«Η κοινωνία αποφασίζει!» Γιώργος Κατρούγκαλος

«Οποιαδήποτε μορφή βίας η οποία δεν έχει κοινωνικό αντίκρισμα την καταδικάζω» Γ.Κ.

***

«Είμαι μ’ αυτούς που διεκδικούν τα δικαιώματά τους!» Γ.Κ.

***

«Η κοινωνία αποφασίζει!» Γ.Κ.

***

Κι αυτό σημαίνει δημοκρατία: Να αποφασίζει η κοινωνία! Με ποιόν τρόπο; Με τον τρόπο που εκείνη θα επιλέξει. Δεν θα δώσει λογαριασμό εκ των προτέρων… Το «κάθε 4 χρόνια πάω και ψηφίζω και εν τω μεταξύ αφήνω τους πολιτικούς να κάνουν ότι θέλουν» τέλειωσε! Κι αν η δημοκρατία για κάποιους φαντάζει ως ζούγκλα(!), μπορούν ελεύθερα να μεταναστεύσουν σε χώρες ολοκληρωτισμού.

Πρόσφατα προβλήθηκε ντοκυμαντέρ που εξηγούσε, πώς το σύστημα μετά και την βιομηχανική επανάσταση ξεπερνά τα όριά του και οδεύουμε στην καταστροφή, επειδή κυρίως το κέρδος, για την ακρίβεια η αισχροκέρδεια(αποπουκιανπροερχεται) εκΒΙΑΣΕ την φυσιολογική περιοδικότητα της παραγωγής φυσικών πόρων, αντικαθιστώντας τους με τον μόνο «πόρο» που ξέρει(;) να χειρίζεται: το χρήμα, χωρίς παράλληλα να βρει τρόπο να τους αναπληρώσει.

Με αυτόν τον τρόπο, και καθώς ο πληθυσμός της γης αυξάνεται συνεχώς, σε κάποια χρόνια οι φυσικοί αυτοί πόροι, δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της επιβίωσης των ανθρώπων.

Αποτέλεσμα είναι, πως σήμερα εάν θέλουμε να βγούμε από την κρίση που έχει επιφέρει ο γενικός αυτός παρα-λογισμός, θα πρέπει να αναδομήσουμε, όχι μόνο το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και τον ίδιο τον πολιτισμό μας(το ΠΩΣ ΖΟΥΜΕ). κλπ. κλπ.

Όλα αυτά, λέει π.χ. και στο άρθρο του ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου, «Μοναδική ιστορική έξοδος από την παγκόσμια κρίση η ανατροπή», όπως και για το ό,τι, όλες οι μεγάλες τουλάχιστον χώρες ήξεραν γι’ αυτή την κρίση και το αδιέξοδο που έρχεται -όχι μόνον το οικονομικό(που εξηγεί και το πως αυξάνεται με το παραπάνω… ευφυές σχέδιο η εξαθλίωση των λαών)- πολλά χρόνια πριν, εφόσον υπήρχαν ειδικές μελέτες στα χέρια τους, και όμως, δεν ήθελαν να καταλάβουν, ή έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν, σαν τον κ. Πρετεντέρη και τους καλεσμένους του.

Διότι σε αυτή την χθεσινή «συζήτηση» εκτός των άλλων, θα διαπιστώσατε ότι ρωτούσαν τον Κατρούγκαλο με εμμονή να τους απαντήσει για τη βία (της γνωστής μάρκας αποπουκιανπροέρχεται). Αλλά δεν ξέρω αν παρατηρήσατε, πως όταν τους απάντησε: “Οποιαδήποτε μορφή βίας η οποία δεν έχει κοινωνικό αντίκρισμα την καταδικάζω”, ο παρουσιαστής της εκπομπής γύρισε στο πάνελ Του, και ως να απευθυνόταν στους «δικούς του» είπε: «Εντάξει, ας μείνουμε εκεί… δεν θα βγάλουμε άκρη…»!

Πιο καθαρά δεν θα μπορούσε να τα πει ο Συνταγματολόγος. Κι όμως… αυτοί όλοι δεν βγάλανε άκρη. (δείτε στο  μισό λεπτό πριν το τέλος, του βίντεο της εκπομπής, παραπάνω).

Επίσης, στην ερώτηση του Πρετεντέρη «Ποιός αποφασίζει και πώς;» ο ίδιος ερωτώμενος απάντησε πολλές φορές «Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ». Ε, δεν εννοούσε να το καταλάβει ο δημοσιογράφος. Ξαναρωτούσε. Ξαναπαντούσε ο Συνταγματολόγος το ίδιο. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Τίποτα ο άλλος.

Μου θύμισε τις ψυχοθεραπείες. Που μπορεί ο ψυχοθεραπευτής να λέει στον ψυχοθεραπευόμενο το ίδιο πράγμα για 10 χρόνια, αλλά ο τελευταίος να μην το ακούει, να μην θέλει να το ακούσει. Να μην είναι έτοιμος να το ακούσει.

Σε τέτοια κατάσταση βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι. Δεν θέλουν να καταλάβουν, ή στην καλύτερη περίπτωση κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, ότι δεν έχουμε… ακόμα ολοκληρωτικό καθεστώς βασιλείας Σαμαρά-Βενιζέλου.

Και δεν ξέρω και πόσοι από τους τηλεθεατές κατάλαβαν. Ότι δηλαδή, η δημοκρατία είναι ένα δυναμικό πολίτευμα, που συνεχώς εξελίσσεται, και αυτή η εξέλιξή του εξαρτάται από τη θέληση του λαού. Εάν ο λαός δεν θέλει κάτι, και είναι η πλειοψηφία, μπορεί να το αλλάξει. Πώς; Μα όπως του έρθει! Κανείς δεν το ξέρει.

Οταν π.χ. ήταν οι απεργίες κάποτε ποινικό αδίκημα, όπως έλεγε και ξανάλεγε ο Κατρούγκαλος, η πολιτεία ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ να τις νομιμοποιήσει από τον κόσμο που διαμαρτυρόταν σθεναρά στους δρόμους! Κανείς δεν ήξερε από πριν, τι θα γινόταν και πως. Αυτό αποφάσισε η κοινωνία, έτσι όπως το αποφάσισε, και το πραγματοποίησε.

Και σήμερα, το πιο επικίνδυνο που συμβαίνει, όπως έχει πει ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης, είναι ότι κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/στέφανος-ροζανης-πρόκειται-για-μια-εποχή-τεράτων δηλαδή, σε απλά ελληνικά, κινδυνεύει η κοινωνία να καταργηθεί!

Γι αυτό το σημαντικότερο που είπε χτες ο Κατρούγκαλος, και μάλλον δεν το κατάλαβε κανείς ή επαναλαμβάνω, έκανε ότι δεν το κατάλαβε, ήταν ότι σε ένα δημοκρατικό καθεστώς: Η κοινωνία αποφασίζει!

Κρυσταλία Πατούλη

υγ. «Ας θυμηθούμε: Όταν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους με τους Αγανακτισμένους, έπεσε ο Γιωργάκης και βγήκε ο Παπαδήμος. Θα μου πεις, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς; Όχι. Έπεσε η κυβέρνηση! Κι όταν βγήκε ο κόσμος στο δρόμο με την ΕΡΤ, έπεσε -επίσης- η συγκυβέρνηση των τριών. Οποτεδήποτε βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, έγινε πολιτική αλλαγή» (Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί. Του Βαγγέλη Ραπτόπουλου)

***

Ο καθηγητής Συνταγματικου Δικαίου κ. Γιώργος Κατρούγκαλος επεσήμανε επίσης:

– Πρώτα από όλα πρέπει να αποφύγουμε τον εννοιολογικό αχταρμά να χρησιμοποιούμε τον ίδιο όρο “βία”, για την δολοφονική επέμβαση της Χρυσής Αυγής στην καθημερινή ζωή της χώρας, τη δολοφονία του Πάυλου Φύσσα, για το γιαούρτωμα του κ. Πάγκαλου και για μία μαχητική διαδήλωση. Αυτά τα τρία πράγματα δεν είναι ούτε φαινομενολογικά ούτε από πλευράς ουσίας ίδια. Λέω το αυτονόητο, ότι το μαχαίρωμα του Παύλου Φύσσα δεν είναι της ίδιας τάξης μέγεθος με τη συμβολική βία που μπορεί να έχει το γιαούρτωμα ενός πολιτικού και πολύ περισσότερο μία μαχητική διαδήλωση.

– Να θυμίσω ότι το ίδιο το Σύνταγμά μας επιβάλλει ή επιτρέπει τη βία όταν για παράδειγμα επιχειρείται κατάλυση του πολιτεύματος. Επίσης, το ίδιο το Σύνταγμά μας επιτρέπει την ανυπακοή στους νόμους που δεν είναι σύμφωνοι με το Σύνταγμα.

– Γιατί λέμε ότι καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται; Δεν είναι βία η νομιμοποιημένη βία της αστυνομίας όταν διαλύει με χημικά μία διαδήλωση; Άρα, όταν λέμε ότι καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται, έχουμε εξαιρέσεις.

– Όταν χρησιμοποιούμε τον όρο “βία” για αυτό που γίνεται στο πανεπιστήμιο ή όταν έχουμε μία μαχητική διαδήλωση, εκεί κάνουμε μία ιδεολογική αλχημεία. Βαφτίζουμε “βία” την έκφραση ενός δικαιώματος, δηλαδή το να αντιστεκόμαστε στην καταπίεση.  (από Left.gr)

***

Θέλετε να μιλήσουμε και άλλο για την.. αποπουκιανπροερχεται βία;

  • Γρηγ. Λαμπράκης (δολοφονημένος από παραρατικούς το ’63)
  • Σωτήρης Πέτρουλας (νεκρός από την αστυνομία το ’65)
  • Ιάκωβος Κουμής (δολοφονημένος από τα ΜΑΤ το ’80)
  • Ματούλα Κανελλοπούλου (δολοφονημένη από τα ΜΑΤ το ’80)
  • Ν. Τεμπονέρας (δολοφονημένος από την νεολαία της ΝΔ το ’91)
  • Αλέξ. Γρηγορόπουλος (δολοφονημένος από αστυνομικό το ’08)
  • Παύλος Φύσσας (δολοφονημένος από την Χ.Α. το ’13)
και θα είχαμε και άλλα πολλά να πούμε:
  • για ζαρντινιέρες
  • για πράσινα παπούτσια
  • για όπλα που εκπυρσοκροτούν
  • αλλά και πόσα ακόμα που δεν μου έρχονται τώρα….
από: @Aleph Rellik

***

Σχετικά άρθρα:

και

Φράουλες και αίμα – Η εξέγερση, το βιβλίο, τα τραγούδια, η ταινία

thestrawberrystatementorigstillH1250«Πολλοί ρωτούν ποιοι είμαστε και μερικοί νομίζουν κιόλας πως το ξέρουν. Είμαστε, λέει, ένα μάτσο μυξιάρικα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι δύσκολο να πω τι ακριβώς είμαστε. Αλλά δεν έχουμε μύξες. Εκείνο που έχουμε είναι φόβος κι ελπίδα. Ή μεταπτώσεις, καθώς λένε… Οι πατεράδες μας ζουν διαρκώς με την οργή που φέρνει σε ορισμένους ανθρώπους η θέα των μακριών μαλλιών. Εμείς πάλι ζούμε με την οργή που φέρνει σε ορισμένους άλλους η θέα ενός ανθρώπου που κορδώνεται πλάι σε μια αστραφτερή Μερσεντές, απ’ αυτές που μοιάζουν να περιμένουν από ένα σοφέρ με λιβρέα να σταθεί επάνω σε κάθε φτερό της. Όσο για τις οδυνηρές εντυπώσεις που προκαλούν τα μαλλιά μας, αισθανόμαστε υπέροχα. Μας αρέσει να βλέπουμε το ύφος που παίρνουν οι αστυφύλακες, την αγανάκτηση των ηλικιωμένων κυριών, την ανησυχία στα πρόσωπα των εμπόρων. Θέλουμε να μας βλέπουν όλοι και να λένε: «Να οι εχθροί του κατεστημένου». Σ’ αυτό έχουμε φτάσει, καθώς λέμε και στη γλώσσα της Επανάστασης».

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο-ντοκουμέντο του 19χρονου Αμερικανού φοιτητή Τζέιμς Κούνεν με τίτλο «Φράουλες και αίμα» (The Strawberry Statement) το οποίο αποτελεί μια ιστορική καταγραφή των γεγονότων που έλαβαν χώρα στο εξέχον πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Columbia, την περίοδο 1966-68. Έμφαση δίνεται στα γεγονότα του Απριλίου 1968 όταν διαμαρτυρόμενοι φοιτητές κατέλαβαν το γραφείο του πρύτανη του πανεπιστημίου εκφράζοντας την ολοκληρωτική απόρριψη του ιμπεριαλισμού των HΠA μαζί με την εναντίωσή τους για όλα τα μείζονα κοινωνικά ζητήματα που καθόρισαν τη δεκαετία του ’60.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 οι φοιτητές πρωταγωνιστούν στο κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Bιετνάμ.

Tον Aπρίλη του ’68 καταλαμβάνουν το πανεπιστήμιο της Kολούμπια στη Nέα Yόρκη, εκφράζοντας την ολοκληρωτική απόρριψη του ιμπεριαλισμού των HΠA. Παλεύουν ενάντια στα κέντρα κατάταξης στο στρατό που λειτουργούν στο εσωτερικό του πανεπιστημίου και στις φυλετικές διακρίσεις, ενώ κύριο πεδίο δράσης τους γίνεται ο αγώνας ενάντια στο σύστημα και το ρόλο της εκπαίδευσης.

H αναταραχή διαρκεί δύο μήνες και διαλύεται βίαια από την αστυνομία και την εθνοφυλακή.

Tο 1968 το πανεπιστήμιο του Mπέρκλεϊ στο Σαν Φρανσίσκο γιορτάζει τα 100 χρόνια του. Tο Mάη, έπειτα από πορεία συμπαράστασης στους γάλλους φοιτητές, καταλαμβάνεται με αντιρατσιστικά και αντιπολεμικά αιτήματα. Στην κατάληψη συμμετέχουν ο «Σύνδεσμος για τη σεξουαλική ελευθερία» και στελέχη της οργάνωσης των μαύρων «Mπλακ Πάουερ».
Στις 15 Mαΐου οι φοιτητές συγκρούονται εκ παρατάξεως με την αστυνομία, που πυροβολεί εναντίον του άοπλου πλήθους. Tραυματίζονται 100 περίπου καταληψίες. H ταινία «Φράουλες και αίμα», βασισμένη στα γεγονότα, θα θυμίζει για πάντα το Mπέρκλεϊ.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του 19χρονου τότε καταληψία James Simon Kunen.

Ο τίτλος προέκυψε από τις δηλώσεις του Herbert Deane, ενός εκ των μεγάλων Ακαδημαϊκών κεφαλιών του Columbia σχετικά με τις απόψεις των φοιτητών για τη γενικότερη πολιτική του Πανεπιστημίου. «Δε με ενδιαφέρουν περισσότερο από το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες!», βροντοφώναξε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο.

Ο Φιλανδός Stuart Hagmann σκηνοθετεί αυτό το υλικό βασισμένος περισσότερο στο στρατευμένο του θέματος. Δουλεύει με ερασιτέχνες ηθοποιούς, παρεμβάλλει μουσικά ιντερλούδια, αφηγείται, σαν να μιλά για την πιο γνωστή και αυτονόητη, κι όμως την πιο σοβαρή ιστορία του κόσμου.

Θα μείνει αξέχαστη η τελευταία σκηνή με τους φοιτητές να τραγουδάνε το «give peace a chance», καθισμένοι στο γυμναστήριο και τους μπάτσους να τους τραβολογάνε.

Η ταινία είναι παραγωγή του 1970, περίοδο της χούντας στην Ελλάδα. Πρόλαβε και προβλήθηκε 3 μέρες πριν την πάρουν είδηση και την απαγορέψουν !

Ο τίτλος της ταινίας και του βιβλίου προέρχεται από την απαξιωτική δήλωση ενός εκ των ακαδημαϊκών του Columbia, του καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας Χέρμπερτ Ντιν (Herbert L. Deane), σχετικά με τις απόψεις των φοιτητών για τη γενικότερη πολιτική του πανεπιστημίου: «Δε με ενδιαφέρουν περισσότερο από το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες!», ανακοίνωσε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο.

Τραγούδια γνωστών καλλιτεχνών της δεκαετίας του ’60 (John Lennon, Crosby, Stills, Nash & Young, Buffy Sainte-Marie, Thunderclap Newman, Richard Strauss) ακούγονται καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας. Οι αρκετοί ερασιτέχνες ηθοποιοί ακολουθούν τις οδηγίες του Φιλανδού σκηνοθέτη Stuart Hagmann.

James Kunen (The Strawberry Statement)

grafida.net

Φράουλες και αίμα - Η εξέγερση, το βιβλίο, τα τραγούδια, η ταινία

Νάνος Βαλαωρίτης: Η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε;

07:40, 15 Οκτ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/140994

[…] Ελπίζω πλέον να μας φωτίσει η γλώσσα να μιλάμε και να γράφουμε καθαρά, αλλιώς θα δούμε κι άλλα «κράματα ενιαυτών», όπως λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Μέχρι τότε, η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε, να γράφουμε και να φωνάζουμε στα παράθυρα; […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο της έρευνας για την κρίση.

Οι σημερινές περιστάσεις που επικρατούν στην Ελλάδα λόγω της γενικής κρίσης, σε όλα τα επίπεδα, δικαίου, οικονομική κατάρρευση της χώρας, ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, υποβαθμίσεις, καταδιώξεις, κλπ., δημιουργούν μια τρομακτική ανασφάλεια στα άτομα, που καταφεύγουν σε πολύ ακραία μορφώματα – συνήθως ένας συνδυασμός θρησκευτικών – μυστικιστικών ιδεολογιών, που αποκτούν δύο μορφές: πολιτική και θρησκευτική συνάμα. 

Αυτές οι ακραίες καταστάσεις είναι φανερό ότι συμβαίνουν εδώ στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, και εξηγούν την ξαφνική άνοδο των υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι, εκτός από όσους ήταν ήδη ιδεολογικά ταγμένοι εκεί, φαίνεται να  κατέχονται από έντονη ανησυχία για την υπόστασή τους, και επιθυμούν να ανήκουν κάπου! 

Το να ανήκεις σε ένα οποιοδήποτε κόμμα, δεν σου παρέχει το αίσθημα της ασφάλειας, όσο αυτά τα ψευτοδυναμικά συνθήματα που εκπέμπει μια ακραία παράταξη, όπως η Χ.Α. Πρόκειται για μια ψεύτικη δύναμη που καταναλώνεται σε ύβρεις, σε επιθέσεις, και φτάνει μέχρι άγρια ξυλοκοπήματα, δολοφονίες, κλπ.

Εκεί ο σκοπός και το μέσον χάνονται! Εκείνο που στιγμιαία αναδύεται είναι ένας ματσοϊσμός, ο οποίος είναι κούφιος. Διότι δεν καταλήγει σε τίποτα. Ο σκοπός του είναι συνήθως η ανατροπή ενός καθεστώτος.  

Εδώ πέρα έχουμε ως φανερή πρόθεση της ΧΑ να ανατρέψει την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, και να εγκαθιδρύσει ένα ναζιστικό, φασιστικό, καθεστώς δικτατορίας. Κι αυτό χωρίς καμία άλλη προδιαγραφή προγράμματος, εκτός από την απομάκρυνση των προσφύγων από την Ελλάδα, η οποία κατ’ αυτούς θα έλυνε όλα τα προβλήματα. Αν είναι δυνατόν! 

Λοιπόν, με τέτοιες κούφιες υποσχέσεις, ανεβαίνουν τα ποσοστά. Και αυτά τα ανεβάζουν απλοί άνθρωποι, Έλληνες, που λένε, ότι για παράδειγμα, κάτω από την Ομόνοια, κυριαρχεί μία τέλεια ανομία η οποία δεν έχει ούτε αστυνομική παρουσία, ούτε τίποτα. Και αυτήν, υπόσχεται ο Κασιδιάρης -αν γίνει δήμαρχος Αθηνών- να… καθαρίσει!

Ε, θα ήθελα να δω πως θα την καθαρίσει. Θα τους σφάξει τους μετανάστες; Τι θα κάνει δηλαδή; Δεν βλέπω, πως και με ποιόν τρόπο, αφού τόσοι δήμαρχοι πέρασαν, και έχει παραμείνει αυτό το καρκίνωμα πέρα και κάτω από την Ομόνοια. Δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα.

Λοιπόν, ανησυχούν πάρα πολύ, όλοι εκείνοι που πάνε στις δουλειές τους, μέσω αυτής της διαδρομής. Και σου λένε, καθημερινά βλέπουμε το χάλι. Αυτό, αμέσως δίνει σε κάποιον, σαν τον βίαιο ακροδεξιό νεοναζί τύπο, και μάλιστα ιδιαίτερα επιθετικό όπως ο Κασιδιάρης, μία άνοδο σημαντική στις δημοσκοπήσεις.

Διότι νομίζουν ότι με αυτό που επιδεικνύει αυτή την ψευτοδύναμη, θα γίνει η δουλειά! Αμ, δεν γίνεται έτσι η δουλειά! Με το να λέμε απλώς, ότι θα τους καθαρίσουμε αυτούς, με το έτσι θέλω! Μιλάω για το ψυχολογικό φαινόμενο. Το ψυχολογικό φαινόμενο είναι εκεί, σαφές.

Κι αυτός ο ακατανόμαστος, επιδεικνύει μια τέτοια τελείως μάγκικη και αυθάδικη απαξίωση όλων των προηγούμενων Αρχών, που νόμιζαν κι αυτές ότι με ξύλο και σκούπες, θα αλλάξουν τα πράγματα. Εγώ πιστεύω ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, εάν δεν παρθούν πιο ριζικά μέτρα που να αφορούν τις αιτίες του φαινομένου.

Μια κυβέρνηση πιο ακροδεξιά, θα λύσει το θέμα των μνημονίων; Μάλλον μια ισχυρότερη απομόνωση θα είναι το αποτέλεσμα. Και νομίζετε ότι θα πείσει τους δανειστές να κουρέψουν το χρέος; Ή να τους δώσουν λεφτά για ανάπτυξη; Ή να τους δώσουν τα χρωστούμενα οι Γερμανοί; Δεν θα δούνε δεκάρα εάν γίνει κάτι τέτοιο!

Μάλλον στρατιωτική επέμβαση θα δούμε από το ΝΑΤΟ. Διότι, καθώς ξέρουμε και η Αμερική, και η Αγγλία και η Ευρώπη, βλέπουν με πάρα πολύ κακό μάτι την τόσο θεαματική άνοδο του ρατσισμού και του ναζισμού στον τόπο μας. 

Γιατί σε άλλες χώρες, είναι πολύ λιγότερο θεαματική, απ’ ότι είναι σε μας. Μάλιστα, τα ναζιστικά μορφώματα σε άλλες χώρες, είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στους Έλληνες Χρυσαυγίτες, με την έννοια ότι αναγεννιέται το φασιστικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη, ξεκινώντας απ’ την Ελλάδα.

Κι όταν είδαν τις συλλήψεις μαζεύτηκαν. Το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, και οι νεοναζιστές στη Γερμανία, είπαν ότι δεν έχουμε καμία σχέση με αυτούς!

Διότι η κατηγορία της εγκληματικής συμμορίας για ένα κόμμα, δεν είναι πολιτική, είναι ποινική. Και οι διατάξεις των νόμων σε όλη την Ευρώπη, είναι ότι ποινικοποιείται, όχι μόνο ο ρατσισμός, αλλά και η άρνηση του Ολοκαυτώματος, της σφαγής των Εβραιών. Ποινικοποιείται η απλή κουβέντα! Ο πατέρας Λεπέν, πήγε φυλακή γι’ αυτό το λόγο, ένα διάστημα στη Γαλλία.

Αλλά βέβαια οι Γάλλοι, τώρα, πατάνε λιγάκι σε κινούμενη άμμο, όπως και οι δικοί μας λίγο πριν αρχίσουν τις συλλήψεις. Δηλαδή, σκέφτονται τις ψήφους. Και αυτό είναι τραγικό φαινόμενο για μία δημοκρατία, να μην μπορεί να πάρει μέτρα που την προστατέψουν από την ανατροπή της.

Δύσκολα, πάντα, θα παρθούν αυτά τα μέτρα και με διάφορες διαφωνίες ανάμεσα σε πρόσωπα και κόμματα, όπως και φόβοι ότι μπορεί να εφαρμοστούν και για άλλες περιστάσεις με αριστερούς, και διάφορα ανάλογα, τα οποία τα βλέπουμε καθημερινά πλέον εδώ.

Θέλω να πω, ότι οι καταστάσεις αυτές προέρχονται από μία τεράστια ανασφάλεια, η οποία έχει προστεθεί πάνω στην φυσική υπαρξιακή ανασφάλεια του κάθε ανθρώπου, και τον στρέφει προς τα ολοκληρωτικά μορφώματα όπως της Χ.Α., που δίνουν εύκολες λύσεις, του τύπου, λύνω το γόρδιο δεσμό με το σπαθί!

Μα πώς να επιστρέψουμε σε ένα αίσθημα ασφάλειας, όταν κινδυνεύει η κατοικία μας, κινδυνεύουν τα εισοδήματά μας, κινδυνεύουν οι μισθοί μας, οι συντάξεις μας, η ύπαρξή μας μέσα στην κοινωνία;

Όταν όλα αυτά κινδυνεύουν, πως είναι δυνατόν να αισθανόμαστε ασφάλεια; Έχει ανέβει 100 βαθμούς πιο ψηλά από ότι ήταν πριν.

Δεν λέω ότι δεν υπήρχε δηλαδή ούτως ή άλλως η υπαρξιακή ανασφάλεια, γιατί αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχαν και οι συγγραφείς που γράφουν για όλα αυτά. Τα περισσότερα μεγάλα μυθιστορήματα, ασχολούνται με το θέμα της ανασφάλειας του ανθρώπου, απέναντι στις συνθήκες της ζωής.

Αλλά, αυτό δεν σημαίνει, ότι αυτή η ειδική περίπτωση δεν ενισχύει όλα τα σύνδρομα ανασφάλειας μαζί. Και βέβαια, ρίχνει πάρα πολύ κόσμο στις αγκάλες ενός ρομπότ! Το οποίο κάνει τον ισχυρό, μιλώντας με τρόπο θρησκευτικού μίσους και φανατικού δόγματος! Κι αυτό είναι το τραγελαφικό!

Ποιό είναι τώρα το πραγματικό πρόβλημα; Μπορώ να το βρω; Βρίσκεται σε κάθε οικογένεια, στον τρόπο που ανατρεφόμαστε όλοι; Δηλαδή, στις ψυχολογικές συνθήκες οι οποίες επικρατούν στις σχέσεις των μελών της οικογένειας;

Τα αιτία του φασισμού, είναι μακροχρόνια και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν εφόσον συνεχίζεται η κρίση και οι ίδιες κοινωνικές συνθήκες.

Εάν δεν μπούμε στην ανάπτυξη και αν δεν βγούμε από την ύφεση που έχει προκαλέσει το μνημόνιο με τα διάφορα μέτρα λιτότητας, δεν θα βγούμε και από τη συνεχή απειλή αυτών των μορφωμάτων, τα οποία μπορεί να εξελιχθούν και με άλλο πρόσωπο, ή να δημιουργηθούν παρόμοια «κινήματα» με άλλες μορφές.

Τέτοιες ομάδες υποβόσκουν σε όλη την Ευρώπη, και είναι έτοιμες να εκμεταλλευτούν τις περιστάσεις.

Είναι σωστό αυτό; Αλλά, μιλάμε για εξωτερικές συνθήκες, όπως είναι η κρίση, η οποία όμως έχει και εσωτερικές πλευρές, δεν έχει μόνον εξωτερικές.

Εδώ πέρα οι νέοι αισθάνονται ότι μεγαλώνουν χωρίς νόημα. Ότι δεν έχει νόημα η ζωή τους. Οπότε επιδίδονται στη λεγόμενη εύκολη – άμεση ικανοποίηση, μέσω υποκατάστατων. Είναι η κοινωνία της ηδονής, όπως εκείνη του άκρατου καταναλωτισμού, στο πρόσφατο παρελθόν.

Και πώς μπορεί να αντιδράσει κάποιος σε όλα αυτά; Το μόνο «όπλο» που εγώ βλέπω -στον εαυτό μου κιόλας- είναι η δημιουργικότητα.

Δηλαδή, το κάθε άτομο να αναπτύξει τη δημιουργικότητά του, ως καταφύγιο. Είναι ο μόνος τρόπος! Αυτό όμως για να ενθαρρυνθεί, χρειάζεται μια ολόκληρη κοινωνία να συναινεί υπέρ του. Και καθώς βλέπουμε, η κοινωνία, αντιθέτως, όλα αυτά τα αποφεύγει, και λέει, βγες εκεί έξω και κάνε μόνο λεφτά!

Αν δεν είχα αυτή τη δυνατότητα να δημιουργήσω, δυνατότητα την οποία την έφτιαξα μόνος μου, και να δημιουργήσω με αυτόν τον τρόπο και τον εαυτό μου, θα είχα και εγώ ίσως πέσει σε διάφορα άλλα συμπλέγματα φυγής και αποφυγής της ίδιας της ζωής. Όπως, γίνονται θύματα, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλες τις χώρες.

Γιατί; Διότι καταφεύγουν αυτοί οι άνθρωποι στα ακραία φαινόμενα και στις δήθεν μάτσο ομαδικές λύσεις, όπου αισθάνονται μία προσωρινή τουλάχιστον ασφάλεια ότι ανήκουν και ότι αντιμετωπίζουν μια κοινωνία άδικη που όχι μόνο δεν τους προσφέρει τίποτα αλλά και τους καταδιώκει με κάποιον τρόπο.

Προέρχομαι από την κουλτούρα του υπερρεαλισμού που αφενός πολέμησε τον ναζισμό και αφετέρου τον σταλινισμό.

Αυτά τα δύο μορφώματα δεν είναι άκρα, είναι παραποιήσεις και συνδέονται με την θεωρία του ολοκληρωτισμού. Είναι και τα δύο αντιδημοκρατικά στην αντιμετώπιση των κοινωνικών θεμάτων. 

Όμως η πονηριά εδώ, είναι να μεταχειριζόμαστε τη γλώσσα με νέο περιεχόμενο στις λέξεις όπως το «φιλελεύθερο» κόμμα της αυστριακής ακροδεξιάς.

Σε τι είναι φιλελεύθερο; Στην οικονομία; Όπως τα νεοφιλελεύθερα κόμματα κυρίως του βορά, που πλησιάζουν έναν οικονομικό ολοκληρωτισμό με σύμπτωμα τα μέτρα λιτότητας στρεφόμενα εναντίον των μεσαίων αστικών και μικροαστικών στρωμάτων, που με τις επιχειρήσεις τους είναι η ραχοκοκαλιά των οικονομιών των δημοκρατικών χωρών;

Όμως, ένα αστυνομικό κράτος, μπορεί να αυτοαποκαλείται δημοκρατία, ή λαϊκή δημοκρατία, και από την άλλη μεριά να προβαίνει σε αυθαίρετες φυλακίσεις, εξορίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανελευθερία, στέρηση ατομικών δικαιωμάτων και ψήφου, λογοκρισία και ανάδειξη του ψεύδους στην προπαγάνδα, αλλά και δημιουργία κρατικής ιεραρχικής δικτατορίας με γραφειοκρατία ημέτερων στελεχών του κόμματος. Η λίστα είναι μακρά…

Οι κομματικές δικτατορίες, έχουν τις ίδιες μεθόδους, έστω κι αν προέρχονται από άλλα κίνητρα. Αυτά τα μορφώματα δεν είναι άκρα, αλλά ανάδειξη του παρακράτους ως ρυθμιστή της κοινωνίας.

Ο τίτλος εθνομπολσεβικισμός ή εθνικοσοσιαλισμός δείχνει τη στενή συγγένεια των παραπλανητικών λεκτικών μεθόδων. Αυτό δεν σημαίνει ότι παύει κανείς να κατακρίνει την αστική πλουτοκρατική δημοκρατία λόγω των ελλείψεών της, αλλά μόνο μέσω αυτής λέμε ότι μπορεί να γίνει η βελτίωση προς μια κοινωνία δικαίου και υψηλού πολιτισμού.

Ελπίζω πλέον να μας φωτίσει η γλώσσα να μιλάμε και να γράφουμε καθαρά, αλλιώς θα δούμε κι άλλα «κράματα ενιαυτών», όπως λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Μέχρι τότε, η μόνη ελευθερία που μας μένει είναι να μιλάμε, να γράφουμε και να φωνάζουμε στα παράθυρα;-

Σχετικά Άρθρα

04/08/2013
24/06/2013
12/07/2013