Οι εραστές

Η λέξη «πάθος» έχει ρίζες στο «πάσχω». Είναι πάρα πολύ αισιόδοξο το γεγονός, ότι ο άνθρωπος ψάχνει να επουλώσει τα πάθη των πρωταρχικών του σχέσεων σε όλη του τη ζωή, αλλά και να καλύψει τα κενά που δημιουργήθηκαν από αυτές μέσα στην ψυχή του, έστω κι αν το κάνει έμμεσα, ασυνείδητα, έως και ύπουλα – υπόγεια. Τελικά, είτε τα κουκουλώνει, είτε τα φέρνει συνεχώς στο φως μέσα από τις όποιες ερωτικές του σχέσεις, τις πιο πολλές φορές χωρίς να τα αναγνωρίζει ουσιαστικά, γι αυτό και τα επαναλαμβάνει με το ίδιο ή και μεγαλύτερο σθένος. Σαν ένας ζωντανός πίνακας περιφέρονται λοιπόν τα πάθη των ανθρώπων, σχεδιάζοντας την διαδρομή παθιασμένων ψυχών που αναζητούν τη λύτρωση – κάθαρση μέσα από την αναπαράσταση… Για άλλη μια φορά η τέχνη -της ζωής- αγωνιά να δώσει την απάντηση, ίσως μάλιστα με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Χωρίς αυτή την μεταμόρφωση των παθών σε έρωτα, σε ζωντανή τέχνη, μπορεί να μην υπήρχε περίπτωση να αναγνωρίσει κάποτε ο άνθρωπος τον εαυτό του,τις δυνατότητές του και τις αδυναμίες του, την επίγνωση της ύπαρξής του, που καθρεφτίζεται στους άλλους, και ενίοτε μετουσιώνεται και αποτυπώνεται απεγνωσμένα όσο και παραστατικά σαν σφραγίδα υπογραφής στο δημιουργικό – αφηγηματικό του έργο… όπως εδώ σε έναν από τους πιο διάσημους πίνακες του Μαγκρίτ, «Οι εραστές». Ίσως πολλοί δεν γνωρίζουν, πως ο ζωγράφος είδε σε πολύ μικρή ηλικία για τελευταία φορά τη μητέρα του, για την ακρίβεια την σορό τής μητέρας του σκεπασμένη με το ύφασμα του φουστανιού της. Για την ακρίβεια, έχει αναφερθεί από κάποιους πως ήταν παρών όταν η αυτόχειρας μητέρα του ανασύρθηκε από τον ποταμό Σαμπρ, καλυμμένη από το φουστάνι της.lovers2υγ. Ας σκεφτούμε μόνον, πως κάνουμε έργο (το αφηγούμαστε -με άλλα λόγια- δημιουργικά με οποιονδήποτε τρόπο) μόνον ότι δεν απωθούμε. ενώ ότι απωθούμε το κάνουμε νεύρωση, κι ό,τι ούτε το κάνουμε νεύρωση, αλλά ούτε και έργο, το κάνουμε διαστροφή!

10/3/2014 – Ο συγγραφέας Βαγγέλης Ραπτόπουλος στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

Πρόσκληση – Εκδήλωση – 10/03/2014

Ο συγγραφέας Βαγγέλης Ραπτόπουλος στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

22the-high-art-of-failure22-2012

 “Η διεθνής χρηματοπιστωτική μαφία και οι ντόπιοι εντολοδόχοι της δεν ορρωδούν προ ουδενός, το μάθαμε πια. Και μόνο η λαϊκή αντίσταση μπορεί να αναχαιτίσει την προέλασή τους. Όπως θα έλεγε και η Ναόμι Κλάιν (το ντοκιμαντέρ του Μάικλ Γουίντερμποτομ, που βασίζεται στο βιβλίο της «Το δόγμα του σοκ», και διατίθεται ελεύθερα στο youtube, προκαλεί σοκ), αν δεν βγούμε όλοι στους δρόμους, η κατάσταση διαρκώς θα χειροτερεύει.” Τελευταία παράγραφος από το βιβλίο του Βαγγέλη ΡαπτόπουλουΗ υψηλή τέχνη της αποτυχίας, των εκδόσεων Ίκαρος.

Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» (https://afigisizois.wordpress.com/about/) πραγματοποιούνται για τέταρτη χρονιά, αφιερώματα σε καταξιωμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον τομέα τους, όπως οι Ζυράννα ΖατέληΚώστας ΜουρσελάςΠερικλής Κοροβέσης, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Τασούλα Βερβενιώτη, Σωτήρη Δημητρίου, κ.ά..

Η επόμενη συνάντηση του φετινού κύκλου, που θα γίνει στις 10 Μαρτίου 2014, στις 20:30, στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, αφιερώνεται στον συγγραφέα Βαγγέλη Ραπτόπουλο, σε δύο επιμέρους ενότητες:

Η πρώτη ενότητα, αφορά μία εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση Έργου – Ζωής» του συγγραφέα, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του: Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας, των εκδόσεων Ίκαρος.

Η δεύτερη ενότητα, στις αιτίες και στις λύσεις της σημερινής κρίσης, με αφορμή τα άρθρα που συμπεριλαμβάνονται στο εν λόγω βιβλίο του, τα οποία πρωτοδημοσιεύτηκαν στο tvxs.gr στα πλαίσια της Έρευνας για την Κρίση που διεξάγει ακτιβιστικά η δημοσιογράφος – σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη, από το 2010 έως σήμερα.

Για τα αποτελέσματα αυτής της Έρευνας που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Κέδρος, με βάση το ερώτημα «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε» στο οποίο απαντούν 177 προσωπικότητες των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών -συμπεριλαμβανομένου του καλεσμένου- θα συμμετέχουν στη συζήτηση και: ο bloger Pablito (endotheasis.blogspot.gr), ο πλέον άνεργος Κώστας Κατσίμπρας και η δικηγόρος Ρένια Πουρνάρα, οι οποίοι βοήθησαν στην ανάλυσή των αιτιών και των λύσεων των συγκεκριμένων αποτελεσμάτων (μαζί με τον αρχιτέκτονα Λάζαρο Μαυροματίδη και τη φυσικό Anna Bykalyuk, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στη Γαλλία).

Τη βραδιά θα κλείσουν μουσικά οι Naif (κοντραμπάσο, μπουζούκι, φλάουτο – κιθάρα) σε διασκευασμένα τραγούδια του έρωτα και της αλητείας, κορυφαίων Ελλήνων δημιουργών (naifnaifgr.blogspot.gr). Το εισιτήριο ειδικά για όσους θα παραμείνουν να παρακολουθήσεουν τη μουσική παράσταση, θα είναι 5 ευρώ και συμπεριλαμβάνει ένα ποτήρι κρασί.

Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 10 Μαρτίου 2014 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Η είσοδος είναι ελεύθερη για την εκδήλωση.

1795780_434823126649052_835289730_nΔιαβάστε επίσης για την πρόσκληση στο εισαγωγικό μάθημα του Σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής την ίδια μέρα στις 6:30μμ, με ελεύθερη είσοδο: https://afigisizois.wordpress.com/about/

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος (Αθήνα, 1959) εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο στα είκοσί του. Έχει δημοσιεύσει μυθιστορήματα και νουβέλες: Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματοςΛούλαMαύρος γάμοςΧάσαμε τον ΜπαμπάΦίλοιΗ Μεγάλη Άμμος, Η πιο κρυφή πληγή κ.ά. Σπονδυλωτά έργα: Έμμονες ιδέεςΗ γενιά μουΙστορίες της Λίμνης. Μεταξύ χρονικού και αυτοβιογραφίας: Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο;Η δική μου ΑμερικήΛίγη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίαςΗ υψηλή τέχνη της αποτυχίας. Καθώς και μεταφρασμένα αποσπάσματα από αρχαίους έλληνες συγγραφείς. Τα τζιτζίκια εκδόθηκαν στα αγγλικά, Η απίστευτη ιστορία της πάπισσας Ιωάννας στα ιταλικά. Ο εργένης μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, τα Διόδια στην τηλεόραση, ενώ Η επινόηση της πραγματικότητας διασκευάστηκε για το θέατρο. Συνολικά έχουν τυπωθεί περισσότερα από 250.000 αντίτυπα των βιβλίων του. Το προσωπικό αρχείο του βρίσκεται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.

Φωτογραφίες μετά το τέλος των ομιλιών με τους Naif:

1231650_10152187926948700_1601078786_n1378187_10152187928453700_1230112643_n1456089_10152187927663700_2065592956_n1488024_10152187927053700_1259024215_n1530384_10152187927538700_2037936467_n1653980_10152187927358700_818191867_n1797517_10152187928193700_1208763885_n1891158_10152187926883700_139627064_n1900104_10152187928608700_461519084_n10005821_10152187927148700_2034476472_o

Σχετικά Άρθρα

02/10/2013
07/02/2014

Βασίλης Ραφαηλίδης

Βασίλης Ραφαηλίδης: από το βιβλίο Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

«Έλεγε, λοιπόν, η χειμερινή συμφωνία της Βάρκιζας πως ο ΕΛΑΣ όφειλε να παραδώσει: 41.500 τουφέκια, 2.015 πυροβόλα, 163 όλμους και 32 πυροβόλα. Όσο για το δημοψήφισμα και τις βουλευτικές εκλογές θα γίνουν εν καιρώ. Όταν δηλαδή, η αριστερά αποδυναμωθεί κι άλλο. Και το χειρότερο και τραγικότερο όλων: Από τη γενική αμνηστία που συμφωνείται, αποκλείονται οι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ του κοινού ποινικού δικαίου; αναρωτιούνται οι κομμουνιστές. Μα οι δωσίλογοι και οι μαυραγορίτες είναι, θέλει ρώτημα; και βέβαια θέλει ρώτημα, σύντροφε, όλα θέλουν ρώτημα. Διότι η Δεξιά, αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας θα πει: Εσείς οι κομμουνιστές είστε οι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.
Και οι κομμουνιστές που υπόγραψαν την αμνηστία όλων, υπόγραψαν την καταδίκη τους εξαιρώντας προθυμότατα και λογικότατα τους ποινικούς από την αμνηστία. Η προστυχιά της ελληνικής Δεξιάς ξεπερνάει κάθε όριο. Στο εξής και μέχρι το 1974 την Ελλάδα θα την κυβερνούν, όχι μόνο δωσίλογοι και οι περί αυτούς, αλλά οι απατεώνες κάθε είδους. Μια χώρα που για είκοσι ολόκληρα χρόνια εδίωκε τους αριστερούς, χρίοντάς τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, είναι καταδικασμένη σε θάνατο.»

Το κουμπί και το φόρεμα. Tου Σωτήρη Δημητρίου

09:53, 08 Φεβ 2014 | tvxsteam tvxs.gr/node/148517

Αφορμή γι’ αυτό το διήγημα στάθηκε μια αλαφροΐσκιωτη γυναίκα που συνάντησα στο Ζάππειο. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Ως νέος δεν είχα καθόλου τον νου μου στον γάμο και στην τεκνοποιία. Αυτό –που το μυριζόντουσαν στην μικρή κοινωνία που ζούσα – συν το ότι δεν ήμουν εργατικός με την τρέχουσα έννοια, δεν ευνοούσε τα προξενιά.

«Ο τεμπέλης» έλεγαν «δεν παντρεύεται κι άμα παντρευτεί δεν κάνει παιδιά». Ίσως όχι αδίκως.

Εγώ, λόγου χάρη, έχω κολλήσει δεκαετίες τώρα στο πρώτο έτος σπουδών. Ας με διαγράψουν, να δω κι εγώ τι θα κάνω.

Οι γειτόνισσες καθώς περνούσαν τα χρόνια, μου έκαναν και κάτι τρομερές παρατηρήσεις.

«Άκου να σου πω Σωτήρη» μου λέει μια φορά η κυρά – Γόνη. «Σ’ αυτόν που δεν παντρεύεται δεν δίνουν το χέρι ούτε για συγχαρητήρια, ούτε για συλλυπητήρια».

Ένας δε αγαθός γείτονάς μας – ο κυρ Γιάννης – όταν επέστρεφα απ’ την Αθήνα μου φώναζε.

«Ω παιδί πού ‘ν’ τηηηηηηη;» και εννοούσε τη σύζυγο. Μιλούσε τραγουδιστά, λίγο κερκυραϊκά, όπως μιλούνε στο χωριό Πλέσιο απ’ όπου ήταν η γυναίκα του. Επαλήθευε την παροιμία «από πού ‘σαι Γκέκα μου; Από κει που ‘ναι η γυναίκα μου».

Αυτό το χωριό απ’ τις ηπειρώτικες πλαγιές αντικρίζει την Κέρκυρα. Φαίνεται ότι φτάνει σ’ αυτό, κατά κάποιον τρόπο, η ανάλαφρη χροιά του νησιού. Ίσως την φέρνει ο αγέρας.

«Άντε βρε παιδί μου» μου έλεγαν και οι άλλες γυναίκες «να χαρεί κι η μάνα σου».

Μια φορά, σχετικά προσφάτως, καθόμουν ένα καλοκαιρινό δειλινό μαζί τους, σ’ ένα παγκάκι έξω απ’ το σπίτι μου. Ηλικιωμένες πια όλες γριούλες θα τις έλεγε ένας ξένος.

Ξαφνικά φάνηκε στην μικρή ανηφόρα κι άλλη μια γειτόνισσα. Πλησίασε, στάθηκε σε κάποια απόσταση, έβαλε το χέρι της αντηλιά και φώναξε.
«Ω κοπέλες ποιόν έχετε εκεί;»
Έκανε πως δεν ήξερε.

«Ούι το μεγάλο παιδί της Αλέξως θάρρω, που είναι στην Αθήνα;»
«Ναι» η μάνα μου.
«Το ανύπαντρο;»
«Ναι».
«Τι καρτερεί;»

Της απάντησα εγώ με τον τρόπο των γυναικών. Αφού μ’ αυτές συνομιλούσα συνεχώς.
«Είναι τυχερά αυτά κυρά-Χρυσούλα. Όλα είναι του χεριού κι ο γάμος είν’ της τύχης δεν λένε;»

«Να σου λείπουν αυτά» μου λέει. «Πολλά έμαθες».

«Σε άντρα με μουστάκι και σε γυναίκα με βυζιά, δεν τους λέμε τι να κάνουν» πήρε τον λόγο η κυρά-Λόπη.

«Καλά κάνει Αλέξω» γύρισε στην μάνα μου. «Δεν έχουν εμπιστοσύνη τα παιδιά –παιδί πενήντα ετών- όπως γινήκανε οι μαύρο κοπέλες. Δεν κρένουν οι πέτοι Αλέξω. Κρένουν οι κότες. Κά, κα, κα, κα οι κότες. Έχεις καλό παιδί και θα πάει χαμένο. Καλά κάνει».

«Ε μωρ’ κυρά-Λόπη» είπα πάλι εγώ με τον τρόπο τους. «Ο καλός καλό δεν βλέπει».

Το είπα και αμέσως δαγκώθηκα. Ένοιωσα ότι το είχα παρακάνει, ιδίως στον τόνο της φωνής.

Οι γυναίκες εσιώπησαν αμήχανες. Καλά λένε ή μίλαγε όπως φορείς ή φόραγε όπως μιλείς.

Στην Αθήνα με οδυνηρή έκπληξη είδα τι άσχημη εντύπωση έκανα σε κάτι Βορειοηπειρώτες –που με ρώτησαν πόσα παιδιά έχω- όταν τους είπα ότι είμαι ανύπαντρος.

«Γιατί;» ψέλλισε ο ένας και κατόπι κάτι άλλαξε ριζικά στη στάση τους.

Πόσο θα ήθελα εκείνη τη στιγμή να είχα μια στιγμιαία πολυμελή οικογένεια. Ήδη όμως άρχισαν να συνηθίζουν στα δικά μας γιατί τα παιδιά τους ακολουθούν κατά πόδας τα Ελληνόπουλα.

Στην Αθήνα επίσης στην κλασική ερώτηση των ταξιτζήδων τι οικογένεια έχεις λίγο τα περιπλέκω.

Λέω ότι έκανα δυο αποτυχημένους γάμους με τέσσερα παιδιά –τρία κι ένα- ότι κάνω αιματηρές οικονομίες για να τα βγάλω πέρα και ότι υπολογίζω ως και το σεντς.

Με αυτό το σεντς τους πείθω απολύτως. Τους νοιώθω να μετάνιωσαν που με ρώτησαν. Μου δίνουν με ευλάβεια τα ρέστα, μερικές φορές επί ζημία των. Δυο-τρεις φορές μισοπροσφέρθηκαν να μην μου πάρουν λεφτά.

Η γυναίκα στο Ζάππειο έκοβε κλαράκια από διάφορα φυτά για να τα μεταφυτέψει στο σπίτι της.

Κυρίως όμως έτεινε το αυτί της και εντόπιζε διάφορα πουλάκια μ’ ένα τρομερό, λίγο τρελό, κέφι. Εκεί που μιλούσαμε έλαμπε.

«Άκου, άκου, άκου» μου έλεγε. «Ο σπίνος» ή «άκου κι από κείνο το δέντρο την σουσουράδα». Έκανε δε με το στόμα της ήχους διαφόρων πουλιών.

«Ο κήπος έχει» με πληροφόρησε «και έξι παπαγαλάκια» και μου τα παράστησε πώς κελαηδούσαν.

Αυτή η γυναίκα ήταν παντρεμένη –όπως μου είπε με βαθύ παράπονο- και είχε δυο μεγάλα παιδιά, εφήβους. Ο άντρας της και τα παιδιά της την χτυπούσαν και την κορόιδευαν.

«Κάθε μέρα όμως τους το σκάω και έρχομαι στο Ζάππειο».

Όταν χωρίσαμε κι ενώ είχε λίγο απομακρυνθεί, στράφηκε και με ρώτησε.
«Εσύ τι οικογένεια έχεις;»
«Δεν είμαι παντρεμένος».

Άνοιξε το στόμα της απ’ την έκπληξη και με μάλωσε.
«Α» μου λέει». «Δεν κάνεις καλά, δεν είναι σωστό».

Αυτή η γυναίκα δεν έλεγε να φύγει απ’ τον νου μου και τελικά ήταν η αφορμή, όπως ειπώθηκε, για το διήγημα.

«Βρήκα ένα κουμπί» λέει μια παροιμία «και για χάρη του έραψα ένα φόρεμα». Ή μήπως αφορμή στάθηκε η ωραία αυτή παροιμία που ήθελα κάπου να την χρησιμοποιήσω;

*Ομώνυμο διήγημα από το βιβλίο Το κουμπί και το φόρεμα του συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου (εκδ. Πατάκη).

10/02/2014Ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

*Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» (https://afigisizois.wordpress.com/about/) πραγματοποιούνται για τέταρτη χρονιά, αφιερώματα σε καταξιωμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον τομέα τους, όπως οι: Ζυράννα ΖατέληΚώστας ΜουρσελάςΠερικλής Κοροβέσης, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Τασούλα Βερβενιώτη, κ.ά..

Η επόμενη συνάντηση του φετινού κύκλου, που θα γίνει στις 10 Φεβρουαρίου 2014 στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, και ώρα 20:30, αφιερώνεται στον συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου, σε μια εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση Έργου – Ζωής» με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο Το κουμπί και το φόρεμα Βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών [2013]- των εκδόσεων Πατάκη.

Όπως πάντα στις αντίστοιχες εκδηλώσεις, η Κρυσταλία Πατούλη συνομιλεί με τoν καλεσμένo, και οι συμμετέχοντες θέτουν τα πιθανά ερωτήματά τους.

Ο Αυγουστίνος από το βιβλιοπωλείο Λεμόνι διαθέτει στις εκδηλώσεις τα βιβλία των προσκεκλημένων.

Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014, και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Είσοδος Ελεύθερη.

*Ο  Σωτήρης Δημητρίου (1955-) γεννήθηκε στην Πόβλα Θεσπρωτίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το έργο του έχει τιμηθεί με το βραβείο διηγήματος της εφημερίδος “Τα Νέα” (1987), δύο φορές με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού “Διαβάζω” (η τελευταία το 2002 για το βιβλίο του “Η βραδυπορία του καλού”), ενώ το μυθιστόρημά του “Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου” ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Κείμενά του έχουν μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους (“Αμέρικα” του Σάββα Καρύδα, “Απ’ το χιόνι” του Σωτήρη Γκορίτσα, “Τα οπωροφόρα της Αθήνας” του Νίκου Παναγιωτόπουλου, κ.ά.

Διαβάστε επίσης στο tvxs:

Σχετικά Άρθρα

Νέος κύκλος για το σεμινάριο «Αφήγηση Ζωής» με ελεύθερη είσοδο

07/02/2014

Ο Σωτήρης Δημητρίου στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

09:12, 07 Φεβ 2014 | tvxsteam tvxs.gr/node/148453

Άλλη μια βραδιά στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, αφιερωμένη αυτή τη φορά στον συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου, στις 10 Φεβρουαρίου 2014, ώρα 20:30, στα πλαίσια του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής της δημοσιογράφου και συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη.

Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» πραγματοποιούνται για τέταρτη χρονιά, αφιερώματα σε καταξιωμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον τομέα τους, όπως οι: Ζυράννα ΖατέληΚώστας ΜουρσελάςΠερικλής Κοροβέσης, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Τασούλα Βερβενιώτη, κ.ά..

Η επόμενη συνάντηση του φετινού κύκλου, που θα γίνει στις 10 Φεβρουαρίου 2014 στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, και ώρα 20:30, πραγματοποιείται προς τιμήν του συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου, σε μια εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση Έργου – Ζωής» με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο Το κουμπί και το φόρεμα (βραβείο διηγήματος Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών, 2013), των εκδόσεων Πατάκη.

Όπως πάντα στις αντίστοιχες εκδηλώσεις, η Κρυσταλία Πατούλη συνομιλεί με τoν καλεσμένo και οι συμμετέχοντες θέτουν τα πιθανά ερωτήματά τους.

Ο Αυγουστίνος από το βιβλιοπωλείο Λεμόνι διαθέτει στις εκδηλώσεις τα βιβλία των προσκεκλημένων.

Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014, και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Είσοδος Ελεύθερη.

*Ο  Σωτήρης Δημητρίου (1955-) γεννήθηκε στην Πόβλα Θεσπρωτίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το έργο του έχει τιμηθεί με το βραβείο διηγήματος της εφημερίδος “Τα Νέα” (1987), δύο φορές με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού “Διαβάζω” (η τελευταία το 2002 για το βιβλίο του “Η βραδυπορία του καλού”), ενώ το μυθιστόρημά του “Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου” ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Κείμενά του έχουν μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους (“Αμέρικα” του Σάββα Καρύδα, “Απ’ το χιόνι” του Σωτήρη Γκορίτσα, “Τα οπωροφόρα της Αθήνας” του Νίκου Παναγιωτόπουλου, κ.ά.)

Εργογραφία:
– «Ψηλαφήσεις», ποιήματα, Δωδώνη, 1985,
– «Ντιάλιθ’ ιμ, Χριστάκη», διηγήματα, Ύψιλον, 1987· 2η έκδ. Κέδρος, 1990, 4η έκδ. 1998,
– «Ένα παιδί από τη Θεσσαλονίκη», διηγήματα, Κέδρος, 1989, 4η έκδ. 1998,
– «Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου», μυθιστόρημα, Κέδρος, 1993, 9η έκδ. 1998,
– «Η φλέβα του λαιμού», διηγήματα, 1998, 4η έκδ. 1999· βραβείο διηγήματος περιοδικού «Διαβάζω» 1999,
– «Η βραδυπορία του καλού», διηγήματα, Πατάκης, 2001· βραβείο διηγήματος περιοδικού «Διαβάζω» 2002,
– «Τους τα λέει ο Θεός», μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, 2002,
– «Τα οπωροφόρα της Αθήνας», αφήγημα, Πατάκης, 2005,
– «Σαν το λίγο το νερό», μυθιστόρημα, Ελληνικά Γράμματα, 2007,
– «Τα ζύγια του προσώπου», διηγήματα, Πατάκης, 2009,
– «Η σιωπή του ξερόχορτου», νουβέλα, Πατάκης, 2011,
– «Το κουμπί και το φόρεμα», διηγήματα, Πατάκης, 2012· βραβείο διηγήματος Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών, 2013

Διαβάστε επίσης:

Νέος κύκλος για το σεμινάριο «Αφήγηση Ζωής» με ελεύθερη είσοδο

Yπενθυμίζεται ότι το σεμινάριο “Αφήγηση Ζωής” της Κρυσταλίας Πατούλη ξεκινά νέο κύκλο μαθημάτων στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, επίσης την Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014, στις 6:30μμ έως τις 8:00μμ, με το πρώτο εισαγωγικό μάθημα του νέου δίμηνου κύκλου που περιλαμβάνει άλλα 8 τρίωρα μαθήματα. Η είσοδος είναι ελεύθερη (με προηγούμενη κράτηση θέσεων των ενδιαφερόμενων λόγω περιορισμένου αριθμού συμμετοχών – τηλ. 8673655, email: cpatouli@yahoo.gr)

Σχετικά Άρθρα

Νέος κύκλος για το σεμινάριο «Αφήγηση Ζωής» με ελεύθερη είσοδο

07/02/2014

 

Για τα χρόνια μιας αστόχαστης ξεγνοιασιάς. Του Μάνου Κοντολέων

09:06, 07 Φεβ 2014 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/148452

[…]  Ήθελα να γράψω για τα χρόνια μιας αστόχαστης ξεγνοιασιάς που στάθηκαν η αιτία να οδηγηθούμε στον καιρό του απόλυτου εξευτελισμού […] Ο συγγραφέας Μάνος Κοντολέων αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής –από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο– των δυο πρόσφατων βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη, «Μέλι κόλλησε στα χείλη» (μυθιστόρημα για ενήλικες) και «Μανόλο &  Μανολίτο» (μυθιστόρημα για παιδιά), αλλά και τις σχέσεις με τους ήρωες τους.

Κάθε βιβλίο έχει την ιστορία του.

Συνηθίζω να λέω πως θα μπορούσα την αυτοβιογραφία μου (αν πότε την έγραφα) να τη χώριζα σε κεφάλαια τόσο όσα είναι τα βιβλία που έχω γράψει. Μα το τελευταίο (προς ώρας) κεφάλαιο αυτής της αυτοβιογραφίας, θα είχε ως τίτλο του τους τίτλους των δυο τελευταίων μου βιβλίων, που και τα δυο μέσα στο 2013 κυκλοφόρησαν.

Όλα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2013 όταν αποφάσιζα να ξεκινήσω ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Μέλι κόλλησε στα χείλη«. Ήθελα να γράψω για τα χρόνια μιας αστόχαστης ξεγνοιασιάς που στάθηκαν η αιτία να οδηγηθούμε  στον καιρό του απόλυτου εξευτελισμού.

Επέλεξα ως τόπο δράσης των γεγονότων μια επαρχιακή πόλη που αγαπώ και ένα κοντινό σε αυτή χωριό που το λατρεύω. Δεν είναι οι τόποι που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είναι τόποι που διάλεξα να ζήσω μέρος της ζωής μου. Και γι αυτό ιδιαίτερα αισθάνομαι πως η δική τους εξέλιξη είναι καθρέφτης και της δικής μου.

Η ηρωίδα του μυθιστορήματος αυτού, η Μέλω, είναι ένα αστόχαστο κορίτσι που φτάνει να γίνει κάποια μέρα μια τραγική γυναίκα.
Μέσα στη δική της πορεία προς την τιμωρία, εγώ έκρυβα προσωπικές ενοχές και καταγγελίες.

Η Μέλω ήταν, πλέον, μέρος της ζωής μου, όπως μέρος της ζωής μου είναι και το πρόσωπο του αληθινό που πάνω του στήριξα την αδιέξοδη πορεία της ηρωίδας μου.

Αλλά τα παιδιά σου δεν τα αφήνεις αβοήθητα στις μάχες της ζωής. Και τα βιβλία για ένα συγγραφέα, παιδιά του κι αυτά είναι. Παιδιά του και τα πρόσωπα που γέννησε μέσα στις σελίδες τις χάρτινες.

Κι ενώ η Μέλω βήμα το βήμα ανέβαινε τον Γολγοθά της, της έστειλα να της σκουπίζει τον ιδρώτα από το μέτωπο, τον Μανόλο.

Αυτός είναι ένας ηλικιωμένος συγγραφέας που έχει ως συντροφιά του ένα λευκό σκυλί που το φωνάζει Νύχτα και ζει μόνος του σε ένα σπίτι, κάπου κοντά σε ένα ποτάμι.

Η ηρεμία του, η περισυλλογή του, ο στοχασμός του ζήτησα να παρηγορήσουν την Μέλω. Και ο Μανόλο με άκουσε, με υπάκουσε…

Μα πονούσε… Την ώρα που στεκότανε δίπλα στη νέα γυναίκα που έφτανε στο φονικό, την ίδια ώρα κι εκείνος  μάτωνε…

Και τότε –πάλι εγώ ο πατέρας/ αφέντης δημιουργός- αποφάσισα να γεννήσω έναν ακόμα ήρωα  που με τη σειρά του θα πήγαινε να σφίξει το χέρι του κουρασμένου συγγραφέα.

Κι έφτιαξα τον Μανολίτο. Ένα αγόρι που αναζητά την αλήθεια την ώρα που βοηθά την αγάπη να φανερωθεί. Από την αγάπη – καταστροφέα της Μέλως, στην αγάπη-  προσφορά του Μανολίτο.

Τα βιβλία κάποια στιγμή τελειώσανε. Κυκλοφορήσανε. Μέσα στα βιβλιοπωλεία, όμως, ποτέ δεν θα τύχει να βρεθούνε το ένα δίπλα στο άλλο.

Το ένα θα είναι στα ράφια των μυθιστορημάτων της ελληνικής λογοτεχνίας, το άλλο στα ράφια με τα βιβλία για παιδιά. Διαχωρισμοί που δεν είναι μόνο άδικοι, είναι –κυρίως αυτό- ανόητοι.

Γιατί κάποια στιγμή μπορεί κι αυτό να συμβεί –η λογοτεχνία να ισχυριστεί πως είναι μία και μόνη. Και πως όποιος θέλει να τη διαχωρίζει σύμφωνα με τις ηλικίες των πιθανών αναγνωστών της, κάνει μια απερισκεψία. Ξεχνά τις εσωτερικές ανάγκες, τις φωνές του συγγραφέα.

Με ρωτάνε συχνά πως γίνεται να γράφω άλλοτε για παιδιά κι άλλοτε για μεγάλους. Κι εγώ απαντώ με μια ερώτηση –Μα πως γίνεται να υπάρχουν συγγραφείς που να μη γράφουν και για ενήλικες και για παιδιά; Λες και δεν είναι πλέον απόλυτα συνειδητοποιημένο πως η πατρίδα του καθενός  μας είναι η παιδική του ηλικία.-

Δύο εικαστικοί περίπατοι κι ένας θεατρικός… μαζί με τους «Μανόλο και Μανολίτο» – Το νέο βιβλίο του Μάνου Κοντολέων σε εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή από τις Εκδόσεις Πατάκη στο «Σχολείο Παιχνιδιού».

Μικροί και μεγάλοι, σε μια περιπέτεια γεμάτη χρώματα, ήχους, μυστήριο, γεμάτη από τα μυστικά της φύσης και το θαύμα της αγάπης…

  • 1ος περίπατος: ΚΥΡΙΑΚΗ 16-2-2014, ώρα: 12.00-13.30

«Οι φορεσιές της φύσης…»

1ο εικαστικό εργαστήρι «μεταμορφώσεων» με ποικίλα υλικά, οπτικοακουστικά ερεθίσματα και παιχνίδια

  • 2ος περίπατος: ΚΥΡΙΑΚΗ 23-2-2014, ώρα: 12.00-13.30

«Όταν οι αμυγδαλιές ανθίζουν…»

2ο εικαστικό εργαστήρι «μεταμορφώσεων» με ποικίλα υλικά, οπτικοακουστικά ερεθίσματα και παιχνίδια

  • 3ος περίπατος: ΚΥΡΙΑΚΗ 9-3-2014, ώρα: 12.00-13.30

«Σε… 36 αμυγδαλιές ανάμεσα…»
Θεατρική διαδραστική παράσταση (η παράσταση θα επαναληφθεί και την κύριακή16-3-2014, ώρα: 12.00-13.30).

Τα έργα που θα δημιουργήσουν τα παιδιά στα εικαστικά εργαστήρια θα εκτεθούν στον χώρο τις Κυριακές 9/3 και 16/3, ενώ κάποια από αυτά θα αποτελέσουν και τα σκηνικά της παράστασης.
Συνοδοιπόρος μας θα είναι κάθε φορά ο Μάνος Κοντολέων. Εκείνος θα συμμετέχει φιλικά, για να αφηγείται με τον δικό του μοναδικό τρόπο τις ιστορίες που εμείς θα ζωντανεύουμε…

Βασική Εμψύχωση: Μαντώ Κουρετζή μαζί με τους θεατροπαιδαγωγούς του «Σχολείου Παιχνιδιού»
«Σχολείο Παιχνιδιού» Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης Λεπενιώτου 8, ψυρρή, πληροφορίες-κρατήσεις – εισητήρια: τηλ. 210.32.35.462, www.sxoleiopaixnidiou.gr, email: info@sxoleiopaixnidiou.gr

Σχετικά Άρθρα

15/04/2013

Πρόσκληση 10/2/14 σεμινάριο Αφήγηση Ζωής – Νέο εισαγωγικό μάθημα με ελεύθερη είδοδο

15:02, 03 Φεβ 2014 | tvxsteam tvxs.gr/node/148215

Το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής της Κρυσταλίας Πατούλη (δημοσιογράφος – σύμβουλος ανθρώπινων σχέσεων) ξεκινά Νέο Κύκλο μαθημάτων στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, την Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014, στις 6:30μμ έως τις 8:00μμ, με το πρώτο εισαγωγικό μάθημα του νέου δίμηνου κύκλου που περιλαμβάνει άλλα 8 τρίωρα μαθήματα. Η είσοδος είναι ελεύθερη (με προηγούμενη κράτηση θέσεων των ενδιαφερόμενων λόγω περιορισμένου αριθμού συμμετοχών).

Γράφουμε για να μάθουμε!

«Οι ιστορίες μας γίνονται τόσο πολύ δικό μας κομμάτι ώστε και εμείς δεν τις συνειδητοποιούμε, όπως το ψάρι που ανακαλύπτει το νερό τελευταίο» όπως έχει πει ο Jerome Bruner. Στόχος  σε αυτό το σεμινάριο είναι να ανακαλύψουμε το… νερό.

Καθώς οι λέξεις είναι το βασικό υλικό που χτίζουμε τη σχέση μας με την πραγματικότητα, η δύναμη της γραφής γίνεται ένα σημαντικό εργαλείο αυτογνωσίας και δημιουργικότητας.

«H ζωή δεν είναι αυτή πoυ έζησε κανείς, αλλά αυτή πoυ θυμάται και όπως τη θυμάται για να την αφηγηθεί» όπως έχει πει ο Gabriel García Márquez. Και άλλωστε «Το γράψιμο δεν είναι και τόσο δύσκολο πράγμα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να καθίσεις μπροστά σε μια γραφομηχανή και να ανοίξεις μια από τις φλέβες σου». Red Smith ( 1909-1982 ) Αμερικανός δημοσιογράφος

Για το θεωρητικό κυρίως υπόβαθρο – βιβλιογραφία του σεμιναρίου, έχει πραγματοποιηθεί διάλεξη για φοιτητές του Παντείου Παν/μίου, σε κάλεσμα της συγγραφέως και καθηγήτριας ψυχολογίας, Φωτεινής Τσαλίκογλου.

Περισσότερα: https://afigisizois.wordpress.com/about/

Info: Για το Εισαγωγικό μάθημα με ελεύθερη είσοδο στις 10/2/214, ώρα 18:30, Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, τηλέφωνο για κρατήσεις θέσεων: 210 867 3655, και e-mail για κρατήσεις θέσεων: cpatouli@yahoo.gr (Διεύθυνση: Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερική).

10/02/2014 – Ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

*Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» (https://afigisizois.wordpress.com/about/) πραγματοποιούνται για τέταρτη χρονιά, αφιερώματα σε καταξιωμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον τομέα τους, όπως οι: Ζυράννα ΖατέληΚώστας ΜουρσελάςΠερικλής Κοροβέσης, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Τασούλα Βερβενιώτη, κ.ά..

Η επόμενη συνάντηση του φετινού κύκλου, που θα γίνει στις 10 Φεβρουαρίου 2014 στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, και ώρα 20:30, αφιερώνεται στον συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου, σε μια εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση Έργου – Ζωής» με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο Το κουμπί και το φόρεμα Βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών [2013]- των εκδόσεων Πατάκη.

Όπως πάντα στις αντίστοιχες εκδηλώσεις, η Κρυσταλία Πατούλη συνομιλεί με τoν καλεσμένo, και οι συμμετέχοντες θέτουν τα πιθανά ερωτήματά τους.

Ο Αυγουστίνος από το βιβλιοπωλείο Λεμόνι διαθέτει στις εκδηλώσεις τα βιβλία των προσκεκλημένων.

Info: Για την Εκδήλωση του Σωτήρη Δημητρίου: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014, και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Είσοδος Ελεύθερη.

*Ο  Σωτήρης Δημητρίου (1955-) γεννήθηκε στην Πόβλα Θεσπρωτίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το έργο του έχει τιμηθεί με το βραβείο διηγήματος της εφημερίδος “Τα Νέα” (1987), δύο φορές με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού “Διαβάζω” (η τελευταία το 2002 για το βιβλίο του “Η βραδυπορία του καλού”), ενώ το μυθιστόρημά του “Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου” ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Κείμενά του έχουν μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους (“Αμέρικα” του Σάββα Καρύδα, “Απ’ το χιόνι” του Σωτήρη Γκορίτσα, “Τα οπωροφόρα της Αθήνας” του Νίκου Παναγιωτόπουλου, κ.ά.)

Σχετικά Άρθρα

08/11/2013
13/11/2013