Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι. Tου Richard Bach

DSC00316«… Εκτός από το πήγαινε-έλα πίσω από τα καΐκια, υπάρχει και κάποια άλλη αιτία για να ζούμε. Μπορούμε να απαλλαγούμε από την αμάθεια, να γίνουμε πλάσματα έξυπνα, ικανά και αριστοκρατικά. Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι. Μπορούμε να μάθουμε ακόμα και να πετάμε…»

DSC00315«Δεν θέλω τιμές. Δεν επιθυμώ να γίνω αρχηγός. Θέλω μόνο να μοιραστώ ότι ανακάλυψα, να δείξω τους ορίζοντες που απλώνονται μπροστά μας»

10514551_10152445146068700_118151673404900185_n(Αποσπάσματα από το βιβλίο «O Γλάρος Ιωνάθαν» του Richard Bach)

DSC00317

 

Κώστας Βεργόπουλος: Οι Αγανακτισμένοι κατέβασαν την πολιτική στην κοινωνία

07:17 | 03 Ιουλ. 2014
Κρυσταλία Πατούλη
————————————–

Οπωσδήποτε οι Αγανακτισμένοι έφεραν ένα κοσμοϊστορικό αποτέλεσμα. Αφ’ ενός επέσπευσαν την κατάρρευση κοινωνικής αξιοπιστίας του δικομματικού πολιτικού συστήματος και αφ’ετερου μετατόπισαν την αμφισβήτηση από το πολιτικό πεδίο στο κοινωνικό. Έβγαλαν την κοινωνική αμφισβήτηση από το μονοπώλιο των αριστερών πολιτικών κομμάτων, τη μετέτρεψαν σε ευρύτερο κοινωνικό διακύβευμα, και κατέβασαν την πολιτική στην κοινωνία…» Ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης των Αγανακτισμένων στην Ελλάδα, συμμετέχοντας στην Έρευνα για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης.

«…Οπωσδήποτε επίσης, ανέδειξαν το ότι δεν προωθούν τα κόμματα τις κοινωνικές διεργασίες, αλλά το αντίθετο: τα κόμματα προσπαθούν να επωφεληθούν απο τις κοινωνικές διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Δεν «γέννησαν» αυτές για παράδειγμα την ΧΑ -όπως λέγεται από κάποιους- αλλά η τελευταία επωφελήθηκε από τις αδυναμίες των άλλων πολιτικών χώρων να συμβαδίσουν με την αυξανόμενη κοινωνική αμφισβήτηση και να αντλήσουν οφέλη απ’ αυτήν.

Μεχρι το 2011, η άρχουσα τάξη ενοχοποιούσε με επιτυχία τις αρχόμενες τάξεις για τις δικές της αστοχίες. Οι θύτες ενοχοποιούσαν τα θυματά τους.

Όμως έκτοτε, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και τα θύματα απελευθερώνονται απο την κυρίαρχη ιδεολογία, συνειδητοποιούν ότι δεν ευθύνονται αυτά για τις επιλογές των κυβερνώντων, ότι έχουν δικαιώματα που δεν μπορούν να πετιούνται στα άχρηστα, με κανένα απολύτως πρόσχημα.

Παρόμοιες συνθήκες με τις ελληνικές και με την επιχείρηση της άρχουσας τάξης να επιρρίψει το κόστος της αποτυχίας της στις αρχόμενες τάξεις, δημιούργησαν και το φαινόμενο των Podemos στην Ισπανία.

Με την διαφορά ότι στην Ελλάδα, ο Σύριζα έχει φροντίσει από την αρχή της προηγούμενης δεκαετίας να συμπεριλάβει στους κόλπους του μεγάλο μέρος απο τα κοινωνικά κινήματα της νέας αμφισβήτησης, ενώ στην Ισπανία αυτά παραμένουν ακόμη εκτός της Ενωμένης Αριστεράς, παρ’όλο που συνεργάζονται θεματικά με αυτήν και έχουν ζητήσει πρόσφατα να ενταχθούν στην αυτή κοινοβουλευτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Σήμερα, φαίνεται οτι η ευρωπαϊκη Αριστερά αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης του, σε αντίθεση με την ελληνική περίπτωση, που εν μέρει ξεπερνά τις ευρωπαϊκές αδυναμίες.

Το ζήτημα εντοπίζεται στο πόσο επιφυλακτική ή όχι είναι η Αριστερά έναντι των κοινωνικών κινημάτων. Όταν αυτά προβάλλουν την ανάγκη «σωτηρίας της χώρας» και η Αριστερά αντιπροβάλλει την δική της ανάγκη για ενότητα «όλων των αριστερών δυνάμεων», τότε είναι προφανές ότι δεν ομιλούν όλοι την ίδια γλώσσα.

Σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι πρόβλημα προγράμματος, αλλά διαπιστώνεται έλλειμμα κατανόησης των πολιτικών σχηματισμών έναντι των νέων κοινωνικών αιτημάτων.

Το έλλειμμα «προγράμματος» της Αριστεράς δεν είναι τόσο καθοριστικό, όσο το άνοιγμα προς την κοινωνία, προς τις θεμιτές και νόμιμες προσδοκίες της, η ανοικτή γραμμή μόνιμης επικοινωνίας και ανταλλαγών με αυτήν. Η από κοινού αναδιαμόρφωση των προϋποθέσεων της επιτυχίας.

Η κοινωνία δεν διακρίνεται ανάμεσα σε «συνειδητοποιημένους» πολίτες πρώτης κατηγορίας και «ασυνειδητοποίητους» δεύτερης, με το αξίωμα ότι οι πρώτοι έχουν αποστολή να «καθοδηγούν» τους δεύτερους. Οι πολίτες δεν έχουν καμιά υποχρέωση να είναι μαρξιστές ούτε αριστεροί. Η κοινωνία δεν έχει υποχρέωση να μελετά τον μαρξισμό, αλλά ο μαρξισμός την κοινωνία.

Στην πραγματικότητα, οι απλοί άνθρωποι δημιουργούν ιστορικές καταστάσεις, συχνά απροσδόκητες, που οι «συνειδητοποιημένοι» οφείλουν να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους, αντί να προσπαθούν να τις εντάξουν στην δική τους κατανοητικότητα ή να τις απορρίψουν εκτός αυτής.

Το κίνημα των αγανακτισμένων ξεκίνησε από την Ισπανία στις 15 Μάη του 2011 με καταλήψεις των πλατειών και ακολούθησε πολύ σύντομα στην Ελλάδα.

Παρόμοια φαινόμενα επεκτάθηκαν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ακόμη και στις ΗΠΑ, όπως το Occupy Wall Street.

Ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό έχει αρχίσει να διαμορφώνεται με τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και τα Φόρα των κοινωνικών κινημάτων, από την εποχή του Σηάτλ και του Πόρτο Αλέγκρε.

Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτά δεν οδηγούν πουθενά και ότι έχουν πλέον ξεφουσκώσει. Εξ αρχής συνάντησαν κάποια δυσπιστία από πλευράς και των παραδοσιακών κομμάτων της Αριστεράς, στο μέτρο που στις συνελεύσεις των αγανακτισμένων μετείχαν άνθρωποι «παντός είδους» και οπωσδήποτε υπήρχε πολλές φορές κάποιο γενικό «μπάχαλο»: χωρίς οργάνωση, χωρίς στελέχωση και ιεραρχία, χωρίς συγκεκριμένη ιδεολογία και φυσικά χωρίς ολοκληρωμένο πρόγραμμα.

Συνελεύσεις ανοιχτές σε όλους τους ανέμους και εκτός ελέγχου. Πως να μην ανησυχήσουν αυτοί που φιλοδοξούν να ελέγχουν τα πάντα; Ωστόσο, η εμπειρία από το ιστορικό παρελθόν δείχνει ότι σε κάθε φάση ιστορικής επιτάχυνσης παρατηρούνται αυτά ακριβώς τα φαινόμενα.

Οι συνελεύσεις παρόμοιου τύπου αποτέλεσαν πράξεις αυθόρμητης αντίστασης της κοινωνίας στην τρέχουσα ολομέτωπη και χωρίς όρια επίθεση της ολιγαρχίας του μεγάλου χρήματος. Η κοινωνία εναντίον της ολιγαρχίας.


Η άνοδος των κινημάτων συνδέθηκε με την επιταχυνόμενη αναξιοπιστία, αποδόμηση και κατάρρευση των πολιτικών συστημάτων.

Τα δικομματικά συστήματα, που εγκαινιάστηκαν με την Μεταπολίτευση στην Ελλάδα από το 1974 και στην Ισπανία από το 1978, σήμερα έχουν καταπέσει.

Στη θέση τους δεν αναδύονται εναλλακτικές διορθωτικές μορφές, αλλά τα κινήματα αναδεικνύουν νέα κοινωνικά αιτήματα.


Εξ αρχής, τα νέα κινήματα αποφεύγουν τον «οργανωτικισμό», τον «οικονομισμό» και τον «ταξισμό» της παραδοσιακής Αριστεράς, προβάλλουν την έννοια της «λαϊκής ενότητας» προς αντιμετώπιση της νεοφιλελεύθερης εφόδου: «πραγματική δημοκρατία» και «κοινωνική δικαιοσύνη» για όλους τους πολίτες.

Υπερβαίνουν το οικονομικό αδιέξοδο αποδίδοντας έμφαση στην «ταπείνωση» που υφίσταται σήμερα ο πολίτης και στην ανάγκη του για στοιχειώδη «ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

Όταν οι καθαρίστριες απολύονται, αυτό δεν συνιστά μόνον «ταξικό» πρόβλημα, αλλά ταυτόχρονα και ευρύτερο πρόβλημα του συνόλου της κοινωνίας.

Αποτέλεσμα της νέας πνοής είναι η άνθιση λαϊκών συνελεύσεων αλληλεγγύης στις συνοικίες της πρωτεύουσας και στις επαρχίες, με πρωτοβουλία και συμμετοχή των απλών πολιτών, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κομματικές προτιμήσεις.


Κάποιοι εφεκτικοί, δύσπιστοι και αμετάπειστοι, οι ίδιοι πάντα, προεξοφλούν ότι αυτού του τύπου τα κινήματα έχουν πλέον εξαντλήσει τα όρια τους, επικαλούμενοι γι’ αυτό την έλλειψη οργάνωσης, ιδεολογίας, προγράμματος.

Ωστόσο, φαίνεται ότι ο κύκλος τους, αντί να κλείνει, ανοίγει και διευρύνεται, αν κρίνουμε από την πρόσφατη και δριμύτερη επανεμφάνιση τους στην Ισπανία με το κίνημα των Podemos.

Όσο ο πολιτικός χώρος σύρεται στα ερείπια και κατοικείται από φαντάσματα του παρελθόντος, είτε οργανώσεις είτε ιδεολογίες, το έδαφος θα είναι γόνιμο για να αναπτύσσονται παρόμοια κινήματα που θα διεκδικούν την «επανίδρυση» της κοινωνίας σε νέες βάσεις.


Παράλληλα, όσο τα κινήματα αυτά επανέρχονται στο προσκήνιο, τόσο περισσότερες ασάφειες θα προσδιορίζονται.

Εκτός από το ζήτημα της «πραγματικής δημοκρατίας», που παραμένει φυσικά καίριο, στην Ισπανία οι Podemos διεκδικούν την συγκρότηση «νέας κοινωνικής συμμαχίας» με στόχο την ενίσχυση των «οινωνικών δικαιωμάτων» των πολιτών και την προάσπιση των δημοσίων υπηρεσιών, των δημοσίων και κοινωνικών αγαθών.

Το μέσο προς επίτευξη των στόχων είναι η κινητοποίηση της κοινωνίας «από τα κάτω», οι «ρήξεις» με το μέχρι σήμερα ισχύον σύστημα και οπωσδήποτε πάντα υπο την σημαία της «κοινωνικής δικαιοσύνης».

Με την επιμονή τους στην αντιπαράθεση ανάμεσα στην «λαϊκή ενότητα» και στην «ολιγαρχία», τα κινήματα δείχνουν ότι εμπνέονται απο τα ριζοσπαστικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής, είτε του παρελθόντος, είτε του παρόντος, όπως στην Βενεζουέλα, την Βολιβία, τον Ισημερινό.


Ωστόσο, εξ’ αιτίας αυτού, εκτίθενται στο στίγμα του «λαϊκισμού», τόσο απο την συντηρητική όσο και από την αριστερή πλευρά.

Ο Περονισμός δεν ήταν η παράταξη του «λαϊκισμού» και της «δικαιοσύνης»; Παρόμοια δεν ήταν και αυτή του Ούγκο Τσάβες; Του Έβο Μοράλες; Του Ραφαέλ Κορρέα; Όμως ίσως η οξυμένη κοινωνική πόλωση στην εποχή της νεοφιλελεύθερης επίθεσης να ευθύνεται για την εγκατάσταση στην Ευρώπη κοινωνικού πεδίου λατινο-αμερικάνικου τύπου.

Το γεγονός είναι ότι οι εκκλήσεις για κοινωνική και λαϊκή ενότητα, για αντίσταση ενάντια στην ολιγαρχία, βρίσκουν σήμερα αύξουσα απήχηση στην πράξη, ενώ οι θεωρητικές ενστάσεις και αντιρρήσεις αποβαίνουν όλο και λιγότερο κατανοητές από τις κοινωνικές πλειοψηφίες.

Άλλωστε, είναι επίσης γεγονός πως όποια μορφή κινητοποιήσεων κατορθώνει να αποσπά υποστήριξη από πολλές πλευρές της κοινωνίας τίθεται αμέσως υπό την κατηγορία ότι είναι «πολυσυλλεκτική» και κατά συνέπεια «λαϊκίστικη».

Όμως, είναι επίσης γεγονός ότι οι ρήξεις με το παρελθόν, τα μεγάλα και ιστορικά βήματα κοινωνικής προόδου έχουν πάντοτε πραγματοποιηθεί με ευρύτερες κοινωνικές και δημοκρατικές συμμαχίες και όχι από ένα μόνον τμήμα της.

Και στην Ελλάδα, όσο ο Σύριζα αποκτά ευρύτερη απήχηση, τόσο περισσότερο εκτίθεται και αυτός στην ανησυχία του «λαϊκισμού».

Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε το συμπέρασμα θα είναι όχι μόνον πως η ευρύτερη απήχηση προϋποθέτει τον «λαϊκισμό», αλλά και το αντίστροφο: ότι ο «λαϊκισμός» συνδέεται με την ευρύτερη απήχηση και επιτυχία. Ίσως αληθεύει η ρήση ότι ο αντιλαϊκισμός δεν είναι παρά η ανώτερη μορφή του λαϊκισμού.

Ο πρόσφατα εκλιπών Αργεντίνος μελετητής Ερνέστο Λακλάου, ενώ είχε ξεκινήσει ως απαιτητικός κριτικός του λαϊκισμού στη χώρα του, είχε καταλήξει στη συνέχεια σε αυτό το συμπέρασμα.

Και στην εποχή μας, όσο οι χώρες καταποντίζονται και απειλούνται με αφανισμό, αυτό θα συνεπάγεται ότι μοιραία και αναπόφευκτα θα τις στοιχειώνει το σύγχρονο φάντασμα της «πολυσυλλεκτικής δράσης».

Το πρόβλημα με τις πλατείες και τους αγανακτισμένους δεν είναι πίσω μας, αλλά μπροστά μας. Με την αφύπνιση τους, κλείνει και ο κύκλος της «φωτισμένης», αλλά «λαοφοβικής» Αριστεράς.

Κι αν ισχύει η ρήση του Ζιζέκ ότι σήμερα η Αριστερά αποτελεί την έσχατη ελπίδα της αστικής κοινωνίας, περισσότερη σημασία έχει το ουσιαστικό «κοινωνία», παρά το επίθετο «αστική».

Όταν η αστική τάξη φθάνει σε τέτοιο βαθμό εκφυλισμού, ώστε να υπονομεύει μόνη της τα θεμέλια της κοινωνίας από την οποία αναδεικνύεται η ίδια ως άρχουσα, τότε πράγματι οι αρχόμενες ταξεις αναλαμβάνουν το έργο της διάσωσης της κοινωνίας, της μεταρρύθμισης και προσαρμογής της στα νέα δεδομένα.

Και φυσικά, δεν θα είναι σήμερα η πρώτη φορά στην ιστορία που οι κοινωνίες διασώζονται από τα κάτω, παρά την αυτοκαταστροφική εμμονή και το αδιέξοδο των από τα επάνω. Αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπουν οι πλατείες και οι αγανακτισμένοι σε αναζήτηση πολιτικού αποδέκτη.-»

Δ. Πουλικάκος: Ειδικές φυλακές ίσον βασανισμός και εξαφάνιση

15:03 | 02 Ιουλ. 2014
Κρυσταλία Πατούλη

Αυτή η πολιτική είναι τιμωρητική. Δεν έχει καμία σχέση ούτε με σωφρονισμό, ούτε με δικαιοσύνη […] Από τους πρώτους που θα ‘πρεπε να ‘ναι στη φυλακή, είναι άνθρωποι που κανονίζουνε ποιοι θα μπούνε φυλακή […] Ειδικές φυλακές ίσον βασανισμός και εξαφάνιση ανθρώπων! Εξαφάνιση από προσώπου γης! […] Ο ηθοποιός, συνθέτης και ερμηνευτής Δημήτρης Πουλικάκος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τη σημερινή συναυλία ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης*.

Κρ.Π.: Οι χιλιάδες κρατούμενοι που ήταν σε απεργία πείνας έχουν καταγγείλει πως «Σκοπός του υπουργείου δεν είναι ο σωφρονισμός αλλά η εκδίκηση και η τιμωρία». Σήμερα θα πάρετε μέρος στη συναυλία κατά αυτού του νομοσχεδίου με τις νέες ρυθμίσεις στον Σωφρονιστικό Κώδικα, στον οποίο περιλαμβάνονται οι φυλακές υψίστης ασφαλείας. Ποιά είναι η γνώμη σας;

Δ.Π.: Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες. Ξέρω την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Είμαι αγοραίος τύπος. Δηλαδή βλέπω γύρω μου τι γίνεται. Είμαι στην αγορά. Ακούω, βλέπω, μιλάω με ανθρώπους από δω, από κει… Και διαβάζω και διάφορες εφημερίδες. Ακόμη…

Πιστεύω λοιπόν ότι οι φυλακές είναι ούτως ή άλλως ακατάλληλο μέσον για σωφρονισμό, όπως και το πως είναι δομημένες και όλα τα συναφή. Για του λόγου το αληθές ετοιμάζονται να αντικαταστήσουν όλους τους διευθυντές φυλακών με συνταξιούχους εισαγγελείς!

Δηλαδή, είμαστε με τα καλά μας; Που ζούνε αυτοί οι εισαγγελείς; Ζουν ανάμεσά μας; Ξέρουν να κάνουνε με ανθρώπους; Συναλλάσσονται δηλαδή με ανθρώπους οι εισαγγελείς; Εγώ είμαι 70τόσο χρονών άνθρωπος και δεν έχω γνωρίσει ποτέ εισαγγελέα στη ζωή μου. Νεκροθάφτες έχω γνωρίσει. Εισαγγελείς, μόνο ως κατηγορούμενος. Κι αυτό δε λέγεται γνωριμία, βέβαια.

Άσε που ετοιμαζόμαστε και μεις για ιδιωτικές φυλακές όπως εξάλλου όλα τα «πολιτισμένα» κράτη του κόσμου.

Αυτή η πολιτική είναι τιμωρητική. Δεν έχει καμία σχέση ούτε με σωφρονισμό, ούτε με δικαιοσύνη. Κυρίως. Γιατί εδώ τίθεται θέμα δικαιοσύνης, εκτός των άλλων.

Η δικαιοσύνη ως γνωστόν… Πώς να σου πω; Πρώτα πρέπει να υπάρχει δικαιοσύνη και μετά δημιουργείται η δημοκρατία. Αν δημιουργείται.

Σήμερα, υπό τέτοιους όρους, αποκλείεται. Δηλαδή, είναι όλα κατηργημένα. Δεν υπάρχει ούτε Σύνταγμα, ούτε τίποτα. Τά ‘χουνε κουρελιάσει όλα.

Δηλαδή, από τους πρώτους που θα ‘πρεπε να ‘ναι στη φυλακή, είναι άνθρωποι που κανονίζουνε ποιοι θα μπούνε φυλακή, και για πόσο και υπό ποιες συνθήκες.  Αυτό είναι όλο το θέμα. Από κει και πέρα…

Κρ.Π.: Λέτε ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη (άρα και δημοκρατία) σήμερα στην Ελλάδα;

Δ.Π.: Όχι, δεν υπάρχει. Αν  έχεις φράγκα και άκρες δικαιώνεσαι. Άμα δεν έχεις, παραχώνεσαι. Είναι η πολιτική του εντοιχισμού…

Κρ.Π.: Η άνοδος της ακροδεξιάς και του εθνικισμού, πιστεύετε ότι είναι και θέμα δικαιοσύνης; Γιατί κάποιοι όταν αισθάνονται ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη, στρέφονται στην αυτοδικία…

Δ.Π.: Στρέφονται γενικά στον κανιβαλισμό… Όπως θες πες το. Κανιβαλισμός είναι.

Κρ.Π.: Τον κανίβαλο θα τον βάλεις αναγκαστικά μέσα στο κλουβί… Αλλά εδώ μιλάμε για ανθρώπους. Επειδή δηλαδή δεν λειτουργεί το κράτος έτσι ώστε να υπάρχει δικαιοσύνη…

Δ.Π.: Ποιό κράτος; Υπό το κράτος του τρόμου είμαστε. Δηλαδή δεν αλλάζει τίποτα. Τα λέγαμε από το ‘70τόσο. Τα ίδια. Και πιο πριν πάλι τα ίδια.

Απλώς κάποια στιγμή υπάρχει μία επίφαση, σου λέει πάρτε – φάτε και σου κλείνει τα μάτια. Έπεσε και η τηλεόραση και δημιούργησε αυτή την εσωτερική αλλοτρίωση του καθενός που είναι μονίμως πλέον απέναντι σε μια οθόνη και ζει εικονικά…

Και γενικά είναι αυτό, ότι το σύστημα κάνει τη δουλειά του και οι υπόλοιποι, αποσπασματικά πάλι, προσπαθούμε με αποσπασματικές και σπασμωδικές κινήσεις, κάπως να αποτρέπουμε τα χειρότερα, τα κατά τη γνώμη μας χειρότερα, σε σχέση με το τι εστί γενικότερα ανθρώπινος πολιτισμός.

Κρ.Π.: Σε σχέση με τις θέσεις των κομμάτων που…

Δ.Π.: Δε με ενδιαφέρουν τα κόμματα. Τα κόμματα να πάνε να γαμηθούνε. Και ο συνδικαλισμός, έτσι όπως έχει καταντήσει, επίσης. Δεν είναι τυχαίο που τα γραφεία της ΓΣΕΕ είναι στο νούμερο 69 της Πατησίων.

Από κει και πέρα, ότι κι αν με ρωτήσεις τα ίδια θα σου πω. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν πολλοί που σφάζουνε επειδή δεν τους αρέσει η μούρη σου, ή το ντύσιμό σου, ή η διάθεσή σου η ερωτική. Κι αυτό σημαίνει κανιβαλισμός.

Μιλάω γι’ αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα… υπό τον τρόμο. Μια τρομολαγνία… Και έναν (όχι και τόσο) υποφώσκοντα –αν θέλεις- κανιβαλισμό, ο οποίος κάποτε εκδηλώνεται άγρια και μπορεί να γενικευτεί και τότε δεν θα ‘ναι καθόλου ωραίο αυτό το πράγμα για κανέναν!

Κρ.Π.: Αυτές οι φυλακές υψίστης ασφαλείας, θυμίζουν εκείνη την ειδική φυλακή – τάφο, που είχαν τον Παναγούλη…

Δ.Π.: Όλες οι ειδικές φυλακές το ίδιο είναι. Για να εξαφανίζονται άνθρωποι ενώ τους βασανίζουν κιόλας. Όλες αυτές οι φυλακές είναι το ίδιο.

Δε με ενδιαφέρει αν είναι η ειδική φυλακή του Παναγούλη, ή των Τουπαμάρος, ή των Ζαπατίστας, ή του Γκουαντάναμο, ή της Νικαράγουας, ή της Κορέας ή της Ταϋλάνδης, ή της Μαντζουρίας, ή δεν ξέρω και γω ποιών άλλων.

Ειδικές φυλακές ίσον βασανισμός και εξαφάνιση ανθρώπων! Εξαφάνιση από προσώπου γης!  Εξόντωσις μετά βασανισμού και τελεία εί δυνατόν εξαφάνιση από προσώπου γης χωρίς ίχνη! Τα ζήσαμε, τα ζούμε και τα ξαναζούμε…

*

**

Δείτε επίσης:
Δημήτρης Πουλικάκος: Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς


Via: http://tvxs.gr/news/ti-na-kanoyme/dimitris-poylikakos-eidikes-fylakes-ison-basanismos-kai-eksafanisi-anthropon

Εμείς επιλέγουμε πως θα ζήσουμε. Του Πέτρου Γαλιατσάτου

07:29 | 01 Ιουλ. 2014
Τελευταία ανανέωση 07:47 | 01 Ιουλ. 2014

[…] Ήταν Οκτώβριος του 2011 όταν πρωτοεμφανίστηκε στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα διήγημα. Ήθελα να μιλήσω για τον τρόπο που οι πράξεις του παρελθόντος διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον μας. Αλλά και για το ότι εμείς ήμαστε αυτοί που επιλέγουμε πως θα ζήσουμε, εμείς θέτουμε τους στόχους που θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Επομένως εμείς ήμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας και κανένας άλλος […] Ο σύμβουλος τουριστικών επιχειρήσεων Πέτρος Γαλιατσάτος, αφηγείται τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής –από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο– του πρώτου μυθιστορήματός του με τίτλο «Άσπρα Γάντια» των εκδόσεων Παπαδόπουλος.

Στα 37 μου πήρα μία μεγάλη απόφαση.
Αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να αλλάξω. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να φτιάξω έναν νέο εαυτό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που ήμουν μέχρι τότε.

Μετά από δύο χρόνια άρχισα να παρακολουθώ ένα σεμινάριο γραφής στο Μικρό Πολυτεχνείο με τίτλο «Aφήγηση Zωής» και εισηγήτρια-συντονίστρια την Κρυσταλία Πατούλη. Αυτή ήταν η αφετηρία…

Η συνέχεια ήταν σε δύο επίπεδα. Στο ένα συνέχισα να παρακολουθώ το δεύτερο και τρίτο κύκλο του ίδιου σεμιναρίου, στο άλλο άρχισα να παρακολουθώ και ένα άλλο σεμινάριο με τίτλο «Λογοτεχνικό Project» και εισηγητή-συντονιστή τον Λένο Χρηστίδη.

Ήταν Οκτώβριος του 2011 όταν πρωτοεμφανίστηκε στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα διήγημα. Ήθελα να μιλήσω για τον τρόπο που οι πράξεις του παρελθόντος διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον μας. Αλλά και για το ότι εμείς ήμαστε αυτοί που επιλέγουμε πως θα ζήσουμε, εμείς θέτουμε τους στόχους που θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Επομένως εμείς ήμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας και κανένας άλλος.

Με αυτό το σκεπτικό ξεκίνησα να γράφω τα «Άσπρα Γάντια». Τότε βέβαια δεν ήξερα τον τίτλο. Ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να γράψω ένα διήγημα για έναν ανεύθυνο άνδρα, τον Μάικ Ζάκρος, ο οποίος έφυγε από την πόλη που ζούσε, έφυγε και από τη χώρα του, για να μην αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεων του. Με αυτή του την κίνηση προσπάθησε να αποφύγει το παρελθόν του.

Πέρασαν τα χρόνια και ο ήρωας πίστεψε ότι τα είχε καταφέρει.

Μέχρι την ημέρα που τον κάλεσε στο τηλέφωνο ο κυρ Γιώργος. Ένας άνθρωπος από το παρελθόν, ο οποίος του ζήτησε να επιστρέψει όσο πιο γρήγορα γινόταν. Και επειδή του χρώσταγε τη ζωή του, ο Μάικ έκανε ό,τι ακριβώς του είπε ο κυρ Γιώργος.

Στο αεροπλάνο ο Μάικ σκεφτόταν:

Τελικά γυρνάω πάλι στην πόλη που γεννήθηκα έπειτα από σχεδόν εννέα ολόκληρα χρόνια απουσίας. Προσπάθησα να αποφύγω αυτό το ταξίδι. Αν ήταν στο χέρι μου, δεν θα επέστρεφα ποτέ ξανά.

Και να με τώρα. Πλησιάζω και δεν έχω καν προετοιμαστεί. Έφυγα ξαφνικά από την πατρίδα και άφησα πίσω μου ένα σωρό εκκρεμότητες. Τουλάχιστον όμως γλίτωσα από το παρελθόν μου.

Τελικά όμως οι πράξεις του παρελθόντος ήταν πολλές και έντονες. Και δεν άφησαν κανέναν ανεπηρέαστο.

Γιατί μπορεί να συνειδητοποίησα ότι είμαι υπεύθυνος για τις πράξεις μου και να ανέλαβα την ευθύνη των επιλογών μου, αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό. Χρειάστηκε να αλλάξω και τον τρόπο σκέψης μου.

Είχα γεμίσει το κεφάλι μου με στερεότυπα, φοβίες και προκαταλήψεις. Όλα αυτά δεν μου επέτρεπαν να εξελιχθώ όπως ήθελα.

Έτσι και ο Μάικ Ζάκρος, ο ήρωας του βιβλίου, μόλις κατανόησε το παρελθόν, κατάλαβε και το παρόν και πήρε την ευθύνη για τη ζωή του. Έπαψε να κατηγορεί τους άλλους και τις καταστάσεις για όσα συμβαίνουν στη ζωή του. Σταμάτησε να ταυτίζεται με το παρελθόν του και έγινε, για πρώτη φορά στη ζωή του, ο ισχυρός, αυτός που είχε τη δύναμη της επιλογής και της απόφασης.

Την αρχή του πρωτόλειου κειμένου την άκουσε ο Λένος Χρηστίδης και η ομάδα που παρακολουθούσε το σεμινάριο του. Όταν ονομάτιζα τον ήρωα (Μάικ Ζάκρος) δεν γνώριζα ότι υπήρχε χωριό με το όνομα Ζάκρος και ότι έχει καταγωγή από εκεί ο Λένος.

Όταν βάφτιζα Κρούγκερ τον πρέσβη της Νοτίου Αφρικής, πίστευα ό,τι ήταν ένα τυχαίο όνομα που ήρθε απλά στο μυαλό μου. Μετά τα πρώτα δύο κεφάλαια και ενώ ακόμα δεν είχε αναφερθεί το όνομά του, κάτι έκανε κλικ στο μυαλό μου. Αυτό το επίθετο κάτι μου θύμιζε. Έτσι έκανα την έρευνά μου. Και έπεσα στο όνομα του Πάουλ (Στέφανους Γιοχάνες Πάουλους) Κρούγκερ. Και τότε θυμήθηκα ότι ένας συμμαθητής μου από το γυμνάσιο, ο Γιώργος, καταγόταν από τη Νότια Αφρική και μου είχε πρωτομιλήσει για τους Μπόερς και τον Κρούγκερ. Οπότε πήρε άλλη τροπή το κείμενό μου και από διήγημα κατέληξε σε μυθιστόρημα.

Άρχισα να γράφω με γρήγορο ρυθμό.

Από εκεί και πέρα η ιστορία εξελίχθηκε με ένα δικό της τρόπο. Οι ήρωες ζωντάνεψαν και ακολούθησαν το δικό τους δρόμο. Λίγο πολύ, διαφορετικό από αυτό που σκεφτόμουν εγώ αρχικά.

Κάπως έτσι έφτασε η ιστορία να εξελίσσεται σε δύο ηπείρους: Ευρώπη και Αφρική. Και σε τέσσερις χώρες: Βρετανία, Ελλάδα, Ισπανία, Ολλανδία και Νότια Αφρική.

Ολοκλήρωσα τα «Άσπρα Γάντια» τον Οκτώβριο του 2012. Δεν ήξερα τι να το κάνω το κείμενό μου. Έτσι το άφησα στην άκρη και μετά το πέρασα άλλες δύο αναγνώσεις (και κοψίματα).

Ήταν Ιούνιος του 2013 όταν έδωσα τα «Άσπρα Γάντια» στην Μανίνα Ζουμπουλάκη. Της άρεσε, τόσο πολύ που μου έκανε κάποιες παρατηρήσεις και μου έδωσε την ώθηση να το περάσω άλλο ένα «διάβασμα και κόψιμο». Η Μανίνα πίστεψε στο κείμενό μου και το προώθησε στον εκδότη της, ο οποίος είναι πλέον και δικός μου εκδότης.

Στις 17 Ιουνίου 2014 κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία το πρώτο μου βιβλίο. Όταν το είδα στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου των εκδόσεων Παπαδόπουλος, ένιωσα περίεργα. Σίγουρα ένιωσα χαρά.-


Άσπρα γάντια, Πέτρος Γαλιατσάτος, Εκδόσεις Παπαδόπουλος – 2014

Ένα σκοτεινό µυθιστόρηµα, γραµµένο µε κινηµατογραφικό ρυθµό, µε έντονη δράση, γρήγορες εναλλαγές, πολλά πρόσωπα, αναπάντεχες ανατροπές και πολλά κρυµµένα µυστικά. Ένα ξεκαθάρισµα λογαριασµών µε φόντο τη σηµερινή Αθήνα.


Ο Πέτρος Γαλιατσάτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Τέλειωσε τη Σιβιτανίδειο Σχολή, σπούδασε Τουριστικές Επιχειρήσεις στο ΤΕΙ της Αθήνας και  εργάστηκε για πολλά χρόνια σε ξενοδοχεία και τουριστικούς οργανισμούς. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως ανεξάρτητος σύμβουλος τουριστικών επιχειρήσεων και παραδίδει μαθήματα σε σχολές που έχουν άμεση σχέση με την επαγγελματική του εμπειρία. Ζει στο Παγκράτι.

 

Via: http://tvxs.gr/news/biblio/emeis-epilegoyme-pos-tha-zisoyme-toy-petroy-galiatsatoy