Ραντεβού στις σπηλιές, λοιπόν.

02:11 | 10 Απρ. 2014
Κρυσταλία Πατούλη

Σιωπηροί ή όχι, συνένοχοι ή όχι και συνυπεύθυνοι ή όχι, γι’ αυτήν την χωρίς τέλος «πολιτιστική» όσο και «δημοκρατική» ζούγκλα, οπισθοχωρούμε όλοι μαζί ολοταχώς εδώ και 4 χρόνια στις …σπηλιές, μάλλον έως την πλήρη εξαφάνιση κάθε δείγματος πολιτισμού και κοινωνίας πολιτών.
Ραντεβού στις σπηλιές, λοιπόν.

Παρόλο που βρίσκομαι σε σοκ από το έγκλημα στις «φυλακές» Νιγρήτας, και όλων όσων τραγικά καταμαρτυρεί για την κοινωνία μας, στο μυαλό μου συνεχίζει να σφυροκοπάει η φράση υπουργού της παρούσης κυβέρνησης: «Μισώ και σιχαίνομαι τους απεργούς».
Μισούν φαίνεται και σιχαίνονται παρόμοιοι σημερινοί -και πλείστοι χθεσινοί- κυβερνητικοί λειτουργοί, κάτι … αποβράσματα σαν τον Κάρλ Μάρξ, τον Φρίντριχ Ένγκελς, τον Βλαντιμίρ Λένιν, αλλά και τον Γιάννη Κορδάτο, ή τον Τόνι Κλιφ, τον Λουί Αλτουσέρ, φυσικά την Ρόζα Λούξεμπουργκ, ή τον Μιχάλη Ράπτη, πόσο μάλλον τον Τσε Γκεβάρα, αλλά γιατί όχι και τον Νίκο Κούνδουρο, ή τον Αντόνιο Νέγκρι, τον Νίκο Πουλαντζά, τον Νικολάι Μπουχάριν, φυσικά τον Γιάννη Ρίτσο, και αναπόφευκτα –και ακόμα χειρότερα- τον Μιχαήλ Μπακούνιν, αλλά και τον Νόαμ Τσόμσκι, όπως τον Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, τον Πιοτρ Κροπότκιν, τον Μαξ Στίρνερ, τον Ζοζέ Σαραμάγκου, ή τον Βίλχελμ Ράιχ.
Φαντάζομαι δεν γλυτώνουν από το μένος τους, τύποι σαν τον Λέων Τολστόι, πόσο μάλλον σαν τον Κώστα Βάρναλη και τον Τάσο Λειβαδίτη. Μισούν θεωρώ σίγουρα και τον Μανόλη Αναγνωστάκη, τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, και τον Μαξίμ Γκόργκι, ή τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, τον Ναζίμ Χικμετ, ή τον Πάμπλο Νερούδα.
Προφανώς και πολλούς άλλους της μαύρης λίστας τους, σαν την Κατερίνα Γώγου, τον Φραντς Καφκα, τον Ερρίκο Ίψεν, τον Νικόλα Άσιμο, τον Νίκο Σκαρίμπα, την Έλλη Αλεξίου, τον Μενέλαο Λουντέμη, τον Ηλία Πετρόπουλο, την Μέλπω Αξιώτη, τον Ντάριο Φο, τον Τζωρτζ Όργουελ, τον Περικλή Κοροβέση, τον Λουί Αραγκόν, ή τον Κορνήλιο Καστοριάδη.
Δεν …σώζονται νομίζω ούτε ονόματα σαν τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ή τον Χρόνη Μίσσιο, τον Αλμπέρ Καμύ, αλλά και τον Νίκο Καζαντζάκη, ή τον Νίκο Καρούζο, τον Άρη Αλεξάνδρου, τον Μανώλη Ρασούλη, τον Μάριο Χάκα, τον Στρατή Τσίρκα, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Νίκο Ξυλούρη, τον Μανόλη Γλέζο, τον Τάσσο(Αναστάσιο Αλεβίζο), ή τον Φρεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, αλλά και τον Μάνο Κατράκη, τον Κωστή Μοσκώφ, ή τον Νικηφόρο Βρεττάκο, για διαφορετικούς έστω λόγους ο καθένας. Γι’ αυτό ατέλειωτη η λίστα τους…
Χιλιάδες και χιλιάδες ονοματεπώνυμα το ένα κάτω από το άλλο, επειδή τόλμησαν να συμμετέχουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο, στην διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενάντια στη βία και τον φασισμό ή υπέρ των εργασιακών δικαιωμάτων, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της κοινωνίας, και φυσικά της ασφάλειας των πολιτών.
Στον Καιάδα όσοι προσπάθησαν με οποιονδήποτε τρόπο να σφραγίσουν τη λέξη «ανθρωπιά» με την ψυχή, τη σκέψη και την πράξη τους στους αιώνες.
Στο πυρ το εξώτερον, επειδή άφησαν ανεξίτηλο ο καθένας το δικό του αποτύπωμα, με το έργο τους, πολλοί ακόμα και με τις θυσίες τους ή απλά και μόνο με την προσπάθειά τους, για τον αέναο αγώνα του πλανήτη να κρατηθεί όλο και πιο μακριά από τις σπηλιές… Για τον περίφημο πολιτισμό.

Διότι τον αντιπολιτισμό πρεσβεύουν όσοι διατείνονται ότι είναι κατά των αγώνων κάθε μορφής Ανθρωπιάς. Κι αυτή τη μαύρη νοοτροπία υποστηρίζουν, υπηρετούν, και εμπνέουν και στους υφισταμένους τους.

Γι’ αυτό και όταν οι λειτουργοί –υποτίθεται- της ασφάλειας και της δικαιοσύνης μιας χώρας με παρόμοιους εμπνευστές, έχουν στα χέρια τους έναν δολοφόνο, δεν κάνουν προφανώς και τον κόπο να σεβαστούν τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, ούτε να αγωνιστούν έστω για μία άλλη δικαστική απόφαση εις βάρος του, ούτε βέβαια να απεργήσουν διεκδικώντας ίσως και την δική τους μεγαλύτερη ασφάλεια, αλλά τον δολοφονούν με τον ειδεχθέστερο τρόπο. Δεκαπέντε σωφρονιστικοί υπάλληλοι, βασάνισαν σαδιστικά «συστηματικά και αδιαλείπτως» έως θανάτου, έναν φυλακισμένο δολοφόνο…
Σαδιστικές συμμορίες σαν κι αυτούς δεν θα κάνουν αγώνες για τα δικαιώματά τους. Σιχαίνονται -είπαμε- τους αγώνες, τις διαμαρτυρίες και κυρίως τις απεργίες. Σιχαίνονται τον αγώνα για δικαιοσύνη και πολιτισμό. Τσακίζουν κάθε διαμαρτυρόμενο και αγωνιστή, πόσο μάλλον έναν δολοφόνο και μετανάστη.
Τα δικαιώματά της, αυτή η ψυχοπαθητική φάρα βασανιστών κρατουμένων, που χρήζει μακράς ψυχολογικής βοήθειας, όσο και εγκλεισμό – σωφρονισμό – παραδειγματική τιμωρία για τα εγκλήματά της, γαλουχήθηκε από ανάλογες μετεμφυλιακές νοοτροπίες να μην αγωνίζεται για την κοινωνία, αλλά να αρπάζει και να κάνει ότι θέλει με τη βία της εξουσίας της.
Και όχι μόνο να τα αρπάζει όπως η ίδια μάλιστα τα ορίζει αυθαίρετα, αλλά και -κυρίως- να συνθλίβει τα δικαιώματα όλων των άλλων, όπως και το δικαίωμά τους να τα διεκδικούν. Το κρεσέντο όλων αυτών των παραλογισμών είναι αυτή η στυγνή δολοφονία.
Αυτόδικη και υπεράνω δικαιοσύνης, η «λογική» τους, δεν πρόκειται να σεβαστεί ούτε τον πολιτισμό ούτε και τους νόμους, ούτε το σύνταγμα, ενώ θα ξυλοκοπάει και θα δολοφονεί, υποχρεώνοντας όσους προστάζει να την σέβονται, φυσικά με τη βία και την κρυφή όσο και ανομολόγητη …υποστήριξη όλων των εμπνευστών της. Αυτό μάς δηλώνουν, με κάθε δυνατό και αδιανόητο τρόπο.
Η συνένοχη στυγνή βία ενός κράτους που μισεί και σιχαίνεται όσους αγωνίζονται, είναι εκείνη που λατρεύει να εμπνέει τη βία των σπηλαίων και την καθιερώνει έμμεσα ή άμεσα, τυπικά ή άτυπα, επίσημα ή ανεπίσημα. Ξηλώνει δημόσια και εθνικά μέσα ενημέρωσης, απολύει εργαζόμενους, φυλακίζει διαμαρτυρόμενους, ξεπουλάει τους πάντες και τα πάντα, κάνει ότι τής καπνίσει, βασανίζει και σκοτώνει όποιον γουστάρει και ρίχνει φωτογραφίες ενίοτε στην πιάτσα για να χειροκροτηθεί από τους ομοίους της και να τρομοκρατήσει τα παθητικά πλήθη.

Σιωπηροί -όμως- ή όχι, συνένοχοι ή όχι και συνυπεύθυνοι ή όχι, γι’ αυτήν την χωρίς τέλος «πολιτιστική» όσο και «δημοκρατική» ζούγκλα, οπισθοχωρούμε όλοι μαζί ολοταχώς εδώ και 4 χρόνια στις …σπηλιές, μάλλον έως την πλήρη εξαφάνιση κάθε δείγματος πολιτισμού και κοινωνίας πολιτών. Ραντεβού στις σπηλιές, λοιπόν.-

Κρυσταλία Πατούλη
Αίγινα, 2 Απριλίου 2014

Διαβάστε επίσης:

Η χώρα εγκαθίσταται οριστικά σε αιώνια ύφεση και ανεργία!

07:48 | 10 Απρ. 2014

[…] Όταν δεσμεύεται η χώρα να πληρώνει στους δανειστές 5,25%, για το χρέος κάθε χρόνο και η ανάπτυξη παραμένει σε αρνητικούς ρυθμούς, τότε η χώρα εγκαθίσταται οριστικά σε αιώνια ύφεση και σε αιώνια ανεργία! […] αυτό δεν είναι το χειρότερο; Το να βγούμε δηλαδή στις αγορές με τέτοιες προϋποθέσεις; Και το χειρότερο, το εμφανίζουν ως καλύτερο! Και για αυτό η κυβέρνηση δεν σταματά να δέχεται βροχή από συγχαρητήρια! […] Ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την επίσημη ανακοίνωση της εξόδου της χώρας μας στις αγορές, αλλά και την επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου, συμμετέχοντας στην Έρευνα για την Κρίση.

Κρ.Π.: Μετά τις δημοτικές εκλογές στη Γαλλία, και λαμβάνοντας υπόψη τις επικείμενες Ευρωεκλογές, πώς βλέπετε να διαμορφώνεται η πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη;

Κ.Β.: Προεξοφλείται για τις Ευρωεκλογές σοβαρή άνοδος της ακροδεξιάς σε όλες τις χώρες. Όχι μόνο στη Γαλλία.. Στην Αγγλία πιο πολύ, Ολλανδία, Φιλανδία, Γερμανία, Αυστρία, κλπ., και μάλιστα μεγαλύτερη από ό,τι στην Ελλάδα.

Όμως, οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές στη Γαλλία καταγράφουν κυρίως συντριβή των Σοσιαλιστών και Σοσιαλδημοκρατών, και μεγαλύτερη άνοδο της κλασσικής Δεξιάς, παρά της άκρας Δεξιάς.

Οπωσδήποτε, η ευρωπαϊκή Αριστερά υπό όλες τις εκδοχές της μένει στη γωνία:

  • είτε συρρικνώνεται, όπως το γαλλικό ΚΚ, που συνεργάστηκε σε κοινά ψηφοδέλτια με τους Σοσιαλιστές,
  • είτε διατηρεί τις δυνάμεις της,
  • αλλά δεν αυξάνεται σε αυτή την περίοδο της κρίσης.

Μοναδική εξαίρεση στην Ευρώπη είναι η Ελλάδα, όπου ο Σύριζα έχει εκτιναχθεί και γι’ αυτό συγκεντρώνει το ενδιαφέρον από όλη την Ευρώπη, αλλά και από τον υπόλοιπο κόσμο.

Η γαλλική εμπειρία δείχνει ότι οι σημερινές αναφορές στον φασισμό και τον νεοναζισμό δεν αρκούν, αφού προέρχονται από παρωχημένες εποχές.

Η ελληνική εμπειρία δείχνει ότι κερδίζει την εμπιστοσύνη τής κοινωνίας αυτός που παρουσιάζει συγκεκριμένες προτάσεις για τα προβλήματα που σήμερα αντιμετωπίζουμε.

Η ιστορία πρέπει να μας εμπνέει, αλλά όχι και να την αντιγράφουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν.  Οι ετικέτες του παρελθόντος είναι σήμερα νεκρές. Τα προβλήματα τίθενται με νέους όρους.

Κοινό στοιχείο του ευρωσκεπτικισμού σήμερα δεν είναι ο φασισμός και ο ναζισμός, αλλά η αναζήτηση εθνικών λύσεων, αφού η Ευρώπη, αντί να προστατεύει τις χώρες μέλη της, τις εκθέτει όλο και περισσότερο στους κινδύνους από τους οποίους επαγγελλόταν ότι θα τις προφύλασσε.

Το ευρύτερο φαινόμενο που αναπτύσσεται σήμερα στην Ευρώπη είναι ο εθνικισμός, ενώ ο νεοφασισμός και ο νεοναζισμός δεν είναι παρά υποπροϊόντα της παθολογίας του. Η Ευρώπη σήμερα βλέπει τον κίνδυνο να επέρχεται, αλλά δεν κάνει τίποτα για να τον προλάβει, ενώ θα όφειλε και θα μπορούσε προς συμφέρον της να δείξει ότι είναι ικανή τηρήσει τις ιδρυτικές επαγγελίες της.

Εάν υπάρχει σήμερα ένα ευρωπαϊκό αδιέξοδο, αυτό δεν απορρέει από τις ευρωπαϊκές επαγγελίες, αλλά από την αθέτηση αυτών.

Η πολιτική της ύφεσης και της μαζικής ανεργίας που επιβάλλει σήμερα η Ευρώπη στις χώρες μέλη, ακόμη και στη Γερμανία, ενισχύει την αναζήτηση λύσεων έκτος αυτής, σε εθνικά πλαίσια, όπως περίπου έγινε και το 1930, είτε με την μορφή της ακροδεξιάς (Γερμανία και ανατολική Ευρώπη) είτε με την μορφή των λαϊκών μετώπων (Γάλλια, Ισπανία).

Στις σημερινές συνθήκες, η έξοδος από την Ευρώπη καταλήγει να είναι εμπόρευμα της ακροδεξιάς. Ενώ η Αριστερά θα όφειλε και θα μπορούσε να υποστηρίζει πιο κριτική και πιο δυναμική πολιτική απέναντι στις σημερινές καταστροφικές ευρωπαϊκές επιλογές.

Στη Γαλλία δεν κέρδισε η άκρα Δεξιά. Κυρίως κέρδισε η κλασσική Δεξιά. Φαίνεται ότι επί του παρόντος πείθει περισσότερο από την σοσιαλδημοκρατία ότι ενδιαφέρεται για την εθνική διαχείριση ακόμη και των κοινωνικών προβλημάτων, ενώ η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ευθυγραμμίζεται χωρίς αντίσταση στην γραμμή του Βερολίνου.

Υπάρχει σοβαρό ευρωπαϊκό πρόβλημα: η Ευρώπη καταργεί τις εθνικές ρυθμίσεις, χωρίς όμως να βάζει στην θέση τους ευρωπαϊκές, με συνέπεια ότι οι κοινωνίες απορρυθμίζονται και παραδίδονται ανυπεράσπιστες στους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης. Παραλύουν οι οικονομίες, επεκτείνεται ταχύτατα η μαζική ανεργία, η βαθιά ύφεση, και φτώχεια.

Η πρωτόγονη αντίδραση είναι η έξοδος από την Ευρώπη.  Κι αυτό εκμεταλλεύονται η Δεξιά και η άκρα Δεξιά. Υπάρχει ένας ανταγωνισμός μεταξύ τους στην οικειοποίηση της αντιευρωπαϊκής απογοήτευσης και δυσαρέσκειας.

Αυτοί που στρέφονται στην άκρα Δεξιά προέρχονται κυρίως από τις δεξαμενές των συντηρητικών ψηφοφόρων. Και ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο συντηρητικών παρατάξεων είναι να δείξει η κάθε μια πόσο πιο δυναμική και πιο αποτελεσματική είναι στην αντιμετώπιση του αριστερού κινδύνου, τον οποίον αμφότερες ταυτίζουν με την εγκατάλειψη των εθνικών συμφερόντων και την αδιαφορία απέναντι το πρόβλημα της εθνικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ταυτότητος.

Στη Γάλλια, η κομμουνιστική Αριστερά έχασε τα μισά λαϊκά προάστια των μεγάλων πόλεων, του Παρισιού, της Λιλης, της Λυών, της Μασσαλίας. Όμως, δεν τα κέρδισε η άκρα Δεξιά, αλλά η κλασσική Δεξιά, επισείοντας και αυτή τον κίνδυνο απώλειας της παραδοσιακής ταυτότητος τους.

Κρ.Π.: Δηλαδή φαίνεται να συντηρητικοποιείται ο κόσμος λόγω της κρίσης;

Κ.Β.: Και λόγω της κρίσης και λόγω της ανυπαρξίας της Ευρώπης, πράγμα που δεν ήταν καθόλου αναγκαίο, αλλά ούτε και προς το συμφέρον της, ούτε βέβαια και προς το συμφέρον των ισχυρών της Ένωσης.

Κρ.Π.: Και τα πρώτα θύματα είναι οι μετανάστες και οι πιο αδύναμοι γενικώς…

Κ.Β.: Φυσικά. Για κάθε τι, για όλα, οι αδύναμοι πλήττονται. Διότι όλοι επιρρίπτουν τα βάρη στον πιο αδύναμο, και τελικά οι πιο αδύναμοι συνθλίβονται από τα βάρη όλων και όλης της κοινωνίας. Αυτό δεν ήταν απαραίτητο, αλλά ούτε και αποτελεσματικό για την διαχείριση της σημερινής κρίσης.

Θα έπρεπε τα βάρη να επιμερίζονται σε όλες τις τάξεις και μάλιστα περισσότερα στις ανώτερες, αφού αυτές έχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο.

Όσον αφόρα την Αριστερά, δεν ανεβαίνει, δεν πείθει αρκετά, δεν χρησιμοποιεί πειστική γλώσσα, φθάνει μόνον στο σημείο να πείθει για την αποχή, αλλά όχι για την ρεαλιστικότητα των προτάσεων της.

Όπως έλεγε ο Μαρξ, η εργατική τάξη θα πείσει όταν δείξει ότι μιλάει για ολόκληρη την κοινωνία, και όχι μόνον για τα δικά της ταξικά συμφέροντα.

Δεν είναι λίγοι  σήμερα, όπως και το 1930, οι αυτό-ανακηρυγμένοι «μαρξιστές», που με αυτό-επαναστατική αυτό-ικανοποίηση, έξαρση, έπαρση, αυτάρκεια και περιφρόνηση απορρίπτουν κάθε πρόταση διαφορετικής εναλλακτικής διαχείρισης, χαρακτηρίζοντας την αφ’ υψηλού ως «κεϋνσιανή».

Χρησιμοποιούν ως ύβρη το όνομα του μεγαλύτερου οικονομολόγου του 20ου αιώνα, επεξηγώντας  ότι δεν ενδιαφέρονται για την έξοδο του καπιταλισμού από την κρίση του, αλλά αποκλειστικά και μόνον για την κατάρρευση του και την επανάσταση.

Όμως, εάν μιλάμε για πραγματικές μεταρρυθμίσεις και όχι αντι-μεταρρυθμίσεις, εάν μιλάμε για εναλλακτική διαχείριση και κοινωνία, ο Κέυνς παραμένει μέχρι σήμερα βασική πηγή όχι βέβαια αντιγραφής, αλλά έμπνευσης.

Κρ.Π.: Εδώ στην Ελλάδα, όμως;

Κ.Β.: Η Ελλάδα είναι μια εξαίρεση. Είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης στην οποία η αριστερά αναπτύσσεται στην περίοδο της σημερινής κρίσης, ενώ σε όλες τις άλλες παραμένει στάσιμη. Γι’ αυτό έχει πανευρωπαϊκή και παγκόσμια σημασία το ελληνικό παράδειγμα.

Κρ.Π.: Και εδώ στην Ελλάδα βλέπουμε επίσης ότι η δεξιά προσπαθεί να πάρει ψήφους από την άκρα δεξιά.

Κ.Β.: Αναπτύσσεται και εδώ ένας ανταγωνισμός με όλα τα μέσα: ποιος θα πάρει τις ψήφους του άλλου, η Δεξιά από την άκρα Δεξιά και το αντίστροφο.

Κρ.Π.: Έχετε κάποια πρόβλεψη για τις Ευρωεκλογές;

Κ.Β.: Όχι. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αυτή τη στιγμή το αποτέλεσμα πολύ απέχει από το να έχει κριθεί, μολονότι τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα προς τον Σύριζα. Από την Αμερική και από την Ευρώπη μελετούν με ενδιαφέρον το νέο φαινόμενο. Ο Σύριζα είναι το μοναδικό νέο φαινόμενο της εποχής της κρίσης.

Κρ.Π.: Η Μέρκελ που έρχεται την Παρασκευή, είναι η μόνη μάλλον που δεν θέλει να κοιτάει προς τον Σύριζα, και λέει αντίθετα πως είναι ευχαριστημένη με την Ελλάδα… παρόλο που δεν συζητά για κούρεμα, αλλά για μάλλον ακόμα περισσότερες μεταρρυθμίσεις και δάνεια;

Κ.Β.: Αυτό είναι ανοησία, γιατί θα πρέπει να δώσει νέα δάνεια, οπότε το χρέος θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο αντί να μειωθεί, ενώ παράλληλα με τις περικοπές δαπανών και την λιτότητα συρρικνώνεται ταχύτατα το εθνικό εισόδημα που υποτίθεται ότι εξυπηρετεί το χρέος.

Ήδη το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο από το 2010, όταν ανερχόταν σε 115% του ΑΕΠ, όπως αναγνώρισε έστω και καθυστερημένα το ΔΝΤ. Σήμερα, έπειτα από 4 χρόνια, το χρέος έχει εκτιναχθεί προς τα επάνω και το εθνικό εισόδημα προς τα κάτω, με αυτονόητη συνέπεια, ότι το πρώτο έχει αποβεί ακόμη λιγότερο βιώσιμο, αλλά και η χώρα και η κοινωνία είναι πλέον σήμερα ακόμη λιγότερο βιώσιμες από ό,τι ήσαν προ 4ετιας.

Κρ.Π.: Ανακοινώθηκε επιπλέον και επίσημα, βγαίνουμε στις αγορές…

Κ.Β.: Μα κι αυτό είναι ανοησία. Διότι αν βγούμε στις αγορές, θεωρείται μεγάλη επιτυχία ο δανεισμός π.χ. με 5,25%. Το εθνικό εισόδημα της Ελλάδας μειώνεται, και βρίσκεται σήμερα στο -28%, όταν το νέο χρέος θα συνάπτεται με επιτόκιο 5,25%,  αυτό κι αν δεν είναι βιώσιμο! Με τι χρήματα θα αποπληρώνονται αυτά τα χρέη, ενόσω πραγματοποιούμε όλο και λιγότερο εισόδημα;

Κρ.Π.: Παρόλα αυτά βλέπουμε να διατείνονται για το αντίθετο όσοι είναι στην κυβέρνηση.

Κ.Β.: Αυτό είναι παραμύθι! Δεν βγαίνουμε έτσι από την κρίση. Αντίθετα, μπαίνουμε βαθύτερα σε αυτήν. Το χρέος γίνεται δύο και τρεις φορές περισσότερο μη βιώσιμο μ’ αυτόν τον τρόπο.

Και δεν θα είχα αντίρρηση, αφού δεν διαγράφουν το χρέος, να δοθεί περισσότερη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, αλλά αυτό που προτείνει γερμανική πλευρά και αποδέχεται η ελληνική, δεν είναι λύση.

Θα έπρεπε να επιμηκυνθεί η αποπληρωμή στα 100 χρόνια ή στα 200 χρόνια, ώστε να μειωθούν οι ετήσιες δόσεις. Μόνο έτσι θα μπορέσει να γίνει βιώσιμο, και η οικονομία να ανακάμψει. Επίσης, πρέπει η δόση αποπληρωμής να μην υπερβαίνει ένα ποσοστό του ρυθμού ανάπτυξης του εθνικού εισοδήματος, ώστε να διατηρείται η οικονομία σε ανάπτυξη και να αυξάνεται η απασχόληση.

Όταν δεσμεύεται η χώρα να πληρώνει στους δανειστές 5,25%, για το χρέος κάθε χρόνο και η ανάπτυξη παραμένει σε αρνητικούς ρυθμούς, τότε η χώρα εγκαθίσταται οριστικά σε αιώνια ύφεση και σε αιώνια ανεργία!

Κρ.Π.: Άρα πάμε συνεχώς προς το χειρότερο;

Κ.Β.: Πράγματι: αυτό δεν είναι το χειρότερο; Το να βγούμε δηλαδή στις αγορές με τέτοιες προϋποθέσεις; Και το χειρότερο, το εμφανίζουν ως καλύτερο! Και για αυτό η κυβέρνηση δεν σταματά να δέχεται βροχή από συγχαρητήρια!

Κρ.Π.: Τι άλλο θα έπρεπε να γίνει; Διότι εκτός όλων αυτών που λέτε, υπάρχει ο φόβος να βρεθούμε σύντομα και επισήμως με ακροδεξιά κυβέρνηση, με όλα τα επακόλουθα και στην οικονομία. Κι όταν σήμερα ακούμε ότι ένας υπουργός δηλώνει ότι «μισεί και σιχαίνεται» τους απεργούς, δηλαδή το μόνο νόμιμο δικαίωμα των εργαζομένων για διεκδίκηση του δικαίου και των δικαιωμάτων τους, τι μπορούμε να περιμένουμε;

Κ.Β.: Μα γι’ αυτό η αριστερά έχει ευθύνη, να μιλήσει στην κοινωνία, να αφυπνίσει την κοινωνία. Όχι να αντιδικεί με το Σαμαρά και την κυβέρνηση, αλλά να μιλήσει απευθείας στον κόσμο. Να του εξηγήσει να καταλάβει αυτή τη στροφή που γίνεται προς την συντηρητικοποίηση, που επιταχύνεται και μπορεί να οδηγήσει σε εκτροπές από την όποια δημοκρατική ομαλότητα μας απέμεινε.

Κρ.Π.: Συντηρητικοποίηση και κανιβαλισμός. Διότι όταν επιτίθεται η κυβέρνηση π.χ. σε απολυμένες καθαρίστριες που έχουν κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρονται, τί άλλο είναι; Όταν δέρνεις κάποιον ο οποίος είναι άνεργος και δεν τον αφήνεις ούτε να διαμαρτυρηθεί γι’ αυτό, τι μπορούμε να περιμένουμε ότι θα ακολουθήσει;

Κ.Β.: Σωστά. Γι’ αυτό ο Σύριζα πρέπει να μιλήσει στον κόσμο, αλλά και επιπλέον να ακούσει την φωνή της κοινωνίας. Η Αριστερά φέρει κι αυτή το δικό της μερίδιο από την ευθύνη όλων για να μην φτάσουμε σε ακραίες καταστάσεις και εκτροπές.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ…

Η Ευρώπη, ο κόσμος σήμερα, βαδίζουν προς το πουθενά, ενώ η Αγγλία ενδιαφέρεται να εγκλείσει τους Έλληνες εντός Ελλάδος, σαν να μεταβάλλεται η χώρα μας σε τόπο σωφρονιστηρίου. Συγχρόνως, η ύφεση…
(0)
Πιστεύω ότι όπως και στη Γαλλία και γενικότερα σ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης, τα κόμματα που έχουν δεθεί βαθιά και έχουν υποστηρίξει τον Γαλλογερμανικό άξονα, τον λεγόμενο Μερκοζί, αυτή την «…
(160)
O Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημίου VIII του Παρισιού, στα πλαίσια της ακτιβιστικής έρευνας για την κρίση που δημοσιεύεται στο tvxs, εξηγεί στην Κρυσταλία Πατούλη…
(0)

Υπόθεση Καρέλι: «Η έννοια της ασφάλειας τινάζεται στον αέρα!»

08:16 | 10 Απρ. 2014
Ελένη Νίνα

[…] για άλλη μια φορά η έννοια της ασφάλειας τινάζεται στον αέρα!  Και από την άλλη, τραυματίζεται η συνοχή του κοινωνικού ιστού […] αυτό που συνέβη είναι τραγικό, κυρίως επειδή μιλάμε για σώματα ασφαλείας […] Απέδωσαν κατά τη γνώμη τους το δίκαιο, επειδή δολοφονήθηκε ένας από τη φυλή τους. Δεν είναι πόλεμος αξιών, αυτός; Δεν είναι ένα μήνυμα προς όλους μας, το οποίο λέει ότι ο δυνατός μπορεί να ασκήσει εξουσία με όποιον τρόπο αυτός κρίνει καλύτερο; […] Υπάρχουν λοιπόν και πόλεμοι τέτοιου τύπου, που ολόκληροι λαοί εξαθλιώνονται, που εξαφανίζονται οι αρχές, οι κοινωνικοί ιστοί, που διαβρώνονται τα πάντα και που μετά ο καθένας παίρνει το νόμο να τον ασκήσει κατά βούληση […]
Η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή το ομαδικό έγκλημα στις «φυλακές» Νιγρίτας Σερρών.

Κρ.Π.: Όπως μαθεύτηκε 15 σωφρονιστικοί υπάλληλοι των φυλακών Νιγρίτας Σερρών. υπέβαλαν «σε βασανιστήρια» έως θανάτου τον βαρυποινίτη Ιλί Καρέλι, για να τον τιμωρήσουν για τη δολοφονία του συναδέλφου τους Γιώργου Τσιρώνη.

Έλ.Ν.: Απέδωσαν «δικαιοσύνη» με τον δικό τους ψυχοπαθητικό τρόπο…

Κρ.Π.: Μήπως κάπως έτσι χτίζεται πλέον μία ανάλογη νοοτροπία αυτοδικίας;

Ελ.Ν.: Χτίζεται μία νοοτροπία αυτοδικίας που μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω

Ανέλαβαν να αποδώσουν δικαιοσύνη με ψυχοπαθητικό τρόπο, να αυτοδικήσουν, ασκώντας κατάχρηση εξουσίας, ασκώντας βία. Κι όταν αναφερόμαστε στην έννοια «ψυχοπαθητικός» εννοούμε μια πολύ σοβαρή διαταραχή προσωπικότητας, όπου το ψυχοπαθητικό άτομο υπερβαίνει τα όρια και προβαίνει σε αντικοινωνικές, παραπτωματικές και βίαιες πράξεις.

Η συγκεκριμένη διαταραχή χτίζεται από τότε που ο άνθρωπος είναι μικρός και συχνότατα έχει και ο ίδιος εκτεθεί σε βία. Ως εκ τούτου λόγω σοβαρών διαταραχών στο οικογενειακό του περιβάλλον αλλά και άλλων επιπρόσθετων λόγων, χτίζει μια άρρωστη προσωπικότητα η οποία μπορεί να έχει λειτουργικό προσωπείο αλλά φιλοξενεί σαδισμό, επιθετικότητα και βία. 

Αυτοί οι διαταραγμένοι άνθρωποι, λοιπόν, ανέλαβαν να αποδώσουν δικαιοσύνη με τον δικό τους άρρωστο, ψυχοπαθητικό τρόπο, ενώ η δικαιοσύνη είχε ήδη αποδοθεί.

Έτσι 15 άνδρες, 15 σωφρονιστικοί υπάλληλοι, υπεύθυνοι για την ασφάλεια των πολιτών, αλλά και των κρατουμένων, αποφάσισαν να βασανίσουν και να δολοφονήσουν έναν κρατούμενο, γιατί προφανώς δεν ήταν ικανοποιημένοι από την απόφαση του Δικαστηρίου. Και έτσι οι φύλακες, οι κρατικοί λειτουργοί, έγιναν πιο κακοποιοί από τους κακοποιούς!

Αν αυτοί που σαν κύριο έργο τους έχουν την διαφύλαξη της ασφάλειάς μας εγκληματούν, τότε κατακρημνίζεται η έννοια της ασφάλειας! Και τελευταία η έννοια της ασφάλειας περνά και πάλι κρίση. Τρομοκράτες μπαινοβγαίνουν στις φυλακές, βαρυποινίτες κάνουν «πάρτυ» στις φυλακές, και φύλακες αναλαμβάνουν βασανισμό μετά δολοφονίας. Δηλαδή για άλλη μια φορά η έννοια της ασφάλειας τινάζεται στον αέρα! Και από την άλλη, τραυματίζεται η συνοχή του κοινωνικού ιστού.

Γιατί κάθε έγκλημα που γίνεται είναι ρωγμή στον κοινωνικό ιστό. Κάθε πράξη βίας είναι ρήγμα στην προσπάθεια των ανθρώπων να χτίσουν πολιτισμό.

Κανένας μας δεν έχει το δικαίωμα να πάρει το νόμο στα χέρια του και να σκοτώσει όποιον θεωρεί υπεύθυνο για κάτι, επειδή είναι μετανάστης, φασίστας, αριστερός, βαρυποινίτης, ή οτιδήποτε άλλο.

Και οι συγκεκριμένοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι δεν τον σκότωσαν απλώς, κατέστρωσαν σχέδιο, έδρασαν σαν συμμορία, φρόντισαν να έχει αργό και βασανιστικό θάνατο. Το ευχαριστήθηκαν. Έβγαλαν το θυμό τους, την απελπισία τους, την επιθετικότητα και τον σαδισμό τους πάνω στο θύμα και τελικά τον δολοφόνησαν.

Κρ.Π.: Λέχθηκε, επίσης, πως κάποιος από εκείνους που κτυπούσαν τον Καρέλι φώναξε «σταματήστε θα τον σκοτώσουμε», όμως κανείς δεν τον άκουσε και κατόπιν και ο ίδιος συμμετείχε στον ξυλοδαρμό. Και επιπλέον: «…ο διευθυντής άκουσε τις κραυγές του κρατούμενου και μπήκε στο δωμάτιο που τον κτυπούσαν. Μόλις τον είδε κακοποιημένο είπε στους υπαλλήλους «όποιος θέλει να τον βαρέσει να το κάνει και τώρα και να πάρει την ευθύνη(!). Αν πεθάνει θα χάσουμε τα σπίτια μας»».

Ελ. Ν.: Όποιος συγκαλύπτει σε μια τέτοια περίπτωση συμμετέχει στο έγκλημα, και βλέπουμε επίσης ότι οι άμυνες αυτού που επενέβει ήταν σαθρές και κατέρρευσαν, με αποτέλεσμα να συναινέσει και να συμμετάσχει στο έγκλημα.

Κρ.Π.: Λέει ο Μπερτ Χέλινγκερ «Οι χειρότερες αγριότητες και αδικίες έχουν διαπραχθεί με καθαρή συνείδηση, ενώ νοιώθουμε κάπως ένοχοι κάνοντας καλό, όταν παρεκκλίνει από αυτό που οι άλλοι περιμένουν από εμάς» δηλαδή, το αίσθημα του «ανήκειν» σε μία ομάδα, κάνει κάποιους ανθρώπους να απενοχοποιούνται για τις εγκληματικές πράξεις τους, όταν αυτές είναι αποδεκτές από την ομάδα που ανήκουν…

Ελ.Ν.: Ακριβώς. Που σημαίνει, όμως, ότι αυτός ο άνθρωπος –αν είναι έτσι- και ο ίδιος φιλοξενούσε μία μεγάλη διαταραχή προσωπικότητας, ώστε να κρίνει τελικώς ότι αυτή η ομάδα σωστά πράττει.

Και επαναλαμβάνω μιλάμε για ένα οργανωμένο έγκλημα από σωφρονιστικούς υπαλλήλους! Γι’ αυτό πιστεύω ότι πολύ λίγος θόρυβος έγινε σε σχέση με αυτό το έγκλημα. Δεν μπορεί να συμβαίνουν τέτοιου είδους δολοφονίες σε ένα οργανωμένο υποτίθεται κράτος και σε φυλακές υψίστης ασφάλειας, και από την άλλη να γίνεται τόσος λίγος θόρυβος γι’ αυτό. Θα έπρεπε να είχαμε αντιδράσει όλοι περισσότερο, από τη βουλή, μέχρι τους σκεπτόμενους πολίτες. Σα να υπήρξε δηλαδή λίγη «συνομιλία» πάνω σε ένα θέμα τόσο σκανδαλώδες.

Κρ.Π.: Είναι κι αυτό ένα δείγμα αδιαφορίας, και απραξίας, το οποίο είναι κι αυτό δείγμα διαταραχής;

Ελ.Ν.: Η απάθεια, εκτός από συνενοχή, βέβαια είναι επίσης διαταραχή. Γιατί σημαίνει ότι καθησυχάζουμε το συναίσθημά μας –συμβαίνει δίπλα μας αλλά όχι σε μας- και δεν υπάρχουν ενοχές ως προς αυτό, και συνεχίζουμε τη ζωή μας απρόσκοπτα.

Κρ.Π.: Είναι η ρωγμή του κοινωνικού ιστού που ανέφερες πριν;

Ελ.Ν.: Παλεύουμε οι άνθρωποι για να δημιουργήσουμε έναν πολιτισμό. Σωστά; Παλεύουμε για να ελέγξουμε έναν «κροκόδειλο» που όλοι φιλοξενούμε μέσα μας. Κάθε φορά που αυτός ο κροκόδειλος βγαίνει και αρπάζει έναν από εμάς και τον τραβάει στα βάθη της λίμνης του, τραυματίζεται η έννοια του πολιτισμού. Τραυματίζεται η προσπάθεια όλων μας για να χτίσουμε έναν πολιτισμό. Αυτή είναι η ρωγμή.

Κρ.Π.: Παλεύουμε και αγωνιζόμαστε εμείς οι άνθρωποι… όμως για παράδειγμα τις προάλλες υπουργός λέχτηκε πως δήλωσε ότι «μισεί και σιχαίνεται τους απεργούς». Και ακούμε διαφόρους από την κυβέρνηση αλλά και από κόμματα, να δαιμονοποιούν -και όχι μόνο- κατά καιρούς τους αγώνες…

Ελ.Ν.: Ακούμε και διασπαστικές δηλώσεις για να χωριστούν οι πολίτες σε κατηγορίες. Όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι έχουν παλέψει για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γι’ αυτό λέω ότι είναι ρήγμα στον κοινωνικό ιστό και στην προσπάθεια του ανθρώπου να φτιάξει πολιτισμό. Και σαφέστατα, δεν αρμόζει σε υπουργούς και σε πρόσωπα κύρους να κάνουν τέτοιες δηλώσεις.

Κρ.Π.: Επιπροσθέτως, υπάρχει και αυτή η μετεμφυλιακή νοοτροπία -όσο και μεταπολιτευτική- που λέει ότι πρέπει κανείς κυρίως να ιδιωτεύει, να μην ασχολείται με τα κοινά και να είναι απολιτικοποιημένος… Οπότε και οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι ίσως θεωρούν μάταιο να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους, και για την δική τους ασφάλεια;

Ελ.Ν.: …ναι, θα έπρεπε να διεκδικήσουν  τα δικαιώματά τους με υγιή τρόπο. Δεν το έκαναν όμως. Αντίθετα, πήραν το νόμο στα χέρια τους και προέβησαν σε κατάχρηση εξουσίας.

Κρ.Π.: Δημιουργείται δηλαδή και ένα κλίμα που όποιος αγωνίζεται θεωρείται σιχαμένος…

Ελ.Ν.: Και επιπλέον καλλιεργείται μια νοοτροπία μίσους. Σαφέστατα όταν κάποιος κατέχει μια θέση εξουσίας, θα πρέπει να είναι πάρα πολύ προσεκτικός στις δηλώσεις του και στις πράξεις του. Και όλοι μας πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις δηλώσεις μας, διότι περνάμε μηνύματα και ο λόγος μετά γίνεται δράση.

Κρ.Π.: Φτάσαμε σήμερα να προσβάλλεται ο αγώνας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων άρα και ο πολιτισμός;

Ελ.Ν.: Προσβάλλεται ο πολιτισμός, η δικαιοσύνη, η ασφάλεια, ο κοινωνικός ιστός και η συνοχή, όπως και η προσπάθεια κάποιων ανθρώπων για ανθρώπινα δικαιώματα.

Διότι το ότι κάποιος είναι δολοφόνος ή βαρυποινίτης, δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανθρώπινα δικαιώματα. Με το συγκεκριμένο έγκλημα έγινε καταστρατήγηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αυτή τη συμμορία των διαταραγμένων ανθρώπων.

Κρ.Π.: Τι θα έπρεπε να γίνει μετά και από αυτό το γεγονός;

Ελ.Ν.: Υπάρχει μακρά ιστορία, όπου σώματα ασφαλείας, έχουν μετατραπεί σε σώματα βασανιστών. Υπάρχει ένα μεγάλο παρελθόν. Να θυμηθούμε π.χ. την ΕΣΑ, κλπ. Δηλαδή, υπάρχει μια βαριά ιστορία με παραπτωματικές πράξεις άσκησης βίας, κατάχρησης εξουσίας, αυτοδικίας, και ψυχοπαθολογίας.

Άρα θα πρέπει να έχουμε πάρα πολύ στο νου μας, ότι τα σώματα ασφαλείας φιλοξενούν δυστυχώς συχνά ανθρώπους διαταραγμένους που προσπαθούν να έχουν πρόσβαση σε κάποια μορφή εξουσίας προκειμένου να εκφράσουν τον πρωτόγονο εαυτό τους.

Οι ιθύνοντες θα πρέπει αυτό να το έχουν στο νου τους και να κάνουν μία πιο προσεκτική εποπτεία στο ποιον τοποθετούν εκεί μέσα. Υπάρχουν για παράδειγμα, ειδικοί στις φυλακές που ασχολούνται με τους φυλακισμένους, οι οποίοι θα έπρεπε ίσως να εντείνουν τις προσπάθειές τους και να ασχοληθούν ακόμη περισσότερο με την προσεκτική επιλογή όσων εργάζονται στα σώματα ασφαλείας –γιατί ασχολούνται και μ’ αυτό- όπως και με την διαρκή επανεξέτασή τους.

Σίγουρα είναι ένα δύσκολο επάγγελμα, αλλά είναι και θέμα διαφύλαξης κάποιων αρχών. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι οι οποίοι εκτελούν τις εντολές ενός συστήματος που αποδίδει δικαιοσύνη και θα πρέπει να είναι έντιμοι λειτουργοί και υγιείς προσωπικότητες.

Κρ.Π.: Όταν βλέπουμε όμως ότι επανειλημμένα επιτίθενται βίαια ακόμα και σε ειρηνικά διαμαρτυρόμενους διαδηλωτές… τι μπορούμε να περιμένουμε;

Ελ.Ν.: Γι’ αυτό λέω ότι πρώτον έχουν βαριά ιστορία, και δεύτερον, όταν μπαίνεις στα σώματα ασφαλείας, υποτίθεται ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να επιβάλεις και την τάξη. Την τάξη όμως!

Βέβαια, η ανθρώπινη κατάσταση δεν είναι ιδανική. Ο Άνθρωπος δεν είναι πλασμένος μόνον από φως και υγεία. Φιλοξενεί και πάρα πολύ αρρώστια και σκοτάδι. Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι αιματοβαμμένη. Απέχουμε από την ιδανική κοινωνία, γιατί δεν είμαστε ιδανικά φτιαγμένοι.

Παλεύουμε συνεχώς με τα σκοτάδια μας. Ο άνθρωπος αγωνίζεται για να ανυψώσει τον εαυτό του σε Άνθρωπο. Σ’ αυτή την πάλη παίζει πολύ σημαντικό ρόλο το περιβάλλον μας, η οικογένειά μας, οι αρχές μας, το σχολείο μας, οι παρέες μας, το κράτος -και το κράτος εμείς είμαστε-, οι πολιτικοί μας, κλπ.

Κρ.Π.: Ναι, αλλά να έχουμε και επίγνωση σε τι φάση είμαστε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; Όταν κλείνει η Ερτ, όταν καταστρατηγείται το σύνταγμα, κλπ., όταν πηγαίνει κάποιος να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά του στην διαμαρτυρία και τον δέρνουνε;

Ελ.Ν.: Και επίγνωση ότι είμαστε και ένας λαός υπό διωγμό, μέσα από ενοχές, μέσα από φόβο, ένας λαός με υψηλά ποσοστά απελπισίας. Οπότε είναι ένα περιβάλλον γόνιμο για ξεσπάσματα βίας εναντίον του εαυτού μας(αυτοκτονίες) και εναντίον του διπλανού μας. 

Κρ.Π.: Και κατά των αδυνάμων, όπως έγινε π.χ. με τις καθαρίστριες αλλά και τόσους άλλους…

Ελ.Ν.: Ακριβώς. Θα βγάλουμε το θυμό μας, κάνοντας σάκο του μποξ τους αδύναμους…

Κρ.Π.: Εκτός τού ότι πανευρωπαϊκά βλέπουμε πως αυξάνονται τα ποσοστά της δεξιάς και του εθνικισμού, ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης έχει πει, ότι κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της αυτή τη στιγμή. Κινδυνεύει δηλαδή να καταργηθεί ως κοινωνία πολιτών, από την επίθεση που δέχονται τα δικαιώματά της, αλλά και ο πολιτισμός της, όπως όμως και από την αδιαφορία και την απάθεια του κόσμου…

Ελ.Ν.: Γι’ αυτό είπα ότι είναι τραύμα, είναι ρωγμή στον κοινωνικό ιστό, και ρήγμα στην προσπάθειά μας να κάνουμε πολιτισμό.

Και όσο είμαστε ενοχοποιημένοι και τρομαγμένοι, τόσο θα κρυβόμαστε στις φωλιές μας, και από την άλλη θα βγαίνουν έξω οι …κροκόδειλοι που φιλοξενούμε και θα μας σέρνουν στα βάθη της λίμνης. Ο θυμός θέλει διαχείριση και αυτοί οι άνθρωποι – κροκόδειλοι δεν μπορούν να κάνουν διαχείριση του θυμού. Ενώ από την άλλη οι ενοχοποιημένοι και οι φοβισμένοι κάθονται ακίνητοι και προσεύχονται να… μην  τους συμβεί το κακό.

Κρ.Π.: Κι αυτός που φοβάται κινδυνεύει να προκαλέσει αυτό που φοβάται… Και εδώ οι άνθρωποι που φοβούνται για τη ζωή τους, μετατρέπουν το φόβο τους σε θυμό και προκαλούν αυτό που φοβούνται τελικά.

Ελ.Ν.: Αυτό πρέπει κάπου να ξεσπάσει. Και ξεσπάει τώρα με αυτόν τον τρόπο. Να δαρθεί ο γέρος, η καθαρίστρια, ο μετανάστης, ο βαρυποινίτης, ο διπλανός, ο οποιοσδήποτε.

Και ανεβαίνει ο εθνικισμός, που σημαίνει πάλι αυτό: Ανεξέλεγκτος θυμός που δεν ξέρει κανείς πώς να τον διαχειριστεί, και μαζί με την έλλειψη παιδείας, την έλλειψη πολιτισμού, την ψυχοπαθητική προσωπικότητα, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Ξεχειλίζει το πράγμα, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο.

Κρ.Π.: Και πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Ελ.Ν.: Πρέπει συνεχώς, να κρατούν όσοι μπορούν τους υπόλοιπους σε μια εγρήγορση.

Διότι αυτό που συνέβη, μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε, μπορεί να συμβεί και στους ίδιους. Μεθαύριο, τόσοι άνθρωποι που μπορεί να πάνε στη φυλακή γιατί δεν θα μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους, θα είναι στο έλεος του κάθε ψυχοπαθητικού, ο οποίος θα μπορεί να μπαίνει μέσα και να ξεσπάει το θυμό του και την απελπισία του με όποιον παραπτωματικό τρόπο βρει..

Όταν αυτό που μας συμβαίνει αρχίζει και ξεχειλίζει, μετά δεν είναι εύκολο να το συγκρατήσεις. Άρα πρέπει να κρατηθούμε σε μια εγρήγορση. Κάποιοι έχουν αναλάβει να αφυπνίζουν τους υπόλοιπους…

Και γι’ αυτό είπα πριν ότι είναι εντυπωσιακό πως μετά από ένα τέτοιο γεγονός έγιναν τόσες λίγες δηλώσεις. Δεν έχουμε άλλο τρόπο οι σκεπτόμενοι άνθρωποι, πέραν του λόγου και συγκεκριμένων δράσεων. 

Κρ.Π.: Το ότι ένα τέτοιο γεγονός δεν προκαλεί τον ανάλογο σάλο, τί σημαίνει για την κοινωνία μας; Δεν υπάρχει επίγνωση του τι ακριβώς συνέβη ή του τι σημαίνει; Τί είδους κοινωνία δείχνει, δηλαδή;

Ελ.Ν.: Κοινωνία μουδιασμένων ανθρώπων, που όπου να ‘ναι θα αποκοιμηθούν…

Κρ.Π.: Κάτι σαν κοινωνία …ζωντανών νεκρών;

Ελ.Ν.: Όχι ακόμα, αλλά ανθρώπων που δίνουν δείγματα πως όπου να ‘ναι θα επέλθει ο θάνατος…

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει ενοχοποιηθεί κι έχει τρομάξει. Οπότε έχει απομονωθεί στα του οίκου του, που κι αυτόν τον χάνει… Ακόμα τελούμε σε κατάσταση σοκ, που πέφτουν σαν χιονοστιβάδες τα πολυνομοσχέδια και τα μνημόνια το ένα πάνω από το άλλο, τα χαράτσια, οι απειλές, οι μεγαλοστομίες, κλπ., και έχουμε καθίσει και όπου να ‘ναι θα επέλθει και ο θάνατος. Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι που αντιδρούν. Υπάρχουν άνθρωποι. Πάντα υπάρχουν…

Κρ.Π.: Είναι υγιής λοιπόν αυτή η κοινωνία;

Ελ.Ν.: Φυσικά και δεν είναι υγιής η κοινωνία μας. Όπως είπα όμως, πάντα ο άνθρωπος πάλευε με τα σκοτάδια του. Δηλαδή, δεν υπάρχει εποχή που δεν έχει αίμα και αδικία. Γιατί μπορεί η τεχνολογία να πηγαίνει με άλματα και η επιστήμη σταθερά να εξελίσσεται, αλλά ο πολιτισμός προχωράει πάρα πολύ αργά…

Κρ.Π.: Αυτό όμως μπορεί να ακουστεί και απενοχοποιητικά για κάποιους που έχουν βγει από τον δρόμο του πολιτισμού και γυρίζουν στις σπηλιές…

Ελ.Ν.: Γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε. Δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι.  Δηλαδή, πρέπει ο ένας να σκουντάει τον άλλον να ξυπνήσει…

Κρ.Π.: Ναι, αλλά πρώτα πρέπει να καταλάβουμε και σε τι κατάσταση βρισκόμαστε. Διότι για παράδειγμα η συγγραφέας Άλκη Ζέη είπε σε πρόσφατη συνέντευξη, πως θυμώνει όταν ακούει να λένε κάποιοι σήμερα ότι έχουμε πόλεμο, διότι δεν πεθαίνουν οι άνθρωποι στο δρόμο από σφαίρες ούτε από πείνα, όπως στην Κατοχή.

Ελ.Ν.: Είναι πόλεμος. Αυτή τη στιγμή είμαστε σε μία μορφή πολέμου. Και δεν είναι μόνον η Ελλάδα. Υπάρχει αναταραχή σε όλο τον κόσμο, και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Σήμερα πεθαίνουν οι αρχές μας, πεθαίνουν οι αξίες μας, και σε λίγο θα έρθει να πεθαίνουν και οι άνθρωποι στο δρόμο. Και ήδη κάποιοι άνθρωποι πεινάνε και σχεδόν πεθαίνουν στο δρόμο, και είναι εξαθλιωμένοι, και είναι απογοητευμένοι, και είναι απελπισμένοι.

Έχουμε πόλεμο αξιών και αρχών. Υπάρχουν λοιπόν πολλών ειδών πόλεμοι και πολλών ειδών θάνατοι. Και ο λήθαργος είναι ένα βήμα πριν το θάνατο. Θυμίζει τα Όνειρα του Κουροσάβα που σε ένα σημείο της ταινίας βλέπουμε τους ανθρώπους να βαδίζουν μέσα στη χιονοθύελα και σιγά σιγά κουράζονται και αρχίζουν να αποκοιμούνται… ενώ ο αρχηγός της αποστολής προσπαθεί να τους ξυπνήσει για να μην πεθάνουν. Κάπως έτσι είναι και σήμερα. Πέφτει το χιόνι, πέφτουν δηλαδή συνεχώς όλα αυτά τα μέτρα, πέφτουν οι ενοχές, οι φόβοι και οι απειλές από πάνω μας, και σιγά σιγά αποκοιμιόμαστε. Και κινδυνεύουμε να πεθάνουμε. Πρέπει λοιπόν να σκουντάμε ο ένας τον άλλον. Γιατί αυτό που συνέβη είναι τραγικό, κυρίως όταν μιλάμε για σώματα ασφαλείας. 

Και το βλέπουμε και σε άλλο γεγονός που συνέβη τις προάλλες, που μπήκαν κακοποιοί σε σπίτια και βασάνιζαν τους ανθρώπους. Δεν αρκούνταν δηλαδή μόνο στο να κλέψουν. Βασάνιζαν. Δηλαδή, επικρατεί πάλι μία ικανοποίηση στο έγκλημα, μια ευχαρίστηση, ένας σαδισμός…

Δεν πρέπει το θύμα απλώς να εξοντωθεί, αλλά πρέπει και να βασανιστεί. Να ικανοποιηθούν και τα σαδιστικά μου ένστικτα, να κάνω και άσκηση εξουσίας… με τον ακρότατο τρόπο.

Δεν είναι πόλεμος, λοιπόν, μόνο το να βγεις στους δρόμους και να σκοτώνεσαι. Υπάρχουν και πόλεμοι τέτοιου τύπου, που ολόκληροι λαοί εξαθλιώνονται, που εξαφανίζονται οι αρχές, οι κοινωνικοί ιστοί, που διαβρώνονται τα πάντα και που μετά ο καθένας παίρνει το νόμο να τον ασκήσει κατά βούληση.

Κρ.Π.: Τι πόλεμος ήταν αυτός που έγινε σε αυτές τις φυλακές;

Ελ.Ν.: Απέδωσαν κατά τη γνώμη τους το δίκαιο, επειδή δολοφονήθηκε ένας από τη φυλή τους. Δεν είναι πόλεμος αξιών, αυτός; Δεν είναι ένα μήνυμα προς όλους μας, το οποίο λέει ότι ο δυνατός μπορεί να ασκήσει εξουσία με όποιον τρόπο αυτός κρίνει καλύτερο;

Κρ.Π.: Για τί είδους κοινωνία μιλάμε σε αυτή την περίπτωση;

Ελ.Ν.: Για τί κοινωνία, και για τί κληρονομιά στα παιδιά μας, για ποιες αξίες, που λένε πως όταν θίγεται κάποιος από τη φυλή μας, θα πρέπει να αποδίδουμε κατά βούληση το νόμο; Μιλάμε για μία παραπαίουσα κοινωνία.

Κρ.Π.: Που όλα δηλαδή μπορείς να τα περιμένεις;

Ελ.Ν.: Ναι. Μια κοινωνία, που όλα μπορείς να τα περιμένεις… που δεν νιώθεις καθόλου ασφάλεια. Σε ποιόν να απευθυνθείς;

Κρ.Π.: Και η ασφάλεια δίδεται μόνο με ανταλλάγματα, όπως η «ασφάλεια» της πόρνης από τον νταβατζή της;

Ελ.Ν.: Που του πουλάει εκδούλευση… για να την απομυζά και να την διασύρει, να την καταρρακώνει, και να την κακοποιεί.

Κρ.Π.: …με τους δικούς του όρους…

Ελ.Ν.: Ακριβώς. Είναι μία κοινωνία που ευλογεί την κακοποίηση!


Διαβάστε επίσης:

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ…

[…] Ο ρατσιστικός τρόπος σκέψης καθίσταται ιδιαίτερα επικίνδυνος όταν  συναρθρώνεται με την πολιτική. Γι’ αυτό, η καταπολέμηση της ρατσιστικής φασιστικής νοοτροπίας δεν αφορά μόνον τα πιθανά…
(18)
[…] Η αντίληψη του Τόνι Νέγκρι ουσιαστικά δίνει το αναγκαίο υπόστρωμα για να αντιληφθούμε τον φασισμό ως πολιτική και ιδεολογική κίνηση άρνησης της ίδιας της ζωής […] Για να μην ζήσουμε πάλι την…
(3)
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά προβλήματα που έχουν σημαδέψει την πορεία του ελληνικού εργατικού συνδικαλισμού την τελευταία εικοσαετία είναι η σταδιακή μείωση της συνδικαλιστικής πυκνότητας, δηλ. του…
(9)