«Η κοινωνία αποφασίζει!» Γιώργος Κατρούγκαλος

«Οποιαδήποτε μορφή βίας η οποία δεν έχει κοινωνικό αντίκρισμα την καταδικάζω» Γ.Κ.

***

«Είμαι μ’ αυτούς που διεκδικούν τα δικαιώματά τους!» Γ.Κ.

***

«Η κοινωνία αποφασίζει!» Γ.Κ.

***

Κι αυτό σημαίνει δημοκρατία: Να αποφασίζει η κοινωνία! Με ποιόν τρόπο; Με τον τρόπο που εκείνη θα επιλέξει. Δεν θα δώσει λογαριασμό εκ των προτέρων… Το «κάθε 4 χρόνια πάω και ψηφίζω και εν τω μεταξύ αφήνω τους πολιτικούς να κάνουν ότι θέλουν» τέλειωσε! Κι αν η δημοκρατία για κάποιους φαντάζει ως ζούγκλα(!), μπορούν ελεύθερα να μεταναστεύσουν σε χώρες ολοκληρωτισμού.

Πρόσφατα προβλήθηκε ντοκυμαντέρ που εξηγούσε, πώς το σύστημα μετά και την βιομηχανική επανάσταση ξεπερνά τα όριά του και οδεύουμε στην καταστροφή, επειδή κυρίως το κέρδος, για την ακρίβεια η αισχροκέρδεια(αποπουκιανπροερχεται) εκΒΙΑΣΕ την φυσιολογική περιοδικότητα της παραγωγής φυσικών πόρων, αντικαθιστώντας τους με τον μόνο «πόρο» που ξέρει(;) να χειρίζεται: το χρήμα, χωρίς παράλληλα να βρει τρόπο να τους αναπληρώσει.

Με αυτόν τον τρόπο, και καθώς ο πληθυσμός της γης αυξάνεται συνεχώς, σε κάποια χρόνια οι φυσικοί αυτοί πόροι, δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της επιβίωσης των ανθρώπων.

Αποτέλεσμα είναι, πως σήμερα εάν θέλουμε να βγούμε από την κρίση που έχει επιφέρει ο γενικός αυτός παρα-λογισμός, θα πρέπει να αναδομήσουμε, όχι μόνο το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και τον ίδιο τον πολιτισμό μας(το ΠΩΣ ΖΟΥΜΕ). κλπ. κλπ.

Όλα αυτά, λέει π.χ. και στο άρθρο του ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου, «Μοναδική ιστορική έξοδος από την παγκόσμια κρίση η ανατροπή», όπως και για το ό,τι, όλες οι μεγάλες τουλάχιστον χώρες ήξεραν γι’ αυτή την κρίση και το αδιέξοδο που έρχεται -όχι μόνον το οικονομικό(που εξηγεί και το πως αυξάνεται με το παραπάνω… ευφυές σχέδιο η εξαθλίωση των λαών)- πολλά χρόνια πριν, εφόσον υπήρχαν ειδικές μελέτες στα χέρια τους, και όμως, δεν ήθελαν να καταλάβουν, ή έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν, σαν τον κ. Πρετεντέρη και τους καλεσμένους του.

Διότι σε αυτή την χθεσινή «συζήτηση» εκτός των άλλων, θα διαπιστώσατε ότι ρωτούσαν τον Κατρούγκαλο με εμμονή να τους απαντήσει για τη βία (της γνωστής μάρκας αποπουκιανπροέρχεται). Αλλά δεν ξέρω αν παρατηρήσατε, πως όταν τους απάντησε: “Οποιαδήποτε μορφή βίας η οποία δεν έχει κοινωνικό αντίκρισμα την καταδικάζω”, ο παρουσιαστής της εκπομπής γύρισε στο πάνελ Του, και ως να απευθυνόταν στους «δικούς του» είπε: «Εντάξει, ας μείνουμε εκεί… δεν θα βγάλουμε άκρη…»!

Πιο καθαρά δεν θα μπορούσε να τα πει ο Συνταγματολόγος. Κι όμως… αυτοί όλοι δεν βγάλανε άκρη. (δείτε στο  μισό λεπτό πριν το τέλος, του βίντεο της εκπομπής, παραπάνω).

Επίσης, στην ερώτηση του Πρετεντέρη «Ποιός αποφασίζει και πώς;» ο ίδιος ερωτώμενος απάντησε πολλές φορές «Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ». Ε, δεν εννοούσε να το καταλάβει ο δημοσιογράφος. Ξαναρωτούσε. Ξαναπαντούσε ο Συνταγματολόγος το ίδιο. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Τίποτα ο άλλος.

Μου θύμισε τις ψυχοθεραπείες. Που μπορεί ο ψυχοθεραπευτής να λέει στον ψυχοθεραπευόμενο το ίδιο πράγμα για 10 χρόνια, αλλά ο τελευταίος να μην το ακούει, να μην θέλει να το ακούσει. Να μην είναι έτοιμος να το ακούσει.

Σε τέτοια κατάσταση βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι. Δεν θέλουν να καταλάβουν, ή στην καλύτερη περίπτωση κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, ότι δεν έχουμε… ακόμα ολοκληρωτικό καθεστώς βασιλείας Σαμαρά-Βενιζέλου.

Και δεν ξέρω και πόσοι από τους τηλεθεατές κατάλαβαν. Ότι δηλαδή, η δημοκρατία είναι ένα δυναμικό πολίτευμα, που συνεχώς εξελίσσεται, και αυτή η εξέλιξή του εξαρτάται από τη θέληση του λαού. Εάν ο λαός δεν θέλει κάτι, και είναι η πλειοψηφία, μπορεί να το αλλάξει. Πώς; Μα όπως του έρθει! Κανείς δεν το ξέρει.

Οταν π.χ. ήταν οι απεργίες κάποτε ποινικό αδίκημα, όπως έλεγε και ξανάλεγε ο Κατρούγκαλος, η πολιτεία ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ να τις νομιμοποιήσει από τον κόσμο που διαμαρτυρόταν σθεναρά στους δρόμους! Κανείς δεν ήξερε από πριν, τι θα γινόταν και πως. Αυτό αποφάσισε η κοινωνία, έτσι όπως το αποφάσισε, και το πραγματοποίησε.

Και σήμερα, το πιο επικίνδυνο που συμβαίνει, όπως έχει πει ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης, είναι ότι κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/στέφανος-ροζανης-πρόκειται-για-μια-εποχή-τεράτων δηλαδή, σε απλά ελληνικά, κινδυνεύει η κοινωνία να καταργηθεί!

Γι αυτό το σημαντικότερο που είπε χτες ο Κατρούγκαλος, και μάλλον δεν το κατάλαβε κανείς ή επαναλαμβάνω, έκανε ότι δεν το κατάλαβε, ήταν ότι σε ένα δημοκρατικό καθεστώς: Η κοινωνία αποφασίζει!

Κρυσταλία Πατούλη

υγ. «Ας θυμηθούμε: Όταν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους με τους Αγανακτισμένους, έπεσε ο Γιωργάκης και βγήκε ο Παπαδήμος. Θα μου πεις, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς; Όχι. Έπεσε η κυβέρνηση! Κι όταν βγήκε ο κόσμος στο δρόμο με την ΕΡΤ, έπεσε -επίσης- η συγκυβέρνηση των τριών. Οποτεδήποτε βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, έγινε πολιτική αλλαγή» (Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί. Του Βαγγέλη Ραπτόπουλου)

***

Ο καθηγητής Συνταγματικου Δικαίου κ. Γιώργος Κατρούγκαλος επεσήμανε επίσης:

– Πρώτα από όλα πρέπει να αποφύγουμε τον εννοιολογικό αχταρμά να χρησιμοποιούμε τον ίδιο όρο “βία”, για την δολοφονική επέμβαση της Χρυσής Αυγής στην καθημερινή ζωή της χώρας, τη δολοφονία του Πάυλου Φύσσα, για το γιαούρτωμα του κ. Πάγκαλου και για μία μαχητική διαδήλωση. Αυτά τα τρία πράγματα δεν είναι ούτε φαινομενολογικά ούτε από πλευράς ουσίας ίδια. Λέω το αυτονόητο, ότι το μαχαίρωμα του Παύλου Φύσσα δεν είναι της ίδιας τάξης μέγεθος με τη συμβολική βία που μπορεί να έχει το γιαούρτωμα ενός πολιτικού και πολύ περισσότερο μία μαχητική διαδήλωση.

– Να θυμίσω ότι το ίδιο το Σύνταγμά μας επιβάλλει ή επιτρέπει τη βία όταν για παράδειγμα επιχειρείται κατάλυση του πολιτεύματος. Επίσης, το ίδιο το Σύνταγμά μας επιτρέπει την ανυπακοή στους νόμους που δεν είναι σύμφωνοι με το Σύνταγμα.

– Γιατί λέμε ότι καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται; Δεν είναι βία η νομιμοποιημένη βία της αστυνομίας όταν διαλύει με χημικά μία διαδήλωση; Άρα, όταν λέμε ότι καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται, έχουμε εξαιρέσεις.

– Όταν χρησιμοποιούμε τον όρο “βία” για αυτό που γίνεται στο πανεπιστήμιο ή όταν έχουμε μία μαχητική διαδήλωση, εκεί κάνουμε μία ιδεολογική αλχημεία. Βαφτίζουμε “βία” την έκφραση ενός δικαιώματος, δηλαδή το να αντιστεκόμαστε στην καταπίεση.  (από Left.gr)

***

Θέλετε να μιλήσουμε και άλλο για την.. αποπουκιανπροερχεται βία;

  • Γρηγ. Λαμπράκης (δολοφονημένος από παραρατικούς το ’63)
  • Σωτήρης Πέτρουλας (νεκρός από την αστυνομία το ’65)
  • Ιάκωβος Κουμής (δολοφονημένος από τα ΜΑΤ το ’80)
  • Ματούλα Κανελλοπούλου (δολοφονημένη από τα ΜΑΤ το ’80)
  • Ν. Τεμπονέρας (δολοφονημένος από την νεολαία της ΝΔ το ’91)
  • Αλέξ. Γρηγορόπουλος (δολοφονημένος από αστυνομικό το ’08)
  • Παύλος Φύσσας (δολοφονημένος από την Χ.Α. το ’13)
και θα είχαμε και άλλα πολλά να πούμε:
  • για ζαρντινιέρες
  • για πράσινα παπούτσια
  • για όπλα που εκπυρσοκροτούν
  • αλλά και πόσα ακόμα που δεν μου έρχονται τώρα….
από: @Aleph Rellik

***

Σχετικά άρθρα:

και

Φράουλες και αίμα – Η εξέγερση, το βιβλίο, τα τραγούδια, η ταινία

thestrawberrystatementorigstillH1250«Πολλοί ρωτούν ποιοι είμαστε και μερικοί νομίζουν κιόλας πως το ξέρουν. Είμαστε, λέει, ένα μάτσο μυξιάρικα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι δύσκολο να πω τι ακριβώς είμαστε. Αλλά δεν έχουμε μύξες. Εκείνο που έχουμε είναι φόβος κι ελπίδα. Ή μεταπτώσεις, καθώς λένε… Οι πατεράδες μας ζουν διαρκώς με την οργή που φέρνει σε ορισμένους ανθρώπους η θέα των μακριών μαλλιών. Εμείς πάλι ζούμε με την οργή που φέρνει σε ορισμένους άλλους η θέα ενός ανθρώπου που κορδώνεται πλάι σε μια αστραφτερή Μερσεντές, απ’ αυτές που μοιάζουν να περιμένουν από ένα σοφέρ με λιβρέα να σταθεί επάνω σε κάθε φτερό της. Όσο για τις οδυνηρές εντυπώσεις που προκαλούν τα μαλλιά μας, αισθανόμαστε υπέροχα. Μας αρέσει να βλέπουμε το ύφος που παίρνουν οι αστυφύλακες, την αγανάκτηση των ηλικιωμένων κυριών, την ανησυχία στα πρόσωπα των εμπόρων. Θέλουμε να μας βλέπουν όλοι και να λένε: «Να οι εχθροί του κατεστημένου». Σ’ αυτό έχουμε φτάσει, καθώς λέμε και στη γλώσσα της Επανάστασης».

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο-ντοκουμέντο του 19χρονου Αμερικανού φοιτητή Τζέιμς Κούνεν με τίτλο «Φράουλες και αίμα» (The Strawberry Statement) το οποίο αποτελεί μια ιστορική καταγραφή των γεγονότων που έλαβαν χώρα στο εξέχον πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Columbia, την περίοδο 1966-68. Έμφαση δίνεται στα γεγονότα του Απριλίου 1968 όταν διαμαρτυρόμενοι φοιτητές κατέλαβαν το γραφείο του πρύτανη του πανεπιστημίου εκφράζοντας την ολοκληρωτική απόρριψη του ιμπεριαλισμού των HΠA μαζί με την εναντίωσή τους για όλα τα μείζονα κοινωνικά ζητήματα που καθόρισαν τη δεκαετία του ’60.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 οι φοιτητές πρωταγωνιστούν στο κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Bιετνάμ.

Tον Aπρίλη του ’68 καταλαμβάνουν το πανεπιστήμιο της Kολούμπια στη Nέα Yόρκη, εκφράζοντας την ολοκληρωτική απόρριψη του ιμπεριαλισμού των HΠA. Παλεύουν ενάντια στα κέντρα κατάταξης στο στρατό που λειτουργούν στο εσωτερικό του πανεπιστημίου και στις φυλετικές διακρίσεις, ενώ κύριο πεδίο δράσης τους γίνεται ο αγώνας ενάντια στο σύστημα και το ρόλο της εκπαίδευσης.

H αναταραχή διαρκεί δύο μήνες και διαλύεται βίαια από την αστυνομία και την εθνοφυλακή.

Tο 1968 το πανεπιστήμιο του Mπέρκλεϊ στο Σαν Φρανσίσκο γιορτάζει τα 100 χρόνια του. Tο Mάη, έπειτα από πορεία συμπαράστασης στους γάλλους φοιτητές, καταλαμβάνεται με αντιρατσιστικά και αντιπολεμικά αιτήματα. Στην κατάληψη συμμετέχουν ο «Σύνδεσμος για τη σεξουαλική ελευθερία» και στελέχη της οργάνωσης των μαύρων «Mπλακ Πάουερ».
Στις 15 Mαΐου οι φοιτητές συγκρούονται εκ παρατάξεως με την αστυνομία, που πυροβολεί εναντίον του άοπλου πλήθους. Tραυματίζονται 100 περίπου καταληψίες. H ταινία «Φράουλες και αίμα», βασισμένη στα γεγονότα, θα θυμίζει για πάντα το Mπέρκλεϊ.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του 19χρονου τότε καταληψία James Simon Kunen.

Ο τίτλος προέκυψε από τις δηλώσεις του Herbert Deane, ενός εκ των μεγάλων Ακαδημαϊκών κεφαλιών του Columbia σχετικά με τις απόψεις των φοιτητών για τη γενικότερη πολιτική του Πανεπιστημίου. «Δε με ενδιαφέρουν περισσότερο από το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες!», βροντοφώναξε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο.

Ο Φιλανδός Stuart Hagmann σκηνοθετεί αυτό το υλικό βασισμένος περισσότερο στο στρατευμένο του θέματος. Δουλεύει με ερασιτέχνες ηθοποιούς, παρεμβάλλει μουσικά ιντερλούδια, αφηγείται, σαν να μιλά για την πιο γνωστή και αυτονόητη, κι όμως την πιο σοβαρή ιστορία του κόσμου.

Θα μείνει αξέχαστη η τελευταία σκηνή με τους φοιτητές να τραγουδάνε το «give peace a chance», καθισμένοι στο γυμναστήριο και τους μπάτσους να τους τραβολογάνε.

Η ταινία είναι παραγωγή του 1970, περίοδο της χούντας στην Ελλάδα. Πρόλαβε και προβλήθηκε 3 μέρες πριν την πάρουν είδηση και την απαγορέψουν !

Ο τίτλος της ταινίας και του βιβλίου προέρχεται από την απαξιωτική δήλωση ενός εκ των ακαδημαϊκών του Columbia, του καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας Χέρμπερτ Ντιν (Herbert L. Deane), σχετικά με τις απόψεις των φοιτητών για τη γενικότερη πολιτική του πανεπιστημίου: «Δε με ενδιαφέρουν περισσότερο από το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες!», ανακοίνωσε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο.

Τραγούδια γνωστών καλλιτεχνών της δεκαετίας του ’60 (John Lennon, Crosby, Stills, Nash & Young, Buffy Sainte-Marie, Thunderclap Newman, Richard Strauss) ακούγονται καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας. Οι αρκετοί ερασιτέχνες ηθοποιοί ακολουθούν τις οδηγίες του Φιλανδού σκηνοθέτη Stuart Hagmann.

James Kunen (The Strawberry Statement)

grafida.net

Φράουλες και αίμα - Η εξέγερση, το βιβλίο, τα τραγούδια, η ταινία

Advertisements

3 thoughts on “«Η κοινωνία αποφασίζει!» Γιώργος Κατρούγκαλος

  1. Παράθεμα: Ακόμα τους εύχομαι περαστικά… | Crystalia Patouli -------------

  2. Παράθεμα: Καταγγελία του «Ριζοσπάστη»: Με χρήμα της ΕΕ προωθείται η θεωρία των άκρων | Crystalia Patouli -------------

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s