Κάνουμε έργο ό,τι δεν απωθούμε…

assets_LARGE_t_1463_913050_type12128Για εκείνους που θα ήθελαν να μάθουν ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της δύναμης της γραφής, ως εργαλείο αυτογνωσίας, έκφρασης, επικοινωνίας και δημιουργικότητας…

Η γραφή είναι μία δημιουργική εργασία και όπως σε κάθε τι που δημιουργούμε, δεν παίρνει μέρος μόνο η λογική μας αλλά και οι εμπειρίες, τα συναισθήματα, τα βιώματα, όλα αυτά που μπορεί να μην συνειδητοποιούμε καθώς γράφουμε.

Ο μεγάλος θεωρητικός και κριτικός λογοτεχνίας Μιχαήλ Μπαχτίν είχε πει, πως σε ένα κείμενο δεν υπάρχει μόνο η «φωνή» του συγγραφέα αλλά και πλήθος άλλων «φωνών», που ακόμα και ο ίδιος ο γράφοντας μπορεί να μην τις αντιλαμβάνεται, ή τουλάχιστον να μην τις είχε αντιληφθεί νωρίτερα. 

Σήμερα, πια, μπορούμε να προσθέσουμε σε αυτό, πως κάνουμε έργο, ότι δεν απωθούμε… Ότι δεν απωθούμε το κάνουμε νεύρωση. Κι ότι ούτε το απωθούμε αλλά ούτε το κάνουμε έργο, το κάνουμε διαστροφή!

Από τα κείμενά μας δυνητικά -ανάλογα πόσο αφήνουμε τον συγγραφικό εαυτό να μιλήσει και δεν τον αποσιωπούμε (π.χ. με πολλά επίθετα, ή συμβολισμούς, ή πολλές λογικές εξηγήσεις) μπορεί να διαφανεί, πως αυτός ο συγγραφικός μας εαυτός γνωρίζει πιο πολλά από εμάς κι αυτό αναδεικνύεται όταν θελήσουμε να τα διαβάσουμε έχοντας στο νου αυτή την συγκεκριμένη πληροφορία και βέβαια τις ανάλογες γνώσεις, εμπειρία, όπως και την ανάλογη βιβλιογραφία, που παρέχεται ειδικά στο Σεμινάριο «Αφήγηση Ζωής» εδώ και τέσσερα χρόνια.

Κι αν γράφουμε ότι δεν απωθούμε και δεν γράφουμε αντίθετα μόνο ότι γνωρίζουμε συνειδητά, τότε γράφουμε για να μάθουμε. Διότι με τη γραφή (όπως και κάθε τι δημιουργικό) εκφράζονται και με κομμάτια ασυνείδητα, καθώς τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου μας συνεργάζονται για το αποτέλεσμα (από τη μια της λογικής και του συνειδητού και από την άλλη των βιωμάτων και του ασυνείδητου). Μόνο που με τη γραφή ολα αυτά που εκφράζονται, αναδύονται λεκτικά… κάτι που τα κάνει ακόμα περισσότερο σαφή.

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα όλων των παραπάνω είναι αυτό που ακολουθεί, και είναι ένα γραπτό πάνω σε μία άσκηση δημιουργικής γραφής της Χριστιάνας Λαμπρινίδη, με τίτλο «Δημιουργείστε έναν χώρο που καταστρέφει η γραμματική και σας ανήκει»:

«10 Μάρτη 1969. Ήταν τεσσάρων χρονών. Οι μέρες περνούσαν αλλά η μαμά και ο μπαμπάς της δεν επέστρεφαν.

Πριν αναχωρήσουν, ο πατέρας την είχε πάρει μέσα στο σαλόνι. Αν και πρωί μόλις που έβλεπε το πρόσωπό του γιατί τα σαλόνια εκείνο τον καιρό τα κρατούσαν οι νοικοκυρές με κλειστά πατζούρια και τα άνοιγαν μόνο σε επισκέψεις. Της είπε ότι θα φύγει στο Λονδίνο μαζί με τη μαμά για μια σημαντική δουλειά αλλά θα γυρίσει σύντομα.

Όταν η μαμά της δούλευε και οι αδελφές της ήταν στο σχολείο εκείνη καθόταν μαζί του και έπαιζε. Είχε ένα μικρό κουμπί που του είχε περάσει μια κλωστή. Αυτό ήταν το στηθοσκόπιο της. Το κρέμαγε στο λαιμό της και τον εξέταζε. Του έλεγε «πάρε αναποή Κωστάκη» κι ας τον έλεγαν Θόδωρο. Ακουμπούσε το κουμπί στο στήθος του, χωρίς να ξέρει ότι μέσα του υπήρχε μια καρδιά που υπολειτουργούσε από μια κατεστραμμένη βαλβίδα.

Για εκείνη θα ήταν δύσκολο να ξυπνήσει ένα πρωί και να μην ακούσει τη φωνή του να της ζητάει οτιδήποτε . Όταν είχαν στο σπίτι καλεσμένους, εκείνος φώναζε για να προσέξουν την αντίδρασή της «Αχ, να είχα ένα ποτ…..» και τότε η μικρή σηκωνόταν αυτόματα και έτρεχε στην κουζίνα να ανοίξει τη βρύση για να προλάβει την επιθυμία του πριν τελειώσει καν τη φράση του.

Τώρα έμενε στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού και τους ρωτούσε πότε θα γυρίσουν.

Μια μέρα πήγε στο γραφείο του παππού της και έκοψε μια σελίδα από το ξύλινο ημερήσιο ημερολόγιο του. Πήρε ένα μολύβι κι άρχισε: Τα «γράμματά» της ιερογλυφικά, χόρευαν ένα ένα το δικό του άτσαλο χορό. Καταστρέφοντας την έννοια της γραμματικής, σχεδίαζε αφηρημένα κυκλάκια, ασύμμετρα τετράγωνα, μπερδεμένες γραμμές. Γέμισε όλη τη μικρή σελίδα. Μετά πήγε στην τουαλέτα της γιαγιάς, πήρε ένα κραγιόν, πασάλειψε τα χείλια της, πατώντας τα στη συνέχεια ζουπιχτά πάνω στο ακατάληπτο γράμμα.

Κατόπν, έτρεξε στην κουζίνα φωνάζοντας «θέλω να το στείλετε στη μαμά και στον μπαμπά μου».

Μια μέρα όταν μεγάλωσα η μαμά μου κάπου βρήκε ξεχασμένο αυτό το κιτρινισμένο πια «γράμμα» και μου το δωσε. Ποτέ δεν έμαθα με λέξεις, τι τους έγραφα. Ούτε και με ρώτησε κανείς ποτέ. Θυμάμαι μόνο την κατεστραμμένη γραμματική του και το τελευταίο χάρτινο μισό φιλί.» 

Σχόλια:

  • Ο πατέρας κάνει την ηρωίδα του κειμένου… έμπιστο στο σαλόνι = Press (ως κοινωνικοποίηση) σαν σε μια τελετή μύησης σε μυστικά που δεν είναι για εκείνη, σε μυστικά που θα αλλάξουν το χρόνο της.
  • Πώς η γραφή μπορεί να της εκπληρώσει την επιθυμία πριν αρθρωθεί ο λόγος του πατέρα (ποτ… – Pot) 
  • Γι’ αυτό η γραφή είναι η αναζήτηση της επιθυμίας πριν αρθρωθεί η λέξη.
  • Ο χρόνος γίνεται αντιληπτός με εγκατάλειψη (Η λέξη ποτέ = εγκατάλειψη). Με προσμονή. Ξύλινο ημερολόγιο = ο χρόνος είχε σταματήσει (το ψυχικό τραύμα σταματά τον χρόνο)Οι λέξεις ανήκουν στους άλλους. Γράφει γράμματα(άρθρα), όχι λέξεις.
  • Ο πατρικός λόγος σε αναζήτηση της επιθυμίας που εκπληρώνεται πριν αρθρωθεί. Η Κατεστραμμένη βαλβίδα – είναι η κατεστραμμένη γραμματική.
  • Ο πατέρας μοιράζεται την εξουσία του λόγου με την κόρη. Για να είναι κοντά στον πατέρα πρέπει να γράφει. Κοινωνικοποιεί το λόγο του πατέρα.
  • Η καρδιά του πατέρα είναι η γραμματική.

Το συγκεκριμένο κείμενο αποκάλυψε -εκτός των άλλων- κάτι που δεν θα μπορούσε καθόλου εύκολα με οποιονδήποτε άλλο τρόπο** να πληροφορηθεί ο γράφοντας: Το πότε ακριβώς του δόθηκε το ερέθισμα, ή αλλιώς η «άδεια», ο ρόλος,  ή η προτροπή, από το οικογενειακό του σύστημα, να ασχοληθεί με την δημοσιο-γραφία και κυρίως η δεξιότητα να γράφει «γράμματα» ή αλλιώς άρθρα.

Όμως κάθε συγγραφικός εαυτός και κάθε δημιουργικός εαυτός, όπως λέχθηκε, είναι πιο μπροστά από εμάς, ξέρει πολύ καλά τι θέλει να πει ή να κάνει, λέει περισσότερες ιστορίες από αυτές που νομίζουμε ότι γράφουμε. Αρκεί, να του αφήσουμε να χρησιμοποιήσει το …enter(που το κατέχει η συνείδησή μας μόνον, δηλαδή το αριστερό μας ημισφαίριο), ώστε να μπορέσει να του δώσει σάρκα και οστά… Εφόσον, γράφουμε ό,τι μπόρεσε να συνεργαστεί με τη λογική μας, ό,τι δηλαδή δεν απωθήσαμε στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μας.

Με άλλα λόγια «Κάνουμε έργο μόνον, ότι ΔΕΝ απωθούμε», όπως ήδη αναφέρθηκε, ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι δε μπορούμε πάντα να το γνωρίζουμε, πως στο κάθε δημιουργικό μας έργο καταθέτουμε και ασυνείδητα στοιχεία που μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορεί να είχαμε απωθήσει.

Το πόσο σημαντικό είναι αυτό, μπορεί να το καταλάβει κάποιος εάν μάθει, πως ότι αντίθετα απωθούμε το κάνουμε νεύρωση, και πως ότι ούτε το απωθούμε, αλλά ούτε το κάνουμε έργο, το κάνουμε διαστροφή… όπως αναφέρει και ο Νίκος Παπαχριστόπουλος στο βιβλίο «Ψυχανάλυση και γραφή».

Φυσικά, η τέχνη και η δημιουργία αντίστοιχα, δεν μπορούν να πληροφορήσουν για άλλα εξίσου σημαντικά ή και σημαντικότερα θέματα έναν ενδιαφερόμενο, από όσα μπορεί οποιαδήποτε έγκυρη και σοβαρή δουλειά αυτογνωσίας με κάποιον ειδικό.

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, μπορούμε επιπλέον να κατανοήσουμε καλύτερα ό,τι τα προσχολικά χρόνια, είναι τα σημαντικότερα για να τεθούν οι βάσεις για τις δεξιότητες της ζωής μας, τις τάσεις και τα ενδιαφέροντά μας, αλλά και όσα άλλα αργότερα θα διαλέξουμε να τους αφιερωθούμε, φτιάχνοντας ένα -οποιασδήποτε μορφής- έργο, άρα κάτι που δεν απωθήσαμε.

Ειδικά η παιδική ηλικία είναι ο θησαυρός που μπορούμε να αντλήσουμε όσα θα μας βοηθήσουν να καταφέρουμε, όχι μόνο για να επιβιώσουμε, αλλά και να αυτοπραγματωθούμε(βλ. την κορυφή της πυραμίδας του Μάσλοου).

Κρυσταλία Πατούλη

ΥΓ.: Περισσότερες πληροφορίες, βιβλιογραφία, και βιωματικές ασκήσεις, για τη δύναμη της γραφής ως εργαλείο αυτογνωσίας και δημιουργικότητας, στο σεμινάριο Αφήγηση Ζωής

ΥΓ.2: Διαβάστε επίσης: Για την τέχνη της ζωής…

Η Ανάσταση του Παύλου

29 Σεπτεμβρίου 2013
Ενα παλικάρι πεσμένο στο δρόμο, σαν να κοιμάται στην αγκαλιά της κοπέλας του, ταξιδέυοντας με πλοίο για να νησιά. Μόνο το κλαμένο πρόσωπο της κοπέλας, λίγο αίμα στο γόνατο και το αίμα στο πεζοδρόμιο προδιαθέτουν για κάτι κακό, ίσως αναπότρεπτα κακό. Το παλικάρι είναι ο Παύλος Φύσσας, ο Killah P, λίγο πριν ξεψυχήσει χτυπημένος δόλια από μαχαίρι ναζιστή, η θρηνούσα κοπέλα είναι η Χρύσα, η κοπέλα του. Είναι η πρώτη ώρα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013.
Η δημοσίευση της φωτογραφίας προκάλεσε κύματα διαμαρτυρίας, θεωρήθηκε σπίλωση της μνήμης του νεκρού. Οχι. Η εικόνα της θυσίας δεν αμαυρώνει την τιμή και τη μνήμη του Παύλου. Το μέσον δεν είναι το μήνυμα. Το ρυπαρό δοχείο δεν είναι το λάμπον σπαρακτικό περιεχόμενο. Συγχέουμε το εικονιζόμενο με την κορνίζα του.
Ο πεσμένος κοιμώμενος Παύλος στην αγκαλιά της Χρύσας, η εικόνα τους, είναι μια σύγχρονη εκδοχή του Χριστού του Πάθους, της Πιετά, της Σταύρωσης, της θυσίας του αμνού και της θυσίας του ήρωα, μια εικόνα που διατρέχει την ιστορία του πολιτισμού, από την Ιλιάδα έως το Ευαγγέλιο, μια εικόνα γονιμοποιός και παρηγορητική, μια εικόνα που νικά τον θάνατο και την κακία.
Το πρώτο που μου ήρθε στο νου μόλις είδα τον πεσμένο Παύλο στην αγκαλιά της Χρύσας, ήταν η φωτογραφία της 9ης Μαΐου 1936: ένα άλλο παλικάρι, ο Τάσος Τούσης, κείτεται άψυχος σε μια πόρτα με τα χέρια ανοιχτά, σταυρικά, στη διασταύρωση Βενιζέλου και Εγνατίας, στη Θεσσαλονίκη, και από πάνω η μάνα του τον θρηνεί με ξέμπλεκα μαλλιά. Από αυτή την εικόνα της θυσίας και του ιερότερου των θρήνων, ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος έγραψε τον Επιτάφιο, στα χνάρια των Εγκωμίων της Μεγάλης Παρασκευής, των δημοτικών τραγουδιών και της αρχαίας τραγωδίας: «Ησουν καλός κι ήσουν γλυκός / κι είχες τις χάρες όλες». Είναι μια εικόνα που σφραγίζει τον ελληνικό εικοστό αιώνα, ψυχικά, πνευματικά, πολιτισμικά. Μια εικόνα που μας θυμίζει διαρκώς ποια θηρία είμαστε και ταυτοχρόνως τι άγγελοι θα μπορούσαμε να γίνουμε. Ετσι και η εικόνα του Παύλου.
Δεύτερη μου ήρθε στο νου η φωτογραφία του νεκρού Τσε στη Βολιβία, αυτή που εντέλει τον έκανε αθάνατο και αιώνια νέο. Το σώμα του κείτεται άψυχο, ύπτιο, στην μπετένια γούρνα, τα μάτια του είναι ανοιχτά, ένα στρατιώτης αγγίζει τα μακριά του μαλλιά, ένας άλλος αγγίζει τον θώρακά του. Σαν τον Χριστό του Μαντένια, όπως παρατήρησε προσφυώς ο Τζων Μπέργκερ το 1975 και συμπλήρωσε ο καθηγητής Νίκος Χατζηνικολάου στην έξοχη σχετική έκθεση του 2003 στο Ρέθυμνο.
Ο Τσε Γκεβάρα είναι στα τριάντα του, με μακριά μαλλιά και γένια, υπερασπιστής κατατρεγμένων, όταν εικονίζεται νεκρός, δολοφονημένος και θυσιασμένος, σαν τον Χριστό που εικονίζει ο Μαντένια μετά την Αποκαθήλωση και κάθε ζωγράφος που εικόνισε το Πάθος, τη Σταύρωση και την Αποκαθήλωση ανά τους αιώνες. Στα τριάντα του είναι και το γενειοφόρο παλικάρι, ο ποιητάρης κατά της αδικίας, ο τραγουδιστής του «Σιγά μην κλάψω, σιγά φοβηθώ», ο Παύλος που κοιμάται στον μόλις ματωμένο δρόμο της Αμφιάλης.
Η εικόνα του πεσμένου Παύλου είναι η εικόνα του άδικου χαμού, αλλά είναι και η εικόνα της θυσίας με νόημα. Είναι η θυσία που αφυπνίζει και η θυσία που κανείς δεν θέλει να επαναληφθεί. Είναι η εικόνα της νιότης, εικόνα του ρομαντικού ήρωα που πεθαίνει νέος, του καλού που προσωρινά ηττάται από το κακό, που προσφέρει θυσία το σώμα του και τη ζωή του, για να επιζήσει νικηφόρο και παρηγορητικό το πνεύμα του. Η εικόνα της κλαίουσας Χρύσας είναι η τρυφερότητα και η αγάπη που χύνεται παρηγορητική και εξανθρωπίζουσα πάνω στον πενθούντα δέκτη, και τον καθιστά έλλογο, ενσυναίσθητο κοινωνό της θυσίας και του νοήματός της: ο Παύλος ζει. Ετσι, όπως το τραγουδά ο Ρίτσος: «Γλυκέ μου, εσύ δεν χάθηκες, / μέσα στις φλέβες μου είσαι».
Ναι, θα τη δημοσίευα τη φωτογραφία του Παύλου Φύσσα. Χωρίς λόγια, διότι δεν θα έβρισκα τίποτε να προσθέσω σε αυτή την εικόνα των εικόνων. Θα τη δημοσίευα για να θυμούνται όλοι τη μορφή του. Και για να μη μείνει η θυσία του ανεικόνιστη, σκοτεινή, κρυμμένη, χωρίς αίσθημα και χωρίς νόημα, χωρίς Ανάσταση.

http://vlemma.wordpress.com/2013/09/29/anastasi-pavlou/

Η διάλυση της Χρυσής Αυγής σημαίνει και τον θρίαμβο της

xatzistefanou3-400x220

Γράφει ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Οποιοσδήποτε έχει υπάρξει στέλεχος κάποιας επιχείρησης, γνωρίζει μια πάγια τακτική που εφαρμόζεται από απατεώνες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες και αφεντικά.

Οι επιτήδειοι, συνήθως επειδή έχουν κακό όνομα στην πιάτσα και δεν μπορούν να προσελκύσουν οι ίδιοι εργαζόμενους και ενδιαφέρον για κάποια από τις κομπίνες τους, βρίσκουν κάποιον ή κάποιους για να τους στήσουν το μαγαζί, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως βιτρίνα.

Μόλις η επιχείρηση στεριώσει και καρποφορήσει, οι πρωτεργάτες που την έφεραν στην επιτυχία απολύονται, μιας και υπάρχοντος, δοκιμασμένου και λειτουργικού του νεοσύστατου επιχειρηματικού μοντέλου, μπορούν να προσληφθούν ηλίθιοι στην θέση των έμπειρων μισθοφόρων.

Ως ηλίθιοι ορίζονται εκείνοι που δεν γνωρίζουν το διακύβευμα της εταιρίας που αναλαμβάνουν ως νεοπροσληφθέντες, και δέχονται να εργασθούν ως χαμηλόμισθοι ή ακόμα και εθελοντικά, μιας και αγνοούν την αλήθεια τόσο του ήθους, όσο και των οικονομικών της υπόθεσης που αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας.

Για να μην υπάρχει καμία περίπτωση να διαταραχθεί η αυθεντία της εγκληματικής ιεραρχίας από κάποιον καχύποπτο και ανατρεπτικό υφιστάμενο, επιλέγονται μόνο εκείνοι που ούτως ή άλλως έχουν περιορισμένη αντίληψη, είτε λόγω νεανικής απειρίας, είτε λόγω έλλειψης κριτικού πνεύματος για την δικαιοσύνη, την ηθική και την οικονομική αλήθεια του περίγυρου τους.

Αυτονόητα, από τέτοιες οργανώσεις-transformers αποκλείονται οι γνώστες των πραγμάτων και όσοι κάνουν πολλές ερωτήσεις, όπως και εξίσου αυτονόητα προτιμώνται εκείνοι που είναι επιρρεπείς στον φανατισμό υπέρ αμφίσημων, υποκειμενικών και ετερόφωτων δέλεαρ όπως η διάκριση, το κύρος και η αναγνώριση.

Όποτε έρθει το πλήρωμα του χρόνου, και αναπόφευκτα υποψιαστεί το εκάστοτε νεοπροσληφθέν προσωπικό τι ακριβώς παίζει με την επιχείρηση για την οποία δουλεύει, τότε, απολύεται.

Στην περίπτωση που έχει κάποιες ανεκτίμητες ικανότητες προβιβάζεται σε συνεργό, και έτσι ο κύκλος της εκμετάλλευσης αδαών ανανεώνεται αέναα και η απάτη διαιωνίζεται. Το κέρδος για την ηγεσία της επιχείρησης είναι αφ” ενός το γεγονός ότι εργάζεται γι” αυτούς πάντα μια ομάδα που στερείται της ικανότητας να γνωρίζει πως λειτουργεί ακριβώς ο μηχανισμός της και άρα δεν μπορούν να ελέγξουν τα κέρδη και την πορεία.

Αυτό ακριβώς έγινε και με την σύσταση της Χρυσής Αυγής και την σημερινή σύλληψη της ηγεσίας της. Η Ελληνική άρχουσα τάξη προσέλαβε κάποιους να στρατολογήσουν και να εκπαιδεύσουν αδαείς με σκοπό να έχει στην διάθεση της ένα παραστρατιωτικό τάγμα.
Υψηλά ιστάμενα πρόσωπα από όλους τους κλάδους επωφελούνται και εξαρτώνται από οποιοδήποτε είδος ενδιαφέροντος γύρω από τους στόχους του Ναζισμού.

Δικαστικοί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, εκδότες, καλλιτέχνες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κερδοφορούν, εκμεταλλεύονται, διαχειρίζονται και εν τέλει επιβάλλουν την πεποίθηση πως οι ξένοι μας απειλούν, ακόμα και επειδή αφοδεύουν δημοσίως, όπως διαβάσαμε σε αστεία πλην επικίνδυνα κείμενα γραμμένα από αχαρακτήριστες πλύστρες του Ναζισμού όπου δεν διστάζουν να ομολογήσουν ανοιχτά ότι συνεργάζονται με την αστυνομία για να διώξουν τις πόρνες και τις τοξικομανείς από το κέντρο της Αθήνας προκειμένου να εξυπηρετήσουν ιδιωτικά συμφέροντα που εξαρτώνται όμως από κρατική επιχορήγηση και συνεργασία.

Εν τέλει που αποσκοπεί όλο αυτό το ρατσιστικό παραλήρημα?

Στην συντήρηση του μίσους που επιτρέπει να βλέπει ο πολύς κόσμος τους μετανάστες ως παρείσακτους και άρα άξιους εξαφάνισης ή εκμετάλλευσης.

Σε αυτές τις βάσεις στήθηκε το επικερδέστερο κόλπο της δεκαετίας: η διαχείριση των μεταναστών και η φάμπρικα στοχοποίησης μειονοτήτων προκειμένου να εκτονώνεται σε εξιλαστήρια θύματα η οργή του καθημαγμένου Ελληνικού λαού αλλά και να κερδοσκοπούν οι ύαινες που περικυκλώνουν την ανθρωπιστική κρίση που μαίνεται εδώ.

Δεν επιτρέπεται κανένας Έλληνας να θεωρεί ότι στη χώρα αυτή επικρατεί καθεστώς δημοκρατικής νομιμότητας, η πίστη αυτή ισοδυναμεί με άρνηση ολοκαυτώματος, εφ” όσον φυλακίζονται χιλιάδες αθώοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Όλοι μας πλέον γνωρίζουμε ότι η Ελληνική Κυβέρνηση παίρνει τουλάχιστον 162 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο για την συντήρηση ή επαναπατρισμό αυτών των ανθρώπων.

Όμως, αυτά τα λεφτά δεν επενδύονται στις ζωές αυτών των ανθρώπων, ή έστω στην επιστροφή τους στις χώρες απ” όπου προήλθαν.

Χωρίς καμία αιτιολογία, οι μετανάστες φυλακίζονται εδώ, από το Ελληνικό κράτος, που χρηματοδοτείται από την Ε.Ε. και υποστηρίζεται θέλοντας και μή από τους φόρους όλων μας.

Όμηροι σε Αμυγδαλέζα, Κόρινθο, Λέσβο ζουν ως άνθρωποι-μπαταρίες, που τροφοδοτούν με την ύπαρξη τους ένα διαπλεκόμενο κύκλωμα ημετέρων εργολάβων, επίλεκτων της κυβέρνησης. Αυτοί αισχροκερδούν φρουρώντας, χτίζοντας και συντηρώντας κολαστήρια σαν το νεόκτιστο έκτρωμα από κοντέινερ στην Μυτιλήνη.

Όμως δεν είναι μόνο το μεταναστευτικό ζήτημα ο βασικός λόγος για την χρηματοδότηση και υποστήριξη της Ναζιστικής συμμορίας. Η συμμορία αυτή ήταν η δοκιμαστική πρόβα για την επέκταση και εφαρμογή της ακροδεξιάς πολιτικής που συμπεριλαμβάνει όχι μόνο την απόλυτη υποδούλωση της Ελληνικής εργατικής τάξης και τον αφανισμό της μεσαίας, αλλά αναλαμβάνει και την εργολαβία της εκμετάλλευσης των τοπικών γεωπολιτικών αναγκών του ευρύτερου νεοφιλελεύθερου Ευρωπαϊκού οράματος που εφαρμόζει η κυβέρνηση Σαμαρά και όσοι την στηρίζουν.

Είναι λοιπόν σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή προσελήφθη ως άμεση δράση για την εκτέλεση των πρώτων σταδίων ενός γενικότερου σχεδίου κοινωνικής διαχείρισης.

Στην αρχή έκανε καλά την δουλειά που της ανέθεταν εκείνοι που την χρηματοδοτούσαν – εφοπλιστές, καναλάρχες, εκδότες, επιχειρηματίες και εννοείται, το ίδιο το κράτος. Σε άμεση σχέση και συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ. και τα Μ.Α.Τ., η Ναζιστική οργάνωση έσπερνε τον τρόμο στους δρόμους και γελοιοποιούσε, μόνο και μόνο με την παρουσία της στην Βουλή, την οποιαδήποτε έννοια πολιτικής νομιμότητας.

Μόλις ωρίμασε ως οργάνωση η Χρυσή Αυγή και άρχισε να έχει παραισθήσεις μεγαλείου απειλώντας με πραξικόπημα, η κυβέρνηση Σαμαρά συνέλαβε την αρχηγία της και κληρονομεί τα πολυποίκιλα κέρδη από τους τραμπουκισμούς και την δολοφονική απειλή της.

Συγκεκριμένα, το Ελληνικό κράτος, με την διάλυση της Χρυσής Αυγής καρπώνεται:
Αστυνομικό σώμα άριστα εκπαιδευμένο σε πραγματικές συνθήκες διαχείρισης πλήθους και υπερδραστήριο σε περιπολίες και εποπτικούς ελέγχους.
Άμεση σχέση με τα βρομερότερα των κυκλωμάτων του κοινού ποινικού εγκλήματος και διαπραγματευτική διαμεσολάβηση με αυτά και τις υπηρεσίες που μπορούν να προσφέρουν.

Την τεχνογνωσία της επιβολής καθεστώτος φόβου και στρατιωτικής πειθαρχίας στον λαό και ειδικότερα στις μειονότητες.

Διαρκή αντιπερισπασμό των δημοκρατικών και ανθρωπιστικών δυνάμεων που απασχολούνταν διαρκώς με τις προβοκάτσιες και τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής αντί να ασχολούνται με την πραξικοπηματική κυβέρνηση και την γενοκτονική πολιτική που αυθαίρετα εφαρμόζει με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και παράτυπες ψηφοφορίες.

Συντήρηση διασπαστικού και εμφυλιοπολεμικού κλίματος στην κοινωνία που διαιρεί και βασιλεύει η μεταπολιτευτική μαφία.
Σφετερισμό της δύναμης στρατολογημένων νέων, δραστήριων και αποφασισμένων ανθρώπων, καθώς και εκμετάλλευση της εκπαίδευσης τους σε επίπεδο παραστρατιωτικής οργάνωσης.
Εκλογικούς καταλόγους ψηφοφόρων έτοιμων να ακολουθήσουν πιστά οποιονδήποτε μαχαιροβγάλτη υποσχεθεί ότι θα καθαρίσει για λογαριασμό τους.

Εν τέλει, η Ελληνική άρχουσα τάξη, βάζοντας την Χρυσή Αυγή στην γωνία, έχει υπό τον έλεγχο της μία άψογα στημένη παραστρατιωτική οργάνωση, με εξαιρετικές διασυνδέσεις σε κάθε σκοτεινή πτυχή του Ελληνικού παρακράτους.

Απορροφώντας όλη αυτή την εμπειρική, γνωσιολογική, στρατηγική και τακτική παρακαταθήκη της Χρυσής Αυγής, οι Μνημονιακές δυνάμεις αποκτούν έναν μηχανισμό που δεν μπορούσαν ούτε στα όνειρα τους να στήσουν μόνες τους. Κανένας κομματικός μηχανισμός δεν ήταν τόσο δραστήριος, ενεργός και πανταχού παρών όσο η Χρυσή Αυγή.

Επί της ουσίας, κάποιοι Ναζιστές δεν είναι χρήσιμοι πλέον, αλλά κάποιοι άλλοι θα προβιβαστούν απορροφόμενοι από το σύστημα που τους εξέθρεψε.
Εξ” άλλου, δεν έχει μόνο το δικαστικό σώμα ράμματα για την γούνα της συμμορίας Μιχαλολιάκου, αλλά και η Χρυσή Αυγή γνωρίζει ονόματα, λεπτομέρειες και εγκλήματα της κυβέρνησης Σαμαρά και των συνεργατών της. Είναι διαβόητο ότι ο κος Μιχαλολιάκος ήταν έμμισθος πράκτορας της ΕΥΠ.

Σίγουρα θα ασκηθούν εκβιαστικές πιέσεις εκατέρωθεν της κυβέρνησης και της Χρυσής Αυγής. Βέβαιη θα είναι σκληρή η διαπραγμάτευση εκ μέρος των συλληφθέντων Ναζιστών για τους όρους των όποιων ποινών τους αποδοθούν από τους δικαστές της υπόθεσης.

Αναμενόμενο είναι ότι κάποια άλλη κοινωνική τάξη ή σχηματισμός θα αναλάβει να καλύψει την ανάγκη για μια ακροδεξιά οργάνωση που θα εφαρμόζει τις πολιτικές του παρακράτους και της διεθνούς τραπεζικής μαφίας.

Προσωπικά προβλέπω πως η λούμπεν μπουρζουαζία, όλος αυτός ο ψύχραιμος και ορθολογικός συρφετός που διαμαρτύρεται φορώντας πεντακάθαρα λευκά πουκάμισα, όταν δεν διαβάζει για την στρεψοδικία των δύο άκρων σε free press, θα αρχίσει να εντείνει τις ήδη σθεναρές της εκστρατείες για πασιφιστική αδράνεια και κατασκευή εικονικής κανονικότητας για λογαριασμό της χούντας.

Η κυβέρνηση Σαμαρά, και όλο το καθεστώς που την υποστηρίζει, έχει κάθε λόγο να χαρεί ιδιαίτερα τώρα που το κοινωνικό πεδίο θα είναι πλέον ελεύθερο από ανταγωνισμό προκειμένου να κερδοσκοπεί, και μάλιστα μονοπωλιακά, από την δυστυχία των μεταναστών, από την δίωξη όσων αντιστέκονται στην χούντα που ζούμε, από την κατασκευή εξιλαστήριων θυμάτων, από τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, από το εμπόριο εθνικιστικού φανατισμού, συνολικά από την επικερδέστατη για την άρχουσα τάξη μπλόφα της κρίσης.

Η αποστολή της Χρυσής Αυγής λοιπόν επιτελέστηκε με άψογη επιτυχία. Να περάσουν οι επόμενοι λοιπόν.

Πηγή iefimerida.gr

Ο Μακριδάκης στα Γαλλικά…

«Oι Εκδόσεις της Εστίας ανακοινώνουν με μεγάλη χαρά ότι o γαλλικός οίκος Sabine Wespieser Editeur ανέλαβε την μετάφραση των βιβλίων του Γιάννη Μακριδάκη. Η Sabine Wespieser είναι εκδότρια έργων λογοτεχνίας από διάφορες χώρες, με υψηλά κριτήρια πάντοτε. Οι εκδόσεις της έχουν κατακτήσει ιδιαίτερη θέση στο γαλλικό τοπίο, λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές, αποσπώντας συχνά βραβεύσεις και ακολουθούμενες από ένα πιστό και πολυπληθές αναγνωστικό  κοινό. Στις ίδιες εκδόσεις συνυπάρχουν ο επικεφαλής της ξένης λογοτεχνίας του Γκαλιμάρ Ζακ Ματέρν και ο ριζοσπάστης διανοητής Ταρίκ Αλί»

Ομολογώ ότι χαίρομαι διπλά για την συγκεκριμένη είδηση, αφού κατά κάποιον τρόπο είχα προβλέψει ότι θα μεταφραστούν πρώτα στην συγκεκριμένη χώρα τα λογοτεχνικά βιβλία του Χιώτη ερευνητή, οικολόγου ακτιβιστή, πολιτικογράφου και συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη, και κατόπιν σε οποιαδήποτε άλλη, μετά από τη μετάφραση του πρώτου μυθιστορήματός του στα τουρκικά.

Κι αυτό, επειδή κυρίως οι Γάλλοι, έχουν… μεγαλύτερη επαφή με το απαξιωμένο από τον υπόλοιπο πλανήτη δεξί τους ημισφαίριο, είναι ανοιχτοί στον πολιτικό διάλογο -αν μη τι άλλο- και αγαπούν τα μάχιμα, πρωτοπόρα ελεύθερα πνεύματα, και επίσης είναι από τους πρώτους που έχουν προβληματιστεί για την κυρίαρχη θέση της οικολογίας στην πολιτική, όχι μόνον ως μείζον θέμα επιβίωσης της γης, αλλά και του ίδιου του πολιτισμού και των θεσμών της κοινωνίας.

Θυμάμαι για παράδειγμα, στο πρώτο περιοδικό που εργάστηκα, τη δεκαετία του ’80, δημοσιεύονταν ανάλογες μελέτες, κυρίως Γάλλων διανοητών, όπως και του Κορνήλιου Καστοριάδη. Μόνο από τον τίτλο του: Κοινωνία και Φύση, σήμερα μπορεί να συνειδητοποιήσει κάποιος, πόσες δεκαετίες ήταν μπροστά…

Και ο Μακριδάκης όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα, μπορεί και τα συνθέτει στο έργο του.

Γι’ αυτό θα ευχηθώ να χιλιάσουν οι μεταφράσεις των βιβλίων του, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Αν και είναι το πιο πιθανό, εφόσον αυτός ο συγγραφέας γράφει στην παγκόσμια γλώσσα… της ψυχής(ως όλον και όχι μόνον ως τεχνική λόγου και λογικής).

Συγχρόνως, επειδή μας κάνει περήφανους και ως Έλληνες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, που πολλά πρόσωπα των γραμμάτων δείχνουν να πάσχουν από… αρτηριοσκλήρωση γλώσσας και πνεύματος… θυμίζοντας περισσότερο τεχνοκράτες, παρά διανοητές.

Μπορεί στην χώρα μας η φωνή του Μακριδάκη να μοιάζει πολλές φορές «βοώντος εν τη ερήμω»  – αλλά στην Γαλλία εισακούστηκε. Εισακούστηκε μια λογοτεχνική φωνή που έχει τη δύναμη της μεταμόρφωσης, κάτι σπουδαιότερο κι από μία επανάσταση.

Συγχαρητήρια λοιπόν στον ίδιο, στις εκδόσεις της Εστίας, και στον γαλλικό οίκο, θα έλεγα, τιμή του.-

63514

Μακριδάκης, Γιάννης

 
 
Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργάνωνε τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελούνταν τις εκδόσεις του και διηύθυνε το τριμηνιαίο περιοδικό “Πελινναίο” έως το 2011.Έχει γράψει τα βιβλία

“Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946″ (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006 και Εστία 2010)

“10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940″, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007)

“Aνάμισης ντενεκές”, μυθιστόρημα (Eστία 2008), το οποίο κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά,

“Η δεξιά τσέπη του ράσου”, νουβέλα (Εστία 2009),

“Ήλιος με δόντια”, μυθιστόρημα (Εστία 2010), το οποίο ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη

“Λαγού μαλλί”, νουβέλα (Εστία 2010),

“Η άλωση της Κωσταντίας”, μυθιστόρημα (Εστία 2011), το οποίος ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Χρήστου Βαλαβανίδη

“Το ζουμί του πετεινού”, νουβέλα (Εστία 2012).

“Του Θεού το μάτι”, νουβέλα (Εστία 2013)

 
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2013) Του Θεού το μάτι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2012) Το ζουμί του πετεινού, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2011) Η άλωση της Κωσταντίας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2010) Ήλιος με δόντια, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2010) Λαγού μαλλί, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2010) Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2009) Η δεξιά τσέπη του ράσου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2008) Ανάμισης ντενεκές, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2007) 10.516 μέρες, Πελινναίο
(2006) Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι, Πελινναίο
 
Λοιποί τίτλοι
(2007) Συλλογικό έργο, Τετράδια μνήμης: Χίος 1940, Πελινναίο [ανθολόγηση, επιμέλεια]
(2005) Συλλογικό έργο, Η Χίος κατά την Ελληνική Επανάσταση και τη σφαγή, Πελινναίο [επιμέλεια]
(2005) Κωνσταντινίδης, Ν., Τι ήτο η Απλωταριά;, Πελινναίο [επιμέλεια, φωτογράφιση]
(2003) Καλαγκιά, Δέσποινα, Παραμύθια απ’ το Κουδούνι, Πελινναίο [επιμέλεια]
(2003) Μάγκος, Κώστας, Σπήλαια της Χίου, Πελινναίο [φωτογράφιση]
   
Κριτικογραφία
Μια ολονυκτία ανάγνωσης [Γιάννης Μακριδάκης, Η άλωση της Κωσταντίας], «Ελευθεροτυπία»/ «Βιβλιοθήκη», τχ. 653, 29.4.2011


Για τη συλλογική μνήμη και τη συλλογική ευθύνη [Θωμάς Κοροβίνης, Ο γύρος του θανάτου], «Η Αυγή», 1.3.2011


Η νουβέλα γράφτηκε επειδή υπάρχει ήδη ως λογοτεχνία άγραφη [Γιάννης Μακριδάκης, Λαγού μαλλί], «Ελευθεροτυπία»/ «Βιβλιοθήκη», τχ. 624, 9.10.2010

 

Μήνυμα αλληλεγγύης από την Τουρκία, στη μνήμη του Παύλου Φύσσα

Μήνυμα αλληλεγγύης στους Έλληνες που αγωνίζονται ενάντια στο φασισμό από την Τουρκία.

«Με την αδελφοσύνη των δύο λαών, χαιρετάμε τους αντιφασίστες της Ελλάδας»

 

http://left.gr/

Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί. Του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

07:50, 26 Σεπ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/139370

[…] Μα το λέει και ο Ηράκλειτος: Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί σε όσα γίνονται στον κόσμο. Συνεργοί, όπως λέμε «συνεργός στο έγκλημα»! Δηλαδή, κι αυτοί που μπορεί να πουν, εγώ κοιμόμουνα ξέρετε, δεν ήμουν εκεί, σου λέει ο Ηράκλειτος, κι αυτοί φταίνε […] Ας θυμηθούμε: Όταν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους με τους Αγανακτισμένους, έπεσε ο Γιωργάκης και βγήκε ο Παπαδήμος. Θα μου πεις, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς; Όχι. Έπεσε η κυβέρνηση! Κι όταν βγήκε ο κόσμος στο δρόμο με την ΕΡΤ, έπεσε -επίσης- η συγκυβέρνηση των τριών. Οποτεδήποτε βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, έγινε πολιτική αλλαγή […] Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος μιλά με την Κρυσταλία Πατούλη συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

Κρ.Π.: Πώς γίνεται ένα κόμμα που είναι κατά της δημοκρατίας να απολαμβάνει τα προνόμιά της μέσα στη βουλή; Κάπως έτσι, δεν νομιμοποίησαν τη Χρυσή Αυγή και για όλες τις αντιδημοκρατικές ενέργειές της;

Β. Ρ.: Ναί,  βέβαια! Από την άλλη, τώρα θυμήθηκε ο Δένδιας να καταθέσει το φάκελο με τις 32 ποινικά κολάσιμες πράξεις τους; Και όλο τον προηγούμενο καιρό, γιατί τις άφηνε να πολλαπλασιάζονται; Πρόκειται για ηθελημένη αδιαφορία.

Κρ.Π.: Και για τη θεωρία των δύο άκρων και των διαφόρων… τόξων, τι έχεις να πεις;

Β.Ρ.: Η θεωρία των δύο άκρων είναι όντως ανιστόρητη, αλλά κυρίως παρανοϊκή. Δηλαδή, είναι ένα δημαγωγικό τρικ για να αλλάξουν την ατζέντα και να πάνε αλλού το θέμα. Ακόμη και να τη συζητάμε είναι λάθος.

Κρ.Π.: Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο, όμως, ειδικά σε έναν κόσμο που από το σχολείο δεν του έμαθαν τουλάχιστον την ιστορία.

Β.Ρ.: Κατ’ αρχάς είναι γελοίο να λένε ότι ο Σύριζα είναι το άλλο άκρο, γιατί σήμερα έχει φτάσει να είναι ένα σχεδόν κεντροαριστερό κόμμα. Και σίγουρα, πάντως, δεν είναι ακραίο αριστερό. Πώς είναι δυνατόν να τους βάζεις στην ίδια ζυγαριά με τη Χρυσή Αυγή;

Ούτε και τους αναρχικούς ή τους αντιεξουσιαστές μπορείς να θεωρήσεις το άλλο άκρο. Και ανέκαθεν, ουδεμία σχέση είχε η δράση της Αριστεράς με τη δράση των φασιστών. Δεν εξισώνονται, δεν παραλληλίζονται αυτά τα δύο.

Οι φασίστες ασκούν επιθετική βία και σκοτώνουν εν ψυχρώ αθώους και ανυπεράσπιστους πολίτες. Επίσης, η στρατιωτική δομή της «οργάνωσής» τους, τι σχέση έχει με την Αριστερά;

Κρ.Π.: Μήπως αυτό που θά ‘θελαν να υπονοήσουν είναι ότι η Εθνική Αντίσταση και οι Αριστεροί που ήταν στα βουνά και πολεμούσαν ενάντια στους κατακτητές, μπορούν να συγκριθούν με απόγονους ταγματασφαλιτών, όπως τους ονομάζουν;

Β.Ρ.: Ακριβώς γι’ αυτό είναι φαιδρή όλη αυτή η ιστορία. Την εποχή του εμφυλίου, η Αριστερά ήταν λαοπρόβλητη και είχε το 90% του πληθυσμού με το μέρος της, ενώ οι άλλοι είχαν το 10%. Επομένως, δεν πρόκειται καθόλου για δύο άκρα.

Κρ.Π.: Η θεωρία αυτή, βλέπουμε ότι συζητιέται συνεχώς και με επιπλέον νουθεσίες δημοκρατίας. Σε ποιους; Σε εκείνους που αγωνίστηκαν για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία;

Β.Ρ.: Και σε μία παράταξη όπως η Αριστερά, η οποία, από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70, από τη γερμανική Κατοχή μέχρι και τη χούντα, σκοτωνόταν, βασανιζόταν, κυνηγιόταν, πήγαινε εξορίες, φυλακές και στα ξερονήσια.

Κρ.Π.: Το να αναφέρονται λοιπόν σε δύο άκρα, αντιπαραθέτοντας την Αριστερά με μία συμμορία που δολοφονεί επί χρήμασι, δεν είναι ιστορικά εγκληματικό για τη συλλογική συνείδηση; Για να μην πούμε ότι είναι και ποινικό αδίκημα;

Β.Ρ.: Την ώρα που σκοτώνεται ένας άνθρωπος από Χρυσαυγίτες, δεν μπορείς να εξισώνεις τους τελευταίους με την Αριστερά, παρά μόνο εάν έχεις δόλιες σκοπιμότητες. Επίσης, η Χρυσή Αυγή έχει αποδεδειγμένα σχέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες, ο Μιχαλολιάκος υπήρξε έμμισθος της ΚΥΠ. Πρόκειται για παρακρατική ομάδα.

Κρ.Π.: Στο ντοκυμαντέρ «Νεοναζί: Το ολοκαύτωμα της μνήμης» του Στ. Κούλογλου, αναφέρεται το εξής…

«Στην Ελλάδα,  λόγω του εμφυλίου πολέμου, οι συνεργάτες των Γερμανών δεν τιμωρήθηκαν. Και τα εγκλήματά τους δεν έγιναν γνωστά. Το 1945 ο Φον Γιοσμάς (Έλληνας, από τους σημαντικότερους συνεργάτες των Γερμανών) καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Το 1947, όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος, ξαναγύρισε στην Ελλάδα και φυλακίστηκε. Το 1950 ο βασιλιάς Παύλος, του απένειμε χάρη. Το 1963 συνελήφθη ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη. Το 1967 με την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου, πήρε σύνταξη ως αντιστασιακός. Ο γιος του ήταν υποψήφιος του ΛΑ.Ο.Σ στις εκλογές του 2009. Τώρα είναι μέλος της Χρυσής Αυγής».

…αυτό το γεγονός πόσο ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση;

Β.Ρ.: Μα δεν είναι τυχαίο ότι η θεωρία των δύο άκρων είναι ακροδεξιάς έμπνευσης. Δηλαδή, ούτε καν κάποιοι από τη Δεξιά, οι καραμανλικοί, δεν παραδέχονται τέτοια πράγματα. Αλλά είναι φανερό πια ότι το επιτελείο του Σαμαρά είναι ακροδεξιό.

Και παρόλο που δεν πιστεύω στις θεωρίες συνομωσίας, φοβάμαι πάρα πολύ, επειδή ακριβώς ήταν τόσο τρομοκρατημένοι από την απεργία των καθηγητών, που είχε αρχικά σχεδόν καθολική συμμετοχή, μήπως όλο αυτό ήταν προβοκάτσια, για να τρομοκρατηθεί ο κόσμος, και να καμφθεί αυτό το απεργιακό κύμα το οποίο προμήνυε έναν πολύ θερμό χειμώνα.

Κρ.Π.: Τον κόσμο τον τρομοκρατούν συστηματικά με φασιστική βία από την εποχή των Αγανακτισμένων, για να μη θυμηθούμε και τον Γρηγορόπουλο, και μιλήσουμε για δολοφονική βία. Και τολμούν μετά από όλα αυτά, να μιλούν για δημοκρατία και συνταγματικά τόξα; Ποιοί; Αυτοί που -εκτός όλων αυτών- έχουν καταστρατηγήσει το Σύνταγμα κατ’ εξακολούθησιν, με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τις επιτάξεις και την ολιγωρία τους να εφαρμόσουν απλά το νόμο; Όλα αυτά δεν εκμεταλεύεται και η Χρυσή Αυγή;

Β.Ρ.: Για την άνοδο της Χρυσής Αυγής ευθύνονται αποκλειστικά τα δύο κόμματα εξουσίας. Αν δεν ήταν τόσο απαράδεκτες οι επιλογές τους, αν δεν ήταν τόσο ανίκανοι ως διαχειριστές της εξουσίας, και μάλιστα στην περίοδο της κρίσης, δεν θα έβρισκε η Χρυσή Αυγή το έδαφος να εγκληματεί.

Και ο Σύριζα, συχνάζοντας σ’ όλα αυτά τα φρικτά τηλεοπτικά πάνελ, και παίζοντας μαζί με τους υπόλοιπους σ’ αυτή την τηλε-φάρσα, έδωσε σε πολλούς την εντύπωση ότι είναι συστημικός.

Διότι, έτσι, η Χρυσή Αυγή παίρνει και αντισυστημικό μπόνους, επειδή όλοι τη βρίζουν, και παρουσιάζονται τώρα συνασπισμένοι απέναντί της.

Φτάσαμε στο σημείο να καλεί ο Βενιζέλος τον Σύριζα να συμφωνήσουν εναντίον της Χρυσής Αυγής. Δηλαδή, να εξομοιωθεί στις συνειδήσεις του κόσμου η Αριστερά, με αυτό το ―ει μη τι άλλο― σκοτεινό πρόσωπο, που είναι ο σημερινός αρχηγός του Πασόκ, και να φαίνεται ότι είναι πάνω κάτω το ίδιο πράγμα, που απλώς θα εναλλάσσονται στην εξουσία.

Κρ.Π.: Εκτός νόμου, ή ενώπιον του νόμου, η Χρυσή Αυγή, τελικά; Τι γνώμη έχεις;

Β.Ρ.: Αυτή την περίοδο, η Νέα Δημοκρατία στρέφεται υποκριτικά εναντίον της Χρυσής Αυγής, για ψηφοθηρικούς και δημαγωγικούς λόγους, αλλά στην πράξη έχουμε δει ότι ως κυβέρνηση δεν εφαρμόζει τους νόμους. Γι’ αυτό είμαι κατά τού να βγει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή. Διότι, αν εφαρμόζονταν οι νόμοι, δεν θα ετίθετο τέτοιο ζήτημα.

Για παράδειγμα, την επομένη της δολοφονίας του Φύσσα, έγινε διαδήλωση στο Κερατσίνι. Η αστυνομία χτυπά με ρίψη χημικών τους διαδηλωτές, και τα βίντεο που έφτασαν μέχρι το BBC, δείχνουν ανθρώπους με πολιτικά -που ο ένας από αυτούς φέρεται να είναι και Χρυσαυγίτης- οι οποίοι ρίχνουν πέτρες και καθυβρίζουν τους διαδηλωτές. Γιατί λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι δεν διώκονται;

Πέραν των γκάλοπ που λένε ότι το 50% της Αστυνομίας είναι Χρυσαυγίτες, και δείχνουν έμπρακτα τη σύμπραξη αυτών των δύο, το ζήτημα είναι πως, αν είχαν διωχθεί σε οποιαδήποτε φάση οι Χρυσαυγίτες για τις παράνομες πράξεις τους (και μιλάω για το Πέραμα, το Μελιγαλά, ή τις επιθέσεις τους εναντίον μεταναστών), δεν θα χρειαζόταν ένας επιπλέον νόμος για να βγουν εκτός νόμου.

Η όλη υπόθεση θυμίζει αυτό που έχει γράψει ο Εμμανουήλ Ροίδης, ότι στην Ελλάδα μόνο ένας καινούργιος νόμος χρειάζεται, μέσω του οποίου να εφαρμόζονται οι ήδη υπάρχοντες νόμοι!

Κρ.Π.: Όχι μόνο καταστρατηγείται το Σύνταγμα, αλλά βγαίνουν τόσοι πολλοί νέοι νόμοι, με τις αντισυνταγματικές συνήθως πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που οι νομικοί μιλούν για ανασφάλεια δικαίου στη χώρα μας.
Β.Ρ.: Όταν μία ομάδα βιαιοπραγεί εναντίον μεταναστών, όταν ξυλοκοπεί εργαζομένους στο Πέραμα, όταν δολοφονεί ανυποψίαστους πολίτες, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να καταλάβεις αν είναι νόμιμες ή παράνομες τέτοιες ενέργειες.

Εδώ, λοιπόν, υπάρχει ένα άλλο μείζον πρόβλημα. Με αυτό το θέμα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου του Ρουπακιώτη, όπως και με το να βγει η ΧΑ εκτός νόμου, υπάρχει κίνδυνος, αργότερα, με τις ελαστικές ερμηνείες που θα δώσει η Δεξιά, να στραφεί εναντίον της Αριστεράς μια τέτοια ιστορία.

Κρ.Π.: Ο πατέρας του Φύσσα είπε ότι θα ήθελε ο δολοφόνος να δικαστεί και να εκτελεστεί. Υπάρχει κίνδυνος η κοινωνία να φτάσει σε σημεία αυτοδικίας;

Β.Ρ.: Ασφαλώς, η ανομία οδηγεί στη βία. Το θέμα όμως, αυτή τη στιγμή, είναι να μην οδηγηθεί ο κόσμος σε τυφλές αντιδράσεις. Γιατί κάτι τέτοιο θέλουν οι κυβερνώντες, για να προβούν σε ακόμα πιο αυξημένα μέτρα καταστολής. Ή και για να ποζάρουν ως μεσαίος, κεντρώος χώρος. Το θέμα είναι να εκφραστεί πολιτικά η λαϊκή οργή εναντίον του φασισμού.

Επίσης, το αιματοκύλισμα στο Κερατσίνι, όχι μόνο δείχνει έμπρακτα ότι ο πραγματικός στόχος της ΧΑ μετά τους μετανάστες είναι κυρίως οι Έλληνες, και μάλιστα οι Αριστεροί, αλλά και αποδεικνύει ότι παρά τα φληναφήματα και τις δημαγωγίες της ΧΑ, πως είναι αντιμνημονιακή και αντισυστημική, στην πραγματικότητα στρέφεται εναντίον εργατών και φτωχών ανθρώπων.

Γιατί τα χτυπήματα γίνονται στο Πέραμα, στη Νίκαια και στο Κερατσίνι. Δεν γίνονται στην Κηφισιά. Ενώ εμφανίζονται ως προστάτες των φτωχών, που περνάνε τη γριούλα από το φανάρι και μοιράζουν τρόφιμα στους αναξιοπαθούντες, στην πράξη αποδεικνύεται ότι είναι ταξική η ιδεολογία τους, και ότι στρέφονται εναντίον των εργαζομένων, εναντίον των λαϊκών στρωμάτων.

Και επιπλέον, ξέρουμε από τις μαρτυρίες ότι, αν δεν ήταν η αστυνομικίνα να κάνει -έστω και αργά- τη δουλειά της, μπορεί να είχε ξεφύγει ο δολοφόνος, ο Ρουπακιάς.

Κρ.Π.: Μοιάζει με αυτό που είπε ο Στέφανος Ροζάνης, ότι «κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της», δηλαδή, κινδυνεύει να καταργηθεί η έννοια της κοινωνίας, για να φτάσει εδώ στην Ελλάδα τουλάχιστον, να βασιλεύει εντός συνταγματικού τόξου μόνο το μνημονιακό, το Μερκελικό…

Β.Ρ.: Ναι, αυτή η επάνοδος του θέματος της Χρυσής Αυγής στο προσκήνιο, από μια πλευρά ακυρώνει τη λαϊκή αντίδραση. Το θέμα είναι να υπάρξει μία αγωνιστική λαϊκή αντίδραση, όχι μόνο αντιφασιστική, αλλά και για το θέμα των μνημονίων, για τις απολύσεις, για τη λιτότητα.

Κρ.Π.: Για την εγκληματική απάθεια του κόσμου; Και για το ότι δεν έχει βγει κάποιος να πει ότι αν δεν κάνουμε κάτι όλοι μαζί, και κυρίως με διάρκεια, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα; Τι λες;
Β.Ρ.: Μα, όλο τον προηγούμενο καιρό, η Αριστερά και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις καλούσαν σε συγκεντρώσεις και πήγαιναν ελάχιστοι. Και οι απεργίες των καθηγητών είχαν μαζική συμμετοχή μόνο τώρα.

Μιλάμε για έναν πληθυσμό ο οποίος, την τελευταία διετία, βρίσκεται σε κατάθλιψη και δεν κινητοποιείται, παρά την πρωτοφανή επίθεση που δέχεται από το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, μια επίθεση που τον οδηγεί όχι απλώς στη φτωχοποίηση, αλλά στην εξαθλίωση. Γι’ αυτό, ακόμα και να θέλει κάποιος, δεν μπορεί να κινητοποιήσει τον κόσμο αυτή τη στιγμή.

Το γιατί δεν ακολουθεί ο κόσμος στις κινητοποιήσεις, είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Κατ’ αρχάς, ενώ σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού έχει στραφεί εκλογικά υπέρ του Σύριζα, εντούτοις δεν πάει να γραφτεί στις οργανώσεις του, ούτε αγοράζει την εφημερίδα του. Αυτά είναι ενδείξεις ότι ο κόσμος είναι παθητικός, έχει παραιτηθεί.

Συγχρόνως, υπάρχουν και τα μήντια που παίζουν έναν ύπουλο ρόλο και επιδιώκουν να ρίξουν το ηθικό του κόσμου, να τον πείσουν ότι θα χρεοκοπήσουμε, θα μας διώξουν από το ευρώ και τα ρέστα, αν δεν κάνει αυτό που του λένε. Δηλαδή, είναι μια μεθοδευμένη προπαγάνδα που πλασάρει την ιδέα ότι τα μνημόνια είναι μονόδρομος κι ότι άλλη λύση δεν υπάρχει.

Ο Σύριζα, από την άλλη, τσίμπησε το τυράκι και μπήκε στη φάκα. Στην τηλεόραση, π.χ., οι βουλευτές του συχνά δυσκολεύονται να αντιπαρατεθούν μετωπικά με τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους, και κάποτε τους νομιμοποιούν με την παρουσία τους. Αυτό που έκαναν με τον Πρετεντέρη, να αρνούνται να πάνε στην εκπομπή του, έπρεπε να το είχαν κάνει με πολύ περισσότερους, για να μην πούμε με όλους στην ιδιωτική τηλεόραση, ιδίως από τότε που έκλεισε η ΕΡΤ. Το τηλεοπτικό τοπίο είναι σάπιο.

Κι έτσι, το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, έχει καμφθεί. Στους χώρους δουλειάς, όταν γίνονται απεργίες, ένα μεγάλος μέρος δεν συμμετέχει. Προφανώς και επειδή έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στους καρεκλοκένταυρους συνδικαλιστές.

Το 2010, μετά τη Μαρφίν και τους νεκρούς της, ο κόσμος αποσύρθηκε επί έναν χρόνο και είχε καμφθεί η αγωνιστική του διάθεση εντελώς. Μέχρι που επανήλθε δριμύτερος με τους Αγανακτισμένους. Πολύ πιθανόν να είναι μια τέτοια φάση άμπωτης και τώρα, και μπορεί να αλλάξει αργότερα, να γίνει πλημμυρίδα.

Στο βιβλίο της, η Ναόμι Κλάιν, με την οποία συμφωνώ απολύτως, λέει ότι «το δόγμα του σοκ» προσπαθεί να κάμψει το φρόνημα του κόσμου σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην αντιδράει. Και αυτό έχει συμβεί, κατά κάποιον τρόπο.

Με τα επιθετικά μέτρα, με τα μήντια που αποκοιμίζουν τον λαό και τον χειραγωγούν. Εάν η υποχώρηση του αγωνιστικού κύματος οφείλεται στο «δόγμα του σοκ», σχεδόν ό,τι και να κάνει η πρωτοπορία, οι λαϊκές μάζες έχουν γίνει παθητικές και δεν κινητοποιούνται. Πάντως, η ίδια η Ναόμι Κλάιν είναι κατηγορηματική: αν δεν βγει ο κόσμος στους δρόμους, δεν γίνεται τίποτα.

Υπάρχουν δύο μεγάλες αιτίες που ο λαός έχει κλειστεί στο καβούκι του. Από τη μία, ο ατομικισμός, με τον οποίο τον γαλούχησαν τα προηγούμενα χρόνια πάρα πολύ έντονα, και οι περισσότεροι κοιτάνε μόνο το συμφέρον τους, και σαν να έχουν ξεχάσει τη συλλογική δράση. Και από την άλλη, τα μήντια, τα οποία έχουν σπείρει τον πανικό και το φόβο ότι, εάν βγει π.χ. ο Σύριζα, θα χάσεις και αυτά που έχεις, θα επέλθει χάος.

Κρ.Π.: Τι θυμίζουν όλα αυτά που ανέφερες για ατομικισμό και πανικό; Μήπως το μετεμφυλιακό κλίμα;
Β.Ρ.: Μα, εγώ έγραψαολόκληρο μυθιστόρημα για την πιθανότητα ενός νέου, επερχόμενου εμφυλίου! Μερικοί, μάλιστα, μου έστειλαν μηνύματα στο φέισμπουκ και μου έλεγαν ότι επαληθεύεται «Η Πιο Κρυφή Πληγή» μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Και τους απάντησα: Δυστυχώς.

Γι’ αυτό καταλήγω να συμφωνώ, χίλια τα εκατό με τη Ναόμι Κλάιν. Αν δεν βγούμε στους δρόμους, δεν αλλάζει τίποτα. Δεν αλλάζει, ούτε με εκλογές. Πρέπει να βγούμε από το καβούκι μας. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Μόνο αν δούμε πλήθη κόσμου στους δρόμους, μπορεί να σταματήσει αυτή η επίθεση με τα μέτρα λιτότητας, με τα μνημόνια κ.λπ.

Ας θυμηθούμε: Όταν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους με τους Αγανακτισμένους, έπεσε ο Γιωργάκης και βγήκε ο Παπαδήμος. Θα μου πεις, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς; Όχι. Έπεσε η κυβέρνηση! Κι όταν βγήκε ο κόσμος στο δρόμο με την ΕΡΤ, έπεσε -επίσης- η συγκυβέρνηση των τριών. Οποτεδήποτε βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, έγινε πολιτική αλλαγή.

Από τη μέρα της δολοφονίας του Φύσσα και μετά, τα πράγματα άλλαξαν. Είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι. Έχει τρομάξει ο κόσμος, φοβάται, σφίχτηκε, πάγωσε, και στην πραγματικότητα μπήκαμε σε ένα άλλο στάδιο, ανεβήκαμε ένα σκαλί, ή μάλλον κατεβήκαμε ένα σκαλί. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι κάτι άλλαξε αμετάκλητα. Και άλλαξε προς το χειρότερο, με την έννοια ότι, εάν δεν κινητοποιηθούμε, θα αιματοκυλιστούμε.

Κρ.Π.: Οι Αγανακτισμένοι και οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ, όμως, διαμαρτυρήθηκαν σε μεγάλη διάρκεια. Κανονικά δεν θα ’πρεπε, να προταθεί καθιστική διαμαρτυρία διαρκείας, επί 24ώρου βάσεως, της κοινωνίας πολιτών, με απαιτήσεις πρώτα απ’ όλα απλή αναλογική και νέες εκλογές; Αλλιώς, πόσοι νεκροί επιτέλους χρειάζονται για να κινητοποιηθούμε αποτελεσματικά;
Β.Ρ.: Αυτό δεν το ξέρω. Πόσο, δηλαδή, έχει γίνει παχύδερμο ο κόσμος.

Κρ.Π.: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι, όπως είπε η μητέρα του Παύλου Φύσσα;

Β.Ρ.: Μα το λέει και ο Ηράκλειτος: Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί σε όσα γίνονται στον κόσμο. Συνεργοί, όπως λέμε «συνεργός στο έγκλημα».
Δηλαδή, κι αυτοί που μπορεί να πουν, εγώ κοιμόμουνα ξέρετε, δεν ήμουν εκεί, σου λέει ο Ηράκλειτος, και αυτοί φταίνε. Δεν χρειαζόταν δηλαδή να μας το πει η μητέρα του νεκρού. Από την αρχαιότητα μάς έρχεται αυτή η γνώση. –

Σχετικά Άρθρα

09/02/2011
15/06/2012
26/08/2013

Βία και ψυχραιμία

Χούντα στην πλατεία Συντάγματος | 29 Ιουνίου 2011

Χούντα στην πλατεία Συντάγματος | 29 Ιουνίου 2011

Η μεγαλύτερη στην ιστορία της Mεταπολίτευσης(και ίσως όχι μόνον), καθολική – πολιτική διαμαρτυρία διαρκείας με συμμετοχή πολιτών από όλους τους χώρους, χωρίς κομματικές επεμβάσεις, και άμεση δημοκρατία, η οποία έριξε την κυβέρνηση που έδωσε στεγνά τη χώρα βορά στα μνημόνια, έκλεισε με φασιστική κρατική βία:

Κανείς δεν τιμωρήθηκε. Οι αστυνομικοί κυκλοφορούν ελεύθερα, όπως και όλοι όσοι τους έδωσαν την εξουσία με τη διαταγή τους, να καταστείλουν βίαια ένα τεράστιο ειρηνικό και δημοκρατικό κίνημα.

Γιατί σήμερα αυτή η υπενθύμιση; Διότι αυτές οι σκηνές, αλλά και το ίδιο το γεγονός της βίαιης αποπομπής των Αγανακτισμένων εκείνη τη μέρα, ήταν ίσως ο προπομπός των επερχόμενων σημερινών φασιστικών δολοφονιών και αθλιοτήτων που ζούμε σήμερα σε όλα τα επίπεδα. Και τέλος, ο προπομπός της ανοχής και της συνενοχής, της βίας και του φασισμού, όπως και της απάθειας και της αδιαφορίας.

Μην αναρωτιόμαστε λοιπόν πως αναπτύχθηκε η ΧΑ… Μην αναρωτιόμαστε γιατί οι Έλληνες δεν αντιδράνε.

Μόνο κάποια στιγμή, ας θυμηθούν να φιλήσουν τα πόδια όλοι οι άθλιοι κυβερνώντες, οι νεοναζί και μαζί οι πάσχοντες απαθείς, σε αυτούς τους χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους που δεν αμύνθηκαν σ’ αυτή τη φασιστική βία, με βία.

Και να μην ξαναξεστομίσουν -κακοποιώντας την κατ’επανάληψιν- τη λέξη «ψυχραιμία», γιατί ο ελληνικός λαός, απέδειξε ότι η ψυχραιμία του για όσα έχει υποστεί, σπάει κόκκαλα – και μάλιστα τα δικά του!

Όλα τα κόμματα, όλοι οι επαγγελματικοί κλάδοι, και όλοι οι φορείς, όλοι οι άνεργοι, οι πάντες, θα έπρεπε από τότε, να απαντήσουν άμεσα με ένα κύμα απεργιών και κινητοποιήσεων διαρκείας, περικυκλώνοντας καθισμένοι τη βουλή για μερόνυχτα, μέχρι να εισακουστούν αναγκαστικά ως κοινωνία πολιτών από το καθεστώς. Γιατί αυτό θα πει, ψυχραιμία απέναντι στη βία.

Όλοι τότε, θα έπρεπε να καταδικάσουν τον φασισμό εμπράκτως, με άμεσες ενέργειες, και όχι τώρα να σκούζουν καθυστερημένα πανικόβλητοι.

Αυτή την ώρα, από τις Σκουριές, μέχρι την Ερτ, από τις επιτάξεις μέχρι τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και τις κάθε λογής εγκληματικές βίαιες ενέργειες εξαθλίωσης του ελληνικού λαού σε όλα τα επίπεδα, φτάνοντας έως τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ας τρέξουμε να μαζέψουμε τα αμάζευτα.

Μέχρι να καταλάβουμε… τι θά πρεπε να σημαίνει: Ψυχραιμία στη Βία.-

Protesters gather during a rally against a new austerity package at Syntagma square in Athens