Κάνουμε έργο ό,τι δεν απωθούμε…

assets_LARGE_t_1463_913050_type12128Για εκείνους που θα ήθελαν να μάθουν ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της δύναμης της γραφής, ως εργαλείο αυτογνωσίας, έκφρασης, επικοινωνίας και δημιουργικότητας…

Η γραφή είναι μία δημιουργική εργασία και όπως σε κάθε τι που δημιουργούμε, δεν παίρνει μέρος μόνο η λογική μας αλλά και οι εμπειρίες, τα συναισθήματα, τα βιώματα, όλα αυτά που μπορεί να μην συνειδητοποιούμε καθώς γράφουμε.

Ο μεγάλος θεωρητικός και κριτικός λογοτεχνίας Μιχαήλ Μπαχτίν είχε πει, πως σε ένα κείμενο δεν υπάρχει μόνο η «φωνή» του συγγραφέα αλλά και πλήθος άλλων «φωνών», που ακόμα και ο ίδιος ο γράφοντας μπορεί να μην τις αντιλαμβάνεται, ή τουλάχιστον να μην τις είχε αντιληφθεί νωρίτερα. 

Σήμερα, πια, μπορούμε να προσθέσουμε σε αυτό, πως κάνουμε έργο, ότι δεν απωθούμε… Ότι δεν απωθούμε το κάνουμε νεύρωση. Κι ότι ούτε το απωθούμε αλλά ούτε το κάνουμε έργο, το κάνουμε διαστροφή!

Από τα κείμενά μας δυνητικά -ανάλογα πόσο αφήνουμε τον συγγραφικό εαυτό να μιλήσει και δεν τον αποσιωπούμε (π.χ. με πολλά επίθετα, ή συμβολισμούς, ή πολλές λογικές εξηγήσεις) μπορεί να διαφανεί, πως αυτός ο συγγραφικός μας εαυτός γνωρίζει πιο πολλά από εμάς κι αυτό αναδεικνύεται όταν θελήσουμε να τα διαβάσουμε έχοντας στο νου αυτή την συγκεκριμένη πληροφορία και βέβαια τις ανάλογες γνώσεις, εμπειρία, όπως και την ανάλογη βιβλιογραφία, που παρέχεται ειδικά στο Σεμινάριο «Αφήγηση Ζωής» εδώ και τέσσερα χρόνια.

Κι αν γράφουμε ότι δεν απωθούμε και δεν γράφουμε αντίθετα μόνο ότι γνωρίζουμε συνειδητά, τότε γράφουμε για να μάθουμε. Διότι με τη γραφή (όπως και κάθε τι δημιουργικό) εκφράζονται και με κομμάτια ασυνείδητα, καθώς τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου μας συνεργάζονται για το αποτέλεσμα (από τη μια της λογικής και του συνειδητού και από την άλλη των βιωμάτων και του ασυνείδητου). Μόνο που με τη γραφή ολα αυτά που εκφράζονται, αναδύονται λεκτικά… κάτι που τα κάνει ακόμα περισσότερο σαφή.

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα όλων των παραπάνω είναι αυτό που ακολουθεί, και είναι ένα γραπτό πάνω σε μία άσκηση δημιουργικής γραφής της Χριστιάνας Λαμπρινίδη, με τίτλο «Δημιουργείστε έναν χώρο που καταστρέφει η γραμματική και σας ανήκει»:

«10 Μάρτη 1969. Ήταν τεσσάρων χρονών. Οι μέρες περνούσαν αλλά η μαμά και ο μπαμπάς της δεν επέστρεφαν.

Πριν αναχωρήσουν, ο πατέρας την είχε πάρει μέσα στο σαλόνι. Αν και πρωί μόλις που έβλεπε το πρόσωπό του γιατί τα σαλόνια εκείνο τον καιρό τα κρατούσαν οι νοικοκυρές με κλειστά πατζούρια και τα άνοιγαν μόνο σε επισκέψεις. Της είπε ότι θα φύγει στο Λονδίνο μαζί με τη μαμά για μια σημαντική δουλειά αλλά θα γυρίσει σύντομα.

Όταν η μαμά της δούλευε και οι αδελφές της ήταν στο σχολείο εκείνη καθόταν μαζί του και έπαιζε. Είχε ένα μικρό κουμπί που του είχε περάσει μια κλωστή. Αυτό ήταν το στηθοσκόπιο της. Το κρέμαγε στο λαιμό της και τον εξέταζε. Του έλεγε «πάρε αναποή Κωστάκη» κι ας τον έλεγαν Θόδωρο. Ακουμπούσε το κουμπί στο στήθος του, χωρίς να ξέρει ότι μέσα του υπήρχε μια καρδιά που υπολειτουργούσε από μια κατεστραμμένη βαλβίδα.

Για εκείνη θα ήταν δύσκολο να ξυπνήσει ένα πρωί και να μην ακούσει τη φωνή του να της ζητάει οτιδήποτε . Όταν είχαν στο σπίτι καλεσμένους, εκείνος φώναζε για να προσέξουν την αντίδρασή της «Αχ, να είχα ένα ποτ…..» και τότε η μικρή σηκωνόταν αυτόματα και έτρεχε στην κουζίνα να ανοίξει τη βρύση για να προλάβει την επιθυμία του πριν τελειώσει καν τη φράση του.

Τώρα έμενε στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού και τους ρωτούσε πότε θα γυρίσουν.

Μια μέρα πήγε στο γραφείο του παππού της και έκοψε μια σελίδα από το ξύλινο ημερήσιο ημερολόγιο του. Πήρε ένα μολύβι κι άρχισε: Τα «γράμματά» της ιερογλυφικά, χόρευαν ένα ένα το δικό του άτσαλο χορό. Καταστρέφοντας την έννοια της γραμματικής, σχεδίαζε αφηρημένα κυκλάκια, ασύμμετρα τετράγωνα, μπερδεμένες γραμμές. Γέμισε όλη τη μικρή σελίδα. Μετά πήγε στην τουαλέτα της γιαγιάς, πήρε ένα κραγιόν, πασάλειψε τα χείλια της, πατώντας τα στη συνέχεια ζουπιχτά πάνω στο ακατάληπτο γράμμα.

Κατόπν, έτρεξε στην κουζίνα φωνάζοντας «θέλω να το στείλετε στη μαμά και στον μπαμπά μου».

Μια μέρα όταν μεγάλωσα η μαμά μου κάπου βρήκε ξεχασμένο αυτό το κιτρινισμένο πια «γράμμα» και μου το δωσε. Ποτέ δεν έμαθα με λέξεις, τι τους έγραφα. Ούτε και με ρώτησε κανείς ποτέ. Θυμάμαι μόνο την κατεστραμμένη γραμματική του και το τελευταίο χάρτινο μισό φιλί.» 

Σχόλια:

  • Ο πατέρας κάνει την ηρωίδα του κειμένου… έμπιστο στο σαλόνι = Press (ως κοινωνικοποίηση) σαν σε μια τελετή μύησης σε μυστικά που δεν είναι για εκείνη, σε μυστικά που θα αλλάξουν το χρόνο της.
  • Πώς η γραφή μπορεί να της εκπληρώσει την επιθυμία πριν αρθρωθεί ο λόγος του πατέρα (ποτ… – Pot) 
  • Γι’ αυτό η γραφή είναι η αναζήτηση της επιθυμίας πριν αρθρωθεί η λέξη.
  • Ο χρόνος γίνεται αντιληπτός με εγκατάλειψη (Η λέξη ποτέ = εγκατάλειψη). Με προσμονή. Ξύλινο ημερολόγιο = ο χρόνος είχε σταματήσει (το ψυχικό τραύμα σταματά τον χρόνο)Οι λέξεις ανήκουν στους άλλους. Γράφει γράμματα(άρθρα), όχι λέξεις.
  • Ο πατρικός λόγος σε αναζήτηση της επιθυμίας που εκπληρώνεται πριν αρθρωθεί. Η Κατεστραμμένη βαλβίδα – είναι η κατεστραμμένη γραμματική.
  • Ο πατέρας μοιράζεται την εξουσία του λόγου με την κόρη. Για να είναι κοντά στον πατέρα πρέπει να γράφει. Κοινωνικοποιεί το λόγο του πατέρα.
  • Η καρδιά του πατέρα είναι η γραμματική.

Το συγκεκριμένο κείμενο αποκάλυψε -εκτός των άλλων- κάτι που δεν θα μπορούσε καθόλου εύκολα με οποιονδήποτε άλλο τρόπο** να πληροφορηθεί ο γράφοντας: Το πότε ακριβώς του δόθηκε το ερέθισμα, ή αλλιώς η «άδεια», ο ρόλος,  ή η προτροπή, από το οικογενειακό του σύστημα, να ασχοληθεί με την δημοσιο-γραφία και κυρίως η δεξιότητα να γράφει «γράμματα» ή αλλιώς άρθρα.

Όμως κάθε συγγραφικός εαυτός και κάθε δημιουργικός εαυτός, όπως λέχθηκε, είναι πιο μπροστά από εμάς, ξέρει πολύ καλά τι θέλει να πει ή να κάνει, λέει περισσότερες ιστορίες από αυτές που νομίζουμε ότι γράφουμε. Αρκεί, να του αφήσουμε να χρησιμοποιήσει το …enter(που το κατέχει η συνείδησή μας μόνον, δηλαδή το αριστερό μας ημισφαίριο), ώστε να μπορέσει να του δώσει σάρκα και οστά… Εφόσον, γράφουμε ό,τι μπόρεσε να συνεργαστεί με τη λογική μας, ό,τι δηλαδή δεν απωθήσαμε στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μας.

Με άλλα λόγια «Κάνουμε έργο μόνον, ότι ΔΕΝ απωθούμε», όπως ήδη αναφέρθηκε, ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι δε μπορούμε πάντα να το γνωρίζουμε, πως στο κάθε δημιουργικό μας έργο καταθέτουμε και ασυνείδητα στοιχεία που μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορεί να είχαμε απωθήσει.

Το πόσο σημαντικό είναι αυτό, μπορεί να το καταλάβει κάποιος εάν μάθει, πως ότι αντίθετα απωθούμε το κάνουμε νεύρωση, και πως ότι ούτε το απωθούμε, αλλά ούτε το κάνουμε έργο, το κάνουμε διαστροφή… όπως αναφέρει και ο Νίκος Παπαχριστόπουλος στο βιβλίο «Ψυχανάλυση και γραφή».

Φυσικά, η τέχνη και η δημιουργία αντίστοιχα, δεν μπορούν να πληροφορήσουν για άλλα εξίσου σημαντικά ή και σημαντικότερα θέματα έναν ενδιαφερόμενο, από όσα μπορεί οποιαδήποτε έγκυρη και σοβαρή δουλειά αυτογνωσίας με κάποιον ειδικό.

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, μπορούμε επιπλέον να κατανοήσουμε καλύτερα ό,τι τα προσχολικά χρόνια, είναι τα σημαντικότερα για να τεθούν οι βάσεις για τις δεξιότητες της ζωής μας, τις τάσεις και τα ενδιαφέροντά μας, αλλά και όσα άλλα αργότερα θα διαλέξουμε να τους αφιερωθούμε, φτιάχνοντας ένα -οποιασδήποτε μορφής- έργο, άρα κάτι που δεν απωθήσαμε.

Ειδικά η παιδική ηλικία είναι ο θησαυρός που μπορούμε να αντλήσουμε όσα θα μας βοηθήσουν να καταφέρουμε, όχι μόνο για να επιβιώσουμε, αλλά και να αυτοπραγματωθούμε(βλ. την κορυφή της πυραμίδας του Μάσλοου).

Κρυσταλία Πατούλη

ΥΓ.: Περισσότερες πληροφορίες, βιβλιογραφία, και βιωματικές ασκήσεις, για τη δύναμη της γραφής ως εργαλείο αυτογνωσίας και δημιουργικότητας, στο σεμινάριο Αφήγηση Ζωής

ΥΓ.2: Διαβάστε επίσης: Για την τέχνη της ζωής…

Η Ανάσταση του Παύλου

29 Σεπτεμβρίου 2013
Ενα παλικάρι πεσμένο στο δρόμο, σαν να κοιμάται στην αγκαλιά της κοπέλας του, ταξιδέυοντας με πλοίο για να νησιά. Μόνο το κλαμένο πρόσωπο της κοπέλας, λίγο αίμα στο γόνατο και το αίμα στο πεζοδρόμιο προδιαθέτουν για κάτι κακό, ίσως αναπότρεπτα κακό. Το παλικάρι είναι ο Παύλος Φύσσας, ο Killah P, λίγο πριν ξεψυχήσει χτυπημένος δόλια από μαχαίρι ναζιστή, η θρηνούσα κοπέλα είναι η Χρύσα, η κοπέλα του. Είναι η πρώτη ώρα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013.
Η δημοσίευση της φωτογραφίας προκάλεσε κύματα διαμαρτυρίας, θεωρήθηκε σπίλωση της μνήμης του νεκρού. Οχι. Η εικόνα της θυσίας δεν αμαυρώνει την τιμή και τη μνήμη του Παύλου. Το μέσον δεν είναι το μήνυμα. Το ρυπαρό δοχείο δεν είναι το λάμπον σπαρακτικό περιεχόμενο. Συγχέουμε το εικονιζόμενο με την κορνίζα του.
Ο πεσμένος κοιμώμενος Παύλος στην αγκαλιά της Χρύσας, η εικόνα τους, είναι μια σύγχρονη εκδοχή του Χριστού του Πάθους, της Πιετά, της Σταύρωσης, της θυσίας του αμνού και της θυσίας του ήρωα, μια εικόνα που διατρέχει την ιστορία του πολιτισμού, από την Ιλιάδα έως το Ευαγγέλιο, μια εικόνα γονιμοποιός και παρηγορητική, μια εικόνα που νικά τον θάνατο και την κακία.
Το πρώτο που μου ήρθε στο νου μόλις είδα τον πεσμένο Παύλο στην αγκαλιά της Χρύσας, ήταν η φωτογραφία της 9ης Μαΐου 1936: ένα άλλο παλικάρι, ο Τάσος Τούσης, κείτεται άψυχος σε μια πόρτα με τα χέρια ανοιχτά, σταυρικά, στη διασταύρωση Βενιζέλου και Εγνατίας, στη Θεσσαλονίκη, και από πάνω η μάνα του τον θρηνεί με ξέμπλεκα μαλλιά. Από αυτή την εικόνα της θυσίας και του ιερότερου των θρήνων, ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος έγραψε τον Επιτάφιο, στα χνάρια των Εγκωμίων της Μεγάλης Παρασκευής, των δημοτικών τραγουδιών και της αρχαίας τραγωδίας: «Ησουν καλός κι ήσουν γλυκός / κι είχες τις χάρες όλες». Είναι μια εικόνα που σφραγίζει τον ελληνικό εικοστό αιώνα, ψυχικά, πνευματικά, πολιτισμικά. Μια εικόνα που μας θυμίζει διαρκώς ποια θηρία είμαστε και ταυτοχρόνως τι άγγελοι θα μπορούσαμε να γίνουμε. Ετσι και η εικόνα του Παύλου.
Δεύτερη μου ήρθε στο νου η φωτογραφία του νεκρού Τσε στη Βολιβία, αυτή που εντέλει τον έκανε αθάνατο και αιώνια νέο. Το σώμα του κείτεται άψυχο, ύπτιο, στην μπετένια γούρνα, τα μάτια του είναι ανοιχτά, ένα στρατιώτης αγγίζει τα μακριά του μαλλιά, ένας άλλος αγγίζει τον θώρακά του. Σαν τον Χριστό του Μαντένια, όπως παρατήρησε προσφυώς ο Τζων Μπέργκερ το 1975 και συμπλήρωσε ο καθηγητής Νίκος Χατζηνικολάου στην έξοχη σχετική έκθεση του 2003 στο Ρέθυμνο.
Ο Τσε Γκεβάρα είναι στα τριάντα του, με μακριά μαλλιά και γένια, υπερασπιστής κατατρεγμένων, όταν εικονίζεται νεκρός, δολοφονημένος και θυσιασμένος, σαν τον Χριστό που εικονίζει ο Μαντένια μετά την Αποκαθήλωση και κάθε ζωγράφος που εικόνισε το Πάθος, τη Σταύρωση και την Αποκαθήλωση ανά τους αιώνες. Στα τριάντα του είναι και το γενειοφόρο παλικάρι, ο ποιητάρης κατά της αδικίας, ο τραγουδιστής του «Σιγά μην κλάψω, σιγά φοβηθώ», ο Παύλος που κοιμάται στον μόλις ματωμένο δρόμο της Αμφιάλης.
Η εικόνα του πεσμένου Παύλου είναι η εικόνα του άδικου χαμού, αλλά είναι και η εικόνα της θυσίας με νόημα. Είναι η θυσία που αφυπνίζει και η θυσία που κανείς δεν θέλει να επαναληφθεί. Είναι η εικόνα της νιότης, εικόνα του ρομαντικού ήρωα που πεθαίνει νέος, του καλού που προσωρινά ηττάται από το κακό, που προσφέρει θυσία το σώμα του και τη ζωή του, για να επιζήσει νικηφόρο και παρηγορητικό το πνεύμα του. Η εικόνα της κλαίουσας Χρύσας είναι η τρυφερότητα και η αγάπη που χύνεται παρηγορητική και εξανθρωπίζουσα πάνω στον πενθούντα δέκτη, και τον καθιστά έλλογο, ενσυναίσθητο κοινωνό της θυσίας και του νοήματός της: ο Παύλος ζει. Ετσι, όπως το τραγουδά ο Ρίτσος: «Γλυκέ μου, εσύ δεν χάθηκες, / μέσα στις φλέβες μου είσαι».
Ναι, θα τη δημοσίευα τη φωτογραφία του Παύλου Φύσσα. Χωρίς λόγια, διότι δεν θα έβρισκα τίποτε να προσθέσω σε αυτή την εικόνα των εικόνων. Θα τη δημοσίευα για να θυμούνται όλοι τη μορφή του. Και για να μη μείνει η θυσία του ανεικόνιστη, σκοτεινή, κρυμμένη, χωρίς αίσθημα και χωρίς νόημα, χωρίς Ανάσταση.

http://vlemma.wordpress.com/2013/09/29/anastasi-pavlou/

Η διάλυση της Χρυσής Αυγής σημαίνει και τον θρίαμβο της

xatzistefanou3-400x220

Γράφει ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Οποιοσδήποτε έχει υπάρξει στέλεχος κάποιας επιχείρησης, γνωρίζει μια πάγια τακτική που εφαρμόζεται από απατεώνες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες και αφεντικά.

Οι επιτήδειοι, συνήθως επειδή έχουν κακό όνομα στην πιάτσα και δεν μπορούν να προσελκύσουν οι ίδιοι εργαζόμενους και ενδιαφέρον για κάποια από τις κομπίνες τους, βρίσκουν κάποιον ή κάποιους για να τους στήσουν το μαγαζί, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως βιτρίνα.

Μόλις η επιχείρηση στεριώσει και καρποφορήσει, οι πρωτεργάτες που την έφεραν στην επιτυχία απολύονται, μιας και υπάρχοντος, δοκιμασμένου και λειτουργικού του νεοσύστατου επιχειρηματικού μοντέλου, μπορούν να προσληφθούν ηλίθιοι στην θέση των έμπειρων μισθοφόρων.

Ως ηλίθιοι ορίζονται εκείνοι που δεν γνωρίζουν το διακύβευμα της εταιρίας που αναλαμβάνουν ως νεοπροσληφθέντες, και δέχονται να εργασθούν ως χαμηλόμισθοι ή ακόμα και εθελοντικά, μιας και αγνοούν την αλήθεια τόσο του ήθους, όσο και των οικονομικών της υπόθεσης που αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας.

Για να μην υπάρχει καμία περίπτωση να διαταραχθεί η αυθεντία της εγκληματικής ιεραρχίας από κάποιον καχύποπτο και ανατρεπτικό υφιστάμενο, επιλέγονται μόνο εκείνοι που ούτως ή άλλως έχουν περιορισμένη αντίληψη, είτε λόγω νεανικής απειρίας, είτε λόγω έλλειψης κριτικού πνεύματος για την δικαιοσύνη, την ηθική και την οικονομική αλήθεια του περίγυρου τους.

Αυτονόητα, από τέτοιες οργανώσεις-transformers αποκλείονται οι γνώστες των πραγμάτων και όσοι κάνουν πολλές ερωτήσεις, όπως και εξίσου αυτονόητα προτιμώνται εκείνοι που είναι επιρρεπείς στον φανατισμό υπέρ αμφίσημων, υποκειμενικών και ετερόφωτων δέλεαρ όπως η διάκριση, το κύρος και η αναγνώριση.

Όποτε έρθει το πλήρωμα του χρόνου, και αναπόφευκτα υποψιαστεί το εκάστοτε νεοπροσληφθέν προσωπικό τι ακριβώς παίζει με την επιχείρηση για την οποία δουλεύει, τότε, απολύεται.

Στην περίπτωση που έχει κάποιες ανεκτίμητες ικανότητες προβιβάζεται σε συνεργό, και έτσι ο κύκλος της εκμετάλλευσης αδαών ανανεώνεται αέναα και η απάτη διαιωνίζεται. Το κέρδος για την ηγεσία της επιχείρησης είναι αφ” ενός το γεγονός ότι εργάζεται γι” αυτούς πάντα μια ομάδα που στερείται της ικανότητας να γνωρίζει πως λειτουργεί ακριβώς ο μηχανισμός της και άρα δεν μπορούν να ελέγξουν τα κέρδη και την πορεία.

Αυτό ακριβώς έγινε και με την σύσταση της Χρυσής Αυγής και την σημερινή σύλληψη της ηγεσίας της. Η Ελληνική άρχουσα τάξη προσέλαβε κάποιους να στρατολογήσουν και να εκπαιδεύσουν αδαείς με σκοπό να έχει στην διάθεση της ένα παραστρατιωτικό τάγμα.
Υψηλά ιστάμενα πρόσωπα από όλους τους κλάδους επωφελούνται και εξαρτώνται από οποιοδήποτε είδος ενδιαφέροντος γύρω από τους στόχους του Ναζισμού.

Δικαστικοί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, εκδότες, καλλιτέχνες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κερδοφορούν, εκμεταλλεύονται, διαχειρίζονται και εν τέλει επιβάλλουν την πεποίθηση πως οι ξένοι μας απειλούν, ακόμα και επειδή αφοδεύουν δημοσίως, όπως διαβάσαμε σε αστεία πλην επικίνδυνα κείμενα γραμμένα από αχαρακτήριστες πλύστρες του Ναζισμού όπου δεν διστάζουν να ομολογήσουν ανοιχτά ότι συνεργάζονται με την αστυνομία για να διώξουν τις πόρνες και τις τοξικομανείς από το κέντρο της Αθήνας προκειμένου να εξυπηρετήσουν ιδιωτικά συμφέροντα που εξαρτώνται όμως από κρατική επιχορήγηση και συνεργασία.

Εν τέλει που αποσκοπεί όλο αυτό το ρατσιστικό παραλήρημα?

Στην συντήρηση του μίσους που επιτρέπει να βλέπει ο πολύς κόσμος τους μετανάστες ως παρείσακτους και άρα άξιους εξαφάνισης ή εκμετάλλευσης.

Σε αυτές τις βάσεις στήθηκε το επικερδέστερο κόλπο της δεκαετίας: η διαχείριση των μεταναστών και η φάμπρικα στοχοποίησης μειονοτήτων προκειμένου να εκτονώνεται σε εξιλαστήρια θύματα η οργή του καθημαγμένου Ελληνικού λαού αλλά και να κερδοσκοπούν οι ύαινες που περικυκλώνουν την ανθρωπιστική κρίση που μαίνεται εδώ.

Δεν επιτρέπεται κανένας Έλληνας να θεωρεί ότι στη χώρα αυτή επικρατεί καθεστώς δημοκρατικής νομιμότητας, η πίστη αυτή ισοδυναμεί με άρνηση ολοκαυτώματος, εφ” όσον φυλακίζονται χιλιάδες αθώοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Όλοι μας πλέον γνωρίζουμε ότι η Ελληνική Κυβέρνηση παίρνει τουλάχιστον 162 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο για την συντήρηση ή επαναπατρισμό αυτών των ανθρώπων.

Όμως, αυτά τα λεφτά δεν επενδύονται στις ζωές αυτών των ανθρώπων, ή έστω στην επιστροφή τους στις χώρες απ” όπου προήλθαν.

Χωρίς καμία αιτιολογία, οι μετανάστες φυλακίζονται εδώ, από το Ελληνικό κράτος, που χρηματοδοτείται από την Ε.Ε. και υποστηρίζεται θέλοντας και μή από τους φόρους όλων μας.

Όμηροι σε Αμυγδαλέζα, Κόρινθο, Λέσβο ζουν ως άνθρωποι-μπαταρίες, που τροφοδοτούν με την ύπαρξη τους ένα διαπλεκόμενο κύκλωμα ημετέρων εργολάβων, επίλεκτων της κυβέρνησης. Αυτοί αισχροκερδούν φρουρώντας, χτίζοντας και συντηρώντας κολαστήρια σαν το νεόκτιστο έκτρωμα από κοντέινερ στην Μυτιλήνη.

Όμως δεν είναι μόνο το μεταναστευτικό ζήτημα ο βασικός λόγος για την χρηματοδότηση και υποστήριξη της Ναζιστικής συμμορίας. Η συμμορία αυτή ήταν η δοκιμαστική πρόβα για την επέκταση και εφαρμογή της ακροδεξιάς πολιτικής που συμπεριλαμβάνει όχι μόνο την απόλυτη υποδούλωση της Ελληνικής εργατικής τάξης και τον αφανισμό της μεσαίας, αλλά αναλαμβάνει και την εργολαβία της εκμετάλλευσης των τοπικών γεωπολιτικών αναγκών του ευρύτερου νεοφιλελεύθερου Ευρωπαϊκού οράματος που εφαρμόζει η κυβέρνηση Σαμαρά και όσοι την στηρίζουν.

Είναι λοιπόν σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή προσελήφθη ως άμεση δράση για την εκτέλεση των πρώτων σταδίων ενός γενικότερου σχεδίου κοινωνικής διαχείρισης.

Στην αρχή έκανε καλά την δουλειά που της ανέθεταν εκείνοι που την χρηματοδοτούσαν – εφοπλιστές, καναλάρχες, εκδότες, επιχειρηματίες και εννοείται, το ίδιο το κράτος. Σε άμεση σχέση και συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ. και τα Μ.Α.Τ., η Ναζιστική οργάνωση έσπερνε τον τρόμο στους δρόμους και γελοιοποιούσε, μόνο και μόνο με την παρουσία της στην Βουλή, την οποιαδήποτε έννοια πολιτικής νομιμότητας.

Μόλις ωρίμασε ως οργάνωση η Χρυσή Αυγή και άρχισε να έχει παραισθήσεις μεγαλείου απειλώντας με πραξικόπημα, η κυβέρνηση Σαμαρά συνέλαβε την αρχηγία της και κληρονομεί τα πολυποίκιλα κέρδη από τους τραμπουκισμούς και την δολοφονική απειλή της.

Συγκεκριμένα, το Ελληνικό κράτος, με την διάλυση της Χρυσής Αυγής καρπώνεται:
Αστυνομικό σώμα άριστα εκπαιδευμένο σε πραγματικές συνθήκες διαχείρισης πλήθους και υπερδραστήριο σε περιπολίες και εποπτικούς ελέγχους.
Άμεση σχέση με τα βρομερότερα των κυκλωμάτων του κοινού ποινικού εγκλήματος και διαπραγματευτική διαμεσολάβηση με αυτά και τις υπηρεσίες που μπορούν να προσφέρουν.

Την τεχνογνωσία της επιβολής καθεστώτος φόβου και στρατιωτικής πειθαρχίας στον λαό και ειδικότερα στις μειονότητες.

Διαρκή αντιπερισπασμό των δημοκρατικών και ανθρωπιστικών δυνάμεων που απασχολούνταν διαρκώς με τις προβοκάτσιες και τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής αντί να ασχολούνται με την πραξικοπηματική κυβέρνηση και την γενοκτονική πολιτική που αυθαίρετα εφαρμόζει με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και παράτυπες ψηφοφορίες.

Συντήρηση διασπαστικού και εμφυλιοπολεμικού κλίματος στην κοινωνία που διαιρεί και βασιλεύει η μεταπολιτευτική μαφία.
Σφετερισμό της δύναμης στρατολογημένων νέων, δραστήριων και αποφασισμένων ανθρώπων, καθώς και εκμετάλλευση της εκπαίδευσης τους σε επίπεδο παραστρατιωτικής οργάνωσης.
Εκλογικούς καταλόγους ψηφοφόρων έτοιμων να ακολουθήσουν πιστά οποιονδήποτε μαχαιροβγάλτη υποσχεθεί ότι θα καθαρίσει για λογαριασμό τους.

Εν τέλει, η Ελληνική άρχουσα τάξη, βάζοντας την Χρυσή Αυγή στην γωνία, έχει υπό τον έλεγχο της μία άψογα στημένη παραστρατιωτική οργάνωση, με εξαιρετικές διασυνδέσεις σε κάθε σκοτεινή πτυχή του Ελληνικού παρακράτους.

Απορροφώντας όλη αυτή την εμπειρική, γνωσιολογική, στρατηγική και τακτική παρακαταθήκη της Χρυσής Αυγής, οι Μνημονιακές δυνάμεις αποκτούν έναν μηχανισμό που δεν μπορούσαν ούτε στα όνειρα τους να στήσουν μόνες τους. Κανένας κομματικός μηχανισμός δεν ήταν τόσο δραστήριος, ενεργός και πανταχού παρών όσο η Χρυσή Αυγή.

Επί της ουσίας, κάποιοι Ναζιστές δεν είναι χρήσιμοι πλέον, αλλά κάποιοι άλλοι θα προβιβαστούν απορροφόμενοι από το σύστημα που τους εξέθρεψε.
Εξ” άλλου, δεν έχει μόνο το δικαστικό σώμα ράμματα για την γούνα της συμμορίας Μιχαλολιάκου, αλλά και η Χρυσή Αυγή γνωρίζει ονόματα, λεπτομέρειες και εγκλήματα της κυβέρνησης Σαμαρά και των συνεργατών της. Είναι διαβόητο ότι ο κος Μιχαλολιάκος ήταν έμμισθος πράκτορας της ΕΥΠ.

Σίγουρα θα ασκηθούν εκβιαστικές πιέσεις εκατέρωθεν της κυβέρνησης και της Χρυσής Αυγής. Βέβαιη θα είναι σκληρή η διαπραγμάτευση εκ μέρος των συλληφθέντων Ναζιστών για τους όρους των όποιων ποινών τους αποδοθούν από τους δικαστές της υπόθεσης.

Αναμενόμενο είναι ότι κάποια άλλη κοινωνική τάξη ή σχηματισμός θα αναλάβει να καλύψει την ανάγκη για μια ακροδεξιά οργάνωση που θα εφαρμόζει τις πολιτικές του παρακράτους και της διεθνούς τραπεζικής μαφίας.

Προσωπικά προβλέπω πως η λούμπεν μπουρζουαζία, όλος αυτός ο ψύχραιμος και ορθολογικός συρφετός που διαμαρτύρεται φορώντας πεντακάθαρα λευκά πουκάμισα, όταν δεν διαβάζει για την στρεψοδικία των δύο άκρων σε free press, θα αρχίσει να εντείνει τις ήδη σθεναρές της εκστρατείες για πασιφιστική αδράνεια και κατασκευή εικονικής κανονικότητας για λογαριασμό της χούντας.

Η κυβέρνηση Σαμαρά, και όλο το καθεστώς που την υποστηρίζει, έχει κάθε λόγο να χαρεί ιδιαίτερα τώρα που το κοινωνικό πεδίο θα είναι πλέον ελεύθερο από ανταγωνισμό προκειμένου να κερδοσκοπεί, και μάλιστα μονοπωλιακά, από την δυστυχία των μεταναστών, από την δίωξη όσων αντιστέκονται στην χούντα που ζούμε, από την κατασκευή εξιλαστήριων θυμάτων, από τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, από το εμπόριο εθνικιστικού φανατισμού, συνολικά από την επικερδέστατη για την άρχουσα τάξη μπλόφα της κρίσης.

Η αποστολή της Χρυσής Αυγής λοιπόν επιτελέστηκε με άψογη επιτυχία. Να περάσουν οι επόμενοι λοιπόν.

Πηγή iefimerida.gr

Ο Μακριδάκης στα Γαλλικά…

«Oι Εκδόσεις της Εστίας ανακοινώνουν με μεγάλη χαρά ότι o γαλλικός οίκος Sabine Wespieser Editeur ανέλαβε την μετάφραση των βιβλίων του Γιάννη Μακριδάκη. Η Sabine Wespieser είναι εκδότρια έργων λογοτεχνίας από διάφορες χώρες, με υψηλά κριτήρια πάντοτε. Οι εκδόσεις της έχουν κατακτήσει ιδιαίτερη θέση στο γαλλικό τοπίο, λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές, αποσπώντας συχνά βραβεύσεις και ακολουθούμενες από ένα πιστό και πολυπληθές αναγνωστικό  κοινό. Στις ίδιες εκδόσεις συνυπάρχουν ο επικεφαλής της ξένης λογοτεχνίας του Γκαλιμάρ Ζακ Ματέρν και ο ριζοσπάστης διανοητής Ταρίκ Αλί»

Ομολογώ ότι χαίρομαι διπλά για την συγκεκριμένη είδηση, αφού κατά κάποιον τρόπο είχα προβλέψει ότι θα μεταφραστούν πρώτα στην συγκεκριμένη χώρα τα λογοτεχνικά βιβλία του Χιώτη ερευνητή, οικολόγου ακτιβιστή, πολιτικογράφου και συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη, και κατόπιν σε οποιαδήποτε άλλη, μετά από τη μετάφραση του πρώτου μυθιστορήματός του στα τουρκικά.

Κι αυτό, επειδή κυρίως οι Γάλλοι, έχουν… μεγαλύτερη επαφή με το απαξιωμένο από τον υπόλοιπο πλανήτη δεξί τους ημισφαίριο, είναι ανοιχτοί στον πολιτικό διάλογο -αν μη τι άλλο- και αγαπούν τα μάχιμα, πρωτοπόρα ελεύθερα πνεύματα, και επίσης είναι από τους πρώτους που έχουν προβληματιστεί για την κυρίαρχη θέση της οικολογίας στην πολιτική, όχι μόνον ως μείζον θέμα επιβίωσης της γης, αλλά και του ίδιου του πολιτισμού και των θεσμών της κοινωνίας.

Θυμάμαι για παράδειγμα, στο πρώτο περιοδικό που εργάστηκα, τη δεκαετία του ’80, δημοσιεύονταν ανάλογες μελέτες, κυρίως Γάλλων διανοητών, όπως και του Κορνήλιου Καστοριάδη. Μόνο από τον τίτλο του: Κοινωνία και Φύση, σήμερα μπορεί να συνειδητοποιήσει κάποιος, πόσες δεκαετίες ήταν μπροστά…

Και ο Μακριδάκης όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα, μπορεί και τα συνθέτει στο έργο του.

Γι’ αυτό θα ευχηθώ να χιλιάσουν οι μεταφράσεις των βιβλίων του, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Αν και είναι το πιο πιθανό, εφόσον αυτός ο συγγραφέας γράφει στην παγκόσμια γλώσσα… της ψυχής(ως όλον και όχι μόνον ως τεχνική λόγου και λογικής).

Συγχρόνως, επειδή μας κάνει περήφανους και ως Έλληνες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, που πολλά πρόσωπα των γραμμάτων δείχνουν να πάσχουν από… αρτηριοσκλήρωση γλώσσας και πνεύματος… θυμίζοντας περισσότερο τεχνοκράτες, παρά διανοητές.

Μπορεί στην χώρα μας η φωνή του Μακριδάκη να μοιάζει πολλές φορές «βοώντος εν τη ερήμω»  – αλλά στην Γαλλία εισακούστηκε. Εισακούστηκε μια λογοτεχνική φωνή που έχει τη δύναμη της μεταμόρφωσης, κάτι σπουδαιότερο κι από μία επανάσταση.

Συγχαρητήρια λοιπόν στον ίδιο, στις εκδόσεις της Εστίας, και στον γαλλικό οίκο, θα έλεγα, τιμή του.-

63514

Μακριδάκης, Γιάννης

 
 
Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργάνωνε τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελούνταν τις εκδόσεις του και διηύθυνε το τριμηνιαίο περιοδικό “Πελινναίο” έως το 2011.Έχει γράψει τα βιβλία

“Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946″ (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006 και Εστία 2010)

“10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940″, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007)

“Aνάμισης ντενεκές”, μυθιστόρημα (Eστία 2008), το οποίο κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά,

“Η δεξιά τσέπη του ράσου”, νουβέλα (Εστία 2009),

“Ήλιος με δόντια”, μυθιστόρημα (Εστία 2010), το οποίο ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη

“Λαγού μαλλί”, νουβέλα (Εστία 2010),

“Η άλωση της Κωσταντίας”, μυθιστόρημα (Εστία 2011), το οποίος ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Χρήστου Βαλαβανίδη

“Το ζουμί του πετεινού”, νουβέλα (Εστία 2012).

“Του Θεού το μάτι”, νουβέλα (Εστία 2013)

 
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2013) Του Θεού το μάτι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2012) Το ζουμί του πετεινού, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2011) Η άλωση της Κωσταντίας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2010) Ήλιος με δόντια, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2010) Λαγού μαλλί, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2010) Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2009) Η δεξιά τσέπη του ράσου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2008) Ανάμισης ντενεκές, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2007) 10.516 μέρες, Πελινναίο
(2006) Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι, Πελινναίο
 
Λοιποί τίτλοι
(2007) Συλλογικό έργο, Τετράδια μνήμης: Χίος 1940, Πελινναίο [ανθολόγηση, επιμέλεια]
(2005) Συλλογικό έργο, Η Χίος κατά την Ελληνική Επανάσταση και τη σφαγή, Πελινναίο [επιμέλεια]
(2005) Κωνσταντινίδης, Ν., Τι ήτο η Απλωταριά;, Πελινναίο [επιμέλεια, φωτογράφιση]
(2003) Καλαγκιά, Δέσποινα, Παραμύθια απ’ το Κουδούνι, Πελινναίο [επιμέλεια]
(2003) Μάγκος, Κώστας, Σπήλαια της Χίου, Πελινναίο [φωτογράφιση]
   
Κριτικογραφία
Μια ολονυκτία ανάγνωσης [Γιάννης Μακριδάκης, Η άλωση της Κωσταντίας], «Ελευθεροτυπία»/ «Βιβλιοθήκη», τχ. 653, 29.4.2011


Για τη συλλογική μνήμη και τη συλλογική ευθύνη [Θωμάς Κοροβίνης, Ο γύρος του θανάτου], «Η Αυγή», 1.3.2011


Η νουβέλα γράφτηκε επειδή υπάρχει ήδη ως λογοτεχνία άγραφη [Γιάννης Μακριδάκης, Λαγού μαλλί], «Ελευθεροτυπία»/ «Βιβλιοθήκη», τχ. 624, 9.10.2010

 

Μήνυμα αλληλεγγύης από την Τουρκία, στη μνήμη του Παύλου Φύσσα

Μήνυμα αλληλεγγύης στους Έλληνες που αγωνίζονται ενάντια στο φασισμό από την Τουρκία.

«Με την αδελφοσύνη των δύο λαών, χαιρετάμε τους αντιφασίστες της Ελλάδας»

 

http://left.gr/

Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί. Του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

07:50, 26 Σεπ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/139370

[…] Μα το λέει και ο Ηράκλειτος: Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί σε όσα γίνονται στον κόσμο. Συνεργοί, όπως λέμε «συνεργός στο έγκλημα»! Δηλαδή, κι αυτοί που μπορεί να πουν, εγώ κοιμόμουνα ξέρετε, δεν ήμουν εκεί, σου λέει ο Ηράκλειτος, κι αυτοί φταίνε […] Ας θυμηθούμε: Όταν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους με τους Αγανακτισμένους, έπεσε ο Γιωργάκης και βγήκε ο Παπαδήμος. Θα μου πεις, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς; Όχι. Έπεσε η κυβέρνηση! Κι όταν βγήκε ο κόσμος στο δρόμο με την ΕΡΤ, έπεσε -επίσης- η συγκυβέρνηση των τριών. Οποτεδήποτε βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, έγινε πολιτική αλλαγή […] Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος μιλά με την Κρυσταλία Πατούλη συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

Κρ.Π.: Πώς γίνεται ένα κόμμα που είναι κατά της δημοκρατίας να απολαμβάνει τα προνόμιά της μέσα στη βουλή; Κάπως έτσι, δεν νομιμοποίησαν τη Χρυσή Αυγή και για όλες τις αντιδημοκρατικές ενέργειές της;

Β. Ρ.: Ναί,  βέβαια! Από την άλλη, τώρα θυμήθηκε ο Δένδιας να καταθέσει το φάκελο με τις 32 ποινικά κολάσιμες πράξεις τους; Και όλο τον προηγούμενο καιρό, γιατί τις άφηνε να πολλαπλασιάζονται; Πρόκειται για ηθελημένη αδιαφορία.

Κρ.Π.: Και για τη θεωρία των δύο άκρων και των διαφόρων… τόξων, τι έχεις να πεις;

Β.Ρ.: Η θεωρία των δύο άκρων είναι όντως ανιστόρητη, αλλά κυρίως παρανοϊκή. Δηλαδή, είναι ένα δημαγωγικό τρικ για να αλλάξουν την ατζέντα και να πάνε αλλού το θέμα. Ακόμη και να τη συζητάμε είναι λάθος.

Κρ.Π.: Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο, όμως, ειδικά σε έναν κόσμο που από το σχολείο δεν του έμαθαν τουλάχιστον την ιστορία.

Β.Ρ.: Κατ’ αρχάς είναι γελοίο να λένε ότι ο Σύριζα είναι το άλλο άκρο, γιατί σήμερα έχει φτάσει να είναι ένα σχεδόν κεντροαριστερό κόμμα. Και σίγουρα, πάντως, δεν είναι ακραίο αριστερό. Πώς είναι δυνατόν να τους βάζεις στην ίδια ζυγαριά με τη Χρυσή Αυγή;

Ούτε και τους αναρχικούς ή τους αντιεξουσιαστές μπορείς να θεωρήσεις το άλλο άκρο. Και ανέκαθεν, ουδεμία σχέση είχε η δράση της Αριστεράς με τη δράση των φασιστών. Δεν εξισώνονται, δεν παραλληλίζονται αυτά τα δύο.

Οι φασίστες ασκούν επιθετική βία και σκοτώνουν εν ψυχρώ αθώους και ανυπεράσπιστους πολίτες. Επίσης, η στρατιωτική δομή της «οργάνωσής» τους, τι σχέση έχει με την Αριστερά;

Κρ.Π.: Μήπως αυτό που θά ‘θελαν να υπονοήσουν είναι ότι η Εθνική Αντίσταση και οι Αριστεροί που ήταν στα βουνά και πολεμούσαν ενάντια στους κατακτητές, μπορούν να συγκριθούν με απόγονους ταγματασφαλιτών, όπως τους ονομάζουν;

Β.Ρ.: Ακριβώς γι’ αυτό είναι φαιδρή όλη αυτή η ιστορία. Την εποχή του εμφυλίου, η Αριστερά ήταν λαοπρόβλητη και είχε το 90% του πληθυσμού με το μέρος της, ενώ οι άλλοι είχαν το 10%. Επομένως, δεν πρόκειται καθόλου για δύο άκρα.

Κρ.Π.: Η θεωρία αυτή, βλέπουμε ότι συζητιέται συνεχώς και με επιπλέον νουθεσίες δημοκρατίας. Σε ποιους; Σε εκείνους που αγωνίστηκαν για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία;

Β.Ρ.: Και σε μία παράταξη όπως η Αριστερά, η οποία, από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70, από τη γερμανική Κατοχή μέχρι και τη χούντα, σκοτωνόταν, βασανιζόταν, κυνηγιόταν, πήγαινε εξορίες, φυλακές και στα ξερονήσια.

Κρ.Π.: Το να αναφέρονται λοιπόν σε δύο άκρα, αντιπαραθέτοντας την Αριστερά με μία συμμορία που δολοφονεί επί χρήμασι, δεν είναι ιστορικά εγκληματικό για τη συλλογική συνείδηση; Για να μην πούμε ότι είναι και ποινικό αδίκημα;

Β.Ρ.: Την ώρα που σκοτώνεται ένας άνθρωπος από Χρυσαυγίτες, δεν μπορείς να εξισώνεις τους τελευταίους με την Αριστερά, παρά μόνο εάν έχεις δόλιες σκοπιμότητες. Επίσης, η Χρυσή Αυγή έχει αποδεδειγμένα σχέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες, ο Μιχαλολιάκος υπήρξε έμμισθος της ΚΥΠ. Πρόκειται για παρακρατική ομάδα.

Κρ.Π.: Στο ντοκυμαντέρ «Νεοναζί: Το ολοκαύτωμα της μνήμης» του Στ. Κούλογλου, αναφέρεται το εξής…

«Στην Ελλάδα,  λόγω του εμφυλίου πολέμου, οι συνεργάτες των Γερμανών δεν τιμωρήθηκαν. Και τα εγκλήματά τους δεν έγιναν γνωστά. Το 1945 ο Φον Γιοσμάς (Έλληνας, από τους σημαντικότερους συνεργάτες των Γερμανών) καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Το 1947, όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος, ξαναγύρισε στην Ελλάδα και φυλακίστηκε. Το 1950 ο βασιλιάς Παύλος, του απένειμε χάρη. Το 1963 συνελήφθη ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη. Το 1967 με την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου, πήρε σύνταξη ως αντιστασιακός. Ο γιος του ήταν υποψήφιος του ΛΑ.Ο.Σ στις εκλογές του 2009. Τώρα είναι μέλος της Χρυσής Αυγής».

…αυτό το γεγονός πόσο ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση;

Β.Ρ.: Μα δεν είναι τυχαίο ότι η θεωρία των δύο άκρων είναι ακροδεξιάς έμπνευσης. Δηλαδή, ούτε καν κάποιοι από τη Δεξιά, οι καραμανλικοί, δεν παραδέχονται τέτοια πράγματα. Αλλά είναι φανερό πια ότι το επιτελείο του Σαμαρά είναι ακροδεξιό.

Και παρόλο που δεν πιστεύω στις θεωρίες συνομωσίας, φοβάμαι πάρα πολύ, επειδή ακριβώς ήταν τόσο τρομοκρατημένοι από την απεργία των καθηγητών, που είχε αρχικά σχεδόν καθολική συμμετοχή, μήπως όλο αυτό ήταν προβοκάτσια, για να τρομοκρατηθεί ο κόσμος, και να καμφθεί αυτό το απεργιακό κύμα το οποίο προμήνυε έναν πολύ θερμό χειμώνα.

Κρ.Π.: Τον κόσμο τον τρομοκρατούν συστηματικά με φασιστική βία από την εποχή των Αγανακτισμένων, για να μη θυμηθούμε και τον Γρηγορόπουλο, και μιλήσουμε για δολοφονική βία. Και τολμούν μετά από όλα αυτά, να μιλούν για δημοκρατία και συνταγματικά τόξα; Ποιοί; Αυτοί που -εκτός όλων αυτών- έχουν καταστρατηγήσει το Σύνταγμα κατ’ εξακολούθησιν, με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τις επιτάξεις και την ολιγωρία τους να εφαρμόσουν απλά το νόμο; Όλα αυτά δεν εκμεταλεύεται και η Χρυσή Αυγή;

Β.Ρ.: Για την άνοδο της Χρυσής Αυγής ευθύνονται αποκλειστικά τα δύο κόμματα εξουσίας. Αν δεν ήταν τόσο απαράδεκτες οι επιλογές τους, αν δεν ήταν τόσο ανίκανοι ως διαχειριστές της εξουσίας, και μάλιστα στην περίοδο της κρίσης, δεν θα έβρισκε η Χρυσή Αυγή το έδαφος να εγκληματεί.

Και ο Σύριζα, συχνάζοντας σ’ όλα αυτά τα φρικτά τηλεοπτικά πάνελ, και παίζοντας μαζί με τους υπόλοιπους σ’ αυτή την τηλε-φάρσα, έδωσε σε πολλούς την εντύπωση ότι είναι συστημικός.

Διότι, έτσι, η Χρυσή Αυγή παίρνει και αντισυστημικό μπόνους, επειδή όλοι τη βρίζουν, και παρουσιάζονται τώρα συνασπισμένοι απέναντί της.

Φτάσαμε στο σημείο να καλεί ο Βενιζέλος τον Σύριζα να συμφωνήσουν εναντίον της Χρυσής Αυγής. Δηλαδή, να εξομοιωθεί στις συνειδήσεις του κόσμου η Αριστερά, με αυτό το ―ει μη τι άλλο― σκοτεινό πρόσωπο, που είναι ο σημερινός αρχηγός του Πασόκ, και να φαίνεται ότι είναι πάνω κάτω το ίδιο πράγμα, που απλώς θα εναλλάσσονται στην εξουσία.

Κρ.Π.: Εκτός νόμου, ή ενώπιον του νόμου, η Χρυσή Αυγή, τελικά; Τι γνώμη έχεις;

Β.Ρ.: Αυτή την περίοδο, η Νέα Δημοκρατία στρέφεται υποκριτικά εναντίον της Χρυσής Αυγής, για ψηφοθηρικούς και δημαγωγικούς λόγους, αλλά στην πράξη έχουμε δει ότι ως κυβέρνηση δεν εφαρμόζει τους νόμους. Γι’ αυτό είμαι κατά τού να βγει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή. Διότι, αν εφαρμόζονταν οι νόμοι, δεν θα ετίθετο τέτοιο ζήτημα.

Για παράδειγμα, την επομένη της δολοφονίας του Φύσσα, έγινε διαδήλωση στο Κερατσίνι. Η αστυνομία χτυπά με ρίψη χημικών τους διαδηλωτές, και τα βίντεο που έφτασαν μέχρι το BBC, δείχνουν ανθρώπους με πολιτικά -που ο ένας από αυτούς φέρεται να είναι και Χρυσαυγίτης- οι οποίοι ρίχνουν πέτρες και καθυβρίζουν τους διαδηλωτές. Γιατί λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι δεν διώκονται;

Πέραν των γκάλοπ που λένε ότι το 50% της Αστυνομίας είναι Χρυσαυγίτες, και δείχνουν έμπρακτα τη σύμπραξη αυτών των δύο, το ζήτημα είναι πως, αν είχαν διωχθεί σε οποιαδήποτε φάση οι Χρυσαυγίτες για τις παράνομες πράξεις τους (και μιλάω για το Πέραμα, το Μελιγαλά, ή τις επιθέσεις τους εναντίον μεταναστών), δεν θα χρειαζόταν ένας επιπλέον νόμος για να βγουν εκτός νόμου.

Η όλη υπόθεση θυμίζει αυτό που έχει γράψει ο Εμμανουήλ Ροίδης, ότι στην Ελλάδα μόνο ένας καινούργιος νόμος χρειάζεται, μέσω του οποίου να εφαρμόζονται οι ήδη υπάρχοντες νόμοι!

Κρ.Π.: Όχι μόνο καταστρατηγείται το Σύνταγμα, αλλά βγαίνουν τόσοι πολλοί νέοι νόμοι, με τις αντισυνταγματικές συνήθως πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που οι νομικοί μιλούν για ανασφάλεια δικαίου στη χώρα μας.
Β.Ρ.: Όταν μία ομάδα βιαιοπραγεί εναντίον μεταναστών, όταν ξυλοκοπεί εργαζομένους στο Πέραμα, όταν δολοφονεί ανυποψίαστους πολίτες, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να καταλάβεις αν είναι νόμιμες ή παράνομες τέτοιες ενέργειες.

Εδώ, λοιπόν, υπάρχει ένα άλλο μείζον πρόβλημα. Με αυτό το θέμα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου του Ρουπακιώτη, όπως και με το να βγει η ΧΑ εκτός νόμου, υπάρχει κίνδυνος, αργότερα, με τις ελαστικές ερμηνείες που θα δώσει η Δεξιά, να στραφεί εναντίον της Αριστεράς μια τέτοια ιστορία.

Κρ.Π.: Ο πατέρας του Φύσσα είπε ότι θα ήθελε ο δολοφόνος να δικαστεί και να εκτελεστεί. Υπάρχει κίνδυνος η κοινωνία να φτάσει σε σημεία αυτοδικίας;

Β.Ρ.: Ασφαλώς, η ανομία οδηγεί στη βία. Το θέμα όμως, αυτή τη στιγμή, είναι να μην οδηγηθεί ο κόσμος σε τυφλές αντιδράσεις. Γιατί κάτι τέτοιο θέλουν οι κυβερνώντες, για να προβούν σε ακόμα πιο αυξημένα μέτρα καταστολής. Ή και για να ποζάρουν ως μεσαίος, κεντρώος χώρος. Το θέμα είναι να εκφραστεί πολιτικά η λαϊκή οργή εναντίον του φασισμού.

Επίσης, το αιματοκύλισμα στο Κερατσίνι, όχι μόνο δείχνει έμπρακτα ότι ο πραγματικός στόχος της ΧΑ μετά τους μετανάστες είναι κυρίως οι Έλληνες, και μάλιστα οι Αριστεροί, αλλά και αποδεικνύει ότι παρά τα φληναφήματα και τις δημαγωγίες της ΧΑ, πως είναι αντιμνημονιακή και αντισυστημική, στην πραγματικότητα στρέφεται εναντίον εργατών και φτωχών ανθρώπων.

Γιατί τα χτυπήματα γίνονται στο Πέραμα, στη Νίκαια και στο Κερατσίνι. Δεν γίνονται στην Κηφισιά. Ενώ εμφανίζονται ως προστάτες των φτωχών, που περνάνε τη γριούλα από το φανάρι και μοιράζουν τρόφιμα στους αναξιοπαθούντες, στην πράξη αποδεικνύεται ότι είναι ταξική η ιδεολογία τους, και ότι στρέφονται εναντίον των εργαζομένων, εναντίον των λαϊκών στρωμάτων.

Και επιπλέον, ξέρουμε από τις μαρτυρίες ότι, αν δεν ήταν η αστυνομικίνα να κάνει -έστω και αργά- τη δουλειά της, μπορεί να είχε ξεφύγει ο δολοφόνος, ο Ρουπακιάς.

Κρ.Π.: Μοιάζει με αυτό που είπε ο Στέφανος Ροζάνης, ότι «κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της», δηλαδή, κινδυνεύει να καταργηθεί η έννοια της κοινωνίας, για να φτάσει εδώ στην Ελλάδα τουλάχιστον, να βασιλεύει εντός συνταγματικού τόξου μόνο το μνημονιακό, το Μερκελικό…

Β.Ρ.: Ναι, αυτή η επάνοδος του θέματος της Χρυσής Αυγής στο προσκήνιο, από μια πλευρά ακυρώνει τη λαϊκή αντίδραση. Το θέμα είναι να υπάρξει μία αγωνιστική λαϊκή αντίδραση, όχι μόνο αντιφασιστική, αλλά και για το θέμα των μνημονίων, για τις απολύσεις, για τη λιτότητα.

Κρ.Π.: Για την εγκληματική απάθεια του κόσμου; Και για το ότι δεν έχει βγει κάποιος να πει ότι αν δεν κάνουμε κάτι όλοι μαζί, και κυρίως με διάρκεια, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα; Τι λες;
Β.Ρ.: Μα, όλο τον προηγούμενο καιρό, η Αριστερά και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις καλούσαν σε συγκεντρώσεις και πήγαιναν ελάχιστοι. Και οι απεργίες των καθηγητών είχαν μαζική συμμετοχή μόνο τώρα.

Μιλάμε για έναν πληθυσμό ο οποίος, την τελευταία διετία, βρίσκεται σε κατάθλιψη και δεν κινητοποιείται, παρά την πρωτοφανή επίθεση που δέχεται από το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, μια επίθεση που τον οδηγεί όχι απλώς στη φτωχοποίηση, αλλά στην εξαθλίωση. Γι’ αυτό, ακόμα και να θέλει κάποιος, δεν μπορεί να κινητοποιήσει τον κόσμο αυτή τη στιγμή.

Το γιατί δεν ακολουθεί ο κόσμος στις κινητοποιήσεις, είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Κατ’ αρχάς, ενώ σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού έχει στραφεί εκλογικά υπέρ του Σύριζα, εντούτοις δεν πάει να γραφτεί στις οργανώσεις του, ούτε αγοράζει την εφημερίδα του. Αυτά είναι ενδείξεις ότι ο κόσμος είναι παθητικός, έχει παραιτηθεί.

Συγχρόνως, υπάρχουν και τα μήντια που παίζουν έναν ύπουλο ρόλο και επιδιώκουν να ρίξουν το ηθικό του κόσμου, να τον πείσουν ότι θα χρεοκοπήσουμε, θα μας διώξουν από το ευρώ και τα ρέστα, αν δεν κάνει αυτό που του λένε. Δηλαδή, είναι μια μεθοδευμένη προπαγάνδα που πλασάρει την ιδέα ότι τα μνημόνια είναι μονόδρομος κι ότι άλλη λύση δεν υπάρχει.

Ο Σύριζα, από την άλλη, τσίμπησε το τυράκι και μπήκε στη φάκα. Στην τηλεόραση, π.χ., οι βουλευτές του συχνά δυσκολεύονται να αντιπαρατεθούν μετωπικά με τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους, και κάποτε τους νομιμοποιούν με την παρουσία τους. Αυτό που έκαναν με τον Πρετεντέρη, να αρνούνται να πάνε στην εκπομπή του, έπρεπε να το είχαν κάνει με πολύ περισσότερους, για να μην πούμε με όλους στην ιδιωτική τηλεόραση, ιδίως από τότε που έκλεισε η ΕΡΤ. Το τηλεοπτικό τοπίο είναι σάπιο.

Κι έτσι, το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, έχει καμφθεί. Στους χώρους δουλειάς, όταν γίνονται απεργίες, ένα μεγάλος μέρος δεν συμμετέχει. Προφανώς και επειδή έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στους καρεκλοκένταυρους συνδικαλιστές.

Το 2010, μετά τη Μαρφίν και τους νεκρούς της, ο κόσμος αποσύρθηκε επί έναν χρόνο και είχε καμφθεί η αγωνιστική του διάθεση εντελώς. Μέχρι που επανήλθε δριμύτερος με τους Αγανακτισμένους. Πολύ πιθανόν να είναι μια τέτοια φάση άμπωτης και τώρα, και μπορεί να αλλάξει αργότερα, να γίνει πλημμυρίδα.

Στο βιβλίο της, η Ναόμι Κλάιν, με την οποία συμφωνώ απολύτως, λέει ότι «το δόγμα του σοκ» προσπαθεί να κάμψει το φρόνημα του κόσμου σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην αντιδράει. Και αυτό έχει συμβεί, κατά κάποιον τρόπο.

Με τα επιθετικά μέτρα, με τα μήντια που αποκοιμίζουν τον λαό και τον χειραγωγούν. Εάν η υποχώρηση του αγωνιστικού κύματος οφείλεται στο «δόγμα του σοκ», σχεδόν ό,τι και να κάνει η πρωτοπορία, οι λαϊκές μάζες έχουν γίνει παθητικές και δεν κινητοποιούνται. Πάντως, η ίδια η Ναόμι Κλάιν είναι κατηγορηματική: αν δεν βγει ο κόσμος στους δρόμους, δεν γίνεται τίποτα.

Υπάρχουν δύο μεγάλες αιτίες που ο λαός έχει κλειστεί στο καβούκι του. Από τη μία, ο ατομικισμός, με τον οποίο τον γαλούχησαν τα προηγούμενα χρόνια πάρα πολύ έντονα, και οι περισσότεροι κοιτάνε μόνο το συμφέρον τους, και σαν να έχουν ξεχάσει τη συλλογική δράση. Και από την άλλη, τα μήντια, τα οποία έχουν σπείρει τον πανικό και το φόβο ότι, εάν βγει π.χ. ο Σύριζα, θα χάσεις και αυτά που έχεις, θα επέλθει χάος.

Κρ.Π.: Τι θυμίζουν όλα αυτά που ανέφερες για ατομικισμό και πανικό; Μήπως το μετεμφυλιακό κλίμα;
Β.Ρ.: Μα, εγώ έγραψαολόκληρο μυθιστόρημα για την πιθανότητα ενός νέου, επερχόμενου εμφυλίου! Μερικοί, μάλιστα, μου έστειλαν μηνύματα στο φέισμπουκ και μου έλεγαν ότι επαληθεύεται «Η Πιο Κρυφή Πληγή» μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Και τους απάντησα: Δυστυχώς.

Γι’ αυτό καταλήγω να συμφωνώ, χίλια τα εκατό με τη Ναόμι Κλάιν. Αν δεν βγούμε στους δρόμους, δεν αλλάζει τίποτα. Δεν αλλάζει, ούτε με εκλογές. Πρέπει να βγούμε από το καβούκι μας. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Μόνο αν δούμε πλήθη κόσμου στους δρόμους, μπορεί να σταματήσει αυτή η επίθεση με τα μέτρα λιτότητας, με τα μνημόνια κ.λπ.

Ας θυμηθούμε: Όταν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους με τους Αγανακτισμένους, έπεσε ο Γιωργάκης και βγήκε ο Παπαδήμος. Θα μου πεις, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς; Όχι. Έπεσε η κυβέρνηση! Κι όταν βγήκε ο κόσμος στο δρόμο με την ΕΡΤ, έπεσε -επίσης- η συγκυβέρνηση των τριών. Οποτεδήποτε βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, έγινε πολιτική αλλαγή.

Από τη μέρα της δολοφονίας του Φύσσα και μετά, τα πράγματα άλλαξαν. Είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι. Έχει τρομάξει ο κόσμος, φοβάται, σφίχτηκε, πάγωσε, και στην πραγματικότητα μπήκαμε σε ένα άλλο στάδιο, ανεβήκαμε ένα σκαλί, ή μάλλον κατεβήκαμε ένα σκαλί. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι κάτι άλλαξε αμετάκλητα. Και άλλαξε προς το χειρότερο, με την έννοια ότι, εάν δεν κινητοποιηθούμε, θα αιματοκυλιστούμε.

Κρ.Π.: Οι Αγανακτισμένοι και οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ, όμως, διαμαρτυρήθηκαν σε μεγάλη διάρκεια. Κανονικά δεν θα ’πρεπε, να προταθεί καθιστική διαμαρτυρία διαρκείας, επί 24ώρου βάσεως, της κοινωνίας πολιτών, με απαιτήσεις πρώτα απ’ όλα απλή αναλογική και νέες εκλογές; Αλλιώς, πόσοι νεκροί επιτέλους χρειάζονται για να κινητοποιηθούμε αποτελεσματικά;
Β.Ρ.: Αυτό δεν το ξέρω. Πόσο, δηλαδή, έχει γίνει παχύδερμο ο κόσμος.

Κρ.Π.: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι, όπως είπε η μητέρα του Παύλου Φύσσα;

Β.Ρ.: Μα το λέει και ο Ηράκλειτος: Κι αυτοί που κοιμούνται είναι συνεργοί σε όσα γίνονται στον κόσμο. Συνεργοί, όπως λέμε «συνεργός στο έγκλημα».
Δηλαδή, κι αυτοί που μπορεί να πουν, εγώ κοιμόμουνα ξέρετε, δεν ήμουν εκεί, σου λέει ο Ηράκλειτος, και αυτοί φταίνε. Δεν χρειαζόταν δηλαδή να μας το πει η μητέρα του νεκρού. Από την αρχαιότητα μάς έρχεται αυτή η γνώση. –

Σχετικά Άρθρα

09/02/2011
15/06/2012
26/08/2013

Βία και ψυχραιμία

Χούντα στην πλατεία Συντάγματος | 29 Ιουνίου 2011

Χούντα στην πλατεία Συντάγματος | 29 Ιουνίου 2011

Η μεγαλύτερη στην ιστορία της Mεταπολίτευσης(και ίσως όχι μόνον), καθολική – πολιτική διαμαρτυρία διαρκείας με συμμετοχή πολιτών από όλους τους χώρους, χωρίς κομματικές επεμβάσεις, και άμεση δημοκρατία, η οποία έριξε την κυβέρνηση που έδωσε στεγνά τη χώρα βορά στα μνημόνια, έκλεισε με φασιστική κρατική βία:

Κανείς δεν τιμωρήθηκε. Οι αστυνομικοί κυκλοφορούν ελεύθερα, όπως και όλοι όσοι τους έδωσαν την εξουσία με τη διαταγή τους, να καταστείλουν βίαια ένα τεράστιο ειρηνικό και δημοκρατικό κίνημα.

Γιατί σήμερα αυτή η υπενθύμιση; Διότι αυτές οι σκηνές, αλλά και το ίδιο το γεγονός της βίαιης αποπομπής των Αγανακτισμένων εκείνη τη μέρα, ήταν ίσως ο προπομπός των επερχόμενων σημερινών φασιστικών δολοφονιών και αθλιοτήτων που ζούμε σήμερα σε όλα τα επίπεδα. Και τέλος, ο προπομπός της ανοχής και της συνενοχής, της βίας και του φασισμού, όπως και της απάθειας και της αδιαφορίας.

Μην αναρωτιόμαστε λοιπόν πως αναπτύχθηκε η ΧΑ… Μην αναρωτιόμαστε γιατί οι Έλληνες δεν αντιδράνε.

Μόνο κάποια στιγμή, ας θυμηθούν να φιλήσουν τα πόδια όλοι οι άθλιοι κυβερνώντες, οι νεοναζί και μαζί οι πάσχοντες απαθείς, σε αυτούς τους χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους που δεν αμύνθηκαν σ’ αυτή τη φασιστική βία, με βία.

Και να μην ξαναξεστομίσουν -κακοποιώντας την κατ’επανάληψιν- τη λέξη «ψυχραιμία», γιατί ο ελληνικός λαός, απέδειξε ότι η ψυχραιμία του για όσα έχει υποστεί, σπάει κόκκαλα – και μάλιστα τα δικά του!

Όλα τα κόμματα, όλοι οι επαγγελματικοί κλάδοι, και όλοι οι φορείς, όλοι οι άνεργοι, οι πάντες, θα έπρεπε από τότε, να απαντήσουν άμεσα με ένα κύμα απεργιών και κινητοποιήσεων διαρκείας, περικυκλώνοντας καθισμένοι τη βουλή για μερόνυχτα, μέχρι να εισακουστούν αναγκαστικά ως κοινωνία πολιτών από το καθεστώς. Γιατί αυτό θα πει, ψυχραιμία απέναντι στη βία.

Όλοι τότε, θα έπρεπε να καταδικάσουν τον φασισμό εμπράκτως, με άμεσες ενέργειες, και όχι τώρα να σκούζουν καθυστερημένα πανικόβλητοι.

Αυτή την ώρα, από τις Σκουριές, μέχρι την Ερτ, από τις επιτάξεις μέχρι τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και τις κάθε λογής εγκληματικές βίαιες ενέργειες εξαθλίωσης του ελληνικού λαού σε όλα τα επίπεδα, φτάνοντας έως τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ας τρέξουμε να μαζέψουμε τα αμάζευτα.

Μέχρι να καταλάβουμε… τι θά πρεπε να σημαίνει: Ψυχραιμία στη Βία.-

Protesters gather during a rally against a new austerity package at Syntagma square in Athens

KΕΘΕΑ: Γυναίκες και χρήση ουσιών

11:39, 25 Σεπ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/139332

Για ένα σημαντικό ποσοστό γυναικών που καταφεύγουν στη χρήση παράνομων ουσιών ή άλλες μορφές εθισμού, τα αίτια μπορούν να αναζητηθούν σε ψυχικά τραύματα που απορρέουν από βιώματα συναισθηματικής, σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης κατά την παιδική ηλικία.

Αυτό, μεταξύ άλλων, επισημάνθηκε στην ημερίδα  για τη σχέση του ψυχικού τραύματος με τη χρήση ουσιών και τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες των εξαρτημένων γυναικών που εγκυμονούν ή είναι μητέρες, την οποία διοργάνωσε στην Αθήνα το ΚΕΘΕΑ, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο και το Deree College.

Μεγάλος αριθμός ερευνών συσχετίζει την κατάχρηση ουσιών με γεγονότα κακοποίησης στην παιδική ηλικία. Η καταφυγή στις ουσίες ενδέχεται τότε να χρησιμοποιηθεί ως μέσον για να διαχειριστεί το άτομο το έντονο μετατραυματικό άγχος.

Ωστόσο, η  χρήση παράνομων ουσιών εμπλέκει το άτομο σε βίαιες και απειλητικές καταστάσεις που δεν επιτρέπουν την επούλωση των τραυμάτων, ενώ η απουσία θεραπευτικής παρέμβασης για την κακοποίηση αυξάνει το κίνδυνο επανάληψής της κατά την ενήλικη ζωή, καθώς και πρόκλησης παρόμοιας βλάβης σε άλλους, μεταξύ των οποίων και τα παιδιά.

Όπως σημείωσαν οι ομιλητές, στις σημερινές συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής κρίσης αυξάνουν τα ποσοστά μετατραυματικου  άγχους, εξαιτίας της φτώχιας, της αδυναμίας πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής φροντίδας, των αυξανόμενων ποσοστών χρήσης στην οικογένεια κ.λπ. Οι γυναίκες,  σε σχέση με τους άνδρες, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν μετατραυματικό άγχος με αρνητικές επιπτώσεις για τη σωματική και την ψυχική τους υγεία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε το ΚΕΘΕΑ, δραματική εμφανίζεται σήμερα η κατάσταση των εξαρτημένων γυναικών που βρίσκονται στο δρόμο.

Μεταξύ των γυναικών αυτών παρατηρούνται αυξανόμενα ποσοστά έλλειψης στέγης, απουσίας λειτουργικού και υποστηρικτικού οικογενειακού δικτύου, προβλημάτων υγείας, εκπόρνευσης για τη συντήρηση του εθισμού, σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης από πελάτες και ερωτικούς συντρόφους, μη προγραμματισμένων κυήσεων και πολύ συχνά απομάκρυνσης του παιδιού που θα γεννηθεί από τη μητέρα με παρέμβαση της πολιτείας.

Οι παρεμβάσεις υποστήριξης των γυναικών αυτών από το ΚΕΘΕΑ, όπως και γενικότερα των χρηστών που βρίσκονται δρόμο, ενισχύονται σημαντικά το επόμενο διάστημα με τις δύο νέες κινητές μονάδες που θέτει σε λειτουργία ο οργανισμός σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Οι ομιλητές παρουσίασαν επίσης καλές πρακτικές θεραπευτικής αντιμετώπισης των εξαρτημένων γυναικών, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν την υποστήριξή τους στο γονικό τους ρόλο, και επεσήμαναν την ανάγκη διεύρυνσης των προγραμμάτων αυτών σε  διαφορετικά πλαίσια,  όπως ο δρόμος, τα καταστήματα κράτησης και οι θεραπευτικές υπηρεσίες.-

25.9.2013

Γυναίκες και χρήση ουσιών, αποτελέσματα ημερίδας του ΚΕΘΕΑ
kethea.gr


Σχετικά άρθρα – εργασίες για το ψυχικό τραύμα:

Killah P – Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ

KILLAH P_SIGA MI KLAPSO

Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή
κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,
σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.

Γι αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,
για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.
Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει
των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.

Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δε μου ταιριάξαν,
πήρα τ’ άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν.
Ήταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές,
αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές.

Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ στις σκιές,
Μην κοντοσταθείς, αν πρόκειται ακολουθήσεις,
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις.

Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί,
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα,
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί.

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές θέλω να ξέρουν ότι,
σιγά μην κλάψω.
Και για αυτές τις αγάπες  τις παλιές θέλω να ξέρουν ότι,
σιγά μην κλάψω.

Κι όσοι μ απείλησαν με πύρινα δεσμά θέλω να ξέρουν ότι,
σιγά μη φοβηθώ.
Ναρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και,
σιγά μη φοβηθώ.

Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά,
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια,
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά,
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια.

Θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά,
που εκεί πάνω της το φόβο, την ασχήμια,
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά,
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια.

Δε θα δακρύσω μια και δε θα φοβηθώ.
Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,
ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα και αδέσμευτα φτερά μου.

Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να ρθουν
σ αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,
αρκεί, να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν
σ αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη.

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές θέλω να ξέρουν ότι,
σιγά μην κλάψω.
Και για αυτές τις αγάπες  τις παλιές θέλω να ξέρουν ότι,
σιγά μην κλάψω.

Κι όσοι μ απείλησαν με πύρινα δεσμά θέλω να ξέρουν ότι,
σιγά μη φοβηθώ.
Ναρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και
σιγά μη φοβηθώ.

Επιστολή για τον Παύλο. Από τον Λάγνη

killah p_Lagnis

[…] Την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου του 2012 χτύπησε το τηλέφωνο μου και στη άλλη γραμμή ήταν ο Παύλος. Εκείνες τις μέρες έκανε δριμύ ψύχος στην Αθήνα και τα πρώτα θύματα της κρίσης, βρίσκονταν άστεγοι στο κέντρο της Αθήνας. Τα ΜΜΕ είχαν βγάλει ειδοποίηση πως το κρύο ήταν ικανό να σκοτώσει ανθρώπους που κοιμόντουσαν στο δρόμο. Η συνομιλία που ακολούθησε, εξελίχθηκε κάπως έτσι:

 

–          Έλα Λάγνη, πρέπει να με βοηθήσεις να κάνουμε κάτι για τους άστεγους.

 

–          Και τι να κάνουμε ρε Παύλο;

 

–          Να πάμε να τους βοηθήσουμε. Όποιον βλέπουμε στο δρόμο να τον βοηθάμε να πάει στα κέντρα στέγασης, για να μη θρηνήσουμε ανθρώπους.

 

–          Που να πάμε ρε Παύλο στο κρύο; Ποιον να βοηθήσουμε;

 

–          Θα εκτυπώσουμε χαρτιά που θα ενημερώνουν τόσο τους άστεγους όσο και άλλους Αθηναίους που μπορεί να καταφύγει κάποιος για να μην παγώσει. Θα τα κανονίσω εγώ όλα. Θα φωνάξουμε και φίλους και fans, MCs και συγκροτήματα και θα πάμε αύριο. Κάτσε γράψε τα κείμενα που τα φτιάχνεις καλά, φτιάξε και το event στο facebook γιατί δεν το έχω πολύ με την τεχνολογία, κάλεσε κόσμο και πάμε αύριο το απόγευμα κέντρο. Αθηνάς, Μεταξουργείο, Κολωνό, όπου υπάρχουν άστεγοι να κάνουμε κάτι.

 

–          Τι αύριο ρε φίλε; Τρελάθηκες; Δεν θα μαζέψουμε κόσμο. Δεν θα προλάβουμε.

 

–          Δεν με ενδιαφέρει. Όσοι έρθουνε. Ότι κάνουμε. Όσοι έχουνε τα κότσια να υποστηρίζουν το λόγο τους με τις πράξεις τους. Όλοι οι ράπερς που βγαίνουν και λένε ότι κάνουν κάτι για αυτό τον τόπο, να έρθουνε. Αλλιώς να μη μιλάνε καθόλου. Το hiphop αυτό είναι. Δεν θέλει πολλά λόγια, θέλει έργα.

 

                Όλη την υπόλοιπη μέρα μέχρι και το απόγευμα της Πέμπτης καλούσαμε κόσμο και κάναμε τις απαραίτητες ενέργειες για να συντονιστούμε. Μαζευτήκαμε καμιά 30αριά άτομα, χωριστήκαμε σε ομάδες και περπατήσαμε όλες τις «κακές» γειτονιές, μοιράζοντας και τοιχοκολλώντας περισσότερα από 1000 φυλλάδια, βοηθώντας παράλληλα τους ανθρώπους που έμεναν στο δρόμο. Δίχως διακρίσεις. Μας σταμάτησε και η ομάδα ΔΙΑΣ σε κάποια φάση με απειλητικές διαθέσεις. Μας ρωτούσαν που ανήκουμε και γιατί το κάνουμε αυτό. Δεν πίστευαν πως μπορεί κάποιος να το κάνει, γιατί απλά… αισθάνεται την ευθύνη του σαν πολίτης να βοηθήσει τον συνάνθρωπο. Θέλαν να μας κατατάξουν κάπου, και όταν είδαν πως αυτό δεν συνέβαινε, απογοητεύτηκαν και μας άφησαν να συνεχίσουμε. Σε κάποιες περιπτώσεις καλέσαμε και τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου για να περιθάλψουν Έλληνες και αλλοδαπούς οι οποίοι κινδύνευαν άμεσα από το κρύο.

                Η δράση αυτή κράτησε περίπου 4 ώρες. Δεν αλλάξαμε τον κόσμο εκείνη τη νύχτα, απλά κάναμε κάτι καλό για τους λιγότερο τυχερούς συμπολίτες μας. Ήταν μια ιδέα που της έδωσε ψυχή και σάρκα ο Παύλος. Οι υπόλοιποι παραταχθήκαμε γύρω του και  επανδρώσαμε την αντίληψη του για δράση προς έναν καλύτερο κόσμο. Αυτός ήταν ο χαρακτήρας του και θα μας λείψει…

 

Η σελίδα του event
HiphopForaReason | ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΣΤΕΓΟΣ | Βόλτα ενεργοποίησης Πεμπτη 2/2/12

https://www.facebook.com/events/286299191424280/

 

                ΥΓ: Η ιστορία που έγραψα είναι 100% αληθινή και δεν αποσκοπεί στην ειδωλοποίηση ή την ηρωοποίηση του Παύλου Φύσσα. Ο λόγος που το έκανα είναι να μεταφέρω σε όσους δεν τον ήξεραν, το ποιον  και το χαρακτήρα του ανθρώπου που έφυγε από κοντά μας τόσο άδικα. Καλό σου ταξίδι φίλε.

 

Αυτός ήταν ο Παύλος Φύσσας. ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

Περισσότερα: sportdog.gr

Σχετικά άρθρα;

Πώς τολμά η κυβέρνηση της βίας να καταδικάζει δήθεν τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται»;

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/FosPhotosΠώς και ποιός τολμά από την κυβέρνηση της βίας, να δηλώνει ενάντια στην βία; Και να καταδικάζει δήθεν τη βία ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ; Ποιός τολμά, επιτέλους, από αυτήν την κυβέρνηση της βίας, να δίνει δήθεν μαθήματα νομιμοφροσύνης, και δημοκρατίας; 

Καταστολή, τραυματίες & «αυτόκλητες ομάδες» δίπλα στην ΕΛΑΣ:

Διαδηλωτής κινδυνεύει να χάσει την όρασή του • Φωτό & βίντεο • 130 προσαγωγές και 34 συλλήψεις σε Νίκαια – Κερατσίνι • Επεισόδια και χιλιάδες κόσμος στις αντιφασιστικές διαδηλώσεις     

«Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στις αντιφασιστικές διαδηλώσεις ως απάντηση στην εν ψυχρώ δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα από μέλος της Χρυσής Αυγής στο Κερατσίνι, πραγματοποιήθηκαν το απόγευμα της Τετάρτης σε όλη την Ελλάδα. Επεισόδια, εκτεταμένη χρήση χημικών και βίαιη καταστολή, μαζικές προσαγωγές και πολλοί τραυματίες, μεταξύ αυτών κάποιοι σοβαρά. Διαδηλωτής κινδυνεύει να χάσει την όρασή του από το ένα μάτι. […]

Στο Κερατσίνι τα επεισόδια ξεκίνησαν έξω από το αστυνομικό τμήμα με πετροπόλεμο και εκτεταμένη χρήση χημικών ανάμεσα σε ομάδες νεαρών διαδηλωτών και αστυνομικών δυνάμεων, ωστόσο σύντομα οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Κερατσινίου, από την Γρ. Λαμπράκη μέχρι τα Ταμπούρια. Διαδηλωτές εγκλωβίστηκαν σε πολυκατοικίες και καφετέριες και ορισμένοι στη συνέχεια προσήχθησαν.

Αυτόπτες μάρτυρες έκαναν λόγο για «όργιο καταστολής», με τις αστυνομικές δυνάμεις να «βαράνε στο ψαχνό» ενώ αναφέρθηκαν και σε αυτόκλητες ομάδες που προσεγγίσαν τις αστυνομικές δυνάμεις και πετούσαν πέτρες στους διαδηλωτές. […] Ομάδα «κατοίκων» βρέθηκαν στο πλευρό των αστυνομικών δυνάμεων στο Κερατσίνι και όπως φαίνεται στο βίντεο από το infowar «κάτοικοι» πετάνε πέτρες:

(tvxs.gr – σήμερα)

Μαζικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα και επεισόδια:

«Η αστυνομία έκανε εκτεταμένη χρήση χημικών με αποτέλεσμα ο κόσμος να διαφύγει στα γύρω στενά. Μέσω άλλης οδού ο μεγαλύτερο όγκος της πορείας κατευθύνθηκε  στην πλατεία Κύπρου, όπου είχε ανακοινωθεί πως θα γίνει γενική συνέλευση.

Τα επεισόδια έξω από το Α.Τ. συνεχίζονται με πετροπόλεμο και εκτεταμμένη χρήση χημικών ανάμεσα σε ομάδες νεαρών διαδηλωτών και αστυνομικών δυνάμεων, ενώ σύντομα οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Κερατσινίου, από την Γρ. Λαμπράκη μέχρι τα Ταμπούρια. Αυτόπτες μάρτυρες κάνουν λόγο για «όργιο καταστολής», ενώ αναφέρονται και αυτόκλητες ομάδες που προσεγγίσαν τις αστυνομικές δυνάμεις και πετούσαν πέτρες στους διαδηλωτές. Αρκετοί οι τραυματίες, ενώ πληροφορίες αναφέρουν πως κάποιοι έχουν χτυπηθεί σοβαρά και έχουν μεταφερθεί στο Τζάνειο νοσοκομείο. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες έχουν προσαχθεί 30 άτομα. Εγκλωβισμένοι διαδηλωτές σε πολυκατοικίες.» (tvxs.gr – χτες)

υγ. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε και σε όλες τις άλλες φαστικές – βίαιες πρακτικές της ελληνικής κυβέρνησης. Καταστράγηση του Συντάγματος με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου ή επιτάξεις απεργών, με κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, και τόσα άλλα…

Η ίδια κυβέρνηση, μιλάει επίσης επισταμένως για τα δύο άκρα (sic). Φυσικά! Το ένα είναι η ίδια και το άλλο όλοι οι φασίστες δολοφόνοι. Αλλά υπάρχει και ένα τρίτο άκρο, που επιμελώς αποσιωπά, και υποτάσσεται…

Ποιός δεν αντιλαμβάνεται σήμερα από πού προκαλείται, συντηρείται, και προέρχεται η βία; Κανένας.-

Σχετικά άρθρα:

Η Χρυσή Αυγή σκοτώνει, γιατί Σαμαράς και Βενιζέλος σιχαίνονται τα αίματα:

«Ο Σαμαράς έβαλε σε επιτελικές και κυβερνητικές θέσεις χουντικούς, αρνητές του ολοκαυτώματος και αναθεωρητές του ναζισμού. Ο Βενιζέλος συμφώνησε και χρησιμοποίησε τον μπαμπούλα της Χρυσής Αυγής για να κρύψει πόσο τέρας είναι ο ίδιος και η πολιτική του.

Ο φασισμός δεν φυτρώνει ως μανιτάρι στο δάσος. Κάποιοι τον ποτίζουν συστηματικά. Την δεκαετία του ‘60, από τα απομεινάρια των εθνικοφρόνων φασιστών δημιούργησαν το παρακράτος για να αναχαιτίσουν την Αριστερά. Σήμερα δουλεύουν με τη Χρυσή Αυγή. Τόσο απλά. […]

Σε αυτό ακριβώς το κλίμα, εχθρός είναι η Χρυσή Αυγή που σκοτώνει, αλλά όχι οι πολιτικές που σκοτώνουν. Οι φασίστες που θα φτιάξουν γκέτο, αλλά όχι οι κυβερνήσεις που ήδη έφτιαξαν. Μπορεί να μην είναι ανοιχτά οπαδοί του ευγονισμού του Χίτλερ, αλλά αποδέχονται στην κοινωνία να επικρατεί η φυσική επιλογή και ο οικονομικός ευγονισμός. Όποιος δεν αντέξει, είναι γιατί δεν άξιζε να ζει και όχι γιατί τον σκότωσε ο Άδωνις. Μπορεί να μην διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε λευκούς και μαύρους ακόμη, αλλά τους διαχωρίζουν σε αυτούς που έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, την υγεία, τη ζωή και σε αυτούς που δεν έχουν.

Σε μια δημοκρατία που λειτουργεί, σε μια χώρα με κοινωνική Δικαιοσύνη, σε μια Ελλάδα που όλοι μπορούν να ζήσουν, δεν μπορεί ούτε να υπάρξει Χρυσή Αυγή, ούτε να σκοτώσει. Σε μια χώρα που καταρρέει η Χρυσή Αυγή είναι εργαλείο. Το εργαλείο του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Και καμιά φορά αυτό το εργαλείο είναι μαχαίρι που σκοτώνει με θράσος έναν άνθρωπο (όχι μετανάστη πια) μπροστά στα μάτια δεκάδων άλλων. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως οι ίδιοι σιχαίνονται τα αίματα. Όπως και όλοι οι ηθικοί αυτουργοί.» K. Bαξεβάνης

«Η ομάδα ΔΙΑΣ τα έβλεπε όλα αυτά»

Το πρόσωπο του δολοφόνου – στον εισαγγελέα ο Γ. Ρουπακιάς

Το Hot Doc και το koutipandoras.gr αποφάσισαν να δημοσιεύσουν φωτογραφίες έχοντας πλήρη συνείδηση της πράξης αυτής, με μόνο σκοπό την αναγνώριση του δολοφόνου από θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, εάν είχε πάρει μέρος σε αυτές. Στην κίνηση αυτή έπρεπε να προβεί η Εισαγγελία μετά από αίτημα της ΕΛ.ΑΣ, η οποία είχε υποχρέωση να ζητήσει τη δημοσίευση της φωτογραφίας για να ταυτοποιηθεί ως πιθανός δράστης επιθέσεων. Δεν το έκαναν, κάτι που είναι μια συνηθισμένη τακτική, όταν μέλη της Χρυσής Αυγής οδηγούνται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Συστηματικά, περιφρουρούνται από την αστυνομία, όπως π.χ η υπόθεση του βομβιστή της Πεολοποννήσου, εν αντιθέσει με άλλους δράστες ίδιων αδικημάτων. Θεωρούμε ότι είναι υποκρισία, ντροπή και συγκάλυψη το να μην δημοσιεύεται η φωτογραφία, πόσο μάλλον όταν οι Ελληνικές Αρχές έχουν προχωρήσει σε δημοσίευση φωτογραφιών ακόμη και οροθετικών γυναικών.

Στον εισαγγελέα Πειραιά οδηγήθηκε το βράδυ της Τετάρτης, υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, ο 45χρονος δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, Γιώργος Ρουπακιάς.

Στον εισαγγελέα μάλιστα οδηγήθηκε η σύζυγος του 45χρονου, καθώς και μια ακόμη γυναίκα, που φέρεται ως συγγενικό του πρόσωπο, καθώς και ο υπεύθυνος της τοπικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής Νίκαιας. Ο 45χρονος βαρύνεται με τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας από πρόθεση και της παράβασης του νόμου περί όπλων.

Οι δύο γυναίκες αντιμετωπίζουν κατηγορίες για ψευδορκία και για απόκρυψη στοιχείων.

Τι λέει ο δολοφόνος του Π.Φύσσα
«Όταν βγήκα από την καφετέρια και πήγα προς το αυτοκίνητό μου, με περικύκλωσαν πολλά άτομα κι έβγαλα το μαχαίρι, για να αμυνθώ…» λέει για να δείξει ότι δεν είχε πρόθεση να βρεθεί στο σημείο, ότι εκεί βρέθηκε τυχαία και πως δεν ήθελε να σκοτώσει.

Αντίθετα υπάρχουν όμως μαρτυρίες πως ο 45χρονος δεν βρισκόταν στην καφετέρια. Φαίνεται ότι τόσο εκείνος όσο και η ομάδα των 30 ακροδεξιών ειδοποιήθηκαν από κάποιον άλλο και έσπευσαν δρώντας ως… τάγμα εφόδου.

Η απάντηση που δίνει:
«Επισκεπτόμουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής πέντε ως δέκα φορές τον μήνα. Δεν ήμουν όμως μέλος της», λέει για να διαχωρίσει τη θέση του από τον σύνδεσμο και να δείξει ότι δεν έδρασε βάσει κάποιου σχεδίου.

Υπάρχουν ωστόσο στοιχεία που δείχνουν ότι ο Γ. Ρουπακιάς δεν ήταν απλά ένας από τους συμπαθούντες τη Χρυσή Αυγή. Η φωτογραφία που δημοσιεύει το koutipandoras.gr τον δείχνει σε κατασκήνωση της Χρυσής Αυγής στη Νέδα.

(koutipandoras.gr – σήμερα)

***

970465_479257252181729_1730391096_nΔιαδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη για τη δολοφονία Φύσσα

541377_479378528836268_398845616_n

Μητέρα Φύσσα: Υπάρχει βίντεο από τη δολοφονία

Eκτός Ελέγχου _ Ένα τραγούδι του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα

EKTOΣ ΕΛΕΓΧΟΥ (ANTHEM – KILLAH P)
Killah P.
Εκτός ελέγχου, μοιάζει με επανάσταση που αρχίζει.
Ο σκύλος… λύσσαξε και άρχισε να βρίζει.
Το ποτήρι όντως έχει ήδη ξεχειλίσει,
απ’ την τόση αδιαφορία που μας έχει πλημμυρίσει.Συνεχώς, ο μικρός Αλέξης μου θυμίζει,
Πώς, η ελευθερία του λόγου ακριβά κοστίζει.
Πάνε τα χρόνια που με λέγανε φατσούλα,
τώρα έχω και ταμπέλα: Τρομοκράτης με κουκούλα.Πάλι… το μυαλό μου παρανοεί.
Πως αφήσαμε τη παρακμή τόσο να εξαπλωθεί;
Όλο μας το είναι ένα Πράντα και μια Σέρκοβα.
Γαμώτη μου, γι’ αυτό έφυγ’ ο Juliani ρε στη Γένοβα;Κάτω απ’ το αγέρωχο βλέμμα του αετού,
με φυλάνε κάθε μέρα απ’ το μάτι του κακού.
Είμαι Ευρωπαίος σύμμαχος με υπερδύναμη.
Να πα να γαμηθείτε ρε.. Είσαστε τύραννοι.Mistah Rude

Ζέσταμα οργής από το κοίλο δρόμου ξέβρασμα,
κέρασμα φωτιάς υπευθύνους δίνω το έναυσμα.
Είμ’ η βενζίνη στο μπουκάλι μιας κουκούλας,
και μεμονωμένο περιστατικό μιας χώρας δούλας.

Σάπιες συνειδήσεις με απωθημένα τα βαθιοί
εξαπλώθηκαν σε πόστα που γαμάνε ολή τη Γή.
Νιώθεις τυχερός που ζεις στο σύστημα σαν πιόνι,
Πρόσεξε όμως γιατί και το ανήλικο σκοτώνει.

Επαναπαυμένος, κοιμισμένος απ’ την λύπηση,
αφ’ όλα είναι υπό έλεγχο με καθαρή συνείδηση,
ο δρόμος αλοιφές και βρώμισέ παντού μπαρούτια,
στο τέλος όλοι θα φορέσουν πράσινα παπούτσια.

Neon

Μην προσπαθήσεις να μ’ αλλαξοπιστήσεις
έχω άλλο θεό, εγώ δεν προσκυνάω ειδήσεις.
(πως) τα κόμματα ζητάν να ακολουθήσεις
χαμένες συνειδήσεις σε στημένες συναντήσεις.

(μα απέχω) μαζί με το υπόλοιπο σαράντα οκτώ
τοις εκατό μου ζητάν σταυρό (μα δεν έχω).
Άσε τι σου λένε και βρές κάτι αληθινό
κάτι που να έχει γίνει εδώ (μα δεν βλέπω).

Πολλοί μιλάν μιλάν, και ψέματα σκορπάν,
κι αμά την ψυλλιαστείς στο εξωτερικό το σκάν,
ο νόμος είναι τυφλός και δεν τους βλέπει καν,
μα ο κόσμος είναι τρελός να γίνει πρέπει μπάμ!

ναι… συνέχεια… Μέγας… Λόγος Απειλή… Θανάσιμος.

Μέγας

Βρώμικη εικόνα, Αθηναία Βαβυλώνα,
στον αγκώνα σου κρατάς τον πολιτίσμικο χειμώνα.

(αφενώς) προφανώς ο καπιταλισμός ακμάζει
εμφανώς ο πλούτος ούτως ή αλλιώς είναι καρπός.

Γι’ αυτό συνάπτει με τη σήψη, στην ύψιστη στάθμη
με την πίστη, την ωμή καταστολή, την ανασφάλιστη εργασία,
την ευθεία πορεία στην ανεργία, την πορνεία, την βία,
την παιδεία εκείνη που δεν μπορεί να αφυπνίσει.
βιασμός πάνω στη φύση, η εξέλιξη που πνίγει οτιδήποτε ανθίζει.

Είναι τα πάντα εκτός ελέγχου στην προβολή των λίγων,
επανάσταση κονσέρβας, διανομή πάντα κατ’ οίκον.

Λόγος Απειλή

Πέφτουν νιφάδες, έλα στο 2000,
εννιά παντού ματάδες, μονάδες και ομάδες
μα πίσω τους τυπάδες, με όπλα τη καρδιά και πέτρες πίσω ούλοι,
ημεροδούλοι μεροφάι όμως δούλοι κανενός δεν είναι.

Το συναίσθημα με γράμμα πάει,
και αν στην υψικάμινο της Γης μοιάζουν με ψαροκάικα όσο περνάν φουρτούνες,
μη σκοτώνετε τα ζώα που σας ‘μάθαν,
μα τα ζώα της τιβί και κάντε γούνες.

Να σωθούμε ζούμε δρούμε στο πλανήτη σα κομήτης,
πάντα κάπου, κάποιο πάρκο, θα ανασαίνει ένας αλήτης,
με ανάσα που είν’ ασήκωτη σα τη μαγκιά ρε μόρτη,
είχαμε σκλαβιά μονάχα 400 έτη.

Θανάσιμος

Ζητώ οξυγόνο μα δεν φτάνει στο πνευμόνι, παγώνω,
καίνε τα δάση άσκοπα αλλά στα αλήθεια κάνουν φόνο,
και μέ τον νόμο, ότι κάηκε να γίνει αυθαίρετα.
-Εύχομαι όσα κάηκαν απ’ τα βρείτε σε φέρετρα!

Σημεία και τέρατα που ζούμε πολιτισμένοι,
κυκλοφορούμε τρομοκρατημένοι, εξασθενισμένοι.
Από ώρες εργασίας, μη σε φάει ο Τειρεσίας.
Προσοχή στο σκαλοπάτι της κάθε εκκλησίας.

Προσοχή στα λεφτά, είναι μια άψυχη μάζα,
κι απ’ το θεσμό των Ολυμπιακών, ώς τον Καλιατράβα.

Άντε τράβα, τα πάντα βγήκανε εκτός ελέγχου,
κι αυτοί που επρέπε να είναι εκεί, απέχουν.

Δεν τελειώνει εδώ… Στίγμα Νεολαίος, Tozi, Tiny Jackal

Στίγμα Νεολαίος

Μεσά στα χρόνια που μεγάλωσα έχω μάθει μάγκα,
ότι σα τα ποντίκια μάς πηγαίνουνε στη φάκα.

Το κράτος δεν με ξέρει, δεν ξέρει να προσφέρει
κι όταν τα κάνουμε πουτάνα δεν μας υποφέρει.

Τώρα σκοτώνουνε παιδιά μπροστά στα μάτια μας,
κι εμείς μές στην Ελλάδα να ψάχνουμε τα κομμάτια μας.

Σαν ένα όπλο που κολλάει θελουν το μυαλό σου
γράψε ότι σκέφτεσαι στο θέμα συγκεντρώσου.
είναι να τα σπάς καμιά φορά γιατί βιδώνεσαι,
μην είσαι μαλάκας και με τα κόμματα εκδηλώνεσαι.

Κρυφοπουτάνες και ματσοπιτσιρικάδες
έχουν πάρει λάθος δρόμο και θα γίνουνε πουτάνες.

Πιστός στα ιδανικά μου, όπως και στα σκυλιά μου,
γιατί σε όποιο μονοπάτι πάω είναι πάντα κοντά μου,
δεν δίνω σεβασμό, δεν δίνω τα λεφτά μου
σε καριόληδες που θέλουνε να κάψουν τα μυαλά μου.

Tozi

Σε αυτή τη πόλη μένω μόνος, δεν μέ φαγε ο χρόνος,
τα λόγια μου ειναί περίπου όπως ένας τόνος,
απ ‘ατσάλι για κάποιους μπορεί να’ ναι ένας πόνος
κάθε πούστης αστυνόμος πληρωμένος δολοφόνος.

Δεν είμαι κλώνος, είμαι μπουκάλι και φωτιά συγχρόνως,
στους δρόμους δέκα μπάτσοι κι ένας τροχονόμος
και όλοι σε κοιτάνε λές και είσαι ανθρωποκτόνος.

Έξω γίνεται ένας φόνος και το χρήμα τους ο θρόνος,
υπάρχει φθόνος, μές στα στενά που περπατάμε.

Μας κόψαν τα φτερά και δεν μπορούμε να πετάμε,
όμως ξέρουμε που πάμε και πάντα ποιον πατάμε,
και μη σε νοιάζει πάντα τα χαρτιά μας κουβαλάμε.

Tiny Jackal

Προσφέρουν όντα μη σκεπτόμενα σκυφτούς τυφλούς κι αγνώμονες
γρανάζια σε μια μηχανή με τους δικούς τους γνώμονες,
επάνω στη σκακιέρα δειλά πιόνια υποκινούμενα,
σε μέρη το λογάριασμό να ‘μαστε τα κρατούμενα,
αρνούμαι να ‘με υπόδουλος βγάλτε με απ’ την πρίζα.

Εκτός ελέγχου νιώθω το κακό χτυπάω στη ρίζα,
σε ποια κορνίζα κι ο καμβάς βαμμένος με αίμα από παιδιά,
θέλω να γίνουνε τα δάκρυα μου φωτιά.

Θέλω να γίνουν όλο τους σε χέρι ενός αναρχικού
ή το αίμα που τρέχει, ενός μπάτσου νεκρού.
Μια θηλειά στο λαιμό, κάθε […] κι αλήτη, ή μια σφαίρα καρφωμένη σε κεφάλι ασφαλίτη.

[…] αυτοί γεννάνε επαναστάσεις ακόμα,
κι είναι από αυτούς που δεν φοβούνται να βρεθούν στο χώμα.

Λίπασμα οι πρώτοι νεκροί […] γι αυτούς που έρχονται.

Πατρίδα της ελπίδας για όσους δεν ανέχονται
την καθημερινότητα,
να τους βιάζουν, δεν διστάζουν […] μένουνε και φωνάζουν. […]

Γι αυτούς είμαι επικίνδυνος γιατί παρεκλύνω απ’ την πορεία.

Ακόμα ονειρεύομαι ελευθερία.
Στη μνήμη σου κρατάω στα χέρια μου φωτιά και σίδερο,
και κει που συναντάω τη βία απαντάω με βία […]

Τέλος εποχής […] Στους δρόμους αφθονο μίσος […]

Τέλος τα χάδια, η ανοχή ξεσπάει […] το θήραμα βγαίνει από τη φωλειά του και χτυπάει […]
Χρόνια τώρα η χώρα, κατρακυλάει με φόρα.

Το καταφέρανε, σε κάνανε νεκρό. Με νιώθεις;
[…] ήρθε η στιγμή να τους σκοτώσεις!

Φιλοσοφική συμβουλευτική

Συμβουλές που προστατεύουν από την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών και, παράλληλα, βελτιώνουν την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής (σχέση με τον εαυτό & σχέση με τους άλλους)*
__________

1. Να είστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό σας μόνο όμως όταν αυτός έχει κριθεί και αξιολογηθεί ειλικρινά από εσάς και όχι από άλλους…

2. Μην ταυτίζεστε ποτέ με πρόσωπα ή πράγματα σα να πρόκειται να τα έχετε απόλυτα «δικά σας» για πάντα…(ο όρος «δικό μου» στη ζωή του ανθρώπου έχει πάντα σχετική έννοια…)

3. Έχετε πάντα υπ’ όψη σας ότι «δεν είναι τα πράγματα που μας ταράζουν (πρόσωπα, γεγονότα, ιδέες κλπ) αλλά η άποψη που έχουμε εμείς γι’ αυτά…»

4. Στο βαθμό που νοιάζομαι για την καλή και υγιεινή θρέψη του σώματός μου, θα πρέπει να νοιάζομαι εξ ίσου (τουλάχιστον) και για την καλή και υγιεινή θρέψη και της ψυχής μου (τον συναισθηματικό μου κόσμο) και του πνεύματός μου (τον πνευματικό ή νοητικό μου κόσμο)…

5. Να προτιμάτε πάντα να κάνετε ό,τι ωφελεί πραγματικά την πολύπλευρη και ενιαία ύπαρξή σας παρά ό,τι σας ευχαριστεί. Και αυτό γιατί το κέρδος του ωφέλιμου της ύπαρξής μου μένει ενώ η ψυχική ευχαρίστηση είναι πάντα πρόσκαιρη…

6. Από την άλλη δε μεριά, μην αποφεύγετε ποτέ τον πόνο (κόπο, στέρηση, στεναχώρια κλπ) χωρίς να δείτε μήπως πίσω από αυτόν υπάρχει τελικά όφελος…

7. Μην απαιτείτε με κάθε τρόπο από τους άλλους πράγματα (υλικά, συναισθηματικά νοητικά) τα οποία αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να σας δώσουν…

8. Αποφεύγετε άσκοπους (μη δημιουργικούς) ανταγωνισμούς και συγκρίσεις με τους γύρω σας…

9. Τέλος, έχετε πάντα στο νου σας ότι, η καλή σας σχέση με τους άλλους περνάει μέσα από τη γνώση και την καλή σας σχέση με τον εαυτό σας…

 

Η ανάγκη και ο ρόλος του φιλοσοφείν στον άνθρωπο

Το φιλοσοφείν αποτελεί μια βαθιά φυσική (πνευματική) ικανότητα του ανθρώπου. Με αυτήν προσπαθεί, δραστηριοποιώντας τις λογικο-πνευματικές διαδικασίες που διαθέτει, να ξεπεράσει μια προβληματική κατάσταση, εξωτερική ή εσωτερική, φτάνοντας στα βαθύτερα αίτια αυτής, φτάνοντας δηλαδή στην εξ αντικειμένου Αλήθεια (Νομοτέλεια) από την οποία προέρχεται και η οποία διέπει κάθε δημιούργημα και κάθε φαινόμενο.

Ο κάθε άνθρωπος διαθέτει αυτή την ικανότητα από τη στιγμή που θα γεννηθεί σ’ αυτόν τον κόσμο. Όμως και αυτή, όπως και πολλές που αναφέρονται σε διάφορα λειτουργικά επίπεδα και υποστάσεις του (όπως π.χ. το να μιλάει, να περπατάει, να χαίρεται κ.λπ.), υπάρχει σε μια αρχική φάση, σε κατάσταση δυνατότητας. Για να μετεξελιχθεί λοιπόν σε ικανότητα, απαιτούνται ορισμένες προϋποθέσεις (όπως ακριβώς για να βγει ένα πουλάκι από το αβγό, για να γεννήσει ένα μωρό μια γυναίκα κ.λπ.

Χωρίς αυτές τις απαραίτητες προϋποθέσεις η δυνατότητα δεν εξελίσσεται σε λειτουργική ικανότητα. Παραμένει πάντα δυνατότητα. Και ως τέτοια είναι σαν να μην υπάρχει.

Ενδέχεται βέβαια, στην περίπτωση που δεν πληρούνται επακριβώς όλες οι προϋποθέσεις, να υπάρξει μεν μετασχηματισμός της δυνατότητας σε ικανότητα, αλλά αυτός να είναι ελλιπής. Η ικανότητα δηλαδή να χωλαίνει, να έχει κενά, να μην είναι πλήρης.

Πειράματα που έχουν γίνει από “ψυχολόγους” άλλων εποχών σε ζώα έχουν δείξει ότι, εάν δεν δραστηριοποιηθούν βασικές σωματικές λειτουργίες και όργανα, (βάδιση, όραση κ.λπ.) μέχρι μια ορισμένη χρονική στιγμή από τη γέννηση του ζωντανού οργανισμού (κρίσιμη περίοδος), αυτός δεν θα μπορέσει ποτέ να δραστηριοποιήσει αυτές τις λειτουργίες του και τα όργανά του και να «δουλέψουν» αυτά σωστά. Και αυτό, χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως βλάβη σ’ αυτά καθαυτά.

Ό,τι δε ισχύει στο σωματικό επίπεδο ενός ζωντανού οργανισμού είναι φυσικό και λογικό, προκειμένου για τον άνθρωπο, να ισχύει ανάλογα και για τις άλλες υποστάσεις του, την ψυχική και την πνευματική.

Αυτό σημαίνει ότι, άμα δεν ερεθιστούν και δεν δραστηριοποιηθούν οι βασικές (φυσικές) λειτουργίες του ανθρώπου, δεν θα μπορέσουν ποτέ αυτές να λειτουργήσουν πλήρως, έως καθόλου, σύμφωνα με τις φυσικές δυνατότητές τους.

Το ίδιο ισχύει αναλογικά και με το ίδιο το Εγώ, τον πυρήνα του ανθρώπου, ως προς τις δύο βασικές δυνατότητές του με τις οποίες “γεννιέται” στον κόσμο, την κρίση και τη βούληση καθώς επίσης και με όλες τις άλλες ιδιαίτερες αρετές και χαρακτηριστικά του.

Αυτό που συντελεί αποφασιστικά στη μετατροπή όλων των βασικών λειτουργιών, γνωρισμάτων και αρετών του ανθρώπου (τρεις υποστάσεις και Εγώ) από το επίπεδο των δυνατοτήτων (σπόροι) σε έκφραση ικανοτήτων (άνθηση, καρποφόρηση), είναι προφανώς ο έγκαιρος και σωστός ερεθισμός και κινητοποίηση αυτών από το περιβάλλον (τρισυπόστατο) στο οποίο ζει ο άνθρωπος.

Στο βαθμό που το τρισυπόστατο περιβάλλον του ανθρώπου στο οποίο αυτός γεννήθηκε και ζει (ιδιαίτερα δε κατά την πρώτη και “κρίσιμη περίοδο” της ζωής του, κατά την οποία συντελείται η φυσική ανάπτυξη όλων των λειτουργιών και των οργάνων του τρισυπόστατου οργανισμού του καθώς επίσης και του ίδιου του Εγώ) καλύπτει, περισσότερο ή λιγότερο, και ανταποκρίνεται στις συγκεκριμένες αναπτυξιακές ανάγκες αυτού του οργανισμού, ανάλογα θα συντελεστεί και η μετατροπή των δυνατοτήτων σε ικανότητες.

Για παράδειγμα, εάν ένας ζωντανός οργανισμός διέθετε μόνον υλική υπόσταση, τότε, για να μετατραπούν οι δυνατότητες αυτής σε ικανότητες και να αρχίσουν να λειτουργούν πλήρως σύμφωνα με τη φύση του, θα αρκούσαν ερεθίσματα μόνον από το υλικό περιβάλλον.

Και οι ικανότητες ενός τέτοιου “μονοδιάστατου” οργανισμού δεν θα μπορούσαν να είναι άλλες από τις δύο θεμελιώδεις ικανότητες που αναπτύσσουν και σφραγίζουν με κάθε τρόπο και μορφή κάθε ζωντανό οργανισμό: την αυτοσυντήρηση και την αναπαραγωγή του είδους.

Η φυσική ιεραρχία εδώ (η οποία σφραγίζει τις λειτουργίες κάθε ζωντανού – φυσικού – οργανισμού) εντάσσει τη δεύτερη ικανότητα στην πρώτη. Η αυτοσυντήρηση δηλαδή θεωρείται η πρώτη από τις βασικές ικανότητες κάθε οργανισμού.

Αυτή εκφράζεται δεχόμενος ο οργανισμός από το περιβάλλον του την κατάλληλη για τις ανάγκες του τροφή (χημικές ουσίες που διαθέτει ήδη ο υλικός οργανισμός-υπόσταση). Η τροφή αυτή δραστηριοποιεί τον υλικό οργανισμό (τις ήδη υπάρχουσες αντίστοιχες χημικές – υλικές – ουσίες) και έτσι αυτός τρέφεται, ζωογονείται. Έτσι αυτοσυντηρείται και εξασφαλίζει την ύπαρξή του στη ζωή. Με άλλα λόγια, ζει.

Προκειμένου όμως για τον άνθρωπο που μας ενδιαφέρει, τον πολύπλοκο και πολυεπίπεδο (πολυδιάστατο) αυτόν ζωντανό οργανισμό, θα πρέπει να δούμε αυτές τις δύο θεμελιώδεις φυσικές δυνατότητες και λειτουργίες που σφραγίζουν κάθε ζωντανό οργανισμό πώς εμφανίζονται στα διάφορα επίπεδά του και ποιες είναι οι αντίστοιχες “τροφές” με τις οποίες έχει ανάγκη απ’ έξω (από το περιβάλλον) για να τραφεί αυτός και να εξασφαλίσει την ύπαρξή του στη ζωή, σε όλα τα επίπεδα και τις μορφές αυτής.

Αρχίζοντας λοιπόν από την πρώτη θεμελιώδη φυσική ικανότητα και λειτουργία κάθε ζωντανού οργανισμού, την αυτοσυντήρηση, στο αμέσως ανώτερο ιεραρχικά επίπεδο ύπαρξης του ανθρώπου ύστερα από το υλικό, στο ψυχικό, η “τροφή” που έχει ανάγκη να πάρει, προφανώς από το αντίστοιχο ψυχικό περιβάλλον στο οποίο ζει, για να συντηρηθεί, είναι αναγκαστικά τελείως διαφορετική από αυτή του υλικού περιβάλλοντος.

Οι πιο “υγιεινές και θρεπτικές τροφές” που θρέφουν με τον καλύτερο τρόπο τον ψυχικό οργανισμό (διεγείρουν δηλαδή τις ήδη υπάρχουσες αντίστοιχες ψυχικές ουσίες που υπάρχουν σε κατάσταση δυνατοτήτων, εξασφαλίζοντας σ’ αυτόν την εύρυθμη φυσική λειτουργία του, τη ζωή του), είναι ό,τι δημιουργεί σ’ αυτόν την κατάσταση της γαλήνης και της χαράς (στην πραγματικότητα είναι δύο όψεις μιας κατάστασης της ψυχής). Αυτή είναι η φυσική (υγιεινή) κατάσταση που πρέπει να διέπει συνεχώς την ψυχή, προκειμένου αυτή, απαλλαγμένη από τις κύριες διαταραχές της, τα πάθη, να “θρέφεται υγιεινά” και με τον καλύτερο τρόπο από το συγκεκριμένο χώρο, έτσι ώστε να εξασφαλίζονται η φυσική λειτουργία της και η ζωή της.

Στο τρίτο επίπεδο ύπαρξης, στο πνεύμα του, η αντίστοιχη “υγιεινή τροφή” (πνευματικές ουσίες) που θρέφει το πνεύμα με τον καλύτερο και τον πιο φυσικό τρόπο και εξασφαλίζει στον άνθρωπο την ακέραιη ύπαρξή του και τη σωστή ζωή του σ’ αυτό το επίπεδο, είναι η κατάσταση της ταπεινοφροσύνης και της νηφαλιότητας. (Και εδώ πρόκειται για τις δύο όψεις μιας κατάστασης.)

Μ’ αυτές τις καταστάσεις το πνεύμα εξασφαλίζει με τον καλύτερο τρόπο την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται καθαρά την Αλήθεια τόσο στην ατομική ζωή του, ως πνευματική οντότητα και ύπαρξη, όσο και στην κοινωνική και να ευθυγραμμίζεται (αυτορυθμίζεται) μ΄ αυτή. Εξασφαλίζει δηλαδή πώς πρέπει να ενεργεί και ποιες αποφάσεις πρέπει να παίρνει κάθε στιγμή, αφού στην ιεραρχία του ανθρώπινου οργανισμού αυτό βρίσκεται πιο ψηλά, αυτό είναι που αποφασίζει τελικά και για τον τρόπο ζωής και την τελική τύχη του ανθρώπου.

Και φυσικά, σ’ αυτή την κατάσταση ευρισκόμενο το πνεύμα εξασφαλίζει πάνω απ’ όλα την καλή επικοινωνία με τον εσώτερο εαυτό του, τον πυρήνα του, το Εγώ. Αυτό και μόνον αυτό εξασφαλίζει τη σωστή και επιτυχή ζωή του ανθρώπου σ’ αυτόν τον κόσμο. Εξασφαλίζει δηλαδή το “ζην κατά φύσιν”, αφού μόνον το Εγώ, ο φυσικός αυτός «κυβερνήτης» του ανθρώπου, “γνωρίζει” ακριβώς τόσο το σκοπό της ύπαρξής του σ’ αυτή τη ζωή όσο και τον τρόπο (την “πορεία”) με τον οποίο θα επιτευχθεί αυτός.

Τέλος, αυτό τούτο το Εγώ, ο πυρήνας του πνεύματος και ολόκληρου του ανθρώπου, το καθεαυτό ανθρώπινο ον, εξασφαλίζει τη ζωή του και την ύπαρξή του, με άλλα λόγια “θρέφεται” (από τις αντίστοιχες πνευματικές ουσίες), με το βαθμό αυτογνωσίας του (ή αυτοσυνείδησης) που αποκτά. Αυτό είναι η δύναμή του, η “τροφή” του, αυτό το κάνει να υπάρχει και να ζει περισσότερο (με ποιοτική, δυναμική και όχι με ποσοτική έννοια) και να εκφράζει πιο δυναμικά και καθαρά το θέλω του και έτσι να γίνεται καλύτερα αυτό αντιληπτό από το πνεύμα του, το οποίο προσπαθεί να ευθυγραμμίζεται κάθε στιγμή με αυτό, ευθυγραμμίζοντας ταυτόχρονα και τις λειτουργίες των υπόλοιπων υποστάσεών του.

Αυτή η “υπόδειξη”, η οποία αποτελεί τον αντικειμενικό σκοπό της ζωής του στον κόσμο, δίδεται στον άνθρωπο κατά κύριο λόγο από μέσα του, από το βαθύτερο σημείο της ύπαρξής του, από το Εγώ, κάθε στιγμή της ζωής του σ’ αυτόν τον κόσμο, στο βαθμό (ένταση) που μπορεί, που του επιτρέπουν δηλαδή οι δυνάμεις του. Ταυτόχρονα όμως του δίδεται και απ΄ έξω, από την αρχή της εμφάνισής του στη γη και σε κάθε εποχή, με διαφόρους τρόπους μέσω «ξεχωριστών», εκλεκτών ανθρώπων” (οδηγών του ανθρώπου).

Όσον αφορά τη δεύτερη θεμελιώδη φυσική ικανότητα και λειτουργία του, την αναπαραγωγή (του είδους του), στον υλικό οργανισμό (υπόσταση) του ανθρώπου, αυτή επιτυγχάνεται με το γνωστό κοινό τρόπο που γινόταν ανέκαθεν από κάθε ζωντανό οργανισμό. Με την προσφορά δηλαδή (“προικοδότηση”) γενετικού υλικού στο “θυγατρικό” από τα δύο “μητρικά” γένη, το άρρεν και το θήλυ, στα οποία διακρίνεται και από τα οποία συντίθεται κάθε ζωντανός οργανισμός.

Αυτή η ίδια αναπαραγωγική δραστηριότητα στην υλική υπόσταση του ανθρώπου ασκούμενη ενισχύεται, “θρέφεται” και λειτουργεί αυτομάτως σ’ αυτό το επίπεδο. Η ομαλότητα αυτής της λειτουργίας (ικανότητας) εδώ, εάν δεν συντρέχουν εγγενείς λειτουργικές διαταραχές και ανωμαλίες, δύσκολα διαταράσσεται.

Στο επόμενο ιεραρχικά επίπεδο του ανθρώπου, στην ψυχή, η “αναπαραγωγική δραστηριότητα” συντελείται στο βαθμό που έχει καλυφθεί επιτυχώς η πρώτη θεμελιώδης λειτουργία και ικανότητα της ψυχής, όπως αναφέρεται πιο πάνω. Η “νέα ύπαρξη” που γεννιέται από την ένωση δύο “ψυχικών σωμάτων” είναι του αντίστοιχου επιπέδου. Είναι δηλαδή μια ψυχική ύπαρξη (οντότητα), ψυχικής προφανώς υφής, η οποία “ζει” (υπάρχει) στο ψυχικό περιβάλλον ανεξάρτητα από τις “μητρικές οντότητες” που το γέννησαν.

Ανάλογη είναι και η κατάσταση στο πνεύμα. Η αναπαραγωγική δραστηριότητα και εδώ, η οποία είναι ανάλογη της λειτουργικής ικανότητας που επετεύχθη στην πρώτη θεμελιώδη λειτουργία και ικανότητα του πνεύματος, εμφανίζει, “γεννά” μια νέα ύπαρξη (οντότητα, ιδεομορφή) πνευματικής υφής στον αντίστοιχο πνευματικό κόσμο (περιβάλλον). Αυτή, όπως και οι προηγούμενες, ζει και κινείται ανεξάρτητα από τις μητρικές (γεννητορικές). [ Σημ. Ο όρος “μητρικές” εδώ, τόσο στο πνευματικό όσο και στο ψυχικό επίπεδο, διαφοροποιείται από την έννοια που δίδεται στο υλικό επίπεδο με το φυλετικό διαχωρισμό αυτών σε άρρεν και θήλυ. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να είναι ταυτόχρονα άρρεν και θήλυ στοιχείο. Άρρεν για τους άλλους (με το να τους “γεννά”, να τους εμπνέει ιδέες και αισθήματα…), και θήλυ για τον εαυτό του, (“γεννά” ο ίδιος ιδέες ή αισθήματα που του ενέπνευσαν κάποιοι άλλοι, πρόσωπα ή μη, από το περιβάλλον του.)

Μέσα σ’ αυτό το συνεχές “γίγνεσθαι” κάθε οντότητα, σε οποιοδήποτε από το τρισυπόστατο περιβάλλον (κόσμο) και αν βρίσκεται, μέσα από την κυκλική τροχιά της ύπαρξής της, (γέννηση, ωρίμανση, θάνατος), υπηρετεί την αέναη εξελικτική πορεία των “δημιουργικών δυνάμεων” οι οποίες “αντιμάχονται” τις “άλλες” παγκόσμιες δυνάμεις, τις ενάντιες των πρώτων, τις “καταστρεπτικές” ή αρνητικές.

Η “Δύναμη” με την οποία οι δημιουργικές δυνάμεις του Σύμπαντος δημιουργούν, ζωογονούν, θρέφουν (συντηρούν) και συνέχουν κάθε δημιούργημά τους, (κάθε τι που υπάρχει στη φύση), με την οποία τελικά δημιουργούν (γεννούν) ζωή παντού, έχει πάρει από τον άνθρωπο ένα πολύ κοινό όνομα και, ταυτόχρονα, το περισσότερο παρεξηγημένο από αυτόν. Πρόκειται για την Αγάπη.

Ό, τι και να πει κάποιος γι’ αυτή την κατάσταση (και πολλοί έχουν προσπαθήσει να την προσεγγίσουν, να την περιγράψουν και να τη χαρακτηρίσουν σε διάφορες εποχές), δεν πρόκειται ποτέ να την ορίσει. Αντιθέτως, όσο προσπαθεί ο άνθρωπος να την περιγράψει και να την ορίσει, τόσο τη διαστρεβλώνει και, τελικά, την καλύπτει, την περιορίζει, αφού θεωρεί ότι ανήκει πότε στο υλικό, πότε στο ψυχικό και πότε στο πνευματικό επίπεδο (υπόσταση) στον άνθρωπο. Αυτή όμως “δεν είναι πουθενά, ταυτόχρονα όμως είναι και παντού”, αφού ταυτίζεται με αυτές τις “δυνάμεις” που είναι ασύλληπτες από την ανθρώπινη διάνοια. Μόνο βιωματικά (εγωικά) μπορεί να τις “δει” και να τις “γνωρίσει” κάποιος. Το ίδιο ακριβώς ισχύει επομένως και για την Αγάπη…

Ξαναγυρίζοντας στο κεντρικό θέμα αυτού του κεφαλαίου, για την ανάγκη και το ρόλο τού “φιλοσοφείν” στον άνθρωπο, μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας ότι, σε κάθε εποχή της ιστορίας του ανθρώπου, οι “λίγοι” ήταν πάντα εκείνοι που είχαν αναπτύξει την ικανότητα αυτή, ικανότητα καθαρά πνευματική. Οι “πολλοί” κάλυπταν τη βαθιά ανάγκη που είχε πάντα ο άνθρωπος, προικισμένος από τη φύση, για υπέρβαση του γήινου εαυτού του και της γήινης ζωής του, κατά κύριο λόγο μέσω της πίστης. (βλ. σχετικά και σε προηγούμενο κεφάλαιο).

Η δυνατότητα δηλαδή αυτή του “φιλοσοφείν”, της πνευματικής δηλαδή έρευνας της (μέσω των λογικών διαδικασιών) Αλήθειας, δεν είχε αναπτυχθεί το ίδιο σε όλους. Δεν είχε δηλαδή μετεξελιχθεί εξίσου σε όλους σε ικανότητα. Η ελλιπής και ατελής πνευματική ανάπτυξη (ωρίμανση) σύμφωνα με τα παραπάνω και η απαλλαγή αυτού του “χώρου” από ξένες και αρνητικές επιβαρύνσεις (όπως ψυχικά πάθη, νοοτροπίες, κ.λπ.) δεν επέτρεπαν στις λογικές δυνατότητες να δραστηριοποιηθούν ελεύθερα. Έτσι, αναπόφευκτα, και οι “συλλήψεις” του ανθρώπου (γεννήσεις) στον πνευματικό χώρο, σύμφωνα με τα παραπάνω, ήταν ελλιπείς. Όχι δηλαδή σαφείς και αληθινές, (πραγματικές ιδέες-οντότητες). Και επειδή “ενός κακού μύρια έπονται”, είναι φυσικό αυτές να “γεννούν” με τη σειρά τους ακόμα πιο μπερδεμένες και ανυπόστατες ιδέες- “τέκνα” κ.ο.κ.

Έτσι, σιγά σιγά οι άνθρωποι, κάτω από τη φυσική πνευματική ανάγκη για έρευνα και γνώση της Αλήθειας, οδηγούμενοι από άτομα ουσιαστικά ακατάλληλα (ανέτοιμα, ανίκανα) γι’ αυτή τη “δουλειά”, έβγαζαν συμπεράσματα και δέχονταν “Αλήθειες” (π.χ. για τη φύση, για την προέλευση και τον προορισμό του ανθρώπου κ.λπ.) που είχαν μικρή ή καμία σχέση με την πραγματικότητα, εγκλωβισμένοι στην κατάσταση της πλάνης. Αποτέλεσμα αυτής της πλάνης ήταν ο άνθρωπος να απομακρύνεται συνεχώς από την Αλήθεια, όχι μόνο θεωρητικά (φιλοσοφικά), αλλά κυρίως στην πράξη, στην καθημερινή ζωή του, αφού ο καθένας, ασυνείδητα, ζει τελικά σε όλες της πτυχές της ζωής του σύμφωνα με αυτό που πιστεύει και δέχεται ως αληθινό.

Σε ανάλογη θέση βρισκόταν και η πίστη του, η συμπληρωματική και εξίσου βαθιά με την πρώτη ανάγκη και δυνατότητά του, η οποία καλύπτει (συμπληρώνει) ό,τι δεν μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος με το πνεύμα του (λογικές διεργασίες).

Ουσιαστικά, σ’ αυτή την κατάσταση ο άνθρωπος, μη βρίσκοντας καμία ικανοποίηση των υπερβατικών αναγκών του και καμία ωφέλεια με τη δυνατότητα αυτή που έχει να φιλοσοφεί, τόσο στην υλική ζωή του όσο και στην ψυχική και την πνευματική, άρχισε σταδιακά να την εγκαταλείπει και να μην την ασκεί. Το ίδιο και για τον ίδιο λόγο έκανε και εκείνος που χρησιμοποιούσε περισσότερο για κάλυψη των ίδιων αναγκών με τον πρώτο τη δυνατότητα της πίστης (…στην Αλήθεια).

Αυτό ήταν μια αναπόφευκτη, ασυνείδητη αντίδραση του ανθρώπου, αφού έβλεπε εκ των αποτελεσμάτων (από την ποιότητα δηλαδή της ζωής που ζούσε) ότι τόσο με τη λογική έρευνα της Αλήθειας όσο και με την πίστη του σ’ αυτή δεν οδηγούνταν τελικά πουθενά. Η εσωτερική ανάγκη του για υπέρβαση έμενε μετέωρη.

Έτσι, ο άνθρωπος μεταμορφώνεται σταδιακά και αρχίζει να λειτουργεί πνευματικά (και κατ’ επέκταση να ζει ανάλογα και τη ζωή του) άλογα και παράλογα, απομακρυνόμενος τελείως από την πνευματική δυνατότητα του φιλοσοφείν και μέσα από αυτήν την κατάσταση να διαμορφώνει τις “αλήθειες” του.

Το ίδιο αντίστοιχα συμβαίνει και σ’ εκείνους που κάλυπταν τις υπερβατικές ανάγκες τους κατά κύριο λόγο μέσω της πίστης (στην Αλήθεια). Αυτοί εδώ ή πιστεύοντας σε μια Αλήθεια πλανερή ή λειτουργώντας αντιδραστικά αυτοχαρακτηρίζονταν “άπιστοι”, δηλαδή πίστευαν ότι δεν υπάρχει αντικειμενική Αλήθεια… (Και αυτή βεβαίως η “θέση” αποτελεί πίστη. Μια πίστη όμως που είναι πλανερή…)

Ο σύγχρονος άνθρωπος, ο μέσος άνθρωπος-μέλος των σύγχρονων “δυτικών” κοινωνιών, σιγά σιγά έχει μεταμορφωθεί σε μια καταναλωτική και ηδονοθηρική ύπαρξη και απομονωμένος από τους γύρω του, ενδιαφέρεται μόνο για τη δική του υλική ευημερία και ευχαρίστηση, για τις οποίες ασχολείται ασταμάτητα (μηχανικά) νύχτα και μέρα, δείχνει να έχει χάσει αυτές τις έμφυτες δυνατότητές του για υπέρβαση.

Με άλλα λόγια, με τη ζωή που έχει διαμορφώσει, δείχνει να τις έχει αυτές προσαρμόσει και να τις έχει θέσει στην υπηρέτηση του μοναδικού στόχου που, εν γνώσει του (ευρισκόμενος εν πλάνη) ή εν αγνοία του, έχει βάλει στη ζωή του: την προαγωγή και τη βελτίωση της εξωτερικής (υλικής) ζωής του, αδιαφορώντας όχι μόνο για τη ζωή και τις ανάγκες των γύρω του, αλλά και για την κατάσταση που υπάρχει στη δική του εσωτερική ζωή.

Τόσο η έμφυτη δυνατότητα του φιλοσοφείν όσο και εκείνη της πίστης έχουν ουσιαστικά εκφυλιστεί και έχουν μετουσιωθεί σε μία συνεχή αγωνία, άγχος και ένταση των ψυχικών και των πνευματικών δυνάμεών του για την επίτευξη αυτού και μόνο του στόχου. Ενός στόχου που σύμφωνα με τη Φιλοσοφική Ψυχολογία και Ψυχοθεραπεία φανερώνει την ουσιαστική ανυπαρξία του πραγματικού Εγώ, του “φυσικού κυβερνήτη” της ανθρώπινης ύπαρξης. Στη θέση δε αυτού έχουν αναρριχηθεί και καθοδηγούν το “ανθρώπινο σκάφος” τα διάφορα ατελή, ασυνείδητα και διαχωριστικά εγώ (ψευτο-εγώ) των υποστάσεών του. Αυτά, προσπαθώντας να επικρατήσει το ένα έναντι των άλλων, οδηγούν τον άνθρωπο (“σκάφος”) πότε από εδώ και πότε από εκεί, προσπαθώντας να καλύψει το καθένα, ευρισκόμενο στην “εξουσία” (στο “πηδάλιο”), τις δικές του επιδιώξεις και στόχους (υπέρμετρη φιλοδοξία, πλεονεξία, ηδονοθηρία, αναισθησία στον πόνο και στα προβλήματα του άλλου κ.λπ) που αποσκοπούν στην κάλυψη στιγμιαίων και ατομικών (εγωιστικών) υλικών αναγκών, αναγκών δηλαδή της εξωτερικής ζωής του, οι οποίες δεν έχουν ουσιαστικά καμία σχέση με τους πραγματικούς στόχους και τις ανάγκες του ανθρώπου. Καμία σχέση δηλαδή με το πραγματικό συμφέρον του αληθινού εαυτού του.

Ακόμα όμως και σ’ αυτή την κατάσταση ευρισκόμενος ο άνθρωπος, με ουσιαστικά ανύπαρκτο (αδύναμο) το Εγώ του, αυτό εξακολουθεί στο βάθος του να “ζει”, να “σιγοκαίει η φλόγα του”… Τούτο γίνεται έκδηλο όταν στον κάθε άνθρωπο που ζει μια ζωή τελείως πλανεμένη, καθοδηγούμενη από τα διάφορα ψευτο-εγώ του, έρχονται πάντα κάποιες στιγμές-ευκαιρίες, έστω και φευγαλέα, που νιώθει ότι “κάτι δεν πάει καλά στη ζωή του” -ότι δεν είναι ευχαριστημένος από τον εαυτό του και από το τρόπο που ζει- και προσπαθεί από “κάπου να πιαστεί” για να την αλλάξει…

Η ανάγκη για να ξαναζωντανέψει και να επαναδραστηριοποιήσει και πάλι τις βασικές υπερβατικές δυνατότητες που διαθέτει, τη δυνατότητα του φιλοσοφείν υγιώς και τη δυνατότητα της υγιούς πίστης, αφού τις αποκαθάρει και τις απαλλάξει από κάθε ξένο και πλανερό στοιχείο, είναι, κυριολεκτικά για την ύπαρξή του, ζωτικής σημασίας.

Και αυτό μπορεί να γίνει μόνον εάν βοηθήσει αποτελεσματικά το “ημιθανές” Εγώ του να αναστηθεί. Να δραστηριοποιηθεί δηλαδή και να αναλάβει τη “φυσική θέση του” (τη θέση του “κυβερνήτη”), εκδιώκοντας βίαια (δυναμικά) τα διάφορα ψευτοεγώ του (ό,τι δηλαδή δεν είναι), τους “εμπόρους και αργυραμοιβούς” που έχουν μετατρέψει τον ιερό χώρο του σε “χώρο εμπορίου” πρόσκαιρων απολαύσεων και πονηρών συναλλαγών

_______________________________
*Ελληνική Εταιρεία Φιλοσοφικής Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας
(αστική μη κερδοσκοπική)
Φειδίου 20 Χολαργός
& Αλκμάνος 6, Ιλίσια, Χίλτον
Τηλ. 210-6544025 & 6936965005
Email: info@psychophil.gr
Site: www.psychophil.gr

Αρχική
www.psychophil.gr
Ελληνική Εταιρεία Φιλοσοφικής Ψυχολογίας & Ψυχοθεραπείας

«Το βαθύτερο σχέδιο είναι αυτό: Να σιωπήσει ο λαός!»

«Το βαθύτερο σχέδιο είναι αυτό: Να σιωπήσει ο λαός! Να σταματήσει να μιλάει ο λαός! Να τηρήσουμε σιγή τάφου σήμερα στην Ελλάδα!» Μανόλης Γλέζος

Στην κατάψυξη θέλουν το μυαλό μας, την ψυχή μας, τη μνήμη μας, τα πάντα.

Αυτή την κατάψυξη τη βάφτισαν οι πολιτικοί εγκληματίες ψυχραιμία.

Αλλά ζούμε σε πόλεμο. Κανονικό πόλεμο. Κι αν η ψυχραιμία (που αυτή η δράκα της τεχνοκρατικής δικτατορίας -η οποία απλώνεται σαν πανούκλα μέρα με τη μέρα στον πλανήτη- πιπιλάει σαν καραμέλα), μεταφράζεται σε απάθεια και απραγία, για να καθόμαστε μόνο ως παρατηρητές αφανισμού των ζωτικών δικαιωμάτων μας, των κάθε λογής ελευθεριών, αλλά και των φυσικών και πολιτισμικών μας θησαυρών, ή μεταφράζεται σε κατάψυξη ζωής, σε τάφο σιωπής και λήθης, τότε αυτήν ακριβώς την ψυχραιμία πρέπει επειγόντως να ενοχοποιήσουμε για την ατέρμονη καταστροφή μας. Η λογική χωρίς το συναίσθημα που την προσανατολίζει είναι ανάπηρη και επικίνδυνη. Όσο επικίνδυνοι είναι και αυτοί που μας θέλουν «ψύχραιμους» -γι αυτούς λοβοτομημένους,  παγωμένους, εν ζωή νεκρούς. Που μας θέλουν ψυχικά και κοινωνικά διαταραγμένους, «Ψύχραιμους» απαθείς.

Κρ.Π.

«Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά»

[…] Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους.

[…] Πόσες φορές βρέθηκε ο άνθρωπος κοντά στην υποψία ότι δεν είναι οι θεοί που πρέπει ν αλλάξουν αλλά το σύστημα;

[…] Μία κοινή πίστη σώζει πάντα τις μάζες από την ανυπόφορη μοναξιά του ατόμου. Αλλά όσο δύσκολο είναι να τις ενώσεις κάτω από μια καινούργια προοδευτική ιδέα, τόσο εύκολο είναι να τις συνδέσεις μ ένα κοινό μίσος. Εναντίον ποιανού; Μα η μετριότητα βλέπει γύρω της τόσους εχθρούς! Γι αυτό η μάζα είναι πρόθυμη να υποστηρίξει μια θεότητα ή μια εξουσία που υπόσχεται το διωγμό της αδικίας και την αποκατάσταση της ισότητας. Το κακό είναι πως δεν ελέγχει ποιος της τα υπόσχεται όλα τούτα. Της αρκεί η πλάνη πως οι πάντες θα ισοπεδωθούν στο ανάστημα της δικής της μετριότητας. Και πως και οι άλλοι θα στερηθούν εκείνο που η ίδια φοβάται: την ελευθερία να ψηλώσουν.

[…] Οι μάζες εκπαιδευμένες να είναι άτολμες & δορυφορικές, καθηλώνονται ανίκανες και ν’ αντικρίσουν ακόμα το κενό. Ειδικά διαμορφωμένες έτσι, περιμένουν, προσφέροντας με την ανημποριά τους, το πρόσχημα. Αυτή είναι η στιγμή του καπάτσου ή αλλιώς του ηγέτη. Όταν οι παλιοί θεοί αποσύρονται, οι θρόνοι αναζητούν διάδοχο. Και μ ένα καλό χειρισμό ή δίχως καν χειρισμό, σχεδόν κάθε άχρηστο σακί κόκαλα μπορεί ν αναρριχηθεί στην άδεια θέση!…

Λιλή Ζωγράφου

«Απαντάμε στον αυταρχισμό με δημιουργία.

Η πρωτοφανής απόφαση της κυβέρνησης να βάλει λουκέτο στην ΕΡΤ, και ο τρόπος με τον οποίο έγινε, μας συγκλόνισε. Τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου, δημοσιογράφοι και τεχνικοί βρεθήκαμε στο ραδιομέγαρο από την πρώτη στιγμή. Κάθε μέρα καταγράφουμε ότι βλέπουμε. Μοντάραμε γρήγορα 9 λεπτά για να μη σβηστούν από τη μνήμη μας όσα έγιναν την πρώτη μέρα. Αυτός είναι ο τρόπος αντίδρασής μας. Θα συνεχίσουμε όσο μπορούμε.

Η sequence αποτελεί προπομπό του μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ που γυρίζουμε από την αρχή της κρίσης, τα τελευταία τρία χρόνια. Λέγεται AGORÁ – From Democracy to the Market, και αποτελεί διεθνή συμπαραγωγή μεγάλων τηλεοπτικών δικτύων. Το AGORÁ θα είναι έτοιμο τον Απρίλιο του 2014.»

Γιώργος Αυγερόπουλος, Δημιουργός της σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας»

Oι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Λιλή Ζωγράφου

[…] Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους.

[…] Πόσες φορές βρέθηκε ο άνθρωπος κοντά στην υποψία ότι δεν είναι οι θεοί που πρέπει ν αλλάξουν αλλά το σύστημα;

[…] Μία κοινή πίστη σώζει πάντα τις μάζες από την ανυπόφορη μοναξιά του ατόμου. Αλλά όσο δύσκολο είναι να τις ενώσεις κάτω από μια καινούργια προοδευτική ιδέα, τόσο εύκολο είναι να τις συνδέσεις μ ένα κοινό μίσος. Εναντίον ποιανού; Μα η μετριότητα βλέπει γύρω της τόσους εχθρούς! Γι αυτό η μάζα είναι πρόθυμη να υποστηρίξει μια θεότητα ή μια εξουσία που υπόσχεται το διωγμό της αδικίας και την αποκατάσταση της ισότητας. Το κακό είναι πως δεν ελέγχει ποιος της τα υπόσχεται όλα τούτα. Της αρκεί η πλάνη πως οι πάντες θα ισοπεδωθούν στο ανάστημα της δικής της μετριότητας. Και πως και οι άλλοι θα στερηθούν εκείνο που η ίδια φοβάται: την ελευθερία να ψηλώσουν.

[…] Οι μάζες εκπαιδευμένες να είναι άτολμες & δορυφορικές, καθηλώνονται ανίκανες και ν’ αντικρίσουν ακόμα το κενό. Ειδικά διαμορφωμένες έτσι, περιμένουν, προσφέροντας με την ανημποριά τους, το πρόσχημα. Αυτή είναι η στιγμή του καπάτσου ή αλλιώς του ηγέτη. Όταν οι παλιοί θεοί αποσύρονται, οι θρόνοι αναζητούν διάδοχο. Και μ ένα καλό χειρισμό ή δίχως καν χειρισμό, σχεδόν κάθε άχρηστο σακί κόκαλα μπορεί ν αναρριχηθεί στην άδεια θέση!…

Ζωγράφου, Λιλή, 1922-1998

Λιλή Ζωγράφου (1922-1998). Η Λιλή Ζωγράφου γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο Καθολικό Γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση της δημοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή από νουβέλες «Αγάπη», γνωστή έγινε όμως εννιά χρόνια αργότερα με την έκδοση του βιβλίου της «Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός», μια απομυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του κρητικού συγγραφέα. Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίμιό της «Αντίγνωση: Τα δεκανίκια του καπιταλισμού» στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισμού ως θεμελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο. Το πιο γνωστό έργο της είναι το μυθιστόρημα «Η Συβαρίτισσα» με έντονα αυτοβιογραφικό χρώμα και εμφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία. Το θεατρικό έργο της «Τιμή ευκαιρίας για τον παράδεισο» παραστάθηκε το 1976 από τη Β΄ σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(1999) Σύγχρονός μας ο Κάφκα, Αλεξάνδρεια
(1998) Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα, Αλεξάνδρεια
(1998) Επάγγελμα πόρνη, Αλεξάνδρεια
(1998) Η γυναίκα που χάθηκε καβάλα στ’ άλογο, Αλεξάνδρεια
(1998) Η γυναίκα σου η αλήτισσα, Αλεξάνδρεια
(1998) Και το χρυσάφι των κορμιών τους, Αλεξάνδρεια
(1998) Μου σερβίρετε ένα βασιλόπουλο, παρακαλώ, Αλεξάνδρεια
(1998) Παλαιοπώλης αναμνήσεων, Αλεξάνδρεια
(1997) Η Συβαρίτισσα, Αλεξάνδρεια
(1997) Νίκος Καζαντζάκης, Αλεξάνδρεια
(1997) Ο ηλιοπότης Ελύτης, Αλεξάνδρεια
(1996) Κώστας Καρυωτάκης, Μαρία Πολυδούρη και η αρχή της αμφισβήτησης, Αλεξάνδρεια
(1996) Οι εβραίοι κάποτε, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(1995) Νύχτωσε αγάπη μου, είναι χθες, Αλεξάνδρεια
(1994) Η αγάπη άργησε μια μέρα, Αλεξάνδρεια
(1992) Που έδυ μου το κάλλος, Γαβριηλίδης
(1974) Αντιγνώση, Αλεξάνδρεια

Οι αισιόδοξοι. Του Βαγγέλη Μπέκα

07:45, 13 Σεπ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/138217

[…] Μια ασθένεια θα κατάτρεχε την ψυχή του πρωταγωνιστή μου, του ρομαντικού κατά τα άλλα Δον Κιχώτη πρωταγωνιστή μου, μια ασθένεια φωτεινή σαν τον ήλιο: η αισιοδοξία. Ήταν ο απόλυτος παραλογισμός […] Ο συγγραφέας Βαγγέλης Μπέκας, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη, τη δημιουργική πορεία της συγγραφής –από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο– των… Αισιόδοξων.

Πριν από τρία περίπου χρόνια οι νεοναζί επιτέθηκαν στον σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Γιάνναρη, ο οποίος για να σωθεί εγκλωβίστηκε στο κατάστημα ενός μετανάστη.

Από τότε ο χρόνος έτρεξε γρήγορα, το περιθώριο ήρθε στο προσκήνιο των τηλεοπτικών εικόνων και η πραγματικότητα ξεπέρασε ακόμα και την πιο οργιάζουσα καλλιτεχνική φαντασία: μετανάστες έσωσαν πρόσφατα έναν νεοναζί από αντιεξουσιαστές.

Για μένα, όμως, η είδηση του εγκλωβισμένου σκηνοθέτη, ήταν το σπίρτο που μπόλιασε τη φαντασία μου και με ώθησε να γράψω τους «Αισιόδοξους».

Ένα μυθιστόρημα για το τι στα αλήθεια συνέβαινε στις «κακόφημες» συνοικίες της Αθήνας. Μιας πόλης που δεν είναι και τόσο ωραία, αλλά είναι μοιραία, όπως οι πρωταγωνίστριες των φιλμ νουάρ. Πόλη δυναμική και επικίνδυνη.

Μια μητρόπολη που κρύβει όλες τις ομορφιές και τις ασχήμιες της γης, όντας πέρασμα, στο μεταίχμιο Δύσης και Ανατολής.

Θα έγραφα, λοιπόν, μια ιστορία για μετανάστες και αντιρατσιστές που τους απειλούν και τους επιτίθενται οι νεοναζί, μια ιστορία για το «γκέτο» της πρέζας, του Αλλάχ και της μαφίας, αλλά και το γκέτο των αθώων και κατατρεγμένων του πλανήτη.

Θα έγραφα και για το άβατο των Εξάρχειων, για τα στέκια όπου πίνουν ούζα οι μπάτσοι· μπάτσοι καλοί και κακοί, λοξοί κι επικίνδυνοι. Ένα μυθιστόρημα που θα μας γύριζε και πίσω στην  Ιστορία· στον Κόκκινο στρατό, στον ναζισμό.

Παρ’ όλα αυτά ήμουν ακόμα ανικανοποίητος. Ήθελα να γράψω και για την εξουσία. Τη διεφθαρμένη εξουσία. Εκείνη που έφερε την Κρίση κι έριξε νερό στο μύλο της Ιστορίας για να τρέχει πιο γρήγορα, τόσο γρήγορα που εκείνο που ξεκίνησα να γράφω ως περιθωριακό μυθιστόρημα έφτασε πλέον όταν εκδόθηκε τέλη Μαΐου του 2013 να είναι σχεδόν της «μόδας».

Σκόπευα να κρατήσω την ισορροπία με τη διαλεκτική. Θα έγραφα για τα αλώνια και τα σαλόνια, αναζητούσα, αντίβαρο και δεν άργησα να το ανακαλύψω. Στην πρώτη σκηνή θα σκότωνα έναν διεφθαρμένο υπουργό «ωραίο και ώριμο» που λάτρευε τα κουβανέζικα πούρα «όπως άρμοζε σε κάθε σπουδαίο σοσιαλιστή». Και από εκεί θα ξετυλιγόταν το κουβάρι του μύθου.

Πρωταγωνιστής κι αφηγητής ένας δημοσιογράφος που γράφει μαύρα ρεπορτάζ και συχνάζει στο στέκι του κόκκινου και κυνηγημένου Τούρκου Οκάν, το στέκι των ανοιχτόμυαλων του γκέτο.

Ένας δημοσιογράφος, άγνωστος στο ευρύ κοινό, εναλλακτικός και απροσάρμοστος, μόνος με κόρη στο χάος της Αθήνας. Ένας «εχθρός της πατρίδας», που τον έχουν βάλει στο μάτι οι νεοναζί. Αλλά και «μοιραίες γυναίκες». Τρέχει, λοιπόν, για βοήθεια στον ιδιόμορφο αστυνόμο Τζόκα κι εκείνος επειδή δεν εμπιστεύεται την Αντιτρομοκρατική του ζητάει ανταλλάγματα. Να ξεκινήσουν μια έρευνα στα κρυφά.

Και κάπου εκεί έφτασα μπρος στο αδιαπέραστο τείχος, το πρόβλημα. Εκείνο που θα έγραφα δεν ήταν απλώς ένα νουάρ, αλλά ένα πολάρ, πολιτικό νουάρ, που για ευκολία το λέμε και κοινωνικοπολιτικό αστυνομικό μυθιστόρημα.

Όχι, δεν μπορούσα να κρυφτώ, θα έγραφα ένα αστυνομικό. Με λένε, όμως, Μπέκα κι από μικρό με κορόιδευαν αστυνόμο, οπότε με τις αστυνομικές ιστορίες δεν τα πήγαινα καλά. Γιατί να σκάλιζα παλιές πληγές;

Το σκέφτηκα, το πολέμησα μέσα μου πολύ και αποφάσισα να το κάνω. Δεν το μετάνιωσα. Απεναντίας, το διασκέδασα, γιατί ανακάλυψα ότι η συγγραφή αστυνομικού είναι το ίδιο διασκεδαστική με την ανάγνωση αστυνομικών αφηγημάτων. Πέρα από το κοινωνικοπολιτικό και λογοτεχνικό πλαίσιο της ιστορίας, θέλεις απεγνωσμένα να μάθεις τι θα γίνει μετά. Βάζεις ένα στοίχημα με τον εαυτό σου και τρέχεις.

Αλλά, ούτε αυτό μου αρκούσε. Ήθελα κάτι παραπάνω. Ήθελα έντονο κοντράστ στο σκοτεινό, μαύρο, «νουάρ» βιβλίο μου. Τόσο έντονο, που θα έσπαγε με ύπουλο τρόπο, σαν φως, το κλισέ· μπροστά στα μάτια σου· ολοκάθαρα και ξεκάθαρα αλλά να μην το βλέπεις.

Μια ασθένεια θα κατάτρεχε την ψυχή του πρωταγωνιστή μου, του ρομαντικού κατά τα άλλα Δον Κιχώτη πρωταγωνιστή μου, μια ασθένεια φωτεινή σαν τον ήλιο: η αισιοδοξία. Ήταν ο απόλυτος παραλογισμός.

Ένας τύπος κυνηγιέται κι απειλείται πανταχόθεν στην Αθήνα της Κρίσης αλλά συνεχίζει πεισματικά να είναι αισιόδοξος. Ένας τύπος που έλκει λοξούς και παράξενους τύπους που ανακαλύπτουν «πράσινες πέτρες» και χαμογελούν.

Στόχος μου να μπολιάσω με φως το σκοτάδι, έβαλα μπρος να το κάνω και ήλπιζα πως η αισιοδοξία του πρωταγωνιστή μου θα ήταν τόσο φωτεινή, που θα με παρέσυρε σαν την ολική ανατροπή, τον έρωτα ή την τρέλα.

Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω, αισιόδοξος και δαιμονισμένος· κι ακόμα έτσι συνεχίζω να ζω.


«Οι αισιόδοξοι», Εκδ. Γαβριηλίδης, 2013

Εξ Αρχής

1238284_606624992721146_1741687148_nΝαι, είναι πολλά τα ταυτισμένα με τον επιτιθέμενο που το μόνο που θα ήθελαν στη ζωή τους είναι να πολεμήσουν. Όποιον νάναι. Πόλεμος νάναι κι ότι νάναι. Αδύναμοι να υπάρχουν κι ότι νάναι. Γιατί στη βία χάνει ο λιγότερο βίαιος. Ο λιγότερο δυνατός γι αυτούς. Βίαιος = δυνατός. Ξέρεις. Πολλά αμερικάνικα έργα. Το σήμα πολλοί το σέβονται. Το όπλο όμως όλοι. Μεταλλάξανε τη λέξη σεβασμός σε τρόμος. Κι έτρεχαν για να δουν τον ρομπερτ ντε νίρο να το λεει. Κόπι πέιστ κι ένας σκοπός ζωής, κι ένα πρότυπο, που στοιχίζει για να το κοπιάρεις, όσο ένα εισιτήριο κινηματογράφου. Που να ψάχνεις μωρέ τώρα εσύ ποιος είσαι, εσύ τι θέλεις, εσύ τι πιστεύεις. Έτοιμο φαγητό. Έτοιμη ζωή. Έτοιμος θάνατος. Εξ Αρχής.*

Κρ.Π.

*Σχόλιο για τη δημοσίευση που ακολουθεί:

Ζούμε σε πόλεμο; Προσαγωγές με τα χέρια στο κεφάλι σαν αιχμάλωτοι πολέμου (video) www.blog.gr

Εκατόν εννέα άτομα προσήχθησαν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας από διάφορες περιοχές της Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο των προληπτικών προσαγωγών που διενήργησε η ΕΛ.ΑΣ. με αφορμή τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για τα εγκαίνια της 78ης ΔΕΘ. Αυτό που έκανε αλγεινή εντύπωση είναι ότι οι προσαχθέντες οδηγήθηκαν από τους αστυνομικούς με τα χέρια στο κεφάλι λες και επρόκειτο για αιχμαλώτους πολέμου. Μια πρακτική που συναντά κανείς συνήθως σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Οι προσαχθέντες μεταφέρθηκαν στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης όπου εξετάζεται η συμμετοχή τους (τρέχα γύρευε) σε αξιόποινες πράξεις. Πάντως, σύμφωνα με ανακοίνωση της Αστυνομίας, μέχρι στιγμής έγιναν τρεις συλλήψεις, ενώ ο αριθμός αυτός δεν αποκλείεται να αυξηθεί, καθώς είναι σε εξέλιξη η εξέταση των προσαχθέντων.
Να σημειωθεί ότι πάνω από είκοσι προσαγωγές υπόπτων έγιναν στις 9 το βράδυ, όταν, στην περιοχή της Καμάρας και μετά το πέρας των διαδηλώσεων, ομάδα που συμμετείχε στην πορεία των πρωτοβάθμιων σωματείων και των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου πέταξε πέτρες και μπουκάλια στις αστυνομικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ελαφρά ένας αστυνομικός.
Οι αστυνομικοί απάντησαν με ρίψη χειροβομβίδα κρότου λάμψης, ενώ καταδίωξαν τους δράστες στην οδό Εγνατία και στα γύρω στενά. Στο μεταξύ, στην κυκλοφορία δόθηκαν λίγο μετά τις 10 το βράδυ οι περισσότεροι κεντρικοί δρόμοι της πόλης, που από νωρίς το απόγευμα ήταν απροσπέλαστοι λόγω των προγραμματισμένων εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

Τα ποιήματα στο δρόμο. Νίκος Χουλιαράς

ta-pisw-dwmatia-tou-nou_ekthesi-Xouliaras

Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ―όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.
Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.
Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.
Δεν αγαπώ καθόλου τα ποιήματα-γεροντοκόρες που συγυρίζουν, όλη μέρα, τα δωμάτια με τις λέξεις, ούτε και τα ποιήματα-ταγιέρ, τα καθωσπρέπει. Δεν αντέχω και τα ψωνάκια: τα ποιήματα με τα πολλά αποσιωπητικά ούτε και τ’ άλλα που θεωρούν τη φύση μάνα τους κι όλο τη νοσταλγούν χωμένα πίσω απ’ τα γραφεία.
Σιχαίνομαι αυτά που ονομάζονται συμβολικά, τα ποιήματα με μήνυμα, τα λεξιλάγνα και τ’ αφασικά· τα ποιήματα-κυρίες με αλτσχάιμερ. Ούτε και τις συνθέσεις τις μεγάλες αγαπώ: τα ποιήματα-Μπεν Χουρ, αυτούς τους λεκτικούς χειμάρρους που ’ναι γραμμένοι κυρίως για τους κριτικούς κι ας παριστάνουν τους ινστρούχτορες που ενδιαφέρονται για το καλό του κόσμου.
Από την άλλη δεν μπορώ και τα διστακτικά: τα ποιήματα-σαντάλια με καλτσάκι ούτε και τα ποιήματα-στρατιωτικό αμπέχωνο και δήθεν Τσε Γκεβάρα, μεσημέρι στη «Λυκόβρυση».
Δεν μου αρέσουν τα σοφά που ’ναι γραμμένα από νέους ούτε και τα νεανικά που τα ’χουν γράψει γέροι. Μου γυρίζουν τ’ άντερα τα δήθεν οικολογικά, τα ερωτικά-«καϊμάκι με πολύ σιρόπι» καθώς κι εκείνα που εκλιπαρούν τη γνώμη του αναγνώστη.
Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν: αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω. Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο, με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο.

(από το «Τα ποιήματα στο δρόμο», Η Λέξη 147, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 1998)

Διαθέσιμα Έργα – Από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού
1. Η φυλακή
(από το Η μέσα βροχή, Νεφέλη 1991)
2. Κάποιος σφυρίζει μέσα μου έναν παλιό σκοπό
(από το Στο σπίτι του εχθρού μου, Nεφέλη 1995)
3. Τα λόγια που είπε ο Μάρκος Μπότσαρης στο λόρδο Βyron, στα ελληνικά και χωρίς την παρουσία διερμηνέως, στη συνάντηση που όρισε γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο Νίκος Χουλιαράς
(από το Το Μπακακόκ, Νεφέλη 1988)
4. Τα ποιήματα στο δρόμο
(από το «Τα ποιήματα στο δρόμο», Η Λέξη 147, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 1998)
5. Το άλμπατρος του δωματίου
(από το Στο σπίτι του εχθρού μου, Nεφέλη 1995)
6. Το βάρος του Φωτάκη Σεβαστοκράτορα
(από το Η μέσα βροχή, Νεφέλη 1991)

[…] Ο Νίκος Χουλιαράς γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1940. Μέσα από ένα ιδιαίτερα προσωπικό εξπρεσιονιστικό ύφος η ζωγραφική του αποτελεί έργο βαθιά εσωτερικό, με διεθνή ακτινοβολία και βαρύτητα.

Η πορεία του Νίκου Χουλιαρά δεν αφορά όμως μόνο την εικαστική δημιουργία. Πρόκειται επίσης για έναν από τους σημαντικότερους ποιητές και λογοτέχνες της νεότερης ιστορίας της χώρας μας, ενώ πολλά λογοτεχνικά έργα του έχουν μεταφραστεί στο εξωτερικό.

Επιπλέον, είναι ένας από τους πιο σημαντικούς στιχουργούς και συνθέτες των τελευταίων δεκαετιών, καθώς και ερμηνευτής ο ίδιος των περισσότερων τραγουδιών του.

Τέλος, έχει σχεδιάσει μεγάλο αριθμό εκδόσεων και έχει βραβευτεί δύο φορές στον διεθνή διαγωνισμό της Λειψίας για το καλύτερα σχεδιασμένο βιβλίο στον κόσμο. […]

*Ζωγραφικό έργο, του Νίκου Χουλιαρά: Τα πίσω δωμάτια του νου

Κοινωνία και διανόηση. Του Ζήση Δ. Παπαδημητρίου

09:23, 01 Σεπ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/137219

[…] Καθήκον της διανόησης είναι η υπενθύμιση και υποστήριξη «οικουμενικών αξιών», σε  μια εποχή που η εμπορευματοποίηση των πάντων, στο όνομα του χρήματος και της νομής της εξουσίας, απειλεί τη συνοχή των κοινωνιών μας. Είναι καιρός η υπόσταση του διανοούμενου να συνδεθεί με την έννοια της αρετής με τη σωκρατική σημασία του όρου […]
Toυ Ζήση Δ. Παπδημητρίου, Ομότιμου Καθηγητή Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας του ΑΠΘ.

Κομίζω, νομίζω, «γλαύκαν εις Αθήνας», επισημαίνοντας την κρίση θεσμών και αξιών που αντιμετωπίζει η σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Πρόκειται για μια κρίση, τα αίτια της οποίας θα πρέπει να αναζητηθούν τόσο στις επιδράσεις που δέχεται από εξωτερικούς παράγοντες, όπως η περιώνυμη παγκοσμιοποίηση των οικονομικών και πολιτικών δομών και οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, όσο και στον τρόπο που λειτουργεί η ίδια, στην προσπάθειά της να προσαρμοστεί στα νέα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά  και πολιτιστικά δεδομένα της εποχής μας.

Η ελληνική κοινωνία, όντας ενσωματωμένη πλήρως στο διεθνές καταναλωτικό κύκλωμα, παρουσιάζει, τα τελευταία χρόνια, σημαντικές αλλαγές στον τρόπο οργάνωσης της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, οι οποίοι, ακολουθώντας ξενόφερτα πρότυπα συμπεριφοράς, αποβάλλουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, την ελληνικότητά τους ως βίωμα και τρόπο ζωής,  επαναφέροντας έτσι στο προσκήνιο της επικαιρότητας τη συζήτηση σχετικά με την  εθνική μας ταυτότητα.

Η ομογενοποίηση του καταναλωτικού προτύπου σε παγκόσμια κλίμακα επιδρά καταλυτικά στην κοινωνική ζωή του Νεοέλληνα, αφού τα άτομα αναζητούν πλέον μέσω του συμβολισμού της καταναλωτικής πράξης την κοινωνική τους καταξίωση, με αποτέλεσμα να εντείνονται τα φαινόμενα αλλοτρίωσης.[3] Καθώς το χρήμα έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη αξία, στην κοινωνική μας ζωή τείνουν να επικρατήσουν φαινόμενα ατομικισμού, ωχαδερφισμού και προσωπικού βολέματος, εξέλιξη που απειλεί με αφανισμό κάθε ίχνος συλλογικής συνείδησης που συνέχει, ως γνωστόν, τις κοινωνίες.

Χαρακτηριστικό επίσης γνώρισμα της εποχής μας είναι η αφερεγγυότητα του πολιτικού λόγου, καθώς οι πολιτικοί τείνουν να μετατραπούν σε κυνικούς διαχειριστές της εξουσίας, όχι σπάνια στο όνομα ιδίων αλλά και αλλότριων συμφερόντων. Όντας σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένοι από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αφού σε αυτά και όχι στο έργο τους οφείλουν συχνά την αναγνωρισιμότητά τους και συνακόλουθα την πολιτική τους καριέρα, ξιφουλκούν μεταξύ τους, μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, πλειοδοτώντας σε λεκτικό ριζοσπαστισμό και ανέξοδες υποσχέσεις.

Τα ΜΜΕ δεν υπηρετούν πλέον την πολιτική πολλαπλότητα αλλά τις υφιστάμενες δομές εξουσίας. Την ίδια στιγμή οι πολίτες, αντιμέτωποι με τα καθημερινά προβλήματα, αντί να αντισταθούν στη διαφθορά και την απαξίωση του πολιτικού συστήματος και να διεκδικήσουν συλλογικά το δικαίωμα στην πολιτική, αναπτύσσουν συνήθως ατομικές στρατηγικές με βάση τη λογική των πελατειακών σχέσεων, εξοβελίζοντας έτσι από την κοινωνική μας ζωή κάθε έννοια αξιοκρατίας[4].

Στη χώρα μας, ακόμα κι αν οι ασκούντες την εξουσία διαθέτουν την απαραίτητη πολιτική βούληση για τη βελτίωση των κακώς εχόντων, αντιμετωπίζουν χίλια-μύρια εμπόδια, καθώς  έχουν να αντιπαλέψουν τον υφιστάμενο ανορθολογισμό στην οργάνωση των κρατικών και δημόσιων υπηρεσιών.

            Η μη σύνδεση του πολιτικού λόγου με την υλική του υπόσταση, τουτέστιν με την κοινωνική πραγματικότητα, τον καθιστά αναγκαστικά εγωκεντρικό, ατομικιστικό και, γιατί όχι, αντιδεοντολογικό.

Έτσι, οι καθημερινές πολιτικές αντιπαραθέσεις στους δημόσιους και μη χώρους προσλαμβάνουν το χαρακτήρα της ποδοσφαιρικής ή καλαθοσφαιρικής αναμέτρησης, γεγονός που οδηγεί αναπόφευκτα στην ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής και στην «πολιτικοποίηση» του ποδοσφαίρου, με θύτες και θύματα κυρίως τα περιθωριοποιημένα άτομα της κοινωνίας μας[5].

            Η έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής στράτευσης με γνώμονα το κοινό συμφέρον, μετατρέπει τους πολίτες σε καταναλωτές πολιτικών ειδήσεων.‘Ετσι, η ελληνική κοινωνία παρουσιάζει την εικόνα μιας κοινωνίας, φραστικά τουλάχιστον, υπερπολιτικοποιημένων, ουσιαστικά ωστόσο απολίτικων όντων, τα οποία, προκειμένου να λύσουν τα προβλήματά τους, καταφεύγουν στους εκάστοτε φορείς της εξουσίας, αφού έχουν παύσει να πιστεύουν στους πολιτικούς θεσμούς καθώς και στην αποτελεσματικότητα του κράτους[6]

Εξίσου προβληματική είναι η κατάσταση στο χώρο της παιδείας, η οποία χειμάζεται κυριολεκτικά. Με την μετατόπιση των κέντρων λήψης αποφάσεων από το εθνικό στο υπερεθνικό επίπεδο που προωθεί το πολυεθνικό κεφάλαιο, τα εκπαιδευτικά συστήματα των βιομηχανικών χωρών της Δύσης τείνουν να ομογενοποιηθούν, τουτέστιν να εξομοιωθούν με το κυρίαρχο αγγλοσαξονικό μοντέλο, αποβάλλοντας βαθμιαία τον εθνικό τους χαρακτήρα, αφού η παγκοσμιοποίηση στο όνομα της αξιοποίησης του πολυεθνικού κεφαλαίου, επιβάλλει την εξομοίωση όχι μόνον των προτύπων οικονομικής ανάπτυξης  και καταναλωτικής συμπεριφοράς αλλά και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, εντείνοντας συγχρόνως τις τάσεις συγκεντρωτικού ελέγχου της γνώσης. 

Η μαζική χρήση των νέων τεχνολογιών της πληροφορικής και η αναγόρευση του τεχνολογικού και επιστημονικού επαγγελματισμού σε κυρίαρχο στοιχείο της οικονομίας, έχει επιφέρει ριζικές αλλαγές στον χώρο παραγωγής και αναπαραγωγής της επιστημονικής γνώσης, πράγμα που επηρεάζει έντονα τη διαμόρφωση των εκπαιδευτικών συστημάτων.

Στόχος των αλλαγών αυτών είναι η παραγωγή και η εξασφάλιση ειδικευμένης γνώσης. Οι απαιτήσεις της εξειδίκευσης, ωστόσο, καθώς προσλαμβάνουν αναγκαστικά τεχνοκρατικό χαρακτήρα, οδηγούν τελικά στην αποψίλωση του εκπαιδευτικού συστήματος από τα ανθρωπιστικά του στοιχεία.

Αποτέλεσμα των εξελίξεων αυτών είναι η παρατηρούμενη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ της έννοιας της παιδείας και αυτής της εκπαίδευσης, στο βαθμό που η γνώση υπηρετεί κυρίως χρησιμοθηρικούς σκοπούς, αποστερώντας έτσι την εργασία από την οντολογική της και συνακόλουθα από την κοινωνικοποιητική  της διάσταση[7].

            Η μετατόπιση του κέντρου βάρους της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης από την έννοια της παιδείας σε αυτήν της εξειδικευμένης γνώσης, έχει σαν επακόλουθο, μακροπρόθεσμα, την υπονόμευση του κύρους των ακαδημαϊκών δασκάλων, στο μέτρο, βέβαια, που δεν το έχουν πράξει ήδη οι ίδιοι, με την υποταγή τους στα κελεύσματα των ασκούντων την εξουσία. 

Σε αντίθεση με τους θιασώτες του άκρατου νεοφιλελευθερισμού που ομνύουν στο όνομα της εξειδίκευσης, η συνθετότητα και η πολυπλοκότητα των κοινωνιών μας καθιστούν απαραίτητη την αναβίωση της έννοιας της παιδείας με την κλασική σημασία του όρου.

Η ανθρωπιστική παιδεία, όπως αυτή αναδείχθηκε μέσα από το έργο των αρχαίων  Ελλήνων φιλοσόφων και παιδαγωγών, στο πνεύμα της οποίας γαλουχήθηκε ολόκληρος ο δυτικός κόσμος, όσο και αν ορισμένοι δήθεν Ευρωπαίοι θέλουν να το αμφισβητούν, θα πρέπει να αποτελέσει τη βάση, πάνω στην οποία οφείλουμε να στηρίξουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα, αν θέλουμε να αποφύγουμε τον κίνδυνο της πνευματικής λοβοτομής του λαού μας.

Η ύπαρξη ανθρωπιστικής παιδείας όχι μόνον δεν περιορίζει τις δυνατότητες των ανθρώπων για εξειδίκευση, όπως διατείνονται οι παντός είδους θεωρητικοί της τεχνοκρατίας, αλλά, αντίθετα, ενισχύει την ικανότητα ευέλικτης προσαρμογής στις προκλήσεις της εποχής μας.

Η ευρύτητα γνώσεων αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί τόσο η ευελιξία όσο και η δυνατότητα συνεχούς ανανέωσης και επικαιροποίησης της γνώσης[8].

Εξίσου σημαντικές αλλαγές παρουσιάζει στη χώρα μας και ο θεσμός της οικογένειας. Αποφασιστικής σημασίας για την εξέλιξη της ελληνικής οικογένειας υπήρξε η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν πρωτίστως η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και η μετεξέλιξη της κοινωνίας μας σε έντονα καταναλωτική κοινωνία με εμφανή τα συμπτώματα του υλικού ευδαιμονισμού, αναδεικνύοντας έτσι νέες στάσεις και συμπεριφορές, οι οποίες υπονομεύουν βασικές παραδοσιακές αξίες, όπως η αγάπη για την ελευθερία, η αλληλεγγύη, το φιλότιμο κλπ.,  αξίες που αποτέλεσαν το συνεκτικό κρίκο της κοινωνίας μας διαχρονικά και επέτρεψαν στο λαό μας, σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους,  να μην λυγίσει κάτω από το βάρος της εκάστοτε απειλής και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Φαινόμενα όπως ο ατομικισμός στη διαμόρφωση των ενδοοικογενειακών σχέσεων καλλιεργούν, συχνά, τον εγωκεντρισμό μεταξύ των μελών της οικογένειας, γεγονός που υπονομεύει την μεταξύ τους εμπιστοσύνη, η οποία και αποτελεί την πεμπτουσία της οικογενειακής συνύπαρξης.

Στις μέρες μας, υποβαθμίζεται σημαντικά ο  ρόλος της οικογένειας ως θεσμού κοινωνικοποίησης, καθώς το σύστημα των παραδοσιακών αξιών, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε στο παρελθόν, φθίνει, χωρίς όμως και να εμφανίζονται νέες αξίες που να ανταποκρίνονται καλύτερα στις  ανάγκες της ραγδαία εξελισσόμενης ελληνικής κοινωνίας.

Πολλοί γονείς δεν είναι πλέον σε θέση να ανταποκριθούν στο ρόλο του φυσικού παιδαγωγού και να ενισχύσουν τη διαδικασία κοινωνικής ένταξης των παιδιών τους, ιδιαίτερα στην περίοδο της εφηβείας που είναι άλλωστε και η πιο προβληματική στη ζωή του ατόμου.

Η φθίνουσα λειτουργικότητα της οικογένειας δημιουργεί προβλήματα στην εξοικείωση των νέων με τους ρόλους που τους επιβάλλει η κοινωνική πραγματικότητα. Στο βαθμό που την εκμάθηση των ρόλων αυτών δεν αναλαμβάνει κάποιος άλλος θεσμός, όπως π.χ. το σχολείο κλπ., τότε ο κίνδυνος να αναπτύξουν τα παιδιά, κάτω από ορισμένες συνθήκες, παραβατική συμπεριφορά είναι πραγματικά μεγάλος[9].

Σε περιόδους κρίσης ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος της διανόησης. Τίθεται, ωστόσο, το ερώτημα, αν υφίσταται στις μέρες μας και πως λειτουργεί η διανόηση. Αν εξαιρέσει κανείς τους αποκαλούμενους οργανικούς διανοούμενους, αυτούς δηλαδή που στελεχώνουν τα οικονομικά, κοινωνικά, επιστημονικά, ερευνητικά, τεχνολογικά, καλλιτεχνικά κλπ. ιδρύματα και οι οποίοι αποτελούν ουσιαστικά μέρος του συστήματος, ο υποκειμενικά και αντικειμενικά ανεξάρτητος διανοούμενος, ο οποίος λειτουργεί έξω και μακριά από τη λογική της εξουσίας, απαλλαγμένος από τις όποιες  κομματικές, πολιτικές και γενικά ιδεολογικές παρωπίδες σπανίζει και απειλείται από εξαφάνιση.

Κατά το Νίκο Καζαντζάκη η μεγαλύτερη απειλή των κοινωνιών είναι η διάσταση που υπάρχει ανάμεσα στα διανοητικά και ηθικά στοιχεία του ανθρώπου, κι ενώ διανοητικά ο άνθρωπος έχει αγγίξει τα όρια του υπεράνθρωπου, ηθικά παραμένει «ανάπηρος».

Καθήκον του πνευματικού ανθρώπου είναι «να πολεμάει την αδικία όπου και να τη βρίσκει». Βασική προϋπόθεση για να νιώθει ελεύθερος  και για να μπορεί να  κρίνει αντικειμενικά είναι να μείνει ανεξάρτητος,  μακριά από κομματικές δεσμεύσεις και εξουσιαστικές σχέσεις[10].

Όπως σωστά έχει επισημανθεί, οι διανοούμενοι στην εποχή μας, αν και είναι η κοινωνική ομάδα που με το κριτικό της πνεύμα θα μπορούσε να προωθήσει διεθνώς μια συζήτηση  με αντικείμενο τις ριζικές αλλαγές που χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες μας, δεν είναι σε θέση να δώσει «αισιόδοξα μηνύματα»[11].

Στις μέρες μας υπάρχει «μια κρίση του διανοούμενου και μια κρίση στους διανοούμενους». Η πιθανή εξαφάνισή τους «προς όφελος των διαφόρων επαγγελματικών αρμοδιοτήτων θα σήμανε, στο δημόσιο τομέα, την εξαφάνιση κάθε γενικού και θεμελιώδους προβληματισμού», καθώς αποστολή των διανοούμενων είναι να «θέτουν δημοσίως τα θεμελιώδη προβλήματα της παιδείας, της πολιτείας, κι ακόμη περισσότερο της ηθικής», αφού η διανόηση είναι αυτή που με καταλυτικό τρόπο συνέβαλλε στη διαμόρφωση των εθνικών συνειδήσεων[12].

Οι πιέσεις επαγγελματισμού, τεχνοκρατίας και επιστημονισμού υπονομεύουν και απειλούν μακροπρόθεσμα να καταστρέψουν το ρόλο του διανοούμενου, καθώς ο εξειδικευμένος αδυνατεί να αναστοχασθεί γύρω από τη γνώση της οποίας δεν κατέχει  παρά ένα τμήμα της, όπως  επίσης  είναι ανίκανος να προσεγγίσει κριτικά, όχι μόνον αυτό που εμπεριέχει η ειδικότητά του, αλλά και την ίδια την ειδικότητά του.

Το ίδιο ισχύει και για τον τεχνικό, τον επιστήμονα και γενικά για κάθε ειδικό που επικεντρώνει το ενδιαφέρον του αποκλειστικά και μόνον στο γνωστικό του αντικείμενο, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές επιπτώσεις της εξειδικευμένης ενασχόλησής τους.

Η εξέλιξη αυτή έχει σαν αποτέλεσμα τη «διανοητική μηδαμινότητα», ενώ  η αξία των διανοούμενων, συνίσταται, παρά τις αδυναμίες τους, στην ικανότητά τους «να αναγνωρίζουν τουλάχιστον την ύπαρξη των μεγάλων προβλημάτων»[13].

Η πράγματι αυστηρότατη αυτή αξιολόγηση των οργανικών διανοούμενων του Γάλλου κοινωνικού φιλοσόφου Edgar Morin, παραπέμπει σε ένα υφιστάμενο πρόβλημα της εποχής μας και συγκεκριμένα στην κατά τα άλλα απαραίτητη εξειδίκευση, η οποία και λειτουργεί ανασχετικά στην όποια  προσπάθειά τους να προσεγγίσουν κριτικά τη δουλειά τους καθώς και  το ρόλο που διαδραματίζουν στη σύγχρονη κοινωνία. 

Σύμφωνα με την άποψη του επίσης Γάλλου φιλοσόφου Alain Badiou, ο τύπος του στρατευμένου διανοούμενου έχει αισθητά περιοριστεί και μεγάλος αριθμός διανοούμενων δεν υπερασπίζεται πλέον, τις τελευταίες δεκαετίες, την ιδέα μιας βαθιάς πολιτικής αλλαγής. Κι ενώ συνεχίζουν να ασκούν επιλεκτικά, βέβαια, κριτική στα φαινόμενα παρακμής των κοινωνιών μας, εγκατέλειψαν τελικά «το αίτημα της χειραφέτησης», δηλαδή  «την άσκηση κριτικής στις επικρατούσες γνώμες και απόψεις» που αποτελεί, άλλωστε, και την πεμπτουσία της φιλοσοφίας, η οποία αλλιώς «δεν έχει λόγο ύπαρξης»[14].

       Σε ό,τι αφορά τη σχέση των διανοούμενων με την πολιτική, καθήκον τους είναι να αποκαλύπτουν τον αφερέγγυο πολιτικό λόγο και να αναλύουν με συστηματικό και πειστικό τρόπο τις δραστηριότητες των κομμάτων και των κυβερνήσεων, αποκαλύπτοντας τα πραγματικά κίνητρα των αποφάσεών τους και τις προθέσεις τους[15].

Αν και στόχος της διανόησης θα πρέπει να είναι η καταγγελία του ψέματος και η αποκάλυψη της αλήθειας, συχνά οι διανοούμενοι ενισχύουν με τη στάση τους την εμφάνιση και επικράτηση στο χώρο της πολιτικής απόψεων που υπηρετούν τις πλέον σκοτεινές επιδιώξεις του κατεστημένου.

Η στάση τους αυτή, άκρως χρησιμοθηρική, νομιμοποιεί την εκάστοτε εξουσία, συμβάλλοντας έτσι αποφασιστικά στον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό των πολιτών, τους οποίους και καθιστά έρμαια πολιτικών αντιλήψεων και συνακόλουθα καταστάσεων κάθετα αντίθετων με τα ζωτικά τους συμφέροντα. Η στάση αυτή πολλών διανοούμενων επιβεβαιώνει, δυστυχώς, την άποψη ότι «ο οπορτουνισμός είναι η κατεξοχήν πνευματική αρρώστια των διανοούμενων»[16].

Εκείνο που κάνει το διανοούμενο να  ξεχωρίζει από το διανοουμενίσκο είναι η πολιτική του στράτευση, με την ευρύτερη σημασία του όρου, στην υπηρεσία της αλήθειας, ορμώμενος από ηθικά και μόνο κίνητρα.

Στρατευμένος, ωστόσο, διανοούμενος δεν σημαίνει υποταγμένος σε κάποια κέντρα εξουσίας ή ιδεολογικά ευνουχισμένος. Στόχος του δεν είναι η διατεταγμένη υπηρεσία αλλά η εργώδης προσπάθειά του να μπολιάσει με «καθολικότητα και «υπερβατικότητα» τον κόσμο της πολιτικής[17]

Όταν οι διανοούμενοι περνούν τον καιρό τους εμφανιζόμενοι σε ανιαρές τηλεοπτικές συζητήσεις, δεν συμβάλλουν ιδιαίτερα στην πρόοδο του πνεύματος και του πολιτισμού. Είναι, λοιπόν απαραίτητο, οι διανοούμενοι ως πνευματικοί άνθρωποι (συγγραφείς, καλλιτέχνες και επιστήμονες) να συνεχίζουν, με βαθιά συνείδηση του καθήκοντος, να επιτελούν το έργο τους, γιατί η διάκρισή τους στο χώρο τον οποίο διακονούν, αναβαθμίζει το κοινωνικό τους κύρος και τους επιτρέπει έτσι να στρατεύονται στην υπηρεσία της αλήθειας[18].

Τέλος «η μυθολογία της ‘ηθικής ουδετερότητας΄του επιστήμονα ή του φιλοσόφου, εν είδει ενός  ‘αμερόληπτου θεατή’, ο οποίος καταλήγει να εγκαταλείπει όλα τα φλέγοντα προβλήματα έξω από την πόρτα του εργαστηρίου του, είναι το ίδιο ολέθρια όσο και η υποταγή της έρευνας σε πολιτικούς σκοπούς».[19]

Στην εποχή μας, ο «στρατευμένος» διανοούμενος έχει προ πολλού εκχωρήσει τη θέση του σε ανθρώπους που έλκονται από τις επιτυχίες στη σφαίρα των ΜΜΕ και από τις «υλικές ή συμβολικές αμοιβές παρά από τους κριτικούς αγώνες»[20].

Η ηθική υπάρχει και είναι δεσμευτική, εφόσον, βέβαια, οι αρχές της γίνουν βίωμα και  δεν λειτουργούν απλά και μόνον ως σημείο αναφοράς των υποκριτών στην υπηρεσία της κοινωνικής τους αυτοπροβολής. Με άλλα λόγια, οι ηθικές αρχές, για να καθοδηγήσουν την ανθρώπινη συμπεριφορά στο δρόμο προς την αρετή και το αγαθό ως προϋπόθεση του πλατωνικού «ευδαίμονος βίου», θα πρέπει να  μετουσιωθούν σε  καντιανής μορφής «κατηγορική προσταγή», αλλιώς εκπίπτουν σε ηθικολογία προς το «θεαθήναι τοις ανθρώποις» και συνακόλουθα λειτουργούν σε βάρος της αλήθειας.

Καθήκον, λοιπόν, της διανόησης είναι η υπενθύμιση και υποστήριξη «οικουμενικών αξιών», σε  μια εποχή που η εμπορευματοποίηση των πάντων, στο όνομα του χρήματος και της νομής της εξουσίας. απειλεί τη συνοχή των κοινωνιών μας. Είναι καιρός η υπόσταση του διανοούμενου να συνδεθεί με την έννοια της αρετής με τη σωκρατική σημασία του όρου.

Για τον πολύ κόσμο, ο διανοούμενος, «συνιστά έναν συνένοχο της μεγάλης ανομολόγητης και διαρκούς αναζητούμενης αλήθειας», εντύπωση που «ενισχύεται ή (και) αποδυναμώνεται ανάλογα και με την προσωπική συνέπεια με την οποία ο τελευταίος υποστηρίζει μια τέτοια εικόνα»[21].

Επικρατεί συχνά η αντίληψη ότι ο πραγματικός διανοούμενος είναι απόμακρος και δεν έχει καμιά σχέση με την καθημερινότητα των ανθρώπων. «Η αληθινή διανόηση», γράφει ο Μίκης Θεοδωράκης, «ταιριάζει με το λαϊκό, ενώ ο διανοουμενίσκος δεν είναι μόνο εχθρός του λαϊκού αλλά η καρικατούρα της διανόησης… Αρνείται τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς, ενδεδυμένος με τον τριμμένο μανδύα της δήθεν προοδευτικότητας, προσφέρει ιδεολογική κάλυψη στους παντός είδους σαλτιμπάγκους της εξουσίας»[22].

Συχνά ο ρόλος των δήθεν διανοούμενων περιορίζεται στο αναμάσημα και στη  «εκλαίκευση» θεωριών από την αλλοδαπή[23]. Η έλλειψη βαθιάς γνώσης των θεωριών που υποτίθεται ότι μεταφέρουν, αντικαθίσταται, συχνά από έναν περίεργο «λεκτικό ναρκισσισμό», ο οποίος και λειτουργεί ως άλλοθι, «καθώς ελπίζουν πως οι ασυναρτησίες τους θα εκληφθούν από το κοινό ως ‘ακαδημαϊκή επαγγελματική αρρώστια΄»[24].

Η εξουσία χρειάζεται αυτού του είδους διανοούμενους, «γιατί, μέσω του επιστημονικού επιχρίσματος των όσων αναπτύσσουν, τη νομιμοποιούν στη συνείδηση της αλλοτριωμένης κοινής γνώμης»[25].

Δεν λείπουν στη χώρα μας και εκείνοι οι διανοούμενοι που «καλλιεργούν το σύνδρομο της κατωτερότητας του σύγχρονου Έλληνα απέναντι στην ανωτερότητα των ξένων»[26].

Μια τέτοια στάση, να συγκρίνουμε, δηλαδή, τους εαυτούς μας ως Έλληνες με τους ξένους και να μεμψιμοιρούμε σε βάρος μας, υπονομεύει κάθε προσπάθεια αποκατάστασης του κύρους μας ως λαού.

Καθώς η κοινωνία μας βυθίζεται αργά αλλά, ως φαίνεται, σταθερά στο έρεβος της παρακμής, η μόνη επιτρεπτή σύγκριση είναι αυτή με τους ίδιους τους εαυτούς μας, με αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε ως Έλληνες, αν είχαμε επίγνωση και γνώση της ιστορίας, της πολιτιστικής προσφοράς και των δημοκρατικών αγώνων του λαού μας, ο οποίος, στις μέρες μας, παραπαίει μεταξύ υπέρμετρου εγωκεντρισμού και εσωτερικευμένης μειονεξίας.

            Διανοούμενος δεν νοείται  όποιος δεν επικεντρώνει το γνωστικό του ενδιαφέρον στην αναζήτηση της αλήθειας προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Όμως η αλήθεια δεν είναι μια και μοναδική, αλήθειες υπάρχουν πολλές, ανάλογα με τις ιδέες και την ταξική τοποθέτηση του καθενός. Παραφράζοντας τη φράση του George Orwell στη γνωστή «Φάρμα των ζώων», ότι «όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα»[27]θα μπορούσε κανείς να πεί, ότι ορισμένες αλήθειες είναι πιο αληθινές από τις άλλες, όταν αυτές δεν εξυπηρετούν εξουσιαστικά συμφέροντα αλλά συμβάλλουν στη βελτίωση της ανθρώπινης κατάστασης.

Στη χώρα μας η διανόηση (προοδευτική και συντηρητική, ανάλογα με την ταξική της στράτευση) κάποτε αποτελούσε τη συνείδηση του έθνους. Στις μέρες μας έχει ενσωματωθεί στη λογική του συστήματος. Όσοι ακόμη διατηρούν την κριτική συνείδηση, εξωθούνται στον πνευματικό αναχωρητισμό και στην ιδιώτευση.

Ιδιαίτερη ευθύνη φέρουν οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, καθώς ουκ ολίγοι αλληθωρίζουν συστηματικά προς την εξουσία, την οποία και αντιμετωπίζουν με δέος, αυτοπεριορίζοντας την πνευματική τους ελευθερία που αποτελεί σήμα κατατεθέν της συνεπούς διανόησης διαχρονικά, ευτελίζοντας έτσι τον τίτλο του ακαδημαϊκού δασκάλου στη συνείδηση των πολιτών.

Αντιμέτωπη με την κρίση θεσμών και αξιών και με την αμφισβήτηση κάθε ηθικής αρχής που ταλανίζει την κοινωνία μας, η διανόηση της χώρας μας, αντί να στηλιτεύσει τα φαινόμενα παρακμής και πάνω  απ΄ όλα να καταγγείλει την απαξίωση του πολιτικού λόγου που χαρακτηρίζει, δυστυχώς, την πολιτική ζωή του τόπου (το ίδιο, βέβαια, συμβαίνει και στις άλλες χώρες και με την έννοια αυτή δεν αποτελούμε εξαίρεση), ενδιαφέρεται περισσότερο για την επωνυμία και ως εκ τούτου για την αυτοπροβολή της μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εκφέροντας γνώμη επί παντός επιστητού και αδιαφορώντας επιδεικτικά για το μέλλον του λαού μας.

‘Αλλοι, πάλι, στο όνομα ενός ακατανόητου διεθνισμού, και προκειμένου να προβάλουν τη δήθεν προοδευτικότητά τους, ρίχνουν με τις δηλώσεις τους νερό στους μύλους έξαλλων εθνικιστών στις γειτονικές μας χώρες, οι οποίοι, παραχαράσσοντας την ιστορία, διεκδικούν τίτλους και ιδιότητες που δεν τους ανήκουν. Οι διανούμενοι αυτοί προωθούν μια αντίληψη κοσμοπολιτισμού που σχετικοποιεί τα διαχρονικά πνευματικά επιτεύγματα και τους δημοκρατικούς αγώνες του λαού μας, τους οποίους και εργαλειοποιούν, προκειμένου να στηρίξουν τις υποτιθέμενες θεωρητικές τους απόψεις.

Ωστόσο, κοσμοπολίτικος τρόπος ζωής δεν σημαίνει ισοπέδωση των ταυτοτήτων. Αντίθετα. Για να είναι κανείς σωστός κοσμοπολίτης, πρέπει πρωτίστως να ταυτίζεται με την πατρίδα του, όχι ως πολιτικό σύστημα αλλά ως οντότητα και ιδιοσυστασία του λαού του, διατί η ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα προστατεύει τον άνθρωπο από κέθε είδους συμπλέγματα κατωτερότητας, τον κάνει ελεύθερο, έτοιμο να υψώσει τείχος αδιαπέραστο στους εθνικιστικούς παραλογισμούς που ταλαιπωρούν ακόμη την περιοχή μας.

Ακριβώς αυτό έχει κατά νου o Edgar Morin, αυτός ο κατεξοχήν Γάλλος κοσμοπολίτης, εκφράζοντας την άποψη ότι «οι διανοούμενοι των ευρωπαϊκών χωρών είναι αυτοί που θα μπορούσαν και θα όφειλαν να εκφράσουν τη συνείδηση της κοινής μοίρας και της κοινής ταυτότητας για να επιτρέψουν την έκφραση της κοινής ανάγκης»[28], διαδικασία στην οποία η ελληνική διανόηση θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο, εφόσον, βέβαια, ανανήψει πνευματικά και ηθικά, για να σταθεί και πάλι, όπως συχνά στο παρελθόν, στις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισε η πατρίδα μας, στο ύψος των περιστάσεων.

Η ενότητα στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαιτεί την κατάργηση των ξεχωριστών ταυτοτήτων των λαών που τη συγκροτούν. Πολύ σωστά έχει επισημανθεί ότι η διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων θα είχε ως αποτέλεσμα, η Ευρώπη να χάσει την εσωτερική της δυναμική[29].

Η διαφορετικότητα δεν σημαίνει αντιπαλότητα αλλά εμπλουτισμό των επιμέρους  πολιτιστικών ταυτοτήτων, στο όνομα μιας  Ενωμένης Ευρώπης των λαών και των πολιτών  και όχι των χρηματοοικονομικών πολυεθνικών συγκροτημάτων που λυμαίνονται ασύστολα τους λαούς του κόσμου.-

(Κοινωνία και Διανόηση[1]  του Ζήση Δ. Παπαδημητρίου[2])  , απόσπασμα από το βιβλίο του, Στον αστερισμό της αβεβαιότητας, εκδ. Θερμαϊκός, Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 94-104)

[1] Πρόκειται για την ομιλία που ο συγγραφέας έκανε στις 30 Ιανουαρίου 2010, ημέρα των Τριών Ιεραρχών, σε εκδήλωση της Πρυτανείας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης προς τιμήν των ομότιμων καθηγητών.

[2] Ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Νομικής
του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

[3] Βλ. Παπαδημητρίου, Ζήσης, Παρεμβάσεις, εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 42 κ.ε..

[4] Στο ίδιο, σελ.  146 κ.ε.

[5] Στο  ίδιο, σελ. 147 κ.ε.

[6] Στο ίδιο, σελ. 148.

[7] Στο ίδιο, σελ. 19 κ.ε..

[8] Στο ίδιο, σελ. 28.

[9] Παπαδημητρίου, Ζήσης, Κοινωνιολογικά Ανάλεκτα. Όψεις της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας, εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 21 κ.ε..

[10] Αναφέρεται στο «Νίκος Καζαντζάκης….όπως τον γνωρίσαμε», Αφιέρωμα στον Καζαντζάκη, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη αριθμός 462, Παρασκευή 20 Ιουλίου 2007, σελ. 14.

[11] Ulrich Beck, Συνέντευξη στο Χρήστο Ζέρβα, «Ελευθεροτυπία», Σάββατο 21. Νοεμβρίου 2009.

[12] Εdgar Morin, Να σκεφτούμε την Ευρώπη, εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1991, σελ. 142 και 216.

[13] Στο ίδιο.

[14] Alain Badiou, Συνέντευξη στο Βασίλη Καλαμαρά, «Ελευθεροτυπία», 23.11.2009.

[15] Noam Chomsky, Die Verantwortung der Intellektuellen, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1969, σελ. 125.

[16] Oskar Negt, Achtundsechzig. Politische Intellektuelle und die Macht, Steidl,  Vierte Auflage, Göttingen 2008, σελ. 9.

[17] Pierre Bourdieu, Νόστιμον ήμαρ, Ινστιτούτο Βιβλίου-Α. Καρδαμίτσα, Αθήνα 1999, σελ. 89.

[18] Στο ίδιο, σελ. 90

[19] Στο ίδιο, σελ. 125.

[20] Στο ίδιο, σελ. 127.
[21] Μεταξάς, Γιάννης, Η πολιτική ευθύνη του διανοούμενου λόγου, στο : Όψεις του Σύγχρονου Πολιτισμού, Κέντρο Πολιτιστικών Μελετώ, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006, σελ. 133.

[22] Θεοδωράκης, Μίκης, «Ο ψεύτικος μανδύας της δήθεν προοδευτικότητας», στο: Μίκης Θεοδωράκης/Γιώργος Κοντογιώργης, Ελληνικότητα και «διανόηση», εκδ. ΙΑΝΟΣ, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 14, 15 και 17.

[23] Βολιώτης-Καπετανάκης, Ηλίας, Μούσα πολύτροπος. Μελωδική και κοινωνική διαδρομή από το δημοτικό στο «ρεμπετικο». Εκδ. Μετρονόμος, Αθήνα 2007, σελ. 37.

[24] Παπαδημητρίου, Ζήσης, «Από την Οικουμενικότητα του Διαφωτισμού στα Μεταμοντέρνα Αδιέξοδα : Αναζητώντας το Μίτο του Ορθού Λόγου», στο : του ίδιου, Μεταμοντέρνα Αδιέξοδα, εκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 20.

[25] Στο ίδιο.

[26] Θεοδωράκης, Μίκης, «Το. πρόβλημα της Ελληνικότητας», στο : Μίκης Θεοδωράκης/Γιώργος Κοντογιώργης, ό.π., σελ. 72.

[27] George Orwell, Η φάρμα των ζώων, εκδ. Γιάννη Σφακιανάκη, Θεσσαλονίκη 1982, σελ. 124.

[28] Edgar Morin, ό.π., σελ. 214.

[29] Ulrich Beck, ό.π.

Σχετικά Άρθρα

26/08/2013
11/12/2012
31/01/2013