Σαν σήμερα…

εκκλησία-παιδιάΣαν σήμερα, παραμονή των Χριστουγέννων, όταν ήμουν πολύ μικρή, κοιμόμασταν νωρίς το βράδυ γιατί πριν ακόμα ξημερώσει, κατά τις 4 με 5 το πρωί μας ξύπναγε η μαμά μου για να πάμε εκκλησία. Κοινωνούσαμε, και μετά γυρίζαμε και τρώγαμε το καθιερωμένο γεύμα της ημέρας, με μπριτζόλες, πατάτες, σαλάτα, ανθότυρο και κόκκινο κρασί.
Όταν ήμουν στην πρώτη Γυμνασίου, η μεγάλη μας αδελφή τελειόφοιτη του τότε Λυκείου, έγινε αριστερή και ανακοίνωσε ότι τέρμα η εκκλησία!
Τότε εγώ και η μεσαία αδελφή μου, βρήκαμε την ευκαιρία από δίπλα, να δηλώσουμε στη μάνα μας ότι και μεις τέρμα δεν ξαναξυπνάμε αξημέρωτα για εκκλησία! Αλλά η μάνα μου, έξαλλη, μας απείλησε ότι αν δεν πάμε τουλάχιστον εμείς οι δύο μικρότερες Χριστουγεννιάτικα στην εκκλησία θα κάνει κάτι αδιανόητο… που τώρα πια δεν θυμάμαι, αλλά τόσο αδιανόητο, που αποφασίσαμε να της κάνουμε τη χάρη να πάμε, όχι ομως μαζί της από τις 5, αλλά αργότερα. Έτσι και την καταφέραμε αν και μουτρωμένη.
Έφυγε λοιπόν η μαμά μουρμουρίζοντας κάτι για διαόλους, από νωρίς όπως συνήθως, και εμείς ξεκινήσαμε σε σλόου μόσιον όταν πια άρχισε να ξημερώνει για να πάμε στην εκκλησία να τη βρούμε.
Έκανε πάρα πολύ κρύο, και πιασμένες αγκαζέ, νυσταγμένες και τσαντισμένες, ζηλεύοντας τη μεγάλη που χοντροκοιμότανε στο σπίτι, περπατάγαμε και βρίζαμε το τι τραβούσαμε…
Εκεί έξω από την εκκλησία, όμως, σταματήσαμε, να το φιλοσοφήσουμε περισσότερο, ως αναποφάσιστες και διχασμένες, να μπούμε – να μη μπούμε, τί τελικά να κάνουμε, να γυρίσουμε πίσω ή όχι, προβληματισμένες πως αν δεν επαναστατούσαμε και μεις τώρα, τι θα γινόταν, έτσι θα συνεχιζόταν η ζωή μας κάθε Χριστούγεννα μ’ αυτό το βιολί;
Και εκει που τα λέγαμε όλα αυτά, περνάει ένας τύπος με τα χέρια στις τσέπες σ΄ένα μακρύ παλτό, μάς κοιτάει από την κορφή ως τα νύχια και λέει υποτιμητικά «- Κοίτα τις Θεούσες πρωί πρωί στην εκκλησία!».
Κάτι του απαντήσαμε και μεις, αλλά αυτό ήταν, κάναμε αμέσως μεταβολή σαν κουρδισμένες…
Έτσι έληξε (μαζί με το γεύμα που πήγαινε πακέτο με τον εκκλησιασμό) αυτή η παραδοσιακή συνήθεια χρόνων της οικογένειας ανήμερα των Χριστουγέννων, με τη μαμά να το φυσάει και να μην κρυώνει… αλλά και να μη το βάζει κάτω.
Με κάθε ευκαιρία κάθε τέτοια μέρα, θα ζητήσει παρέα στο θεσμό της, αλλά πάντα θα καταλήξει μόνη στα σκαλιά της εκκλησίας.

Crystalia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s