Ο δρόμος της αυτονομίας είναι εφικτός. Του Νίκου Ερηνάκη

07:05, 12 Φεβ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/84716

Φταίνε οι άλλοι, φταίμε κι εμείς. Δεν είναι όμως τώρα η ώρα για τέτοιου είδους ανασκοπήσεις. Μπορούμε ίσως να συμφωνήσουμε στο ότι πιθανώς εμείς να φταίμε και περισσότερο, γιατί απορροφηθήκαμε από το πλαστό όνειρο που μας προσέφεραν,  αναλωθήκαμε και αφεθήκαμε σε μια κίβδηλη πραγματικότητα απομακρυσμένη από κάθε μορφής ουσία. (Το παρόν άρθρο απαντά στα ερωτήματα της ακτιβιστικής Έρευνας για την Κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη, που δημοσιεύεται στο tvxs)

Τώρα αυτοί θα συνεχίσουν να ζουν το όνειρο ενώ επιτυχημένα εκδιώχνουν εμάς από αυτό. Η σωστή απάντηση όμως είναι «Ευχαριστούμε». Και η σωστή ερώτηση δεν είναι πώς θα πάρουμε πίσω αυτά που μας παίρνουν αλλά ποιά είναι αυτά που όντως χρειαζόμαστε και πώς θα τα κρατήσουμε. Κι ακόμα περισσότερο ποιά είναι αυτά που θέλουμε να προσεγγίσουμε και να επιτύχουμε από το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε.

Το όνειρο ήταν λάθος να θεωρείται όνειρο. Το γεγονός ότι απολαύσαμε σε τέτοιο βαθμό εσωτερικής αλλοίωσης αυτού του είδους την υλική αφθονία αποτελεί παθολογία από μόνο του. Δεν θα έπρεπε να μας αφορά όμως πλέον, γιατί δεν θα έπρεπε να μας αφορά το παιχνίδι τους, δεν έχουμε κανένα λόγο να συμβιβαζόμαστε με τους κανόνες τους. Κι αυτό είναι που θα τους φόβιζε περισσότερο, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά έως και σε υπαρξιακό. Έχοντας χαραμίσει την οντότητα τους σε ένα κυνηγητό οικονομικής εξουσίας, εμείς θα μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι ενδιαφερόμαστε μόνο για την αλήθεια που βρίσκεται μακριά από αυτήν. Δεν μας αφορά η οικονομική ανάπτυξη κατανάλωσης αλλά η ουσιαστική ανάπτυξη κοινωνικού και πολιτισμικού χαρακτήρα.

Όπως και να ‘χει λοιπόν, θα υπάρξει χρόνος για αυτοκριτική, θα υπάρξει χρόνος για αντανάκλαση των γεγονότων που μας έφεραν ως εδώ και για συμπεράσματα απόδοσης ευθυνών.

Τώρα όμως υπάρχει χρόνος μόνο για πράξη, για δράση.

Δεν πρέπει να περιοριστούμε στο αντί. Η αντίδραση αποτελεί πάντα κομμάτι της  δράσης που την προκάλεσε και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πολλές φορές εγκλωβίζεται στα όρια και στη σκιά της ίδιας της δράσης που εξαρχής θέλησε να καταλύσει.
Συνεπώς ο δρόμος της περιφρόνησης και απόλυτης αδιαφορίας για τη δράση των τωρινών δομών, θεσμών και αρχών και κυριότερα η απόφαση για δημιουργία νέων, πηγαίων, αυθεντικών και αυτόνομων δράσεων είναι επιτακτικός.

Πιο συγκεκριμένα, μπορούμε να αφήσουμε τη βουλή να ψηφίζει ό,τι θέλει και την Ευρώπη να αυνανίζεται χαριτολογώντας. Σημασία έχει πως παραμένει επιλογή μας (που δεν μας προσφέρεται ανώδυνα αλλά την επιβάλλουμε εμείς στο τραπέζι) να μην δεχτούμε τίποτα από όσα αποφασίζουν, να μην αφήσουμε να μας επηρεάσει ή αγγίξει το οτιδήποτε εξωτερικό από εμάς. Σίγουρα θα ρισκάρουμε αρκετά και μπορεί ίσως να βρεθούμε σε εξίσου ανασφαλή ατμόσφαιρα αλλά αυτό μόνο αν παραμείνουμε μονάδες. Αν μερικές εκατοντάδες ξεκινήσουν να μην αναγνωρίζουν οποιουδήποτε είδους αρχές και ιεαρχικές δομές και να μην υπακούν σε αποφάσεις, παρμένες έξω από εμάς για εμάς, τότε θα απομονωθούν και θα εκδιωχθούν. Αν όμως αυτές οι μερικές εκατοντάδες γίνουν χιλιάδες και γιατί όχι εκατομμύρια, τότε τα ζάρια ρίχνονται διαφορετικά.

Από τη στιγμή που δεν θα αναγνωρίζουμε τις αρχές τους, δεν θα μας αγγίζουν οι αποφάσεις τους. Αυτό αυτόματα θα οδηγήσει σε χρεοκοπία (χρεοκοπία όμως του κράτους και όχι αναγκαστικά και των πολιτών). Δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε τη χρεοκοπία. Αντιθέτως στο σήμειο που βρισκόμαστε, είναι η πιο λογική και ψύχραιμη κίνηση. Καλώς να έρθει η χρεοκοπία, ο κρατικός μηχανισμός δεν θα μας αφορά εφόσον πλέον θα μπορούμε να οργανωθούμε αυτόνομα, με δική μας ευθύνη για το μέλλον και για τις συνέπειες που θα επιφέρουν οι αποφάσεις μας. Θα είναι το δικό μας μέλλον καθορισμένο από τις δικές μας αποφάσεις.

Πρέπει να κατανοήσουμε σε βάθος πως έχουν τη δύναμη της εξουσίας μόνο σε επιφανειακό επίπεδο, και όπως και να ‘χει -τουλάχιστον στα χαρτιά- αυτήν τη δύναμη τούς την έχουμε παραχωρήσει εμείς (κοινωνικό συμβόλαιο). Έχουν τη δύναμη, έχουν την εξουσία, έχουν τα υλικά μέσα, αλλά εμείς έχουμε τους αριθμούς. Εμείς είμαστε η κοινωνία. Εμείς λοιπόν θα πρέπει να αποφασίσουμε για το ποιά ζαριά προτιμάμε.

Ο δρόμος της αυτονομίας είναι εφικτός.

Είναι καιρός να ιεραρχήσουμε τους στόχους μας και να αποφασίσουμε που κατατάσσουμε την ελευθερία τόσο του ατόμου όσο και του συνόλου, γιατί μπορούν να συνυπάρξουν και μάλιστα σε ένα απόλυτα ρεαλιστικό επίπεδο.
Η ουτοπία είναι πολύ πιο κοντά από όσο μας θέλουν να πιστεύουμε πως είναι.

Νίκος Ερηνάκης

——————
Ο Νίκος Ερηνάκης γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, φιλοσοφία και συγκριτική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Warwick και φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών στο London School of Economics. Το 2009 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου» (Ροές). Το 2011 εκδόθηκε μια επιλογή ποιημάτων του Γκέοργκ Τρακλ, μαζί με αποσπάσματα δύο κειμένων του Μάρτιν Χάιντεγκερ, σε μετάφραση του με τίτλο «Σκοτεινή αγάπη μιας άγριας γενιάς» (Γαβριηλίδης). Ποιήματα του έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες ανθολογίες, έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και στα γαλλικά.

Σχετικά Άρθρα

02/02/2012

Με το που θα κλείσουμε την τηλεόραση αμέσως το χρέος μας θα μειωθεί. Του Στέλιου Πελασγού

Τί πρέπει να κάνουμε; Απαντά ο ιστορητής Στέλιος Πελασγός

12:34, 31 Δεκ 2011 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/80663

[…] Με το που θα κλείσουμε την τηλεόραση αμέσως είμαι σίγουρος ότι το χρέος μας θα μειωθεί. Και έπειτα θα αρχίσουμε να λέμε ιστορίες για να διακρίνουμε την αλήθεια από το παραμύθι και να μην πάμε να σβήσουμε την φωτιά με λάδι και με πυροσβέστες εθνικής σωτηρίας τους εμπρηστές […]

Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο της ακτιβιστικής Έρευνας για την Κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη -από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι σήμερα- ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών. Σήμερα, δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του Στέλιου Πελασγού Δρ., Ιστορητή, παιδαγωγού, συγγραφέα.

Έχω να μιλήσω σαν άνθρωπος του λόγου, και οι αιτίες και οι λύσεις που μπορώ να διακρίνω έχουν να κάνουν με τα λόγια και την σχέση τους με τις πράξεις. Τέχνη μου η προφορική λογοτεχνία και αφήγηση, η αρχαία τέχνη του παραμυθά και του ραψωδού. Επιστήμη μου η παιδαγωγική.

Ξεκινώ σαν καλλιτέχνης: Σήμερα οι πλατείες και τα καφενεία έπρεπε να φιλοξενούν ιστορητές που θα διηγούνταν με τα αρχαία υλικά τα σύγχρονα χάλια και τον αγώνα και τις ελπίδες μας. Λαϊκή προφορική λογοτεχνία που θα βοηθούσε τον κόσμο:

1. να εκφράσει το συναίσθημα του (οργή, φόβος, αγωνία, ελπίδα;),
2. να βρει τα στραβά που ξεχνιούνται και θολώνουν σκόπιμα και
3. να προτείνει λύσεις μικρές και μεγάλες για να ζήσουμε εμείς καλά κι εσείς καλύτερα.

Θα είμαι προκλητικός όπως μου επιτρέπουν τα κόλπα της τέχνης μου (που τα κλέβουν οι τηλεεισαγγελείς) για να ακουστώ στο καφενείο.

Το λέω: Θαυμάζω τους Γερμανούς και νομίζω ότι έχουν την μοναδική λύση στο πρόβλημα μας#*&**+? (αυτά είναι οι βρισιές και οι φωνές που ακούγονται στο καφενείο μόλις τα λέω αυτά. Καλά πάμε). Εξηγούμαι: Θαυμάζω όσους Γερμανούς καλλιτέχνες και διανοούμενους μετά από τόσα χρόνια μιλούν ακόμα για τον ναζισμό και σκαλίζουν την πληγή τους. Τους θαυμάζω που μελετούν ακόμα μέσα από την τέχνη τις 3 αδελφές: την ενοχή, την συνενοχή και την ανοχή. (Δεν θαυμάζω το κατεστημένο που αρνείται τις πολεμικές επανορθώσεις ασφαλώς). Θαυμάζω για παράδειγμα τον Μπ. Σλινκ που έγραψε το «Διαβάζοντας στην Χάνα» και αστυνομικά όπου παλιοί ναζιστές είναι σημερινοί μεγαλοβιομήχανοι. Τον θαυμάζω γιατί δεν καταγγέλλει απλά, δεν ψάχνει για καλούς και κακούς. Αναρωτιέται, αγαπά, πονά, αμφιβάλει. Ανοίγει δηλαδή κουβέντα με το παρελθόν του, με το έθνος του, με την ιστορία, με τον αναγνώστη του. Αναζητά την προσωπική και συλλογική ευθύνη.

Οι 3 αδελφές όπως βαραίνουν τους Γερμανούς βαραίνουν και μας. Ορισμένοι μάλιστα δειλοί Γερμανοί δεν ακολουθούν του γενναίους πατριώτες τους και βλέπουν χαιρέκακα τις 3 αδελφές μόνο στην δική μας πλάτη σήμερα.

Ενοχή. Συνενοχή. Ανοχή.

Ονειρεύομαι λοιπόν τους έλληνες καλλιτέχνες και διανοούμενους που δεν κατάφεραν (οι περισσότεροι) να μιλήσουν χωρίς φατριασμούς και φονταμενταλισμούς ούτε για την Κατοχή ούτε για τον Εμφύλιο ούτε για τα μετεμφυλιακά χρόνια και την Χούντα, να μιλήσουν σήμερα με θάρρος και χιούμορ και κέφι (χωρίς θάρρος το χιούμορ δεν είναι κεφάτο είναι κυνικό) για το πώς τα καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ.

Όχι εκτελούσαμε διαταγές. Κανένας δεν μας διέταξε.
Όχι δεν ξέραμε για τα στρατόπεδα εξόντωσης γιατί ήταν στην Πολωνία. Στο χωριό μας χτισθήκαν τα άχρηστα και αμαρτωλά, και τα στάδια χωρίς αθλητές και τα θέατρα χωρίς θεατές και τα ερευνητικά κέντρα χωρίς ερευνητές αλλά και οι βιλάρες με τις πισίνες όπου προσγειώνονταν ελικόπτερα με υπέρβαρους υπουργούς.

Θα έχει πολύ πλάκα. Αλλά να γελάμε και με μας όχι μόνο με τους άλλους.

Ονειρεύομαι λοιπόν μια άνθηση λαϊκού πολιτισμού με αυτό το θέμα. Παραμυθάδες καυστικούς να λένε ιστορίες για το πώς φτάσαμε ως εδώ και να πετάνε σπόντες πολιτικές και αυτοσαρκαστικές. Καραγκιοζοπαίκτες με Καραγκιόζη βρώμικο, έργα κουτσαβάκικα και ντόμπρα για το φέσι των Ολυμπιακών όχι με εξυγιασμένο Καραγκιόζη που όλα τα φταίει ο Πασάς κι ο Χατζιαβάτης. Ρεμπέτικα και λαϊκές μπαλάντες μόρτικες που δεν θα παριστάνουν ότι ζουν στην Νέα Υόρκη αλλά θα κλαίνε ονομαστικά λ.χ. για τον Αλ Καπόνε του Βοτανικού και του Ελαιώνα και τις γκόμενες του. Σινεμά φτηνό με την ψηφιακή να δείχνει όχι την πραγματικότητα αλλά τις ιστορίες που θα μας κάνουν να καταλάβουμε την πραγματικότητα.

Για να ξυπνήσει όμως ο λαϊκός πολιτισμός πρέπει να κλείσουμε την τηλεόραση, έναν από τους βασικούς λόγους που φτάσαμε ως εδώ. Δεν αστειεύομαι. Είμαστε οι Ευρωπαίοι πρωταθλητές στην τηλεθέαση κι ας μην έχουμε Μπερλουσκόνι πρωθυπουργό αλλά μπερλουσκονίσκους, έναν μάλιστα κι αρχηγό κόμματος και μέλος της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας.

Με το που θα κλείσουμε την τηλεόραση αμέσως είμαι σίγουρος ότι το χρέος μας θα μειωθεί.
Και έπειτα θα αρχίσουμε να λέμε ιστορίες για να διακρίνουμε την αλήθεια από το παραμύθι και να μην πάμε να σβήσουμε την φωτιά με λάδι και με πυροσβέστες εθνικής σωτηρίας τους εμπρηστές.

Να τα πω και σαν επιστήμονας παιδαγωγός.

Με ξεχαρβαλωμένη παιδεία δεν θα βγούμε ποτέ από την τρύπα.
Δεν σεβόμαστε τον Δάσκαλο. Είμαστε έτσι κι αλλιώς έθνος αυτοδίδακτο –δεν χρωστάμε τίποτα σε κανένα ούτε στην γνώση και έτσι εισάγουμε μεγάλες ποσότητες φυκιών ως μεταξωτές κορδέλες.

Απαξιώσαμε τους Δασκάλους και τώρα θα τους διώξουμε να βάλουμε μηχανές και τεχνολογία. Τους βγάλαμε ξυπόλητους στα αγκάθια από πανεπιστήμια όπου διδάσκουν φακίρηδες (εκτός των αιωνίων φωτεινών εξαιρέσεων) την επιστήμη να πατάς τα αγκάθια και να λες είναι φυσικό και κάνει καλό, φακίρηδες που κληρονομήσαν την έδρα από το σόι τους, διορίσθηκαν από τα κόμματα ή προσφέροντας «εξυπηρετήσεις» και πήραν διδακτορικό ενώ ήδη δίδασκαν στο Πανεπιστήμιο (είναι δημοσιευμένες οι στατιστικές για τις συγγενικές σχέσεις των διδασκόντων).
Μοιράσαμε στους μεγαλοεκδότες ευρωπαϊκά λεφτά για απειράριθμα σχολικά βιβλία που δεν είναι δυνατόν να διαβαστούν και λυγάνε τις πλάτες των παιδιών μας που τα κουβαλούν. Φάγαμε τις επιδοτήσεις για την παιδεία χωρίς σχεδιασμό και στόχους. Σε σχολικές βιβλιοθήκες που δεν υποστηρίζουμε, σε άχρηστα  όργανα που δεν ζητήθηκαν (πόσα μικροσκόπια πια να χρειάζεται ένα Λύκειο που πέφτουν οι σοβάδες;), σε επιμορφώσεις από τις ίδιες και τις ίδιες πανεπιστημιακές δυναστείες και κομματικές αυλές κ.λ.π.

Τι μπορούμε να κάνουμε για την παιδεία;

1. Πρώτα αναστύλωση του κύρους του δασκάλου και πάταξη της κομματοκρατίας.

2. Αξιολόγηση διαρκής όλων σε όλα τα επίπεδα με επιστημονικά κριτήρια που δεν θα αλλάζουν κάθε χρόνο (η διεθνής βιβλιογραφία έχει εκατομμύρια σελίδων για τρόπους αξιολόγησης όχι μόνο των διδασκόμενων αλλά και των διδασκόντων).

3. Υπεράσπιση των ανθρωπιστικών επιστημών απέναντι στους Ταλιμπάν της θρησκείας της Τεχνολογίας και Οικονομίας (η οικονομία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως φυσική επιστήμη η οποία μπορεί τάχα να έχει φυσικούς νόμους – σαν τον νεοφιλελευθερισμό Χα, Χα, Χα)

4. Καταπολέμηση της μεταμοντέρνας Υποκρισίας και του Φαρισαϊσμού. Μας ενοχλούν τα θρησκευτικά αλλά όχι η κατήχηση στα δόγματα της βιοτεχνολογίας και των μεταλλαγμένων από το βιβλίο Βιολογίας του Γυμνασίου ή η εισβολή της λατρευτικής πρακτικής του γκουγκλισμού  στο πάνσοφο, παντοδύναμο internet ως η ανώτατη πηγή γνώσης όταν το παιδί δεν ξέρει να αναζητήσει την γνώση σε ένα βιβλίο ή σε μια δημόσια βιβλιοθήκη.

5. Επαναφορά του δημοκρατικού θεσμού των πρότυπων σχολείων, της μόνης ευκαιρίας που είχε ένα παιδί λαϊκής τάξης να εισαχθεί σε ένα σχολείο υψηλής ποιότητας μετά από εθελοντικές, σκληρές και αδιάβλητες εξετάσεις. Μόνο έτσι θα πάψει να είναι απόλυτα ταξική και άδικη η παιδεία στην Ελλάδα. Μόνο έτσι θα έχουμε την ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΑΛΕΝΤΩΝ που χρειαζόμαστε και θα πείσουμε και αυτούς τους χαρισματικούς αυριανούς επιστήμονες να μείνουν στην χώρα τους.

6. Αναβάθμιση της τεχνικής παιδείας με μαθητές και δασκάλους αφοσιωμένους στην μαστοριά τους και τον θαυμασμό της κοινωνίας, όπως είναι ακόμα σήμερα στην Γαλλία και σε άλλες χώρες οι «σύντροφοι των έργων/ καθήκοντος» compagnons du devoir, περήφανοι και περιζήτητοι απόγονοι των μεσαιωνικών συντεχνιών τεχνιτών

7. Τέλος να πω το πιο μακροχρόνιο και οραματικό γιατί και η επιστήμη έχει οράματα: Έλληνικό σχολείο πολλαπλής νοημοσύνης (multiple intelligence) με 1/3 του σχολικού χρόνου σε τάξεις –εργαστήρια όχι ανά ηλικία αλλά σύμφωνα με τις επιμέρους ικανότητες, 1/3 στο μουσείο –εργαστήρι και 1/3 στην κοινωνία. Ένα σχολείο ικανό να τρέξει γρήγορα με όσους τρέχουν και ικανό να περιμένει υπομονετικά όσους βραδυπορούν (ενώ σήμερα κόβει τα ποδάρια όσων πάνε να τρέξουν και πετάει έξω όσους βραδυπορούν για να βαδίζουμε όλοι με τον μακάριο ρυθμό του κομματόσκυλου).

Για μια τέτοια παιδεία είμαστε πολλοί αυτοί που θα σκιζόμασταν στην δουλειά. Τα παιδιά και οι νέοι που θα έβγαιναν από αυτά τα σχολεία και τα πανεπιστήμια θα κάναν την Ελλάδα να λάμψει.

Στέλιος Πελασγός Δρ.
Ιστορητής (επαγγελματίας παραμυθάς), παιδαγωγός, συγγραφέας
http://www.storytelling.gr

Σχετικά Άρθρα

02/02/2012

Να ξαναθυμηθεί ο αγρότης να οργώνει… Του Γιώργου Μεράντζα

09:33, 27 Οκτ 2011 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/74000

[…] Στο έργο τώρα. Τι πρέπει να κάνουμε; Εγώ λέω να πάμε πίσω στην εργασία, στην παραγωγή, να ξαναθυμηθεί ο αγρότης να οργώνει, ο βοσκός να βοσκά και να πληθαίνει το κοπάδι του, ο επιχειρηματίας να επιχειρεί και όχι να αποχωρεί για άλλους τόπους και άλλες γλυκές και συμφέρουσες πατρίδες […]

Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο της ακτιβιστικής Έρευνας για την κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη -από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι σήμερα- ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών. Σήμερα, δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του μουσικού ερμηνευτή Γιώργου Μεράντζα.

Το αίσθημα της ευθύνης δεν είναι γονίδιο που κουβαλάμε απ’ τη μάνα  μας αλλά το κατακτάμε με πολύ κόπο και ανάλογη παιδεία στο στίβο της ζωής. Κατά τη ταπεινή μου γνώμη είναι απ’ τα σημαντικότερα γνωρίσματα του ανθρώπου και του προσδίδει ξεχωριστή υπόσταση.
Ποιος ευθύνεται λοιπόν για τη σημερινή κατάσταση; Η ποιο εύκολη απάντηση που ακούμε καθημερινά είναι: Οι άλλοι!!

Η αλήθεια κατά τη γνώμη μου είναι πως έχουμε όλοι μερίδιο ευθύνης αλλά όχι ισόποσο .
Η δικιά μας ευθύνη, η ευθύνη της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού είναι που τους αφήσαμε να μας φτάσουν μέχρι εδώ. Από κει και πέρα υπάρχει ο χώρος του εγκλήματος με συγκεκριμένους ενόχους, ονόματα και διευθύνσεις.

Χρόνια τώρα εναλλασσόμενοι πολιτικοί συγκεκριμένων οικογενειών με τα γιουσουφάκια τους, τους  ρεγουλατόρους, τους κουμπάρους τους και τους μπράβους τους σαν σιχαμεροί αρουραίοι ‘πιράνχας’ μας φάγανε όλο το υπόστρωμα και τα υποστυλώματα και επήλθε η κατάρρευση.
Σ αυτές τις περιπτώσεις, ακόμα και αν δεν το νιώθουν όλοι οι ένοχοι, δείχνουν  (για τα μάτια έστω) μεταμέλεια, για να σώσουν το τομάρι τους και ζητάν από το δικαστή λαό συγχώρεση. Αμ δε! Ετούτοι δεν έχουν ταίρι. ‘Δεν υπάρχουν’ που λέει και η νεολαία μας! Διαγκωνίζονται καθημερινά και ανερυθρίαστα για να μας σώσουν πάλι.

Από ποιόν ρε δίποδα όντα της ρεμούλας και της καταστροφής; Εσείς μας φτάσατε ως εδώ, στηριγμένοι βεβαίως στην αδελφή εξουσία των μέσων ενημέρωσης και αποχαύνωσης (συνεταιράκια)  και ειδικότερα στους επικεφαλείς κονδυλοφόρους, γενναία  αμειβόμενους αλλά όχι και φορολογούμενους, αφού είναι ενταγμένοι στα άγραφα κατάστιχα των ειδικών κονδυλίων των υπουργείων, υπηρετώντας την πατρίδα κατ ‘εντολήν του μεγάλου αδερφού.
Ως εδώ! Δεν μπορεί να σουρώνουμε μόνο εμείς, πάντα ίδιοι εις τον πάσαλο δεμένοι και αβοήθητοι. Όλοι οι άλλοι οι δικοί σας άλλοι οι υποστηρικτές και συνεργάτες σας, απ έξω άθικτοι, ανεξέλεγκτοι και θα ‘ρθουν μάλιστα να μας αγοράσουν μπιρ παρά όταν οι συνθήκες θα τους διευκολύνουν.

Εμείς δεν είχαμε ποτέ καπιταλισμό εμείς είχαμε πάντα κανιβαλισμό. Για κάτι ψιλοέπιπλα πήγε ο λόρδος φυλακή, ενώ εδώ ούτε ένας ένοχος. Ως εδώ. Το αλόγιστο κέρδος είναι η αιτία. Το σύστημα δε ζει μια ακόμα κυκλική κρίση αλλά δυσκολεύεται να βρει λύση γιατί ο μεγάλος εχθρός είναι μέσα στο ίδιο σύστημα και το ίδιο δυνατός. Ας το πάρουν απόφαση θα εγγράψουν και αυτοί ποσοστιαία  απομίωση των κεφαλαίων τους για να επέλθει ισορροπία. Τη δικιά τους ισορροπία του συστήματος εννοώ για όσο ακόμα θα αντέξει.

Δεν ακούτε τη βουή; Έρχεται ο οδοστρωτήρας που θα μας πονέσει όλους βέβαια αλλά θα περάσει από πάνω σας και θα σας εξαφανίσει.
Θα νομίζεται πως είμαι ένας αγανακτισμένος, υπερβολικός και συγχυσμένος πολίτης.
Όχι ποια. Ξεφοβήθηκα τώρα για τα καλά  και δεν τρώω το παραμύθι σας.

Αφήστε και την καραμέλα της συνενοχής, εκφοβίζοντας τον κοσμάκη με το άχαρο επαναλαμβανόμενο και μονότονο ποίημα σας: Τη δόση πατριώτες να πάρουμε για τους μισθούς και τις συντάξεις. Πάλι ψέματα ακόμη και τούτη την ώρα της κρίσης. Αφού όλοι το ξέρουμε πια πως τα χρήματα όλων των δόσεων εξοφλούν ένοχα δάνεια του παρελθόντος με νέα δάνεια που εξαγνίζονται και δε μπορούν να κουρευτούν στο μέλλον. Η νέα δόση λοιπόν αποποινικοποιεί το νέο δάνειο κατ’ εντολήν των ’’συμπαραστατών φίλων και δανειστών μας’’.

Αμ’ το άλλο. «Να πάμε όλοι μαζί». Που να πάμε μαζί; Δε γίνεται, γιατί εσείς δεν έχετε μέλλον και εμείς μπορεί να δυσκολευτούμε πολύ αλλά θα τα καταφέρουμε γιατί τώρα ξέρουμε και η ιστορία και η γνώση θα μας φωτίσει το δρόμο.
Έχετε ξεπεράσει κάθε όριο ανυποληψίας, αναξιοπιστίας και ανηθικότητας και δεν χρειάζεται να γυρίσουμε χρόνια πίσω για να σας τσεκάρουμε. Αρκούν μόνο μερικές βδομάδες ή και μέρες ακόμη για να σαλτάρουμε απ’ τις απίστευτα  εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις σας.
Μερικοί βέβαια είναι πρωταθλητές και κάνουν κωλοτούμπες και την ίδια μέρα.

Κουρέψτε λοιπόν, χωρίς την άδεια μας, την πλούσια λαμπερή μας κόμη (όσοι έχουν πια από μας) όχι όμως και το κουράγιο μας, την αντοχή μας, τη θύμηση μας, τα όνειρα μας. Ναι τα όνειρα μας. Αυτά αντέχουν ακόμα. Μπορεί τούτες τις μέρες που ‘’ο άνεμος μας κυνηγάει’’ να μας τα  έχετε σκεπάσει με φούμο τα όνειρα μας αλλά με ένα τίναγμα θα ξαναλάμψουν στο φώς και θα λάβουν τα όνειρα εκδίκηση που λέει και ο ποιητής.
Όσο για τους περισσότερους απ όλους αυτούς τους καθηγητές οικονομίας που γεμίσανε όλες αυτές τις εκπομπές της ΤV  ή αρθρογραφώντας ασύστολα στον τύπο για να μας σώσουν και αυτοί όντας όλοι τους αντικειμενικοί και ανεπηρέαστοι αλλά αμειβόμενοι (γιατί είναι μικρός ο κόσμος) παχυλά από συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα. Ανάλογα με το συμφέρον και η πρόταση.

Αλήθεια που ήσασταν τόσα χρόνια κρυμμένοι πατριώτες μου; Γιατί δεν μας τα λέγατε νωρίτερα να μην φτάσουμε στην καταστροφή; Ένοχη σιωπή μα πανάκριβη. Αρκετά με τις διαπιστώσεις γιατί σ’ αυτό είμαστε όλοι μανούλες.

Στο έργο τώρα. Τι πρέπει να κάνουμε; Εγώ λέω να πάμε πίσω στην εργασία, στην παραγωγή, να ξαναθυμηθεί ο αγρότης να οργώνει, ο βοσκός να βοσκά και να πληθαίνει το κοπάδι του, ο επιχειρηματίας να επιχειρεί και όχι να αποχωρεί για άλλους τόπους και άλλες γλυκές και συμφέρουσες πατρίδες.

Να λέμε αλήθειες όσο γίνεται περισσότερες, στα παιδιά μας, στις γυναίκες μας, στους φίλους μας, ναι στους φίλους μας που είναι και η μεγαλύτερη περιουσία μας. Να ξαναχτίσουμε τα σχολειά μας, με βιβλία που θα ‘χουν μέσα χρήσιμη γνώση για τα παιδιά μας και θα τα οδηγήσει σε μια κοινωνία με κανόνες και αξιοκρατία. Η εργασία δεν θα είναι παράνομη λέξη αλλά βασικό δικαίωμα. Γιατί τόσα χρόνια είχαμε κατρακυλήσει στην ευκολία και είχαμε κάνει τη συνείδησή μας λάστιχο .

Ξέρω ότι σας φαίνομαι ονειροπόλος, αλλά το προτιμώ. Γιατί το πρώτο βήμα της πορείας είναι το όνειρο. Και ξέρω καλά ότι στο μάταιο τούτο κόσμο δεν έχει σημασία αν ζεις, αλλά πως ζεις και πως φεύγεις, γιατί όπως λέει και ο ποιητής: ’’Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος και αν είδες, είδες’’.-

Σχετικά Άρθρα

20/10/2011