUE6 ]

[σ.60]« Εχει τεκμηριωθει απο πολλες ερευνες οτι οι αυταρχικοι χαρακτηρες που τεινουν προς την πολεμικη παρακρουση ειναι ατομα με ακρως αυταρχικη, τραυματικη ανατροφη. Η αρχη εγινε με τις ερευνες για την Αυταρχικη Προσωπικοτητα του Theodore Adorno και αλλων, που καθορισε μια “κλιμακα φασισμου” για την εξεταση της συμπεριφορας ατομων με προδιαθεση για σχεσεις κυριαρχιας-υποταγης, που ταυτιζονται με “αυστηρες” ηγετικες μορφες και εκδηλωνουν διαχυτη εχθροτητα και καταστροφικοτητα εναντια σ’οποιον διαφωνει μαζι τους. [T. W. Adorno et al, The Authoritarian Personality] Καταδειχθηκε οτι αυτα τα στοιχεια του χαρακτηρα ειναι αποτελεσμα απελπισιας λογω απουσιας αγαπης απο μερους των γονεων, φοβου που μετατρεπεται σε μισος και κατευθυνεται προς την εξωτερικη ομαδα των Αλλων.

Ο γερουσιαστης John McCain εχει περιγραψει πως λιποθυμουσε κρατωντας την αναπνοη του ενω τον εδερναν οι γονεις του, και πως τον εριχναν μεσα σε μπανιερα με παγωμενο νερο για να τον συνεφερουν. “Αυτο συνεχιστηκε για ενα διαστημα, μεχρι που τελικα θεραπευτηκα.” Πιστευει οτι μεσω αυτου εγινε αντρας, και οι συγκεκριμενες εμπειριες ηταν πιθανως το μοντελο που αναβιωσε πολεμωντας στο Βιετναμ και βασανιζομενος ως αιχμαλωτος…»

* * *

[σ.118] «Σημερα, τα δυο τριτα των βρεττανων γονεων εξακολουθουν να χτυπουν τα μωρα, και οι περισσοτεροι χαστουκιζουν τα τετραχρονα αρκετες φορες την εβδομαδα. Η ρουτινα της σεξουαλικης και σωματικης κακοποιησης στα βρεττανικα σχολεια του 20ου αιωνα εχει τεκμηριωθει επαρκως. Οι ερευνες των Wyatt και Russell στις ΗΠΑ, βρηκαν 30% των αντρων και 45% των γυναικων να εχουν αναμνησεις σοβαρης σεξουαλικης κακοποιησης απο την παιδικη τους ηλικια. Νεοτερες ερευνες αναφερουν αντιστοιχα 27 και 59% των φοιτητων να εχουν βιαστει…

Βρεττανοι γιατροι ερωτωμενοι δηλωναν οτι πιστευαν οτι ηταν “πιθανως λιγοτερο απο 1%” το ποσοστο των βιασμενων παιδιων. Ερευνες ομως εδειξαν οτι τα δυο τριτα των κοριτσιων και το ενα τριτο των αγοριων ειχαν κακοποιηθει σεξουαλικα. [Brian Corby, 2000] [Ακομα, ο ακρωτηριασμοςτων γεννητικων οργανων των κοριτσιων που εξακολουθει σε πολλες περιοχες για αιωνες, γινεται ψυχαναγκασμος αγριοτητας σε βαρος γενεων παιδιων. (Patricia Raya, 2010)]

Η ερευνα της Jeanette Good [1999] για το θρησκευτικο βιωμα, εδειξε οτι η πίστη ειναι αμεσως αναλογη με το βαθμο σωματικης κακοποιησης, εξευτελισμου και υποβεβλημενης ενοχής που εχει δεχτει ο πιστος ως παιδι απο τους κηδεμονες του.

Συμφωνα με τον James Gilligan [1996], ψυχιατρο καταδίκων επι δεκαετιες, οι φυλακές ειναι γεματες απο ατομα που οι γονεις τους τα ξυλοκοπουσαν, τα εκαιγαν, τα επνιγαν, τα μαχαιρωναν, τα αφηναν νηστικα, τα γκρεμιζαν απο παραθυρα, τα βασανιζαν με καθε τροπο, τα βιαζαν και τα εκπορνευαν… Ο πολυς κοσμος νομιζει οτι οι ενοπλοι ληστες εγκληματουν για λεφτα. Οταν ομως μιλησεις με κατ’επαναληψη δραστες τετοιων εγκληματων, σου λενε “ποτέ κανεις δεν μου εχει δειξει το σεβασμο που μου δειχνουν οταν τους σημαδευω με οπλο”…

* * *

Νευροψυχιατροι εχουν εξετασει κακοποιημενα και παραμελημενα παιδια με τομογραφο, και εχουν επισημανει εγκεφαλικες βλαβες που συνδεονται με βιαιη συμπεριφορα. Ο Bruce Perry εχει δημοσιευσει πολλες μελετες που διαπιστωνουν ανωμαλιες στην αναπτυξη του εγκεφαλου, μικροτερο μεγεθος, περιορισμενη δραστηριοτητα σε καποιες περιοχες, βλαβες στον ιπποκαμπο και υπερδιεγερση της αμυγδαλης που προκαλει “ηλεκτρικες καταιγιδες”, παρομοιες με συγκεκριμενο τυπο επιληψιας με κρισεις παραισθησεων και εκρηξεις μανιας…»

[… η διάσχιση συμβαίνει ακουσίως και, δυστυχώς, για τους ανθρώπους που έχουν εκτεθεί σε σοβαρή, παρατεταμένη κακοποίηση στην παιδική ηλικία γίνεται σταθερή και αυτόματη και μπορεί να περιλαμβάνει ‘μια αίσθηση απόσπασης από τον εαυτό μας ή από το σώμα μας, συναισθήματα του εξωπραγματικού, μούδιασμα των συναισθημάτων, όξυνση των αισθήσεων μας, αλλαγές στην αντίληψη του περιβάλλοντος, επιβράδυνση του χρόνου, επιτάχυνση των σκέψεων μας, αυτόματες ή ρομποτικές κινήσεις, αναβίωση των θαμμένων αναμνήσεων σαν να τις ξαναζούμε’ (Steinberg και Schnall , 2001). Μάλιστα ο Bessel van der Kolk εντοπίζει τέσσερις τύπους διάσχισης, εκ των οποίων όλοι περιλαμβάνουν κάποιο βαθμό συναισθηματικού μουδιάσματος ή πνευματικής αποστασιοποίησης από το τραυματικό γεγονός, συμπεριλαμβανομένης μιας μερικής ή ολικής αμνησίας (cited in Matsakis, 1996). Συνοπτικά, η διάσχιση μπορεί να περιλαμβάνει την αποσύνδεση των συναισθημάτων και των αισθήσεων μας, που μας στερεί την ικανότητα να αντιδράσουμε ή μπορεί οι άλλοι να μας φαίνονται εξωπραγματικοί. Μπορεί επίσης να αισθανόμαστε σαν αντικείμενα, να μην αισθανόμαστε τον πόνο, να αισθανόμαστε σαν να επιπλέουμε ή σαν να είμαστε αποσπασμένοι από τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα, και μπορεί να έχουμε ολική ή μερική αμνησία. Τέλος, στην διάσχιση τέταρτου τύπου, η μνήμη είναι κατακερματισμένη και οι μνήμες των διαφόρων μερών της κακοποίησης αποθηκεύονται σε διαφορετικές πτυχές εντός του ατόμου…
Η Bratton (1998) γράφει ότι “το τραύμα παγώνει στο αρχικό στάδιο του σοκ – χωρίς να ολοκληρωθεί, χωρίς να μειωθεί, χωρίς να ενσωματωθεί. Μπορεί να δεσπόζει στο συνειδητό τοπίο ή μπορεί να το θυμόμαστε αμυδρά, αλλά εξακολουθεί να κυριαρχεί στη συμπεριφορά, στα συναισθήματα και στη σκέψη του θύματος. Επηρεάζει τις σχέσεις, τις επιλογές και τις πεποιθήσεις του“.]http://is.gd/lz6PGW

* * *

«Οι ιστορικοι των οικογενειακων σχεσεων καταγραφουν τα καθημερινα βασανιστηρια, αλλα αποφαινονται, οπως ο Colin Heywood στο βιβλιο του A History of Childhood: “οι πρακτικες που σημερα θα θεωρουνταν κακοποιηση, οπως η τακτικη μαστιγωση, εφαρμοζονταν απο αγαπη.” Αλλοι ιστορικοι απλως αρνουνται οτι η πληθωρα στοιχειων που βρισκουν ειναι αντιπροσωπευτικα.
Ο Alan Valentine, αφου εξετασε επιστολες πατερων προς γιους μιας περιοδου 600 χρονων, χωρις να βρει ουτε μια περιπτωση συναισθηματικης επαφης ή τρυφεροτητας, συμπεραινει: “Αναμφιβολα ενας μεγαλος αριθμος πατερων εγραψαν στο γιο τους επιστολες συγκινητικης πατρικης αγαπης. Δεν μπορεσαμε ομως να τις βρουμε, οι καλυτεροι γονεις δεν αφηνουν δυστυχως στοιχεια…”Ο ιστορικος που αναζητα την πραγματικοτητα των κοινωνικων σχεσεων του παρελθοντος αμυνεται με ιδιαιτερη ενταση εναντια στα γεγονοτα που ανακαλυπτει. Οταν ανακαλυπτει ευρεια βρεφοκτονια, το θεωρει “αξιοθαυμαστο και ανθρωπιστικο”(9) Οταν περιγραφει μητερες που ταχτικα χτυπουσαν μωρα στην κουνια με βεργες, σχολιαζει “η τιμωρια ειχε κινητρο την αγαπη”(10) Οταν ανακαλυπτει μητερες που βυθιζαν τα παιδια τους σε παγωμενο νερο καθε πρωι για να “σκληραγωγηθουν” κι αυτα πεθαιναν, θεωρει οτι “δεν ηταν σκοπιμος σαδισμος” απλως “ειχαν διαβασει Rousseau και Locke”.(11)
Ο κοινωνικος ιστορικος βλεπει μονο καλοπιστια τις πραξεις του παρελθοντος. Οταν ο Laslett ανακαλυπτει το φαινομενο γονεις να στελνουν τα παιδια τους να δουλεψουν ως υπηρετες σε αλλα σπιτια και ταυτοχρονα να παιρνουν ως υπηρετες ξενα παιδια, σχολιαζει οτι κινητρο τους ηταν η καλωσυνη, “δεν ηθελαν να εξαναγκασουν τα παιδια τους να τους υπηρετουν”(12) Ο William Sloan, γραφοντας οτι ηταν πολυ διαδεδομενη η σκληρη μαστιγωση των παιδιων στο σπιτι και στο σχολειο, τοσο τον 17ο αιωνα οσο και αργοτερα, σχολιαζει “μερικες φορες τα παιδια χρειαζονται μαστιγωμα”(13)
Οταν Philippe Aries ανακαλυπτει διαδεδομενη σεξουαλικη ταπεινωση των παιδιων και παρεδεχεται το φανερο παιχνιδι γονεων και αλλων ενηλικων με τα αποκρυφα των παιδιων, σχολιαζει “ηταν ενα παραδοσιακο αστειο και δεν πρεπει να υπερβαλλουμε για τη σημασια του”.(14)
Πληθωρα στοιχειων συγκαλυπτονται, διαστρεβλωνονται, υποτιμωνται ή παραβλεπονται…» [9. Charles Seitman, Women in Antiquity (London, 1956), p.72. || 10. Daniel R. Miller and Guy E. Swanson, The Changing American Parent: A Study in the Detroit Area (Ncw York, 1958), p.10. || 11. Bayne-Powell, English Child, p.6. || 12. Laslett, World, p. 12; E. S. Morgan agrees that Puritan parents sent their children away at a young age only because they were “afraid of spoiling them by too great affection,” Puritan Family, p.77 || 13. William Sloane, Children Books in England and America in the Seven-teenth Century (New York, 1955), p. 19. || 14. Aries, Centuries of Childhood, p. 103. || 16. Alan Valentine, ed., Fathers to Sons: Advice Without Consent (Norman, Oklahoma, 1963), p. xxx.]
[ Seymour Byman, Ph.D. Winona State University – http://is.gd/Td8FY3
«…Η ιστορια της παιδικης ηλικιας και οι συνεπειες της ειναι υποθεση πολυ προσωπικη και απειλητικη, τοσο για τους αναγνωστες οσο και για τον ιδιο τον ερευνητη-συγγραφεα, που επιβαρυνεται ψυχικα απο τα ευρηματα του. Η ερευνα της ιστοριας της παιδικης ηλικιας ειναι σαν την ψυχαναλυση. Καταστασεις σκληρες και οδυνηρες ερχονται συχνα στην επιφανεια… Αν ομως το ιστορικο παρελθον ειναι οπως η προσωπικη προϊστορια, γεματο σκληροτητα και οδυνη; Ισως να μην υπηρξαν ποτέ ευτυχισμενες εποχες…
Οι ιστορικοι εχουν οπως ο μεσος ανθρωπος την αναγκη για ενα κατανοητο σχημα του παρελθοντος, με σαφη διακριση των “ηρωων” απο τους “εγκληματιες”. Θα προκαλεσει τη δημοσια οργη ο ψυχοϊστορικος που θα αποκαλυψει σε καποιες καταστασεις τα διαβολικα κινητρα των “ηρωων” της κοινωνιας, και τα αγγελικα κινητρα των “εγκληματιων”.
Σε μια διαλεξη μου, οταν αναφερθηκα στην ψυχοπαθολογια των χριστιανων μαρτυρων, ενας διακεκριμενος ιστορικος εξανεστη δημοσια φωναζοντας “καθηγητα Byman, δεν υπαρχει λοιπον τιποτα ιερο; Δεν υπαρχουν ηρωες;” Μπορουσα μονο να απαντησω “Οχι”.Για να ερευνησουμε επαρκως το παρελθον πρεπει να κατανοησουμε τη ρηση του Freud “το παιδι ειναι πατερας του ανθρωπου”. Πρεπει να κατανοησουμε οτι ο ψυχοϊστορικος θα δεχεται επικριτικες επιθεσεις πολυ σκληροτερες απο εκεινες που δεχονται οι αλλοι ιστορικοι… Οι επικριτες υποφερουν ψυχικα λογω των ευρηματων μας. Πρεπει να επιμενουμε, να μην παραβλεπουμε κανενα στοιχειο που αφορα την παιδικη ηλικια. Αλλιως, η ερευνα μας θα ειναι τοσο παιδαριωδης οσο και η παραδοσιακη ιστορικη ερευνα…»Alice Miller: «Ειναι σημαντικο να γραφεις για τις προσωπικες σου τραυματικες εμπειριες. Δινεις ετσι στους αλλους κινητρο να σκεφτουν και να συνειδητοποιησουν τί τους συνεβη στο δικο τους παρελθον. Οι πρωτοι που θα δωσουν προσοχη θα ειναι οι ανθρωποι με λιγοτερο τραυματικη παιδικη ηλικια, επειδη εχουν λιγοτερα να αρνηθουν…» – is.gd/c7VsuQ ]

* * *

«…Αν εξαλειφθει η βια κατα των παιδιων, θα εξαλειφθει και η θρησκευτικη και η πολιτικη βια. Ειμαι βεβαιος οτι θα εξαλειφθουν και η θρησκεια και η πολιτικη οπως την ξερουμε.[…]
Στη θρησκεια και στην πολιτικη, οι ανθρωποι καταφευγουν σε εξιδανικευμενες αυθεντιες για να αποφυγουν να αναλαβουν την ευθυνη του εαυτου τους. Αυτη την ευθυνη, την εξατομικευση, την εχουν συνδεσει στενα με οδυνηρα βιωματα εγκαταλειψης απο βαναυσους γονεις κατα την πρωτη τους αποπειρα εξατομικευσης ως παιδια. […]
Οι θεοι ειναι συνηθως οι δραστες της επανασκηνοθετημενης παιδικης κακοποιησης· αυτη ειναι η απαντηση στη ερωτηση του Φροϋντ “Γιατι η θρησκεια χρειαζεται παντα τη βια;” […]
Οι θρησκειες λειτουργουν κατασκευαζοντας ιερες διοδους εκστασης, ωστε να αποκτησει ο πιστος προσβαση στον σχιζοειδη αλλο εαυτο του και να ανακουφισει την απελπισια του. […] Οι θρησκειες επανασκηνοθετουν τραυματικα γεγονοτα που ειναι ενσωματωμενα σε σχιζοειδη θραυσματα του εαυτου… Μεσω των θρησκευτικων ερωτηματων που αφορουσαν το Θεο, οι ανθρωποι του παρελθοντος εθεταν καλυμμενα τα ζωτικης σημασιας ερωτηματα που αφορουσαν τη Μαμα: γιατι με μισει, γιατι με εγκαταλειπει φασκιωμενο, νηστικο, γιατι με χτυπα, γιατι στραγγαλισε τη μικρη μου αδερφη, τι θελει απο μενα, τι εκανα για ν’αξιζω τετοια βασανιστηρια; »


Πηγή: https://equalityfiles.wordpress.com/

Δείτε: 
– «Αν δεν μοιράζονται τα βιώματα, χάνεται η ανθρώπινη διάσταση» http://tvxs.gr/news/ellada/den-moirastei-kapoios-ta-biomata-toy-xanei-tin-anthropini-toy-diastasi

– Οι επιζώντες της βίας https://afigisizois.wordpress.com/category/%CE%B7-_-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%BF-_-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%B1/%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B6%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%B1%CF%82/

– Υπάρχει ελπίδα να αλλάξει αυτός ο κόσμος… Κεμάλ http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/yparxei-esto-kai-mia-elpida-na-allaksei-aytos-o-kosmos-kemal-tis-krystalias-pato

– Η πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι http://tvxs.gr/news/ti-na-kanoyme/e-fasistes-ti-den-katalabainete-tis-krystalias-patoyli

– Πώς γεννιέται το μίσος;  http://tvxs.gr/news/biblio/pos-gennietai-misos-tis-alice-miller

– Η άρνηση να μάθουμε http://tvxs.gr/news/biblio/i-arnisi-na-mathoyme-alis-miler

– και πολλά άλλα, που συμπεριλμβάνονται η ουσία του επί 6 χρόνια σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» όπως και η «Έρευνα για την κρίση (2010-2014)«, εκδ. Κέδρος.

Επίσης:
ALICE MILLER
-Μαυρη Παιδαγωγικη – http://wp.me/PoVML-1nl
-Οι πολιτικες συνεπειες της κακοποιησης των παιδιων
http://wp.me/PoVML-1pMFROMM | ΣΑΔΟΜΑΖΟΧΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ – http://wp.me/P1lvWO-Mc

http://psychohistory.com

Κ. Βεργόπουλος: Η κοινωνία βρίσκεται καθηλωμένη στις κερκίδες

 

 

Σήμερα, έπειτα από δεκάμηνη περίοδο αναμονής, παραμένουμε ακόμη στην φάση της αναμονής και των προσδοκιών  […] Η κυβέρνηση δίνει την εντύπωση ότι φλέγεται πολύ περισσότερο για να εκπληρώσει με εξονυχιστική ακρίβεια τις δεσμεύσεις έναντι των δανειστών και πολύ λιγότερο αυτές που έχει αναλάβει έναντι του ελληνικού λαού. […] Κοινωνικές διαβουλεύσεις, με φωτεινή εξαίρεση τις εξαγγελίες για την παιδεία, δεν φαίνονται ούτε καν στον ορίζοντα και επί του παρόντος η κοινωνία βρίσκεται καθηλωμένη στις κερκίδες σαν απλός θεατής […] Ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη συμμετέχοντας στην Έρευνα για την κρίση.


Κρ.Π.: Πιστεύετε ότι αυτή η κυβέρνηση έχει όραμα; Μπορεί να έχει όραμα, με ένα τρίτο μνημόνιο, και ποιο θα έπρεπε να είναι αυτό; 

Κ.Β.: Οπωσδήποτε, η κυβέρνηση έχει όραμα, για το όποιο άλλωστε και ψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό. Ωστόσο, το όραμα δεν αρκεί.

Απαιτούνται επίσης δράσεις, συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και ημερομηνίες για την υλοποίηση του και φυσικά οπωσδήποτε η συμμετοχή της κοινωνίας στην επεξεργασία και εφαρμογή του οράματος.

Και ποιό θα είναι αυτό το όραμα; Μα φυσικά η άμεση ανάκαμψη της οικονομίας και η ανάταση της κοινωνίας, όπως το επαγγέλθηκε προεκλογικά η σημερινή κυβέρνηση και επιβεβαιώθηκε με τις πρόσφατες προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού.

Το όραμα για το μέλλον απαιτεί έργο στο παρόν. Οι δεσμεύσεις έναντι του ελληνικού λαού δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι χαλαρότερες από αυτές έναντι των δανειστών, ούτε βέβαια να αποδίδεται μεγαλύτερη σημασία και προτεραιότητα στην αξιολόγηση, από ό,τι στην άμεση ανάκαμψη.

Κρ.Π.: Τι έχετε να πείτε για τον οδικό χάρτη της νέας διακυβέρνησης, όπως τον κατέθεσε προχθές ο πρωθυπουργός;

Κ.Β.: Δεν έχω αντίρρηση, όλα καλά. Ωστόσο, σημαντικό είναι το ειδικό βάρος που δίδεται σε κάθε κεφάλαιο και πτυχή του προγράμματος.

Η συναίνεση και συμμετοχή της κοινωνίας δεν ταυτίζεται με τα ανοίγματα προς κομματικούς χώρους. Οι ποικίλοι κομματικοί χώροι δεν υποκαθίστανται στην κοινωνία.

Στις σημερινές συνθήκες, κανένα άνοιγμα προς άλλους κομματικούς χώρους δεν καλύπτει το αναγκαίο άνοιγμα που έχει αναλάβει να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση προς τις κοινωνικές δυνάμεις.

Και αυτό όχι βέβαια για να «εμπλέξει» την κοινωνία στα δικά της σχέδια και να την καταστήσει «συνένοχο», αλλά για να επωφεληθεί και να εμπλουτιστεί η ίδια από το δυναμικό που διαθέτει η ελληνική κοινωνία και που επί του παρόντος παραμένει περιθωριοποιημένο και ανενεργό.

Κρ.Π.: Τι σκέψεις κάνατε για τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών στην Ελλάδα; 

Κ.Β.: Η λαϊκή ετυμηγορία της 20ης Σεπτεμβρίου δεν ήταν διαφορετική από την προηγούμενη της 25ης Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους. Επιβεβαίωσε και ανανέωσε την λαϊκή εμπιστοσύνη προς τον Σύριζα, αποδοκίμασε ξεκάθαρα τα παλαιά κόμματα.

Ωστόσο, ο σημερινός Σύριζα δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Βασικά απαλλάχτηκε από τα «επαναστατικά» βαρίδια  που παρεμπόδιζαν την προσαρμογή στην καθημερινή πραγματικότητα. Με το αναμενόμενο νέο σχήμα, ο Σύριζα επαγγέλθηκε να είναι σήμερα πιο ευέλικτος και πιο κοντά στις άμεσες ανάγκες της κοινωνικής πραγματικότητας.

Το εκλογικό αποτέλεσμα δικαίωσε τις επιλογές του, ωστόσο το νέο κυβερνητικό σχήμα δεν είναι παρά μια επανέκδοση του προηγούμενου, με την κυβερνητική αδράνεια και αβεβαιότητα να παρατείνονται.

Για την αδράνεια, στην πρώτη φάση η ευθύνη φορτώθηκε στο «σύνδρομο Βαρουφάκης», στην δεύτερη φάση φορτώθηκε στο «σύνδρομο Λαφαζάνης» και στο αριστερό ρεύμα.

Σήμερα, έπειτα από δεκάμηνη περίοδο αναμονής, παραμένουμε ακόμη στην φάση της αναμονής και των προσδοκιών.  Οπωσδήποτε το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν θετικό, όμως για την κυβέρνηση που προήλθε από αυτό, παραμένει ασαφής ο ορίζοντας όχι μόνον ο απώτερος, αλλά ακόμη και ο άμεσος. Ο κόσμος που εμπιστεύτηκε στον Σύριζα ευελπιστεί ότι η ασάφεια θα ξεπεραστεί το συντομότερο.

Κρ.Π.: Τα ποσοστά που πήραν τα κόμματα στις εκλογές αφορούν μόνο το 56,57% των ψηφοφόρων, αφού το 43,43% απείχαν. Άρα και το ποσοστό της δημοκρατίας που ασκείται στην ελληνική βουλή είναι ανάλογο;

Κ.Β.: Το ότι 43,43% των ψηφοφόρων επέλεξαν την αποχή αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί ήταν ψήφοι της Αριστεράς, ούτε φυσικά ότι όλοι επέλεξαν την αποχή για τους ίδιους λόγους. Υπάρχουν δυσαρεστημένοι και αποστασιοποιημένοι από όλους τους πολιτικούς χώρους.

Γενικά, η αποχή καταγράφει κάποιο βαθμό αδιαφορίας για το εκλογικό αποτέλεσμα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει κατ’ ανάγκην και ότι οι απέχοντες το αμφισβητούν, ούτε βέβαια, ακόμη λιγότερο, ότι προτίθενται να αμφισβητήσουν την νομιμότητα της κυβέρνησης και των επιλογών της.

Οπωσδήποτε η αποχή συνιστά σοβαρό πρόβλημα και πλήγμα στην αξιοπιστία του δημοκρατικού πολιτεύματος, όμως αυτό πρέπει να απασχολήσει όλα τα πολιτικά κόμματα και όχι μόνον ένα.

Φυσικά, η Αριστερά πρέπει να απασχοληθεί περισσότερο από όλους με την αποχή, αφού αυτή διεκδικεί περισσότερο από όλους την σύνδεση με την κοινωνία και την δυναμική των κοινωνικών μεταβολών.

Κρ.Π.: Εάν οι μισοί περίπου έλληνες δεν εκπροσωπούνται από τα κόμματα της βουλής, πόση σταθερότητα μπορεί να υπάρξει, για την οποία ο πρωθυπουργός εγγυάται στους επενδυτές; 

Κ.Β.: Δεν είναι ότι οι απέχοντες δεν εκπροσωπούνται, αφού οι ίδιοι επιλέγουν να μην εκπροσωπούνται. Πως μπορούν να διαμαρτύρονται οι ίδιοι για τις επιλογές τους;

Θα πρέπει όμως το πολιτικό σύστημα να φροντίσει να τους πείσει ότι με την συμμετοχή τους στις εκλογές κάποια πράγματα θα μπορέσουν να αλλάξουν. Κι αυτό δεν είναι καθόλου προφανές ούτε εύκολο έργο στις σημερινές συνθήκες υπό τις οποίες παρά την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία τα πράγματα παραμένουν σε βασικές γραμμές ίδια και απαράλλακτα.

Όσο για την σταθερότητα που επιθυμούν οι υποψήφιοι επενδυτές, δεν πιστεύω ότι την εξαρτούν από το ύψος της εκάστοτε αποχής. Στην ουσία, όσο μεγαλύτερη είναι η αποχή, τόσο περισσότερο πλήττεται η κοινωνική αξιοπιστία της Αριστεράς.

Κρ.Π.: Η Κωνσταντοπούλου κατέθεσε το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους, λέγοντας πως «το τρίτο Μνημόνιο είναι καταδικασμένο να αποτύχει, αφήνοντας το χρέος μη βιώσιμο». Το δε ΔΝΤ δήλωσε πρόσφατα πως χρειάζεται να γίνει οπωσδήποτε κούρεμα 100δις στο ελληνικό χρέος. Τι έχετε να πείτε;

Κ.Β.: Δεν είναι μόνον το χρέος μη-βιώσιμο, αλλά και το πρόγραμμα του Μνημονίου, αφού η εφαρμογή του αποφέρει με μαθηματική ακρίβεια μεγαλύτερη ύφεση και υψηλότερη ανεργία, χωρίς από την άλλη πλευρά η οικονομία να εξυγιαίνεται ούτε να γίνεται περισσότερο ανταγωνιστική.

Ωστόσο, αυτό αποτελεί γενική διαπίστωση που δεν παρασιωπά ο Σύριζα, αφού παραδέχεται ότι οι συνέπειες από την εφαρμογή του θα είναι οπωσδήποτε υφεσιακές: Επιδείνωση της ύφεσης, της ανεργίας και της κάθε παθογένειας. Προς τούτο, ο ίδιος επαγγέλλεται σειρά από αντιμέτρα και αναπτυξιακό σχέδιο ικανό να αντισταθμίζει και να υπερβαίνει τις αρνητικές συνέπειες του Μνημονίου.

Με δυο λόγια, ο Σύριζα ανέλαβε δεσμεύσεις όχι μόνον έναντι των δανειστών μέσω του Μνημονίου, αλλά και έναντι του ελληνικού λαού προκειμένου να σταματήσει την υφεσιακή πορεία της χώρας και να εκκινήσει την ανάκαμψη.

Ωστόσο στην πράξη και μέχρι σήμερα η κυβέρνηση δίνει την εντύπωση ότι φλέγεται πολύ περισσότερο για να εκπληρώσει με εξονυχιστική ακρίβεια τις δεσμεύσεις έναντι των δανειστών και πολύ λιγότερο αυτές που έχει αναλάβει έναντι του ελληνικού λαού.

Μέχρι σήμερα, πέρα από  ρητορικά σχήματα, τα αντιμέτρα που θα αντισταθμίζουν τις υφεσιακές και αρνητικές συνέπειες του Μνημονίου δεν εμφανίζονται ούτε καν στον ορίζοντα.

Για την επερχόμενη πρώτη αξιολόγηση η κυβέρνηση δείχνει σχολαστική σπουδή, ενώ για την ανάκαμψη εμφανίζεται πολύ πιο χαλαρή, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και κατ’ ανάγκην χωρίς δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα και ημερομηνίες.

Κρ.Π.: Ένα σοκαριστικό γεγονός όπως μάλλον ήταν η υπογραφή του τρίτου μνημονίου για τους περισσότερους έλληνες μετά το «Όχι», ο κόσμος χρειάζεται χρόνο για να το διαχειριστεί, άρα το πώς θα αντιδράσει στο μέλλον, ποιος μπορεί να το προβλέψει;

Κ.Β.: Αφού το τρίτο Μνημόνιο θεωρήθηκε απαράκαμπτο, η νίκη του Σύριζα δεν οφείλεται στην πρώιμη επαγγελία του ότι θα το έσκιζε, αλλά στην πρόσφατη δέσμευση του ότι θα λάβει αναπτυξιακά αντιμέτρα που θα το αντισταθμίζουν.

Κατά συνέπεια, οι αντιδράσεις των πολιτών θα εξαρτηθούν άμεσα από το κατά πόσο η κυβέρνηση περιορίζεται στο να εφαρμόζει αποκλειστικά το Μνημόνιο ή εφαρμόζει και αλλά μέτρα πέρα από αυτό, μέτρα που αντισταθμίζουν τις υφεσιακές συνέπειες του και το υπερβαίνουν.

Το ζήτημα είναι ότι μέχρι σήμερα η κυβέρνηση διεκδικεί, έστω και ανόρεκτα, την αυστηρή εφαρμογή του Μνημονίου, ενώ παράλληλα για τα αντι-υφεσιακά μέτρα δεν παρουσιάζονται αποφάσεις, αλλά μόνον υποθετικές εκθέσεις ιδεών.

Κρ.Π.: Επιπλέον, ποιές είναι οι σωστές και ποιές οι λάθος κινήσεις της μέχρι τώρα διακυβέρνησης της χώρας;

Κ.Β.: Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η διαπραγμάτευση με τους δανειστές κατά το πρώτο εξάμηνο, όσο σκληρή και αν ήταν, δεν κατέληξε πρακτικά παρά στην γερμανική πρόταση για 5ετη αποβολή της χώρας από την Ευρωζώνη.

Παρά την καλή θέληση και την αποφασιστικότητα στην προάσπιση των λαϊκών στρωμάτων από ελληνικής πλευράς, υπήρξε οπωσδήποτε έλλειμμα διαπραγματευτικής εμπειρίας που κινδύνεψε να ρίξει την χώρα σε άγνωστα και επικίνδυνα ύδατα. Όμως, έστω και την έσχατη στιγμή αυτό έγινε αντιληπτό από την κυβέρνηση και το χειρότερο αποφεύχθηκε.

Εάν είχε υπάρξει ικανή διαπραγματευτική εμπειρία και με την υποστήριξη άλλων φιλικών προς την Ελλάδα ευρωπαϊκών χωρών, θα ήταν δυνατόν να έχει κλείσει συμφωνία πολύ ενωρίτερα και με καλύτερους όρους.

Τον Φεβρουάριο, όταν η οικονομία ήταν ισχυρότερη, περιορίστηκε στο να ζητήσει 4μηνη παράταση, ενώ τον Ιούλιο, όταν η οικονομία ήταν πλέον αδύναμη, η συμφωνία έκλεισε με δυσμενέστερους ορους.

Έκτοτε, ενώ το κύριο ζήτημα για τους δανειστές είναι η εφαρμογή του Μνημονίου, για την χώρα κύριο ζήτημα είναι η επιστροφή στην ανάπτυξη με αναπτυξιακό σχέδιο που να υπερβαίνει το Μνημόνιο.

Κρ.Π.: Τι δεν γίνεται που θα έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει;

Κ.Β.: Ενώ όλοι συμφωνούν ότι η χώρα χρειάζεται επενδυτικό πακέτο και ακόμη και αν αυτό εξασφαλιστεί, μέχρι σήμερα ουδείς είναι σε θέση να εντοπίσει σε ποιους ακριβώς τομείς και κλάδους θα πρέπει κατά προτεραιότητα να διοχετευτούν οι επενδύσεις.

Κι ακόμη ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει με ποιους ακριβώς θεσμούς και μηχανισμούς θα εντοπιστούν οι επενδυτικές προτεραιότητες και με ποιους κανόνες θα εξασφαλιστεί η επωφελέστερη διαχείριση τους.

Για όλες τις απαραίτητες διεργασίες, όχι μόνον στην οικονομία αλλά και στα αλλά μέτωπα, όπως στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στην υγεία, επιβάλλεται η άμεση συμμετοχή της κοινωνίας και ευρύτατες κοινωνικές διαβουλεύσεις. Όπως για παράδειγμα δείχνει ότι το έχει αντιληφτεί ο Νίκος Φίλης για την παιδεία.

Ένα άλλο αρνητικό παράδειγμα είναι ο τουρισμός: ενώ η Ελλάδα τροφοδοτεί παγκόσμιο τουριστικό ενδιαφέρον, εν τούτοις η τουριστική οικονομία στη χώρα μας παραμένει απολύτως ανοργάνωτη και χαοτική.

Ο πολιτιστικός τουρισμός είναι σε ακόμη χειρότερη αποδιοργάνωση και αυτό συμβαίνει στη χώρα που διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει παγκόσμιο υπόδειγμα στον συγκεκριμένο τομέα.

Όμως, κοινωνικές διαβουλεύσεις, με φωτεινή εξαίρεση τις εξαγγελίες για την παιδεία, δεν φαίνονται ούτε καν στον ορίζοντα και επί του παρόντος η κοινωνία βρίσκεται καθηλωμένη στις κερκίδες σαν απλός θεατής.

Κρ.Π.: Το θέμα της ανθρωπιστικής κρίσης / προσφυγικό – μεταναστευτικό, είναι ένα φλέγον ζήτημα που δείχνει πόσο ανάγκη υπάρχει για την συνεννόηση των λαών της Ευρώπης και τη συνεργασία τους;  

Κ.Β.: Το προσφυγικό και μεταναστευτικό πρόβλημα είναι σήμερα τεράστιο και φυσικά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με αστυνομικούς ελέγχους.

Ίσως αυτό το πρόβλημα να αποδεδειχθεί και ο καταλύτης για την αλλαγή κατεύθυνσης στην μέχρι σήμερα ευρωπαϊκή πολιτική της λιτότητας.

Η Ευρώπη χρειάζεται σήμερα επειγόντως τη μαζική δημιουργία νέων θέσεων εργασίας προκειμένου να απορροφήσει με επωφελή τρόπο τα ρεύματα των μεταναστών, αλλα φυσικά και δικών της ανέργων, των οποίων ο αριθμός δεν παύει να αυξάνεται ενόσω η Ευρώπη παραμένει σε λάθος δρόμο: στην πολιτική της λιτότητας, με συνέπεια την εκρηκτική και απαράδεκτη αύξηση της ανεργίας ακόμη και για τους Ευρωπαίους εργαζόμενους.

Κατά συνέπεια, το προσφυγικό ζήτημα έρχεται σήμερα σε κατευθείαν σύγκρουση με τις ισχύουσες στην Ευρώπη πολιτικές και απειλεί να τις ανατρέψει.

Κρ.Π.: Υπάρχει κάτι που πρέπει να αντιληφθούμε αλλά εθελοτυφλούμε;

Κ.Β.: Θα πρέπει να αντιληφτούμε ότι δραματικό πρόβλημα σήμερα δεν αντιμετωπίζει μόνον η χώρα μας, αλλά επίσης οι χώρες της υπόλοιπης ευρωπαϊκής περιφέρειας – Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, όπως επίσης και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στο σύνολο του, λόγω των νοσηρών και αδιεξοδικών γερμανικών επιλογών.

Η αγωνία του ελληνικού λαού δεν βρίσκεται στο περιθώριο της Ευρώπης, αλλά στο κέντρο της, λόγω του ότι από εκεί εκπέμπεται η σημερινή νοσηρότητα.

Οι Έλληνες το αντιλαμβάνονται αυτό και γι’ αυτό δεν γοητεύονται από την διεκδίκηση του εθνικού απομονωτισμού. Και ακόμη με το αίσθημα δικαιοσύνης, αντιλαμβάνονται επίσης ότι ο υπαίτιος για την κοινωνική και ανθρωπιστική καταστροφή στη χώρα μας θα πρέπει να αναλάβει και αυτός τις ευθύνες του και να αποζημιωσει επιτέλους τα θύματα των καταστροφικών επιλογών του.-


http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/k-bergopoylos-i-koinonia-brisketai-kathilomeni-stis-kerkides-san-aplos-theatis

Ο Χρόνης Μίσσιος ως φάρος στον δρόμο της Αριστεράς προς την Οικουμενικότητα

missios_xronis
Γιάννης Μακριδάκης
Προλογικό σημείωμα του Γιάννη Μακριδάκη στην επετειακή έκδοση του βιβλίου του Χρόνη Μίσσιου «…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», που κυκλοφόρησε στις 20/9/2015 από τις εκδόσεις Γράμματα

“… στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:

Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση”

[Συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου στην Κρυσταλία Πατούλη και το Tvxs.gr – 20 Νοεμβρίου 2012, στα πλαίσια της Έρευνας για την Κρίση (2010-2014), Εκδ. Κέδρος]

“Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».
Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά”

[Συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου στον Άρη Παπασταθη για την εφημερίδα το Βήμα, 20 Ιουνίου 2010]

Δεν ήταν ούτε ο πολυτάραχος βίος του αγωνιστή, ούτε το πεζογραφικό του έργο αλλά αυτές οι φράσεις του Χρόνη Μίσιου (οι οποίες με τσίγκλισαν από τότε που τις πρωτοδιάβασα λόγω του ότι περιέγραφαν επακριβώς τα όσα είχα σκεφτεί και νιώσει κι εγώ για τη  ζωή και την πολιτική), που με έκαναν να δεχτώ το βαρύ φορτίο το οποίο μου εμπιστεύτηκε η Ρηνιώ με την τιμητική της πρόταση να γράψω ένα  σημείωμα για την παρούσα επετειακή έκδοση.Η σκέψη και η φιλοσοφία που ανέπτυξε ο Χρόνης κατά την τελευταία περίοδο του βίου του, η ολιστική ματιά και προσέγγιση στο οικοσύστημα σε συνάρτηση με τον διαρκή αλλά πλέον σημαντικό στις μέρες μας πολιτικό προβληματισμό περί της υπόστασης και του ρόλου της αριστεράς στην καταναλωτική – καπιταλιστική εποχή  είναι κατά τη γνώμη μου η παρακαταθήκη που μας άφησε αναχωρώντας από τη ζωή.

Έχοντας λοιπόν απόλυτη σχέση με τη γη ο Μίσσιος μπόρεσε να διακρίνει και να έρθει σε επαφή με τη ρίζα όλων των σύγχρονων προβλημάτων της ανθρωπότητας, η οποία είναι η φαινομενική μεν έξοδος και απομάκρυνση του σύγχρονου ανθρώπου από το Οικοσύστημα, με ουσιαστική όμως την αποξένωσή του από Αυτό ένεκα της εισόδου του και του εγκλεισμού του, ολοένα και πιο “αεροστεγώς”, στο Χρηματοοικονομικό σύστημα.

Φαινομενική η έξοδος διότι ο άνθρωπος ως φυσικό ον ορίζεται και διέπεται από τους Νόμους και τους Ρυθμούς του Οικοσυστήματος, δηλαδή του μοναδικού αληθινού και τέλειου, ως αυθύπαρκτου, συστήματος, τους οποίους Νόμους και Ρυθμούς εξ ορισμού του ο άνθρωπος όπως και κάθε φυσικό ον δεν είναι φυσικά ικανός ούτε να παραβεί ούτε να παραβιάσει άρα δεν είναι δυνατόν ποτέ να απομακρυνθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί από το Αυτό. Παρ’ όλα αυτά ο σύγχρονος άνθρωπος – καταναλωτής έχει στερήσει από τον εαυτό του την άμεση και καθημερινή επαφή με τη φύση και “ζει” πλέον σαν να μην είναι πλάσμα φυσικό αλλά ως ένας μηχανικός, άλλοτε και ψηφιακός, απομυζητής του Οικοσυστήματος. Αυτοπεριορισμένος σε περιβάλλοντα  αφύσικα, ενός συστήματος επινοημένου από τον ίδιον, άρα ατελούς και πλάνου, έχει στόχο “ζωής” μιαν αέναη ανύπαρκτη ανάπτυξη, με εργαλείο τη συνεχή κυκλοφορία του χρήματος, το οποίο έχει ορίσει ως πλούτο, εξ ου και η βάση της πλάνης του.

Ζει λοιπόν πλέον ο σύγχρονος άνθρωπος μέσα σε ένα μικρό υποσύνολο του γενικού συνόλου, το οποίον όμως θεωρεί, πλανεμένος ων, ως το Όλον και αυτό έχει αποτέλεσμα αφενός να μη γνωρίζει πια και να μη μπορεί να αντιληφθεί τις αξίες τις πραγματικές, άρα ούτε τις συνέπειες επ’ αυτών της κάθε μικρής και μεγάλης καθημερινής του πράξης, αφετέρου δε να έχει μεταβεί σε ένα δικής του έμπνευσης αντεστραμμένο αξιακό σύστημα με βάση το οποίο πορεύεται εκβιάζοντας συνεχώς τους φυσικούς ρυθμούς και νόμους, καταναλώνοντας εντατικά τους πόρους του πλανήτη και επιζητώντας μιαν ανάπτυξη ανυπόστατη, ως ορισμένη πέραν της μοναδικής υφιστάμενης, που δεν είναι άλλη από την αργή φυσική ανάπτυξη, μετατρέποντας συνεπώς την ύπαρξή του επί της γης σε Ύβρη και τις πράξεις του σε δαμόκλειες σπάθες , οι οποίες μέσα από τις χαοτικές διαδικασίες των δυνάμεων και των δυναμικών που συνθέτουν το Οικοσύστημα, επιστρέφουν στο μέλλον πολλαπλάσιες και καταπίπτουν επί της ίδιας της κεφαλής αυτού.

Έτσι, καταναλώνοντας άκριτα και ρυπαίνοντας ταυτοχρόνως αδιάκριτα το φυσικό περιβάλλον, το καθιστά ο σύγχρονος άνθρωπος – καταναλωτής ολοένα φτωχότερο και πιο υποβαθμισμένο αφού από τη μια απομυζεί καθημερινά δίχως να τον  αναπληρώνει στο παραμικρό, τον μοναδικό πραγματικό του πλούτο, δηλαδή τους καρπούς (κυριολεκτικά και μεταφορικά) των πλασμάτων και τους φυσικούς πόρους, τους οποίους διεκδικεί μοναχά για τον εαυτό του, και από αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων τους εκχυδαϊζει καθιστώντας αυτούς αγοραία εμπορεύματα, από την άλλη δε, με την πρακτική του αυτή εξαφανίζει δια παντός και με ρυθμούς εντατικούς τα άλλα έμβια είδη, με αποτέλεσμα να οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια προς τον ευτελισμό της ίδιας του ζωής και του Είναι του, τον τελικό κανιβαλισμό και την αυτοκαταστροφή.

Μόνον ένας άνθρωπος που μπορεί να αφουγκράζεται αληθινά τη γη, ένας άνθρωπος που έχει νιώσει τη φυσική του υπόσταση, τη θέση και τον ρόλο του ανάμεσα στα άλλα πλάσματα και τους φυσικούς πόρους, ένας άνθρωπος που έχει κατακτήσει την ωριμότητα, έχει κατανοήσει και νιώσει δηλαδή τη ματαιότητα της εκβίασης των ρυθμών της φυσικής ανάπτυξης, έχει βάλει δε στόχο ζωής να μην αλλοτριωθεί από το σύστημα, να μην το αποδεχτεί και εγκλωβιστεί εντός του αλλά να αντισταθεί αγωνιζόμενος καθημερινά για τις πραγματικές αξίες και να συμβάλλει έτσι με την προσωπική του στάση ζωής στην αλλαγή πορείας της ανθρωπότητας, την οποίαν αντιλαμβάνεται φυσικά ως ενιαίο σύνολο στη διάρκεια των αιώνων και συναισθάνεται ότι την εκπροσωπεί και έχει απόλυτη την Ευθύνη των πράξεών της κατά τα λιγοστά, σε σχέση με την ιστορία της και τον ιστορικό χρόνο, έτη του δικού του βίου, μόνον ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από τον ανθρωποκεντρισμό που μετατράπηκε πρόσφατα σε ατομοκεντρισμό, να αποδεσμευτεί από τα στενά όρια της πλάνης του, να αποκτήσει ματιά ολιστική και να παράξει φιλοσοφία οικουμενική κάνοντας ταυτόχρονα, με συνέπεια, καθημερινή πράξη τον λόγο του.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν προφανώς ο Χρόνης Μίσσιος. Γι’ αυτό και δεν δελεάστηκε ποτέ από τις δήθεν αξίες και αξιώματα, δεν “εξαργύρωσε” με θέσεις εξουσίας τους αγώνες του, παρά στάθηκε μέχρι το τέλος του κριτικός απέναντί τους και απέναντι στους φορείς, τους εκφραστές αλλά και τους εν δυνάμει εκφραστές αυτών. Γι’ αυτό και δεν ικανοποιήθηκε ποτέ από την Αριστερά, ιδίως αυτή τη σύγχρονη, την αριστερά της καταναλωτικής εποχής, η οποία φαίνεται να μη μπορεί ακόμη, αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια, να επανακαθορίσει την ταυτότητά της και τον ρόλο της στη “νέα” τάξη πραγμάτων και έτσι πορεύεται κακήν κακώς, από τη μια προσκολημμένη σε ανεπαρκή για την εποχή μας προτάγματα και απ’ την άλλη μη διαφέροντας ουσιαστικά από τον νεοφιλελευθερισμό παρά μόνον στο ότι θέτει την (με συστημικά κριτήρια κι αυτή) “ευημερία” των Λαών, έναντι των Αγορών, ως στόχο και ως κίνητρο για τη συνέχιση της ίδιας επιθετικής πολιτικής έναντι της φύσης έως την πλήρη απομύζηση του Οικοσυστήματος.

Ο Μίσσιος ως αγωνιστής της αριστεράς αλλά κυρίως ως άνθρωπος με συναισθηματική νοημοσύνη και πλήρη συναίσθηση της προσωπικής Ευθύνης για την πορεία του κόσμου κατάφερε να φθάσει στο απώτατο σημείο στοχασμού, να δει καθαρά και να υποστηρίξει με τον δικό του τρόπο και λόγο ότι η πλήρης και ολιστική στροφή του ανθρώπου στη φύση είναι η μόνη πολιτική που ενέχει και γεννά ελπίδα για τη συνέχιση της ύπαρξής του επί της γης αλλά και της ζωής στον πλανήτη.

Η σύγχρονη αριστερά οφείλει να μπολιαστεί από τις ιδέες και την παρακαταθήκη που άφησε ο Χρόνης Μίσσιος, να ξεφύγει από το παρελθόν και τις αγκυλώσεις της, να εκσυγχρονιστεί και να αγκαλιάσει τα κινήματα που θέτουν ως πρόταγμα την αλλαγή της θεώρησης, της στάσης ζωής και την επανάστηση του αξιακού μας συστήματος, να μετατραπεί έτσι σε Οικουμενική Αριστερά για να  εκτρέψει την κοινωνία από την Ύβρη και να την οδηγήσει στην μετακαταναλωτική εποχή του σεβασμού της ζωής “απ’ όπου κι αν προέρχεται”. Οφείλει να το πράξει στη μνήμη του Χρόνη Μίσσιου και όλων των ανθρώπων που έφυγαν από τη ζωή πιστοί στις αξίες της μέχρι την τελευταία στιγμή τους, αλλά και όλων των πλασμάτων που αφανίστηκαν πέφτοντας θύματα της καταναλωτικής ματαιότητας του σύγχρονου αθρώπου, βεβαίως και για όλα τα έμβια πλάσματα που ζουν στο παρόν αλλά και για αυτά που θα ακολουθήσουν.-

Η επετειακή έκδοση αυτού του βιβλίου, που έμελλε να αποδειχτεί «προφητικό», συνοδεύεται από κείμενα των: Μανώλη Αναγνωστάκη, Τάσου Βουρνά, Ανάστου Παπαπέτρου, Αγγελικής Κώττη, Γιώργου Σκούρτη, Άγγελου Ελεφάντη, Κώστα Μπαλάσκα, Χρήστου Γ. Λάζου, Βασίλη Ραφαηλίδη, Μιχάλη Μόσχου, Ροζέ Μιλιέξ.

Σελίδες 330

Πορτραίτο για τον εκλιπόντα Ζήση Παπαδημητρίου

papadimitriou_zisis
18:13 | 01 Οκτ. 2015
Κώστας Λάμπος

Δεν είναι εύκολο να παρουσιάσεις τη ζωή και το έργο ενός οποιουδήποτε ανθρώπου χωρίς να τον αδικήσεις ή και χωρίς να κατηγορηθείς για απόπειρα ‘αγιοποίησής’ του. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για τη ζωή και το έργο ενός ανθρώπου, όπως ο Ζήσης Παπαδημητρίου, που έζησε τόσο έντονα συγκρουόμενος με κατασκευασμένες αυθεντίες, με εξουσιαστικά σκιάχτρα και με αγιοποιημένες ‘πνευματικές’ καρικατούρες, αντιπαλεύοντας ακόμα και τον ίδιο του το ‘μύθο’, στην προσπάθειά του να καταθέσει τη συμβολή του στο πανανθρώπινο όραμα για κοινωνική ισότητα και στον αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο.

Γι’ αυτό παρακαλώ τόσο τους αναγνώστες αυτού του αποχαιρετισμού όσο και τους δικούς του και τους φίλους του να δείξουν κατανόηση στις δυσκολίες του εγχειρήματος για μια πλήρη και αντικειμενική παρουσίαση του ‘Βίου και της Πολιτείας’ του Ζήση Δ. Παπαδημητρίου.

Οι ρίζες

Ο Ζήσης Παπδημητρίου δεν ήταν γόνος. Δεν ήταν ούτε από-γονος, δηλαδή, δεν κατάγονταν από τη συμμορία εκείνων των μετρημένων οικογενειών που λυμαίνονται, ‘πάππος προς πάππου’, αυτόν τον τόπο, κι’ έχουν πάρει στο λαιμό τους την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Οι πρόγονοί του, ανώνυμοι λαϊκοί αγωνιστές και βιοπαλαιστές, ταξιδεύουν πορευόμενοι στους ρυθμούς της ιστορίας του υπόδουλου Ελληνισμού, με προτελευταίο σταθμό τη Φούρκα της Ηπείρου, την οποία εγκαταλείπουν το 1815, για να εγκατασταθούν στην ορεινή Καλλιπεύκη του Ολύμπου, μέχρι οι συνθήκες να το επιτρέψουν (1880) να κατεβούν χαμηλότερα στο μικρό χωριό Ντερελί, τους σημερινούς Γόνους που βρίσκονται απέναντι από τα Αμπελάκια και στην έξοδο των Τεμπών από Θεσσαλονίκη προς Λάρισα. Γεννημένος, λίγο πριν από τον Μεγάλο Πόλεμο, στους Γόνους της Θεσσαλίας, φέρει ‘πατριδοτοπικώ δικαιώματι’τον τίτλο του Γόνου.

Καλός, αλλά μικρός ο τόπος για να τον χωρέσει και γι’ αυτό επέλεξε, από πολύ νωρίς, να γίνει ένας εμιγκρέ, ένας Πολίτης του Κόσμου.

Σπουδές

Μετά τις πρωτοβάθμιες σπουδές του στους Γόνους, ‘μεταναστεύει’, το 1951, στη Λάρισα για τις δευτεροβάθμιες, κι’ από εκεί ξαναμεταναστεύει, και το 1957 βρίσκεται στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Τεχνικού Πανεπιστήμιου του Βερολίνου, όπου δεν έρχεται σ’ επαφή μόνο με την επιστήμη, αλλά και με τη φιλοσοφία, την πολιτική και τον πολιτισμό.

Το 1963 έχει τελειώσει τις σπουδές του, ως ηλεκτρολόγος μηχανικός και επιστρέφει στην Ελλάδα για τη στρατιωτική του θητεία. Ο τόπος όμως δεν το χωράει και το 1965, η ανήσυχη, εμιγκρέδικη φύση του τον οδηγεί και πάλι έξω, στο Αμβούργο της Γερμανίας, όπου αυτή τη φορά ‘μεταναστεύει’ και επιστημονικά, αφού εκεί σπουδάζει Οικονομικά και Κοινωνιολογία. Τελειώνοντας και αυτές σας σπουδές, ξαναμεταναστεύει στη Φρανκφούρτη της κεντρικής Γερμανίας κοντά στον ποταμό Μάιν, όπου και ανακηρύσσεται διδάκτορας Φιλοσοφίας στο Wolfgang Goethe Universität.

Πανεπιστημιακή καριέρα

Έχοντας δημιουργήσει ένα αξιόλογο επιστημονικό υπόβαθρο καταφέρνει, το 1974, να ‘πατήσει πόδι’ στη γνωστή Κριτική Σχολή της Φραγκφούρτης, στην οποία δίδαξαν κορυφαίοι στοχαστές όπως ο Μαξ Χορκχάιμερ, ο Τέοντορ Αντόρνο, ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, ο Έριχ Φρομ, ο Βίλχελμ Ράιχ και πολλοί άλλοι νεομαρξιστές της πρώτης και δεύτερης γενιάς.

Εκεί έκανε το διδακτορικό του ο Ζήσης Παπαδημητρίου και συνέχισε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας, αλλά και ως εντεταλμένος διδασκαλίας, με κέντρο βάρους την, τότε, πρωτοποριακή έρευνα για την εφαρμογή των νέων τεχνολογιών, των ηλεκτρονικών υπολογιστών στη βιομηχανία και την επίδρασή τους στις εργασιακές σχέσεις.

Γόνιμη διαδρομή, αλλά η νοσταλγία, για την πρώτη και μεγάλη αγαπημένη για κάθε Έλληνα εμιγκρέ, τον οδηγεί στο σχεδιασμό της παλιννόστησης και το 1985 βρίσκεται καθηγητής Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και μετά από είκοσι ένα χρόνια, έκλεισε την πανεπιστημιακή του πορεία, το 2006, ανακηρυσσόμενος επίτιμος καθηγητής και συνοδευόμενος από τον τιμητικό τόμο, που εκδόθηκε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΒΒΑΛΑΣ και επιμελήθηκαν οι συνάδερφοί του Αντώνης Μανιτάκης και Μιχάλης Σπουρδαλάκης με τίτλο:

Η δημοκρατία μεταξύ ουτοπίας και πραγματικότητας. Μελέτες χαριστήριες στον Ζήση Παπαδημητρίου, στον οποίο κατάθεσαν τον επιστημονικό οβολό τους πολλοί συνάδερφοί του όπως οι: Οζενί Αθανασιάδου, Γιώργος Αναστασιάδης, Δημήτριος Ασπάσιος, Νίκος Βαρσακέλης, Νίκος Γαρυπίδης, Κωνσταντίνος Γώγος, Αναστασία Δεληγκιαούρη, Γιώργος Δουράκης, Κώστας Ζώρας, Μαρία Καϊάφα – Γκμπάντι, Ιφιγένεια Καμτσίδου, Ξενοφών Κοντιάδης, Αντώνης Μανιτάκης, Παναγιώτης Μαντζούφας, Ιωάννης Μανωλεδάκης, Στέργιος Μπαμπανάσης, Χρήστος Νίκας, Λίνα Παπαδοπούλου, Νίκος Παρασκευόπουλος, Μωυσής Σιδηρόπουλος, Γιώργος Σκουλάς, Μιχάλης Σπουρδαλάκης, Μαρία Στρατηγάκη, Κώστας Στρατηλάτης, Ελισάβετ Συμεωνίδου – Καστανίδου, Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου, Κώστας Χατζηκωνσταντίνου, Κώστας Χρυσόγονος.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή θα πρέπει να προσθέσουμε και τις παράλληλες ερευνητικές και διδακτικές δραστηριότητές του, όπως:

  1. Tου επισκέπτη ερευνητή στο Πανεπιστήμιο Tohoku της Ιαπωνίας, (1992), καλεσμένος από την Ιαπωνική Εταιρεία Προώθησης των Επιστημών (Japan Society for the Promotion of Science).
  2. Του, για μια τριετία, επισκέπτη, (1993-1996), καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών της Αθήνας με διδακτικό αντικείμενο την Κοινωνιολογία της Εργασίας, καθώς και
  3. Του επισκέπτη καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, όπου δίδαξε Γενική Κοινωνιολογία, Βιομηχανική Κοινωνιολογία και Πολιτική Επιστήμη.

Πολιτική διαδρομή

Αλλά και στην πολιτική του διαδρομή και δράση ο Ζήσης Παπαδημητρίου δεν στέκεται σε ένα τόπο γιατί φοβάται πως θα γίνει κατεστημένο, ότι θα μουχλιάσει, ότι θα βγάλει ρίζες και δεν θα μπορεί η σκέψη του να μεταναστεύει, αναζητώντας το κάθε φορά καλύτερο, κάτι που βολεύει συνήθως πολλούς, αλλά όχι τον ανήσυχο και ανυπότακτο Ζήση Παπαδημητρίου.

Εγκαταλείπει τη σοσιαλίζουσα βενιζελική παράδοση της οικογένειας και εντάσσεται, όταν ακόμα ήταν στρατιώτης, στην Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, (ΕΔΑ), την οποία και εγκαταλείπει το 1967 για τη μετριοπάθειά σας

Γυρίζοντας στο Αμβούργο εντάσσεται στη μαχητική αριστερή Σοσιαλιστική Φοιτητική Ένωση Γερμανίας (ΣΦΕΓ) τη γνωστή SDS που αποσπάστηκε από τη Νεολαία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας, (SPD) και συμμετείχε ενεργά στο κίνημα διαμαρτυρίας της δεκαετίας του 1960. Μέσα από τις γραμμές της συνέβαλε τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά στην υποστήριξη των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων των λαών του Τρίτου Κόσμου, πράγμα που τον οδήγησε στην Πορτογαλία, στη Χιλή και στην Παλαιστίνη.

Πρακτική υποστήριξη για τον Ζήση Παπαδημητρίου δεν σήμαινε συμμετοχή σε διαμαρτυρίες, εράνους και συμπαράσταση από μακριά. Υποστήριξη λ. χ. στον αγώνα των Παλαιστίνιων, σήμαινε για τον Ζήση φυσική παρουσία και συμμετοχή στον ένοπλο αγώνα τους με ότι μια τέτοια συμμετοχή συνεπάγεται.

Κοινός μας φίλος με πληροφόρησε πρόσφατα, ότι σε μια μάχη με τους ισραηλινούς ο Ζήσης δεν κατάλαβε, μέσα στο χαλασμό, την εντολή για υποχώρηση που δόθηκε στα αραβικά, κι’ έμεινε μόνος μαχόμενος μέχρι που κατάλαβε τι είχε συμβεί και κατάφερε να καμουφλαριστεί και να μη συλληφθεί από τους ισραηλινούς.

Όταν υποχώρησαν κι’ αυτοί, τότε αυτός σύρθηκε πίσω στις θέσεις των Παλαιστινίων και κατάφερε καταταλαιπωρημένος να φτάσει στο στρατόπεδο την άλλη μέρα το πρωί, την ώρα ακριβώς που απονέμονταν σε φίλο γερμανό συμπολεμιστή του, για να το παραδώσει στην οικογένεια του Ζήση, το «Παράσημο στον ηρωικά πεσόντα Ζήση Παπαδημητρίου». Η σκηνή δεν ήταν μόνο κινηματογραφική, αλλά και επεισοδιακή, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που κάποιοι φίλοι που τον έκλαιγαν, αναφώνησαν με ανακούφιση «που είσαι ρε σύντροφε κι’ εμείς νομίσαμε πως σκοτώθηκες;». Ευτυχώς η μόνη απώλεια ήταν το παράσημο.

Παράλληλα με τη συμμετοχή του στους πολιτικούς αγώνες στη Γερμανία, ανάπτυξε, μέσα από τις γραμμές του Ελληνικού Αντιδικτατορικού Κινήματος Γερμανίας και συγκεκριμένα μέσα από τις Επαναστατικές Σοσιαλιστικές Ομάδες, σημαντική δράση ενάντια στην αμερικανοΝΑΤΟϊκή Χούντα των συνταγματαρχών.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, το 1984, κινείται στο χώρο της ανένταχτης αριστεράς και αγωνίζεται στα πλαίσια ενός χαλαρού κύκλου διανοούμενων να συμβάλλει στη διαμόρφωση του ‘νέου υποκείμενου της σοσιαλιστικής επανάστασης’.

Όταν βλέπει πως αυτή η διαδικασία της ‘από τα έξω επίθεσης στο σύστημα αργεί’, τότε επιστρατεύει τη φιλοσοφία του συναγωνιστή του στην Σοσιαλιστική Φοιτητική Ένωση Γερμανίας (ΣΦΕΓ), του Ρούντι Ντούτσκε, ‘της μακράς επίθεσης στο σύστημα μέσα από τους θεσμούς του’. Το Δεκέμβρη 1995 προσχωρεί στο ΔΗΚΚΙ και το Σεπτέμβρη 1996 διεκδικεί ως υποψήφιος βουλευτής μια θέση στο Κοινοβούλιο, αλλά αντ’ αυτού πήγε στο κοινοβούλιο ‘κάποιος Γουλιμής’. Αλλά και πάλι δεν το βάζει κάτω.

Την τετραετία 1998-2002 τον βρίσκουμε να δίνει, χωρίς να εγκαταλείπει τα άλλα μετερίζια του, τους αγώνες του, ως Νομαρχιακός Σύμβουλος Νομού Θεσσαλονίκης για τη δευτεροβάθμια Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το 2007, έχοντας μπει για τα καλά στη δεύτερη εφηβεία του, ξαναδιεκδικεί ως υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, την ψήφο των συμπατριωτών του Λαρισαίων, αλλά ποιος με πραγματικά άγιες προθέσεις ‘άγιασε στον τόπο του’;

Νέες θεωρητικές αναζητήσεις

Μετά κι’ από αυτή την αποτυχία των Λαρισαίων να κάνουν τη σωστή επιλογή, ο Ζήσης Παπαδημητρίου ξαναγυρίζει στις θεωρητικές αναζητήσεις του ως Πολίτης της Ευρώπης.

Με πρωτοβουλία του και σε συνεργασία, φέρνουμε στην Ελλάδα τον Απρίλη του 2011 τον παλιό του σύντροφο από τη Σοσιαλιστική Φοιτητική Ένωση Γερμανίας (ΣΦΕΓ), τον γνωστό γερμανό θεωρητικό και ακτιβιστή, γιατρό και ιστορικό Karl Heinz Roth για ένα κύκλο συζητήσεων με θέμα: «Αιτίες – Συνέπειες της παγκόσμιας Κρίσης και προοπτικές της Άμεσης Δημοκρατίας» που έγιναν τον Απρίλη του 2011 στην Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και στην Πάτρα.

Στη συνέχεια επιμελούμαστε και προλογίζουμε μαζί το βιβλίο τού Karl Heinz Roth, «Η Ελλάδα σε κρίση. Τι έγινε και τι μπορεί να γίνει» (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΗΣΙΔΕΣ, σε μετάφραση του Δημήτρη Λάμπου), που κυκλοφορούσε ήδη στη Γερμανία και σας ΗΠΑ.

Τον Ιούνη 2013 κυκλοφορεί η Διακήρυξη «Για μια Ευρώπη της Ισότητας» που την υπογράφουν ο Karl Heinz Roth και ο Ζήσης Παπαδημητρίου και πολλοί άλλοι Πολίτες της Ευρώπης.

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ το βιβλίο των Karl Heinz Roth και Ζήση Παπαδημητρίου: «Να εμποδίσουμε την καταστροφή. Μανιφέστο για μια Ευρώπη της ισότητας», που παρουσιάστηκε στο TVXS από την Κρυσταλία Πατούλη στα πλαίσια της ακτιβιστικής Έρευνα για την Κρίση (2010-2014), Εκδ. Κέδρος, με πρόλογο του ίδιου.

Ο Ζήσης Παπαδημητρίου γνωρίζοντας ότι «Γνώση σημαίνει Δύναμη» δεν αρκέστηκε μόνο στην από καθ’ έδρας διδασκαλία που δεν αγγίζει άμεσα το, πνευματικά λεηλατημένο από το θρησκευτικό σκοταδισμό από τις προλήψεις και από τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, διψασμένο σώμα της κοινωνίας για Γνώση.

Γι’ αυτό και δεν περιορίστηκε στα πανεπιστημιακά συγγράμματα, αλλά έγραψε κάμποσα εκλαϊκευμένα βιβλία για το πλατύ αναγνωστικό κοινό, δημοσίευσε εκατοντάδες άρθρα σε περιοδικά, εφημερίδες και στο διαδίκτυο και έδωσε όσες μπόρεσε συνεντεύξεις σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα και τηλεοπτικούς σταθμούς, αναλύοντας με παρρησία και χωρίς υστεροβουλίες θεωρητικά ζητήματα και καταθέτοντας πρακτικές πολιτικές προτάσεις για τρέχοντα τοπικά, εθνικά και ευρωπαϊκά προβλήματα.

Συγγραφικό έργο

Ο Ζήσης Παπαδημητρίου άφησε ένα πλούσιο συγγραφικό έργο στα ελληνικά, τα γερμανικά και τα αγγλικά, ενώ μεταφράσεις εργασιών του έχουν δημοσιευτεί επίσης στα ιταλικά και τα ιαπωνικά. Το συγγραφικό του έργο αποτελείται από 6 βιβλία, πολλές συμμετοχές σε συλλογικούς τόμους και 44 μελέτες και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά του εσωτερικού και του εξωτερικού.

Κυριότερα έργα του είναι:

1.    Computer und Arbeitsprozeß (Ηλεκτρονικοί υπολογιστές και οργάνωση της εργασίας), Campus Verlag, Frankfurt am Main/ New York(1978),

2.    Κοινωνιολογικά ανάλεκτα. Όψεις της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας, εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη (1996),

3.    Ο ευρωπαϊκός ρατσισμός. Εισαγωγή στο φυλετικό μίσος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα (2000),

4.    Μεταμοντέρνα Αδιέξοδα, εκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2002,

5.    Παρεμβάσεις, εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες, Θεσσαλονίκη 2006 και

6.    Στον αστερισμό της αβεβαιότητας, εκδ. Θερμαϊκός, Θεσσαλονίκη (2012).

7.     Τέμπη, το ενδιαίτημα των Νυμφών, εκδ. Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2014.

Κύριες συμμετοχές σε συλλογικούς τόμους:

1.    Sozio-ökonomische Aspekte des Einsatzes von Computersystemen und ihre Auswirkungen auf die Organisation der Arbeit und die Arbeitsplatzstruktur (EDV-Systeme und Arbeitsorganisation), publiziert als Forschungsbericht (Kurzfassung) durch das Ministerium für Forschung und Technologie, 1977.

2.    Computer und Arbeitsprozeß. Eine arbeitssoziologische Untersuchung der Auswirkungen des Computereinsatzes in ausgewählten Betriebsabteilungen der Stahlindustrie und des Bankgewerbes, 1978:

3.    Για μια Ευρώπη των κοινωνικών δικαιωμάτων, Παπαζήσης, 1998.

4.    Μετά το «τέλος» της ιστορίας, Ι. Σιδέρης, 2012.

5.    Η διαχείριση του πόνου στη δημόσια σφαίρα, Προπομπός, 2012.

6.    Η άμεση δημοκρατία στον 21ο αιώνα, Νησίδες, 2013.

7.    Στην εποχή των αδιεξόδων, Νησίδες 2013.

8.    Να εμποδίσουμε την καταστροφή, Νησίδες 2014.

Πολιτισμός

Κανένας επιστήμονας δεν είναι ολοκληρωμένος αν δεν διατηρεί οργανικούς δεσμούς με την κοινωνία και δεν συμμερίζεται έμπρακτα τις αγωνίες των καταφρονεμένων θυμάτων του καπιταλισμού, του φασισμού, του ολοκληρωτισμού και του ιμπεριαλισμού.

Αυτή την κοινωνική διάσταση του επιστήμονα, ο Ζήσης Παπαδημητρίου, όπως είδαμε ήδη δεν την αγνόησε, αντίθετα την ανάπτυξε με όλες τις δυνάμεις του.

Την πολύπτυχη προσωπικότητά του και την αγαθότητα των προθέσεών του, όμως, την καταμαρτυρεί μια άλλη πλευρά του χαρακτήρα του και είναι αυτή της μεγάλης αγάπης για τη γενέτειρά του, τους Γόνους της Θεσσαλίας, στη μικρή κοινωνία της οποίας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, δώρισε το πατρικό του σπίτι με μια πλούσια συλλογή πινάκων, την οποία επισκέπτονται φιλότεχνοι απ’ όλο τον κόσμο, κάθε Ιούλιο μήνα με οικοδεσπότες τον Ζήση, την αφοσιωμένη συντρόφισσά του, την Κριστιάνε και το γιό τους τον Αλέξη Παπαδημητρίου.

Αξιομνημόνευτη είναι επίσης και η προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια κοινοτική βιβλιοθήκη για τη Νεολαία των Γόνων, στην οποία φιλοδοξούσε να προστεθεί και το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του με τίτλο Der Lindenbaum (Η Φλαμουριά), που δυστυχώς δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει και να παραδώσει για έκδοση σε γερμανικό εκδοτικό οίκο.

Πολιτική Παρακαταθήκη

Ο Ζήσης Παπαδημητρίου πάταγε στο έδαφος, ήταν ρεαλιστής και ζούσε έντονα κάθε στιγμή της ζωής του ταυτισμένος με την αγωνία όλων μας για την πορεία της χώρας μας, της Ευρώπης και του πλανήτη, γι’ αυτό και στοχάζονταν, οραματίζονταν και αγωνίζονταν για έναν καλύτερο κόσμο.

Το στίγμα για την ουμανιστική παρακαταθήκη του και για το μέλλον, θεωρώ πως μας το δίνει ο ίδιος με τα παρακάτω λόγια του:

«Αυτό που σήμερα προέχει είναι η πίστη στη φυσική ενότητα της ανθρωπότητας με στόχο την επίτευξη, μέσω του ορθού Λόγου, ενός νέου ανθρωπισμού. Είναι ανάγκη να ξεπεραστούν οι διαφορές που χωρίζουν τους ανθρώπους, προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια πραγματική διανθρώπινη και διαπολιτισμική επικοινωνία. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο προορισμός της ζωής στη γη είναι κοινός, πέρα από φυλές, τάξεις, έθνη και φύλα, γιατί μόνον έτσι είναι δυνατό να επικρατήσει η ανθρώπινη αλληλεγγύη και να θεμελιωθεί η παγκόσμια κοινότητα ανθρώπων. Χρειαζόμαστε γι’ αυτό ένα νέο πολιτικό Διαφωτισμό, απελευθερωμένο από τις ταξικές αγκυλώσεις της αστικής κοινωνίας. Έναν ορθολογικό Ουμανισμό χωρίς ευρωκεντρικές παρωπίδες, που θα αντανακλά τις ανάγκες της ανθρωπότητας στο σύνολό της και δεν θα καταδικάζει δισεκατομμύρια συνανθρώπων μας στην πείνα και στην εξαθλίωση, χάριν της μονομερούς προώθησης του τεχνικού πολιτισμού που στερείται οραμάτων και αξιών. Η διαλεκτική της προόδου, όπως αυτή εξελίσσεται μέσα από τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δεν οδηγεί σε καμιά περίπτωση στη χειραφετημένη κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Θα πρέπει ωστόσο να σώσουμε την έννοια της προόδου, αφού πρώτα την απαλλάξουμε από το ζουρλομανδύα της ξέφρενης και ανεξέλεγκτης επιστημονικοτεχνικής επανάστασης, υποτάσσοντάς την στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κοινωνικού συνόλου»,

αναφέρεται στο: Ζήσης Παπαδημητρίου, Ο ευρωπαϊκός ρατσισμός, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2000, σελ. 133-134.

Επιμύθιο

Ο Ζήσης Παπαδημητρίου τίμησε όσο λίγοι την ιδιότητα του καθηγητή πανεπιστημίου, δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από τίτλους, δεν χάιδεψε αυτιά για ψήφους και εξουσίες και αξιώματα και δεν κράτησε τη γνώμη και τη γνώση του για τον εαυτό του, αλλά την κατάθεσε με παρρησία και σε κάθε ευκαιρία στο δημόσιο διάλογο, με την ελπίδα και την αγωνία της αναζήτησης της κοινής και αντικειμενικής αλήθειας για το κοινωνικό ζήτημα.

Μπορεί να μην συμφωνούσες πάντα, μπορεί ακόμα και να διαφωνούσες μαζί του σε επιμέρους ζητήματα, αλλά γνώρίζες πως είναι ένας ευθύς και προσγειωμένος άνθρωπος, ένας καλοπροαίρετος και απολαυστικός συνομιλητής που τιμά το συνομιλητή του και με το εύρος και το βάθος των γνώσεών του και τη συγκροτημένη άποψή του προσθέτει αξία στο διάλογο.

Προσωπικά του οφείλω ευγνωμοσύνη για τη πολύχρονη γόνιμη συνεργασία μας και γιατί με τίμησε με τη φιλία του και εκφράζοντας τα εγκάρδια συλυπητήριά μου στην Κριστιάνε και στον Αλέξεη, του εύχομαι καλό ταξίδι στην ιστορία της επιστήμης, του τόπου που τον γέννησε  και της χώρας που με πραγματική αφοσίωση και δημιουργικότητα υπηρέτησε.

Στη ζωή του ο Ζήσης, απαλλαγμένος από σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικές ιδεολογίες πορεύτηκε όρθιος και αντιμετώπισε δυό βασικούς εχθρούς, τον καπιταλισμό και τον καρκίνο, εχθρός της ανθρωπότητας συνολικά ο πρώτος, εχθρός της ανθρωπότητας ατομικά ο δεύτερος. Ο αγώνας ενάντια και στους δυό συνεχίστηκε με αποφασιστικότητα και με αξιοπρέπεια, μέχρι το τέλος της διαδρομής του.

Θα περιοριστώ σ’ αυτά τα λίγα για τη γεμάτη κίνηση, δράση και δημιουργία ζωή του Ζήση Παπαδημητρίου, ενδεικτικά για την κοσμοαντίληψή του και για τη φιλοσοφία ζωής που τον έκανε Πολίτη του Κόσμου, με την έννοα του αγωνιστή στη θεωρία και στην πράξη τόσο για την καθημερινότητα όσο και για το μέλλον των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, για ένα καλύτερο κόσμο.

Επίλογος

Ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου, δεν μένει πια εδώ ως φυσική, αλλά ως ζωντανή πνευματική παρουσία.

Επιθυμία του ήταν να καεί και η στάχτη του να μεταφερθεί στην Φραγκφούρτη και να τοποθετηθεί στους τάφους των γονιών της συζύγου του Κριστιάνε.

Καλό σου ταξίδι στις μνήμες των ανθρώπων που, στη συναρπαστική και γόνιμη διαδρομή σου, γνώρισες, που δίδαξες, που αγάπησες, που συνεργάστηκες και που τίμησες με τη φιλία σου ακριβέ μου φίλε και συναγωνιστή Ζήση. Ας είναι αιώνια η μνήμη σου.
Κώστας Λάμπος


Διαβάστε επίσης στο Tvxs.gr:

http://tvxs.gr/news/politismos/portraito-gia-tin-ekleiponta-zisi-papadimitrioy