Ερτ – Εκπομπή Zona Rosa του Σταύρου Πανούση – 14/01/2015 – Από το 1:03:48′ και μετά

zona rosa

Συζήτηση με θέμα την Έρευνα για την Κρίση 2010-2014, εκδ. Κέδρος

zona rosa_ert_patouli

«Είναι οι σοφοί μας βουβοί;» Της Ειρήνης Ορφανίδου – Περιοδικό Μετρό

 

metro n2_feb 2015_ereyna_patouli_
Είναι οι σοφοί μας βουβοί;

Κρυσταλία Πατούλη, «Η έρευνα για την κρίση 2010-2014», (εκδόσεις Κέδρος)


Της Ειρήνης Ορφανίδου

Περιοδικό ΜΕΤΡΟ

«Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ και τι πρέπει να κάνουμε;»: Μία έρευνα που κράτησε τέσσερα χρόνια, δημοσιεύθηκε στο Tvxs.gr με περισσότερα από 280 άρθρα και συνεντεύξεις από 180 συμμετέχοντες από το χώρο των Γραμμάτων, των Επιστημών και των Τεχνών, και πρόσφατα παρουσιάστηκαν και τα συμπεράσματά της σε μία έκδοση.

«Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους…»

Με αφορμή το ποίημα του Χαλίλ Γκιμπράν από τον Κήπο του Προφήτη που προτάσσει στο βιβλίο της, το «ΜΕΤΡΟ» ρωτά την Κρυσταλία Πατούλη, εάν οι σοφοί μας είναι βουβοί.

«Σοφός και βουβός δεν συνάδει» απαντά. «Οπότε το ερώτημα ίσως είναι ποιοί πραγματικά είναι οι σοφοί σήμερα, και επίσης αν τους ξέρει ο κόσμος, αφού τα ΜΜΕ μάλλον δεν ασχολούνται μαζί τους.

Στις ανθρώπινες φυλές σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ξέρουμε ότι οι σοφοί μιας κοινότητας ανασκουμπώνονταν και συνεργάζονταν, για να την κατανοήσουν και να την αντιμετωπίσουν από κοινού με όλους τους ανθρώπους.

Το 2010 που ξεκίνησα -χωρίς να έχω σκοπό να συνεχίσω μέχρι πρότινος- έμοιαζε οι περισσότεροι να μην κατανοούν καν ότι είχαμε επέλθει σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενός ιστορικά πρώτου πραξικοπήματος των αγορών που διατελεί εν εξελίξει στη χώρα μας…»

Μήπως τους ζητάμε πολλά; Η δική μας ευθύνη;

«… Δεν νομίζω να τους ζήτησε πολλά αυτή η έρευνα. Αλλά απ’ ό,τι είδαμε ήταν πολύ και το να πουν την άποψή τους, αρκετοί που δεν τοποθετήθηκαν τελικά.

Όσο για τις δικές μας ευθύνες, έδειξα εμπράκτως με αυτή την έρευνα πως θεωρώ ότι όλοι έχουμε ο καθένας τη δική του ευθύνη αναλογικά ως πολίτες. Γι’ αυτό την διεξαγωγή της την έκανα ακτιβιστικά και τα έσοδα του βιβλίου θα δοθούν συμβολικά στο ΚΕΘΕΑ και στη ΜΕΡΙΜΝΑ.»

Κρίση και έφηβοι

«Ήδη οι έρευνες δείχνουν πόσο επηρεάζει τα παιδιά και τους έφηβους. Άλλα χάνουν τους γονείς τους που αυτοκτονούν και καλούνται να διαχειριστούν το πένθος και την απώλεια. Άλλα μπαίνουν σε ιδρύματα γιατί οι γονείς δεν μπορούν να τα ζήσουν, και άλλα μένουν μαζί με τους γονείς τους αλλά βρίσκονται αντιμέτωπα με τις κάθε είδους απώλειες και στερήσεις και σε πολλές περιπτώσεις και με την έξαρση της ενδοοικογενειακής βίας.

Όμως από έρευνες έχει καταγραφεί ότι από τους νέους διαμορφώνονται τα νέα κινήματα, και οι νέες συλλογικότητες, όπως π.χ. οι Podemos στην Ισπανία.

Αυτά τα παιδιά της κρίσης, θα συνθέσουν όλα αυτά τα βιώματά τους κάποια στιγμή και θα φέρουν το νέο κύμα τρόπου ζωής και πολιτισμού που αναπόφευκτα θα φέρει την ανατροπή. Το ποτάμι άλλωστε δε γυρίζει πίσω…»


http://www.periodikometro.gr/

Με κρυσταλένια ματιά στη μεγάλη κρίση… Του Δημήτρη Τζανακάκη

Τέσσερα χρόνια κράτησε η δημοσιογραφική έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη για την κρίση που βιώνει τούτη την εποχή η ελληνική κοινωνία, διερεύνησε αίτια, κατέγραψε επιπτώσεις, αναζήτησε προτάσεις, μίλησε με πάνω από 180 ανθρώπους των Γραμμάτων, των Επιστημών και των Τεχνών, σε πάνω από 280 άρθρα και συνεντεύξεις, κι όλα τούτα με τέχνη και σεβασμό αποτυπώθηκαν σ΄ένα βιβλίο με τίτλο «Η Έρευνα για την κρίση (2010-2014)», που θα παρουσιαστεί το απόγευμα της Κυριακής στο Ρέθυμνο.

Έχει τις ρίζες της εδώ στο Ρέθυμνο η Κρυσταλία Πατούλη -και το βάθος τους το ψάχνει ακόμα με αγάπη ακούραστη… Ας την γνωρίσουμε καλύτερα:
H Κρυσταλία Πατούλη γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1965, κατάγεται από το Ρέθυμνο και ζει στην Αίγινα. Έχει άλλες δύο μεγαλύτερες αδελφές, και έναν αγαπημένο ανηψιό. Η μητέρα μετά το θάνατό του πατέρα της, το 1969, χωρίς να έχει δυνατότητες επιβίωσης της οικογένειάς της, ζήτησε από το κράτος της χούντας εργασία, λαμβάνοντας ως απάντηση… ένα χαρτί ορφανοτροφείου. Η ίδια αποφάσισε τότε να μην δεχτεί αυτή τη «βοήθεια», αλλά να εργαζεται συνήθως σε πάνω από δύο διαφορετικές δουλειές, για να μπορέσει να μεγαλώσει τα παιδιά της.

…»Η προγιαγιά μου η Κρυσταλία, -λέει σε μια όμορφη ιστόρηση της η Κρυσταλία,- η μητέρα του παππού μου, ήταν από το Καβούσι του Ρεθύμνου. Κλεφτήκανε με τον προπάππου μου τον Νικολιό -το πιο όμορφο κοπέλι τσι Κρήτη, έτσι τον λέγανε!- και για να γλιτώσουνε από τη βεντέτα ήρθαν στον Πειραιά στα Κρητικά (στον Προφήτη Ηλία στην Καστέλλα) και γέννησαν τον παππού μου τον Γιάννη… Ψάχνω και θέλω να βρω την καταγωγή της πρόγιαγιάς μου και του προπάππου μου, αν ήταν από την Κρήτη ή είχαν έρθει από κάπου αλλού…. Το καλύτερο δώρο που μου έκανε η ζωή, μαζί με το κρυσταλλένιο όνομα της γιαγιάς μου. Η Παναγία η κρυσταλλένια είναι στην Κρήτη στο Λασίθι, κοντά στον Αγιο Νικόλαο, και πήγαινε συχνά ο Καζαντζάκης… Με έχουν καλέσει να πάω, αλλά δεν τα έχω καταφέρει»…

Μα, να επιστρέψουμε στα προεφηβικά χρόνια της… Η Κρυσταλία έκανε πάμπολλες διαφορετικές εργασίες που ξεκίνησε πριν ακόμα ενηλικιωθεί και μέχρι να καταφέρει να εργαστεί πάνω στα δύο αντικείμενα που την ενδιέφεραν, την ψυχολογία και τη δημοσιογραφία.

Μετά από δυσκολία να αποφασίσει ανάμεσα στα δύο, επέλεξε να σπουδάσει Ψυχολογία και να ειδικευτεί στη Συστημική Συμβουλευτική (και δίπλα στην ψυχολόγο Χάρις Κατάκη) σε θέματα ανθρωπίνων σχέσεων, οικογένειας, εργασίας, αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης (Μέλος της Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συμβούλων Ψυχικής Υγείας). Επιπλέον ειδικεύτηκε στο Ψυχόδραμα, όπως και στην πρόληψη-θεραπεία εξαρτήσεων («Θησέας», «Daytop-Iθάκη», 18 Άνω, Παρέμβαση, Ανοιχτή Θεραπευτική κοινότητα «Στροφή» του ΚΕ.Θ.Ε.Α. κ.ά.)

Παράλληλα, όμως, το 1989 τυχαία ξεκίνησε να εργάζεται σε εξειδικευμένο περιοδικό που αρθρογραφούσε ο Έλληνας φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης, όπου οι σκέψεις του για την ελευθερία, την αυτονομία και την οικολογία, δεν την άφησαν ανεπηρέαστη (Το πρώτο βήμα για να κατακτήσει κάποιος την προσωπική του ελευθερία είναι να έχει επαφή με τα συναισθήματά του).

Από τότε εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ, κυρίως ως συντάκτις και αρχισυντάκτις (Μέλος της ΕΣΠΗΤ), με πλήθος συνεντεύξεων, αλλά και θεμάτων για την κοινωνία, τον πολιτισμό και την ψυχολογία, όπως και έρευνες ή ρεπορτάζ, κυρίως σε εκδόσεις όπως: Δ.Ο.Λ. ΑΕ, Άρης Τερζόπουλος ΑΕ, Δάφνη Επικοινωνίες ΑΕ, Αττικές Εκδόσεις ΑΕ, Λυμπέρη ΑΕ, Πήγασος Εκδοτική ΑΕ, Δέσμη Εκδοτική ΑΕ, κ.α., α), σε εξειδικευμένα κυρίως περιοδικά όπως πχ. Κοινωνία και Φύση, Αθηνόραμα, 2Board, Θεσσαλονίκη Confidential, Focus, Prevention, Conde Nast Traveller, Το παιδί μου και εγώ, κ.α., γ), ή σε ένθετα εφημερίδων όπως πχ. Το άλλο Βήμα, 6η Μέρα, κ.ά., αλλά και σε τηλεοπτικούς σταθμούς ως παραγωγός, αρχισυντάκτις αλλά και ρεπόρτερ, κυρίως σε πολιτιστικά θέματα, και ως ραδιοφωνικός παραγωγός μουσικών εκπομπών.

Τα τελευταία χρόνια ως ανεξάρτητη αρθογράφος, δημοσιεύει συνεντεύξεις και θέματά της κυρίως στον ηλεκτρονικό Τύπο στα πλαίσια της ακτιβιστικής Έρευνας για την κρίση, που την ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2010, με βάση το ερώτημα «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;» στο οποίο απάντησαν πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών, και οι απαντήσεις τους δημοσιεύονταν όλο αυτό το διάστημα στο tvxs.gr. Η έρευνα αυτή, εκδόθηκε σεβιβλίο από τις εκδόσεις «Κέδρος» και ειν’ αυτό που παρουσιάζεται την Κυριακή στο Ρέθυμνο.

Συγχρόνως, η Κρυσταλία διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις «Αφήγησης Έργου – Ζωής» στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση ζωής» που παραδίδει, επίσης από το 2010, το οποίο προτείνει τους συμμετέχοντες να ανακαλύψουν, να εκφράσουν και να αξιοποιήσουν δημιουργικά τον «συγγραφικό τους εαυτό».
Από μικρή εκτιμούσε την ερασιιτεχνική δημιουργία, όπως και τον εθελοντισμό – ακτιβισμό, με συμμετοχή στα κοινά, αλλά και ως πολιτικό ον συμμετείχε ως μέλος κόμματος της Αριστεράς, από το 1981 έως περίπου το 1987, όπου και διαφοροποιήθηκε από τον κομματικό αγώνα.

Τέλος, με σπουδές στο τραγούδι (στον Γιώργο Γεωργιάδη και στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών), εργάστηκε επίσης -αν και περιστασιακά- από το 1983 έως το 2003, με αυστηρή επιλογή συνεργασιών – χώρων – συναυλιών και ρεπερτορίου, στο χώρο της ελληνικής μουσικής, που η ίδια θεωρεί το μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο ζωής και την δυνατότερη εμπειρία στη ζωή της, μετά ίσως από εκείνην που απέκτησε εκπαιδευόμενη στις θεραπευτικές κοινότητες απεξάρτησης( κι αυτό, διότι η ανεξαρτησία, σε κάθε επίπεδο, είναι το μείζον ζήτημα προς αντιμετώπιση της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο

Μόνο λίγα λόγια απ’ όσα στον πρόλογο του βιβλίου γράφει ο Στέλιος Κούλουγλου παραθέτουμε εδώ: «Η δημοσιογραφική έρευνα που θέτει ουσιαστικά ερωτήματα, ρίχνει τις μάσκες: όχι μόνο των συντηρητικών που δεν κρύβουν τι πιστεύουν, αλλά κυρίως εκείνων των μέσων ενημέρωσης που εξαντλούν την προοδευτικότητα τους στο δήθεν εναλλακτικό life style και σε άσκοπους περιπάτους στο νεκροταφείο της κεντροαριστεράς. Ένα από τα -λίγα- καλά της κρίσης είναι ακριβώς ότι έπεσαν οι μάσκες. Όπως ακριβώς και στον συμβατικό πόλεμο, έτσι και στον οικονομικό που εδώ και 5 χρόνια βιώνουμε, από τις ηθικές αξίες μέχρι τις φιλίες όλα τίθενται σε δοκιμασία και ξεκαθαρίζουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πνευματικούς ανθρώπους από τους οποίους η Κρυσταλία ζήτησε συνέντευξη: όσοι είχαν κάτι να πουν δέχθηκαν να μιλήσουν, ξεπερνώντας το σοκ και τον φόβο, που τόσο μεγάλο ρόλο έχουν παίξει στην κοινωνική παράλυση που παρατηρούμε. Οι άλλοι το σκέφτονται ακόμη, αν και με την πορεία που είχαν πάρει τα πράγματα στη χώρα δεν αποκλείεται να σπεύσουν να προλάβουν, αντιστασιακοί της τελευταίας στιγμής, το τελευταίο βαγόνι του τρένου της μεγάλης αλλαγής που τόσο χρειάζεται η χώρα».

Η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη, σημειώνει για το βιβλίο: «Σε προσωπικό επίπεδο η έρευνά της ήταν μια φυγή προς τα εμπρός -που θα έλεγε και ο Σκαρίμπας- η οποία όμως απευθυνόταν προς όλους και μας βοήθησε να καταλάβουμε περισσότερα για το που βρισκόμαστε και που πηγαίνουμε […] Ωστόσο η σημασία του πονήματος αυτού δεν σταματάει εδώ. Η Κρυσταλία ενέγραψε υποθήκες και παρακαταθήκες και για τους ιστορικούς του μέλλοντος. Η περίοδος αυτή που περνάμε είναι βέβαιο ότι θα απασχολήσει την ιστοριογραφία. Και σε αυτή την περίπτωση νομίζω ότι δεν θα υπάρξει ερευνητής που δεν θα λάβει υπόψη του όλες αυτές τις απόψεις που διατυπώθηκαν στην Έρευνα για την κρίση 2010-2014 της Κρυσταλίας Πατούλη […]»

Το θέατρο OMMA STUDIO και οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σας προσκαλούν στην συζήτηση – παρουσίαση του βιβλίου της δημοσιογράφου και συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη: «Η Έρευνα για την κρίση (2010-2014)» την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2015, 5:30 μ.μ, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολιτιστικών Ομάδων Πανεπιστημίου Κρήτης. -/Νικηφόρου Φωκά 82 (Μακρύ Στενό), Παλιά Πόλη, Κυριακή 18/01/15, 5:30μμ, τηλ.: 6986-878873. Είσοδος ελεύθερη.

Για τα αποτελέσματα της Έρευνας θα μιλήσει η συγγραφέας και οι:
-Αντώνης Διαμαντής: Ηθοποιός-Σκηνοθέτης
-Νέλλη Ψαρρού: Πολιτική Επιστήμονας – Συγγραφέας
Το βιβλιοπωλείο Βιβλιοσκόπιο θα διαθέσει τα βιβλία της έκδοσης

Τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου θα γίνει επίσης παρουσίαση του βιβλίου στο Ηράκλειο στις 8 μ.μ, στο πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού ΝΥΝ και ΑΕΙ, εκεί, εκτός τη συγγραφέα θα μιλήσουν και οι:
-Αντώνης Διαμαντής: Ηθοποιός-Σκηνοθέτης
-Νέλλυ Κατσαμά: Δημοσιογράφος

Eίναι σημαντικό -ενδεικτικό κι αυτό της ψυχής που έχει η Κρυσταλία- πως τα έσοδα της έκδοσης θα διατεθούν στο «ΚΕΘΕΑ», του κέντρου που συμβάλλει καθοριστικά εδώ και δεκαετίες στην επίλυση κρίσεων προς την ανεξαρτητοποίηση και σ’ ένα ακόμα κέντρο, στη «ΜΕΡΙΜΝΑ» που συμβάλλει στην αντιμετώπιση των απωλειών στη ζωή των παιδιών και των οικογενειών τους.

Ζωή γεμάτη, σταδιοδρομία ζηλευτή, σκέψη ακτινοβολούσα, ψυχή που επιβεβαιώνει τ’ όνομα της έχει η Κρυσταλία, τι άλλο χρειάζεται ο άνθρωπος για να στερεώνει αφόβητα την ύπαρξη του…

Δημήτρης Τζανακάκης

http://www.goodnet.gr/politismos-trechonta/articles/me-krustalenia-matia-sti-megali-krisi.html

19/01/15 – Συνέντευξη στην Κατερίνα Μυλωνά – Eφημερίδα Πατρίς

003Μια ακτιβιστική έρευνα για τα αίτια της κρίσης που έγινε βιβλίο
Η δημοσιογράφος Κρυσταλία Πατούλη μιλά στην “Π” για τα αποτελέσματα

Της Κατερίνας Μυλωνά

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ, Ηράκλειο Κρήτης, Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015


K.M.: Μετά από όλη την έρευνα που πραγματοποιήσατε, μπορείτε να δώσετε μία απάντηση για τα αίτια της κρίσης;

Κρ.Π.: Ίσως, η κύρια αιτία που φτάσαμε ως εδώ είναι η σιωπηρή επανάσταση των καπιταλιστών, που παίρνει πίσω όσα αναγκάστηκε να δώσει τους τελευταίους δύο αιώνες (Π.Κοροβέσης).

Η κρίση άλλωστε επήλθε από την υπέρβαση των ορίων του συστήματος με στόχο την κερδοσκοπία (Σ. Δημητρίου – ανθρωπολόγος). Δεν εισακούστηκαν (και επιπλέον αποσιωπήθηκαν) οι επαναλαμβανόμενες μελέτες που από το 1970 προέβλεπαν το ξέσπασμά της περί το 2008 και καταδείκνυαν τους κύριους παράγοντες που θα την προκαλούσαν:

  • α) εξάντληση των φυσικών πόρων
  • β) μόλυνση του περιβάλλοντος
  • γ) συνεχής αύξηση του ρυθμού της βιομηχανικής παραγωγής
  • δ) η δημογραφική έκρηξη

Αντίθετα η παγκόσμια οικονομία βασίστηκε στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο, διαμορφώνοντας τον άνθρωπο από ον πολιτικό σε ον καταναλωτικό.

Παράλληλα στη χώρα μας η πολιτική και οι εκπρόσωποί της εξυπηρετώντας τη νέα οικονομία, στήριξαν μία καθαρά πελατειακή ψηφοθηρική σχέση με τον πολίτη-καταναλωτή, με αποτέλεσμα την μετατροπή του ανθρώπου-πολίτη σε άτομο-υπήκοο, χωρίς την αίσθηση συλλογικότητας και αλληλεγγύης.

Η Ελλάδα θέλησε μ’ ένα άλμα να περάσει από τον μόχθο στην κατανάλωση (Β. Καραποστόλης) και αιτία γι’ αυτό τον οικονομικό εκτραχηλισμό είναι και ότι ο κρατικός μηχανισμός μετατράπηκε σε κομματικό μηχανισμό (Μ.Γλέζος).

Η Ελλάδα που ήταν η πιο αδύναμη στην πραγματική της οικονομία, με ένα διαχρονικό πελατειακό σύστημα και με έλλειψη Παιδείας (Άνν. Βαγενά – Κ. Ακρίβος) και ιστορικής μνήμης (Τ. Βερβενιώτη – Φ. Οικονομίδης), που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως άμυνα (πολιτισμός, ιστορική γνώση, κλπ), οδήγησε ειδικά την ελληνική κρίση να μεγεθυνθεί σε σχέση με άλλες χώρες, να γίνει ο «επίσημος ασθενής» της Ευρώπης, αλλά και να μην μπορέσει να αναπτυχθεί συλλογική κοινωνική αντίσταση παρά το τεράστιο και συνεχώς διογκούμενο μέγεθος κυρίως της ανθρωπιστικής και πολιτιστικής πλέον κρίσης.

Συνοπτικά οι αιτίες όπως έδειξε η έρευνα είναι οι εξής:

Α. Στην Οικονομία:

  • Παγκόσμια δομική κρίση
  • Υπέρβαση ορίων του συστήματος / εξάντληση φυσικών πόρων, με σκοπό την κερδοσκοπία
  • Xρηματοπιστωτικός καπιταλισμός της σπέκουλας / φούσκα
  • Tυχοδιωκτικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα: αγορές
  • Kατάρρευση του τραπεζικού συστήματος
  • Δανεισμός / Χρέος / Έλλειμμα
  • Λεηλασία του δημοσίου τομέα
  • Προβλήματα ελληνικής οικονομίας: φοροδιαφυγή, αποβιομηχάνιση, μείωση εθνικής παραγωγής, διόγκωση δημοσίου τομέα, κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας
  • Σήμερα, τα μέτρα λιτότητας

Β. Στην Πολιτική

  • Παγκόσμια επιβολή της οικονομίας στην πολιτική
  • Σχέση – νοοτροπία Έλληνα πολίτη / με το κράτος
  • Κομματοκρατία (κύριως των δύο μεγάλων κομμάτων – Πασόκ και ΝΔ)
  • Πελατειακές σχέσεις
  • Διαφθορά / Διαπλοκή
  • Κρίση θεσμών (εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, δικαιοσύνης, ΜΜΕ)
  • Παραβίαση Συντάγματος
  • Αποτυχία Ευρωπαϊκής πολιτικής ολοκλήρωσης / Κατάρρευση του Ευρωπαϊκού πνεύματος

Γ. Στην Κοινωνία

  • Απληστία / καταναλωτισμός
  • Αποδοχή / συμμετοχή – συνενοχή, στην πολιτική διαφθορά
  • Ατομικισμός / έλλειψη συλλογικότητας και αλληλεγγύης
  • Απουσία α)ισχυρής κοινωνικής οργάνωσης (συνδικάτα, σωματεία, κλπ), β) συμμετοχής στα κοινά, γ) όπως και έλεγχου της εξουσίας
  • Έλλειψη παιδείας / πολιτισμού
  • Το άτομο καταναλωτής / πελάτης

Κ.Μ.: Τι ήταν αυτό που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κατά την έρευνά σας; Ποιο πρόσωπο μπορείτε να ξεχωρίσετε, λόγω της δικής του τοποθέτησης;

Κρ.Π.: Εντύπωση μου έκαναν κυρίως όσοι δεν θέλησαν να απαντήσουν στο ερώτημα μιας ακτιβιστικής έρευνας με βάση το ερώτημα «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;», αυτής της προσπάθειας να κατανοηθεί το τι είδους κρίση είναι αυτή που ζούμε και τι πρέπει να κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε, που ίσως μάλιστα θα έπρεπε να αναλάβουν τη διεξαγωγή της κάποια από τα Πανεπιστήμια της χώρας.

Κ.Μ.: Οι Έλληνες αισθάνονται ότι βρίσκονται στο επίκεντρο μιας «επίθεσης». Δέχονται ανάλογες «επιθέσεις» και άλλες χώρες; Είναι συνολικό το πρόβλημα;

Κρ.Π.: Ζούμε το πρώτο ιστορικό πραξικόπημα των Αγορών σε μία χώρα (Στ. Κούλογλου). Η κρίση της οικονομικής λειτουργίας, της χαρακτηριστικής λειτουργίας του βιομηχανικού πολιτισμού, αποτελεί την άμεσα ορατή ένδειξη αποδόμησης του όλου συστήματος. Άρα βρισκόμαστε παγκοσμίως στην ιστορική καμπή της αλλαγής πολιτισμού. Συνεπώς, μοναδική ιστορική έξοδος από την παγκόσμια κρίση, είναι η ανατροπή και η αναδόμηση του συστήματος. Έχουν αναπτυχθεί πλέον οι τεχνικές προϋποθέσεις γι’ αυτήν –υπολογιστές, θεωρία του προγραμματισμού κ.ά. Απομένει να αναπτυχθούν και οι κοινωνικές: αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια (Σωτήρης Δημητρίου, ανθρωπολόγος).

K.M.: Υπάρχει διέξοδος στο πρόβλημα της χώρας μας; Είστε αισιόδοξη;

Κρ.Π.: Μοιάζει σαν μία νέας μορφής οικονομική γενοκτονία σχεδιασμένη από τις αγορές(Jose Manuel Lamarque). Θα χρειαστεί λοιπόν να συγκρουστεί η πολιτική με την οικονομία, αν θέλει η πρώτη να επιβιώσει, αλλιώς θα γυρίσει η Ιστορία πολύ πίσω(Τ. Καφετζής).

Ήδη όμως η Ιστορία δείχνει να έχει γυρίσει πίσω και «η κοινωνία κινδυνεύει να καταργηθεί στο σύνολό της»(Στ. Ροζάνης), ενώ οι ισχυροί του πλανήτη προχωρούν σε έναν αιώνιο πόλεμο για το ποιος θα επικρατήσει(Ν. Βαλαωρίτης).

Ειδικά στην Ελλάδα, που παρεμπιπτόντως ο καπιταλισμός ήταν πάντα κανιβαλισμός(Γ. Μεράντζας), προέχει η απόκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της Ελλάδας(Μ. Γλέζος), διαφορετικά θα συνεχίσουμε να ζούμε πια σε νομότυπα Άουσβιτς(Δ. Πουλικάκος), όπου με την ύφεση και την λιτότητα, μόνο σε αδιέξοδο και σε καταστροφή μπορούμε να οδηγούμαστε(Κ. Βεργόπουλος).

Η συνεργασία όλων των χωρών και βέβαια της ΕΕ, για διάλογο και διεκδίκηση της ισότητας των λαών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, μοιάζει να είναι το κυριότερο σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία(Κ.Χ. Ροθ – Ζ. Παπαδημητρίου), προς θεραπεία και της νοοτροπίας ειδικά στην ελληνική κοινωνίας όπου η πλειοψηφία αντιμετωπίζει το κράτος και οτιδήποτε άλλο έξω από «τους δικούς της»(οικογένεια, φίλους, κλπ.) ως κάτι εχθρικό και προς εκμετάλευση(Γρ. Γκιζέλης).

Άρα, μόνο ως Κοινωνία Πολιτών, μπορούμε να διεκδικήσουμε και να απαιτήσουμε την άμεση συμμετοχή στην Πολιτική και στις αποφάσεις της (Γ. Κοντογιώργης), όσο και την αλλαγή του Συντάγματος (Χρ. Γιανναράς).

Δεν φτάνει πια να μιλάμε για ανθρωπισμό, αλλά για την δημιουργία ενός πολιτισμού με κεντρικό άξονα την ολισθική οικολογία (Χρ.Μίσσιος) και σεισάχθεια με αποανάπτυξη (Γ.Κολέμπας, Γ.Μπίλλας).

Μια εντελώς νέα δηλαδή αντίληψη της οικονομίας αλλά και της πολιτικής, που για να πετύχει πρέπει πρώτα να απομυθοποιηθεί ο καπιταλισμός της σπέκουλας (κερδοσκοπίας) και η κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία(πόσο μάλλον χωρίς την απλή αναλογική).

Συνεπώς πρέπει να συναντηθούμε και με τους άλλους λαούς, θα συμπλήρωνε πάλι ο Χρ. Μίσσιος, με στόχο την άμεση δημοκρατία και υπέρ των μικρών κοινοτήτων(Χαϊνης Δ. Αποστολάκης), που για να λειτουργήσουν θα πρέπει να δημιουργηθούν μικρές, αταξικές ομάδες που θα στηρίζονται στην αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση (Τ. Ρόμβος).

Υπάρχει λοιπόν διέξοδος αλλά δεν μπορεί να εμφανιστεί από μόνη της. Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε, όπως είπε ο Γκάντι. Να συμβάλλουμε σ’ ένα βήμα παρά πάνω ως προς την αλλαγή αυτού του σκεπτικού και τρόπου ζωής, που μας έφερε ως εδώ, ώστε τα παιδιά μας να μην εγκλωβιστούν στο πένθος, να μην βρουν μόνο καμένη γη και χρέη, αλλά και επίγνωση. Η φύση, άλλωστε, είναι μέγας χορηγός αγαθών, τα οποία φτάνουν για όλους (Ελ. Νίνα).

Κι όπως τόνισε και ο Γιώργος Αρμένης «ας αγαπηθούμε εμείς τουλάχιστον. Κι όταν αγαπηθούμε εμείς, μπορούμε όλους αυτούς να τους κάνουμε πέρα, να τους δείξουμε πόσο μικροί είναι…».

K.M.: Τα έσοδα της έκδοσης διατίθενται για το ΚΕΘΕΑ και τη ΜΕΡΙΜΝΑ. Πιστεύετε πως η κρίση μας έκανε πιο ανθρώπινους τελικά;

Κρ.Π.: Τα έσοδα θα δοθούν για συμβολικούς κυρίως λόγους στο ΚΕΘΕΑ διότι αγωνίζεται επί δεκαετίες για την ανεξαρτητοποίηση και στη ΜΕΡΙΜΝΑ διότι αντιμετωπίζει τις απώλειες στη ζωή των παιδιών και των οικογενειών τους.

Η φιλοσοφία των θεραπευτικών κοινοτήτων απεξάρτησης βασίζεται στην παρακάτω προσευχή: «Θεέ μου βοήθησέ με να αλλάξω αυτά που μπορώ, να δεχτώ αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω, και κυρίως βοήθησέ με να τα ξεχωρίζω!». Αν κάποιος προσπαθεί αυτά τα δύο να τα ξεχωρίζει νομίζω γίνεται όλο και πιο ανθρώπινος.


Της Κατερίνας Μυλωνά

«Θα χρειαστεί να συγκρουστεί η πολιτική με την οικονομία» δηλώνει σε συνέντευξή της στην «Π» η δημοσιογράφος και σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων, Κρυσταλία Πατούλη, η οποία παρουσιάζει απόψε στο Ηράκλειο το βιβλίο της με τίτλο «Η Έρευνα για την κρίση (2010-2014)» . Η εκδήλωση για την έρευνα που διεξήχθη με ακτιβιστικό χαρακτήρα θα γίνει στις 8 το βράδυ στον πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού «ΝΥΝ και ΑΕΙ» (Αρχιεπισκόπου Μακαρίου 17, τηλ.: 6980038651).

Την εκδήλωση οργανώνουν το θέατρο OMMA STUDIO (Ηράκλειο, Κρήτης) και οι εκδόσεις Κέδρος.

Για τα αποτελέσματα της έρευνας θα μιλήσει η συγγραφέας και θα τοποθετηθούν οι Αντώνης Διαμαντής, ηθοποιός-σκηνοθέτης και Νέλλυ Κατσαμά, δημοσιογράφος.

Το βιβλιοπωλείο Αναλόγιο θα διαθέσει τα βιβλία της έκδοσης τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στο ΚΕΘΕΑ.

Η εκδήλωση θα κλείσει μουσικά με τους Δημήτρη Ζαχαριουδάκη και Δημήτρη Καρβέλη.

http://www.patris.gr/articles/275332?PHPSESSID=#.VMu0li5s7IU

Συγχαρητήρια, ευχές, και προτάσεις για τη νέα κυβέρνηση

α. Συνεχή δημοψηφίσματα για τα περισσότερα σοβαρά θέματα / συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, για να κυβερνάει όντως ο λαός.

β. Να διαβαστούν τα συμπεράσματα της ακτιβιστικής Έρευνας για την κρίση 2010-2014 : https://afigisizois.wordpress.com/2012/12/31/%CF%84%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5/

video_h ereyna gia tin krisi_patouli_kedrosκαι γ.:
– Μια πολιτική πρόταση : http://yiannismakridakis.gr/?p=5776
– Μια αφιέρωση στον νέο Υπουργό Παιδείας : http://yiannismakridakis.gr/?p=5774


Συγχαρητήρια, καλή δύναμη και επιτυχία στο έργο της νέας κυβέρνησης

Σήμερα μπορώ να ονειρεύομαι*. Του Αλκίνοου Ιωαννίδη

ioannidis

Σήμερα πήρα ανάσα! Είτε ξαναβουτήξω είτε όχι, έχω αέρα στα πνευμόνια και χαρά στην καρδιά.Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε μια μεγάλη μάχη απέναντι στον φόβο, στην κακογουστιά, στην ασχήμια, στην ανηθικότητα, στην αδικία και στην ανοησία που μας μικραίνει.

Σήμερα ελπίζω πως θα γίνει σύντομα παρελθόν αυτό που κυρίως εκπροσώπησε τα όσα μ’ έδιωχναν απ’ τη χώρα μου, αυτό που, όποτε ξεπηδούσε μέσα απ’ την οθόνη, ή εμφανιζόταν απρόσκλητο σε κάθε πτυχή της ζωής μου, μ’ έκανε να θέλω να κλείσω τα αυτιά και τα μάτια των παιδιών μου.

Σήμερα χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια απέφυγα κάθε κομματική ανάμιξη και θέση, ώστε να μπορώ να γράφω απ’ την καρδιά μου, χωρίς βαρίδια, τα όσα γράφω.

Σήμερα εγώ, ο εμμονικά ακομμάτιστος, ο (λόγω καθοριστικών για τη διαμόρφωσή μου εμπειριών) καχύποπτος απέναντι σε κάθε ηγεσία, ο χωρίς συμφέρον να εκτίθεται (και ειδικά σε περιπτώσεις που νομοτελειακά μόνο εναντίον του θα γυρίσουν), εκθέτω τη συγκίνησή μου ευχαρίστως, κι ας μου βγει και σε κακό.

Σήμερα ελπίζω πως όσα έθρεψαν το ναζιστικό φίδι μπορούν να εξαλειφθούν. Μαζί τους, αναπόφευκτα, θα εξαλειφθεί κι αυτό.

Σήμερα χαίρομαι που ζω στην Ελλάδα. Χαίρομαι που, ενώ έφτασα τόσο κοντά, δεν την εγκατέλειψα και είμαι εδώ τώρα, μαζί με τους ανθρώπους του τόπου μου, μπροστά σε ένα αύριο άγνωστο, επικίνδυνο, δύσκολο αλλά δικό μας.

Σήμερα νιώθω υπερήφανος που ανήκω σε μια χώρα που ξεκινά επιτέλους τον αγώνα της για δικαιοσύνη και ανθρωπιά, όρθια, γυμνή και σίγουρη, ενάντια στην απάνθρωπη ψύχρα των λογιστών του θανάτου.

Σήμερα ο τόπος μου από κακό παράδειγμα γίνεται πρόταση.

Σήμερα οι ξένοι φίλοι μου, καλλιτέχνες και μη, προοδευτικοί και μη, μας κοιτάνε αλλιώς. Πάλι σαν ούφο βέβαια, αλλά αλλιώς…

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως δεν θα αντιμετωπίζομαι πια από τους προύχοντες, εγώ και ο κάθε πολίτης, σαν υποτακτικός, άσχετος, λίγος, αμελητέος, ανεπαρκής, ανίκανος, απατεώνας, ζητιάνος, ουτοπιστής, παράξενος, ρομαντικός, χέστης, ηλίθιος και μόνος.

Σήμερα νιώθω πως χαμογέλασαν, έστω και λειψά, τα νεκρά παιδιά του Βουνού, οι κατατρεγμένοι, οι βασανισμένοι, οι φυλακισμένοι, οι εκτελεσμένοι, οι αφημένοι να σαπίζουν ανώνυμοι στα χαντάκια της ιστορίας, οι ήρωες που εξαφάνισε η αφήγηση των κουστουμαρισμένων, φρεσκοξυρισμένων συνεργατών κάθε λογής κατακτητών. Κι ας μην είναι μόνον έτσι, κι ας μην είναι ακριβώς έτσι, κι ας είναι δύσκολα θέματα αυτά για να τα πιάνουμε εύκολα στο στόμα μας.

Σήμερα εύχομαι να ακούσει κάποιος τα παιδιά μας που αγκομαχούν λυπημένα κάτω από ένα σύστημα παιδείας απάνθρωπο, βλακώδες και αναποτελεσματικό.

Σήμερα εύχομαι ο ασθενής, ο ορφανός, ο μετανάστης, ο φυλακισμένος, ο άνεργος και ο φτωχός να γίνουν οι πρωταγωνιστές της σκέψης και της έμπρακτης έγνοιας μας.

Σήμερα εύχομαι ο Πολιτισμός να πάψει να θεωρείται πολυτέλεια για αργόσχολους και να γίνει το ψωμί και το νερό της κάθε μέρας και της ψυχής μας. Όλος ο Πολιτισμός και όχι μόνον αυτός των διασήμων. Να γίνει συγκάτοικος στο σπίτι μας και πρόσωπό μας εντός και εκτός συνόρων.

Σήμερα εύχομαι το ποδόσφαιρο να γίνει ξανά ένα άθλημα και όχι η γλώσσα μιας άναρθρης χώρας.

Σήμερα ξέρω πως χωρίς την ακούραστη συμμετοχή όλων μας, θα επιστρέψουμε σε κυβερνήσεις λοβοτομής. Πως δεν μας παίρνει πια να απέχουμε, να κριτικάρουμε από μακριά, να θέτουμε την διακυβέρνηση έξω από το όριο της φωνής, της γνώμης και της πράξης μας.

Σήμερα εύχομαι η Ευρώπη να γίνει Ευρωπαϊκή, κι εμείς κομμάτι της ουσίας της.

Σήμερα τα παιδιά μου, που πάλευα να φύγουν, να ζήσουν αλλού, μπορώ να τα ονειρεύομαι μεγάλα και δημιουργικά εδώ, στον τόπο τους.

Σήμερα επαναπατρίζω οριστικά τα όνειρα, τα σχέδια και τις προσδοκίες που τοποθέτησα αλλού, τότε που ετοιμαζόμουν να τα ακολουθήσω στα ξένα.

Σήμερα δέχομαι ευχαρίστως να πληρώσω όσα αναλογούν στην χρόνια ανοχή μου απέναντι σε διαφθορείς και διεφθαρμένους, καθώς και την όποια συμμετοχή μου, από άγνοια, αδυναμία, υποχρέωση ή συνήθεια, στο παιχνίδι τους. Φτάνει να πληρώσουν αναλογικά και αυτοί.

Σήμερα χαίρομαι που δεν ζήτησα και δεν πήρα τίποτα ιδιωτικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και χαίρομαι διπλά που δεν θα ζητήσω τίποτα ιδιωτικά από τις επόμενες.

Σήμερα μπορώ να ονειρεύομαι μια συλλογική διακυβέρνηση αντί για εξουσία. Θα πέσω έξω, το ξέρω, μου το φωνάζουν η πραγματικότητα και η ιστορία. Όμως, και μόνο που μπορώ να το ονειρεύομαι, είναι μεγάλο πράγμα.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως σύντομα η σχέση Εκκλησίας-Κράτους θα τελειώσει. Γιατί δεν τιμά κανέναν από τους δύο και υποτιμά θρήσκους και άθρησκους πολίτες.

Σήμερα εύχομαι η Κύπρος να αντιμετωπιστεί επιτέλους με τη σοβαρότητα, τη γνώση, τη συνέπεια και την αγάπη που της αξίζει. Γιατί, αν χαθεί, θα χαθεί μαζί της και η Ελλάδα.

Σήμερα ελπίζω πως μπορεί να ανεβεί επιτέλους το επίπεδο του πολιτικού λόγου.

Σήμερα ελπίζω πως η πολιτική μπορεί κάποτε να πάψει να αποτελεί βρισιά.

Σήμερα μαζεύω τα κομμάτια μου, τινάζω τη σκόνη δεκαετιών από τα όνειρά μου και ετοιμάζομαι για τα δύσκολα που ακολουθούν.

Σήμερα, επιτέλους, ελπίζω.

Και εύχομαι το σήμερα να κρατήσει στο αύριο.

Αλκίνοος Ιωαννίδης, 25/1/15

—-

Σήμερα*

* Το κείμενο αυτό είναι το αποτύπωμα της παρούσας στιγμής. Γράφτηκε με την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων των σημερινών εκλογών, με την υπερβολή της συγκίνησης, που κι αυτή πρέπει να καταγράφεται.

http://www.alkinoos.gr/el/news.html

Σ’ εσένα Έλληνα που νομίζεις ότι έχεις την πολυτέλεια να είσαι «αναποφάσιστος»

Έλληνα, το 2009 σ’ εξαπάτησαν με το «έχουμε λεφτά» και σε παρέδωσαν στο σουλτάνο των Βρυξελλών και στους τοκογλύφους των ΗΠΑ. Το 2012, σ’ εξαπάτησαν υποσχόμενοι ότι θ’ αντισταθούν στον σουλτάνο των Βρυξελλών και στους τοκογλύφους των ΗΠΑ. Δε γίνεται όμως να σ’ εξαπατήσουν και τώρα. Γιατί, υποτίθεται, τώρα ξέρεις, έστω κι αν, μέσα στην απαιδευσία, στη φτώχεια, στην παραπληροφόρηση και στην κατατρομοκράτηση όπου σ’ έχουν κλεισμένο, είναι δύσκολο να ξέρεις.

Όμως απευθύνομαι σ’ εσένα Έλληνα που νομίζεις ότι έχεις την πολυτέλεια να είσαι «αναποφάσιστος».

Θα πρέπει να σ’ έχουν κάμει ανάλγητο σαν τον εαυτό τους για να μη σε νοιάζει που το ένα τρίτο του ελληνικού πληθυσμού, βρίσκεται στην πλήρη φτώχεια, αυτοεξορίζεται, αυτοκτονεί, αργοπεθαίνει, εξοντώνεται.

Θα πρέπει να σ’ έχουν κάνει προδότη σαν τον εαυτό τους για να μη σε νοιάζει που το άλλο τρίτο του ελληνικού πληθυσμού, εξευτελίζεται μέσα στην ανεργία, ή κάτω από τον τρόμο του αδίστακτου πλέον εργοδότη.

Ναι, υπάρχει και το άλλο τρίτο του πληθυσμού, το τελευταίο, το οποίο, είτε γιατί μισθοδοτείται από το δημόσιο, είτε γιατί έβαλε το δαχτυλό του στα σκατά της συνενοχής, ζει, από ανέτως έως υπερπλουσίως. Και είναι σ’ αυτούς που ανήκεις εσύ ο αναποφάσιστος. Όμως θα ήσουν αναποφάσιστος αν είχες ολοκάθαρη συνείδηση; Θα ήσουν αναποφάσιστος αν είχες όντως την μεγαλύτερη πνευματική αρετή να έρχεσαι στη θέση του άλλου και να γνωρίζεις ότι κατά βάθος είσαι ήδη αυτός ο άλλος; Θα ήσουν αναποφάσιστος αν επρόκειτο για το παιδί σου που πεθαίνει; Αν το παιδί σου χρειαζόταν επειγόντως γιατρό, θα έδινες στον εαυτό σου την πολυτέλεια να είσαι αναποφάσιστος; Γιάννης Υφαντής

(*ποιητής – www.yfantis.gr/ )