Η βία προέρχεται από την ανοχή της! Της Κρυσταλίας Πατούλη

08:53, 02 Οκτ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/139906

Οι άδικες και βίαιες κυβερνήσεις όσο και οι κοινωνίες που τις στηρίζουν, όχι μόνο νομιμοποιούν και ανέχονται εκ προοιμίου την αδικία και τη βία, αλλά και γι αυτό την γεννούν, την εκθρέφουν, και την αβαντάρουν. Κι αυτός ο αέναος φαύλος κύκλος, δίνει άλλοθι εκατέρωθεν, και ανεβοκατεβάζει την κλίμακα της βίας, αναλόγως. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τον φασισμό που αφήσαμε να ξαναξυπνήσει σα φίδι σε χειμαιρεία νάρκη, που αφού άλλαξε το δέρμα του βγήκε πεινασμένο παγανιά. Και εδώ και καιρό το ταϊζουμε να μεγαλώνει. Με την ανοχή μας.  Της Κρυσταλίας Πατούλη

Τί λέτε στο παιδί σας για την πολύ άσχημη πιθανή περίπτωση να το στριμώξουν πολυάριθμα μέλη μιας συμμορίας σε μια γωνία και να αρχίσουν να το δέρνουν; Ότι καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;

Εξισώνοντας τη λέξη βία (επιθετική βία) με την οποιαδήποτε άμυνα μπορεί να έχει κάποιος ανυπεράσπιστος; Τη λέξη άμυνα, θα την εξισώσουμε με την επιθετική βία, δηλαδή τη φασιστική, και μάλιστα την άνανδρη; Θα την διαγράψουμε από το λεξιλόγιό μας, για να βολέψουμε την βιαιότερη «νόμιμη» κυβέρνηση που πέρασε από την Ελλάδα;

Η ΝΔ αυτές τις μέρες, μιλάει για «πολιτική απόφαση» όταν αναφέρεται στην σύλληψη των αρχηγών και των μελών της ναζιστικής συμμορίας, που την άφησε να περιφέρεται ανενόχλητη(για να μην πούμε υποστηριζόμενη) τόσο καιρό. Ένα καθαρό ζήτημα Δικαιοσύνης, θα έπρεπε να είναι πολιτικό; Θα τους πούμε μπράβο που τόσο καιρό την μπλόκαραν; Όπως πρέπει να πούμε μπράβο που η αστυνομία τουλάχιστον έπιασε τον φονιά, ενώ μπορούσε να αποτρέψει το φονικό;

Και μια και μιλάμε για βία, τα ματ που χτυπάνε ειρηνικούς διαμαρτυρόμενους εν ψυχρώ και τους στέλνουν στο νοσοκομείο, όπως τότε θυμάμαι με τους Αγανακτισμένους, ή οι εντολοδόχοι κυνηγοί κεφαλών για εισιτήρια του ενός ευρώ, που ο τρόπος ελέγχου τους, προκάλεσε έστω εν αγνοία το θάνατο εκείνου του νεαρού(που οι πάντες έχουν ξεχάσει ήδη), εφόσον ο οδηγός του τρόλεϊ άνοιξε την πόρτα εν κινήσει; Όλα αυτά, δεν είναι φασιστική βία;

Τις αντισυνταγματικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που έκλεισαν την δημόσια τηλεόραση, και άφησαν επιπλέον χιλιάδες άνεργους στο δρόμο, τις αντισυνταγματικές επιτάξεις επίσης σε απεργούς, και την κάθε είδους βίαιη καταστολή που την βαφτίζουν με ένα δήθεν νομότυπο όρο, δεν πρέπει να λέγονται βία και μάλιστα επιθετική;

Συμφωνώ απόλυτα, ότι με τη βία, κερδίζει ο περισσότερο βίαιος, άρα ο χειρότερος. Κι όχι αυτός που έχει το δίκιο. Γι’ αυτό και οι βίαιοι φασίστες, με οποιοδήποτε προσωπείο, αυτό που ουσιαστικά θέλουν να καταφέρουν, είναι να καταστήσουν αδύναμους όσους βρίσκονται απέναντί τους. Γιατί κανένας δεν είναι δυνατότερος π.χ. από ένα όπλο, ή απέναντι σε μια καθ’ όλα οργανωμένη και οπλισμένη εγκληματική συμμορία. Τέτοια εγκληματική «δύναμη» μπορεί όμως να έχει μέχρι και η «κουτσή Μαρία», φυσικά. Αλλά δεν την θέλει τέτοια «δύναμη». Κανένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν θέλει τέτοια «δύναμη».

Αν θέλουν να εξισώσουν τους αγωνιστές της Αντίστασης -που έδωσαν τη ζωή τους με τους αγώνες τους για μια ελεύθερη πατρίδα, για τη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια, και αυτός ο αγώνας συνεχίστηκε ακάθεκτα μέχρι τη μεταπολίτευση με ανείπωτες πληγές και απώλειες- με τα μέλη μιας εγκληματικής συμμορίας που κατάγεται από τους ταγματασφαλίτες που έμειναν οι περισσότεροι ατιμώρητοι μετά τον εμφύλιο, τότε έχουμε φτάσει στο ναδίρ της ιστορίας μας, και πρέπει να μηδενίσουμε για να ξαναρχίσουμε πάλι από την αρχή.

Αν βρισκόταν ο δολοφονημένος, μπροστά τους, άραγε τι θα τους έλεγε; Καλά κάνανε και με σκοτώσανε οι φασίστες, γιατί εγώ δεν είχα τρόπο να αμυνθώ; Τι θα έκανε ο Παύλος Φύσσας, σε μία περίπτωση που ξαναγύριζε στη γη, και έπρεπε να τους ξανα-αντιμετωπίσει; Θα πήγαινε γυμνός, να πέσει πάνω στο δολοφονικό μαχαίρι τους; Ή θα κρυβόταν σε ένα λαγούμι με κλειστό το στόμα και τα αυτιά μην τυχόν και τους ξανασυναπαντήσει;

Τι θα του λέγατε του Παύλου Φύσσα αν βρισκόταν τώρα μπροστά σας; Ότι η βία, η επιθετική βία, εξισώνεται με την άμυνα για τη ζωή; Θα του απαγορεύατε αν μπορούσε να αμυνθεί για τη ζωή του; Γιατί ακριβώς ψάχνετε; Για ήρωες θύματα;

Αυτά μαθαίνετε και στα παιδιά σας; Ότι αν ξαναγυρίζαμε το χρόνο πίσω, όταν εισέβαλλαν π.χ. οι Ιταλοί, οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι, θα έπρεπε να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια να τους κοιτάμε; Ή ότι καταδικάζετε και τον Κολοκοτρώνη, αφού καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται; Επιτέλους αυτή η ανιστόρητη έκφραση, θα πρέπει κλειστεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Είναι ντροπή μας.

Καταδικάζουμε κάθε επιθετική βία. Τελεία. Η άμυνα δεν λέγεται βία κύριοι.

Ούτε θα εξισώνεται μια ομάδα τρομοκρατών, με μια ολόκληρη περιοχή με χιλιάδες κατοίκους που αντιστέκονται ηρωικά για όλους μας, στην καταστροφή του ανεκτίμητου φυσικού πλούτου μιας χώρας.

Ούτε θα κατηγορούνται χιλιάδες ειρηνικοί διαδηλωτές για μια ομάδα τρομοκρατών, που δεν είστε άξιοι να πιάσετε και να καταδικάσετε ακόμα, οι οποίοι έβαλαν φωτιά και έκαψαν τους εργαζομένους στη Μαρφίν.

Και επιτέλους, αν καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, τότε καταδικάστε πρώτα από όλους τον εαυτό σας που τόσο καιρό κράταγε στα συρτάρια τους φακέλους που έπρεπε να είναι στον Εισαγγελέα, από την αρχή, όπως και τα ματ που ρίχνουν χημικά ακόμα και σε έναν ήρωα της Αντίστασης, σαν τον Μανόλη Γλέζο, ή έναν αγωνιστή διεθνώς γνωστό συνθέτη που μας κάνει περήφανους στην υφήλιο, σαν τον Θεοδωράκη.

(Και την ίδια εκείνη μέρα που έριχναν τα χημικά σε αυτούς τους ανθρώπους, άφηναν τους κουκουλοφόρους να δρουν ελεύθερα, και προπηλάκιζαν τους ειρηνικούς διαδηλωτές στριμώχνοντάς τους μέσα στα στενά. Αυτό τουλάχιστον απέδειξε μαρτυρία ανθρώπου που είχε άμεση σχέση με τα ματ).

Βάζετε στο ίδιο καζάνι να βράσουν τα περιττώματά σας, με την τροφή σας. Τις πανανθρώπινες αξίες που εξ αιτίας τους στέκεται αυτός ο άρρωστος πλανήτης ακόμα στα τρεμάμενα πόδια του, μαζί με όλες τις… πληγές του Φαραώ. Τον Γκάντι και τον Τσε με τον Χίτλερ.

Μη βία ναι, μη άμυνα όμως όχι, σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, και πρέπει να διεκδικήσει τη ζωή της.

Ρωτήστε τον νεκρό, τον οποιονδήποτε νεκρό από δολοφόνους φασίστες, να σας πει τι είναι επιθετική βία. Και κυρίως από πού προέρχεται. Από την ανοχή της! Η νόμιμη άμυνα όπως και η μη ανοχή τής κάθε είδους επιθετικής βίας είναι δικαίωμά μας και κυρίως υποχρέωσή μας ως πολίτες.-

1 Οκτωβρίου 2013
Κρυσταλίας Πατούλη

Υγ. Σημείωση (2 Οκτωβρίου 2013): Μετά την ελευθέρωση σήμερα των νεοναζί, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος που δεν κατάλαβε, ποιο είναι το μόνο «άκρο» που ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση, η δικαιοσύνη, και η αστυνομία της χώρας, και για ποιο λόγο έχουν φτιαχτεί πλήθος στρατοπέδων…-

afigisizois.wordpress.com

Σχετικά Άρθρα

“Στην Ελλάδα, λόγω του εμφυλίου πολέμου, οι συνεργάτες των Γερμανών δεν τιμωρήθηκαν. Και τα εγκλήματά τους δεν έγιναν γνωστά.
Το 1945 ο Φον Γιοσμάς (Έλληνας, από τους σημαντικότερους συνεργάτες των Γερμανών) καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο.
Το 1947, όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος, ξαναγύρισε στην Ελλάδα και φυλακίστηκε.
Το 1950 ο βασιλιάς Παύλος, του απένειμε χάρη.
Το 1963 συνελήφθη ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη.
Το 1967 με την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου, πήρε σύνταξη ως αντιστασιακός.
Ο γιος του ήταν υποψήφιος του ΛΑ.Ο.Σ στις εκλογές του 2009.
Τώρα είναι μέλος της Χρυσής Αυγής”

H πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι. Της Κρυσταλίας Πατούλη

08:18, 08 Οκτ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/107893

Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού…» Άλις Μίλερ. Το κακό έχει βαθιές ρίζες, ξεκινάει από πολύ παλιά και αγγίζει την συντριπτική πλειοψηφία σε ήπια ή έντονη μορφή. Το κακό, ή αλλιώς ο φασισμός, δεν εκδηλώνεται, άλλωστε, σε μια κοινωνία δημοκρατική, δεν φυτρώνει ανεξέλεγκτα και από μόνος του. Ο φασισμός γεννιέται και μεγαλώνει σε μια κοινωνία που μπορεί, τουλάχιστον, να τον ανεχτεί. Το ότι υπάρχει η όποια άνοδος, στη χώρα μας, δείχνει μία ανησυχητική ανοχή της ελληνικής κοινωνίας σε φασιστικές νοοτροπίες, όπως και της επίσης φασιστικής νοοτροπίας της αδιαφορίας για ότι κοινωνικό, για ότι συλλογικό, για ότι ευννοεί την συνύπαρξη, και κυρίως, απέναντι στην αδικία και την κακοποίηση. Δυστυχώς, η πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι.

Κάθε μορφή βίας, που βρίσκεται πίσω από κάθε μορφή φασισμού, είναι η μεγαλύτερη εξάρτηση του πλανήτη, μια αυτοματοποιημένη γνώση που τη σέρνουμε από τα γεννοφάσκια μας, από γενιά σε γενιά, άρα και η μεγαλύτερη πρόκληση για την ανθρωπότητα, αν θέλει να ξεπεράσει τον ίδιο τον φασιστικό εαυτό της.

Φασισμός ουσιαστικά είναι να κακοποιείς – αδικείς κάποιον, με όποιον τρόπο κι αν το πράττεις, πόσο μάλλον, κάποιον που για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να αμυνθεί, να υπερασπίσει τον εαυτό του, και να μην τον σέβεσαι – να θεωρείς ότι κατέχεις το δικαίωμα να το κάνεις.

Δεν υπάρχει άνθρωπος, όμως, που να φέρεται φασιστικά και να μην έχει μεγαλώσει χωρίς να έχει αναλόγως κακοποιηθεί.

Γι’ αυτό και η φασιστική συμπεριφορά, δεν βρίσκεται μόνο σε ομάδες που έχουν φασιστική δράση, δεν είναι πάντα, τόσο εμφανής και εκτεθειμένη…

Κάποιος, έχει πει, ότι δεν είναι σημαντικό να είσαι υπέρ του δίκαιου. Το σημαντικό, είναι να είσαι κατά του άδικου.

Σημαίνει, ότι δεν ανέχεσαι το άδικο, ούτε καν ως μάρτυρας μίας κακοποίησης, είτε σε άνθρωπο, είτε στη φύση, είτε σε οτιδήποτε, ζωντανό, είτε σε ότι μπορεί να τιμά τη ζωή.

Γεμίσαμε, ως φαίνεται, με… δίκαιους φασίστες όλα αυτά τα χρόνια. Με δίκαιους στα λόγια, αλλά φασίστες κυρίως στις μη – πράξεις. Με αδιάφορους.

Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα όταν αδίκησαν οποιονδήποτε δίπλα μας; Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα όταν κάποιος «πλήρωνε» για κάτι που δεν έφταιγε και ήταν αδύναμος να υποστηρίξει τον εαυτό του – με όποιο… σενάριο κι αν το κάνουμε εικόνα;

Ενδιαφερθήκαμε έμπρακτα κατά του άδικου;

Γίναμε ίσως εθελοντές σε κάτι, όχι για το θεαθήναι; Μετείχαμε στις αποφάσεις τις πολιτικές και τις κοινωνικές και τις πολιτιστικές της μικρής ή μεγάλης κοινωνίας που ζούμε, εκτός από το να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια και εκτός του να… σχολιάζουμε στα σόσιαλ μίντια; Αναρωτηθήκαμε για τις λέξεις: συνεργασία ή αλληλεγγύη;

Και τέλος, ενδιαφερθήκαμε για το ποιοί είμαστε;

Γιατί την αλήθεια (την πιο επαναστατική πράξη, κατά τον Μαρξ) συνήθως, εμείς οι άνθρωποι, την θάβουμε μέσα μας. Εκείνη την αλήθεια για τον ίδιο μας τον εαυτό, κυρίως για εκείνο το μικρό παιδί, που κάποτε υπήρξαμε και δεν είχε κανέναν να το υποστηρίξει, που κατά κόρον μένει στην λήθη μαζί με την α-λήθεια του που ποτέ δεν δικαιώνεται.

Θυμάμαι μία μητέρα στους πρόσφατους δημοκρατικούς
καιρούς που διανύσαμε… που ήταν σε διακοπές σε ένα νησί, και υπήρχε μια παρέα που έπαιζε καθισμένη στην άμμο, βάζοντας στη μέση κάποιον και χτυπώντας τον δυνατά χωρίς εκείνος να βλέπει, με σκοπό να βρει ποιος τον χτυπούσε, και τότε να μπει ο σφαλιαδόρος στη μέση για να συνεχίσει το παιχνίδι.

Το παιδί της ήταν δεν ήταν τεσσάρων χρονών, και κάθισε στη μέση του κύκλου. Οι νεαροί, αυτοί, άρχισαν να το χτυπάνε δυνατά στο κεφάλι, στην πλάτη, στα μπράτσα, και στη συνέχεια να γελάνε τρανταχτά.

Όταν την ρώτησα «και εσύ καθόσουν και έβλεπες να βαράνε το παιδί σου;» απάντησε «τον άφηνα από μικρό να επιλέγει μόνος του να κάνει ότι θέλει, για να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό του»!

Θυμάμαι επίσης, επανειλημμένα, και ειδικά σε παραλίες, μητέρες να χτυπάνε τα παιδιά τους π.χ. με ρακέτα στο κεφάλι και όλοι γύρω να μένουν αδιάφοροι  συνεχίζοντας την ηλιοθεραπεία τους…

Φέρνω παραδείγματα από ιστορίες που μια μάνα κυριαρχούσε στην κακοποίησή παιδιών, αλλά και οι πατεράδες εν πολλοίς νίπτουν τας χείρας τους, με το να κακοποιούν… απουσιάζοντας, αδιαφορώντας. Ότι μάθαμε όμως επαναλαμβάνουμε, γιατί δεν αντέξαμε να το διαχειριστούμε.

Φασισμός = κακοποίηση – ψυχική ή σωματική. Φασίστες = θύτες ψυχικών, σωματικών ατομικών ή κοινωνικών τραυμάτων. Κακοποίηση όμως, είναι και η απουσία και η αδιαφορία. Όπως και η αδιαφορία για την όποια αδικία.

Η αυτοματοποιημένη γνώση, που ο καθένας κρύβει μέσα του, είναι η δυνατότερη γνώση και είναι τρομερά δύσκολο, αν όχι αδύνατον να την ξεπεράσει κάποιος. Για να αλλάξει τον… σκληρό του δίσκο και να την διαχειριστεί, να αποφασίζει ο ίδιος γι αυτήν και όχι αυτή για τον ίδιο, πρέπει να «γράψει» πάνω της ένα σωρό αντίστροφα βιώματα και συγχρόνως να βρει στη ζωή του, έναν τουλάχιστον άνθρωπο να κατανοήσει όσα είχε υποστεί στην ηλικία που εγγράφτηκε το τραυματικό – φασιστικό βίωμα.

Το παιδί που βίωσε την αδικία και δεν είχε κανέναν δίπλα του να το κατανοήσει, το πιθανότερο είναι ότι θα την επαναλάβει είτε προς τον εαυτό του, ή σε άλλους, και κυρίως, θα την ανεχτεί να συμβαίνει γύρω του από άλλους. Ο φασισμός, η αδικία, η κακοποίηση, τελικά το ΤΡΑΥΜΑ, σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται. Γίνεται εξάρτηση.

Εκείνοι που πάλεψαν ενάντια σε αυτή την εξάρτηση, που αγωνίστηκαν κατά του άδικου, είναι μειοψηφία. αντίθετα, εκείνοι που το προκαλούν, που κακοποιούν, είναι η πλειοψηφία.

Και αυτή η μειοψηφία, που έπαιξε και παίζει τον ρόλο του «γνώστη – αρωγού «, τελικά, για όλη την κοινωνία, είναι κατά κύριο λόγο οι απανταχού αγωνιστές, κυρίως αυθεντικοί αριστεροί στην ιστορία αυτού του πλανήτη, εκείνοι που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται ακόμα, που έδωσαν το ίδιο το αίμα τους γι αυτό.

Ακούγεται σήμερα από κάποιους… παρατηρητές της ελληνικής κρίσης, ότι πρέπει να… χυθεί αίμα για να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα. Και βέβαια δεν εννοούν τους εαυτούς τους.

Μεταφορικά, όμως, και μόνο σε εισαγωγικά, αυτό ακριβώς πρέπει να γίνει. Πρέπει να δώσουν κάτι και όλοι αυτοί οι αδιάφοροι φασίστες αυτής της κοινωνίας, που μέχρι σήμερα φρόντιζαν μόνο για το συμφέρον τους.

Όσοι, δεν έδωσαν ποτέ και τίποτα στην κοινωνία, και περίμεναν πάντα τους όποιους αγωνιστές, να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, είναι καιρός να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να καταθέσουν την ανθρωπιά που απαιτούν μονίμως από τους άλλους.

Να καταλάβουν, ότι αν δεν γίνουμε, τελικά, όλοι… αριστεροί (με την σύγχρονη έννοια αν θέλετε που κουβαλάει αυτός ο όρος, του κοινωνιοκεντρισμού και της ανάγκης για δίκαιη συνύπαρξη) αν δεν πολεμήσουμε όλοι τον φασισμό (κυρίως της απάθειας και της αδιαφορίας) μέσα μας και γύρω μας, δεν πρόκειται να βγούμε από αυτήν την παγκόσμια κρίση εξαθλίωσης σε όλους τους τομείς, που όλο και εξαπλώνεται σαν γάγγραινα σε όλο τον χυδαίο καπιταλιστικό κόσμο.

Φασισμός είναι ακόμη και μια προσβολή άδικη, φασισμός είναι και ένα απλό χαστούκι, όσο φασισμός είναι και να απαιτείς από κάποιον να ζει σαν σκλάβος, ή να ασκείς οποιαδήποτε μορφής βία.

Ανοίξτε τα κιτάπια και ανακαλύψτε πώς αγωνίστηκαν κάποια εκατομμύρια άνθρωποι, πώς βασανίστηκαν ενάντια στο άδικο, πώς αφιέρωσαν όλο το έργο τους για τον άνθρωπο και τη ζωή, ενώ ταυτόχρονα γύρω τους, οι κάθε είδους φασίστες κοίταζαν μόνο το πορτοφόλι τους, αγνοούσαν την συμπεριφορά τους στους πιο αδύναμους, ασκούσαν εξουσία φασιστικά σε κάθε ευκαιρία, και ποτέ δεν ασχολήθηκαν με την κατανόηση ότι ανθρώπινου και κοινωνικού γύρω τους, όσο και μέσα τους, με αυτό το μικρό παιδί, που τελικά διάλεξαν να το χώσουν σε μια γωνιά και να το παρατήσουν.

Όσο στη γη υπάρχουν αδικημένοι, πεινασμένοι, κακοποιημένοι, όσο υπάρχει άνεργία ή βίαιη μετανάστευση, όσο το δικαίωμα στη ζωή μοιάζει με πολυτέλεια, θα κυβερνάει ο φασισμός.

Επαναλαμβάνουν κάποιοι, ότι δεν καταλαβαίνουν σήμερα ποιος είναι ο εχθρός, αλλά πάντα ένας ήταν ο εχθρός. Ο φασισμός. Σε όποια μορφή ή κλίμακα κι αν εμφανιζόταν, σε όποια μορφή ή κλίμακα κι αν κρυβόταν.
Κρυσταλία Πατούλη

Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα. Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος. Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός. Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι. Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του. Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί. Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο. Άλις Μίλερ


(φωτογραφία από έργο του Cy Twombly)

Υπάρχει ελπίδα να αλλάξει αυτός ο κόσμος… Κεμάλ. Της Κρυσταλίας Πατούλη

12:41, 19 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/111646

Παγκόσμια μέρα κατά της παιδικής κακοποίησης σήμερα. Πόσο σημαντικό είναι αυτό; Πόσο σημαντικό είναι να μην πονάμε (ψυχικά ή σωματικά) τα παιδιά; Όσο σημαντικό είναι οτιδήποτε μας πονάει αυτή τη στιγμή για ολόκληρο τον πλανήτη.  Της Κρυσταλίας Πατούλη

Η εξάλειψη της παιδικής κακοποίησης είναι η σημαντικότερη εγγύηση για έναν ανθρώπινο πλανήτη που δεν θα προκαλεί πόνο στον εαυτό του.

Όμως ακόμα και πρόσφατες έρευνες, όπως π.χ. από τη χώρα μας, καταδεικνύουν πως ένα στα δύο παιδιά κακοποιείται.

Σε ένα παιδί που ακόμα διαμορφώνεται η ψυχική του δομή, κάθε τι κακοποιητικό που βιώνει και δεν μπορεί να το διαχειριστεί, συνήθως, είτε το απωθεί κλειδώνοντάς το στο νευρικό του σύστημα, είτε το ενδοβάλλει, επίσης ασυνείδητα, δηλαδή, το… οικειοποιείται, επαναλαμβάνοντάς το.

Τι σημαίνει «δεν μπορεί να το διαχειριστεί»; Σημαίνει, συνήθως, πως το συγκεκριμένο κακοποιητικό βίωμα αποτελεί γι’ αυτό το μικρό παιδί, ψυχικό τραύμα.

Τι σημαίνει ψυχικό τραύμα; Σημαίνει ένα είδος σοκ, που τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου διαχωρίζονται, παύουν να συνεργάζονται, διότι δεν δύνανται να διαχειριστούν μαζί το τραυματικό γεγονός.

Τα συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα (συνήθως απειλητικά), πολύ έντονα, και ένα παιδί δεν έχει την δυνατότητα να αναμετρηθεί μαζί τους βάζοντας τη λογική του να τα επεξεργαστεί.

Συμβαίνει, λοιπόν, ένα είδος αυτόματης λοβοτομής, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ζει, χωρίς να… τρελαθεί.

Δεν χρειάζονται πολλές κακοποιήσεις για να τραυματιστεί ψυχικά ένα παιδί. Και μία εμπειρία κακοποίησης, αρκεί, για να εισχωρήσει στην… ομάδα των επιζώντων της βίας.

Τί σημαίνει «ομάδα» επιζώντων της βίας;

Σημαίνει μια εντελώς ανομοιογενή ομάδα που συνθέτεται από όλους εκείνους που έχουν υποστεί ένα έστω τραυματικό γεγονός, π.χ. από:

  • Πόλεμο
  • Αιχμαλωσία
  • Βασανισμό
  • Φυλάκιση
  • Βιασμό
  • Οποιαδήποτε μορφή βίας (ψυχική ή σωματική)
  • Φυσικές καταστροφές
  • Οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης (ψυχική ή σωματική) – Άλλωστε, ο λόγος, η αιτία της, ελάχιστα παίζουν ρόλο.

Και γιατί ο λόγος, ή η αιτία της, παίζουν ελάχιστα ρόλο; Διότι:

Συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες, εκδηλώνονται σε όλους τους επιζώντες, οποιασδήποτε μορφής βίας!

Ακόμα, όμως, και ένα περιβάλλον που λείπει η αγάπη και η φροντίδα, μπορεί να λειτουργήσει τραυματικά, όπως εάν είχε υποστεί ένα παιδί οποιασδήποτε μορφής ψυχοσωματική κακοποίηση.

Δυστυχώς, οι γονείς ανά τον κόσμο, έχουν συνήθως άγνοια για όλα αυτά, όταν αποφασίζουν να γεννήσουν ένα παιδί και να το μεγαλώσουν. Κανείς δεν τους ενημέρωσε.

Κυρίως, όμως, έχουν συνήθως άγνοια για τα δικά τους παιδικά ψυχικά τραύματα, γι’ αυτό και δεν τα διαχειρίστηκαν.

Το πιο πιθανό, λοιπόν, είναι ότι κινδυνεύουν να τα επαναλάβουν με ανάλογο τρόπο στα παιδιά τους.

«Άλλωστε, συχνά οι ενήλικες, καθώς και τα παιδιά, νιώθουν την ανάγκη να αναπαραστήσουν ασυνείδητα τη στιγμή του όποιου τρόμου έχουν βιώσει, με την ψευδαίσθηση ότι θα μεταβάλουν την κατάληξη της τραυματικής συνάντησης, με αποτέλεσμα ό,τι φοβούνται να κινδυνεύουν να το προκαλέσουν»!

Η επανάληψη της κακοποίησης που έχει υποστεί κάποιος, είτε σε άλλους (συμπεριλαμβανομένων των παιδιών), είτε στον ίδιο του τον εαυτό, υπάρχει ελπίδα να σταματήσει κάποτε, εάν ο ίδιος στην ενήλικη ζωή του επανεπεξεργαστεί (και με τα δύο του ημισφαίρια, δηλαδή, και με τη λογική και με τα συναισθήματά του) τα δικά του τραύματα, βρίσκοντας έναν -τουλάχιστον- γνώστη/αρωγό που θα τα κατανοήσει.

Διότι εάν κάποιος δεν τα επανέλαβε, αυτό συνέβη, διότι στη ζωή του το πιθανότερο είναι πως υπήρχε ένας ανάλογος γνώστης –αρωγός που  κατανόησε την κακοποίηση που υπέστη ως παιδί.

Τόσο σημαντική είναι η συμπαράσταση της κοινωνίας δίπλα σε ένα παιδί που κακοποιείται. Ακόμα και μόνο η κατανόηση για ότι άδικα βιώνει, μπορεί να είναι αρκετό, για να μην επαναλάβει ότι εισέπραξε.

Εάν ο κόσμος ακόμα και στον 21ο αιώνα, πλήττεται από πολέμους, κοινωνικές αδικίες, βία και φασισμό, η βασικότερη αιτία είναι η παιδική ηλικία των κατοίκων του, που σε συντριπτική πλειοψηφία έχουν κακοποιηθεί, χωρίς κανείς να τους έχει υπερασπιστεί ή κατανοήσει από το οικογενειακό ή κοινωνικό τους περιβάλλον και χωρίς στην ενήλικη ζωή τους, αυτοί οι ίδιοι, να έχουν επανεπεξεργαστεί τον… καθρέφτη τους.

Είναι, λοιπόν, προφανές, για ποιόν λόγο, κυβερνούν τις χώρες αυτής της γης, ψυχικά τραυματισμένοι ενήλικες, που ποτέ δεν άντεξαν να διαχειριστούν τα τραύματά τους, που τα… κατάπιαν και τα επαναλαμβάνουν ες αεί, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, συνεχίζοντας τους πολέμους, την οικονομική, πολιτική, κοινωνική, ρατσιστική και κάθε είδους βία, από την ελάχιστη έως την πιο φρικιαστική και αποτρόπαια.

«Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού…» Άλις Μίλερ

Αν υπάρχει, λοιπόν, έστω και μία ελπίδα να αλλάξει αυτός ο κόσμος… Κεμάλ, αυτή βρίσκεται πρώτα και κύρια, στο πώς μεγαλώνουν τα παιδιά του…

«Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα.

Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος.

Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός. Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι.

Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του.

Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.

Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί.

Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο». (Άλις Μίλερ, Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ, Εκδ. Ροές)

Συνοψίζοντας:

Κάποιοι έως και βαριά ψυχικά ασθενείς, δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τον θάνατο, τον πόνο και την οργή που έχουν μέσα τους, γι αυτό τα προκαλούν στους άλλους.

Το πιο πιθανόν είναι, ότι κάποιος (-οι) τους τα προκάλεσε ατιμώρητος (σε μια ηλικία που ακόμα χτιζόταν η ψυχική τους δομή), και προφανώς, συγχρόνως, η κοινωνία γύρω τους έμεινε απαθής.

Αντιδρώντας στη φρίκη που εισέπραξαν οι ίδιοι, την ενδόβαλλαν, την κατάπιαν, έγιναν οι ίδιοι φρίκη για να την αντέξουν, γι’ αυτό και επαναλαμβάνουν ότι τους αρρώστησε…

Η άρρωστη κοινωνία, βγάζει άρρωστους ανθρώπους. Κι ότι προκάλεσε την αρρώστεια τους -χωρίς να επέμβει καμία δικαιοσύνη- το επαναλαμβάνουν στους άλλους ή και στον εαυτό τους.

Γι αυτό ζουν -συνειδητά ή ασυνείδητα: Για να βλέπουν να πονάνε οι άλλοι από τον πόνο που προκάλεσαν. Για να καθρεφτίζονται σε… φωτογραφίες πόνου, που είναι οι ίδιοι, μέσα τους.

Αν συνεχίσει η κοινωνία να απαξιεί για την… παιδική ψυχή της, θα συνεχίσει να βλέπει το πρόσωπo αυτής της απαξίωσής μπροστά της.

Αν, όμως, η κοινωνία, Κεμάλ, μπορέσει να σταματήσει κάποτε την παιδική κακοποίηση, υπάρχει μια ελπίδα να αλλάξει.-

Σχετικά άρθρα – παραπομπές:

22/01/2013
15/08/2013
13/02/2013
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s