The last minutes of the Greek Radio: «These microphones close. Deep Soul!»

1450123_545679242178568_1449646130_n-thumb-large

The last minutes of the Greek Radio: «These microphones close. Deep Soul!»

[ …] let’s get coordinated immediately in order to make a huge demonstration! Not only for ERT. Not only for our jobs. But for Democracy itself! And the way things have now taken! For this blatant repression! For this setback of decades!

[ …] And remember: When this microphone closes, what you’ll be listening to will not be your voice! Will not be the voice of the Greek Radio! Will not be the voice of ERT! Those who will speak to you … those who will speak to you … those who will speak to you … will not be the struggling employees of ERT … will not be the struggling employees of ERT … will not be the struggling employees of ERT! [ … ]

The broadcaster Nikos Tsimpidas, when he was forced to leave the studio after police’s orders (policemen were inside the studio at that time) said:

«Now it’s the time that we stop dear listeners … The voice of the Greek Radio mutes! Good continuation … see you soon … we will meet again soon … These microphones close. Deep Soul».

» … Police forces just entered the studio of the Greek Radio.

You can hear their two-way radios, I imagine they are on air, the time is 5:32am.

Here in the studio of the Greek Radio, from the Radio Hall of Aghia Paraskevi, where you can listen to us from all over Greece, we continue this transmission under the gaze of the police, these last minutes [ …]

( – Yes the things outside are mine, the backpack and the sleeping bag … The microphone is open guys, whoever wants can talk  … )

 And a policeman in civilian clothes is recording with a camera, new customs, new methods …

 So now [ …] but also two squads of riot police, outside of the studio, waiting to prosecute us ….

Greece 2013. 21th century. Welcome 1930! Welcome Medieval period …

I hope someone documents all these. Really .

I hope that someone of you, friends, fellows, companions, has documented all these and sometime will send them to us, to remember:

How the Motorolas of the police, who raided the studio of ERT were heard on air …

You cannot hear it, because the door has closed, but two squads of riot police still remain outside. I guess our time will come in a while …

Alpha Pi, space, your message, and send it to … 160. We thank Leros … Zakynthos … From Sagiada … Oh , dear … I know Sagiada, on the borders with Albania. [ … ]

We are asked to play the song «Enemies entered the city”. Unfortunately now on our abilities are limited …

I thank the colleague […] from Mytilene. We thank everyone! Trust me it is overwhelming to be in front of the microphone with two squads of riot police guarding … well, guarding what … better to say they have surrounded the chamber of the sound recordist, who is not currently at his position  … and the booth of the live broadcasts, here, of the transmissions … Policemen in civilian clothes are recording us with cameras …

And if you’re wondering how […] all of these, do not search for legitimacy. Even the words have lost their essence, and their meaning. Oh …

We thank Amaliada, Ithaca, Orestiada, the colleague from the Musical Ensembles … (-Musical Ensembles, make tomorrow a musical protest …)

I will dare and say that beyond the requisite, of everybody coming here, now, to Aghia Paraskevi, tomorrow, a big demonstration must be organized in the centre of Athens. A grand demonstration! Or directly in Aghia Paraskevi. Maybe it’s better here in Aghia Paraskevi.

I do not want to take now, the responsibility and call for a demonstration at some place, especially since I do not know where we will be those of us who are currently in here… But it is very easy to be arranged through social media …

[…] Let’s get coordinated immediately in order to make a huge demonstration! Not only for ERT. Not only for our jobs. But for Democracy itself! And the way things have now taken! For this blatant repression! For this setback of decades! For all those that we should have defended but we couldn’t! And now it’s not the time to see why we couldn’t but it’s the time to undertake defense! For our dignity and our honor! To stand alongside each other! To take the hand of the stranger and stand by his side! Because we stood on the same street together! Because we gave the same fight together! For all these reasons, a great demonstration should take place tomorrow! But we also ask you to come to Aghia Paraskevi now, to come to the Radio Hall!

And remember: When this microphone closes, what you’ll be listening to will not be your voice! Will not be the voice of the Greek Radio! Will not be the voice of ERT! Those who will speak to you … those who will speak to you … those who will speak to you ... will not be the struggling employees of ERT … will not be the struggling employees of ERT … will not be the struggling employees of ERT!

(-I see …). We’re being vacated … I just hear that there’s an order to stop talking …

( -Alright. Is it your order? Is it after your command? Yes, of course … May I take my stuff? My personal belongings? )

Now it’s the time that we stop dear listeners … The voice of the Greek Radio mutes! Good continuation … see you soon … we will meet again soon … These microphones close. Deep Soul!*».-

ERT producer Nikos Tsimpidas

—-

– Translated in English by Renia Pournara

– Τranscript: Crystalia Patouli

*Τη φράση «ψυχή βαθιά»(«deep soul») την χρησιμοποιούσαν, όπως λέγεται, οι αντάρτες του Εθνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (Ε.Λ.Α.Σ) επί ελληνικής Κατοχής (1941-1944). Συγκεκριμένα, η έκφραση αυτή είχε γίνει το μότο μεταξύ των ανταρτών του 2ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ της δεύτερης Μεραρχίας Αττικοβοιωτίας και μάλιστα από τότε που σαν 5ο Ανεξάρτητο Τάγμα Παρνασσίδας ανέλαβε τη στρατιωτική του διοίκηση ο ταγματάρχης Μιχάλης Παπαζήσης από την Κοζάνη. Ο Παπαζήσης είναι αυτός που πρωτοείπε τη φράση «ψυχή βαθιά!», …Kαβάλα στ’ άλογό του, κραδαίνοντας στο ένα του χέρι το αχώριστο παγούρι του με το τσίπουρο κι αψηφώντας τις εχθρικές σφαίρες εμψύχωνε στις μάχες τους μαχητές του ΕΛΑΣίτες βροντοφωνάζοντας:
Εμπρός, παλικάρια μου, εμπρός παιδιά μου, ψυχή βαθιά!

Άλλη εκδοχή, από τον Marx Factor είναι πως «ήταν ενας εργάτης τροτσκιστής που είχε «ξεμείνει» στο ΚΚΕ μετά τις εκκαθαρίσεις των τροτσκιστών και σε μια απεργία τον πιάσαν τον βάλαν φυλακή και οταν βγήκε σκότωσε τον δεσμοφύλακα… τότε το κόμα τον φυγάδευσε στην Ισπανία και πηρε μέρος στον Εμφύλιο… επειδη ομως ηταν τροτσκιστης τον «φαγανε». Η επίσημη βέβαια άποψη του ΚΚΕ ειναι ότι σκοτώθηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο… Ενας αγράμματος εργάτης επαναστάτης ητανε ο Μπεζεντάκος. Μετά κακώς και απο τους θολοκουλτουρέ σκηνοθέτες της αναθεωρητικης «αριστεράς» η φράση «κόλλησε» στον Ελληνικο Εμφύλιο από τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη στη γνωστή ομώνυμη ταινία. Αλλά ο Μπεζεντάκος δεν ζούσε ηδη…δ εν έζησε καν να δει την αρχη του Β’ Παγκοσμίου. Τέλος πάντως αυτό ειναι ιστορία και μάλιστα των αριστερών… εγω απλα διαβάζω …ολονών τις απόψεις και εφτιαξα τη δική μου… το «Ψυχή, Βαθιά» το πε ο Μπεζεντάκος πριν σκοτώσει τον δεσμοφύλακα που τους βασάνιζε οσο ήταν μέσα…»

Όσο για μενα, πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης, έκανε καλά που έβαλε τίτλο στην ταινία του το «Ψυχή βαθιά» κι ας μίλαγε για τον εμφύλιο. Γιατί αυτή η φράση, είναι πάνω και πέρα από γεγονότα, εκφράζει ποιητικά όσο και φιλοσοφικά, ό,τι θά πρεπε να είναι η ίδια η ζωή, ο ίδιος ο αγώνας για μια ζωή που θα την τιμούσαμε…

Τα τελευταία λεπτά της Ελληνικής Ραδιοφωνίας: “Τα μικρόφωνα αυτά κλείνουν. Ψυχή Βαθιά!”

– Hear the final minutes of the Greek Radio: HERE

Η πρώτη ηδονή στον κρόταφο. Της Ζυράννας Ζατέλη

07:16, 08 Νοε 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/142721
ZATELI_IDEA MEXRI TO TYPOGRAFEIO

Η πρώτη ηδονή, και μάλιστα στον κρόταφο, είναι μια φράση που με ακολουθεί από χρόνια, που την βρίσκω σε διάφορα παλιά μου σημειωματάρια –κυκλωμένη συνήθως από κόκκινα τοξάκια: μην ξεχαστεί! Μην ξεχαστεί!– και εξακολουθώ να την περνάω και στα νεώτερα, μέχρι να διακαιωθεί αυτή η αφανής επίμονη πορεία της, η μετάγγιση από χαρτί σε χαρτί…
Η συγγραφέας Ζυράννα Ζατέλη, αφηγείται τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφήςαπό την ιδέα μέχρι το τυπογραφείοενός από τα πιο αυτοβιογραφικά της βιβλία, με τίτλο Ηδονή στον κρόταφο των εκδόσεων Καστανιώτη, διαλέγοντας η ίδια, ένα αποκαλυπτικό απόσπασμα από τις σελίδες του.

…Στην πραγματικότητα είχε να κάνει με την πρώτη αληθινή τρομάρα, στον κρόταφο και παντού, το άλλο ήρθε μετά –η ηδονή-, εν είδει αποστάγματος ας πούμε, και με αφορμή ένα καθ’ όλα ταπεινό συμβάν. Ας τα πάρω με τη σειρά.
 
Στην σκάλα ήταν πάντα΄ εκείνην την παλιά ξύλινη σκάλα στο πατρικό μας, την εσωτερική, που όταν την ανέβαινα ή την κατέβαινα και πριν καλά–καλά φτάσω στην μέση, από το σούρουπο ιδίως και μετά, όλα άλλαζαν: μια σκιά έβγαινε και με κυνηγούσε και τσακιζόμουν να ξεφύγω, να πηδήσω όπως-όπως τα υπόλοιπα σκαλιά πριν με πιάσει!

Ούτε ουρά αλόγου να φύτρωνε στα ξαφνικά από πίσω μου και να την κοίταζα πως κάνει από δεξιά κι αριστερά για να μου δώσει μια στα μούτρα, ούτε τότε δεν θα λαχτάριζα τόσο, όσο μ’ εκείνη την αόρατη πανίσχυρη σκιά.

Πως έπαιρνε όγκο απ’ το τίποτα, θρόιζε ή κλαψούριζε, θορυβούσε υπόκωφα… Και παρατρίχα δεν κατάφερνε τον σκοπό της, να με τραβήξει απ’ το πόδι, απ’ τα μαλλιά, γλύτωνα πάντα την τελευταία στιγμή, την πολύ τελευταία, αν και ακόμα ο νους μου έπλαθε την συνέχεια, αυτό που δεν πρόφτασε να συμβεί κι ασφαλώς μετά απ’ αυτό δεν είχε άλλο.
 
«Α-μα δουλειά…» μουρμούρισε μια θεία μου που της είχα ιδιαίτερη αδυναμία, αδελφή του πατέρα μου, και μόνο σ’ εκείνην το εκμυστηρεύθηκα μια μέρα.

«Και γιατί δεν την τρομάζεις κι εσύ να σ’ αφήσει ήσυχη, τί χαζά ειν’ αυτά, τί σε πέρασε;» με ρώτησε, λες κι ήταν στο χέρι μου να ‘ρθω σε συνεννόηση με μια σκιά, ένα μόρμορο.  Έπειτα, μιλώντας για την σκιά έτσι η θεία, σαν να μιλούσε για άνθρωπο που δεν στέκεται στα καλά του, μ’ έκανε να αισθανθώ πως δεν το είχε πάρει στα σοβαρά.

Κι αφού ούτε αυτή, η πιο συμπονετικιά απ’ το σόι, δεν μπορούσε να με βοηθήσει, να πει μια γλυκειά κουβέντα, να μου εξηγήσει, τί ελπίδα είχα να το εξομολογηθώ και στους άλλους.

Το φύλαξα για ένα, το περνούσα μόνη, ζόρι μεγάλο κάθε φορά. Αλλά κι ένα απερίγραπτο μυστικό. Και πόσο να ‘μουν τότε, έξι ετών; Επτά; Το πολύ εννέα;… Τέλος πάντων, σαν να λέμε εννιά ημερών ο κόσμος, στο ξεκίνημα των καιρών.

Και μετά από σαράντα χρόνια όμως, βάλε πόσες χιλιάδες μερόνυχτα, αδυνατώ να δώσω μιαν απάντηση ως προς το πότε έγινε η αρχή μ’ εκείνον τον φόβο, πόσο κράτησε, τι τον γέννησεΚάτι σαν ο θάνατος ήταν, ένα τέτοιο πράγμα, που παραφύλαγε να μου κόψει τα ήπατα κι ύστερα πάλι μ’ άφηνε.

Για να ξανάρθει, να ξαναφύγει… και πάντα έμοιαζε μια πρώτη φορά, δεν είχε παρελθόν αυτή η ιστορία. Κι ούτε γινόταν ν’ αποφύγω να περνώ την σκάλα που ένωνε το κάτω με το επάνω πάτωμα.
 
Μ’ έστελναν για θελήματα επάνω, να πάω αυτό, να φέρω εκείνο, ήμουν στο σπίτι ή μικρότερη, τα βράδυα εκεί κοιμόμασταν, εκεί μου παραχωρήθηκε κι ένα παράμερο δωμάτιο βορεινό να φτιάχνω τα μαθήματά μου από τις πρώτες ως τις τελευταίες τάξεις του σχολείου.
 
Μα ήταν, ναι, από το σούρουπο και μετά ήταν που ξεθάρρευε η σκιά κι η σκάλα περνούσε για χάρι μου σε άλλα χέρια.

Στο μεταξύ, επειδή έπρεπε να μαθαίνω να κάνω και δουλειές στο σπίτι, κανονικές δουλειές κι όχι απλά θελήματα, με βάλανε μια μέρα οι μεγαλύτερες αδελφές μου να σφουγγαρίσω αυτήν την σκάλα, να την τρίψω καλά με την βούρτσα κι από πάνω ένα δεύτερο χέρι με καθαρό υγρό πανί.

Δεν θυμάμαι τι εποχή ήταν όχι αναγκαστικά κατακαλόκαιρο. Σήκωσα τα μανίκια, έδεσα πίσω τα μαλλιά μου κι άρχισα να τρίβω, να τρίβω… κι όταν κόντευα πια στα χαμηλότερα σκαλοπάτια, με το νερό στον κουβά να ‘χει μαυρίσει, ένοιωσα ξαφνικά να κυλάει στον κρόταφό μου μια σταγόνα ιδρώτα, πράγμα που με ανάγκασε να σταθώ ακίνητη, ενεά και συγκλονισμένη, ως να επρόκειτο για ροή αίματος στο πιο απίθανο –ή μάλλον πρόσφορο- σημείο του προσώπου: ίδρωνα για πρώτη φορά, ίδρωνα λοιπόν «σαν τους μεγάλους», στάθηκα άξια.

Το βίωσα σαν υπέρτατη τιμή και ηδονή, αληθινή εμπειρία, και μάλιστα –τι σκέψη γέννησε ένα σταγονίδιο, τι θαρρετή υπόνοια- ήτανε λέει η σκιά που μού ‘κανε αυτό το δώρο, το αντίδωρο ή όπως ονομάζεται, για όλο εκείνο το μακρύ διάστημα που μόνο στόχο της είχε τα άλλα!…
 
Άφησα την βούρτσα μες στο νερό κι ανέβηκα πίσω την σκάλα σιγά-σιγά, με μιαν αβάσταχτη αδημονία και το κεφάλι γερτό στο πλάι σαν να μου σπάσαν τον λαιμό, μην τυχόν πέσει η σταγόνα απ’ τον κρόταφο και δεν προλάβω να την δω και στον καθρέφτη.
 
Δεν θα μπορούσα πλέον να πω τι είδα στον καθρέφτη όταν έφτασα, αν κατάφερα να διακρίνω κάτι, μάλλον θα στέγνωσε η σταγόνα μέχρι ν’ ανέβω ένα-ένα στα σκαλιά, χώρια που είναι άβολο το κοίταγμα σ’ εκείνο το σημείο του προσώπου χωρίς να στραβωθείς.
 
Δεν έχει όμως σημασία, αυτό που ήταν να συμβεί συνέβη κι η πρώτη ιστορία που παρακινήθηκα να γράψω ήταν τότε, το πρώτο ατόφιο σκίρτημα, ένας αλλοπαρμός από νεύματα, πλέγματα, καταφανή και ανεξιχνίαστα, που έμελλε να στοιχειώσουν την κροταφική μου χώρα και να τροφοδοτήσουν «γη κι ουρανό» της γραφής μου.

(Η πρώτη πάντως ιστορία χάθηκε, είναι η σκιά της που μ’ ακολουθεί).-

Με αφορμή το συγκεκριμένο βιβλίο η συγγραφέας Ζυράννα Ζατέλη, θα βρίσκεται στις 11 Νοεμβρίου στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, για μία εφ’ όλης της ύλης Αφήγηση Έργου – Ζωής, στα πλαίσια του ομώνυμου σεμιναρίου της Κρυσταλίας Πατούλη. που κλείνει αισίως τρία χρόνια, και εστιάζει ακριβώς σε αυτό:

Πώς να ανακαλύψει και να αξιοποιήσει κάποιος τον συγγραφικό του εαυτό, όχι μόνο για να γίνει συγγραφέας, αλλά κυρίως για να έρθει σε επαφή με την πηγή της έμπνευσης και των δεξιοτήτων της ζωής του για οτιδήποτε δημιουργικό και εκφράζοντας τον εαυτό του, εφόσον κάνουμε έργο μόνον ό,τι δεν απωθούμε!
Όποτε άλλωστε κανείς κινητοποιεί τον βαθύτερο εαυτό του, εν δυνάμει μπορεί να προκαλέσει αμέτρητες δημιουργικές συνθέσεις. Και όταν ο άνθρωπος δημιουργεί είναι αδύνατον να παραμείνει άν-εργος… Το παραπάνω απόσπασμα, είναι μία από τις πιο τρανές αποδείξεις.

Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια: Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013, στις 8:30μμ. Είσοδος ελεύθερη. Τηλ. 210 867 3655, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής.

Σχετικά Άρθρα

05/11/2013
02/10/2013
30/07/2013