211 αυτόνομες κοινότητες αλληλέγγυας και κοινωνικής οικονομίας στην Ελλάδα!

Στο enallaktikos.gr καταγράψαμε και παρουσιάζουμε 200 και πλέον Αυτοδιαχειριζόμενους Κοινωνικούς Χώρους και Καταλήψεις σε όλη την Ελλάδα. Οι περισσότεροι δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια.

του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Οι Αυτοδιαχειριζόμενοι Κοινωνικοί Χώροι είναι οι νέοι κόμβοι της Αλληλέγγυας – Κοινωνικής Οικονομίας. Σ’ αυτούς διοργανώνονται καθημερινά δεκάδες δραστηριότητες αλληλέγγυου, πολιτιστικού και επιμορφωτικού χαρακτήρα. Στεγάζονται: κινηματογραφικές λέσχες,  θεατρικές ομάδες, τοπικά μουσικά γκρουπ, παιδικοί σταθμοί και σε κάποιους υπάρχουν χώροι φιλοξενίας αστέγων και επισκεπτών. Λειτουργούν συλλογικές κουζίνες, καφενεία, δανειστικές βιβλιοθήκες. Συγκεντρώνονται τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα. Οργανώνονται κάθε είδους εργαστήρια και σεμινάρια, γίνονται ανταλλακτικά χαριστικά παζάρια, δωρεάν κοινωνικά φροντιστήρια, μαθήματα ξένων γλωσσών, χορού, παρουσιάσεις βιβλίων, εικαστικές εκθέσεις κ.ο.κ.

Είναι οι νέες αυτόνομες κοινότητες της πόλης και της γειτονιάς. Σε κάθε Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο συστεγάζονται πολλές ανεξάρτητες ομάδες και σχήματα που κυοφορούν τις νέες ιδέες και κουλτούρες στην Ελλάδα της κρίσης.

Οι περισσότερες απ’ αυτές τις κοινότητες νέων αποκτούν νομική μορφή και πληρώνουν νοίκι. Όμως, όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα,  αρκετές συλλογικότητες επιθυμούν να παραμείνουν άτυπες, ανεξάρτητες και εξωθεσμικές, γιατί δεν έχουν καμιά εκτίμηση και εμπιστοσύνη σ’ αυτό το θεσμοθετημένο κράτος… Και στην Ελλάδα δεκάδες εγκαταλελημένα κτίρια, πρώην βίλες, εργοστάσια, στρατόπεδα, αποθήκες επαναχρησιμοποιούνται από ομάδες νέων, πριν ρημάξουν ολοκληρωτικά. Τα επισκευάζουν με εθελοντική εργασία, τα συντηρούν και τους ξαναδίνουν ζωή.

Κάθε τόσο, σε κάποιες από αυτές τις κατάληψεις, εισβάλει η αστυνομία και τις εκκενώνει. Άλλοι χώροι ανακαταλαμβάνονται από τους καταληψίες, αλλού οι ομάδες αναζητούν καινούργια στέγη. Εμείς δεν διαγράφουμε καμία κατάληψη από τις παρουσιάσεις μας, γιατί οι συλλογικότητες συνεχίζουν να υπάρχουν. Αυτές ανατάσσουν και δίνουν ζωή στα εγκαταλειμμένα κτίρια. Χωρίς τη δράση τους μιλάμε μόνο για ντουβάρια.

Καταλήψεις: Θυμήσου το Βερολίνο…

Ενα νέο κύμα Αυτοδιαχειριζόμενων Στεκιών και Καταλήψεων ήρθε βαδίζοντας στα χνάρια των Αυτοδιαχειριζόμενων Κοινωνικών Κέντρων της Ευρώπης και… κυρίως του Βερολίνου.

Εκεί, δίπλα στο «Τείχος του Αίσχους», οι διωκόμενοι καταληψίες εκατοντάδων κτηρίων στα 70’s-80’s είναι πλέον ιδιοκτήτες… Ο δήμος του Βερολίνου έδωσε μάλιστα και στεγαστικά δάνεια σε κάποιους, επί χρόνια, καταληψίες των υποβαθμισμένων περιοχών Kreuzberg, Charlotterburg και Schonenberg για να τα επισκευάσουν και να τα αυτοδιαχειρίζονται.

Παρ’ όλα αυτά, πρόσφατα στην Γερμανία, το κράτος προσπάθησε να κλείσει μια από τις παλιότερες καταλήψεις, τη «Rote Flora» στο Αμβούργο. Χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στα σχέδια εκκένωσης της κατάληψης του παλιού θεάτρου που είχε μετατραπεί σε αυτοδιαχειριζόμενο πολιτιστικό κέντρο. Συγκρούσεις σημειώθηκαν μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών.

Ανάλογο κύμα δημιουργίας αυτοιδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων – καταλήψεων υπάρχει και στην Ιταλία. Τους περιγράφει στο τελευταίο της βιβλίο «Φράχτες και Παράθυρα” (Αϊ στο διάολο, ΔΝΤ)» η Ναόμι Κλάιν. «Το «Corto Circuito» είναι ένα απο τα πολλά centri sociali της Ιταλίας. Τα κοινωνικά κέντρα είναι εγκαταλειμμένα κτίρια- αποθήκες, εργοστάσια, στρατώνες, σχολεία που καταλήφθηκαν και μεταμορφώθηκαν από τους καταληψίες σε εστίες κουλτούρας και πολιτικής, απαλλαγμένες απο τον έλεγχο τόσο των αγορών όσο και του κράτους. Συμφωνα με τις εκτιμήσεις υπάρχουν 150 κοινωνικά κέντρα στην Ιταλία.

Το παλαιότερο και μεγαλύτερο κοινωνικό κέντρο -το Leoncavallo, στο Μιλάνο- είναι πρακτικά μια αυτάρκης πόλη με εστιατόρια, κήπους, ενα βιβλιοπωλείο, εναν κινηματογράφο, μια στεγασμένη ράμπα scateboard και ένα κλάμπ τόσο μεγάλο ωστε μπόρεσε να φιλοξενήσει τις εμφανίσεις των Public Enemy. Τα κοινωνικά κέντρα είναι χώροι ανεμελιάς και αντισυμβατικότητας, σε έναν κόσμο που μεσο-αστικοποιείται και ευπρεπίζεται ολοένα και περισσότερο, ενα γεγονός που παρακίνησε την γαλλική εφημερίδα Le Monde να τα χαρακτηρίσει ως “το πολιτιστικό κόσμημα της Ιταλίας”.»

Δείτε στο enallaktikos.gr αναλυτικά όλες τις παρουσιάσεις των αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων με κείμενο, φωτογραφίες και βίντεο και από εκεί συνδεθείτε με τα sites τους και τις σελίδες τους στο facebook.

Μάνος Δανέζης: Ο νέος Πολιτισμός θα αρχίσει από την Ελλάδα

Danezis-2

Αυτό που πρυτανεύει στη συγκρότηση ενός πολιτισμού, είναι οι ανάγκες των ανθρώπων. Οι ανάγκες, η μη εκπλήρωση μάλλον των αναγκών, δημιουργεί φόβους. Όσο περισσότερους φόβους έχει ένας άνθρωπος, τόσο λιγότερο ελεύθερος και τόσο πιο εύκολα χειραγωγούμενος είναι.

Γι’ αυτό, αυτό το σύστημα το οποίο θέλουμε να αλλάξουμε ειρηνικά, μας δημιουργεί συνεχώς πλαστές ανάγκες, όλο και μεγαλύτερες ανάγκες. Όσο γιγαντώνονται οι ανάγκες μας, γιγαντώνονται και οι φόβοι της μη εκπλήρωσης αυτών των αναγκών. Κι όσο αυξάνονται οι φόβοι μας τόσο λιγότερο ελεύθεροι και πιο εύκολα χειραγωγούμενοι είμαστε.

Τι κάνουμε πρώτα. Αποποιούμαστε τις πλαστές ανάγκες μας, αυτές οι οποίες δεν μας κάνουν περισσότερο ευτυχισμένους, αλλά απλώς τις έχουμε συνηθίσει. Έχοντας λιγότερες ανάγκες, έχουμε λιγότερους φόβους και, συνεπώς, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι και λιγότερο χειραγωγούμενοι.

Άρα, κανόνας πρώτος: Να ελαχιστοποιήσουμε τις πλαστές μας ανάγκες, όχι τις ανάγκες που είναι πραγματικές.

Δεύτερο: Εμείς ως Έλληνες, (στη φιλοσοφία μας μέσα είναι γραμμένο ότι) αποτελούμε κομμάτι ενός γενικότερου συμπαντικού νόμου και θα πρέπει να υπακούμε στη συγκρότηση της κοινωνίας μας σ’ αυτό το συνολικό, συμπαντικό γίγνεσθαι.

Τι μας λέει, λοιπόν, σήμερα η σύγχρονη επιστήμη, πειραματικά πλέον, εφηρμοσμένα, όχι θεωρίες και φιλοσοφίες: όλα μέσα στο σύμπαν είναι ΕΝΑ – ένας κοχλάζων ωκεανός περίεργης ενέργειας, μέσα στον οποίο χάνεται η ατομικότητα με τη λογική της φυσιολογίας του ανθρώπου.

Άρα, λοιπόν, αφού όλοι είμαστε ένα, θα πρέπει να κατανοήσουμε βασικά μια έννοια: την έννοια της αλληλεγγύης. Προσέξτε, η έννοια της αλληλεγγύης είναι πολύ πιο προωθημένη από αυτήν της ελεημοσύνης.

Στην ελεημοσύνη υποτίθεται ότι δίνω κάτι για να αμειφθώ, έστω και στην επόμενη ζωή. Είμαι ελεήμων και θα πάω στον παράδεισο – δεν είμαι ελεήμων, δεν θα πάω στον παράδεισο. Η ελεημούνη έχει, λοιπόν, την έννοια της ανταπόδοσης.

Μικρό απόσπασμα από την συνέντευξη που δόθηκε στις 09/05/2013 στο Skouliki.net :

via: www.egriechen.info

Το μανιφέστο «Ύστατη έκκληση» των Ισπανών και η ελληνική έρευνα για την κρίση

(στα ελληνικά / en français / in english):

Το μανιφέστο «Ύστατη έκκληση» των Ισπανών και η ελληνική έρευνα για την κρίση

Το τι μας έφερε ως εδώ και γιατί είναι πλέον επιτακτικό να αλλάξει ο πολιτισμός μας, γίνεται συνεχώς όλο και πιο προφανές στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Είναι σημαντικό όσο και ενδιαφέρον ότι τα συμπεράσματα της ελληνικής ακτιβιστικής έρευνας για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης* συμφωνούν με το Μανιφέστο «Ύστατη Έκκληση» των Ισπανών.

***

Le manifeste « Appel ultime » des Espagnols et l’enquête grecque sur la crise

Le comment nous en sommes arrivés là et pourquoi changer notre civilisation s’impose dorénavant sont deux choses qui deviennent de plus en plus clair dans le monde entier. C’est aussi important qu’intéressant de voir que les conclusions de l’enquête activiste grecque sur les causes et les solutions de la crise* vont dans le même sens que le Manifeste » Appel ultime » des Espagnols.

***

The Spanish « Last Call » Manifesto and the Greek research on the crisis

“How” we arrived where we are and “why” changing our civilization is, now, more than necessary are two things that become clearer every day, all over the world. It is as important as interesting to see that the conclusions of the activist research on the causes and solutions to the crisis* go in the same direction as the Spanish «Last Call» Manifesto.


* (in greek – στα ελληνικά / en français / in english)

***

Μανιφέστο  «Ύστατη έκκληση» από τους Ισπανούς

(in English)(en castellano)(em português)(en français)(en català)(en galego)(en euskera)(en asturianu)(en Esperanto)

Αυτή είναι παραπάνω από μια οικονομική και καθεστωτική κρίση: είναι μια κρίση πολιτισμού

ultima-llamada-v0-2-640x927Οι Ευρωπαίοι πολίτες, στη μεγάλη τους πλειονότητα, πιστεύουν ότι η σημερινή καταναλωτική κοινωνία μπορεί «να βελτιωθεί» (και πρέπει να το κάνει) στο μέλλον. Ταυτόχρονα, σημαντικό μέρος των κατοίκων του πλανήτη ελπίζουν ότι θα προσεγγίσουν τα δικά μας επίπεδα υλικής ευημερίας. Ωστόσο, το επίπεδο παραγωγής και κατανάλωσης επιτεύχθηκε μέσα από τη κατασπατάληση των φυσικών και ενεργειακών πόρων, και τη διάρρηξη των οικολογικών ισορροπιών της Γης.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κάτι νέο. Οι πιο διορατικοί ερευνητές και οι επιστήμονες εκπέμπουν στοιχειοθετημένα σήματα κινδύνου από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 του εικοστού αιώνα: αν συνεχιστούν οι παρούσες αναπτυξιακές τάσεις (στην οικονομία, στη δημογραφία, στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, στη παραγωγή ρύπων και στην αύξηση των ανισοτήτων)   το πιο πιθανό αποτέλεσμα για τον εικοστό πρώτο αιώνα είναι η πολιτισμική κατάρρευση.

Σήμερα πληθαίνουν οι ειδήσεις που δείχνουν ότι ο δρόμος της ανάπτυξης οδηγεί ήδη σε μια γενοκτονία σε αργή κίνηση. Η μείωση της διαθέσιμης φτηνής ενέργειας, τα καταστροφικά σενάρια   κλιματικής αλλαγής και οι γεωπολιτικές εντάσεις για τους φυσικούς πόρους δείχνουν ότι οι τάσεις προόδου του παρελθόντος γίνονται κομμάτια.

Μπροστά σε αυτή τη πρόκληση δεν αρκούν οι διακοσμητικοί εξορκισμοί  της αειφόρου ανάπτυξης, ούτε το απλό στοίχημα των οικολογικών τεχνολογιών, ούτε η υποτιθέμενη «πράσινη οικονομία» που καλύπτει την γενικευμένη εμπορευματοποίηση των φυσικών αγαθών και των οικοσυστημικών υπηρεσιών. Οι τεχνολογικές λύσεις, τόσο στην περιβαλλοντική κρίση όσο και στην ενεργειακή παρακμή, είναι ανεπαρκείς. Και επιπλέον, η οικολογική κρίση δεν είναι ένα επιμέρους ζήτημα αλλά είναι καθοριστικής σημασίας για όλες τις πτυχές της κοινωνίας: διατροφή, μεταφορές, βιομηχανία,  δόμηση, πολεμικές συγκρούσεις… Πρόκειται, σε τελική ανάλυση, για τη βάση ης οικονομίας μας και της ζωής μας.

Έχουμε παγιδευτεί μέσα στην ύπουλη δυναμική ενός πολιτισμού που δεν λειτουργεί αν δεν αναπτύσσεται, και που όταν αναπτύσσεται καταστρέφει τις φυσικές βάσεις που τον κάνουν να υπάρχει. Η τεχνολατρική και αγορολατρική κουλτούρα μας ξεχνάει ότι από καταγωγής μας, εξαρτιόμαστε από τα οικοσυστήματα και είμαστε αλληλοεξαρτημένοι.

Ο πλανήτης δεν μπορεί να στηρίξει την παραγωγιστική και καταναλωτική κοινωνία. Έχουμε ανάγκη να δημιουργήσουμε ένα νέο πολιτισμό ικανό να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή σε ένα τεράστιο ανθρώπινο πληθυσμό (σήμερα, σε περισσότερους από 7.200 εκατομμύρια ανθρώπους), που συνεχίζει να αυξάνεται και κατοικεί σε ένα κόσμο με φθίνοντες πόρους. Να γιατί θα είναι απαραίτητο να γίνουν ριζικές αλλαγές στο τρόπο ζωής,  στις μορφές της παραγωγής, στο σχεδιασμό των πόλεων και στη χωροταξική οργάνωση: και πάνω  από όλα, στις αξίες που διέπουν όλα τα παραπάνω. Χρειαζόμαστε μια κοινωνία που θα έχει για στόχο να επαναφέρει την ισορροπία με τη βιόσφαιρα, και που χρησιμοποιεί την έρευνα, την τεχνολογία, τον πολιτισμό, την οικονομία και την πολιτική για να προχωρήσει προς αυτή τη κατεύθυνση. Για να το πετύχουμε, μας χρειάζεται να κατορθώσουμε να ξεδιπλώσουμε όλη τη πολιτική φαντασία, την ηθική γενναιοδωρία  και την τεχνική δημιουργικότητά μας.

Όμως αυτός ο Μεγάλος Μετασχηματισμός αντιμετωπίζει δυο τιτάνια εμπόδια: την αδράνεια του καπιταλιστικού τρόπου ζωής και τα συμφέροντα των προνομιούχων ομάδων. Για να αποφύγουμε το  χάος και τη βαρβαρότητα προς τις οποίες σήμερα κατευθυνόμαστε, έχουμε ανάγκη από μια βαθειά πολιτική ρήξη με την παρούσα ηγεμονία, και από μια οικονομία που έχει ως σκοπό την ικανοποίηση   των κοινωνικών αναγκών μέσα στα όρια που επιβάλει η βιόσφαιρα, και όχι η αύξηση του ιδιωτικού κέρδους.

Ευτυχώς, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι αντιδρούν στις απόπειρες των ελίτ να τους κάνουν να πληρώσουν τα σπασμένα. Σήμερα, στο Ισπανικό Κράτος, η αφύπνιση της αξιοπρέπειας και της δημοκρατίας που προκάλεσε το κίνημα 15Μ (των Αγανακτισμένων) από την Άνοιξη του 2011, κυοφορεί μια συντακτική διαδικασία που γεννάει δυνατότητες  για άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης.

Ωστόσο, είναι αποφασιστικής σημασίας να συνειδητοποιήσουν τα εναλλακτικά σχέδια τις συνέπειες που έχουν τα όρια της ανάπτυξης και να επεξεργαστούν πολύ πιο τολμηρές εναλλακτικές προτάσεις.  Η καθεστωτική και η οικονομική κρίση θα μπορέσουν να ξεπεραστούν μόνο αν ξεπεραστεί ταυτόχρονα και η οικολογική κρίση. Με αυτή την έννοια, δεν αρκούν οι πολιτικές που γυρνάνε πίσω στις συνταγές του κεϋνσιανού καπιταλισμού. Αυτές οι πολιτικές μας οδήγησαν, στις δεκαετίες που ακολούθησαν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σε ένα επεκτατικό κύκλο  που μας έφερε στο κατώφλι των ορίων του πλανήτη. Ένας νέος επεκτατικός κύκλος είναι ανέφικτος: δεν υπάρχουν η υλική βάση, ούτε ο οικολογικός χώρος και οι φυσικοί πόροι που θα μπορούσαν να τον στηρίξουν.

Ο εικοστός πρώτος αιώνας είναι ο πιο αποφασιστικός αιώνας της ιστορίας της ανθρωπότητας. Θα αποτελέσει μια μεγάλη δοκιμασία για όλους τους πολιτισμούς και τις κοινωνίες, καθώς και για το ανθρώπινο είδος στο σύνολό του. Μια δοκιμασία στην οποία θα κριθεί η συνέχιση της παρουσίας μας πάνω στη Γη και η δυνατότητα να αποκαλούμε «ανθρώπινη» τη ζωή που θα είμαστε ικανοί να οργανώσουμε στη συνέχεια.  Είμαστε αντιμέτωποι με την πρόκληση ενός μετασχηματισμού διαστάσεων ανάλογων με εκείνους των μεγάλων ιστορικών γεγονότων όπως η νεολιθική επανάσταση ή η βιομηχανική επανάσταση.

Προσοχή: το παράθυρο της ευκαιρίας κλείνει.  Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν στο κόσμο πολλά κινήματα αντίστασης υπέρ της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης (η οργάνωση Global Witness κατέγραψε σχεδόν χίλιους περιβαλλοντολόγους που σκοτώθηκαν  στα τελευταία δέκα χρόνια, ενώ αγωνίζονταν ενάντια σε εξορυκτικά και πετρελαϊκά σχέδια, ή υπερασπίζονταν τη γη και τα νερά τους). Όμως, τουλάχιστον έχουμε χρόνο για να οργανώσουμε μια πλατιά και σφαιρική συζήτηση για τα όρια της ανάπτυξης, και για να δημιουργήσουμε δημοκρατικά οικολογικές και ενεργειακές εναλλακτικές  ικανές να είναι σοβαρές και βιώσιμες. Θα πρέπει να είμαστε ικανοί να συσπειρώσουμε μεγάλες πλειοψηφίες για μιαν αλλαγή οικονομικού, ενεργειακού, κοινωνικού και πολιτισμικού μοντέλου. Πέρα από το ότι πολεμάει τις αδικίες που οφείλονται στην άσκηση της εξουσίας και στη συσσώρευση του πλούτου, μιλάμε για ένα μοντέλο που αναγνωρίζει την πραγματικότητα, κάνει ειρήνη με τη φύση  και κάνει δυνατή την ευζωία μέσα στα οικολογικά  όρια της Γης.

Ένας πολιτισμός τελειώνει και πρέπει να οικοδομήσουμε άλλο καινούργιο. Οι συνέπειες της απραξίας — ή να κάνουμε πολύ λίγο — μας οδηγεί κατευθείαν σε κοινωνική, οικονομική και οικολογική κατάρρευση. Αλλά αν αρχίσουμε σήμερα, μπορούμε ακόμα να είμαστε οι πρωταγωνιστές μιας αλληλέγγυας και δημοκρατικής κοινωνίας και σε ειρήνη με τον πλανήτη.

— Έχει γραφτεί σε διάφορα μέρη της Ιβηρικής Χερσονήσου, Βαλεαρίδες Νήσοι, Κανάριες Νήσοι, Θέουτα και Μελίγια στο καλοκαίρι του 2014.

La solución a la crisis es sencillísima...

(Εικονογράφηση από τον El Roto: «Η λύση στην κρίση είναι πολύ εύκολη: απλώς πρέπει να καταναλώνουμε περισσότερα προκειμένου να ενεργοποιήσει την οικονομία και να καταναλώνουμε λιγότερο για να μην χαλάσουμε το πλανήτη»)

Μερικοί από τους υπογράψαντες το μανιφέστο:

Ada Colau, Alberto Garzón, Antonio Turiel, Antonio Valero, Arcadi Oliveres, Belén Gopegui, Cayo Lara, Enric Duran, Esther Vivas, Ferrán Puig Vilar, Florent Marcellesi, Joan Herrera, Joan Martínez Alier, Joaquín Araujo, José Manuel Naredo, Juan Diego Botto, Juantxo López de Uralde, Justa Montero, Marina Albiol, Olga Rodríguez, Pablo Iglesias Turrión, Teresa Forcades, Teresa Rodríguez, Xosé Manuel Beiras, Yayo Herrero… (Βλέπε τον πλήρη κατάλογο στο τέλος του οποίου μπορείς να υπογράψεις και εσύ: ΕΔΩ / https://ultimallamadamanifiesto.wordpress.com/el-manifiesto/manifesto-ellenika/ )

(Μετάφραση Γιώργος Μητραλιάς & Óscar-Aarón Rodríguez-Ruiz / Traducción de Yorgos Mitralias & Óscar-Aarón Rodríguez-Ruiz)

Κατέβασε το Μανιφέστο στα ισπανικά

Manifiesto Última llamada (PDF)

***

ο άνθρωπος κουρέλι

το βυτίο

Τις προάλλες ήταν μια δύσκολη μέρα. Μια πληρωμή που άργησε κάπως, με έφερε ενώπιον διλημμάτων. Τι να πληρώσει κανείς και τι να αφήσει. Τίποτα το πρωτότυπο ή το υπερβολικά δύσκολο. Λίγο όμως η ζέστη, λίγο η δυσκοιλιότητα του ΔΣΑ, λίγο η ανελαστικότητα της φορθνετ, λίγο το ότι πρέπει να προλάβεις τα πάντα, μην έχοντας κουράγιο ή χρήματα ούτε για τα μισά, ε σκας. Και κάπως έτσι γίνεσαι Χουλκ κι ας μην υπάρχει ακτίνα γάμμα τριγύρω σου.

Βέβαια, συνηθίσαμε τόσο καιρό τώρα. Έτσι, λίγες ανάσες, δυο γουλιές καφέ, μια πιο συνολική θέαση του κόσμου, η απειλή μιας κρίσης πανικού, τα βάζεις όλα μαζί στο μπλέντερ και σιγά σιγά ηρεμείς. Άλλωστε με την περίφημη κρίση, αν κάτι έχω μάθει είναι η διαχείριση. Διαχείριση ληξιπρόθεσμων οφειλών. Διαχείριση εξόδων. Διαχείριση επιθυμιών. Μετά από τέσσερα χρόνια τουλάχιστον έγινα εξπέρ σ’ αυτό. Να αφήνω ένα λογαριασμό να λήξει για να πληρωθεί ένας άλλος χωρίς να αγχώνομαι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 931 επιπλέον λέξεις

Johannes Maurus, Occupy representation. Το Podemos και η πολιτική της αλήθειας

podemos.28.05.14

Affectus nec coerceri nec tolli potest nisi per affectum contrarium et fortiorem affectu coercendo

[Ένα πάθος δεν μπορεί να κατασταλεί ούτε να αναιρεθεί, παρά μόνο από ένα πάθος αντίθετο και ισχυρότερο από το καταστελλόμενο]

Spinoza, Ethica IV, prop. 7

 

  1. Η αριστερά, ειδικά της μαρξιστικής παράδοσης, τείνει να συλλαμβάνει την πολιτική δράση ως εφαρμογή μιας θεωρητικής αλήθειας, και πιστεύει ότι είναι δυνατό να δρα κανείς μόνο υπό τις μορφές εκπροσώπησης που έχουν αποκρυσταλλωθεί στο κόμμα ή στο κράτος ως γενική απεικόνιση[1] της κοινωνίας. Απέναντι σε αυτό το ρεύμα, ο αναρχισμός έχει υπερασπιστεί συχνά μια ηθική αλήθεια και μια πιο άμεση οργάνωση των εργαζομένων, όπως το συνδικάτο ή η συνέλευση, απαξιώνοντας την εκπροσώπηση. Με λίγες εξαιρέσεις, αυτό έχει οδηγήσει τους αναρχικούς και χώρους της ριζοσπαστικής δημοκρατικής αριστεράς να αγνοούν κάθε είδους εκλογικής συμμετοχής. Παρά την αντίθεσή τους, αυτές οι δύο θέσεις αρθρώνονται γύρω από τον ίδιο άξονα: τη σχέση
    «αλήθειας-αντιπροσώπευσης». Η σχέση αυτή, τόσο για τον αναρχισμό όσο και για τους πολιτικούς μαρξισμούς, υπήρξε το κέντρο τηςπολιτικής θεωρίας και πρακτικής, αφού, αν για τους μεν η αντιπροσώπευση του κόμματος ή του κράτους ήταν η αλήθεια της (οικουμενικής) τάξης ή της κοινωνίας, για τους δε η αλήθεια πρέπει να αναζητηθεί στην αμεσότητα της κοινωνικής ζωής αποφεύγοντας τα απατηλά φαινόμενα των κομμάτων και των κρατών.

 

  1. Το κίνημα της 15M συμμερίστηκε σε μεγάλο βαθμό την προοπτική του αναρχισμού, τουλάχιστον αν ερμηνεύσουμε με την ισχυρή έννοια το κεντρικό σύνθημα του κινήματος των πλατειών: «δεν μας εκπροσωπούν». Η φράση αυτή μπορεί πράγματι να διαβαστεί κατά δύο τρόπους: με μια ασθενή έννοια ως επιθυμία για μια καλή εκπροσώπηση («δεν μας εκπροσωπούν αυτοί, αλλά άλλοι καλύτεροι μπορούν»), ή με μια ισχυρή έννοια, ως απόρριψη βασισμένη στην οντολογική αδυναμία κάθε εκπροσώπησης: «δεν μας εκπροσωπούν, επειδή είμαστε μη εκπροσωπήσιμοι». Μεταξύ των προσπαθειών για μια παρέμβαση στις αντιπροσωπευτικές συντεταγμένες με βάση τις αρχές της 15M, πολιτικά πειράματα όπως το κόμμα X είναι φορείς της ασθενούς έννοιας αυτού του συνθήματος, καθώς αναζητούν μέσα από τις πρακτικές τους στο δίκτυο και την εικονική δημοκρατία την «καλή αντιπροσώπευση», ενώ άλλοι κύκλοι έχουν ερμηνεύσει την αδυναμία εκπροσώπησης ως μια ανάγκη ερμητικής απόσυρσης από αυτή τη σφαίρα. Αυτές οι ισχυρές εκδοχές τού «δεν μας εκπροσωπούν», χωρίς να υπολογίζουμε την πρόταση για επιστροφή στους παλιούς τρόπους εκπροσώπησης από παλαίμαχες οργανώσεις όπως η Izquierda Unida [Ενωμένη Αριστερά], συνάντησαν τα όριά τους: η δημοκρατία και ο αντι-καπιταλισμός δεν αρκεί να ζήσουν λίγες μέρες ή εβδομάδες στις πλατείες, ήταν απαραίτητο να επεκταθούν και να διαρκέσουν. Ενάντια στην επέκταση και τη διάρκεια αυτών των απελευθερωμένων χώρων εκδηλώθηκε και εκδηλώνεται κάθε μέρα «όλη η ισχύς του κράτους», όλο το βάρος του μηχανισμού εκπροσώπησης. Οι ελεύθερες πλατείες παρέμειναν μια ιδιομορφία, ηθικά άμεμπτη αλλά περιορισμένης αποτελεσματικότητας απέναντι στην καταστολή, τις επιθέσεις της αστυνομίας, τα πρόστιμα κ.λπ. και απονομιμοποιημένη από τους μηχανισμούς προπαγάνδας του καθεστώτος,τόσο δημόσιους όσο και ιδιωτικούς: κόμματα, μέσα ενημέρωσης, θεσμούς.

 

  1. Για να ξεκλειδώσουμε την κατάσταση ήταν απαραίτητο να βρούμε κάτι άλλο, να αλλάξουμεστοιχείο. Ήταν απαραίτητο να αναλάβουμε ένα παράδοξο: να εκπροσωπήσουμε το μη εκπροσωπήσιμο, ή, ακόμα καλύτερα, να εισαγάγουμε το μη εκπροσωπήσιμο στη σφαίρα της εκπροσώπησης. Αυτό σήμαινε και σημαίνει μια ισχυρή πρόκληση. Το ζητούμενο, ούτε λίγο ούτε πολύ, είναι να διώξουμε από την εξουσία τη νεοφιλελεύθερη κακοδιοίκηση με το μόνο δυνατό σήμερα μέσο, τις κάλπες. Δεν τίθεται όμως ζήτημα να συρράψουμε το χώρο της εξουσίας μέσα από μια νέα μορφή εκπροσώπησης, η οποία να είναι «καλή», αλλά να μιμηθούμε τη 15M ή το κίνημα Occupy και να κατασκηνώσουμε σε αυτό το χώρο, να καταλάβουμε αυτό το χώρο από και για τα κοινωνικά κινήματα, εξουδετερώνοντας έτσι τη δράση του κράτους εναντίον τους, και επίσης απαιτώντας από την κυβέρνηση να λάβει αποτελεσματικά μέτρα υπέρ των διεκδικήσεων κινημάτων όπως η ΡΑΗ[2], οι Mareas[3], ο φεμινισμός, το εργατικό κίνημα κ.λπ. Πρόκειται για μια φόρμουλα που αρχικά δοκιμάστηκε από τις λαϊκές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, αλλά σε ευρωπαϊκές συνθήκες πρέπει αναγκαία να προσλάβει άλλα χαρακτηριστικά.

 

  1. Δεν αρκούσε να κατεβούμε στις εκλογές σε μια συγκυρία που επέβαλλε μια δράση των κοινωνικών κινημάτων στο χώρο της πολιτικής εκπροσώπησης, έπρεπε επιπλέον να «είμαστε» το είδος οργάνωσης που ενδείκνυται για να αρθρώσει τα δύο σκέλη του διλήμματος που αποτελεί η εκπροσώπηση του μη εκπροσωπήσιμου. Από τη μια πλευρά, θα έπρεπε να παίζουμε πολύ γερά το χαρτί της εκπροσώπησης, πράγμα που περιλαμβάνει και μια «μηντιακή» ηγεσία· αλλά από την άλλη, και με την ίδια δύναμη, ήταν απαραίτητο να ποντάρουμε σε μορφές άμεσης και οριζόντιας δημοκρατίας. Το Podemos ήταν η αρχή μιας λύσης σε αυτό το δίλημμα. Με τη μηντιακή πλευρά του, τους μηχανισμούς της προεκλογικής του εκστρατείας και τις ομάδες επικοινωνιακής παρέμβασης, στο διαδίκτυο και σε όλους τους διαθέσιμους δημόσιους χώρους, το Podemos άνοιξε μία ρωγμή στο χώρο της αντιπροσώπευσης, σε μηχανές παραγωγής λόγου όπως είναι η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τα κοινωνικά δίκτυα. Ο Πάβλο Ιγλέσιας, πριν μπει επικεφαλής στις λίστες Podemos, είχε καταλάβει,μαζί με την ομάδα τής Tuerka [της τηλεοπτικής του εκπομπής] έναν τόπο στο εσωτερικό του χώρου σχηματισμού της κοινής λογικής που φαινόταν αδύνατος: έναν τόπο υπέρ της κοινής λογικής των κοινωνικών κινημάτων, και ειδικότερα εκείνου του 80 % του πληθυσμού που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, υποστηρίζει την 15M ή την PAH. Μέσα από αυτό το ρήγμα έπρεπε να «εισβάλει» στο χώρο της αντιπροσώπευσης, αλλά αυτό που έπρεπε να εισβάλει δεν ήταν το οτιδήποτε· ήταν μια οργάνωση νέου τύπου, ικανή να διατηρεί πάντα μια ανοιχτή διεπαφή με τα κοινωνικά κινήματα και τους απλούς ανθρώπους.

 

  1. Η οργάνωση και επέκταση μιας νέας μορφής οργάνωσης, των «κύκλων», σε μεγάλο βαθμό με την υποστήριξη και την καθολική αφοσίωση ενός μικρού μαχητικού κόμματος, της Izquierda Anticapitalista, ήταν το δεύτερο συστατικό της παράδοξης φόρμουλας του Podemos. Οι «κύκλοι», αυθεντικές ανοιχτές συνελεύσεις, ήταν ο χώρος όπου καταρτίστηκαν οι εκλογικές λίστες και το πρόγραμμα, αλλά θα συνεχίσουν να υπάρχουν και πέρα ​​από τις προεκλογικές περιόδους ως όργανα συμμετοχής και κοινωνικής δράσης. Καθένας από τους 400 κύκλους είναι το ισοδύναμο μιας τοπικής συνέλευσης της 15M, αλλά με την ιδιαιτερότητα ότι αυτή τη φορά το κοινωνικό κίνημα δημιουργεί τα μέσα που του χρειάζονται για να αναδυθεί στο πεδίο της εκπροσώπησης, να το καταλάβει. Οι πέντε υπέροχοι ευρωβουλευτέςμας είναι η αρχή μιας απαραίτητης μακράς πορείας προς τους θεσμούς που θα σημαδεύεται από παρατεταμένες καταλήψεις: σύντομα ακολουθούν δημοτικές, βουλευτικές και περιφερειακές εκλογές. Στον καθένα από αυτούς τους χώρους, το λαϊκό κίνημα έχει μια παρουσία, όχι για να υποκαταστήσει τις πολιτικές και κοινωνικές δράσεις των κοινωνικών πλειοψηφιών, αλλά για να την ενισχύσει, να την απελευθερώσει από την καταστολή και να προωθήσει τους στόχους της.

 

  1. Όλα αυτά θα ήταν, και θα είναι, απολύτως αδύνατα με ένα κλασικό κόμμα της αριστεράς. Το κόμμα, ως θεσμική μορφή, είναι από κάθε άποψη ένας ιδεολογικός και πολιτικός μηχανισμός του κράτους (Αλτουσέρ). Ακόμη και όταν ασκεί λειτουργίες εκπροσώπησης όσων υπόκεινται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, ένα κόμμα δεν παύει να είναι μέρος ενός «πολιτικού παιχνιδιού» που αναπαράγει και νομιμοποιεί τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις. Για να το αποφύγουμε αυτό και να δημιουργήσουμε μια γνήσια διαδικασία κατάληψης των θεσμών, και της εκπροσώπησης εν γένει, από τα κοινωνικά κινήματα και τους απλούς πολίτες, οι «εκπρόσωποι» είναι απαραίτητο όχι να εκπροσωπούν, αλλά να ενεργούν εντός των θεσμών ως παρακολούθημα της κοινωνικής πλειοψηφίας που αντιστέκεται. Η άρθρωση «κύκλων» και ιδεολογικο-αντιπροσωπευτικών μηχανισμών σε ανταγωνισμό με εκείνους του κράτους και των κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων επιτρέπει την αποτελεσματική εξουδετέρωση των λειτουργιών καταστολής και αναπαραγωγής της κοινωνικής τάξης που ασκεί η εκπροσώπηση.

 

  1. Η οικοδόμηση του Podemos ως ενός κοινωνικού και πολιτικού κινήματος νέου τύπου βασίζεται όχι μόνο στην ανατροπή των κλασικών μορφών οργάνωσης, αλλά και σε μια τολμηρή διάσχιση του κυρίαρχου ιδεολογικού χώρου. Σε αντίθεση με τις κλασικές μαρξιστικές οργανώσεις που πιστεύουν ότι είναι προικισμένες με την αλήθεια, μια ορισμένη «άλγεβρα της επανάστασης», στην οποία βασίζουν την πολιτική τους δράση, το Podemos εκκινεί από την υφιστάμενη κοινή λογική και παρεμβαίνει σε αυτήν. Δεν τίθεται εδώ ζήτημα να επιβάλουμε στο κοινωνικό σώμα ένα συγκεκριμένο μοντέλο βασισμένο σε μια υποτιθέμενη αλήθεια που κατέχουν ορισμένα άτομα, οι ηγέτες, οι οποίοι υποτίθεται ότι γνωρίζουν, αλλά, ξεκινώντας από τη φαντασία, την ιδεολογία, τον ίδιο το χώρο της υποταγμένης και παθητικής ύπαρξής μας, να φθάσουμε σε μια σειρά από κοινές έννοιες ικανές να διαμορφώσουν σε όλους έναν κοινό νου, να παράγουν μέσα μας τα υποκείμενα μιας αποτελεσματικής διαδικασίας απελευθέρωσης. Η ηγεμονία δεν κατακτάται μέσα από την επιβολή μιας υποτιθέμενης αλήθειας, αλλά μέσα από μια δουλειά παρέμβασης στον κόσμο των ανθρώπινων όντωνπου υπάρχουν πραγματικά· ο οποίος είναι ένας κόσμος κυριαρχημένος από την ιδεολογία. Όπως μας δίδαξαν o Σπινόζα και ο Φρόιντ, καθώς και ο Μαρξ στις πιο διαυγείς στιγμές του και, φυσικά, ο Αντόνιο Γκράμσι ή ο αγαπημένος μου δάσκαλος Λουί Αλτουσέρ, η ιδεολογία δεν είναι ένα «σφάλμα», αλλά ο κόσμος στον οποίο ζούμε, και δεν θα βγάλουμε τίποτε αν προσπαθήσουμε να του διδάξουμε –ή να του επιβάλουμε- την «αλήθεια». Η τραγωδία της μαρξιστικής αριστεράς ήταν ότι δεν μπόρεσε ποτέ της να κάνει έστω μία επανάσταση, και ότι πάντοτε θαύμαζε επαναστάσεις που έκαναν άλλοι, οι ετερόδοξοι του μαρξισμού. Ούτε στην Κούβα, ούτε στη Βενεζουέλα, ούτε στην Κίνα, ούτε στην ίδια τη Ρωσία έγινε επανάσταση κατ’ εφαρμογή της αλήθειας του μαρξισμού. Αντιθέτως, όπως έλεγε ο Γκράμσι σε ένα διάσημο άρθρο, η επανάσταση στη Ρωσία, και σε όλες τις άλλες χώρες, έγινε «ενάντια στο Κεφάλαιο». Γενικώς, μια πολιτική δεν βασίζεται, ούτε μπορεί να βασίζεται στην αλήθεια, εφόσον η συγκρότηση των πολιτικών υποκειμενικοτήτων δεν είναι το αποτέλεσμα επιστημονικής διαδικασίας, αλλά ιδεολογικού μετασχηματισμού, ενός μετασχηματισμού του χώρου της φαντασίας. Όποτε επιχειρεί κάποιος να κάνει πολιτικές στο όνομα της αλήθειας, αυτό, όταν μεν έχει στη διάθεσή του έναν κρατικό μηχανισμό οδηγεί σε τρομοκρατία (σταλινισμός), ενώ όταν δενέχει, γεννά διάφορα «μαγαζάκια» που το καθένα κατέχει την δική του «αλήθεια», και άρα την πολιτική αφλογιστία που χαρακτήριζε ιστορικά πολλές ομάδες του αριστερισμού, είτε τροτσκιστικές είτε μαοϊκές.

 

  1. Το μεγαλείο τού Podemos συνίσταται στο ότι απέφυγε τη διπλή ιστορική παγίδα στην οποία έπεφτε και συνεχίζει να πέφτει η αριστερά: τη μορφή «κόμμα» και την πολιτική αλήθεια, κληρονόμο του «επιστημονικού σοσιαλισμού». Το Podemos βγαίνει έτσι από τα καλούπια της αριστεράς για να συγκροτήσει μια πραγματική ηγεμονία των κοινωνικών πλειοψηφιών και των κοινωνικών κινημάτων. Η κατανοητή γλώσσα του, ταυτόχρονα προσιτή και αληθής, συγκροτεί, με βάση τη φαντασία και την ιδεολογία, τις κοινές έννοιες μιας συντακτικής διαδικασίας που έχει τεθεί σε κίνηση. Η αριστερή ταυτότητα, μια ταυτότητα φαντασιακή που οδηγεί στην ανικανότητα, έχει εκτοπισθεί από μια επίμονη δουλειά διαμόρφωσης της ηγεμονίας μέσα στην υπαρκτή κοινωνία, η οποία δεν είναι αριστερή ούτε, ακόμη λιγότερο, μετέχει στις υποτιθέμενες «μαρξιστικές» αλήθειες, αλλά διαφωνεί με τις εξώσεις, τις συνέπειες του αθέμιτου χρέους, τη λεηλασία, την εξαθλίωση, την πολιτικο-οικονομική κάστα, και απαιτεί δημοκρατία. Πολλά μένουν ακόμη να γίνουν ώστε το Podemos να γίνει η πολεμική μηχανή που χρειαζόμαστε ενάντια στην κυρίαρχη κάστα, αλλά τα θεμέλια έχουν πλέον τεθεί: πρέπει να αναπτύξουμε και να ενισχύσουμε το οικοδόμημα.

 

Μετάφραση: Άκης Γαβριηλίδης, με τη συνεργασία τού General Intellect


[1] Σημειώνουμε εδώ ότι ο όρος representación που χρησιμοποιείται εδώ –όπως και τα ανάλογά του στις λοιπές λατινογενείς γλώσσες- σημαίνει ταυτόχρονα εκπροσώπηση όσο και (ανα)παράσταση.

[2] Plataforma de Afectados por la Hipoteca –κίνημα ενάντια στις εξώσεις και τις κατασχέσεις σπιτιών από τις τράπεζες.

[3] Marea Ciudadana [Πλημμύρα πολιτών] – μία πρωτότυπη μορφή διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων που αναπτύχθηκε στις πόλεις της Ισπανίας τα τελευταία χρόνια.


Via: koinoniko-ergastirio.blogspot.gr

«Άθελά μας, γινόμαστε και λίγο καλλιτέχνες» Ηλέκτρα, της Διδώς Σωτηρίου

08:02 | 07 Ιουλ. 2014
Τελευταία ανανέωση 08:06 | 07 Ιουλ. 2014

[…] – Εμείς, της έλεγε, και στην απομόνωση και στα ξερονήσια, παντού βρίσκουμε τρόπο να γεμίζουμε τη ζωή μας και να δημιουργούμε όχι μονάχα παρόν, μα και μέλλον. Να, πάρε παράδειγμα τα σχέδια που κάνουμε για τη μετάπλαση της κοινωνίας΄ μέσα στην επιστημονική θετικότητά τους θα βρεις τη γοητεία μιας ποίησης, θα βρεις κάτι απ’ τα ωραία όνειρα του ανθρώπου.  Άθελά μας, γινόμαστε και λίγο καλλιτέχνες. Δε βρίσκεις; […] Ηλέκτρα, της Διδώς Σωτηρίου

«[…] Η φυλακή είναι ένα δύσκολο πειραματικό εργαστήρι΄ δεν ξέρεις τι αντιδράσεις θα παρουσιάσει και ο πιο ευγενικός άνθρωπος και ο πιο γερός αγωνιστής για ερεθίσματα που του γίνονται.

Η Ηλέκτρα με τη σεμνότητα, την ανθρωπιά, την προσήλωση που είχε στα ιδανικά της, ζέστανε τον τσιμεντένιο χώρο της φυλακής. Η ζωντάνια και η εγκαρδιότητά της σκέπαζαν τη γύμνια μιας σκληρής ζωής δίχως γεγονότα.

Στα 1937, στου Αβέρωφ, μια κρατούμενη πάθαινε κάθε βράδυ νευρικές κρίσεις και δεν άφηνε τις άλλες να κοιμηθούν. Η Ηλέκτρα ζήτησε να μείνει στο κελί της άρρωστης, που ήταν ένα άπραγο κορίτσι. Με την υπομονή, την καλοσύνη, την ευθυμία, τόνωσε μεθοδικά το ηθικό της και την έκανε να ξαναβρεί τη γεια της.

Ξάπλωνε πλάι της και της μιλούσε ήρεμα κι ειλικρινά για όλες τις όψεις και τις ανάγκες της ανθρώπινης ζωής. Ύστερα απλά και δίχως τόνο διδαχής τής έδειχνε πόση είναι η δύναμη που κλείνει μέσα του εκείνος που πλάι στη λέξη άνθρωπος έβαλε έναν νέο τίτλο τιμής, τον τίτλο του αγωνιστή.

Ο αγωνιστής δεν αφήνει ποτέ την αφύσικη αυτή κατάσταση που λέγεται φυλακή να σκοτώσει μέσα του τον μαχητή ή τον άνθρωπο΄ τα χρειάζεται και τα δύο και τα φυλάει σαν τα μάτια του.

Γεμίζει όλες τις άδειες ώρες του, δεν αφήνει την απελπισία ή την ανία να τον αγγίξει, γιατί έχει χέρια Κίρκης.

  • Εμείς, της έλεγε, και στην απομόνωση και στα ξερονήσια, παντού βρίσκουμε τρόπο να γεμίζουμε τη ζωή μας και να δημιουργούμε όχι μονάχα παρόν, μα και μέλλον.

Να, πάρε παράδειγμα τα σχέδια που κάνουμε για τη μετάπλαση της κοινωνίας΄ μέσα στην επιστημονική θετικότητά τους θα βρεις τη γοητεία μιας ποίησης, θα βρεις κάτι απ’ τα ωραία όνειρα του ανθρώπου.  Άθελά μας, γινόμαστε και λίγο καλλιτέχνες. Δε βρίσκεις; […]»

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ηλέκτρα», της Διδώς Σωτηρίου, Εκδόσεις Κέδρος – 2014, το οποίο προλογίζει ο Νίκος Μπελογιάννης.

Το πρωί της 26ης Ιουλίου 1944 το πτώμα μιας άγνωστης γυναίκας μεταφέρεται στο νεκροτομείο. Σύμφωνα με το συνοδευτικό έγγραφο, ήταν ένα από τα πολλά θύματα του «σφαγείου» που λειτουργούσε επί Κατοχής στο επιταγμένο ξενοδοχείο «Κρυστάλ».

Η ιατροδικαστική έκθεση πιστοποίησε ότι το σώμα της γυναίκας έφερε εγκαύματα και είχε υποστεί φριχτές παραμορφώσεις και κακώσεις από χτυπήματα με διάφορα όργανα. Η δολοφονημένη γυναίκα είχε συλληφθεί το πρωί της προηγούμενης ημέρας στη διασταύρωση των οδών Ιθάκης και Γ΄ Σεπτεμβρίου από γκεσταπίτες.

Η Αντίσταση είχε χάσει ένα από τα πιο ευγενικά και μαχητικά στελέχη της.

Οι εκδόσεις Κέδρος παρουσιάζουν σε νέα έκδοση το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου «Ηλέκτρα», που αναφέρεται στη ζωή, στην πολιτική-αντιστασιακή δράση και στο τραγικό τέλος της ηρωικής Ηλέκτρας Αποστόλου, με την οποία η Διδώ Σωτηρίου ήταν στενή φίλη και συναγωνίστρια στο ΕΑΜ.

Η συγγραφέας αφηγείται την πορεία της ηρωίδας από την παρανομία στις συλλήψεις, στις φυλακές, στα βασανιστήρια και, τέλος, στον μαρτυρικό της θάνατο και καταθέτει μια πολύτιμη μυθιστορηματική μαρτυρία για μια αξέχαστη μορφή της Αντίστασης.

Η Ηλέκτρα Αποστόλου με την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία της αποτελεί ένα διαχρονικό και εμβληματικό σύμβολο έμπνευσης για τις νεότερες γενιές και για τους σημερινούς αγώνες.

Γεννημένη το 1912, η Ηλέκτρα Αποστόλου οργανώθηκε σε νεαρή ηλικία πρώτα στην ΟΚΝΕ και αργότερα στο ΚΚΕ. Το 1934 με την ελληνική αντιπροσωπεία συμμετείχε στο Αντιπολεμικό και Αντιφασιστικό Συνέδριο Γυναικών που έγινε στο Παρίσι και το 1935 πήρε μέρος στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων (ΚΔΝ). Στη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά συνελήφθη και κρατήθηκε δύο χρόνια στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, όπου βασανίστηκε.

Όταν αποφυλακίστηκε, πέρασε στην παρανομία και συνέχισε την επαναστατική της δράση ως γραμματέας του Γραφείου της ΟΚΝΕ Μακεδονίας-Θράκης. Το 1939 συνελήφθη εκ νέου και εξορίστηκε στην Ανάφη. Λίγο πριν από τη μεταγωγή της στο νησί, γέννησε σε επικίνδυνες συνθήκες την κόρη της Αγνή.

Η έναρξη της Κατοχής τη βρήκε στην εξορία. Τον Σεπτέμβρη του 1942, ενώ βρισκόταν στο Τμήμα Μεταγωγών Αθηνών, παρέδωσε σε φιλική οικογένεια την τρίχρονη κόρη της κι έπειτα κατόρθωσε να αποδράσει. Πέρασε πάλι στην παρανομία και εντάχθηκε στην εθνικοαπελευθερωτική, φεμινιστική οργάνωση Λεύτερη Νέα.

Η Ηλέκτρα Αποστόλου θεωρούσε ότι η συμμετοχή στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες είναι απαραίτητη για να πραγματωθεί η γυναικεία χειραφέτηση.

Συμμετείχε στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΠΟΝ και ανέλαβε επικεφαλής της προπαγάνδας και της διαφώτισης της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ. Ήταν υπεύθυνη για την ομάδα που συνέτασσε και διακινούσε το έντυπο προπαγανδιστικό υλικό στις συνοικίες της Αθήνας.

Via: http://tvxs.gr/news/biblio/%C2%ABathela-mas-ginomaste-kai-ligo-kallitexnes%C2%BB-ilektra-tis-dido-sotirioy

Ρένα Δούρου: Η πολιτική πρέπει να πάρει το πάνω χέρι

——————
10:00 | 05 Ιουλ. 2014
Κρυσταλία Πατούλη
—————————–

[…] Η πολιτική πρέπει να πάρει το πάνω χέρι, να βάλει όρια στις αγορές και τα συμφέροντά τους σε όλα τα επίπεδα […] Σημασία έχει να αντιληφθούμε τη ‘μεγάλη εικόνα’, το πολιτικό, πολιτισμικό πρόταγμα που υπερβαίνει τα σύνορά μας […] Εκείνο που θα επιχειρήσει καταρχήν ο ΣΥΡΙΖΑ, από θέση κυβερνητικών ευθυνών, θα είναι να βάλει στοπ στην κοινωνική καταστροφή […] H νέα περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τις νέες ευθύνες της, ένα νέο βιβλίο και μία έρευνα.

Κρ.Π.: «Η αναζήτηση ενός σταθερού λόγου, ενός σημείου αναφοράς που να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, με έφερε στον Γλέζο» αναφέρετε στο βιβλίο «Μια κουβέντα με τον Γλέζο» (Εκδόσεις Λιβάνη). Ποιά καλά στοιχεία του παρελθόντος πρέπει να αναζητήσουμε; Ποιά αντίθετα να τα αφήσουμε, και ποια ίσως να τα συνθέσουμε;

Ρ.Δ.: Αυτό το βιβλίο είχε ως αφετηρία του τον διάλογο μεταξύ των συγγραφέων του «Αγανακτήστε» και του «Η αγανάκτηση δεν είναι αρκετή», των Στεφάν Εσέλ και Πιέτρο Ινγκράο, που ανήκουν στη γενιά του Γλέζου, στη γενιά εκείνη που αγωνίστηκε κατά του ναζισμού και του φασισμού, όχι με δοκίμια αλλά στο πεδίο της μάχης.

Στη γενιά που είδε πολλούς από τους καλύτερους εκπροσώπους της να χάνονται στις μάχες ή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στη γενιά που εκ των πραγμάτων αναγκάστηκε να κάνει τα λόγια της, πράξεις. Ήταν μια γενιά που δεν αντιστάθηκε μόνο, αλλά ανταποκρίθηκε και στο αίτημα της δράσης.

Και δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα αυτή η γενιά μας εγκαλεί για όσα πράττουμε και – το σημαντικότερο -, για όσα δεν πράττουμε απέναντι στην παγκόσμια οικονομική κρίση, απέναντι στην προκλητική κυριαρχία των αγορών έναντι των κοινωνιών και των αναγκών τους.

Τότε, είπαν ‘όχι’ στις ερπύστριες των ναζιστικών τανκ. Σήμερα μας καλούν να προβληματιστούμε και να αντιδράσουμε στους δήθεν μονόδρομους του νεοφιλελευθερισμού.

Με ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση, πείσμα, σχέδιο, και, πάνω από όλα, εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που αντιστέκεται, που δεν αποδέχεται τάχα θέσφατα. Αυτά αναζητούμε σήμερα και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ζητάμε τη στήριξη και τη συμβουλή της γενιάς που αντιστάθηκε και ανέτρεψε το φασισμό.  


Κρ.Π.:
Πώς γεννήθηκε η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο;

Ρ.Δ.: Όταν ξεκινήσαμε τις συζητήσεις μας, κανείς από τους δυο μας δεν φανταζόταν την κατάληξή τους.

Δεν φανταζόμασταν δηλαδή ότι αυτό που άρχισε ως απαντήσεις σε ένα συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο που είχε δομηθεί στη βάση ερωτημάτων που είχαν προκύψει από τον ιδιότυπο διάλογο του γάλλου Στεφάν Εσέλ και του ιταλού Πιέτρο Ινγκράο, θα κατέληγε σε μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση.

Μια συζήτηση για τον ίδιο, για την πολιτική, για το παρελθόν της Αριστεράς και το κυριότερο, για το μέλλον. Το μέλλον του τόπου που περνάει μέσα από την Αριστερά.

Κρ.Π.: Ποιά τα κυριότερα σημεία αυτής της κουβέντας;

Ρ.Δ.: Υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που διαπερνά όλη την κουβέντα μας. Είτε πρόκειται για τον Γλέζο τον πολιτικό, είτε για τον πιο ιδιωτικό, τον Νώλη, τον Απεραθίτη. Είτε πρόκειται για τη συζήτηση για την παγκοσμιοποίηση, είτε πρόκειται για την ΕΔΑ, ή την οικονομία της Ελλάδας, την Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ ή την πετραία γη.

Κι αυτό το νήμα έχει να κάνει με τον άνθρωπο, την αυτονομία του, τον αγώνα του για αντίσταση απέναντι σε κάθε εξουσία. Και αυτή τη βαθιά πεποίθηση του Μανώλη, που την διαπιστώνει κανείς στη δράση του και στις δημόσιες παρεμβάσεις του.

Το νήμα αυτό συνδέει τον δημόσιο Γλέζο με τον ιδιωτικό. Αν και δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο.

Κρ.Π.:
Τι αποκομίσατε από αυτή την κουβέντα, με ένα σύμβολο της εθνικής μας Αντίστασης και έναν από τους ιδρυτές του ακτιβισμού στην Ευρώπη;

Ρ.Δ.: Η ερώτησή σας είναι μεν κλασσική, η απάντηση όμως, και αυτό δεν οφείλεται σε μένα, είναι εικονοκλαστική. Δεν έχει να κάνει με το τι αποκόμισα εγώ, προσωπικά από τη συζήτηση αυτή, αλλά το τί επέλεξε ο ίδιος ο Μανώλης να εκθέσει για πρώτη φορά δημόσια. Και όχι με την έννοια της «αποκάλυψης» αλλά της απόδοσης του σεβασμού του στους ανθρώπους και τους τόπους, τον τόπο καλύτερα, τ’Απεράθου, που τον διαμόρφωσαν.

Και ό,τι προκύπτει από αυτή τη διαδικασία, δεν αφορά ένα πρόσωπο ατομικά, δεν αποτελεί ‘κέρδος’ ενός προσώπου αλλά συλλογικά της κοινωνίας.

Κρ.Π.: Η γενιά του Μανώλη Γλέζου και όσα κουβαλάει μέσα από την Ιστορία της, είναι για πολλούς η πιο ηρωική γενιά της σύγχρονης ιστορίας μας, αλλά συγχρόνως και η πιο κυνηγημένη και αδικημένη. Πώς και πότε θα υπάρξει δικαιοσύνη γι’ αυτήν την γενιά, ουσιαστικά και συμβολικά; Ξεκινώντας και από τα χρωστούμενα της Γερμανίας;

Ρ.Δ.: Δεν είναι μόνο θέμα δικαιοσύνης για μία γενιά αλλά και θέμα εθνικού συμφέροντος.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα, θύμα του γερμανικού ναζισμού, που δεν έλαβε καμία αποζημίωση για τα όσα υπέστη από αυτόν. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ: η Ελλάδα δεν επαιτεί, απαιτεί. Τα όσα της οφείλει η Γερμανία. Πρόκειται για νομικά δίκαιο, πολιτικά ορθό και ηθικά επιβεβλημένο αίτημα.

Και να ξέρετε ότι η γενιά του Γλέζου όταν η Γερμανία ευθυγραμμιστεί με το αίτημα αυτό, δεν θα θεωρήσει τον εαυτό της δικαιωμένο. Θα πάει παρακάτω. Στα επόμενα βήματα για την ανάταξη της χώρας. Γιατί για τον Γλέζο και τους υπόλοιπους της δρακογενιάς, ζωή δεν σημαίνει ιδιώτευση αλλά αγώνας διαρκείας.

Κρ.Π.: Ποιά προβλήματα έχετε ήδη ξεπεράσει μετά την εκλογή σας και ποιά είναι τα επόμενα που στοχεύετε να αντιμετωπίσετε;

Ρ.Δ.: Το θέμα δεν τίθεται με όρους προβλημάτων αλλά οργάνωσης. Το στοίχημα είναι πρωτόγνωρο, με την έννοια ότι για πρώτη φορά καλείται η Αριστερά να δοκιμάσει τις αρχές και τις μεθόδους της στην πράξη και μάλιστα σε ένα εθνικό και ευρωπαϊκό περιβάλλον διόλου φιλικό, όπου κυριαρχεί η πολιτική της λιτότητας και των περικοπών των δημοσίων δαπανών.

Έτσι από την επαύριον των εκλογών έχουμε ξεκινήσει μια διαδικασία ενημέρωσης των πολιτών και των φορέων προκειμένου να οργανωθούμε όσο το δυνατόν καλύτερα ενόψει της ανάληψης των καθηκόντων στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Γενικότερα βέβαια ο αγώνας που ήδη έχουμε ξεκινήσει από τις 26 Μαΐου, είναι μαραθώνιος και όχι σπριντ. Είμαστε ακόμη στην αρχή. Οι προκλήσεις είναι μπροστά μας μετά τον Σεπτέμβριο.

Κρ.Π.: Υπάρχει ένα μεγάλο ρεύμα ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που ανησυχεί για την προστασία των λέξεων «Ριζοσπαστική» και «Αριστερά» σε ότι αφορά την πολιτική του κόμματος στο μέλλον. Τι θα είχατε να πείτε;

Ρ.Δ.: Με ρωτήσατε προηγουμένως για την εμπειρία μου από την κουβέντα με τον Μανώλη τον Γλέζο. Λοιπόν ένα από τα πράγματα που σημείωσα έχει να κάνει με το πόσο άχρηστα είναι τα… ‘κουτάκια’, εννοώ οι κατηγοριοποιήσεις.

Ξέρετε, αυτές δεν οδηγούν πουθενά, καταλήγουν απλά να διαιρούν και να αποκλείουν ενώ σήμερα έχουμε μεγάλη ανάγκη πλατιές κοινωνικές συνθέσεις. Πλατειά κοινωνικά μέτωπα πάνω στα οποία κτίζονται οι ρήξεις και οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται στον τόπο για την παραγωγική του ανασυγκρότηση, με όρους δημοκρατίας, ισότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης και εθνικής κυριαρχίας.

Εκεί θα δοκιμαστεί και κριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όχι από τα ‘αριστερόμετρα’ ή τα ‘ριζοσπαστικόμετρα’. Στα λόγια και στα γραφεία όλα είναι εύκολα, και οι συμβιβασμοί και οι ρήξεις.

Όμως τα πράγματα κρίνονται από τις πράξεις. Από την αντιμετώπιση των συγκεκριμένων προβλημάτων, έξω από τους τέσσερις τοίχους των γραφείων.

Η Αριστερά ή θα δώσει απαντήσεις στην πολύπλευρη κρίση, κρίση Δημοκρατίας, ή δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Κρ.Π.: Επίσης υπάρχουν άνθρωποι που εστιάζουν κυρίως στην ανάγκη μιας «Οικουμενικής Αριστεράς», με στοιχεία που θα λέγαμε ότι σήμερα πλησιάζουν και οι Podemos, δηλαδή μία οριζόντιας ιεράρχησης συνεργασία, με κοινούς στόχους για την αποανάπτυξη του πλανήτη, που θα εστιάζει στα οικουμενικά ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα, αλλά και στην προστασία του οικοσυστήματος όπως και στην αλλαγή νοοτροπίας του καταναλωτικού – καπιταλιστικού τρόπου ζωής και ότι αυτός συνεπάγεται, με τις καταστροφικές εξελίξεις που όλοι γνωρίζουμε. Πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ εστιάζει σε έναν τέτοιο κοινό οικουμενικό στόχο;

Ρ.Δ.: Κυρία Πατούλη σήμερα, περισσότερο ίσως από ποτέ άλλοτε, τα ελληνικά προβλήματα – προβλήματα δομικά που έχουν οξυνθεί από την εφαρμογή των μνημονίων και της λιτότητας – , πρέπει να ενταχθούν στην ‘μεγαλύτερη εικόνα’ προκειμένου να υπάρξει διέξοδος.

Και όχι διέξοδος ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους αλλά διέξοδος με εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη γιατί και τα δύο είναι σήμερα ζητούμενα.

Η ‘μεγάλη εικόνα’ λοιπόν αφορά στην ανάγκη διεθνών και ευρωπαϊκών συμμαχιών και μετώπων. Η υφή και η συνθετότητα των προβλημάτων το επιτάσσουν.

Η συνάντηση με κινήματα πολιτικών και κοινωνικών αναζητήσεων, όπως το Podemos, είναι μεταξύ των βημάτων που γίνονται.
Γιατί δεν υπάρχει κάποια ‘ελληνική ιδιαιτερότητα’. Απλά στην Ελλάδα επιβλήθηκε μια πολιτική – προπομπός και για τις άλλες κοινωνίες. Περιστολή εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, τσιμεντοανάπτυξη σε βάρος του περιβάλλοντος, ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, κοκ.

Οι απαντήσεις των κοινωνιών και των πολιτών σε αυτά τα σχέδια που αποσκοπούν στην επιβολή, με αυταρχισμό, ενός κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου που ακυρώνει ουσιαστικά κάθε κοινωνικό αγαθό και καταστρέφει το περιβάλλον στο όνομα της… ανταγωνιστικότητας των οικονομιών και της λιτότητας, πρέπει να δοθούν συλλογικά, διεθνικά, με έμφαση στην κατίσχυση του πολιτικού έναντι του χρηματοπιστωτικού.

Η πολιτική πρέπει να πάρει το πάνω χέρι, να βάλει όρια στις αγορές και τα συμφέροντά τους σε όλα τα επίπεδα. Και τον αγώνα αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτονόητο ότι δεν μπορεί να τον δώσει μοναχός του.

Κρ.Π.: Σύμφωνα με την έρευνα για τις αιτίες και τίς λύσεις της κρίσης, η σημερινή κρίση είναι δομική, είναι παγκόσμια, και απαιτεί την αλλαγή του πολιτισμού μας, σε πολλά επίπεδα αν όχι όλα. Πόσο κάποια από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ το έχουν αντιληφθεί αυτό, όταν ζητούν συνεργασίες με κεντρώα κόμματα τα οποιά κουβαλούν τη νοοτροπία όσο και τη δομή που γέννησε αυτή την κρίση;

Ρ.Δ.: Ένα από τα χαρακτηριστικά της κρίσης που βιώνουμε είναι ότι αυτή μας επιβάλλει να σκεφθούμε και να δράσουμε με νέα εργαλεία.

Και στην κατεύθυνση αυτή συμβάλλει και η έρευνά σας, και σύντομα και το βιβλίο, κυρία Πατούλη, και πρέπει να σας συγχαρώ για αυτήν, γιατί ανοίγει τη συζήτηση και βάζει στο δημόσιο διάλογο όλα τα κρίσιμα ζητούμενα, σε επίπεδο πολιτικής, κοινωνίας, οικονομίας.

Γιατί ορθά δίνετε έμφαση, όχι μόνο στην κρίση καθαυτή, αλλά κυρίως στο τι πρέπει να κάνουμε, στους νέους δρόμους που πρέπει να ανιχνεύσουμε.

Δρόμους άγνωστους μέχρι σήμερα, που οφείλουν να συν-αρθρώσουν την εμπειρία του χθες, χωρίς όμως τις παθογένειές του, με τις ανάγκες του σήμερα και του αύριο. Ανάγκες που εγγράφονται όμως σε ένα εξόχως δύσκολο παγκόσμιο πλαίσιο άνισης κατανομής του πλούτου, επικράτησης των αγορών, υποβάθμισης της πολιτικής.

Όλα τούτα δεν αντιμετωπίζονται μέσα από συνεργασίες κομματικών μηχανισμών ή συνεννοήσεις κομματικών στεγανών. Είπα ήδη και το επαναλαμβάνω:

Σημασία έχει να αντιληφθούμε τη ‘μεγάλη εικόνα’, το πολιτικό, πολιτισμικό πρόταγμα που υπερβαίνει τα σύνορά μας. Δεν είναι λοιπόν θέμα του τι καταλαβαίνουμε εμείς, ατομικά. Αλλά τι μας επιβάλλει η συγκυρία να πράξουμε.

Κρ.Π.: «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» είναι και το βασικό ερώτημα αυτής της έρευνας. Τί θα απαντούσατε;

Ρ.Δ.: Οι αιτίες της κρίσης είναι βαθιές, και προηγούνται της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων που ήλθαν να την επιτείνουν.

Είναι ενδεικτικό κυρία Πατούλη, ότι τα μνημόνια όχι μόνο δεν έλυσαν καμία από τις παθογένειες της οικονομίας, αλλά έκλιναν την πλάστιγγα ακόμη περισσότερο υπέρ των εχόντων και των κατεχόντων.

Και σας φέρνω το παράδειγμα της άδικης φορολόγησης. Καμία σοβαρή δουλειά για την καταπάτηση της φοροδιαφυγής, τίποτε για τις off shore ενώ την ίδια στιγμή κυβέρνηση και Τρόικα σκαρφίζονται ένα σωρό νέες ρυθμίσεις για να απομυζήσουν μισθωτούς και συνταξιούχους.

Το ίδιο και με τον δημόσιο τομέα. Εκεί η μεταρρύθμιση, που είναι απαραίτητη γιατί έχουμε ανάγκη έναν αποδοτικό δημόσιο τομέα – εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, βαφτίστηκε συνοπτικά απολύσεις υπό τον μανδύα των «διαθεσιμοτήτων» ή της αντισυνταγματικής «αξιολόγησης».

Πρέπει λοιπόν η ανάταξη της χώρας να αφορά τα δομικά προβλήματά της, που χρονολογούνται από τη στρεβλή οικοδόμηση ενός μετεμφυλιοπολεμικού κράτους που επεδίωξε την εξόντωση του ιδεολογικού αντιπάλου.

Αντιμετωπίζουμε μια συστημική, πολυπαραγοντική κρίση, ένα στρεβλό υπόδειγμα ανάπτυξης, το οποίο στηριζόταν στην άνιση κατανομή του πλούτου και σε όλο και περισσότερα δάνεια και ελλείμματα.

Πάνω σε αυτή την κατάσταση προστέθηκε και η καταστροφική συνταγή εσωτερικής υποτίμησης και λιτότητας της Τρόικα. Μια άκρως καταστροφική, νεοφιλελεύθερη συνταγή δηλαδή. Όμως αυτή ακριβώς η κατάσταση μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει, υπό την προϋπόθεση βέβαια της κυβερνητικής αλλαγής, ως πρόκληση για ανατροπή και ανασυγκρότηση.

Ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ επεξεργάζεται, και προσαρμόζει διαρκώς, ένα νέο, συνολικό πολιτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, μέσα από πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες, με πυρήνα τις δυνάμεις της εργασίας και της Αριστεράς.

Η οικοδόμηση ενός διαφορετικού υποδείγματος με στόχο την ανάπτυξη σε υγιείς πλέον βάσεις, έμφαση στα δημόσια αγαθά της παιδείας, της υγείας και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Για να γίνει όμως μία τέτοια αναστροφή πορείας, χρειαζόμαστε ένα ηλεκτροσόκ, που θα προέλθει μόνο μέσα από κυβερνητική αλλαγή, από την εγκαθίδρυση μίας νέας κυβερνητικής πλειοψηφίας που θα αναζητήσει συμμάχους, εντός ΕΕ, καταρχήν αλλά κι εκτός της.

Ένα μικρό παράδειγμα, η τελευταία σύνοδος κορυφής της ΕΕ. Εκεί όπου ο κύριος Σαμαράς συνέχισε να συμπεριφέρεται σαν καλός μαθητής των πολιτικών της λιτότητας, εκθέτοντας τα ‘επιτεύματά’ του, αυτά που έχουν φέρει δηλαδή σε απόγνωση χιλιάδες νοικοκυριά, αποφεύγοντας να αρθρώσει έστω μία επικριτική λέξη. Αποφεύγοντας να συμπαραταχθεί με τη χλιαρή αντίδραση των κκ Ρέντσι και Ολάντ.

Συμπεριφέρθηκε σαν διοικητής αποικίας. Με τέτοιες συμπεριφορές υποταγής, όχι υπόδειγμα δεν αλλάζουμε αλλά ούτε τα ελάχιστα δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε.

Κρ.Π.: Με απλά λόγια, τί θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ εάν κυβερνήσει, για παράδειγμα, α) για τους άνεργους, β) για τους συνταξιούχους, γ) για την Δικαιοσύνη, δ) για το χρέος, ε) για τον φυσικό και πολιτισμικό πλούτο της χώρας;

Ρ.Δ.: Εκείνο που θα επιχειρήσει καταρχήν ο ΣΥΡΙΖΑ, από θέση κυβερνητικών ευθυνών, θα είναι να βάλει στοπ στην κοινωνική καταστροφή. Να δημιουργήσει δηλαδή ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας για τις πιο ευπαθείς κοινωνικά ομάδες, όπως αυτές που αναφέρετε, άνεργους, συνταξιούχους, μονογονεϊκές οικογένειες.

Σε ό,τι αφορά στο χρέος, η πρότασή μας είναι γνωστή και αφορά και τη… Γερμανία. Ζητάμε δηλαδή να έχουμε την αντιμετώπιση που είχε το Βερολίνο το 1953, όταν υπήρξε διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, και αποπληρωμή του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης.

Επίσης διεκδικούμε σύγκλιση ευρωπαϊκής συνόδου με θέμα την πολιτική ρύθμιση του θέματος, που δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα.

Από κει και πέρα, ήδη επισήμανα ότι δουλεύουμε στην επεξεργασία ενός διαφορετικού, συνολικού υποδείγματος παραγωγικής ανασυγκρότησης για να υπάρξει υγιής ανάπτυξη σε στέρεες βάσεις, με κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη. Στο πλαίσιο αυτό, ο δημόσιος τομέας είναι σημαντικό εργαλείο όπως άλλωστε και ο φυσικός και πολιτισμικός πλούτος της χώρας.

Όχι όμως υπό το σημερινό πρίσμα που εκφράζει η κυβέρνηση μέσω του ΤΑΙΠΕΔ. Ένα πρίσμα που συρρικνώνεται σε μια μεγάλη ταμπέλα : «Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο»

Επενδύσεις και ανάπτυξη για τη σημερινή κυβέρνηση ταυτίζονται με ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας χωρίς σχέδιο, υπονομεύοντας το μέλλον της χώρας, καθώς οι επόμενες κυβερνήσεις κινδυνεύουν να μην έχουν κανένα αναπτυξιακό εργαλείο στα χέρια τους.

Άφησα τελευταία τη Δικαιοσύνη. Και τούτο γιατί θεωρώ ότι όχι μόνο πρέπει να αφεθεί απερίσπαστη στο έργο της αλλά πρέπει να ενισχυθεί κιόλας σε ό,τι αφορά στο οικονομικό έγκλημα, όπου χρειάζονται κατάλληλες υποδομές για το κυνήγι του μαύρου χρήματος και των δαιδάλων, εντός κι εκτός Ελλάδας, που ακολουθεί.

Κρ.Π.: Ποιό είναι το σημαντικότερο ζήτημα / στοίχημα, το πρώτο στην πολιτική ατζέντα -όπως λέγεται- του ΣΥΡΙΖΑ στο παρόν και στο άμεσο μέλλον;  

Ρ.Δ.: Θα αναφερθώ σε τρεις πτυχές που αλληλοδιαπλέκονται.

  1. Έκανα λόγο ήδη για την πρώτιστη ανάγκη επιβίωσης του λαού, που έχει φθάσει πραγματικά στα όριά του, μέσα από μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας.
  2. Δεύτερον, θα βάλουμε τέλος στα μνημόνια και θα τα αντικαταστήσουμε από σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας και της κοινωνίας. Και τούτο μέσα από την επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης και της γενικότερης ρύθμισης του χρέους κατά τα πρότυπα της Συνόδου του Λονδίνου το 1953.
  3. Τρίτον, θα αποκαταστήσουμε τη λειτουργία της Δημοκρατίας, που σήμερα έχει απομειωθεί μέσα από την υποβάθμιση του Κοινοβουλίου, τη συστηματική παραβίαση των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, την ολομέτωπη επίθεση κατά της δημόσιας περιουσίας.

Κρ.Π.: Τί έχετε να πείτε σήμερα για εκείνο το κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη:  «Την επανάσταση δεν την διαπραγματεύεσαι. Την κάνεις. Το ίδιο και την Αντίσταση. Από τη στιγμή που η Αντίσταση κατά του Μνημονίου έγινε αντικείμενο διαπραγμάτευσης, δεν είναι πια Αντίσταση αλλά παγίδευση στην λογική του Μνημονίου συμπαρασύροντας και εκμηδενίζοντας το Μέτωπο των χθεσινών αντιμνημονιακών δυνάμεων. Έτσι οι δυνάμεις αυτές από μοχλός πίεσης μετατρέπονται σε ποσοστό εκλογικής επιρροής των παρατάξεων που στηρίχθηκαν στην αντιμνημονιακή φόρτιση ορισμένων τμημάτων του λαού (ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητοι Έλληνες)[…]»;

Ρ.Δ.: Το κείμενο του Μίκη γράφτηκε τον Μάιο του 2013. Εκτός από το συγκεκριμένο απόσπασμα, έγραφε επίσης: «σε ένα χρόνο το πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελεί ένα ακόμα κακό όνειρο για όσους πιστέψουν ότι ο αγώνας για την εκπόρθηση της κυβερνητικής εξουσίας στην Ελλάδα της Τρόικα και του Μνημονίου είναι ένας απλός εκλογικός περίπατος». Οι εκλογές φέτος τον Μάιο ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στο πρώτο κόμμα.

Το ζητούμενο όμως παραμένει. Και αυτό είναι η  μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση, έτσι ώστε να γίνει δυνατό αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει από την αρχή της κρίσης, δηλαδή η ακύρωση των μνημονίων και η επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Η απαραίτητη προϋπόθεση για να μπει ο τόπος σε τροχιά ανάταξης. Αυτή είναι η οδός της αντίστασης, προς όφελος της κοινωνίας.-


via: http://tvxs.gr/news/ti-na-kanoyme/rena-doyroy-i-politiki-prepei-na-parei-pano-xeri