Αρετή Γεωργοσοπούλου: Ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί

09:45, 10 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131010

[…] έχουμε ένα τεράστιο στοιχείο υπεροχής. Αποτελούμε την συμπαγή μάζα του λ α ο ύ!  Και ως γνωστό ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί, να μπεί στο περιθώριο, ή να προσπεραστεί […] Γιατί σώνει και καλά θέλουμε πολιτκούς κηδεμόνες για να εκφραστούμε; Ας θυμηθούμε τα λόγια του Διονύσιου Σολωμού απο τον Ύμνο στην Ελευθερια, «Πάντα η νίκη, εαν ενωθείτε, πάντα εσάς ακολουθεί». […] Η πολιτικός επιστήμονας Αρετή Γεωργοσοπούλου, απαντά στην έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη που ξεκίνησε να δημοσιεύεται από το 2010 στο tvxs.gr, διαμορφώνοντας ένα δημόσιο διάλογο με συμμετοχή πάνω από 150 σημαντικών προσώπων των γραμμάτων και των τεχνών, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»

Ο αντιπρόεδρος της Iternational Herald Tribune, σε πρόσφατες δηλώσεις του αναφέρει ότι: «ο κόσμος απατάται αν πιστεύει ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι μόνο οικονομική. Στον πυρήνα του προβλήματος υπάρχει και μία κοινωνική κρίση που έφερε με την σειρά της την οικονομική», αλλά και συνεχίζει κυνικά: «Η Ελλάδα και οι ‘Ελληνες έχουν χρόνιο πρόβλημα με τον εγωκεντρικό τρόπο σκέψης τους και τον βουλιμικό τρόπο ζωής τους, που συνδέεται με ιστορικές πολυπλοκότητες και την προβληματική δομή του κράτους μετά την απελευθέρωση της χώρας απο την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

Ποιά είναι τα αίτια, λοιπόν; Τι συμβαίνει και γιατί; Κάποιος θα πρέπει μάλλον να δεί τα πράγματα μέσα απο το κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, οικονομικό πρίσμα. Οπότε, είναι αναπόφευκτες και οι αναφορές στην Τουρκοκρατία, τον εμφύλιο, το παλάτι, τους Αμερικάνους, την χούντα. Και δικαίως.

Βιώνοντας την κρίση στο πετσί μας αυτή την στιγμή με απώλειες ανθρώπων, θέσεων εργασίας, βασικών και αναγκαίων περιουσιακών στοιχείων, ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ας ξεκινήσουμε απο το τί κάνουμε τώρα. Αυτό και μόνο θα μας εξασφαλίσει ενέργεια και εργαλεία σκέψης και δράσης προς αυτόν τον προσανατολισμό.

Φυσικά θα πρέπει να μελετηθούν, να αναλυθούν, να διδαχτούν οι αιτίες και τα συμπεράσματα σε όλους και κυρίως στους νέους για να μπορέσουμε να πούμε ποτέ πια ξανά. Η γνώση και η πληροφόρηση δημιουργεί στάσεις και συμπεριφορές ανάλογες.

Όλοι εμείς οι  «απ’ έξω» έχουμε σίγουρα μπροστά μας, απο την μια πλευρά, θηριώδη – σε όγκο, μορφή και περιεχόμενο σχήματα, όπως οι, τράπεζες, οι πολυεθνικές, η ομάδα G8, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, ο Παγκόσμιο Οργανισμός Εμπορίου κ.α.

Απο την άλλη, πολιτικοί, κυβερνήσεις, Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης. Όλα αυτά μαζί συγχρονισμένα ή όχι συντελούν στην άσκηση πίεσης πάνω μας και στον εκφοβισμό.

Εμείς όμως έχουμε ένα τεράστιο στοιχείο υπεροχής. Αποτελούμε την συμπαγή μάζα του λ α ο ύ!  Και ως γνωστό ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί, να μπεί στο περιθώριο, ή να προσπεραστεί.

Ας θυμηθούμε ότι η δύναμη ενός λαού εξαρτάται μ ό ν ο απο το πόσο ενωμένος είναι. Έχουμε πολλά και απείρως σημαντικά που μας ενώνουν αυτή την στιγμή, και ευτυχώς παρατηρείται κάποια κοινωνική αφύπνιση. Όλο και δημιουργούνται σύλλογοι, ενώσεις, μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί – πέρα απο τους ήδη υπάρχοντες – που δ ε ν ελέγχονται από κόμματα.

Αν μη τι άλλο τώρα είναι αναγκαίο και επιτακτικό να συντονιστούμε μέσα απο αυτούς τους φορείς, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να διεκδικήσουμε. Δεν αρκεί να παρακολουθούμε τα συνδικάτα να κατεβαίνουν – και αυτά χωριστά (!). Με τους κατάλληλους χειρισμούς απο τα ΜΜΕ περνάει στον κόσμο ότι έχει να κάνει με συντεχνιακά θέματα που δεν μας αφορούν όλους.

Θα πρέπει ωστόσο αυτή την ύστατη στιγμή οι φορείς αυτοί να επαναπροσδιοριστούν. Ακόμα και οι τοπικοί σύλλογοι – εξωραϊστικοί,  πολιτιστικοί, αθλητικοί που στόχευαν μέχρι σήμερα στα καταστατικά τους την ποιοτική αναβάθμιση  της ζωής των μελών τους, δεν είναι δυνατόν να συνεχίζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα!

Κατανοώ πλήρως την αποφυγή της εμπλοκής τους σε πολιτικού χαρακτήρα αντιδράσεις. Tώρα όμως που δεν μιλάμε πια για την ποιότητα αλλά προτίστως για την εξασφάλιση της ίδιας της ζωής, θα παραμείνουν αδρανείς ή ακόμα χειρότερα θα καλυφτούν πίσω απο το «εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;».

Μόνο δειλία και υποκρισία υποδεικνύει μια τέτοια στάση. Ως γνωστό οι κατακτήσεις προυποθέτουν φαντασία, τόλμη και θάρρος. Ας εντάξουν στο καταστατικό τους δυναμικές διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις και πορείες, δηλαδή πολιτικές πράξεις.

Δεν μπορεί κάποιες συνασπισμένες δυνάμεις να μας αφανίζουν, να μας καταρρακώνουν οικονομικά, ηθικά και ψυχικά και μεις να περιοριζόμαστε σε σεμνά τελετουργικά ημερίδων, σεμιναρίων, ανακοινώσεων.

Δεν μπορεί να βλέπουμε να φεύγει ό,τι καλύτερο διαθέτει η χώρα στο ανθρώπινο δυναμικό της και μεις να συγκαλούμε διοικητικά συμβούλια! Τώρα θέλουμε δεν θέλουμε αποτελεί πια πολιτική πράξη η καθημερινή μας επιβίωση.

Πολιτική πράξη αποτελεί και η συσπείρωση μας να βοηθήσουμε τις αδύναμες ομάδες. Αντιδράσεις και διαμαρτυρίες μπορεί να ξεκινήσουν σε τοπικό επίπεδο με όλους τους φορείς που δεν ελέγχονται απο τα κόμματα. Γιατί σώνει και καλά θέλουμε πολιτκούς κηδεμόνες για να εκφραστούμε; Ας θυμηθούμε τα λόγια του Διονύσιου Σολωμού απο τον Ύμνο στην Ελευθερια, «Πάντα η νίκη, εαν ενωθείτε, πάντα εσάς ακολουθεί».-

Σχετικά Άρθρα

24/05/2013
17/01/2011
07/10/2011

Μανώλης Χάρος: Αυτό που κάνει αυτή την έκθεση διαφορετική είναι η αλήθεια της

07:18, 10 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131045

Εγκαινιάστηκε η έκθεση του ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ «Κοινότητες στη φυλακή, παράθυρο στην κοινωνία», στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών με θέμα της τα έργα ζωγραφικής τής ομάδας κρατουμένων – μελών της Θεραπευτικής Κοινότητας στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού, οι οποίοι ζωγράφισαν πάνω στους καμένους τοίχους που προκάλεσε μία πυρκαγιά, καταστρέφοντας ολοσχερώς το «σπίτι» τους, από το 2012. Η έκθεση εκπέμπει ένα επίκαιρο ισχυρό μήνυμα, για τις δυνατότητες αναγέννησης και ελπίδας, και τα ψυχικά αποθέματα των ανθρώπων όταν αποφασίζουν να αλλάξουν ζωή, όπως και τη θεραπευτική και απελευθερωτική λειτουργία της δημιουργικότητας στην τέχνη. Ο ζωγράφος Μανώλης Χάρος, ο οποίος επιμελήθηκε το όλο εγχείρημα, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr:

«Στις φυλακές του Κορυδαλού έχει ιδρυθεί από τις αρχές του 1990 η κοινότητα Εν Δράσει. Οι συμμετέχοντες, έχουν επιλέξει να απεμπλακούν από τη χρήση ουσιών, από την εξάρτηση, και ακολουθούν το συγκεκριμένο πρόγραμμα υποστήριξης του ΚΕΘΕΑ.

Ο χώρος που κάηκε κατά την εξέγερση που έγινε πέρυσι τον Σεπτέμβρη στις φυλακές του Κορυδαλού, ήταν το σπίτι τους. Από τις 9 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα, παρακολουθούσαν προγράμματα, θεραπείες, εκπαίδευση…

Κι αυτός ακριβώς ο χώρος έγινε στάχτη. Δηλαδή, αυτοί οι άνθρωποι έγιναν άστεγοι μέσα στη φυλακή. Έπαψε να υπάρχει η βάση τους, το… σπίτι τους, για το πρόγραμμα απεξάρτησης και θεραπείας τους.

Γι’ αυτό ακριβώς έγινε και η συγκεκριμένη έκθεση. Για να ευαισθητοποιηθούν όλοι εκείνοι οι οποίοι οφείλουν, ώστε να επισκευαστεί και να επαναλειτουργήσει το… σπίτι, αυτής της κοινότητας.

Το εντυπωσιακό είναι, ότι υπάρχουν οι μελέτες, υπάρχουν τα χρήματα και ότι άλλο απαιτείται, αλλά δεν ξεκινάει η επισκευή, διότι δεν έχουν κινηθεί οι αναγκαίοι μηχανισμοί, που θα δώσουν την απαιτούμενη άδεια.

Λόγω των παραπάνω, μπήκα σ’ αυτήν την περιπέτεια ως εθελοντής αλλά λειτούργησα σαν εικαστικός. Κι αυτό που με κέντριζε περισσότερο, σε αυτό το συλλογικό έργο, ήταν το να ανακαλύψω μέσα από τις ζωγραφιές των παιδιών της κοινότητας, εκείνα τα σχέδια τα οποία εξελίσσονταν σιγά σιγά…

Αυτά τα παιδιά, όντας σε μία διαδικασία επαναπροσδιορισμού του ίδιου τους του εαυτού, που ξαναρχίζουν τη ζωή τους σε αυτές τις τόσο άθλιες συνθήκες της φυλακής, βρίσκονται σε ένα σημείο που προσδιορίζουν την δική τους αλήθεια.

Κι εκείνο που κάνει την συγκεκριμένη έκθεση διαφορετική, αλλά και τα σχέδιά τους να έχουν τόσο μεγάλη καλλιτεχνική αξία, είναι αυτό ακριβώς: η αλήθεια τους.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε, τί είναι αυτό που έχει κάνει πολλούς καλλιτέχνες να στρέφονται μέσα από το έργο τους, σε χώρους φυλακών, όπως π.χ. στην ταινία των Ταβιάνι «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει». Νομίζω, επειδή η σύγχρονη τέχνη σήμερα είναι σε ένα πολύ κομβικό σημείο που αναρωτιέται για την αλήθεια της. Δηλαδή, ψάχνει να βρει από πού θα αντλήσει την αλήθεια του σύγχρονου ανθρώπου.

Αυτή, λοιπόν, η έκθεση, είναι φτιαγμένη από ανθρώπους που λένε την αλήθεια σε σχέση με τον εαυτό τους. Γι’ αυτό και τα έργα τους είναι σπάνια. Γιατί ακριβώς αυτή η διαχείριση της αλήθειας είναι που κάνει την ίδια την τέχνη σπάνια. Δηλαδή, όταν ο καλλιτέχνης είναι αληθινός, είναι στο σημείο, το οποίο παράγεται η τέχνη. Και στις μέρες που ζούμε η τέχνη είναι ακριβώς μία απο τις αποδείξεις πως δεν είναι τα πάντα αριθμοί, πως δεν λύνονται όλα με μαθηματικούς τύπους, και πως ούτε η ουσία της τέχνης καθορίζεται απο την τιμή της. Και δεν υπάρχει πιό ηχηρή απόδειξη απο αυτή την έκθεση. Η τεράστια αξία της δεν είναι η  εμπορική, και η μεγάλη σημασία της δεν μεταφράζεται σε ευρώ. Αυτό είναι τέχνη.

Οι άνθρωποι αυτοί, βρίσκονται σε αυτό το σημείο: λένε αλήθεια. Ως εκ τούτου αυτό που παράγεται είναι τέχνη. Και μας ενδιαφέρει όλους. Δεν είναι το πέρασμα του χρόνου ενός φυλακισμένου μέσα από μία δημιουργική διαδικασία, π.χ. απλή χειροτεχνία. Κι αυτό είναι η έκπληξη της έκθεσης.

Δεν βλέπουμε, δηλαδή, μόνο τα έργα μιας κοινότητας που τυχαίνει να είναι στην φυλακή. Βλέπουμε μια σειρά από έργα τέχνης τα οποία έχουν παραχθεί εξ αιτίας των συγκεκριμένων συνθηκών μ’ αυτόν τον τρόπο.

Αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς από την πρώτη στιγμή είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι μέσα στη φυλακή, διεκδικούν την ταυτότητα του ανθρώπου. Και είναι κάτι που κάποια στιγμή θα σου το πούνε: Είμαι άνθρωπος και γω! Γιατί, υπάρχει ένα ολόκληρο κοινωνικό σύστημα ημών των υπολοίπων, που τούς αμφισβητεί και τούς αφαιρεί ακριβώς αυτό το αναφαίρετο δικαίωμά τους: Την ανθρώπινη υπόστασή τους.

Στην συγκεκριμένη έκθεση, λοιπόν, αντιλαμβάνεσαι ακριβώς αυτό: Ότι τα μέλη της κοινότητας Εν Δράσει, διεκδικούν μέσα από τη δημιουργικότητά τους και μέσα από τον τρόπο και τις επιλογές της ύπαρξή τους για απεξάρτηση αυτή την ταυτότητα!

Και το μήνυμα της δημιουργικότητά τους, δίνει και την ταυτότητα αυτών των ζωγραφικών έργων. Και είναι αυτή ακριβώς η αλήθεια που κάνει ξεχωριστή αυτή την έκθεση.-«

[…] Οι καμένοι τοίχοι της Κοινότητας έγιναν ο καμβάς πάνω στον οποίο προσπαθήσαμε αγωνιωδώς να κραυγάσουμε τη θέλησή μας για ζωή και την ανάγκη μας να στείλουμε στην κοινωνία το μήνυμα ότι η απελευθέρωση από το φαύλο κύκλο της εξάρτησης είναι δύσκολη αλλά δυνατή.» Απόσπασμα
από το κείμενο που έγραψαν τα μέλη του KEΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ και δημιουργοί των έργων

Info
Έκθεση: «Κοινότητες στη φυλακή, παράθυρο στην κοινωνία»

Ωράριο λειτουργίας: καθημερινά 19:00»-20.45»
Τόπος: Πειραιώς 260, Αποθήκη

Διαβάστε κείμενα για την έκθεση:

«συνιστά  μιας σπάνιας ποιότητας τοιχογραφία της ανθρώπινης ψυχής και ό,τι πιο πολύτιμο και αγαπητό κρύβει μέσα της» Ντένης Ζαχαρόπουλος, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΜΜΣΤ

Σχετικά Άρθρα

24/01/2013
20/01/2013
17/11/2012