Η Ανάσταση του Παύλου

29 Σεπτεμβρίου 2013
Ενα παλικάρι πεσμένο στο δρόμο, σαν να κοιμάται στην αγκαλιά της κοπέλας του, ταξιδέυοντας με πλοίο για να νησιά. Μόνο το κλαμένο πρόσωπο της κοπέλας, λίγο αίμα στο γόνατο και το αίμα στο πεζοδρόμιο προδιαθέτουν για κάτι κακό, ίσως αναπότρεπτα κακό. Το παλικάρι είναι ο Παύλος Φύσσας, ο Killah P, λίγο πριν ξεψυχήσει χτυπημένος δόλια από μαχαίρι ναζιστή, η θρηνούσα κοπέλα είναι η Χρύσα, η κοπέλα του. Είναι η πρώτη ώρα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013.
Η δημοσίευση της φωτογραφίας προκάλεσε κύματα διαμαρτυρίας, θεωρήθηκε σπίλωση της μνήμης του νεκρού. Οχι. Η εικόνα της θυσίας δεν αμαυρώνει την τιμή και τη μνήμη του Παύλου. Το μέσον δεν είναι το μήνυμα. Το ρυπαρό δοχείο δεν είναι το λάμπον σπαρακτικό περιεχόμενο. Συγχέουμε το εικονιζόμενο με την κορνίζα του.
Ο πεσμένος κοιμώμενος Παύλος στην αγκαλιά της Χρύσας, η εικόνα τους, είναι μια σύγχρονη εκδοχή του Χριστού του Πάθους, της Πιετά, της Σταύρωσης, της θυσίας του αμνού και της θυσίας του ήρωα, μια εικόνα που διατρέχει την ιστορία του πολιτισμού, από την Ιλιάδα έως το Ευαγγέλιο, μια εικόνα γονιμοποιός και παρηγορητική, μια εικόνα που νικά τον θάνατο και την κακία.
Το πρώτο που μου ήρθε στο νου μόλις είδα τον πεσμένο Παύλο στην αγκαλιά της Χρύσας, ήταν η φωτογραφία της 9ης Μαΐου 1936: ένα άλλο παλικάρι, ο Τάσος Τούσης, κείτεται άψυχος σε μια πόρτα με τα χέρια ανοιχτά, σταυρικά, στη διασταύρωση Βενιζέλου και Εγνατίας, στη Θεσσαλονίκη, και από πάνω η μάνα του τον θρηνεί με ξέμπλεκα μαλλιά. Από αυτή την εικόνα της θυσίας και του ιερότερου των θρήνων, ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος έγραψε τον Επιτάφιο, στα χνάρια των Εγκωμίων της Μεγάλης Παρασκευής, των δημοτικών τραγουδιών και της αρχαίας τραγωδίας: «Ησουν καλός κι ήσουν γλυκός / κι είχες τις χάρες όλες». Είναι μια εικόνα που σφραγίζει τον ελληνικό εικοστό αιώνα, ψυχικά, πνευματικά, πολιτισμικά. Μια εικόνα που μας θυμίζει διαρκώς ποια θηρία είμαστε και ταυτοχρόνως τι άγγελοι θα μπορούσαμε να γίνουμε. Ετσι και η εικόνα του Παύλου.
Δεύτερη μου ήρθε στο νου η φωτογραφία του νεκρού Τσε στη Βολιβία, αυτή που εντέλει τον έκανε αθάνατο και αιώνια νέο. Το σώμα του κείτεται άψυχο, ύπτιο, στην μπετένια γούρνα, τα μάτια του είναι ανοιχτά, ένα στρατιώτης αγγίζει τα μακριά του μαλλιά, ένας άλλος αγγίζει τον θώρακά του. Σαν τον Χριστό του Μαντένια, όπως παρατήρησε προσφυώς ο Τζων Μπέργκερ το 1975 και συμπλήρωσε ο καθηγητής Νίκος Χατζηνικολάου στην έξοχη σχετική έκθεση του 2003 στο Ρέθυμνο.
Ο Τσε Γκεβάρα είναι στα τριάντα του, με μακριά μαλλιά και γένια, υπερασπιστής κατατρεγμένων, όταν εικονίζεται νεκρός, δολοφονημένος και θυσιασμένος, σαν τον Χριστό που εικονίζει ο Μαντένια μετά την Αποκαθήλωση και κάθε ζωγράφος που εικόνισε το Πάθος, τη Σταύρωση και την Αποκαθήλωση ανά τους αιώνες. Στα τριάντα του είναι και το γενειοφόρο παλικάρι, ο ποιητάρης κατά της αδικίας, ο τραγουδιστής του «Σιγά μην κλάψω, σιγά φοβηθώ», ο Παύλος που κοιμάται στον μόλις ματωμένο δρόμο της Αμφιάλης.
Η εικόνα του πεσμένου Παύλου είναι η εικόνα του άδικου χαμού, αλλά είναι και η εικόνα της θυσίας με νόημα. Είναι η θυσία που αφυπνίζει και η θυσία που κανείς δεν θέλει να επαναληφθεί. Είναι η εικόνα της νιότης, εικόνα του ρομαντικού ήρωα που πεθαίνει νέος, του καλού που προσωρινά ηττάται από το κακό, που προσφέρει θυσία το σώμα του και τη ζωή του, για να επιζήσει νικηφόρο και παρηγορητικό το πνεύμα του. Η εικόνα της κλαίουσας Χρύσας είναι η τρυφερότητα και η αγάπη που χύνεται παρηγορητική και εξανθρωπίζουσα πάνω στον πενθούντα δέκτη, και τον καθιστά έλλογο, ενσυναίσθητο κοινωνό της θυσίας και του νοήματός της: ο Παύλος ζει. Ετσι, όπως το τραγουδά ο Ρίτσος: «Γλυκέ μου, εσύ δεν χάθηκες, / μέσα στις φλέβες μου είσαι».
Ναι, θα τη δημοσίευα τη φωτογραφία του Παύλου Φύσσα. Χωρίς λόγια, διότι δεν θα έβρισκα τίποτε να προσθέσω σε αυτή την εικόνα των εικόνων. Θα τη δημοσίευα για να θυμούνται όλοι τη μορφή του. Και για να μη μείνει η θυσία του ανεικόνιστη, σκοτεινή, κρυμμένη, χωρίς αίσθημα και χωρίς νόημα, χωρίς Ανάσταση.

http://vlemma.wordpress.com/2013/09/29/anastasi-pavlou/

Η διάλυση της Χρυσής Αυγής σημαίνει και τον θρίαμβο της

xatzistefanou3-400x220

Γράφει ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Οποιοσδήποτε έχει υπάρξει στέλεχος κάποιας επιχείρησης, γνωρίζει μια πάγια τακτική που εφαρμόζεται από απατεώνες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες και αφεντικά.

Οι επιτήδειοι, συνήθως επειδή έχουν κακό όνομα στην πιάτσα και δεν μπορούν να προσελκύσουν οι ίδιοι εργαζόμενους και ενδιαφέρον για κάποια από τις κομπίνες τους, βρίσκουν κάποιον ή κάποιους για να τους στήσουν το μαγαζί, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως βιτρίνα.

Μόλις η επιχείρηση στεριώσει και καρποφορήσει, οι πρωτεργάτες που την έφεραν στην επιτυχία απολύονται, μιας και υπάρχοντος, δοκιμασμένου και λειτουργικού του νεοσύστατου επιχειρηματικού μοντέλου, μπορούν να προσληφθούν ηλίθιοι στην θέση των έμπειρων μισθοφόρων.

Ως ηλίθιοι ορίζονται εκείνοι που δεν γνωρίζουν το διακύβευμα της εταιρίας που αναλαμβάνουν ως νεοπροσληφθέντες, και δέχονται να εργασθούν ως χαμηλόμισθοι ή ακόμα και εθελοντικά, μιας και αγνοούν την αλήθεια τόσο του ήθους, όσο και των οικονομικών της υπόθεσης που αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας.

Για να μην υπάρχει καμία περίπτωση να διαταραχθεί η αυθεντία της εγκληματικής ιεραρχίας από κάποιον καχύποπτο και ανατρεπτικό υφιστάμενο, επιλέγονται μόνο εκείνοι που ούτως ή άλλως έχουν περιορισμένη αντίληψη, είτε λόγω νεανικής απειρίας, είτε λόγω έλλειψης κριτικού πνεύματος για την δικαιοσύνη, την ηθική και την οικονομική αλήθεια του περίγυρου τους.

Αυτονόητα, από τέτοιες οργανώσεις-transformers αποκλείονται οι γνώστες των πραγμάτων και όσοι κάνουν πολλές ερωτήσεις, όπως και εξίσου αυτονόητα προτιμώνται εκείνοι που είναι επιρρεπείς στον φανατισμό υπέρ αμφίσημων, υποκειμενικών και ετερόφωτων δέλεαρ όπως η διάκριση, το κύρος και η αναγνώριση.

Όποτε έρθει το πλήρωμα του χρόνου, και αναπόφευκτα υποψιαστεί το εκάστοτε νεοπροσληφθέν προσωπικό τι ακριβώς παίζει με την επιχείρηση για την οποία δουλεύει, τότε, απολύεται.

Στην περίπτωση που έχει κάποιες ανεκτίμητες ικανότητες προβιβάζεται σε συνεργό, και έτσι ο κύκλος της εκμετάλλευσης αδαών ανανεώνεται αέναα και η απάτη διαιωνίζεται. Το κέρδος για την ηγεσία της επιχείρησης είναι αφ” ενός το γεγονός ότι εργάζεται γι” αυτούς πάντα μια ομάδα που στερείται της ικανότητας να γνωρίζει πως λειτουργεί ακριβώς ο μηχανισμός της και άρα δεν μπορούν να ελέγξουν τα κέρδη και την πορεία.

Αυτό ακριβώς έγινε και με την σύσταση της Χρυσής Αυγής και την σημερινή σύλληψη της ηγεσίας της. Η Ελληνική άρχουσα τάξη προσέλαβε κάποιους να στρατολογήσουν και να εκπαιδεύσουν αδαείς με σκοπό να έχει στην διάθεση της ένα παραστρατιωτικό τάγμα.
Υψηλά ιστάμενα πρόσωπα από όλους τους κλάδους επωφελούνται και εξαρτώνται από οποιοδήποτε είδος ενδιαφέροντος γύρω από τους στόχους του Ναζισμού.

Δικαστικοί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, εκδότες, καλλιτέχνες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κερδοφορούν, εκμεταλλεύονται, διαχειρίζονται και εν τέλει επιβάλλουν την πεποίθηση πως οι ξένοι μας απειλούν, ακόμα και επειδή αφοδεύουν δημοσίως, όπως διαβάσαμε σε αστεία πλην επικίνδυνα κείμενα γραμμένα από αχαρακτήριστες πλύστρες του Ναζισμού όπου δεν διστάζουν να ομολογήσουν ανοιχτά ότι συνεργάζονται με την αστυνομία για να διώξουν τις πόρνες και τις τοξικομανείς από το κέντρο της Αθήνας προκειμένου να εξυπηρετήσουν ιδιωτικά συμφέροντα που εξαρτώνται όμως από κρατική επιχορήγηση και συνεργασία.

Εν τέλει που αποσκοπεί όλο αυτό το ρατσιστικό παραλήρημα?

Στην συντήρηση του μίσους που επιτρέπει να βλέπει ο πολύς κόσμος τους μετανάστες ως παρείσακτους και άρα άξιους εξαφάνισης ή εκμετάλλευσης.

Σε αυτές τις βάσεις στήθηκε το επικερδέστερο κόλπο της δεκαετίας: η διαχείριση των μεταναστών και η φάμπρικα στοχοποίησης μειονοτήτων προκειμένου να εκτονώνεται σε εξιλαστήρια θύματα η οργή του καθημαγμένου Ελληνικού λαού αλλά και να κερδοσκοπούν οι ύαινες που περικυκλώνουν την ανθρωπιστική κρίση που μαίνεται εδώ.

Δεν επιτρέπεται κανένας Έλληνας να θεωρεί ότι στη χώρα αυτή επικρατεί καθεστώς δημοκρατικής νομιμότητας, η πίστη αυτή ισοδυναμεί με άρνηση ολοκαυτώματος, εφ” όσον φυλακίζονται χιλιάδες αθώοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Όλοι μας πλέον γνωρίζουμε ότι η Ελληνική Κυβέρνηση παίρνει τουλάχιστον 162 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο για την συντήρηση ή επαναπατρισμό αυτών των ανθρώπων.

Όμως, αυτά τα λεφτά δεν επενδύονται στις ζωές αυτών των ανθρώπων, ή έστω στην επιστροφή τους στις χώρες απ” όπου προήλθαν.

Χωρίς καμία αιτιολογία, οι μετανάστες φυλακίζονται εδώ, από το Ελληνικό κράτος, που χρηματοδοτείται από την Ε.Ε. και υποστηρίζεται θέλοντας και μή από τους φόρους όλων μας.

Όμηροι σε Αμυγδαλέζα, Κόρινθο, Λέσβο ζουν ως άνθρωποι-μπαταρίες, που τροφοδοτούν με την ύπαρξη τους ένα διαπλεκόμενο κύκλωμα ημετέρων εργολάβων, επίλεκτων της κυβέρνησης. Αυτοί αισχροκερδούν φρουρώντας, χτίζοντας και συντηρώντας κολαστήρια σαν το νεόκτιστο έκτρωμα από κοντέινερ στην Μυτιλήνη.

Όμως δεν είναι μόνο το μεταναστευτικό ζήτημα ο βασικός λόγος για την χρηματοδότηση και υποστήριξη της Ναζιστικής συμμορίας. Η συμμορία αυτή ήταν η δοκιμαστική πρόβα για την επέκταση και εφαρμογή της ακροδεξιάς πολιτικής που συμπεριλαμβάνει όχι μόνο την απόλυτη υποδούλωση της Ελληνικής εργατικής τάξης και τον αφανισμό της μεσαίας, αλλά αναλαμβάνει και την εργολαβία της εκμετάλλευσης των τοπικών γεωπολιτικών αναγκών του ευρύτερου νεοφιλελεύθερου Ευρωπαϊκού οράματος που εφαρμόζει η κυβέρνηση Σαμαρά και όσοι την στηρίζουν.

Είναι λοιπόν σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή προσελήφθη ως άμεση δράση για την εκτέλεση των πρώτων σταδίων ενός γενικότερου σχεδίου κοινωνικής διαχείρισης.

Στην αρχή έκανε καλά την δουλειά που της ανέθεταν εκείνοι που την χρηματοδοτούσαν – εφοπλιστές, καναλάρχες, εκδότες, επιχειρηματίες και εννοείται, το ίδιο το κράτος. Σε άμεση σχέση και συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ. και τα Μ.Α.Τ., η Ναζιστική οργάνωση έσπερνε τον τρόμο στους δρόμους και γελοιοποιούσε, μόνο και μόνο με την παρουσία της στην Βουλή, την οποιαδήποτε έννοια πολιτικής νομιμότητας.

Μόλις ωρίμασε ως οργάνωση η Χρυσή Αυγή και άρχισε να έχει παραισθήσεις μεγαλείου απειλώντας με πραξικόπημα, η κυβέρνηση Σαμαρά συνέλαβε την αρχηγία της και κληρονομεί τα πολυποίκιλα κέρδη από τους τραμπουκισμούς και την δολοφονική απειλή της.

Συγκεκριμένα, το Ελληνικό κράτος, με την διάλυση της Χρυσής Αυγής καρπώνεται:
Αστυνομικό σώμα άριστα εκπαιδευμένο σε πραγματικές συνθήκες διαχείρισης πλήθους και υπερδραστήριο σε περιπολίες και εποπτικούς ελέγχους.
Άμεση σχέση με τα βρομερότερα των κυκλωμάτων του κοινού ποινικού εγκλήματος και διαπραγματευτική διαμεσολάβηση με αυτά και τις υπηρεσίες που μπορούν να προσφέρουν.

Την τεχνογνωσία της επιβολής καθεστώτος φόβου και στρατιωτικής πειθαρχίας στον λαό και ειδικότερα στις μειονότητες.

Διαρκή αντιπερισπασμό των δημοκρατικών και ανθρωπιστικών δυνάμεων που απασχολούνταν διαρκώς με τις προβοκάτσιες και τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής αντί να ασχολούνται με την πραξικοπηματική κυβέρνηση και την γενοκτονική πολιτική που αυθαίρετα εφαρμόζει με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και παράτυπες ψηφοφορίες.

Συντήρηση διασπαστικού και εμφυλιοπολεμικού κλίματος στην κοινωνία που διαιρεί και βασιλεύει η μεταπολιτευτική μαφία.
Σφετερισμό της δύναμης στρατολογημένων νέων, δραστήριων και αποφασισμένων ανθρώπων, καθώς και εκμετάλλευση της εκπαίδευσης τους σε επίπεδο παραστρατιωτικής οργάνωσης.
Εκλογικούς καταλόγους ψηφοφόρων έτοιμων να ακολουθήσουν πιστά οποιονδήποτε μαχαιροβγάλτη υποσχεθεί ότι θα καθαρίσει για λογαριασμό τους.

Εν τέλει, η Ελληνική άρχουσα τάξη, βάζοντας την Χρυσή Αυγή στην γωνία, έχει υπό τον έλεγχο της μία άψογα στημένη παραστρατιωτική οργάνωση, με εξαιρετικές διασυνδέσεις σε κάθε σκοτεινή πτυχή του Ελληνικού παρακράτους.

Απορροφώντας όλη αυτή την εμπειρική, γνωσιολογική, στρατηγική και τακτική παρακαταθήκη της Χρυσής Αυγής, οι Μνημονιακές δυνάμεις αποκτούν έναν μηχανισμό που δεν μπορούσαν ούτε στα όνειρα τους να στήσουν μόνες τους. Κανένας κομματικός μηχανισμός δεν ήταν τόσο δραστήριος, ενεργός και πανταχού παρών όσο η Χρυσή Αυγή.

Επί της ουσίας, κάποιοι Ναζιστές δεν είναι χρήσιμοι πλέον, αλλά κάποιοι άλλοι θα προβιβαστούν απορροφόμενοι από το σύστημα που τους εξέθρεψε.
Εξ” άλλου, δεν έχει μόνο το δικαστικό σώμα ράμματα για την γούνα της συμμορίας Μιχαλολιάκου, αλλά και η Χρυσή Αυγή γνωρίζει ονόματα, λεπτομέρειες και εγκλήματα της κυβέρνησης Σαμαρά και των συνεργατών της. Είναι διαβόητο ότι ο κος Μιχαλολιάκος ήταν έμμισθος πράκτορας της ΕΥΠ.

Σίγουρα θα ασκηθούν εκβιαστικές πιέσεις εκατέρωθεν της κυβέρνησης και της Χρυσής Αυγής. Βέβαιη θα είναι σκληρή η διαπραγμάτευση εκ μέρος των συλληφθέντων Ναζιστών για τους όρους των όποιων ποινών τους αποδοθούν από τους δικαστές της υπόθεσης.

Αναμενόμενο είναι ότι κάποια άλλη κοινωνική τάξη ή σχηματισμός θα αναλάβει να καλύψει την ανάγκη για μια ακροδεξιά οργάνωση που θα εφαρμόζει τις πολιτικές του παρακράτους και της διεθνούς τραπεζικής μαφίας.

Προσωπικά προβλέπω πως η λούμπεν μπουρζουαζία, όλος αυτός ο ψύχραιμος και ορθολογικός συρφετός που διαμαρτύρεται φορώντας πεντακάθαρα λευκά πουκάμισα, όταν δεν διαβάζει για την στρεψοδικία των δύο άκρων σε free press, θα αρχίσει να εντείνει τις ήδη σθεναρές της εκστρατείες για πασιφιστική αδράνεια και κατασκευή εικονικής κανονικότητας για λογαριασμό της χούντας.

Η κυβέρνηση Σαμαρά, και όλο το καθεστώς που την υποστηρίζει, έχει κάθε λόγο να χαρεί ιδιαίτερα τώρα που το κοινωνικό πεδίο θα είναι πλέον ελεύθερο από ανταγωνισμό προκειμένου να κερδοσκοπεί, και μάλιστα μονοπωλιακά, από την δυστυχία των μεταναστών, από την δίωξη όσων αντιστέκονται στην χούντα που ζούμε, από την κατασκευή εξιλαστήριων θυμάτων, από τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, από το εμπόριο εθνικιστικού φανατισμού, συνολικά από την επικερδέστατη για την άρχουσα τάξη μπλόφα της κρίσης.

Η αποστολή της Χρυσής Αυγής λοιπόν επιτελέστηκε με άψογη επιτυχία. Να περάσουν οι επόμενοι λοιπόν.

Πηγή iefimerida.gr