Η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια – 23/12/2013

verveniwtitvxs.gr/node/145603

Πρόσκληση – Εκδήλωση – 23/12/2013

***

Η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» (afigisizois.wordpress.com/about/) πραγματοποιούνται για 4η χρονιά, αφιερώματα με καταξιωμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που άφησαν το στίγμα τους στον τομέα τους. Η τελευταία εκδήλωση της φετινής χρονιάς, μετά την Ζυράννα Ζατέλη, τον Κώστα Μουρσελά, τον Περικλή Κοροβέση, την Φωτεινή Τσαλίκογλου, κ.ά., αφιερώνεται στην συγγραφέα – ιστορικό και ερευνήτρια Τασούλα Βερβενιώτη, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνάντηση, για ένα νέο αφήγημα για την ιστορία μας & την Ιστορία μας, με αφορμή:

α) την όλο και μεγαλύτερη ανάπτυξη των ομάδων Προφορικής Ιστορίας, ενός ριζοσπαστικού κινήματος που συντελεί καθοριστικά στη δημιουργία “ενός νέου αφηγήματος για το παρελθόν μας,

και β) την πρόσφατη επανέκδοση -μετά από 20 χρόνια- του βιβλίου της «Η γυναίκα της αντίστασης», από τις εκδόσεις Κουκίδα.

Όπως πάντα η δημοσιογράφος και σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη συνομιλεί με την καλεσμένη, και οι συμμετέχοντες θέτουν τα πιθανά ερωτήματά τους.

Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Είσοδος Ελεύθερη.

Η επόμενη συνάντηση που θα διεξαχθεί στον ίδιο χώρο, θα είναι με τον συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου, στις 10/02/2014, την ίδια ώρα.

Σχετικά άρθρα:

Πρέπει να εξομολογηθώ μια αλήθεια… Του Κώστα Ακρίβου

07:16, 25 Νοε 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/143800

«Αν ψάξω να βρω ποια είναι η αφορμή που με ώθησε να γράψω το βιβλίο, πρέπει να εξομολογηθώ μια αλήθεια: η πρώτη σκηνή από το μυθιστόρημα είναι απολύτως αληθινή ΄ ένας έλληνας συγγραφέας δέχεται (ή έτσι νομίζει) μια προσβολή από έναν Τούρκο για τη χώρα του και απο κεί κι έπειτα αποφασίζει να αποδείξει πως η Ελλάδα, παρά τα όσα άσχημα βιώνει σήμερα, θα καταφέρει να επιβιώσει…» ο συγγραφέας και φιλόλογος Κώστας Ακρίβος, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής –από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο– του τελευταίου του βιβλίου Αλλάζει πουκάμισο το φίδι, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ήταν ένα επεισόδιο που το έζησα όταν πήγα για μια ομιλία στο πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης (Edirne) πριν από μερικά χρόνια΄ ένας μικροπωλητής με ειρωνεύτηκε (ή έτσι νόμισα), πως δηλαδή η Ελλάδα πηγαίνει φούντο για χρεοκοπία και θα κάνει πολλά χρόνια να σηκώσει κεφάλι, ίσως να εξαφανιστεί σαν χώρα.

Στεναχωρήθηκα είναι η αλήθεια, μπορεί και να θύμωσα. Στη συνέχεια κατάλαβα πως αυτό το επεισόδιο θα μπορούσε να γίνει η αρχή μιας μυθιστορηματικής αναζήτησης γύρω από τα ερωτήματα που με βασάνιζαν εκείνον τον καιρό σχετικά με την κρίση. Όπως και έγινε.

                Θέμα του βιβλίου είναι η αγωνία ενός Έλληνα να αυτοπροσδιοριστεί μες στο σημερινό ιστορικό πλαίσιο. Από την αρχή ως το τέλος ο αφηγητής, το alter ego του συγγραφέα, δεν κάνει άλλο από το να ψάχνει την ταυτότητά του. Όχι όμως την εθνική, όσο την πολιτισμική του ταυτότητα. Εννοώ τα στοιχεία εκείνα (γλώσσα, παράδοση, άνθρωποι με αξίες κ.ά.), χάρη στα οποία ο ελληνισμός καταφέρνει κάθε φορά, ιδίως στις δύσκολες περιστάσεις, να επιβιώνει και να κάνει μια επανεκκίνηση της ιστορίας του. Ανακαλύπτει λοιπόν πως δεν είναι το νταηλίκι και η σωματική δύναμη που γεννάει τη γενναιότητά μας, αλλά η αγάπη και ο σεβασμός σε βασικές έννοιες, όπως ο άνθρωπος, η ελευθερία, η αξιοπρέπεια.

                Βέβαια, κάποιος θα έλεγε ότι είναι παρακινδυνευμένο για τη λογοτεχνία να ασχολείται με ένα τόσο επίκαιρο θέμα, όπως είναι η τρέχουσα κρίση. Από τη μεριά μου θα πω πως σε κάθε γενιά αναλογεί και ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός : εμφύλιοι ή παγκόσμιοι πόλεμοι, δολοφονίες αρχηγών και βασιλιάδων, βίαιες ανατροπές καθεστώτων, εξεγέρσεις, δικτατορίες… Στην Ελλάδα οι συγγραφικές γενιές που ανδρώθηκαν λογοτεχνικά τον προηγούμενο αιώνα είχαν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν για τα μεγάλα τραύματα που τους έτυχαν, καθώς από το χυμένο αίμα άντλησαν το καλύτερο μελάνι τους.

Για τη δική μου γενιά, που από τα γεγονότα του 20ου αιώνα έχουμε βιώσει μόνο τον απόηχό τους, ούτε καν το Πολυτεχνείο δεν προλάβαμε να ζήσουμε από πρώτο χέρι, η κρίση είναι το λαχείο που μας κλήρωσε. Είναι το δικό μας 1922, τα Δεκεμβριανά μας, ο “παρθενώνας” της Μακρονήσου, ο Πέτρουλας, το 1967, ο “Αττίλας”. Είμαι της γνώμης ότι η λογοτεχνία δεν μπορεί να μένει αδιάφορη με ό,τι συμβαίνει γύρω μας, οι οικονομικές δυσκολίες και μαζί η μπόχα από τη σήψη κάθε είδους διαφθορά είναι καθημερινό μαρτύριο.

Την ίδια όμως στιγμή, όσο κι αν αυτό ακούγεται κυνικό ή αντιουμανιστικό, η κατάσταση αυτή είναι μια πρώτης τάξεως δεξαμενή για θέματα και ιδέες προς λογοτεχνική επεξεργασία. Έχει τόσα προσωπεία και τόσες εκδοχές η κρίση, που αποκλείεται να αφήσει αδιάφορο όποιον θελήσει να ασχοληθεί συγγραφικά μαζί της. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να ανατραπεί ένα ταμπού χρόνων : εκείνο που θέλει τον συγγραφέα να κρατάει απόσταση από τα γεγονότα.

Αυτό ίσχυε για συμβάντα που για τη λογοτεχνική τους ανάπλαση χρειαζόταν η απομάκρυνση από κάθε είδους φανατισμό ή ιδεολογική μονομέρεια και ταυτόχρονα η αναδίφηση σε ντοκουμέντα και ιστορικές πηγές. Η σημερινή κρίση επιβάλλει την καταγραφή των συμβάντων τώρα που είναι ακόμη νωπά. Αυτό όχι για να αποκτήσει η λογοτεχνία τον ρόλο του κοινωνικού μέντορα, όσο για να αναζητήσει τους λόγους που μας οδήγησαν εδώ και, το δυσκολότερο, για να ψάξει να βρει πρόσωπα και αξίες από τις οποίες θα πιαστούμε ώστε να φτιαχτεί ένα καλύτερο αύριο.

                Ο αφηγητής του βιβλίου προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του πραγματοποιεί επτά ταξίδια σε όλη την Ελλάδα.  Σ΄ αυτά τα ταξίδια ανακαλύπτει πράγματα που άλλα τον κάνουν να νιώθει υπερήφανος που είναι Έλληνας και άλλα όχι. Η εντύπωση πως είμαστε ο ομφαλός της γης, άρα όλοι πρέπει να σκύβουν το κεφάλι μπροστά μας και να μας προσκυνούν, είναι κάτι που τον ενοχλεί αφάνταστα. Αντίθετα, όταν συναντάει ανθρώπους που είναι έτοιμοι να μοιραστούν μαζί του την μπουκιά τους, αυτό τον κάνει ευτυχισμένο. 

                Για να αποδώσω αυτά τα ταξίδια χρησιμοποίησα τη μυθοπλασία, επιστράτευσα όμως και αποσπάσματα από βιογραφίες, αναφορές σε άλλα βιβλία, σελίδες ημερολογίου και χρονικών. Ενεργό ρόλο παίζουν και οι φωτογραφίες που υπάρχουν στο βιβλίο, καθώς έρχονται να συνοδεύσουν τα πρόσωπα ή τη δράση τους. Αυτό γίνεται για να τονιστεί η συγκεκριμένη αφηγηματική σκηνή, έτσι ώστε να αποκτήσει περισσότερο “χρώμα” στη φαντασία του αναγνώστη. Αυτό είναι το ένα. Το έκανα όμως και για έναν άλλο λόγο. Πολλές απ΄ αυτές τις φωτογραφίες τις είχα καιρό στο συρτάρι μου και, επειδή μου “μιλάνε” με έναν διαφορετικό τρόπο, θέλησα με βάση αυτές τις φωτογραφίες να στήσω κάποιες μικροϊστορίες που στη συνέχεια τις ενέταξα στο μυθιστόρημα.

                Από τα πρόσωπα που υπάρχουν στο βιβλίο, είτε σημερινά είτε από παλαιότερες εποχές, άλλα είναι υπαρκτά και άλλα φανταστικά. Έτσι ο αναγνώστης θα διαβάσει για πρόσωπα από την Ιστορία, που όμως έχουν μείνει στην αφάνεια, όπως είναι λόγου χάρη η περίπτωση του Χρήστου Μηλιόνη και του Ποταγού, ή για καθημερινούς ανθρώπους που ο αφηγητής τούς συναντάει στα ταξίδια του. Από την άλλη ωστόσο υπάρχουν επινοημένα πρόσωπα, γιατί έτσι το επέβαλαν οι κανόνες της μυθοπλασίας.

                Ο τίτλος έχει μεταφορική σημασία και λειτουργεί σαν αντίστιξη στο μότο του βιβλίου, που είναι παρμένο από τη Σπηλιά του Πρόσπερου του Λόρενς Ντάρελ : “Σε άλλες χώρες μπορεί ν΄ ανακαλύψεις τοπία, παραδόσεις κι έθιμα΄ η Ελλάδα έχει κάτι σκληρότερο να σου προσφέρει – την ανακάλυψη του εαυτού σου”. Εν ολίγοις, τι πρέπει να κάνουμε όλοι μας, έτσι ώστε να διώξουμε τα πολλά κακώς κείμενα και να προχωρήσουμε προς το μέλλον με μια καινούρια νοοτροπία και συμπεριφορά. 

Προσωπικά νομίζω ότι πολλά πρέπει να γίνουν. Το κυριότερο όμως είναι πώς θα γίνει να μην μπει ο φασισμός στα σχολεία. Πώς να μην επιτρέψουμε να δηλητηριαστεί η συνείδηση των μαθητών από τις ρατσιστικές, ναζιστικές νοοτροπίες και συμπεριφορές. Αν το κατορθώσουμε αυτό, τότε θα μπορέσουμε να πούμε πως σαν λαός και σαν χώρα έχουμε ελπίδα για ένα πιο υγιές μέλλον.-

Κώστας Ακρίβος, Αλλάζει πουκάμισο το φίδι, Μεταίχμιο
 

Σχετικά Άρθρα

07/05/2013
23/03/2013
07/12/2012

Ποιος ευθύνεται για τις φυσικές καταστροφές. Του Γιώργου Κολέμπα

15:52, 23 Νοε 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/143832
143832-philippines_typhoon_aftermath_0

[…] Αν δεν ξαναπιάσουμε το νήμα και δεν συνδέσουμε την αποτροπή της κλιματικής καταστροφής με την προώθηση του πολιτισμού και των κοινωνιών της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης, θα ζούμε τα επόμενα χρόνια όλο και περισσότερες καταστροφές. Καταστροφές που θα πλησιάζουν όλο και περισσότερο και τον «αναπτυγμένο» κόσμο και δε θα περιορίζονται μόνο τον 3ο κόσμο. Και τότε η σημερινή «φτωχοποίησή» μας στην Ελλάδα θα φαντάζει παράδεισος.» Άρθρο του Γιώργου Κολέμπα, δημοσιευμένο στα πλαίσια της Έρευνας για την Κρίση της Κρυσταλίας Πατουλη.

Σάρωσε ο σουπερ-τυφώνας “Haiyan” τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ; Τι μας ενδιαφέρει, εμείς υποφέρουμε από τους τυφώνες των «μνημονίων»...

Ενώ τα διεθνή ΜΜΕ αναφέρονται με εντυπωσιακές φωτογραφίες στις διαστάσεις που πήρε και στις καταστροφές που προξένησε ο σούπερ –τυφώνας στις Φιλιππίνες, τα δικά μας ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με εικόνες «αστραπών και βροντών» από τα στόματα των πατέρων του έθνους μας στη βουλή των Ελλήνων και στα πάνελ. Από τα λεγόμενά τους περνούν μπροστά στα μάτια μας οι εικόνες των περασμένων και μελλοντικών οικονομικών καταστροφών, τις οποίες προξενεί ο οικονομικός τυφώνας που εξελίσσεται κατά κύματα με τη μορφή των «Μνημόνιο 1», «Μνημόνιο 2», «Μνημόνιο 3». Έχουν όμως ένα κοινό όλοι οι προαναφερόμενοι τυφώνες.

Ενώ από τα καθεστωτικά φερέφωνα παρουσιάζονται περίπου ως φυσικές καταστροφές και εκδίκηση της φύσης είτε της εκτός μας, είτε  της εντός μας (ο άνθρωπος είναι από τη φύση του άρπαγας), στην πραγματικότητα έχουν ως αιτία και είναι συνέπεια του παραγωγικού-καταναλωτικού συστήματος, στο οποίο στηρίζονται οι καπιταλιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί σε όλο τον πλανήτη.

Θα μου πείτε, υπάρχει διαφορά αν τα σπίτια μας τα παίρνει ο «Haiyan» ή  θα τα πάρει στο τέλος η «Τρόικα»; Υπάρχει διαφορά. Στον τρόπο αρπαγής, αλλά όχι στο ποιοι είναι οι άρπαγες.

Τι εννοώ: στην πρώτη περίπτωση ο μηχανισμός είναι η αλλαγή του κλίματος λόγω της συνεχούς αύξησης των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου, στη δεύτερη είναι τα στεγαστικά δάνεια των δανειστών-επενδυτών μέσω του τραπεζικού συστήματος προς τα νοικοκυριά που θέλουν να βάλουν ένα «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους».

Οι άρπαγες όμως είναι οι ίδιοι. Είναι αυτοί που συσσωρεύουν κεφάλαια, είτε αγοράζοντας για παράδειγμα μέσω φαντς μετοχές των εταιρειών ορυκτών καυσίμων, είτε  από την άλλη τα «παράγωγα ομόλογα» των «κόκκινων δανείων» των τραπεζών.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και πρώτα ας δούμε πως δημιουργούνται οι τυφώνες.

Είναι ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά η αύξηση της συχνότητά τους, καθώς και της καταστροφικότητάς τους τα τελευταία χρόνια είναι «ανθρωπογενής». Αυτό το διαπιστώνει το 94% των επιστημονικών μελετών.

Οι τυφώνες-έτσι είχα μάθει στο μάθημα της Μετεωρολογίας στο ΑΠΘ – σχηματίζονται πάνω από τη θάλασσα στη ζώνη μεταξύ 5ο -30ο  βόρεια και νότια του Ισημερινού. Στον Ειρηνικό αποκαλούνται taifun, ενώ στον Ατλαντικό hurricane.

Η κρίσιμη θερμοκρασία για τη δημιουργία τους είναι η 26,5ο C. Και στον Ισημερινό υπάρχουν τέτοιες θερμοκρασίες, αλλά εκεί λείπει η δύναμη Corioli, η φανταστική δύναμη δηλαδή που δημιουργεί η περιστροφή της γης και θέτει σε περιστροφική κίνηση τις αέρινες μάζες στην ατμόσφαιρα, αλλά και τις υγρές μάζες στη θάλασσα[1].

Έχουν σχέση με την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της γης και το φαινόμενο του θερμοκηπίου;

Τυφώνες υπήρχαν πάντα. Σήμερα όμως υπάρχουν μετεωρολογικά μοντέλα, που δείχνουν μια αύξηση της συχνότητάς τους τα τελευταία χρόνια. Καθώς και αύξηση της ενέργειας που τους σχηματίζουν.

Αυτό οφείλεται στην αυξημένη ενέργεια των μορίων του αέρα και των υδρατμών, λόγω αυξημένης θερμοκρασίας τους(κίνηση Μπράουν) και αυξημένης εξάτμισης του ζεστού νερού από την επιφάνεια της θάλασσας.

Αυτή η ενέργεια όλο και αυξάνεται και μετατρέπεται σε κινητική ενέργεια περιστροφής των μορίων. Η ταχύτητα που αποκτά ο αέρας χάνεται λίγο, όταν ο τυφώνας περιστρέφεται πάνω από στεριά -λόγω τριβής με τα ακίνητα στερεά μόριά της(ευτυχώς από τη μια, αλλά δυστυχώς για τις ανθρώπινες κατασκευές πάνω της, από την άλλη)[2].

Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουμε έντονες επιπτώσεις στον καιρό των περιοχών της ζώνης που αναφέρουμε. Οι καταστροφές που μπορούν να επιφέρουν τέτοιες μεγάλες ενέργειες και ταχύτητες των τυφώνων θα μπορούσαν να συμβούν και στα κτίρια, που έχουν π.χ. προδιαγραφές κεντρικής Ευρώπης και όχι μόνο των Φιλιππίνων( εδώ έχουν χαμηλές προδιαγραφές αντοχής υποστηρίζουν οι μηχανικοί μας).


Αλλά οι Φιλιππίνες –και οι άλλες στεριές της ζώνης 5ο-30ο –πρόκειται να σαρωθούν όλο και πιο συχνά, όλο και χειρότερα από τυφώνες τα επόμενα χρόνια.

Μέχρι τώρα σαρώνονταν κατά μέσο όρο από 20 τυφώνες το χρόνο την περίοδο Ιουνίου-Νοεμβρίου. Ο Haiyan ήταν φέτος ο 24ος . Και ήταν ο χειρότερος τυφώνας που «έπιασε» στεριά μέχρι τώρα. Και είχε αποκτήσει ταχύτητες 300-315 χιλιομ/ώρα-κατά διαστήματα έφθασε και μέχρι 360 χιλιομ/ώρα.

Για σύγκριση: ο πρόσφατος τυφώνας  « Christian» στη Β. Ευρώπη είχε ταχύτητα μέχρι 190 χιλ/ώρα. Ήταν δηλαδή –παρόλες τις καταστροφές και θανάτους που προκάλεσε-παιχνιδάκι σε σύγκριση με τον Haiyan.

Μπορούμε να αντιληφθούμε τι προκάλεσε ένας τέτοιος τυφώνας. Οι αρχές της χώρας ανακοίνωσαν στην αρχή ότι περιμένουν πάνω από 10.000 νεκρούς κύρια σε μια πόλη, τη Τακλομπάν.

Αργότερα ο ΟΗΕ ανάφερε ότι οι νεκροί ανέρχονται σε  4.460. Θα περάσει καιρός για να επιβεβαιωθεί ο αριθμός, αλλά το σίγουρο είναι ότι  ο συνολικός αριθμός των ατόμων που έχουν πληγεί από τον τυφώνα ανέρχεται στα 11,8 εκατομμύρια, ενώ 920.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι Μουν, έκανε λόγο για ολοσχερή καταστροφή.

«Οι άνθρωποι αναζητούν απελπισμένα φαγητό, νερό, καταφύγιο, εφόδια και πληροφορίες για τους αγαπημένους τους. Ανησυχούμε ιδιαιτέρως για τους δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που είναι εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης».

Ο τυφώνας σχηματίσθηκε με τέτοιο τρόπο που δείχνει την επίδραση της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη: Ανατολικά των Φιλιππίνων στις 3 Νοέμβρη το νερό του Ειρηνικού είχε θερμοκρασία 30ο C στην επιφάνειά του, πράγμα που ήταν πολύ υψηλή για την εποχή.

Σχηματίσθηκαν λοιπόν πολλά σύννεφα βροχής. Ανέβηκε η θερμοκρασία και η υγρασία του αέρα, πράγμα που έδωσε μεγαλύτερη ενέργεια στο μέτωπο της βροχής.

Λόγω της περιστροφής της γης και της δύναμης Corioli που αναφέραμε πριν, μπήκαν όλα αυτά τα σύννεφα και ο αέρας σε περιστροφική κίνηση και σιγά-σιγά αυξανόταν η ενέργεια του φαινομένου και κατέληξε να δημιουργηθεί αυτό που λέγεται «σουπερ-τυφώνας».

Όταν η ταχύτητα ενός τυφώνα ξεπερνά τα 241 χιλ./ώρα, κατατάσσεται στην κατηγορία «σουπερ» από τους επιστήμονες.

Προκάλεσε ότι προκάλεσε πάνω από τις Φιλιππίνες(πρόκειται για 7.000 νησιά) και χάνοντας μέρος της ταχύτητάς του πάνω από τη στεριά, έφθασε στο Β. Βιετνάμ με ταχύτητα γύρω στα 155 χιλ./ώρα. Στο Βιετνάμ συνοδεύτηκε από βροχή που έφθασε στα επίπεδα 200-400 λίτρων ανά τετραγωνικό μέτρο, αλλά δεν προκάλεσε-λόγω της μικρότερης ταχύτητας των ανέμων-τέτοιες καταστροφές όπως στις Φιλιππίνες

Μέχρι τώρα ο καταστροφικότερος τυφώνας ήταν στην Αιτή βέβαια, αλλά οι κάτοικοι των Φιλιππίνων υποφέρουν περισσότερο από όλους από τις συνέπειες της αλλαγής του κλίματος.

Και φταίνε πολύ λίγο ή καθόλου για αυτό, αφού η μέση εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου που αντιστοιχούν ανά κάτοικο το χρόνο είναι μόλις 0,8 τόνοι( για σύγκριση: Κατάρ 56 τόνοι, ΗΠΑ 19, Γερμανία 9,7 Ελλάδα 8,7 Κίνα 4,6  Ινδία 1,3 Αϊτή 0,2. Πηγή:  http://de.wikipedia.org/wiki/L%C3%A4nderliste_CO2-Emission).

Χάνουν τα πάντα όταν εμφανίζονται τέτοια φαινόμενα. Και δεν έχουν καμιά ασφάλεια-ζωής ή σπιτιών-όπως πιθανά έχουν οι κάτοικοι της Αμερικής ή της Β. Ευρώπης.

Το 1/3 των 90 εκατομ. κατοίκων των Φιλιππίνων ζουν με λιγότερο από ένα δολ. την ημέρα. Ενώ  δεν είχαν συνέλθει από τις συνέπειες του τυφώνα «Washi» του 2011, ήρθε στη συνέχεια ο τυφώνας «Bopha» το 2012 για να τους αποτελειώσει(1400 νεκροί). Τώρα ήρθε ο  Haiyan για να καταστρέψει τα πάντα(το 80% των σπιτιών στο Τακλομπάν, εκτός από τους χιλιάδες νεκρούς).

Αυτό είχε υπόψη ο εκπρόσωπος των Φιλιππίνων Γιεμπ Σάνο στην αρχή της συνδιάσκεψης του ΟΗΕ για το κλίμα που γίνεται στη Βαρσοβία αυτές τις μέρες(11-22 Νοεμβρίου, COP19) και κλαίγοντας ανακοίνωσε απεργία πείνας λέγοντας: « ο αδελφός μου γλύτωσε από τον υπερτυφώνα, αλλά εδώ και 3 μέρες δεν έχει τίποτα να φάει, όπως και δεκάδες χιλιάδες θυμάτων του τυφώνα. Γι αυτό δε θα φάω ούτε εγώ, τίποτα μέχρι το τέλος της συνδιάσκεψης. Αυτού του είδους οι τυφώνες πρέπει να σταματήσουν! Πρέπει επί τέλους κάτι να κάνουμε, όχι μόνο να μιλάμε, να μιλάμε…».

Από την επόμενη μέρα, για αλληλεγγύη, συμμετέχουν στην απεργία πείνας και άλλοι εκπρόσωποι λέγοντας:

«με φιλανθρωπική βοήθεια δεν λύνουμε τα προβλήματα στις Φιλιππίνες. Δεν επιτρέπεται για άλλη μια φορά η συνδιάσκεψη να γίνει ένα talk schow. Οι πρωταίτιοι της αλλαγής του κλίματος καταστρέφουν ολόκληρους κόσμους ζωής. Σήμερα στις Φιλιππίνες, αύριο σε μας;».

Αυτές οι αντιδράσεις ανάγκασαν τη γραμματέα της COP19 Christiana Figueres να δηλώσει: «στον άνισο αγώνα μεταξύ ανθρώπου και φύσης μας απειλεί μια καταστροφή, γι αυτό θα πρέπει να πετύχουμε καλά αποτελέσματα από τη συνδιάσκεψη».

Όπως είναι γνωστό αντιπρόσωποι από 195 χώρες προετοιμάζουν από το 2009-μετά τη συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης- ακόμα, τα μέτρα που πρέπει να παρθούν από τις κυβερνήσεις. Για να αντικαταστήσουν το πρωτόκολο του Κυότο και να υπογραφούν υποτίθεται το 2015 στη συνδιάσκεψη που θα γίνει στο Παρίσι. Το συμβούλιο για το κλίμα του ΟΗΕ δε σταματά να προειδοποιεί ότι περιμένει τριπλασιασμό των έντονων καιρικών φαινομένων στο εξής. Για τον Haiyan λέει ότι «ζήσαμε τον πιο μεγάλο και καταστροφικό τυφώνα της ιστορίας μέχρι τώρα στη στεριά». Αλλά στις συνδιασκέψεις οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων όλο …μιλάνε και μιλάνε, χωρίς να καταλήγουν.

Με την ευκαιρία της συνδιάσκεψης, η μεγαλύτερη πολυεθνική των ασφαλειών Munich Re (το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί στις ασφάλειες το ενδιαφέρει η αλλαγή του κλίματος γιατί πληρώνει τις ζημιές στους ασφαλισμένους του) δήλωσε: η κλιματική αλλαγή επιδρά πολύ περισσότερο στις «αναδυόμενες χώρες». Οι άμεσες ζημιές σε αυτές τις χώρες είναι κατά μέσο όρο το 2,9% του ΑΕΠ τους. Στις βιομηχανικές οι ζημιές αντιπροσωπεύουν μόνο το 0,8% του ΑΕΠ τους. Οι πλημμύρες του 2011 στη Ταϋλάνδη στοίχισαν 43 δις. δολ., δηλαδή το 22% του ΑΕΠ της.

Η  Munich Re ελπίζει βέβαια να επωφεληθεί από τις καταστροφές σε αυτές τις χώρες, προτείνοντας πρόγραμμα ασφάλισης περιουσιών και ζωής σε συνεργασία με τα κράτη. Να πληρώνουν τα κράτη μέρος των συμβολαίων ασφάλειας, «γιατί οι ιδιώτες δε μπορούν να σηκώσουν μόνοι τους το βάρος των συμβολαίων».

Στην ουσία  με τον ίδιο τρόπο θέλουν να αντιμετωπίσουν το θέμα και οι κυβερνήσεις των βιομηχανικών κρατών. Να δώσουν την ευκαιρία στις εταιρείες τους να κερδίσουν από τις ζημιές και δίνοντας ψίχουλα βοήθειας στις έκτακτες περιπτώσεις, να αποποιούνται ταυτόχρονα των ευθυνών τους.

Για να μη αλλάξουν το μοντέλο ανάπτυξης που προωθούν. Να μην αλλάξουν το συνδεδεμένο με αυτό καταναλωτικό μοντέλο, καθώς και τρόπο ζωής στις χώρες τους. Γιατί αυτό το μοντέλο, το οποίο πάει να παγκοσμιοποιηθεί, είναι και υπεύθυνο  για τις επιπτώσεις από την κλιματική αλλαγή.  Γι αυτό συζητούν κατά προτεραιότητα πως θα δημιουργήσουν ένα σύστημα αποζημιώσεων των φτωχότερων κρατών-που φωνάζουν- από τις πλούσιες χώρες. Αυτές να συνεισφέρουν αναλόγως του όγκου των αερίων που συνεχίζουν να παράγουν.

Με τη παρούσα κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, σπάνια πλέον αναφέρονται οι πολιτικοί στη Δύση και το Βορά στη κλιματική αλλαγή(χαρακτηριστική περίπτωση η Μέρκελ, που πριν τη κρίση ήθελε να το παίζει ηγέτης στην εκστρατεία ενάντια στην κλιματική αλλαγή και τώρα δε μιλά καθόλου για το θέμα).

Η Πολωνία μάλιστα που φιλοξενεί τη διάσκεψη και ο υπουργός περιβάλλοντός της έχει την προεδρία, έχει μια κυβέρνηση που προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφύγει κάθε μέτρο για τις εκπομπές CO2. Θέλει και προωθεί την ανθρακοβιομηχανία της χώρας της-ο άνθρακας εθνικό πολωνικό προϊόν-κρυβόμενη πίσω από την αντίστοιχη στάση των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, Αυστραλίας και Κίνας.

Εντωμεταξύ, οι επιδοτήσεις στα ορυκτά καύσιμα έχουν ξεπεράσει τα 500 δις δολάρια το χρόνο και οι βιομηχανίες ορυκτών καυσίμων επηρεάζουν όλο και περισσότερο τις συζητήσεις. Κράτη όπως η Ρωσία, ΗΠΑ, Νορβηγία, Καναδάς-που είναι κοντά στην Αρκτική-ετοιμάζονται να επωφεληθούν από το λιώσιμο των πάγων στην περιοχή[3]-αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής- και να εξορύξουν και τα εκεί αποθέματα των ορυκτών καυσίμων.

Δε μιλάμε βέβαια για Ελλάδα. Οι συζητήσεις για νέα εργοστάσια λιγνίτη και για μελλοντικές εξορύξεις στο Ιόνιο ή στο Κρητικό Πέλαγος, δίνουν και παίρνουν: για το πώς θα μας βοηθήσουν στην «έξοδο από την κρίση». Για ρύπανση, παραγωγή αερίων του θερμοκηπίου, θαλάσσιων ατυχημάτων και κλιματική αλλαγή, ούτε λόγος στα ελληνικά ΜΜΕ. Είπαμε εδώ έχουμε τους δικούς μας τυφώνες!

Δε θα πρέπει να περιμένουμε και πολλά πράγματα από τις κυβερνήσεις στην ουσιαστική αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, πέρα από ίσως-λόγω επικαιρότητας των καταστροφών-μια οικονομική ενίσχυση των περιοχών που πλήττονται. Για το θεαθήναι. Αλλά και το κίνημα ενάντια στην αλλαγή του κλίματος έχει υποχωρήσει- από ότι φαίνεται- μετά το 2009 και οι συνδιασκέψεις αυτές δεν αποτελούν πλέον ούτε καν πεδίο παρέμβασής του.

Έγινε μια αντισυνδιάσκεψη των κινημάτων και των κοινοτήτων για τη «μητέρα γη» στη Βολιβία με το Μοράλες, αλλά δεν συνεχίσθηκε αυτή η διαδικασία.

Αν δεν ξαναπιάσουμε το νήμα και δεν συνδέσουμε την αποτροπή της κλιματικής καταστροφής με την προώθηση του πολιτισμού και των κοινωνιών της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης, θα ζούμε τα επόμενα χρόνια όλο και περισσότερες καταστροφές. Καταστροφές που θα πλησιάζουν όλο και περισσότερο και τον «αναπτυγμένο» κόσμο και δε θα περιορίζονται μόνο τον 3ο κόσμο. Και τότε η σημερινή «φτωχοποίησή» μας στην Ελλάδα θα φαντάζει παράδεισος.

Γιώργος Κολέμπας
www.topikopoiisi.com/

[1] Στο Βόρειο ημισφαίριο περιστρέφονται προς τα δεξιά και στο νότιο ημισφαίριο αντίθετα προς τα αριστερά, και εφ’ όσον η δύναμη είναι κάθετη στην ταχύτητα της περιστροφής της γης, οι τροχιές είναι κυκλικές.

[2] Εκτός από τα εμπόδιά της στεριάς στη μείωση της ταχύτητας συμβάλει και το γεγονός ότι δεν τροφοδοτείται πλέον με καινούργιες ποσότητες ζεστού νερού, που είναι και η πηγή ενέργειάς του

[3] Αποδείχθηκε από επιστήμονες των Πανεπιστημίων York και Ottawa ότι η Αρκτική θερμαίνεται οκτώ φορές πιο γρήγορα από ότι ο υπόλοιπος πλανήτης. Μέχρι τώρα οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι θερμαίνεται μόνο 3 φορές πιο γρήγορα

Εκδήλωση – συζήτηση για την Αποανάπτυξη με τον Κάρλος Ταϊμπο, στις 3/12/2013

Διαβάστε επίσης στο Tvxs:

Σχετικά Άρθρα

28/08/2013
30/01/2013
26/11/2012

Εκδήλωση – συζήτηση για την Αποανάπτυξη με τον Κάρλος Ταϊμπο

ªøÛäéï 1

Αποανάπτυξη

Εναλλακτική στην κρίση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα;

Ζούμε μια περίοδο όπου η έννοια της ανάπτυξης είναι ταυτισμένη με την οικονομική μεγέθυνση. Η ανάπτυξη παρουσιάζεται ως η αυτονόητη κοινωνική συμφωνία που συμβάλλει καθοριστικά στην πρόοδο. Η μεγέθυνση της οικονομικής δραστηριότητας φαντάζει ως κλειδί εξόδου από τη βαθιά, παγκόσμια οικονομική κρίση· ως το όχημα που όχι μόνο θα μας ξαναφέρει στην ευημερία της προηγούμενης περιόδου, αλλά και θα μας οδηγήσει σε νέες, ακόμα πλουσιότερες Εδέμ.

Η θεωρία της αποανάπτυξης παρουσιάζεται από πολλούς ως η εναλλακτική απέναντι στην κρίση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αλλά τι ακριβώς είναι η αποανάπτυξη;

Αποτελεί απλώς μια κριτική στο τι είναι ανάπτυξη, στο τι θεωρούμε ανάπτυξη; Ή αποτελεί, επιπλέον, και άρνηση της κοινωνικής εκμετάλλευσης και της λεηλασίας της φύσης· κριτική στο φαντασιακό της κατανάλωσης και άρνηση της επιβαλλόμενης ομοιομορφίας· κριτική στην κυριαρχία της οικονομίας, στον καπιταλισμό και στο αξιακό του σύστημα;

Αποτελεί μια νέα αντίληψη για τη ζωή, για «μια κοινωνία στην οποία η ποιότητα βαραίνει περισσότερο από την ποσότητα, η συνεργασία επιβάλλεται στον ανταγωνισμό και η κοινωνική δικαιοσύνη θέτει στο περιθώριο τον οικονομισμό»;

Είναι μια πρόταση «αναδιανομής των φυσικών πόρων προς όφελος όσων βρίσκονται σε μειονεκτική θέση»;

Μπορεί να αποτελέσει, ταυτόχρονα, και μια πρόταση «διεύρυνσης των συμβιωτικών κοινωνικών σχέσεων σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ολιγάρκεια, εκούσια απλότητα και λιτή κατανάλωση υλικών αγαθών»;

Και ποιο είναι το νόημα του όρου «αποανάπτυξη» σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που «αποαναπτύχθηκε» παρά τη θέλησή της και με τον χειρότερο δυνατό τρόπο;

Πώς θα γίνει η όποια μελλοντική επανεκκίνηση της οικονομίας; Με «ανάπτυξη» που θα καταστρέφει φυσικούς πόρους, κοινά αγαθά και ανθρώπινες ζωές;

Ή με μια άλλου τύπου διαδικασία, η οποία θα προτάσσει τα κοινωνικά αγαθά απέναντι στη λογική της ιδιοκτησίας και της αλόγιστης κατανάλωσης, θα υπερασπίζεται τον ελεύθερο χρόνο σε αντίθεση με την ψυχαναγκαστική εργασία και την εμπορευματοποίηση των διαπροσωπικών σχέσεων, θα διεκδικεί τα πρωτεία του τοπικού έναντι του παγκόσμιου;

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗΣ Κάρλος Τάιμπο, συγγραφέα του βιβλίου Η πρόταση της αποανάπτυξης

ΤΡΙΤΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013, 7 μ.μ. στην ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20 (1ος όροφος), Αθήνα

Παρεμβαίνουν οι: Γιώργος Κολέμπας – Γιάννης Μπίλλας, Συγγραφείς του βιβλίου Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: Η Εφημερίδα των Συντακτών / Συν Άλλοις / Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

Σχετικά άρθρα:

Αυτοί είμαστε

Ο απλός άνθρωπος που έχει ηθική και αξίες -ακόμα και κάποιος που έβγαλε μόνο το δημοτικό- δεν έχει πραγματικά ανάγκη ούτε τους «πνευματικούς ανθρώπους», ούτε τη μεγάλη μόρφωση, ούτε τον «πολιτισμό» και τις εξεζητημένες τέχνες για να σώσει τη ψυχή του – τη ζωή του. Αντίθετα, αυτόν τον άνθρωπο τον έχει απόλυτη ανάγκη κάθε πολιτισμός κάθε κοινωνίας, αφού o πολιτισμός -εκτός από τρόπος ζωής- είναι η… ψυχή μας.
Οι αξίες και η ηθική δυστυχώς δεν μαθαίνονται. Βιώνονται. Στο σπίτι και στο σχολείο, τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, τ=κυρίως μέσα από τις σχέσεις μας.
Το ρίξανε στο διάβασμα, στα θέατρα, στους κινηματογράφους, στα πανεπιστήμια, άντε και σε κανένα λογοτεχνικό βιβλίο οι τελευταίες γενιές, αλλά ξεχάσανε το σημαντικότερο, πως:
«Η εκπαίδευση είναι εξαιρετικό πράγμα. Αλλά ό,τι αξίζει να μάθουμε, δυστυχώς δεν μπορεί να διδαχθεί», όπως είπε ο Όσκαρ Ουάλντ.
(Μαθαίνουμε δηλαδή και με τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου σε συνεργασία, και όχι απλώς θεωρητικά, μόνο ότι βιώνουμε. Γι’ αυτό αν θέλουμε να πάμε μπροστά μόνο μέσα από νέα βιώματα μπορούμε, μόνο από επαναπροσδιορισμό και επανεπεξεργασία παλιών βιωμάτων σε σύνθεση με νέα)
Και κάπως έτσι γεμίσαμε μορφωμένους ταλαντούχους αλλά ανήθικους.

υγ. Ότι πραγματικά έμαθα στη ζωή μου, το έμαθα μέχρι τα 13 χρόνια της ζωής μου, μέσα από βιώματα. Από εκεί και πέρα, όλα αυτά που έμαθα τα ανέπτυξα και τα αναπτύσσω συνεχώς όσο μπορώ. Αλλά αυτή είναι η πηγή μου, κι αυτός ο θησαυρός μου.

Κι αυτόν τον θησαυρό, η σύγχρονη κοινωνία τον περνάει στα γρήγορα, τον απαξιώνει, τον κουκουλώνει, και τον ευνουχίζει με κάθε δυνατό τρόπο.
Λέμε μονίμως: ο τάδε, γεννήθηκε εκεί, σπούδασε αυτό, μπλα μπλα. το μεσοδιάστημα, το σημαντικότερο της ζωής του, στον πάτο, στα σκουπίδια, στον Καιάδα…
Αυτοί είμαστε.
Crystalia

Craig_Finn_Clear_Heart_Full_Eyes_solo_album_cover_2012

Ζωή εν αναμονή. Της Ρένιας Πουρνάρα

09:45, 23 Νοε 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/143794

[…] Τρεις γενιές αναμονής. Χιλιάδες άνθρωποι λες και στέκουν στην ουρά της δημόσιας υπηρεσίας του μέλλοντος. Ένα έθνος που αναμένει, κουράζεται, στέκει να ξαποστάσει, και είναι ακριβώς σ’αυτή του τη στάση απάνω που ξεχνιέται. […] Από την Ρένια Πουρνάρα*

Τί κάνεις αυτό τον καιρό; Με ρωτούν. Περιμένω, τους λέω. Ένα φθινόπωρο ολόκληρο. Ν’αρχίσει η εξεταστική, να γίνει η εξεταστική, να ολοκληρωθεί η εξεταστική. Βλέπεις πρόκειται για Αυτήν την εξεταστική. Την τελευταία. Της ελπίδας. Της αγωνίας.

Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να περιμένει επί 4 μήνες τώρα. Και δεν είναι δα που ειν’ η πρώτη φορά. Όχι. Είναι όμως αυτή η φορά που η δική μου αναμονή συνδέεται κατά περιεχόμενο και κατά συνείδηση με χιλιάδων άλλων.

Οι διοικητικοί αναμένουν το αυτονόητο: να διατηρήσουν τη δουλειά τους. Την αξιοπρέπειά τους. Να διασφαλίσουν την λειτουργία της παιδείας που τους δίνει ψωμί κι ελευθερία. Οι καθαρίστριες αναμένουν το αυτονόητο. Οι δάσκαλοι αναμένουν το αυτονόητο. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, οι κάτοικοι στην Χαλκιδική, οι αγρότες, οι συνταξιούχοι, οι εργάτες, οι μετανάστες, αναμένουν το αυτονόητο.

Οι άνεργοι, οι απολυμένοι, οι απολυμένοι με τον τίτλο «διαθεσιμότητα», οι απολυμένοι με τον τίτλο «πτώχευση ιδιώτη», οι απολυμένοι με το έτσι θέλω. Αναμένουν το αυτονόητο.

Μόνον ορισμένοι δεν αναμένουν πια. Τους είπαν λέει, αυτόχειρες. Περίεργο αν σκεφτείς πως ο εαυτός συναντάται στην ελπίδα αλλά και στην άρνησή της. Αυτονόητη για κάποιους.

Κι έπειτα διερωτάσαι ευλόγως, πού κρύβεται η νόηση και πώς την θεωρούμε κοινό τόπο στην αυτοαναφορά της; Νομίζω στην αξιοπρέπεια κρύβεται. Στην τιμιότητα του ν’ανοίγεις το στόμα και να τιμάς τον αέρα που ανασαίνεις εκπνέοντας λέξεις. Στο να μιλάς όταν έχεις κάτι να πεις με μάτια που λαμπυρίζουν ελπίδα, μετάνοια, αλλαγή.

Η γιαγιά μου 17 χρονών, θύμα του Εμφυλίου, περίμενε να τελειώσει η εξορία στην κεντρική Ευρώπη και να γυρίσει στην πατρίδα. Να κάνει οικογένεια, να ζήσει. Τώρα περιμένει με φόβο να περάσει στ’αστέρια.

Η μαμά μου, 21 χρονών της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, περίμενε να έρθει απ’το χωριό της στην Αθήνα. Να δουλέψει, να βγάλει λεφτά, να ζήσει. Τώρα περιμένει με φόβο να ξεχρεώσει. Να περισώσει ό,τι ελάχιστο υλικό της απόμεινε.

Εγώ 18 χρονών, της Ελλάδας του ευρώ και του υπέρ-μάρκετ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, περίμενα να τελειώσω το πανεπιστήμιο και ν’ακολουθήσω μέλλον Λαμπρόν. Εργασίας και προσφοράς. Τώρα περιμένω με φόβο να φύγω.

Τρεις γενιές αναμονής. Χιλιάδες άνθρωποι λες και στέκουν στην ουρά της δημόσιας υπηρεσίας του μέλλοντος. Ένα έθνος που αναμένει, κουράζεται, στέκει να ξαποστάσει, και είναι ακριβώς σ’αυτή του τη στάση απάνω που ξεχνιέται.

Ή ξεχασμένο έτσι αναμένοντας, βλέπει τον χρόνο διασταλμένο να περνάει αργά και δύσκολα. Δεν είναι όμως αυτή η διαστολή του χρόνου κατά την αναμονή το πρόβλημα. Άλλωστε αυτή με περισσή λαχτάρα την απαντάμε στον έρωτα. Είναι ακριβώς η μετάβαση απ’την ελπίδα στον φόβο. Γι’αυτήν δεν πρέπει να σταματήσουμε να αναμένουμε διεκδικώντας το αυτονόητο. Για την αναστολή αυτής της μετάβασης και την κατάργησή της.

Γι’αυτό θα σταθώ δίπλα στους απεργούς εργαζόμενους, όπως δίπλα μου ήθελα να’ναι κι αυτοί όταν εγώ ήμουν στους δρόμους για τον Αλέξη, τον Σαχτζάτ, την Αμυγδαλέζα. Κι ας μην ήταν.

Γι’αυτό θα σταθώ δίπλα στα συνδικάτα, όπως δίπλα μου ήθελα να’ναι κι αυτοί όταν εγώ ήμουν στους δρόμους για τον αντιφασισμό. Κι ας μην ήταν.

Γι’αυτό θα σταθώ δίπλα στους εργαζόμενους της ΕΡΤ, όπως δίπλα μου ήθελα να’ναι κι αυτοί όταν εγώ φώναζα για την αντιπληροφόρηση. Κι ας μην ήταν.

Όσες εξεταστικές κι αν παν χαμένες, όσα πτυχία, όσα ενοίκια, ώρες και χρήμα. Γιατί είναι ίσως τώρα η ώρα να φτάσουμε. Να μην αναμένουμε πια.-

*H Ρένια Πουρνάρα είναι επί πτυχίω φοιτήτρια Νομικής στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2012 άρχισε τη μετάφραση δράσεων αλληλεγγύης και συνεντεύξεων από Ελληνικά σε Αγγλικά και Ιταλικά, με πρώτο το κίνημα υπογραφών υπέρ του Πέτρου Καπετανόπουλου. Το καλοκαίρι του 2013 ως οργανωτικό μέλος του CrisisArt Festival στο Arezzo της Ιταλίας, προσκάλεσε την Κρυσταλία Πατούλη για να παρουσιάσει την Έρευνα για την Κρίση, όπου επιμελήθηκε τη μετάφραση της απάντησης του ανθρωπολόγου Σωτήρη Δημητρίου, και διεξήγαγε γενικά τη διερμηνεία. Έως και σήμερα συνεχίζει να μεταφράζει άρθρα και συνεντεύξεις στα πλαίσια του δημόσιου διαλόγου στο Tvxs, αλλά και άλλα κείμενα, όπως π.χ. Τα τελευταία λεπτά της ελληνικής ραδιοφωνίας, και αρθρογραφεί.

Σχετικά Άρθρα

21/02/2011
21/11/2013
31/01/2011

O συγγραφέας Κώστας Μουρσελάς στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

Kostas_mourselas_Alexandreia_Afigisi Ergou Zois25/11/2013 – O συγγραφέας Κώστας Μουρσελάς στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

Ο Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια ξεκίνησε μια σειρά λογοτεχνικών συναντήσεων με στόχο τη γνωριμία με καταξιωμένους Έλληνες συγγραφείς. Η 2η συνάντηση αυτών των εκδηλώσεων αφιερώνεται στον συγγραφέα Κώστα Μουρσελά, σε μια εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση Έργου – Ζωής» με αφορμή την επικείμενη έκδοση του μυθιστορήματός του Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, από τις εκδόσεις Πατάκη. Τα εν λόγω αφιερώματα, πραγματοποιούνται για 4η χρονιά στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» (https://afigisizois.wordpress.com/about/) της Κρυσταλίας Πατούλη, δημοσιογράφου και συμβούλου ανθρώπινων σχέσεων. Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, Τηλ:210-8673655. Είσοδος Ελεύθερη.


Ακούστε τον Κώστα Μουρσελά να διαβάζει το συγκλονιστικότερο απόσπασμα από το βιβλίο του: «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά», εκδ. Πατάκη, στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής, το Νοέμβριο του 2013.

Διαβάστε επίσης: Η στιγμή του τελικού απολογισμού… Του Κώστα Μουρσελά

16/11/2013
13/11/2013
02/10/2013