Πόσες χιλιάδες ακόμη πρέπει να αυτοκτονήσουν για να μάθουμε;

bee9d052_md

Προχτές αυτοκτόνησαν μητέρα και γιος και σήμερα κανένας δεν μιλάει γι’ αυτούς. Ήδη τους ξεχάσαμε. Και το ό,τι τους ξεχάσαμε, μαζί με άλλες περίπου 7000 αυτοκτονίες, μοιάζει να είναι ακόμα πιο φρικτό και από αυτό το ίδιο το γεγονός.

Από το 2011 σε θέματα για τις οικονομικές αυτοκτονίες και το ψυχικό αδιέξοδο, ρωτούσα την κλινικό ψυχολόγο και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα: «Τι έχεις να πεις σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο παρά πέντε πριν την αυτοκτονία;» και εκείνη απαντούσε:

«Να μιλήσει. Να ψάξει να βρει ανθρώπους να μιλήσει. Είναι να γίνουμε όλοι σαν τον Διογένη με το φανάρι του, που έψαχνε ανθρώπους. Λοιπόν, να πάρουμε το φανάρι μας -κι αυτός φτωχός ήταν- και να ψάξουμε ανθρώπους […] Εφόσον δεν έχω τον έλεγχο οπουδήποτε αλλού, έχω τον έλεγχο πάνω στον εαυτό μου. Οπότε είναι μία ύστατη λύση – διαφυγή, και ύστατος έλεγχος στο αδιέξοδο. Ελέγχω τον εαυτό μου και τον σκοτώνω. Όπως κάνει και ο σκορπιός όταν κυκλωθεί από φωτιά, γυρίζει την ουρά του και τρυπάει τον εαυτό του, αυτοκτονεί. Ή όπως κάνουν τα δελφίνια και οι φάλαινες όταν μολυνθεί το περιβάλλον τους, που βγαίνουν στην ξηρά και πεθαίνουν. Αυτοκτονούν.

Είναι ο ύστατος έλεγχος και βέβαια η ύστατη κραυγή προς ένα κοινωνικό σύνολο το οποίο αναγκάζει τα μέλη του να διαφύγουν προς τα… πάνω γιατί δεν υπάρχει διαφυγή από πουθενά αλλού […]»

Σε άλλη συνέντευξη ο ψυχαναλυτής Κώστας Νασίκας μου είπε:

«Το βίωμα που το ζει κάποιος μόνος και δεν μπορεί να το μοιραστεί, οδηγεί στην αυτοκτονία […]

Η προβληματική της απόπειρας αυτοκτονίας, μετατίθεται σε αυτό. Στο να ζει κάποιος κάτι το αβίωτο, το οποίο δεν μπορεί να το μοιραστεί, και δεν περιμένει, αλλά ούτε και μπορεί να περιμένει καμία βοήθεια

[…] Όταν δεν έχει μπλοκαριστεί αυτή η δυνατότητα αυθόρμητης έκκλησης για βοήθεια, δεν έρχεται η ιδέα αυτοκτονίας, διότι πάντα πάμε στην ιδέα να μοιραστούμε αυτό που βιώνουμε. Γι’ αυτό επιμένω στο μοίρασμα…»

Γιατί τόσες χιλιάδες Έλληνες, λοιπόν, δεν ζητάνε βοήθεια; Γιατί τόσοι χιλιάδες Έλληνες δεν μπορούν να μοιραστούν την απελπισία τους και να ζητήσουν βοήθεια

Ποιός νοιάζεται γι’ αυτές τις παράπλευρες απώλειες, που ακόμα δεν λέμε να κατανοήσουμε τι μας φωνάζουν κάθε φορά με το φευγιό τους;

Ποιος νοιάζεται αν «η κοινωνία κινδυνεύει να καταστραφεί», όπως τόνισε ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης, από το 2013;

Ποιος νοιάζεται εάν ο καπιταλισμός της σπέκουλας(των τζογαδόρων της κερδοσκοπίας), όπως ανέλυσε ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου, αυτός ο νεοκαπιταλισμός των Αγορών, ο μαφιόζικος καπιταλισμός, το μόνο που ξέρει καλά να παράγει, είναι μηχανές/ανθρώπους που τον βοηθάνε να μεγαλώνει μόνο το παγκάρι του, άτομα που φτιάχνουν «κοινωνίες» κατεστραμμένες, χωρίς κοινωνικό ιστό, χωρίς αλληλεγγύη και συνοχή, που με τον πρώτο δυνατό σεισμό σπάνε σε κομμάτια που το ένα κοιτάει να φάει το άλλο ή στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί το ένα για το άλλο;

«Οι απόπειρες αυτοκτονίας, πολλαπλασιάζονται συνήθως περίπου επί 50, με τον αριθμό των καταγεγραμμένων αυτοκτονιών. Δηλαδή 1000 αυτοκτονίες, έχουν πίσω τους γύρω στις 50.000 απόπειρες αυτοκτονίας και περισσότερο. Άρα οι απόπειρες αυτοκτονίες αυξήθηκαν τρομερά τα τελευταία χρόνια» ανέφερε επίσης ο Κώστας Νασίκας, οπότε στην Ελλάδα θα πρέπει να μιλάμε και για τουλάχιστον 35.000 απόπειρες αυτοκτονίας σε πέντε χρόνια;

Ποιός από τους πολιτικούς και τους πολίτες, ενδιαφέρεται γι’ αυτά τα νοσηρά δυσθεώρητα μεγέθη απελπισίας;

Ποιος θα βοηθήσει έναν λαό που όλο του παίρνουν και όλο του ζητάνε, που είναι δηλαδή σε μόνιμη διαχείριση των απωλειών του, άρα σε μόνιμο πένθος εδώ και πέντε χρόνια;

Ποιός από τους πολιτικούς και από τους πολίτες κατανοεί τα αποτελέσματα της έρευνας για την κρίση (2010-2014) για το ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε, άρα τι είδους κρίση βιώνουμε, και που πρέπει να στραφούμε ουσιαστικά για να την αντιμετωπίσουμε;

Και που είναι τελικά αυτό το περίφημο φανάρι του Διογένη να ψάξουμε για την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά μας; Μήπως το πουλήσαμε κι αυτό;

Πόσες χιλιάδες ακόμη πρέπει να αυτοκτονήσουν για να μάθουμε;

Κρυσταλία Πατούλη

afigisizois.wordpress.com

09/03/15 – Σεμινάριο «Αφήγηση Ζωής» στη Βιβλιοθήκη Βολανάκη με ελεύθερη είσοδο

Τη Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015, στη Βιβλιοθήκη Βολανάκη στις 7μμ, θα πραγματοποιηθεί το εισαγωγικό μάθημα του βιωματικού σεμιναρίου Αφήγησης Ζωής με ελεύθερη είσοδο.«Η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς αλλά αυτή που θυμάται και όπως τη θυμάται για να την διηγηθεί» Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

Καθώς οι λέξεις είναι το βασικό υλικό που χτίζουμε τη σχέση μας με την πραγματικότητα, η δύναμη της γραφής γίνεται ένα σημαντικό εργαλείο έκφρασης, επικοινωνίας, αυτογνωσίας και δημιουργικότητας.

Το βιωματικό εργαστήριο γραφής Αφήγηση Ζωής της δημοσιογράφου και συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη, διανύει τον 5ο χρόνο του με πολλές συνεργασίες και εκδηλώσεις στο ενεργητικό του.

Περισσότερες πληροφορίες για το σεμινάριο: https://afigisizois.wordpress.com/about/

«Κι όχι να πεις πως σήμερα δεν κουβεντιάζουν οι άνθρωποι –λόγια, άλλο τίποτα, άφθονα λόγια– μα δε συνομιλούν, δε λένε τίποτα δικό τους, προσωπικό, ιδιωτικό, ιδιαίτερο (και γι’ αυτό καθολικό), μόνο λόγια, ξένα, μηχανικά, δημοσιογραφικά, γενικού ενδιαφέροντος, μεγάλοι τίτλοι εφημερίδων, γιατί, πράγματι, ξεφυλλίζουν πολλές εφημερίδες διαβάζοντας μόνον τα κεφαλαία γράμματα και τα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες, ακούν επίσης τις ειδήσεις των 9 ή και των 12 απ’ την τηλεόραση (έγχρωμη τώρα) – άνθρωποι επαρκώς ενημερώμενοι, πολύ π α ρ ό ν τ ε ς (εδώ και σήμερα), κι εντελώς α π ό ν τ ε ς απ’ τον εαυτό τους, απ’ το παρελθόν τους, το μέλλον τους και, φυσικά, απ’ το παρόν τους, μακριά απ’ τους άλλους…» Γιάννης Ρίτσος

Info:
Βιβλιοθήκη Βολανάκη, 09/03/2015, 7μμ, Στουρνάρη 11, Εξάρχεια – Αθήνα, τηλ. 210 3300423.

Η πρόσκληση στο φ/β εδώ
telikoPATOYLH

«Άμα κάνεις μια βουτιά στον εαυτό σου
δε θα βρεις τον εαυτό σου
αλλά όλους τους άλλους
τους μικρούς και τους μεγάλους
γιατί ο χρόνος είναι ένας
και δεν πέθανε κανένας» Διονύσης Σαββόπουλος

Ελπ. Ιντζέμπελης: Το κυριότερο είναι ότι έκανα και το χρέος μου

[…] Το κυριότερο είναι ότι έκανα και το χρέος μου. Να τιμήσω με αυτό τον τρόπο την μνήμη όλων αυτών των ανώνυμων άγνωστων που έγραψαν την ιστορία αλλά και τον θείο μου που χάθηκε και δεν πέρασε την ζωή του όπως εκείνος ήθελε και το κυριότερο δεν πρόλαβε να αγαπήσει και να σφίξει στην αγκαλιά του μια κοπέλα […] Ο συγγραφέας Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη την πορεία της συγγραφής –από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο– του Νταχάου, ενός ιστορικού – ερευνητικού βιβλίου που περιέχει προφορικές και επιστολικές μαρτυρίες για «το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης για πολιτικούς κρατουμένους», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μένανδρος.

Πολλοί συγγραφείς έχουν αναφερθεί στα παιδικά βιώματα και την σημασία που καταλαμβάνουν στην συνέχεια της ζωής μας. Αυτά μας δίνουν και το κίνητρο ή το ερέθισμα για να δοκιμάσουμε να γράψουμε.

Στην δική μου περίπτωση η γνώμη των συγγραφέων μοιάζει να επιβεβαιώνεται γιατί ήμουν τυχερός που ο πατέρας μου και ο θείος μου τους άρεσε να μου αφηγούνται ιστορίες από την οικογένειά μας. Αφηγούνταν για τα μέλη της οικογένειας και πάντοτε σταματούσαν στο όνομα του θείου Παναγιώτη.

Έπαιρναν μια ανάσα και ξεκινούσαν από τα παιδικά του χρόνια τα χρόνια της φοίτησης στην σχολή ενωμοταρχών και έπειτα την δράση του στο να βοηθά τους κρατουμένους να δραπετεύουν.

Σε μια εποχή όπως ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και κάτω από τη Κατοχή των Γερμανών η πράξη του έπρεπε να καμφθεί. Τον τιμώρησαν με την πιο σκληρή ποινή. Την σύλληψη, την μεταφορά με τρένο και τον εγκλεισμό του σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως.

Ξυλοδαρμοί, πείνα και εικονικές εκτελέσεις. Πολλές φορές νόμιζε ότι ο θάνατος θα τον ανακούφιζε από τον αβάστακτο πόνο. Και από θαύμα σώθηκε και μετά την απελευθέρωση γύρισε στην πατρίδα.

Βαθιά τραυματισμένος στην ψυχή  με κλονισμένη υγεία τον πήγαν στο Δαφνί. Εκεί τον επισκέπτονταν, ο πατέρας μου και ο άλλος θείος  και κάποτε μου πρότειναν να τον γνωρίσω. Απάντησα θετικά γιατί ήθελα να μάθω.

Στον δρόμο με ετοίμαζαν και μου έλεγαν για το θείο. Δεν ξέρω αν ήμουνα έτοιμος αλλά θυμάμαι το φοβισμένο ύφος του και τα μικρά γαλάζια μάτια του. Μιλούσε σιγά και έτρεμε. Μπορεί και να φοβήθηκα . Τώρα που το σκέπτομαι χαμογελώ από την άγνοιά μου.

Η μια επίσκεψη ήταν αρκετή. Αργότερα αρρώστησε και σύντομα πέθανε αφού δεν πρόλαβε να πατήσει τα εξήντα.

Μετά από είκοσι χρόνια το 1999 την Πρωτομαγιά επισκέφτηκα το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου. Αυτά που είδα με συγκλόνισαν και μου έφεραν μια μεγάλη φόρτιση.

Έπειτα με την έρευνα  άρχισα να σχεδιάζω , να γράψω ένα βιβλίο για το Νταχάου.  Συνάντησα παλιούς κρατούμενους, συγγενείς τους που με βοήθησαν και μετέφρασα επιστολές από το Ελληνικό Αρχείο  του Νταχάου.

Ξόδεψα πολλά χρόνια, αλλά νομίζω άξιζε τον κόπο. Το βιβλίο εκδόθηκε και έφερε στο φως άγνωστα έγγραφα, μαρτυρίες και ντοκουμέντα. Η επιβράβευση από την κριτική και το κυριότερο από τους αναγνώστες με χαροποίησαν.

Το κυριότερο είναι ότι έκανα και το χρέος μου. Να τιμήσω με αυτό τον τρόπο την μνήμη όλων αυτών των ανώνυμων άγνωστων που έγραψαν την ιστορία αλλά και τον θείο μου που χάθηκε και δεν πέρασε την ζωή του όπως εκείνος ήθελε και  το κυριότερο δεν πρόλαβε να αγαπήσει και να σφίξει στην αγκαλιά του μια κοπέλα.

Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης «Νταχάου, προφορικές και επιστολικές μαρτυρίες», εκδόσεις Μένανδρος

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945) η ανθρωπότητα δεν τόλμησε –έως σήμερα–  να κάνει έναν άλλον παγκόσμιο πόλεμο, γιατί ήταν τόσο μεγάλο το θανατικό που έσπειρε και τόση η φρίκη που προκάλεσε, που ίσως τρόμαξαν και οι ίδιοι οι δημιουργοί από τα έργα τους.

Στον πόλεμο των μετόπισθεν μπορούμε να εντάξουμε και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί. Το πρώτο από αυτά δημιουργήθηκε στην πόλη Νταχάου το 1933. Αποτέλεσε πρότυπο και για τα υπόλοιπα στρατόπεδα που φτιάχτηκαν στη συνέχεια, μάλιστα στη σχολή στελεχών του εκπαιδεύτηκαν πολλοί διοικητές ναζιστικών στρατοπέδων. Ιδρύθηκε από την Γκεστάπο (Κρατική Μυστική Αστυνομία) και βρισκόταν μόλις 20 χιλιόμετρα μακριά από το Μόναχο.

Δεν ήταν στρατόπεδο εξόντωσης (όπως το Άουσβιτς), παρόλο που είχε κρεματόριο και ειδικό κτίριο για «ιατρικά πειράματα», αλλά «το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης για πολιτικούς κρατουμένους», σύμφωνα με τον Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγό της Αστυνομίας του Μονάχου. Εκεί οι ναζί συγκέντρωσαν τους «άλλους», όσους σκέφτονταν διαφορετικά από αυτούς: σοσιαλιστές, κομμουνιστές, θεολόγους και ιερείς, μάρτυρες του Ιεχωβά, Ρομά, ομοφυλόφιλους, αιχμαλώτους πολέμου ή Εβραίους.

Το παρόν βιβλίο χωρίζεται σε πέντε ενότητες. Η πρώτη περιέχει το ιστορικό του Νταχάου, η δεύτερη έγγραφα και ντοκουμέντα, η τρίτη προφορικές και επιστολικές μαρτυρίες, η τέταρτη τον Τύπο ως πηγή για το Νταχάου και η πέμπτη φωτογραφίες και υλικό από το στρατόπεδο την εποχή που λειτουργούσε αλλά και σημερινές.

Βασικός στόχος του βιβλίου είναι, εκτός από τη δημοσίευση των νέων στοιχείων και τη βοήθεια που αυτά θα προσφέρουν στους ερευνητές και στους αναγνώστες, οι νέοι άνθρωποι να γνωρίσουν τις θηριωδίες που μπορεί να γεννήσει η ανθρώπινη διαστροφή, τη φρίκη του πολέμου και την αβίωτη καθημερινότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Εκεί που ένας αριθμός, το νούμερο, αντικαθιστούσε την προσωπικότητα του ανθρώπου. Τους χώρους εκείνους που μόνο θλίψη και ντροπή προκαλούν στην ανθρωπότητα…

http://tvxs.gr/news/biblio/kyriotero-einai-oti-ekana-kai-xreos-moy

Κρυσταλία Πατούλη – Είναι αυτό που είπε και ο Γκάντι: «Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις».

Συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη // fractalart.gr

patouli_ereyna3

«Δεν αρκεί οι γονείς να μεγαλώνουν τα παιδιά τους για να τους παρέχουν τα αναγκαία. Πρέπει να τους εμφυσούν και αρετές όπως τον σεβασμό στον άλλον, τα όρια, τη συμμετοχή στον πολιτισμό και στην εξέλιξη του είδους. Και να τους τονίζουν ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές/άδικες πράξεις αλλά να μην μένουν και απαθείς απέναντι σε αυτές. Γιατί η μεγαλύτερη βία όπως είπε η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα, είναι κυρίως το να μην κάνουμε. Να μην κοιτάζουμε εν ολίγοις μόνο τη …δουλίτσα μας, σαν τον νοικοκύρη Κυρ Παντελή, που η μετεμφυλιακή Ελλάδα τον έκανε πρότυπό της». Υποστηρίζει η ψυχολόγος και δημοσιογράφος Κρυσταλία Πατούλη, η συγγραφέας του βιβλίου «Η έρευνα για την κρίση 2010 – 2014», εξετάζοντας ποιες ήταν οι αιτίες μας έφεραν ως εδώ και τι πρέπει να κάνουμε.

Στην έρευνά της απαντούν 180 πρόσωπα των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών. Και τα έσοδα της έκδοσης θα διατεθούν στο ΚΕΘΕΑ, που συμβάλλει καθοριστικά εδώ και δεκαετίες στην επίλυση κρίσεων προς την ανεξαρτητοποίηση, και στη ΜΕΡΙΜΝΑ, που συμβάλλει στην αντιμετώπιση των απωλειών στη ζωή των παιδιών και των οικογενειών τους.

-Κυρία Πατούλη, ποια ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει η έρευνα του βιβλίου σας;

b198439Ήταν ο τρόμος του άγνωστου που η κρίση –όπως και κάθε κρίση- μας επέβαλλε με ένα καταιγιστικό ντόμινο επώδυνων αλλαγών για το παρόν και το μέλλον΄ ήταν η απελπισία για την ανεργία που αντιμετώπιζα στα 45 μου χρόνια, και η δυσκολία της διαχείρισης των ολοένα και μεγαλύτερων απωλειών σε όλα τα επίπεδα και της ζωής μου αλλά και της ζωής των γύρω μου. Αναρωτιόμουν συνεχώς για το «ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;» που δεν έβλεπα να απαντιέται επαρκώς από κανέναν, και ειδικά από τους πολιτικούς. Έτσι αποφάσισα να προσπαθήσω να απαντήσω σε αυτό το διττό ερώτημα, πρώτον γιατί είχα χάσει στην κυριολεξία τον ύπνο μου και δεύτερον για να συμβάλλω έστω και ελάχιστα στην συνειδητοποίηση της απάντησής του, ώστε να μπορέσουμε να διαχειριστούμε σε μικρότερο -ει δυνατόν- χρονικό διάστημα τη νέα πραγματικότητα για τη χώρα μας, πριν να φτάσει να γίνει μη αναστρέψιμη.

-Πόσα χρόνια κράτησε και σε ποιους τομείς στραφήκατε κατά την συλλογή των πηγών;

Ξεκίνησα τον Αύγουστο του 2010 με τις πρώτες 18 απαντήσεις και τελείωσα ουσιαστικά τον Νοέμβρη του 2014 με την ολοκλήρωση του βιβλίου, αν και πήρα απάντηση και τον Ιανουάριο του 2015, προσπαθώντας να συμπεριλάβω σε μία δεύτερη πιθανή έκδοσή του όσες επιπλέον απαντήσεις θα προκύψουν.

Τον Απρίλιο δε του 2011 δημοσίευσα μία ανοιχτή πρόσκληση για συμμετοχές, απευθυνόμενη σε όλους τους ανθρώπους των Γραμμάτων, των Επιστημών και των Τεχνών. Οι τομείς δηλαδή που με ενδιέφεραν ήταν μέσα από πρόσωπα που είχαν σαν μέσον έκφρασης και δημιουργίας, το λόγο, τα γράμματα, την επιστήμη αλλά και την ψυχή, δηλαδή τον Πολιτισμό. Γι’ αυτό ήρθα και σε επαφή με Εκδόσεις, με Συλλόγους, Ενώσεις, Πανεπιστήμια, με ανθρώπους από όλους τους χώρους αυτούς, που ζούσαν και στην Ελλάδα και στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Δεν είχα σκοπό να εκδώσω αυτή την έρευνα σε βιβλίο. Το 2013 η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη και ο κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας Περικλής Σφυρίδης με προέτρεψαν να το επιχειρήσω.

-Ποιες ήταν οι αιτίες που μας έφεραν σε αυτή τη δύσκολη οικονομική κατάσταση;

Οι αιτίες είναι πολλές και δεν θα μπορούσα να τις συνοψίσω σε λίγες λέξεις, αλλά έχουν να κάνουν κυρίως με τον τρόπο λειτουργίας διακυβέρνησης του συστήματος το οποίο από το 2000 έχει ονομαστεί «καπιταλισμός της σπέκουλας» δηλαδή της κερδοσκοπίας. Μία βασική λοιπόν αιτία, είναι η απληστία του κέρδους των λεγόμενων Αγορών που δεν τους ενδιαφέρουν ούτε οι κοινωνίες, ούτε οι πολιτισμοί, ούτε ο φυσικός και πολιτισμός πλούτος των λαών, αλλά ούτε και τα δικαιώματά τους, οι θεσμοί τους, ή οι αξίες τους. Και το εξοργιστικό είναι ότι αυτή η αιτία είχε γίνει αντιληπτή από μελέτες του 1970, όπως απάντησε ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου, που προέβλεπαν ως αποτέλεσμα τη δομική κρίση του συστήματος περί το έτος 2008 -όπως και έγινε- αλλά αποσιωπήθηκαν και φυσικά δεν λήφθηκαν υπόψιν από την εξουσία.

-Τι πρέπει να κάνουμε;

Επειδή αυτή η κρίση είναι δομική όπως είπα και αφορά τον τρόπο που λειτουργεί το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, η μόνη λύση είναι η αναδόμησή του, δηλαδή η αλλαγή του τρόπου που ζούμε, όπως είναι ο καταναλωτισμός ή η περιβόητη Ανάπτυξη (που καταστρέφει τους φυσικούς πόρους) με γνώμονα μόνο το κέρδος, και τον βιασμό της φύσης που μας θρέφει.

-Πώς σας αντιμετώπισαν τα πρόσωπα που απάντησαν στα ερωτήματά σας;

Φαντάζομαι εννοείται κυρίως το ερώτημα που τους έθεσα, το οποίο δυστυχώς πολλοί δεν κατάφεραν να το αντιμετωπίσουν καν…

-Ποια ήταν η ανταπόκριση του κοινού;

Άλλοι πρότειναν πρόσωπα για να απαντήσουν στην έρευνα, ειδικά μέσω του Tvxs.gr το οποίο ήταν και το μόνο από τα ΜΜΕ που δέχτηκε να την δημοσιεύσει, άλλοι με ενθάρρυναν να συνεχίσω, και τέλος υπήρξαν και κάποια πρόσωπα που με βοήθησαν εμπράκτως, είτε φέρνοντάς με σε επαφή με ανθρώπους στο εξωτερικό που θα ήταν δύσκολο να τους βρω, είτε με μεταφράσεις απαντήσεων που δημοσιεύτηκαν σε ξένα ΜΜΕ, είτε και συμμετέχοντας στην εξαγωγή των αποτελεσμάτων της έρευνας, όπως οι κ.κ.: Άννα Bykalyuk, Λάζαρος Μαυροματίδης, Κώστας Ντάρας, Κωνσταντίνος Κατσίμπρας, Στέλιος Καβύρης, Ρένια Πουρνάρα, Christine Cooreman.

-Ο Διονύσης Τσακνής σε ένα από τα τραγούδια του λεει ότι «Βλέπω μια άνοιξη». Υπάρχει αλήθεια ελπίδα;

Ο Νίκος Ξυλούρης είχε πει «Ο άνθρωπος μια μέρα των ημερών πρέπει να μάθει να χτίζει όνειρα, εκεί που οι ελπίδες τελειώνουν». Ο Τσακνής σ’ αυτό το τραγούδι που το επέλεξα για να κλείσω τον πρόλογο του βιβλίου, λέει ούτε λίγο ούτε πολύ πως αν κάποιος «δεν κάνει βήμα», δεν θα έρθει καμία Άνοιξη. Άλλωστε δεν έχουμε μόνο μία μοίρα, όπως μας έδειξαν και οι αρχαίοι Έλληνες, αλλά τρεις: Την Άτροπο (που την κληρονομούμε και δεν μπορούμε να την αλλάξουμε), την Κλωθώ (που την επιλέγουμε με τις πράξεις μας) και τη Λάχεση (που δεν μπορούμε να την ελέγξουμε, αλλά μόνο να την επηρεάσουμε με τις επιλογές μας). Άρα η Κλωθώ φτιάχνει την όποια Άνοιξη, οπότε υπάρχει ελπίδα και είναι στα χέρια μας.

-Η Ευρώπη είναι υποχρεωμένη να αλλάξει. Μπορούμε εμείς να το πετύχουμε;

Το πρόβλημα δεν το έχουμε μόνο εμείς, ούτε μόνο η Ευρώπη, αλλά όλες οι χώρες που κυβερνώνται από τις Αγορές. Επειδή όμως βρισκόμαστε μέσα στην ΕΕ, η οποία μας επηρεάζει άμεσα, αν θέλουμε να αλλάξουμε μέσα στην Ευρώπη, τότε όντως θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κι αυτήν.

Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε κατ’ αρχάς εάν την πείσουμε ότι όντως έχει πρόβλημα ανάλογο με το δικό μας (αν και όχι με τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα για την κάθε χώρα της). Διότι για να σκεφτεί να αλλάξει κάποιος πρέπει πρώτα απ’ όλα να αποδεχτεί ότι έχει πρόβλημα.

Επιπλέον το πρόβλημα δεν το αποδέχονται όλοι στον ίδιο χρόνο. Εάν κάποιος για παράδειγμα είναι εθισμένος στον τζόγο (όπως οι τζογαδόροι των Αγορών) μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι έχει πρόβλημα -και άρα πρέπει μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης- στον έναν χρόνο, ή στα 5 ή και στα 10 χρόνια, ή μόνον όταν φτάσει να τα χάσει όλα, ή ακόμα και να μην το παραδεχτεί ποτέ.

Αν τώρα κάποιος δεχτεί ότι έχει το πρόβλημα και αναγκαστεί να ψάξει τρόπους να το λύσει (γιατί κανείς δεν ψάχνει για λύσεις αν δεν αναγκαστεί) στην αρχή παρατηρείται ότι πρώτα προσπαθεί να βρει τρόπους να αλλάξει τους γύρω του, διότι νομίζει ότι οι άλλοι κυρίως τον εμποδίζουν να το καταφέρει. Με τον καιρό όμως καταλαβαίνει ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξει, άρα να λύσει το πρόβλημά του, είναι να αλλάξει τον εαυτό του, δηλαδή τη θέση του απέναντι στη ζωή του και στους άλλους. Άρα συνειδητοποιεί ότι πρέπει ο ίδιος να μετακινηθεί… Όταν το καταφέρει, τότε πράγματι αλλάζει τη ζωή του. Είναι αυτό που είπε και ο Γκάντι: Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις.

Η Ελλάδα, λοιπόν, στις τελευταίες εκλογές, είναι σημαντικό ότι έδειξε να αποδέχεται επιτέλους ότι όχι μόνον έχει πρόβλημα αλλά ότι χρειάζεται και να αλλάξει. Το ζήτημα αυτή τη στιγμή όμως είναι:

Α) τι πρόβλημα νομίζει ότι έχει η Ελλάδα (νομίζουν για την ακρίβεια οι περισσότεροι πολίτες της)

Β) τι πρόβλημα νομίζουν οι πολιτικοί της χώρας ότι έχει η Ελλάδα (που τους ψήφισαν και οι περισσότεροι πολίτες της)

Και Γ) με ποιόν τρόπο πιστεύουν οι πολιτικοί της ότι πρέπει να λύσουν αυτό το πρόβλημα.

Αυτά τα ερωτήματα αναδύονται, διότι η δημοκρατία μας είναι αντιπροσωπευτική, και όχι άμεση, π.χ. με δημοσκοπήσεις, δηλαδή δεν συμμετέχουν οι πολίτες στις αποφάσεις την πολιτικής, αλλά μόνο ψηφίζουν κάθε τέσσερα χρόνια. Η μεγαλειώδης έκφραση συμπαράστασης στις διαπραγματεύσεις της νέας κυβέρνησης, όπως εκδηλώθηκε τον τελευταίο καιρό, είναι μία μορφή συμμετοχής στην πολιτική αλλά σε καμία περίπτωση δεν επαρκεί.

crop

-Πολλοί λένε ότι η ελληνική τραγωδία δεν είναι παρά η μύτη του παγκόσμιου παγόβουνου. Εσείς τι πιστεύετε;

Όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα της έρευνας, είμαστε το σύμπτωμα του προβλήματος (που όμως είμαστε και μείς μέρος του), αλλά και τα δικά μας εσωτερικά προβλήματα ή οι νοοτροπίες μας (π.χ. το πελατειακό σύστημα), ή οι παθογένειές μας (διαφθορά, φοροδιαφυγή), ή οι ελλείψεις μας (παιδεία, υγεία), και πολλά άλλα, που συνέτειναν στην δημιουργία του, σαν τον γάιδαρο που αποτέλειωσε το ήδη στραβό κλήμα.

-Ο Νάνος Βαλαωρίτης γράφει ότι πρέπει να γίνουμε παραγωγικοί και να απαγκιστρωθούμε από την εξάρτηση. Δεν χρειάζονται όμως και κάποιες συμβουλές και παρεμβάσεις για να το επιτύχουμε;

Έχουν αναφερθεί διεξοδικά στις απαντήσεις της έρευνας, και συμβουλές και παρεμβάσεις, όπως και ολόκληρες προτάσεις/μελέτες αναλυτικές για το πώς να το πετύχουμε, αξιοποιώντας τον φυσικό και πολιτισμικό μας πλούτο, που μας περισσεύει τόσο -όπως όλα δείχνουν τελευταία- που τον έχουμε ακόμα και για… πέταμα.

-Η Άννα Βαγενά τονίζει ότι φτάσαμε ως εδώ κυρίως από έλλειψη παιδείας. Η χώρα του αρχαίου πολιτισμού αντιμετωπίζει έλλειμμα παιδείας;

Ας ρωτήσουμε τους περισσότερους που διαμένουν κάτω από την Ακρόπολη, αν την έχουν επισκεφτεί έστω και μια φορά… Όταν ο Έλληνας, σε όλη του τη ζωή, διαβάζει -μέσο όρο- ένα με δύο βιβλία, δεν μιλάμε απλά για έλλειμμα, αλλά για σχεδόν παντελή έλλειψη.

-Ποιος θα είναι ο ρόλος των νέων στο μέλλον της χώρας αν δεν έχουν εργασία και δεν συμμετέχουν στις σημαντικές αποφάσεις για το αύριο της χώρας;

Αν γυρίσω πίσω το χρόνο και θυμηθώ πως ήταν η ζωή μου πριν καταφέρω να βρω εργασία, όχι μόνο για τα προς το ζην αλλά και που να μπορώ να αξιοποιήσω το δυναμικό, τις δεξιότητες της ζωής και τα εφόδιά μου, θα πρέπει ο ρόλος τους να είναι έως και εφιαλτικός. Αν τώρα δεν έχουν καταφέρει να κατακτήσουν και τη συμμετοχή τους στις πολιτικές αποφάσεις, που λέγαμε νωρίτερα, τότε ο εφιάλτης τους θα είναι μάλλον μόνιμος.

-Δεν χρειάζεται όμως να αποκτήσουν οι Έλληνες και μια πραγματική εικόνα για τη θέση της πατρίδας μας στον κόσμο;

Η πραγματική εικόνα του εαυτού μας, έρχεται όταν καταφέρουμε πρώτα απ’ όλα να δούμε την πραγματική εικόνα των γονιών μας, ή αλλιώς των ανθρώπων που μέχρι εκείνη τη στιγμή μας εξουσίαζαν ή έστω μας κηδεμόνευαν, μας προστάτευαν. Είναι η ώρα που ενηλικιωνόμαστε, που διαφοροποιούμαστε, που αποκτούμε μοναδική υπόσταση και προσωπικότητα, που γινόμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς του εαυτού μας. Τότε: 1) παίρνουμε την ευθύνη για τη ζωής μας, 2) αντιμετωπίζουμε και διαχειριζόμαστε το φόβο της μοναξιάς και του θανάτου, και 3) ενδιαφερόμαστε να δώσουμε νόημα σ’ αυτή τη ζωή μας.

-Τι νομίζετε ότι πρέπει να αλλάξει για να γίνει ο κόσμος μας πιο ανθρώπινος και πιο ονειρεμένος;

Δεν αρκεί οι γονείς να μεγαλώνουν τα παιδιά τους για να τους παρέχουν τα αναγκαία. Πρέπει να τους εμφυσούν και αρετές όπως τον σεβασμό στον άλλον, τα όρια, τη συμμετοχή στον πολιτισμό και στην εξέλιξη του είδους. Και να τους τονίζουν ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές/άδικες πράξεις αλλά να μην μένουν και απαθείς απέναντι σε αυτές. Γιατί η μεγαλύτερη βία, όπως είπε η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα, είναι κυρίως το να μην κάνουμε… Να μην κοιτάζουμε εν ολίγοις μόνο τη …δουλίτσα μας, σαν τον νοικοκύρη Κυρ Παντελή, που η μετεμφυλιακή Ελλάδα τον έκανε πρότυπό της.

H Κρυσταλία Πατούλη γεννήθηκε στον Πειραιά το 1965 κατάγεται από το Ρέθυμνο και σήμερα ζει στην Αίγινα. Σπούδασε Ψυχολογία και ειδικεύτηκε στη Συστημική Συμβουλευτική και στο Ψυχόδραμα, όπως και στην πρόληψη εξαρτήσεων («Θησέας», ΚΕ.Θ.Ε.Α., 18 Άνω) και εργάζεται ως Συστημικός Σύμβουλος σε θέματα ανθρωπίνων σχέσεων, οικογένειας, εργασίας, αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης (Μέλος της Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συμβούλων Ψυχικής Υγείας). Παράλληλα, από το 1990 έως σήμερα, εργάζεται κυρίως ως συντάκτης και αρχισυντάκτης, στα ΜΜΕ (Μέλος της ΕΣΠΗΤ). Επίσης, παραδίδει το βιωματικό σεμινάριο γραφής «Αφήγηση ζωής».

πηγή: http://fractalart.gr/krystalia-patouli/

Άλλη μια ευκαιρία. Του Γιάννη Μακριδάκη

Το μεγάλο ζήτημα που προέκυψε με την πρώτη αριστερή ελληνική κυβέρνηση δεν είναι ότι υποχώρησε άτακτα στις απαιτήσεις των δανειστών υπογράφοντας μια συμφωνία η οποία σηματοδοτεί την πλήρη ευθυγράμμιση της χώρας στην παράταση επ’ αόριστον μιας αδιέξοδης, ανάλγητης και καταστροφικής πολιτικής. Δεν είναι καν ότι αθέτησε όλες τις προεκλογικές της εξαγγελίες και από την ακύρωση των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο έφθασε στην παράταση αυτού του ίδιου του μνημονίου και της αξιολόγησης, περνώντας όμως δια της οδού των νταουλιών που θα έπαιζε και οι αγορές θα χόρευαν στους ρυθμούς της.

Το μέγα ζήτημα που προέκυψε είναι ότι η αριστερή κυβέρνηση διαχειρίστηκε την ήττα της με τρόπο που δεν αρμόζει στην αριστερά, με τρόπο που τσαλαπατάει και ακυρώνει το ήθος της αριστεράς, το συγκριτικό της πλεονέκτημα έναντι των ακροδεξιών αντιπάλων της. Διότι ο Τσίπρας και οι συν αυτώ, φερόμενοι αλαζονικά επέλεξαν να αντιμετωπίσουν τους πολίτες ως μία μάζα ηλιθίων ιθαγενών, που δεν έχουν κριτική ικανότητα, που δεν γνωρίζουν ίσως καν ανάγνωση και που χάφτουν ό,τι τους σερβιριστεί από τις κυβερνήσεις τους.

Αντί λοιπόν να κρατήσουν αξιοπρεπή στάση και να ενημερώσουν ειλικρινά και υπεύθυνα τους πολίτες, αντί να παραδεχθούν την αδυναμία και να περιγράψουν τις δυσκολίες και ίσως το αδιέξοδο εντός των ασφυκτικών χρονικών ορίων της παρούσης περιόδου, αντί να αιτηθούν ειλικρινά από τους πολίτες κατανόηση και υποστήριξη, επέλεξαν να συμπεριφερθούν όπως ακριβώς οι προγενέστεροι αυτών αναξιοπρεπείς, οι οποίοι πανηγύριζαν και μιλούσαν για νίκη της κυβέρνησής τους κάθε φορά που έδιναν γη και ύδωρ και αίμα και ιδρώτα στους δανειστές με την υπογραφή μίας ακόμη συμφωνίας.

Το ήθος της αριστεράς το τσαλαπάτησαν λοιπόν μέσα σε λίγες μόνο μέρες διακυβέρνησης ο Τσίπρας και ο κύκλος του με την απαράδεκτη στάση τους, επιτυγχάνοντας έτσι μονάχα να δώσουν τον λόγο σε φονταμενταλιστές κρετίνους οπαδίσκους τους αλλά και σε ιδιοτελείς και ανόητους που θέλουν μόνο να ελπίζουν σε κάτι και βαυκαλίζονται για να μην ακυρωθεί η ζωή τους, οι οποίοι εφόρμησαν κανιβαλιστικά επί όσων νοήμονων και αξιοπρεπών πολιτών τόλμησαν να αρθρώσουν το προφανές, το ότι καμία νίκη δεν υπήρξε δηλαδή, απεναντίας τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα λόγω της πλήρους αναγνώρισης του χρέους, λόγω της διαβεβαίωσης περί άρνησης μονομερών ενεργειών, λόγω της πλήρους ευθυγράμμισης στην απάνθρωπη και αντιπεριβαλλοντική πολιτική της ευρωζώνης.

Αυτή η τακτική που ακολούθησε η κυβέρνηση του Τσίπρα αποτελεί άλωση της αριστεράς από μέσα, αποτελεί προσβολή και κατασυκοφάντηση της αριστεράς και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την πορεία της κοινωνίας σε αύξηση του ρυθμού εκφασισμού της.

Το μόνο που οφείλει να κάνει από εδώ και πέρα ο Τσίπρας αν θέλει να διορθώσει την αναξιοπρεπή του στάση και να ξεπλύνει την προσβολή που επεφύλαξε στους πολίτες αντί να ξεπλένει τις μνημονιακές κυβερνήσεις, όπως ακριβώς κάνει ως τώρα, αν θέλει να αναστρέψει την πορεία εκφασισμού της κοινωνίας και να επιτύχει συνειδητή αριστερή στροφή που όλα θα τα αλλάξει στην Ευρώπη στο μέλλον, είναι να εκμεταλλευτεί τον χρόνο των τεσσάρων μηνών παράτασης του μνημονίου, για να προβεί σε κινήσεις επί ενός εναλλακτικού πλάνου, ήτοι να ενημερώσει επακριβώς και με ειλικρίνεια τους πολίτες και να ζητήσει την υποστήριξή τους σε μια εξαρχής και με άλλους όρους προσπάθεια επανάκτησης της τσαλαπατημένης από τους προγενέστερους αλλά και από τον ίδιον πλέον, αξιοπρέπειάς μας, με άρνηση όλων των όρων των μνημονίων, με λογιστικό έλεγχο και διαγραφή του μη νόμιμου χρέους, με επανεκκίνηση της χώρας, με ό,τι κι αν σημαίνουν όλα αυτά. Εξάλλου το συντριπτικό ποσοστό του λαού που τον στήριξε τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής του απαιτούσε ουδεμία υποχώρηση και πορεία μέχρι την τελική ρήξη.

Η ειλικρίνεια είναι χαρακτηριστικό των εχόντων ευφυία, ικανότητες και αυτοπεποίθηση, ενώ η κοροϊδία είναι χαρακτηριστικό των εχόντων έλειμμα πολιτισμού και βεβαίως των ανίκανων. Έχει ακόμη μια ευκαιρία ο Τσίπρας να επιλέξει πώς θέλει να τον γράψει τελικά η Ιστορία.

Πηγή: http://yiannismakridakis.gr/

Εκ των υστέρων

www.kar.org.gr_2015-02-23_15-42-59_screen-shot-2015-02-23-at-5.42.05-pm-1

[…] Ένας πίνακας φρίκης με τρομακτικές μάσκες καρναβαλιού θυτών και άψυχων μαρτύρων, που εκ των υστέρων οι περισσότεροι αποστασιοποιημένοι ταράζουν τον …ύπνο του δικαίου τους, και στη συνέχεια φορούν και πάλι τη μάσκα της αταραξίας και της απάθειας μπροστά στη βία και το άδικο […]

«Φοβήθηκα, άκουγα ένα νεαρό να μου λέει σας παρακαλώ ανοίξτε μου, χρειάζομαι βοήθεια και έτσι δεν άνοιξα την πόρτα»: Μαρτυρία σε ιδιωτικό ερευνητή και όχι στην αστυνομία, μετά το πέρας 15 ολόκληρων ημερών από το συγκεκριμένο γεγονός.

«Τον είχαν ακινητοποιήσει σε καρέκλα, τον τραμπούκιζαν, τον έφτυναν και τον χλεύαζαν με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και σχόλια» αποκαλύπτει (πάντα εκ των υστέρων) υψηλόβαθμος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ, «Είχαν κάνει τον Βαγγέλη juke box», «Σε κόλαση είχε μετατραπεί η φοιτητική εστία για τον εξαφανισμένο 20χρονο στα Γιάννενα», ανακοινώνουν.

Είναι γνωστό ότι σε περιβάλλον μικρών συστημάτων, κλειστών μικροκοινωνιών, όπως και οι φοιτητικές Εστίες που κάποιος είναι αναγκασμένος να βρίσκεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορούν να αναδυθούν όλες οι δυναμικές αλλά και οι παθογένειες του υπερσυστήματος μιας ολόκληρης κοινωνίας, αλλά και ενός ακόμα μικρότερου συστήματος όπως η οικογένεια.

Οι ρόλοι (και η συμπεριφορά) όπου έχει μάθει να εκφράζει ένα πρόσωπο μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή του και τους κουβαλάει πρωτίστως από την οικογένειά του, μετά στο σχολείο και στη συνέχεια στις σχέσεις του, εμφανίζονται και καθρεφτίζονται σε κάθε άλλο σύστημα και υπερσύστημα (αργότερα και στην εργασία) που στη συνέχεια θα «ανήκει» για μικρό ή μεγάλο διάστημα, είτε το αντιλαμβάνεται κάποιος συνειδητά ή όχι.

Τα παιδιά που θα εμφανίσουν βίαιη συμπεριφορά στο σχολείο και θα πάρουν το ρόλο του θύτη, αυτό που θα ζητούν από τα θύματά τους θα είναι πάντα η σιωπή και η ανοχή. Το ίδιο και από τους όποιους μάρτυρες της βίας τους.

Είναι παρατηρημένο, ότι συνήθως ένας μάρτυρας (και η κοινωνία γενικά), αν δεν πάσχει από τη διαταραχή της απάθειας που έχει πάρει μάλλον διαστάσεις επιδημίας στη χώρα μας, παίρνει ευκολότερα το μέρος του θύτη παρά το μέρος του θύματος, εκτός κι αν υπάρξει επίσημη καταγγελία και αδιάσειστα στοιχεία εις βάρος των κακοποιήσεων που έχει υποστεί, ή – το χειρότερο – οι αποδείξεις ενός φόνου(δηλαδή εκ των υστέρων και συνήθως όταν είναι πολύ αργά πια).

Το θύμα όμως ζητάει να γίνει γνωστή η βία που υπέστη. Ζητά δικαίωση, μέσα του, μέχρι να βρει τον τρόπο να διαχειριστεί και να εκφράσει την κατάσταση που αντιμετωπίζει ώστε να μιλήσει και να την απαιτήσει και από τους γύρω του.

Στην αρχή κάνει ίσως υπομονή, προσπαθεί να διαχειριστεί τον εκφοβισμό (bullying) και τη βία. Σα να δίνει ευκαιρίες στον θύτη να μεταμεληθεί, να υποχωρήσει, ακόμα και να ζητήσει συν-χώρεση. Ψάχνει τον τρόπο να υπάρξει μέσα σε ένα σύστημα χωρίς να είναι θύμα, αλλά ούτε και θύτης.

Δεν γίνεται πάντα να διαχειριστεί την κακία(που είναι ασθένεια) και γενικά την ψυχοπαθολογία των θυτών, που ενώ εμφανίζονται στους γύρω τους ως φυσιολογικοί και ενίοτε έως και συμβατικοί, μπορεί να πέσουν ακόμα και στο μεγαλύτερο έγκλημα.

Άλλα θύματα βίας, ειδικά ανήλικα ή στην εφηβεία και γενικά σε νεαρή ηλικία, δεν μπορούν συχνά να διαχειριστούν επίσης το γεγονός ότι αν ομολογήσουν στις αρχές ή κυρίως στην οικογένειά τους οποιαδήποτε κακοποίηση έχουν υποστεί,  θα τους χαρακτηρίσουν ως αδύναμους, που δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν και αναγκάστηκαν να ζητήσουν βοήθεια.

(και λόγω του ότι η έκκληση για βοήθεια γενικά στον «πολιτισμένο» κόσμο μας δεν εκλαμβάνεται ως υπέρτατη έκφραση ψυχικής υγείας, όπως ακριβώς δηλαδή και είναι, αλλά ως αδυναμία)

Εν τω μεταξύ τα θύματα συνήθως δεν είναι βίαια, γι’ αυτό και δύσκολα θα αντιδράσουν, δηλ. θα αμυνθούν στη βία με βία. Αυτό οι θύτες ενίοτε το καταλαβαίνουν και την μη αντίδρασή τους την εκλαμβάνουν συνήθως ως αδυναμία. Τα όριά τους τότε σα να μεγεθύνονται και μπορεί να προχωρήσουν (συνειδητά ή ασυνείδητα) πιο εύκολα στη συνέχεια ακόμα και σε μεγαλύτερη κακοποίηση.

Οι μάρτυρες σκηνών βίας από την άλλη μεριά, δύσκολα αντιδρούν σε περιστατικά βίας, γιατί, όπως ήδη ειπώθηκε, τους είναι δύσκολο να πάρουν τη μεριά του θύματος (υπάρχει και ο φόβος μήπως και οι ίδιοι θυματοποιηθούν ανάλογα σαν να πρόκειται για κολλητικό ιό!). Τους είναι πιο εύκολο να παίρνουν το μέρος του θύτη, ή να υποτιμούν τα γεγονότα, γιατί έτσι θα απολαύσουν ήσυχοι το βράδυ τον ύπνο του δικαίου, ή βυθίζονται στην απάθεια ως ψυχικά διαταραγμένοι όπως και οι θύτες(αφού και η απάθεια ψυχική διαταραχή είναι όπως ειπώθηκε ήδη).

(λόγω του ότι επίσης στον «πολιτισμένο» κόσμο μας, το να κάνει καταγγελία κάποιος μάρτυρας βίας, είναι έως και κακουργηματικό αδίκημα –βλ. περίπτωση Καπετανόπουλου- και διότι στη μετεμφυλιακή Ελλάδα ο κοίτα-τη-δουλίτσα-σου-και-μη μπλέκεσαι, έγινε ο εθνικός μας ήρωας. Επιπλέον το να ζητήσει και να λάβει συμβουλευτική κάποιος υπεύθυνος όπως π.χ. ένας διευθυντής εκπαιδευτικού ιδρύματος, ο οποίος έχει πιθανά ενημερωθεί -ή και μόνο έχει υποψιαστεί- για φαινόμενα βίας, μοιάζει να είναι η εξαίρεση).

Σε ανάλογες περιπτώσεις το θύμα, το πρώτο που πρέπει να κάνει, είναι να απομακρυνθεί άμεσα από τον θρασύδειλο θύτη ή τους θρασύδειλους πάντα θύτες, και να ζητήσει άμεσα την επέμβαση και την βοήθεια των ειδικών, των υπευθύνων, όπως και της δικαιοσύνης, ώστε να αναλάβουν τους άρρωστους, διότι βρίσκεται εν μέσω μίας άκρως παθολογικής όσο και επικίνδυνης για τον ίδιο κατάστασης, όπου:

α) ένα άρρωστο άτομο ή και πολλά μαζί συνήθως, ασκούν βία, παίρνουν το ρόλο του θύτη και διαπράττουν έγκλημα (ανεξαρτήτως βαθμού),

β) οι απαθείς και γι’ αυτό συνένοχοι μάρτυρες των εγκλημάτων τους επίσης φιλοξενούν ψυχολογική διαταραχή, όπως και οι πιθανά υπεύθυνοι/απαθείς ανεύθυνοι, που ενημερώνονται (διότι, εκτός των άλλων, η μεγαλύτερη βία είναι το να μπορούμε να κάνουμε κάτι, και να μην κάνουμε…)

και γ) το θύμα σε αυτές τις νοσηρές συνθήκες, είναι το μόνο που δεν φιλοξενεί κάποια ψυχολογική διαταραχή, αλλά γι’ αυτό ακριβώς κινδυνεύει και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις θανάσιμα (Ο φόβος -ή ακόμα και η ντροπή, όπως αναφέρθηκε, ειδικά σε νεαρές ηλικίες- της έκθεσης των γεγονότων, και η σιωπή, μπορεί να αποβούν έως και θανάσιμα).

Ο φόβος και η άγνοια διαχείρισης (αλλά και η απουσία ενδιαφέροντος για πρόληψη, ενημέρωση, αντιμετώπιση και συμβουλευτική από ειδικούς) παρόμοιων καταστάσεων, αποβαίνουν μοιραία, και πολλές φορές μη αναστρέψιμα, καίρια ελλείματα.

Στην περίπτωση της εξαφάνισης του νεαρού φοιτητή, οι κραυγές απελπισίας και αγωνίας για άλλη μια φορά δεν εισακούστηκαν και η κοινωνία έμεινε …μασκαρεμένη. Ένας πίνακας φρίκης με τρομακτικές μάσκες καρναβαλιού θυτών και άψυχων μαρτύρων, που εκ των υστέρων οι περισσότεροι αποστασιοποιημένοι ταράζουν τον …ύπνο του δικαίου τους, και στη συνέχεια φορούν και πάλι τη μάσκα της αταραξίας και της απάθειας μπροστά στη βία και το άδικο.

ΥΓ.1: Ο εκφοβισμός, η βία, η προσβολή, η κοροϊδία και γενικά τα βασανιστήρια που υπέστει αυτό το παιδί, που σήμερα δεν ξέρουμε καν αν ζει, ήταν -από όσα λέγονται εκ των υστέρων- για να φέρεται αναγκαστικά σαν γνήσιος δήθεν Κρητικός και σκληρός άντρας… Κι αυτό το άκρως ρατσιστικό θέμα εκεί στην Κρήτη πρέπει κάποτε να το δούμε όλοι σοβαρά… Πώς πίσω από τις ψυχοπαθολογίες κρύβονται κατά καιρούς οι δήθεν σκληροί και νταήδες, με αποτρόπαια πολλές φορές αποτελέσματα, προσβάλλοντας -εκτός των άλλων- και την Ιστορία αυτού του νησιού.

ΥΓ.2: «Αλλο ένα σοβαρό περιστατικό νεανικής βίας εκτυλίχθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο στα Τρίκαλα, όπου 15χρονος Αλβανός υπέστη άγριο ξυλοδαρμό από επτά άτομα. Το περιστατικό έγινε στην πλατεία Ρήγα Φεραίου, μία από τις κεντρικότερες των Τρικάλων, υπό το βλέμμα έκπληκτων περαστικών που όμως δεν επενέβησαν» : Τρίκαλα: Νέο κρούσμα bullying

ΥΓ.3:

Κρυσταλία Πατούλη
afigisizois.wordpress.com

Μίκης Θεοδωράκης: Να βρει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δύναμη να πει «όχι» στο «nein» Σόιμπλε

theodorakis

Τη δίκη του παρέμβαση στις πολιτικές εξελίξεις έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης, καλώντας την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να βρει τη δύναμη να πει «έστω και τώρα ‘ΟΧΙ’ στο ‘ΝΕΙΝ’ του Σόιμπλε». Επικαλείται μάλιστα και τη δήλωση Γλέζου, η οποία, επιβεβαιώνει τις θέσεις του.

Αναλυτικά η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη:

«Διάβασα σήμερα (Κυριακή 22 Φεβρουαρίου) το άρθρο του Δελαστίκ με τίτλο Τους έλιωσαν οι Γερμανοί! (ιστοσελίδα «ΠΡΙΝ», 21.2.2015), που επιβεβαιώνει τις αντιρρήσεις μου για τη συμμετοχή της ΣΠΙΘΑΣ στις εκλογές της 17ης Ιουνίου του 2012, γιατί όπως είχα δηλώσει τότε, πίστευα ότι ο στόχος για μια κυβέρνηση της Αριστεράς μέσα στον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων αποτελεί πράξη τυχοδιωκτική τόσο για τον ελληνικό λαό όσο και για την ίδια την Αριστερά.

» Η εικόνα που σχηματίζει κανείς απ’ αυτό το άρθρο είναι εκείνη του άτυχου εντόμου που από λάθος πέφτει στα δίχτυα της αράχνης ανήμπορο να αντιδράσει και να σωθεί.

» Όπως είναι γνωστό, από την εποχή που τέθηκε η προοπτική του ευρωπαϊκού προσανατολισμού για τη χώρα μας, υπήρξα ο μοναδικός αριστερός ευρωπαϊστής, όταν οι άλλοι (ΠΑΣΟΚ και σύμπασα η Αριστερά) την θεωρούσαν -μαζί με το ΝΑΤΟ, φυσικά- Συνδικάτο του εγκλήματος (‘ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο’). Τότε όμως είχαμε να κάνουμε με μια διαφορετική Ευρώπη, στον αντίποδα της σημερινής.

» Όταν η Ευρώπη άρχισε να παίρνει τη σημερινή της μορφή, ήταν φυσικό να αλλάξω κι εγώ τη στάση μου απέναντί της και να συνδέσω το σημερινό αρνητικό της πρόσωπο με τις αδικίες, τις προσβολές και τα εγκλήματα που έχει διαπράξει η Ευρώπη ενάντια στον λαό μας στους δύο τελευταίους αιώνες και να θέσω στον εαυτό μου το ερώτημα:

» ‘Ως ποιο βαθμό, ως ποιο σημείο θα πρέπει να είμαστε υποχρεωμένοι να εισπράττουμε προσβολές, απειλές και πάσης φύσεως εγκλήματα από μια Ευρώπη στην οποία δεσπόζουν οι Τράπεζες και τα συμφέροντα της Γερμανίας, που έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη με ακόρεστες ορέξεις και με στόχο της υποταγή των λαών της Ευρώπης στη θέλησή της;’. Η απάντησή μου ήταν: ‘Φτάνει πια!’.

» Το πρόβλημα όμως ήταν, με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε το ‘ΝΕΙΝ’του Σόϊμπλε με ένα δικό μας ‘ΟΧΙ’. Όποιος έχει διαβάσει την ομιλία μου στην Ακαδημία Αθηνών (‘Η μόνη λύση’), θα δει μεταξύ άλλων ότι ο Λαός μας που ζει πάνω στο πετσί του τις προσβολές των ‘Φράγκων’, όπως ο ίδιος ονομάζει τους κυρίαρχους δυτικοευρωπαίους και τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές, ξεσηκώνεται -στην ουσία επαναστατεί- πολύ δύσκολα.

» Κι αυτό γιατί οι ‘Φράγκοι’, από την εποχή των Βαυαρών, φρόντισαν να σχηματίσουν ένα κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό σύστημα που τους εκπροσωπεί 100%, με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο του Λαού μας σε όλους τους τομείς και με όλα τα μέσα, ενώ παράλληλα έχει διαμορφώσει ένα Σύστημα Εξουσίας Εκφοβισμού και Ελέγχου (Στρατός, Αστυνομία, Κράτος, ΜΜΕ κ.λπ.) με σκοπό να τον διαμορφώνει, δηλαδή να τον παραμορφώνει στα πλέον ευαίσθητα σημεία του, δηλ. στη σκέψη του, τις συνήθειές του, το ήθος του εξουδετερώνοντας την ιστορική και πολιτική του μνήμη, γεγονός που στην ουσία δημιουργεί ένα καθολικό δέος και μια πλήρη εγκατάλειψη κάθε αντίθετης προς το Σύστημα ιδέας κι ακόμα πιο πολύ, πράξης.

» Σήμερα με τα Μνημόνια οι Φράγκοι κατόρθωσαν να πτοήσουν περισσότερο ακόμα και από την γερμανική κατοχή τους συμπατριώτες μας.

» Να όμως που ο Λαός μας ξεσηκώθηκε μετά το πρώτο Μνημόνιο με τη μορφή μεγάλων και συνεχών συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας. Λίγο πιο πριν, τον Δεκέμβρη του 2010, έγινε η ομιλία μου στο ‘Ίδρυμα Κακογιάννη’. Τι δήλωσα τότε; Ότι αποβλέπω σε ένα Κίνημα Ιδεών. Στη συνέχεια, μετά από την ξαφνική ανάπτυξη της ΣΠΙΘΑΣ, ενέδωσα στις πιέσεις για τη δημιουργία πολιτικής κίνησης με οργανώσεις κ.λπ. Αυτό ήταν το μεγάλο μου λάθος και το ομολογώ. Τα γεγονότα είναι γνωστά και είναι περιττό να επανέλθω.

» Όμως οι αρνητικές εξελίξεις που ακολούθησαν, μου δίνουν το δικαίωμα να πω ότι η αρχική μου άποψη, δηλαδή το Κίνημα Ιδεών, ήταν ορθή. Τόσο ορθή, ώστε σήμερα να επανέρχεται δριμύτερη, θα έλεγα, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, που φανερώνουν ότι ο Λαός μας αγνοεί ή θέλει να αγνοεί το παρελθόν, ενώ για το παρόν και για το μέλλον είναι παγιδευμένος από την … γοητεία του Συστήματος, που όπως είπα -σύμφωνα με το άρθρο του Δελαστίκ- αυτή η γοητεία οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην αγκαλιά της αράχνης.

» Και όμως, υπάρχει ελπίδα. Κι αυτή είναι να βρουν οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ τη δύναμη να πουν έστω και τώρα ‘ΟΧΙ’ στο ‘ΝΕΙΝ’ του Σόιμπλε. Να οχυρωθούν στην εθνική νομιμότητα που τους προσφέρει η πλειοψηφία στη Βουλή και να στραφούν αποφασιστικά στον Λαό και στον Εθνικό μας Πλούτο, που κακώς -πολύ κακώς- τον αγνοούν επιδεικτικά. Οχυρωμένοι πίσω από τη δύναμη του Ενωμένου Λαού να προτείνουν Κοινοπραξίες για την αξιοποίηση του Εθνικού μας Πλούτου με αντάλλαγμα οικονομικές συμφωνίες που θα μας απαλλάξουν μια για πάντα από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των δανειστών μας.

» Θα πρέπει όμως, για να ξεκινήσουν αποφασιστικά, να καταργήσουν άμεσα όλα τα μέτρα των Μνημονίων ξεκινώντας από την αποκατάσταση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας, για την οποία δεν άκουσα ως τώρα να γίνεται λόγος.

» Αγαπητέ Αλέξη, μου έγραψες πριν λίγες μέρες ότι είστε έτοιμοι να ματώσετε. Με τα μέτρα που σου προτείνω, δεν πρόκειται να ματώσετε ούτε εσείς ούτε ο Λαός μας. Θα περάσουμε ίσως δύσκολες μέρες μαζί αλλά σκέψου ότι ζούμε στο 2015 και όχι σε εκείνες τις σκοτεινές και επώδυνες εποχές που οι ξένοι και ντόπιοι εξουσιαστές μας αλώνιζαν ανεμπόδιστα, γιατί δεν υπήρχε απέναντί τους δύναμη ικανή να τους σταματήσει.

» Σε αυτόν το νέο δρόμο που σου προτείνω, δεν θα’ μαστε μόνοι μας. Ο παγκόσμιος χάρτης έχει αλλάξει. Η διεθνής κοινή γνώμη είναι μαζί μας. Και στο κάτω-κάτω κανείς, ούτε η Ευρώπη, δεν μας εμποδίζει (νομικά εννοώ) να συνάπτουμε οικονομικές συμφωνίες προς το συμφέρον της χώρας μας.

» Αθήνα, 22.2.2015

Μίκης Θεοδωράκης»


Πηγή: tovima.gr


Δείτε επίσης:

Γλέζος: Ζητώ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό