Σας χαιρετώ για την ώρα…

Σας χαιρετώ για την ώρα… με την τελευταία συνέντευξη που μου έδωσε ο Δημήτρης Πουλικάκος (Zoύμε πλέον μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς), η οποία μεταφράστηκε (εξαιρετικά), από την συνεργάτιδα ακτιβίστρια Christine Cooreman, (που μαζί με άλλους μεταφραστές είχαν βοηθήσει και στην διάδοση του κινήματος υπέρ του Πέτρου Καπετανόπουλου) και ήδη δημοσιεύτηκε στο Δημοκρατικό Φόρουμ (που συστάθηκε για την υπεράσπιστη της δημοκρατίας στην Ευρώπη) από Γάλλους διανοούμενους, αλλά και σε άλλα μέσα όπως στο okeanews.fr, κλπ.

Μέχρι τον Σεπτέμβρη, θα τα… λέμε, μόνο εκτάκτως και σπάνια, διότι πρέπει να ασχοληθώ αποκλειστικά μ αυτό που πρέπει να παραδώσω.

Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους, και μην ξεχνάμε ότι… «υπάρχουμε», και είμαστε υπεύθυνοι να κάνουμε αυτή την παρουσία μας όχι μόνο αισθητή, αλλά να τις δώσουμε και το νόημα που την βαραίνει, δηλαδή του 99%, απέναντι σε εκείνο το 1%, που καταστρέφει όχι μόνο τη χώρα μας, αλλά και όλο τον πλανήτη με πάμπολλους τρόπους, κάτι που όλα τα Occupy στον κόσμο, διαλαλούν εναγωνίως…

Διότι, εκείνοι που κυβερνάνε με αυτά τα άθλια συστήματα που τους δίνουν χιλιαπλάσια δύναμη από αυτήν που τους παραδίδουν οι πολίτες με την ψήφο τους, δεν έχουν την ανοχή μας. Ούτε εκείνοι που τους υποστηρίζουν.

Crystalia Patouli

Νάνος Βαλαωρίτης: Προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο

17:16, 24 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/132104

Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με λίγα λόγια ανανοηματοδοτείται σήμερα, η λέξη πόλεμος. Ich war= Είμαι ο πόλεμος, έγραψε και ο Τζέιμς Τζόις, προβλέποντας ίσως το παρόν και το μέλλον μας […] η Ευρώπη, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται σε προ-εμπόλεμη κατάσταση, με ανοιχτή πληγή τη Συρία […] Πέσανε οι μάσκες. Όλα τα καθεστώτα είναι απολυταρχικά. […] Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά και τα μεγάλα […]  Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! […] O ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, εκφράζοντας την άποψή του για το… που οδεύουμε.

Ν.Β.: Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με λίγα λόγια ανανοηματοδοτείται σήμερα, η λέξη πόλεμος.

Ich war= Είμαι ο πόλεμος, έγραψε και ο Τζέιμς Τζόις. Αυτή η φράση σημαίνει «υπήρξα» στα γερμανικά. Με την ερμηνεία όμως που έδωσε κατόπιν ο Ντεριντά, ο Τζόις έκανε λογοπαίγνιο σε δύο γλώσσες και έβγαλε ως σημασία το «Εγώ ο πόλεμος» ή «Είμαι ο πόλεμος».

Όλο το «Finnegans Wake» του Τζέιμς Τζόις, έχει ως φόντο την Ιλιάδα του Ομήρου, η οποία καθώς γνωρίζουμε, είναι το έπος του πολέμου.

Με αυτή τη μικρή φρασούλα ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει, το κλειδί του έργου του. Διότι, ο πόλεμος προέχει ως θέμα σε ολόκληρο το έργο. Πράγμα που ακόμα να το διαπιστώσουν οι φιλόλογοι…

Αυτός ο πόλεμος ξεκινάει από τον πόλεμο των λέξεων, περνάει από τους πολέμους της Ιρλανδίας, τις διάσημες μάχες όπως του Βατερλώ και της Κριμαίας και τις διαμάχες τις ενδοοικογενειακές των προσώπων που παρουσιάζει, και φτάνει με έναν τρόπο μέχρι σήμερα προβλέποντας ίσως το παρόν και το μέλλον μας.

Στην Ελλάδα, οδεύουμε προς μία απολυταρχία, ενός κόμματος το οποίο θα κυβερνάει με την ανοχή όλων των άλλων, και την αδυναμία τους να προβούν σε καμία διαφορετική ενέργεια, διότι αυτή τη στιγμή η Ευρώπη, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται σε προ-εμπόλεμη κατάσταση, με ανοιχτή πληγή τη Συρία.

Στον υπόλοιπο κόσμο ο πόλεμος σοβεί και οι επιθέσεις γίνονται προφορικά(πρόσφατα υπήρχε ένα μεγάλο άρθρο στο Herald Tribune εναντίον των Ρώσων).

Υπάρχει, επίσης, η πληροφορία ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας εκπέμπει αντιαμερικανική επίθεση, χειρότερη από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης.

Τα παραπάνω, τα προέβλεπε ο Jean Claude Junker, ο πρωθυπουργός του Λωξεμβούργου, και λέγαμε τότε, μα, τρελάθηκε; Είναι δυνατόν να βρισκόμαστε στο 2013, παραμονή του 2014, και να μοιάζει σα να είμαστε στο 1913, παραμονές του 1914;

Μας ξάφνιασε, τότε, αυτό που είπε. Κι όμως, βλέπω, τον τελευταίο καιρό, με τις διάφορες εξελίξεις, και με πιέσεις τις οποίες βέβαια υφιστάμεθα και μεις, αλλά και τις χειρονομίες πανικού, όπως π.χ. το κλείσιμο της Ερτ, πως αυτά όλα προέρχονται από την ίδια πηγή.

Απ’ την ένταση, η οποία αρχίζει και γίνεται αισθητή στο χώρο μας πλέον, και εμείς να παρακαλάμε το Θεό –αν υπάρχει-, ή τη μοίρα –αν υπάρχει κι αυτή- να μην καταντήσουμε σαν τη Συρία με δύο παρατάξεις, η μία υπέρ των Ανατολικών, και η άλλη υπέρ των Δυτικών. Δηλαδή, να αιματοκυλιστούμε για το τίποτα.

Κρ.Π.: Ένας καινούργιος ψυχρός πόλεμος δηλαδή, που όμως τώρα έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο; Δεν είναι θέμα κομμουνιστών και αντικομουνιστών…

Ν.Β.: Είναι θέμα ποιος θα κυριαρχήσει στον πλανήτη. Ένας καθαρά οικονομικοεξουαστικός πόλεμος.

Πέσανε οι μάσκες. Όλα τα καθεστώτα είναι απολυταρχικά. Δεν υπάρχει καθεστώς μη απολυταρχικό. Και αυτές οι ημιδημοκρατίες, οι Ρωσικές και οι άλλες, και αυτή η φιλελευθεροποίηση των Κινέζων, αναδεικνύουν παντού τον εθνικισμό.

Το ίδιο και τα μέτρα που λαμβάνονται, ολοένα και πιο αυστηρά, στις υποτίθεται δημοκρατικές παρατάξεις της Δύσης, ειδικά μετά από το χτύπημα του 2011, αφότου έγινε φρούριο η Αμερική. Η αναστάτωση στη Λατινική Αμερική… τη βλέπουμε στη Βραζιλία. Στην Τουρκία μεγάλη αναστάτωση επίσης. Αυτά, δεν είναι τυχαία, όλα συνδέονται.

Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ εδώ στην Ελλάδα, να μην την πάθουμε όπως την πάθαμε στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εννοώ, όταν διαλυθήκαμε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο σε δύο φράξιες: Οι Βασιλικοί και οι Βενιζελικοί, όπου υπερίσχυσαν ευτυχώς οι Βενιζελικοί για τουλάχιστον ένα διάστημα, αλλά μετά ήρθαν πάλι οι άλλοι, και έγινε η Μικρασιατική Καταστροφή. Αυτό ήταν το ένα.

Το άλλο ήταν η αντίσταση επί Μεταξά, η οποία ήταν μεν ηρωική από τον λαό, αλλά την πληρώσαμε διπλά, όχι μόνο με την Κατοχή, αλλά και με τον Εμφύλιο. Να μην ξαναγίνει αυτό! Προς Θεού!

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία έγινε το πρόχωμα του Ψυχρού Πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Αλλά σήμερα, γίνεται ένα πλησίασμα Γερμανίας – Αμερικής, με την επίσκεψη του Ομπάμα.

Όλα αυτά, είναι χαρακτηριστικά. Ετοιμάζει την άμυνα του ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Οι δε προτάσεις του, για μείωση των πυρηνικών εξοπλισμών, δεν έγιναν δεκτές από τους Ρώσους, μα ούτε από τους Γάλλους!

Οι Γάλλοι, είπαν ότι δεν πρόκειται να μειώσουμε τον πυρηνικό μας εξοπλισμό, διότι έχουμε ανοιχτά μέτωπα΄ υπάρχουν άλλες χώρες που έχουν πυρηνικά όπλα αυτή τη στιγμή, όπως το Πακιστάν, η Βόρειος Κορέα, και κινδυνεύουμε.

Λοιπόν, βλέπουμε ότι αυτές οι προσπάθειες ειρήνευσης, θυμίζουν το Μόναχο! Όχι ότι καλοπιάνουμε κανέναν δικτάτορα. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, πλέον. Είναι τεράστιες δυνάμεις οι οποίες αντιμετωπίζουν η μία την άλλη. Είναι η επιβίωση του πλανήτη, και ποιός θα τον εξουσιάσει στο μέλλον.

Δεν βρισκόμαστε πια στα μικροπράγματα… Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά και τα μεγάλα… Αυτό το αίσθημα έχω. Και μεις ατυχήσαμε πάλι, και βρεθήκαμε στη διασταύρωση. Τα πυρά που λάβαμε δεν εκτοξεύτηκαν εναντίον μας τυχαία! Είναι προοίμια μιας άλλης μεγαλύτερης σύγκρουσης…

Διότι, μη νομίζουμε ότι δεν θεωρούμαστε φιλορωσική χώρα. Σκεφτείτε την αντίδρασή μας στον βομβαρδισμό της Σερβίας, τότε, που ήταν ενιαία η ελληνική αντίδραση, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά. Ήμασταν ένα μέτωπο τότε. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό στην Ελλάδα. Κι αυτό, δημιούργησε αμέσως στη Δύση την καχυποψία για τον τόπο μας.

Πολύ πρόθυμα, οι Γερμανοί, ανέλαβαν την εκτέλεση! Αυτό πιστεύω.

Κρ.Π.: Την εκτέλεση… του σχεδίου;

Ν.Β.: Για να μας εξουδετερώσουν, τελείως! Να πέσει το ηθικό μας, να μην τολμήσουμε να πάμε από την άλλη πλευρά…

Άλλωστε αυτό φάνηκε με τις απόπειρες των διάφορων πρωθυπουργών μας, να κάνουν τσαμπουκά… Ο καθένας έκανε τον τσαμπουκά του. Ο Παπανδρέου έκανε τον τσαμπουκά του με το δημοψήφισμα, και ξαφνικά ο Σαμαράς, κάνει τον τσαμπουκά του με την Ερτ.

Φαίνεται πολύ καθαρά, ότι υπάρχει μέσα στην ελληνική κοινωνία μία περίεργη ψυχολογική κατάσταση, η οποία λέει, ότι δεν θέλω να υποταχθώ σ’ αυτή την ιστορία, αλλά δεν μπορώ και να αντιταχθώ! Αλλά κάθε τόσο, εκρήγνυται ένας πρωθυπουργός! Ο Καραμανλής, δεν έκανε τα ίδια;

Συνήθως όμως, δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε καμία ισχύ!

Η ισχύς μας, η μόνη, είναι ηθική και πολιτιστική! Τίποτε άλλο! Γι’ αυτό άλλωστε οι Γερμανοί μας χτύπησαν εκεί. Είναι πολύ φανερό ότι δεν έχουμε άλλη ισχύ. Τα άλλα περνάνε από πάνω μας. Τα τανκς, τα αεροπλάνα, οτιδήποτε. «Χαλί να γίνω, να περάσεις» είναι η εικόνα…

Όμως υπάρχει και το σύμβολο «Ελλάδα». Το οποίο παίζει και αυτό ρόλο. Το σύμβολο «Ελλάδα», τελικά, θα το διεκδικούν όλοι! Διότι, είναι η πηγή της σημερινής Δυτικής τουλάχιστον ανθρωπότητας. Είναι η αρχή της. Η αρχή της δεν είναι στους μεγάλους πολιτισμούς της Ανατολής, όπως της Αιγύπτου ή της Μεσοποταμίας. Αυτοί οι πολιτισμοί, εξαφανίστηκαν, διότι δεν παίξανε πια ρόλο στη σημερινή εποχή.

Γιατί εμείς δεν εξαφανιστήκαμε; Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ; Από το γεγονός ότι είμαστε η αρχή του Ευρωπαϊκού πολιτισμού! Γι’ αυτό! Πάντοτε είμαστε επίκαιροι! Με έναν τρόπο ή με άλλον τρόπο΄ με αθλιότητες καμιά φορά. Αλλά πάντα επίκαιροι. Είναι απίθανο, αλλά αληθινό.

Και τώρα, επίκαιροι πάλι. Άρχισαν τα άρθρα! Μόλις έφυγε ο Κουβέλης, έπεσε το ευρώ! Και τα άρθρα για αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης, λόγω της Ελλάδας…

Κρ.Π.: Για την αντίδραση των Ελλήνων που φώναζαν πάλι για τη δόση, τί έχετε να πείτε;

Ν.Β.: Νομίζω, ότι πρέπει να σκεφτόμαστε κυρίως το πως θα επιβιώσουμε στην επόμενη φάση, η οποία θα είναι και πολύ σκληρότερη!

Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! Γιατί προς τα εκεί οδεύουμε…

Γιατί, δεν βλέπω να υποχωρεί κανένας. Δεν βλέπω καμία συνθήκη γενικής ειρήνης, όπου καλούνται όλοι, παρόλα τα οικονομικά θέματα, να συνεδριάσουν για να συζητήσουν την γενική κατάσταση.

Κι εμείς αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέση! Και με κάποιον τρόπο, ηθικά, είμαστε στο κέντρο. Κάτι το οποίο είναι τρομακτικό! Είναι ένας εφιάλτης για έναν μικρό λαό, όπως εμείς. Ο οποίος, όμως, είχε την τύχη ή την ατυχία να επιβιώσει 4 χιλιάδες χρόνια! Διότι, σε κάποια στιγμή στην Ιστορία του, δημιούργησε τον Δυτικό πολιτισμό.

Και αυτά τα επεισόδια που γίνονται τώρα στην Ερτ δεν είναι τυχαία. Και στην Τουρκία, και εδώ, είναι ανάλογα με όλο αυτό το κλίμα. Είναι η ατμόσφαιρα, η οποία αρχίζει και πυκνώνει! Πυκνώνει σε απειλές και κινδύνους, τους οποίους δεν διαβλέπουν οι περισσότεροι, ακόμα…

Αλλά αυτός ο Junker, ο οποίος βρίσκεται στη μέση της Ευρώπης, βλέπει γύρω του! Είναι μέρος της οικονομικής ελίτ, σίγουρα, αλλά είναι και ένας πολύ διαυγής άνθρωπος, Ευρωπαίος, ο οποίος, θυμάται τι έχει συμβεί στην Ευρώπη! Δεν το έχει ξεχάσει!

Κρ.Π.: Και ο Τσόμσκι, είπε ότι οι εκλογές, είναι για τα μάτια του κόσμου… συγκεκριμένα ότι οι εκλογές στην Ευρώπη δεν παίζουν πια κανένα ρόλο.

Ν.Β.: Οι τοπικές εκλογές, αποσκοπούν στο να μας χωρίσουν σε δύο στρατόπεδα. Και θα πω και κάτι το οποίο μου έχει κάνει τεράστια εντύπωση:

Στην Αμερική, άμα αλλάζει η πολιτική στην Ουάσινγκτον, επειδή υπάρχει απόλυτη διαύγεια, κατεβαίνει το νέο «σύνθημα» απευθείας, και εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα. Σε μας, δεν μπορεί να κατέβει στον κόσμο τίποτα! Εμείς δεν έχουμε μόνο θολούρα, αλλά μπλόκα… από τους πάνω μέχρι τους κάτω και τανάπαλιν.

Λοιπόν, στο Σαν Φρανσίσκο, πέρυσι, υπήρχαν άνθρωποι που τους γνωρίζω, και ήταν φιλοσυριζαίοι, εναντίον της Χρυσής Αυγής, ήταν ανήσυχοι, κλπ. Φέτος, τους είδα δαγκωμένους. Άρχισαν να μας λένε, ότι η Χρυσή Αυγή, δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο νομίζουμε, ότι έχουν μπει μέσα πράκτορες της CIA, και ότι θα την ελέγχουν, και θα εξαφανιστεί όταν δεν χρειάζεται πια.

Τέτοια λόγια. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Και από ανθρώπους που ζουν σε μια προοδευτική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, όπου είναι το βιβλιοπωλείο City Lights, του γνωστού ριζοσπάστη ποιητή Ferlinghetti.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση, αυτή η αλλαγή πλεύσης! Και εν τω μεταξύ, τον Σύριζα, και τον Τσίπρα, μόνο που δεν τον θεωρούν πράκτορα των Ρώσων! Έμεινα! Αλλά, πρέπει να απορώ; Δεν έπρεπε να το περιμένω; Είναι από αυτά, που δεν τα περιμένεις. Να μου λένε ότι η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη, και ο Σύριζα είναι ο μέγας εχθρός! Αυτή λοιπόν είναι μία αλλαγή, που συνάδει με την αλλαγή της Αμερικάνικης πολιτικής! Το καταλαβαίνουν αυτό οι Έλληνες;

Κρ.Π.: Σύμφωνα με αυτόν τον κίνδυνο που είπατε, εμείς που είμαστε στο κέντρο, τί χρειάζεται να προσέξουμε;

Ν.Β.: Πρώτα πρώτα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο, να αμυνθούμε, όπως αμύνονται οι Γερμανοί, και να μην σφαζόμαστε μεταξύ μας. Να συσπειρωθούμε, και να αντιληφθούμε τον κίνδυνο. Κι όχι να λέμε, αυτά είναι σαχλαμάρες, ή αυτά είναι κινδυνολογίες!

Και δυστυχώς, οι κυβερνήτες στην Ελλάδα, μαζί με τους πολίτες, δεν μοιάζουν να αντιλαμβάνονται αυτή την κατάσταση.  Έχω δηλώσει, ότι δεν μπορώ να κάνω διάλογο εύκολα με πολιτικό. Διότι, αμέσως, μου υψώνει ανάστημα, ότι αυτός τα ξέρει όλα, ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα, κλπ. Αυτά που κάνουν και οι Ακαδημαϊκοί, συνήθως…

Κρ.Π.: Και οι τεχνοκράτες, επίσης;

Ν.Β.: Οι τεχνοκράτες από καιρό μας φέρονται σα να είμαστε ανήδεοι…

Κρ.Π.: Εννοώ κυρίως για την τεχνοκρατική νοοτροπία, που είναι ως φαίνεται η επικρατέστερη. Θυμάμαι μία πρόσφατη εκπομπή της κυρίας Στάη, όπου ήσασταν καλεσμένος σε ένα «παράθυρο». Έμοιασζ σαν να έκλεισαν το… παράθυρο στην Ιστορία. Σαν να απέκλεισαν την Ιστορία.

Ν.Β.: Τα επιχειρήματα όλων αυτών είναι Ακαδημαϊκά. Οι εξισώσεις, η συνταγματική τυπολογία, όλα αυτά τα θέματα, όταν τα συζητάς έξω από το πλαίσιο, μέσα στο οποίο βρισκόμαστε, είναι ένα παιχνίδι που το ξέρουμε πολύ καλά, το οποίο παίζει η Ακαδημία για να φανεί αντικειμενική. Ενώ, ξέρουμε ότι κανένας από αυτούς δεν είναι αντικειμενικός. Όλοι είναι ταγμένοι κάπου, ή βολεμένοι, κι αυτό από χρόνια.

Δεν θέλουν να φτάσουν σε κανένα συμπέρασμα. Αποφεύγουν, να φτάσουν σε συμπέρασμα και πάνω στα ίδια τους τα επιχειρήματα. Αποφεύγουν την πραγματικότητα!

Κρ.Π.: Και σε σχέση με αυτή την πραγματικότητα πού βρισκόμαστε τώρα; Πού καταλήγετε;

Ν.Β.: Οι πολιτικοί στην Ελλάδα, δεν μοιάζουν να καταλαβαίνουν παρά το τρεχάμενο επίπεδο της μικροπολιτικής και των ψήφων. Κι ο Σαμαράς παραδόθηκε στη Μέρκελ. Αυτή είναι η μικροπολιτική. Δεν συζητάω γι’ αυτό.

Όμως, τη συνείδηση του τι συμβαίνει στον κόσμο αυτή την στιγμή, δεν θα πρεπε να την έχει κυρίως ένας λαός σαν εμάς, όπως είναι και οι Εβραίοι, λόγω μακρόχρονης πείρας;

Οι Εβραίοι έχουν την πείρα της αρχαιότητας, και έχουν επιβιώσει. Λοιπόν, έχουν μεγάλη ικανότητα να βλέπουνε τι συμβαίνει. Η καλύτερη Ευρωπαϊκή συνείδηση προέρχεται από Εβραίους. Από τον Φρόυντ, από τον Αιστάιν, από τον Λέβι Στρος, και μερικούς άλλους. Μπορούμε να το αρνηθούμε αυτό;

Αυτή η ιστορία της Ευρωπαϊκής συνείδησης, είναι κάτι που μας αφορά. Δεν είναι κάτι ξένο προς εμάς. Είμαστε και μεις μέσα σ’ αυτή την συνομωσία του πνεύματος, το οποίο πνεύμα προχωράει, και προχωράει καμιά φορά στα τυφλά…

Κρ.Π.: Τί θέλετε να πείτε μ’ αυτό;

Ν.Β.: Θέλω να πω, ότι ο Φρόυντ για παράδειγμα, έφτασε να πει για τους κινδύνους του πολιτισμού, ότι ο πολιτισμός δημιουργεί απώθηση, και όσο περισσότερη απώθηση προκαλεί, τόσο θα γίνονται και περισσότερες εκρήξεις. Πόλεμοι, επαναστάσεις, κλπ. Ήταν τελείως απαισιόδοξος.

Η Ευρώπη, λοιπόν, μας έχει ακινητοποιήσει εντελώς. Ήταν μεγάλο λάθος το ΔΝΤ(άλλωστε το έχει παραδεχτεί και το ίδιο), και πρωτίστως η εισαγωγή στο ευρώ. Γιατί απ’ τη στιγμή που μπήκαμε στο ευρώ, μπήκαμε ουσιαστικά στην εξουσία της Γερμανίας.

Γι’ αυτό σήμερα, πρέπει να έχουμε διαύγεια σκέψης. Κι ας αφήσουμε πίσω τους Ακαδημαϊκούς οι οποίοι δεν φτάνουν ποτέ σε συμπεράσματα, ούτε προβλέπουν ποτέ τίποτα. Να προβλέψουμε, τουλάχιστον, να μην υποστούμε το χειρότερο, τα λάθη του παρελθόντος! Που είναι αυτός ο τρόπος να μας διχάζουνε για να κυριαρχούν!

Αυτό είναι το πρώτο. Υπάρχουν και άλλα πολλά. Αλλά αυτή τη στιγμή το θέτω ως μεγάλο θέμα.

Κρ.Π.: Και πώς να ομονοήσεις με εκείνους που υποστηρίζουν κάποιον, ο οποίος πηγαίνει σύμφωνα με ότι του υπαγορεύει η Γερμανία; Πώς γίνεται να συνεννοηθείς;

Ν.Β.: Μα, ναι. Αλλά κοιτάχτε να δείτε, άλλοτε, δεν λέγανε ότι ο Κωνσταντίνος είναι π.χ. πουλημένος. Λέγανε ότι έχει γερμανίδα γυναίκα και τον επηρεάζει… Δεν πληρωνόταν ο Βενιζέλος από τους Άγγλους και τους Γάλλους, αλλά τον επηρέαζε η αγγλογαλλική του σύζυγος. Τώρα, είναι όλοι πουλημένοι… Ε, είναι ένας άλλος τρόπος, να αντιμετωπίσει κανείς αυτή την απόπειρα να μας χωρίσουν.

Όμως, η σκέψη μου, μού λέει, ότι πρέπει να τα αντιληφθούμε, να κάνουμε ανάλυση στην κατάσταση, και να είμαστε ενήμεροι του τι συμβαίνει. Να μην κλείνουμε τα μάτια, ή να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, την ίδια στιγμή που πλησιάζουν τα… λιοντάρια. Γιατί αυτή τη στιγμή πλησιάζουν τα λιοντάρια. Να προσέξουμε, λοιπόν, να μη μας καταξεσκίσουνε!

Όλες οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν, πρέπει να γίνουν με διαύγεια και σκέψη. Με σκέψη, την οποία την περιφρονούν οι πολιτικοί μας, σήμερα.

Κρ.Π.: Λέμε να έχουμε διαύγεια και να τα βλέπουμε, αλλά τα λιοντάρια ήδη έχουν χιμήξει. Και η Ερτ, δεν είναι ένα από τα θύματα;

Ν.Β.: Η κατάσταση η σημερινή, θυμίζει όπως είπα, τον Όργουελ, και τον αίωνιο πόλεμο. Επίσης θυμίζει, τον δικό μας παραγνωρισμένο, Αλέξανδρο Σχινά, ο οποίος έγραψε ένα καταπληκτικό αφήγημα που λέγεται «Ο πόλεμος». Αυτά τα δύο έργα, είναι ακριβώς αυτά τα οποία έχουν προβλέψει την σημερινή κατάσταση. Όπου γίνεται, ο αιώνιος πόλεμος. Με το διφορούμενο της γλώσσας, με την καταπίεση, την καταδίωξη, την εξολόθρευση, τα πάντα!

Γι’ αυτό τα καινούργια μου ποιήματα, έχουν τίτλο Πικρό Καρναβάλι. Γιατί, πικρό Καρναβάλι, είναι αυτό που μας συμβαίνει σήμερα… Ένας αιώνιος πόλεμος. Δεν το είπε ο Ηράκλειτος πριν από πόσες χιλιάδες χρόνια; Ο πόλεμος, πατήρ, Θεών και θνητών… Το παραφράζω, βέβαια, αλλά αυτό εννοεί.-

Σχετικά Άρθρα

17/06/2013
11/05/2013
19/04/2013

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για τα τραύματα μιας χώρας και μιας οικογένειας

09:16, 23 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/132053

Το 8 ώρες και 35 λεπτά αναφέρεται στην τελευταία πτήση της Delta Airlines στην Αθήνα. Ενας νέος άνδρας, ο Τζόναθαν, αδελφός της Αμαλίας, εγγονός της Ερασμίας και του Μενέλαου Αργυρίου ταξιδεύει για πρώτη του φορά στον τόπο καταγωγής του και όσο διαρκεί η πτήση αφηγείται την ιστορία δύο τραυματισμένων μέσα του πλασμάτων, μιας χώρας και μιας οικογενειας… « Η συγγραφέας και καθηγήτρια ψυχολογίας Φωτεινή Τσαλίκογλου, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr,  με αφορμή μία συνάντηση – συζήτηση* την Πέμπτη 27 Ιουνίου στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια για το νέο της μυθιστόρημα.

Oικογένεια είναι ένα οστεοφυλάκιο τραυμάτων. Αυτό όμως της χαρίζει και την ξεχωριστότητα της.
Πιο καλά το λέει ο Τσέχωφ στην Αννα Καρένινα:

«ολες οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι ευτυχισμένες με τον ίδιο τρόπο,  μονο οι δυστυχισμένες οικογένειες είναι δυστυχισμένες η κάθε μια με τον δικό της τρόπο». Το ίδιο ίσως μπορούμε να πουμε και για μια χώρα…«

…Η ιστορία ξεκινα στην προκυμαία της  Σμύρνης με  δυο μικρες αδελφές, που μείναν μόνες τους με μια ζωή  που πρόλαβε κιόλας να κακοποιηθεί.

Το Φροσάκι ήταν  πέντε ετών και η αδελφή  της, η Ερασμία, επτά. Είδαν τη μάνα τους να ξεψυχάει μπροστά τους, ζήσαν τη φωτιά, την αγριάδα, τη φρίκη. Οι μνήμες αυτές έχουν τον τρόπο τους να χαράζονται στο σώμα και στην ψυχή αλλά και να διαιωνίζονται γενεαλογικά.

Οι ηρωες στο βιβλίο μου διαχειρίζονται μνήμες που καίνε ακόμα το μέσα τους.

Ολο το στοίχημα είναι να ξεφύγεις από το καμένο και τη φωτιά δίχως να αρνηθείς το αρχικό τραύμα.

Η άρνηση του τραύματος, η συγκάλυψη, είναι μια πράξη βίας. Βια ατομική, βία συλλογική.-


Aπόσπασμα από το βιβλίο 8 ώρες και 35 λεπτά, των εκδόσεων Καστανιώτη

[…] «Μπορώ να ονειρεύομαι, Αμαλία, το φως, Φως. Παιδιά ευτυχισμένα και χορτάτα και ζεστά ντυμένα να χαίρονται στις αμμουδιές ένα καλοκαίρι και μια άνοιξη που δεν τελειώνει. Αμέριμνα, άφοβα παιδιά και το μέλλον ένα ανοιχτό στον ορίζοντα παράθυρο. Αφαντοι οι μικροπωλητές ψυχών. Στους δρόμους, οι αναπνοές των ανθρώπων μυρίζουν γιασεμί και καλοσύνη».

«Τα όνειρα έχουν θράσος. Όνειρα γλυκά, Τζόναθαν».

Να προσέχουμε, λένε οι ταξιδιωτικές ανακοινώσεις όσων πηγαίνουν στην Ελλάδα. Να είμαστε σε επαφή με την Αμερικανική Πρεσβεία. Άστεγοι και υποσιτισμένα παιδιά, άνθρωποι που κάθε μέρα χάνουν τη δουλειά τους κι άλλοι που με τη θέλησή τους φεύγουν από τη ζωή, γονείς που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα γιατί δεν μπορούν να τα αναθρέψουν. Συνθήματα στους τοίχους «βασανίζομαι» «δεν θέλω να ζω». Αυτός είναι ο τόπος μας Αμαλία;

Μην πας, είναι παράλογο, έλεγα στον εαυτό μου, περιστέρια ταΐζουν τους πεινασμένους διαβάτες, άνθρωποι με άδειο βλέμμα στους δρόμους μονολογούν, θες στ’ αλήθεια να το ζήσεις αυτό; Διαδηλωτές, δακρυγόνα και χημικά θα σε τυφλώνουν. Είμαι τρελός; Ένα παιδί που δεν γνώρισε τον πατέρα του είμαι. Βρεφοδόχοι άλλων εποχών επιστρέφουν. Σε ειδικά κουτιά εντοιχισμένα στο εξωτερικό των νοσοκομείων μητέρες εναποθέτουν να ανεπιθύμητα μωρά τους. Βρέφη εγκαταλείπονται σε σκαλιά πολυκατοικιών, σε αυλόγυρους εκκλησιών, σε δημόσια μαιευτήρια.

«Υπερβάλλεις, Τζόναθαν, και με το φως και με το σκοτάδι».
«Σ’ αγαπώ, Αμαλία. Η υπερβολή είναι το ρούχο της αγάπης. Αλλιώς, η αγάπη σαν έκθετο βρέφος μαραζώνει» […]

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για τα τραύματα μιας χώρας και μιας οικογένειας

“Ζω, σημαίνει αναζητώ μια αλήθεια. Και η μόνη αλήθεια, ίσως είναι αυτή που σε φέρνει κοντά στις ρωγμές της ιστορίας σου. Αν σταματήσει αυτή η αναζήτηση, σταματάς να υπάρχεις… και το θέμα είναι, να μη γίνουμε μία χώρα, ήδη νεκρών.«Οι άνθρωποι δεν ψεύδονται στους πόνους». Τα  τραύματα μιας χώρας είναι και τα τραύματα μιάς οικογένειας. Τής δικής μας.” Φ. Τσ.

Συνάντηση – συζήτηση με τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα 8 ώρες και 35 λεπτά, των εκδόσεων Καστανιώτη.

  • Την συνάντηση θα συνοδεύσουν μουσικά, ο Γιώργος Παπουτσής στο πιάνο, και η Φιόρη Μεταλληνού στην ερμηνεία μελοποιημένης ποίησης από Έλληνες δημιουργούς, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης  και ο Μάνος Χατζηδάκις.
  • Και  τo βιβλιοπωλείο Λεμόνι θα διαθέτει βιβλία της συγγραφέως

Info
Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια
Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα
Τηλ. 21 0867 3655 (facebook.com/AlexandreiaPolychorosTechnes)
Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013, 8:00μμ.
Είσοδος ελεύθερη

Σχετικά Άρθρα

20/05/2013
21/09/2011
30/04/2013

Δημήτρης Πουλικάκος: Zoύμε πλέον μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς _ Dimitris Poulikakos : Nous vivons dorénavant dans des « Auschwitz» on ne peut plus réguliers

09:20, 22 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131987 –

(Ακολουθεί η συνέντευξη στην ελληνική γλώσσα παρακάτω)

poulikakosdpfhdpsoigf

Dimitris Poulikakos : Nous vivons dorénavant dans des « Auschwitz » on ne peut plus réguliers «νομότυπα» Άουσβιτς

Nous vivons dorénavant dans des Auschwitz « réguliers », réaménagés d’une façon nouvelle et particulière […] En ce moment, un génocide a lieu – avec des pincettes, façon de parler – sous des semblants d’une prétendu légalité. Et, en fait, nous devrions nous réunir, quelques milliers d’habitants de ce pays, nous devrions nommer une dizaine de juristes compétents et déterminés, pour envoyer les scélérats qui nous tyrannisent et nous exterminent au Tribunal international des Crimes de Guerre, à tout le moins ! […] Je nourris un respect absolu pour ceux qui ne supportent pas de joug et je ne les qualifierais pas d’extrémistes, même s’ils veulent s’en débarrasser en le faisant sauter ! […] Si l’Académie démissionnait d’un coup, tous ses membres d’un coup… cela créerait un choc culturel énorme, dans le monde entier ! […] L’acteur, compositeur et chanteur, Dimitris Poulikakos, parle à Crystalia Patouli, à l’occasion des évènements d’ERT (Radiotélévision publique grecque) tentant de répondre à la question «Quelles sont les causes qui nous ont amenés ici et, surtout, que devons-nous faire?» de l’enquête sur la crise grecque, publiée sur tvxs.gr depuis 2010.

D.P. : La brutale dictature mondiale des finances a mis en place – de manière artificielle et perfide – un mécanisme perpétuel de chômage, pour bien organiser les nouveaux marchés aux esclaves (dont rêvent –et que réalisent- les ‘marchés’, de par le monde…) 

Nous vivons dorénavant dans des Auschwitz « réguliers », réaménagés de façon particulière par des cerveaux et des « fondations pieuses » inutiles (mais absolument pas candides), tels que Goldman-Sachs, Standard & Poors(sic), Henry Kissinger, etc.

Dans le rôle d’Eichmann, les « politiciens » des gouvernements du moment (dont les partis sont surendettés auprès des banques) et qui pour sauver leur peau jettent quotidiennement les peuples dans l’arène, pour en faire de la chair  pour le Gros Capital…

Les moyens qu’ils utilisent sont illimités : la propagande télévisée sans scrupules, mettre en lambeaux la Constitution et la Charte des droits de l’homme, la multiplicité des lois, l’aliénation (et l’expropriation) de la langue, de toute forme d’éducation et, en fin de compte (et le plus fondamental de tous), de la Culture…

Cela se produit partout et, bien entendu, dans notre pauvre (en l’occurrence) Grèce. Ici aussi, nos « sauveurs » se sont chargés de l’œuvre pieuse (sic) de la croissance noire, de l’anti-santé, de l’ignorance, de l’alarmisme étatique…c’est-à-dire, de l’opération « Stratégie du  Choc ».

«Crève et tais-toi«, c’est l’ordre général. L’appât c’est toujours la prochaine « tranche » du prêt, qui bien entendu ne concerne  que les banques et les gros entrepreneurs qui contrôlent et se partagent la caisse publique !!!

Nous autres («Bougez pas, connards», parce qu’il ne faut pas oublier que «C’est tous ensemble qu’on s’est empiffré»), nous devons subir notre destin, au cas où –mais c’est jamais le cas- il nous resterait quelque miette et, bien entendu, nous devons demeurer prudents, conserver notre sang-froid, être pondérés, jusqu’à ce que le miracle se produise une fois de plus… et puis, si ça vous plaît pas, vous n’avez qu’à sauter par le fenêtre (si vous en avez encore une), ou vous faire sauter la cervelle (les fusils, il y en a plein de nos jours, et ils devraient servir à autre chose !)…
 
Ainsi survient ce que désirait ce pouvoir noir (si l’on mélange les couleurs, le résultat, c’est du noir), c’est-à-dire, le silence noir et extrême d’outre-tombe !…
 
En ce moment, un génocide a lieu – avec des pincettes, façon de parler – sous des semblants d’une prétendu légalité. Et, en fait, nous devrions nous réunir, quelques milliers d’habitants de ce pays, nous devrions nommer une dizaine de juristes compétents et déterminés, pour envoyer les scélérats qui nous tyrannisent et nous exterminent au Tribunal international des Crimes de Guerre, à tout le moins ! (D’autant plus que ces crimes sont commis en temps de –prétendue- paix ! et au nom de la croissance verte  !!)…

La culture, c’est le fondement. Sans culture, pas d’économie, pas de salaires, pas de pensions, pas même de société.

La culture c’est comme la petite couverture dont maman vous couvre quand vous avez froid C’est un tapis, doux et résistant en même temps, qui vous console et vous donne cette sensation de chaleur permanente et sûrehistoire de savoir où l’on met les pieds, c’est-à-dire, un co-psychisme dense, invisible, qui vous élève et ne vous laisse pas être de simples brutes

Malheureusement, en tant que « nation » néohellénique, nous ne sommes pas arrivés à créer une culture indépendante, qui soit la « notre » Un Kazantzakis, un Cavafy, Elytis, Hatzidakis, Sikelianos, Papadiamantis, Vrettakos, Tsarouhis, Vamvakaris, Tsitsanis, Skalkotas, D. Mitropoulos, et bien d’autres, ils sont importants, mais ils ne sont que les pièces d’un puzzle que nous ne sommes jamais arrivés à com-pléter, pour qu’apparaisse une image claire de notre présence actuelle, en tant qu’entité culturelle indépendante.

Notre « culture » actuelle, est comme un tapis de chiffons (dont le Parthénon est un grand rapiècement symbolisant notre ancienne gloire) mais qui « part » de partout et, de ce fait, ne nous offre pas cette « chaleur » collective dont nous avons besoin…

Et, puisque tu me poses cette question d’ERT  … C’est la cerise noire sur ce gâteau noir et empoisonné dont on nous « gave »

Noir au Travail, noir dans la Santé, noir dans l’Éducation (ces cadenas placés sur les écoles, les entreprises, les universités, les bibliothèques, les crèches, les conservatoires de musiques, les organismes scientifiques et d’utilité publique – une longue et noire tragédie)…

Mais, trêve de plaisanterie, la radio-télévision publique (et, « public », c’est nous tous) (quelles que puissent être les objections et les désaccords concernant son « mode » de fonctionnement), c’est la voix de la Grèce et un réconfort à la nostalgie de notre diaspora de par le monde

Ce n’est pas tout bêtement une Société Anonyme ! Elle a un visage. Et c’est lui que les sociétés criminelles Anonymes et Impersonnelles qui nous imposent cet étau veulent faire disparaître, tout comme elles veulent le faire pour les autres « visages ».

  
 
En ce  moment, la société souffre, mais elle ne voit que le « politicien », l’intermédiaire. Celui contre lequel elle peut, à tout le moins, lancer une tarte au visage, l’insulter…

Mais, le monstre financier, demeure invisible, l’ennemi véritable est quelque chose comme un fantômeles politiciens sont, en quelque sorte, le peloton d’exécution qui, pour couvrir leurs éventuels remords ou culpabilités (selon les cas) ont dorénavant appris à considérer les groupes sociaux comme des nombres, des statistiques, déshumaniséeset, ainsi, font-ils leur (sale) boulot, insouciants quant aux effets de leurs actes sur les personnes!

La technologie numérique est (comme tous les « outils », d’ailleurs, selon la manière et le but dans lequel on les utilise) un « vœux » et une « damnation » en même temps ! Pour celui qui détient le pouvoir, c’est une panacée, parce qu’elle facilite énormément le contrôle, ce qu’en grec on entend par « mainmise »

Pour les peuples qui souffrent, c’est-à-dire, pour les gens, elle est également un puissant outil de défense, d’entente (avec prudence, toujours, parce que dans le monde numérique, les murs ont –eux aussi et littéralement- des oreilles !)…

Ce pourrait-il, par exemple, que personne ne paie au fisc, ou, au moins, l’électricité, au mis d’août prochain

Sinon pas, que l’on s’arrange entre nous, quelques dizaines de milliers d’entre nous, d’aller abandonner nos voitures au centre-ville Dans ces cas, le « Système » s’écroulerait automatiquement, le jour-même !!
 
Mais, ces choses, ce type d’actions, présuppose un éloignement, une indépendance par rapport aux mentalités, par exemple, des partis, des syndicats qui, au fil du temps, ont créé chez leurs « adhérents » des mentalités de fan de foot ou de troupeau ainsi que des mentalités qui renvoient à des sectes religieuses.

Ainsi, l’on crée et renforce l’introversion, le semblant de sérieux, la distorsion de la réalité (l’on s’enfonce dans une réalité virtuelle) et le véritable sens de la solidarité, tout comme celui de la répartition du travail, s’en vont promener…

Pour s’accorder, c’est-à-dire, pour agir ensemble, à un niveau collectif, il faut d’abord être maître de soi-même, être son propre chef et pas simplement le porte-parole de ceux qui vous ont imposé d’apprendre quelque poème par cœur… et, ça, ça demande un processus pénible de réflexion et de culture…sinon, l’on s’en va tels les moutons, à l’abattoir.

 

Comment nous en sommes arrivés là, c’est une bien longue histoire L’homme a des qualités, mais il a bien plus de défauts. Deux défauts parmi les pires (en exclusivité, par rapport aux autres animaux), ce sont la vanité et le semblant de sérieux qui peuvent facilement (si l’âme n’est pas cultivée) mener à l’avidité !

Parmi ces trois (maux de notre destin), nous en sommes arrivés (et, ici, la télévision surtout mais aussi les autres médias, tout comme la « mode », jouent un rôle déterminant) à la marchandisation de tout, y compris celle des idées, de l’art, de l’argent-même (qui tend à ne plus exister que comme quelque chose d’immatériel –du pur vent- et non pas comme une monnaie tangible qui facilite nos échanges).

On s’en prend, tous les jours, en pleine gueule des milliers de milliers d’incitations, pour acquérir des produits dont on nous fait croire qu’ils nous faciliteront la vie. On est bombardé de partout, inlassablement Rien que cela, ce serait suffisant pour faire que tout un monde de valeurs s’écroule.

Mais, il y a aussi autre chose. Après la guerre, il fallait mettre un certain ordre, pour se faire du fric, en référence au CapitalMais, on s’est rendu compte que l’on ne pouvait pas se faire autant de fric aussi rapidement qu’on le voulait…il fallait donc créer le contraire ! Le chaos ! Et, dès la seconde moitié des années 80, ce système s’est mis en marche…ce système dont on vit les résultats actuellement.

Je verse dans le « complotisme » maintenant…bien que l’on dise que seul les gens d’extrême droite le font. Mais, si l’on y voit d’un peu plus près et si on lit les questions d’histoire en profondeur, l’on comprendra qu’il en est ainsi.

Et les causes sont bien nombreuses… La mentalité et, surtout, les conditions dans les grandes villes créées à l’ère industrielle, ont atteint un niveau de saturation. À présent, les grandes villes s’étiolent progressivement. Elles nivellent trop…tout… depuis la politesse entre nous, cette convention sociale de la politesse entre nous, jusqu’aux idées, jusqu’à tout…

La doctrine des deux « extrêmes » n’est qu’une poudre aux yeux, encore un préjugé de la cour de Samaras et de Kranidiotis !

Il n’existe qu’une seule extrême les serviteurs des gens avides qui sont les tyrans de notre vie, ainsi que le « long bras » de l’état profond, les petits œufs dorés[1][1]. Pour qui, le peuple n’est qu’une bête de somme !…

Je ne qualifierais jamais d’extrémiste celui qui veut se libérer de son joug. Je pourrais marquer mon désaccord, sur d’autres points ….mais, je nourris un respect absolu pour ceux qui ne supportent pas de joug et je ne les qualifierais pas d’extrémistes, même s’ils veulent s’en débarrasser en le faisant sauter ! (voyez, également le vers « le cou du Grec ne supporte pas de joug » ainsi que les prescriptions de la Constitution à propos des cas de tyrannie !).

Tout acte réalisé pour que l’homme soit libéré de ses chaînes, quelles qu’elles soient, et de ses préjugés, personnellement, je l’approuve et, pour moi, c’est un acte légitime, voire, nécessaire ! Ce que je ne supporte absolument pas, c’est que quelqu’un veuille m’imposer, à tout prix, la manière dont LUI souhaite que MOI je vive

À partir de là, ce que signifie « liberté »la façon de gérer cette liberté et dans quelle mesure on la « revêt » de manière responsable (par rapport à soi-même mais aussi par rapport aux autres), ce sont des questions dont on n’est pas près de finir d’en débattre ! Bien entendu, « liberté » ne signifie pas que chacun fasse ce qu’il veut ! Ça, c’est la loi de la jungle ! La liberté a besoin du sens de responsabilité, de co-responsabilité, de sérieux et non pas de faux-sérieux. Le faux-semblant et la bienséance, on nous en a gavés ! Ainsi que leur byzantinisme !…

À l’autre extrême, l’autre par rapport à ce que Samaras entend, l’on situe les gens de la culture, de l’empathie, de l’amour, de la solidarité et de la conscience, en un mot comme en mille, les gens de la Gauche modeste (qui sont aussi les seuls que l’on n’entend pas, alors qu’ils souffrent plus que tous).

Mais, la culture est érodée par la non-éducation. Parce que, l’éducation, l’instruction, c’est une chose. La culture, c’est autre chose. Je peux vous éduquer comme chient de chasse, mais je ne peux pas faire en sorte que vous fassiez de la philosophie

Cr.P.: Qu’est-ce qui peut changer cet état des choses ? Que devons-nous faire pour cela ? (outre ce que vous avez déjà dit)

D.P.: Tout se joue, ici. Il existe des choses que l’on ne peut faire que par le biais de la culture ou de l’éducation, parce que ça demande beaucoup de temps. L’économie c’est quelque chose d’artificiel. Les économistes, par exemple, n’en savent rien. Aujourd’hui, simplement, l’argent s’est retiré, pour mettre les gens dans une cellule, pour qu’ils soient ce que l’on appelle « compétitifs », pour travailler pour des miettes ! Et c’est là, l’appât…

Parce que, même avec un morceau de pain sec, l’homme se dit : «Au moins, j’ai un peu de pain sec. Qui sait ? Il se peut que ça soit pire !» L’inconnu, ça effraie les gens plus que la stabilité, même si c’est une stabilité harcelante.

Bien que les gens meurent comme des mouches… Ils se suicident Et Pangalos dit qu’ils se suicident pour des chagrins d’amour ! Bien qu’il ne soit pas le plus dangereux de tous. Au contraire, Venizélos est dangereux, lui.  Il est intelligent et malveillant.

Mais, cela ne suffit pas d’être intelligent. Il faut aussi savoir comment et dans quel but vous utiliser votre intelligence. N’oublions pas qu’il a mis la main dans toutes les saletés. C’est-à-dire, le premier qui a déchiqueté la Constitution, c’est lui, le spécialiste en droit constitutionnel…Et, bien entendu, le petit Antoine et son équipe, ils savent tout ça et le tiennent…

Maintenant, s’il était intelligent, Venizélos aurait pu dire, à l’occasion de ce qui s’est passé avec ERT, « je tire le tapis, cher petit Antoine, et l’on s’en va pour des élections ! » Il réunirait deux-trois points de plus, pour cet acte prétendument courageux. Mais, étant malveillant, il s’en n’est même pas rendu compte, probablement.

Le seul qui voulait qu’ERT ferme, outre le petit Antoine, c’était Aube Doréeet tous ceux qui entourent Antoine et qui sont extrémistes jusqu’à l’os.  

Pour en arriver où : au fait que, tous ensemble, nous devons pouvoir leur dire « Raus ! » Ou, en plus grec : Dehors, connard ! Mais, je crains que, la situation étant ce qu’elle est… sauf pour les impondérables, la situation est irréversible. Ou, dans tous les cas, elle est très difficile. C’est-à-dire, que nous sommes sur le bord du rasoir. C’est maintenant ou jamais. Et il est important de savoir de quel « maintenant » on parle…

Le monde ne se soulève pas dans sa totalité parce que, en premier lieu, nous avons aliéné une grande partie de la jeunesse. On en voit des plus âgés, aussi,  qui ont 30 ou 40 ans et qui ont grandi avec Barbie, les jeux télévisés et les concours Eurovision. Que veut-on de plus pour comprendre ?

Et, les enfants, sont conduits dans les terriers. Des terriers sans avenir. Et, au lieu que le terrier vous mène aux champs, aux prairies, ils vous mènent vers les donjons

Et l’on commence à se frapper mutuellement. Ce n’est pas une solution….la guerre d’usure est particulièrement moche… et c’est elle que préfèrent les dames et les sieurs qui tiennent les rennes.  
Cr.P.: Mais, on voit que bien des gens dorment du sommeil du juste, alors que, en fait, ile ne sont pas contre l’injustice

 
D.P.: Ils dorment du sommeil de l’injuste ! Sans remords, sans rien ! Ils dorment imperturbables !
Cr.P.: Et, comment un peuple peut-il se déclarer présent et exiger d’être pris en compte ? Comment peut-il dire « J’existe ! »?

 
D.P.: C’est difficile. La plupart des gens sont habituellement plus modestes, adoptent des tons plus doux, d’où leur difficulté de se retrouver et d’être sur la première ligne.
Que faire, maintenant ? Je ne dirais certainement pas que la Vierge nous aidera…mais, tout au plus, aide-toi et Athéna t’aidera. Ne fut-ce que sur un plan symbolique.
 

Cr.P.: Oui, il y a certainement cet aspect personnel.

 

D.P.: Nous vivons le second déclin de l’empire romain. Romain et calviniste.  
La mentalité calviniste, celle qui « flotte » aujourd’hui, qui va main dans la main avec le système financier : C’est la faute au pauvre s’il est pauvre, c’est la faute au malade s’il est malade, alors, on le prive de médicaments et on lui dit ce que j’ai dit avant : « crève et ne dis pas un mot ! »

 
Ce que je proposerais ? Si l’Académie démissionnait d’un coup, tous ses membres d’un coup… bien que la majorité d’entre eux soit âgée et que leur activité n’est pas particulièrement connue des gens, cela créerait un choc culturel énorme, dans le monde entier !

Cela n’a jamais été fait, en guise de protestation. Et ce ne sont pas des gens qui, s’ils perdaient leur office à l’Académie, crèveraient de faim. Bien au contraire. Ils gagneraient leur dignité, en partie, perdueParce qu’il n’est pas possible qu’un membre de l’Académie soit à la TV et dise : le règlement de l’Académie ne nous permet pas de parler politique

 
Cr.P.: Ainsi, comme s’il nous étaitinterdit d’être citoyens ?

D.P.: Il nous est interdit d’être hommes !

 

(*Le concert du patriarche de rock grecque, Dimitris Poulikakos, en juin 1979, accompagné des meilleurs musiciens Grecs de l’époque,  au 2e Gymnase de Zografos, à Athènes, est un concert historique pour la scène rock grecque.  Il est resté connu comme «le concert de la pluie», ayant été reporté deux fois pour cause d’intempérie.

C’est là que Dimitris Poulikakos interpréta pour la première fois l’extraordinaire version rock de « J’existe » (du disque du même titre, datant de 1975 : paroles : Pythagoras, Musique : Christos Nikolopoulos, et première interprétation : Stelios Kazantzidis)

Cette version a été récemment enregistrée pour la première fois. Pour en savoir plus, cliquez ici).

Translate: Christine Coorman

[1][1] « Les petits œufs dorés » : référence aux membres et adeptes d’Aube Dorée qui, en grec, en ne transformant que deux lettres, devient « Œufs Dorés », jeu de mot très apprécié…

Δημήτρης Πουλικάκος: Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς

09:20, 22 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131987

Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς, αναοργανωμένα κατά νέο ιδιότυπο τρόπο […] Αυτή τη στιγμή, πραγματοποιείται μια γενοκτονία -με το γάντι, τρόπος του λέγειν- υπό την επίφαση μιας δήθεν νομιμότητας. Και, κανονικά, θά’ πρεπε να μαζευτούμε, μερικές χιλιάδες κάτοικοι αυτής της χώρας, να βάλουμε δέκα ικανούς και απο-φασισμένους νομικούς και να στείλουμε τους αχρείους που μας τυραννούν και μας αφανίζουν, στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου, τουλάχιστον! […] σέβομαι απόλυτα, αυτούς που δεν υποφέρουν ζυγό στον τράχηλό τους και δε θα τους πώ ακραίους, έστω κι αν θελήσουν να τον αποτινάξουν, ανατινάζοντάς τον! […]  Εάν η Ακαδημία ολοσούμπιτη παραιτούνταν …θα προκαλούσε ένα μεγάλο πολιτισμικό σοκ, σε όλο τον κόσμο! […] Ο ηθοποιός, συνθέτης και ερμηνευτής Δημήτρης Πουλικάκος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τα γεγονότα στην Ερτ, και με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» της έρευνας για την ελληνική κρίση, που δημοσιεύεται στο tvxs.gr από το 2010.

Δ.Π.: Η παγκόσμια στυγνή χρηματοπιστωτική δικτατορία, έχει -τεχνηέντως καi δολίως-δημιουργήσει, ένα αέναο μαγκανοπήγαδο ανεργίας, με σκοπό να οργανωθούν καλά, τα νέα σκλαβοπάζαρα (που ονειρεύονται -αλλά και) που πραγματοποιούν, οι «αγοῥές», ανα την υφήλιο… 

Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς, αναοργανωμένα κατά νέο ιδιότυπο τρόπο, απο ανωφελείς (και διόλου αφελείς) εγκεφάλους και «ευαγή ιδρύματα», όπως οι Goldman-Sachs, Standard & Poors(sic), o Henry Kissinger, κ.ο.κ.
 
Το ρόλο του Άϊχμαν, έχουν αναλάβει οι «πολιτικοί» των εκάστοτε κυβερνήσεων (όπου τα κόμματά τους, είναι υπερχρεωμένα στις τράπεζες) και που για να σώσουν τα τομάρια τους, ρίχνουν καθημερινά τους λαούς, βορά στο θηρίο του Χοντρού Κεφαλαίου…
 
Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι απεριόριστα: Η αδίστακτη τηλεοπτική προπαγάνδα, το κουρέλιασμα του Συντάγματος και της «Χάρτας» των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η πολυνομία, η αλλοτρίωση (και απαλλοτρίωση) της γλώσσας, κάθε έννοιας Παιδείας και εν τέλει (και βασικότερο απ’όλα) του Πολιτισμού…
 
Συμβαίνει παντού και βέβαια και στην άμοιρη (εν προκειμένω) Ελλάδα μας. Κι εδώ, οι «σωτήρες» μας, έχουν αναλάβει το θεάρεστο(sick) έργο, της μαύρης ανάπτυξης της ανθυγείας, της αμάθειας, της κρατικής τρομολαγνείας… την επιχείρηση Σοκ και Δέος, δηλαδή.

«Ψόφα και μη βγάζεις άχνα», είναι το γενικό πρόσταγμα, με δόλωμα πάντα την επόμενη «δόση», που είναι πάντα, βέβαια, μόνο για τις τράπεζες και τους μεγαλοεργολάβους, που νέμονται το δημόσιο κορβανά!!!

Οι υπόλοιποι («Κάτσετε φρόνημα, πούστηδες», διότι και «΄Ολοι μαζί τα φάγαμε»), θα πρέπει να υπομένουμε τη μοίρα μας, μήπως περισσέψει -αλλά πού!! – και κάνα ψίχουλο… και, ασφαλώς, να παραμένουμε νουνεχείς, ψύχραιμοι και νηφάλιοι, μέχρι να γίνει αυτό το θαύμα… κι αν δε σ’ αρέσει, δώς ‘ένα σάλτο και πέσε απ’ το μπαλκόνι σου (αν έχεις ακόμα μπαλκόνι), ή, τίναξε να μυαλά σου στον αέρα (καραμπίνες, υπάρχουν άφθονες την σήμερον ημέραν και θά’ πρεπε νά’ χαν άλλη χρήση!)…
 
Κι έτσι επέρχεται το ποθούμενο, αυτής της μαύρης εξουσίας(άμα ανακατέψεις τα χρώματα, το αποτέλεσμα βγαίνει μαύρο), που είναι η σκοτεινή και άκρα του τάφου σιωπή!…
 
Αυτή τη στιγμή, πραγματοποιείται μια γενοκτονία -με το γάντι, τρόπος του λέγειν- υπό την επίφαση μιας δήθεν νομιμότητας. Και, κανονικά, θά’ πρεπε να μαζευτούμε, μερικές χιλιάδες κάτοικοι αυτής της χώρας, να βάλουμε δέκα ικανούς και απο-φασισμένους νομικούς και να στείλουμε τους αχρείους που μας τυραννούν και μας αφανίζουν, στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου, τουλάχιστον! (Πόσω μάλλον, που τα εγκλήματα διαπράττονται  εν καιρώ -υποτιθέμενης- ειρήνης!… και στο όνομα της πράσιν(άλογ)ης ανάπτυξης!!)…
 
Ο πολιτισμός είναι η βάση. Χωρίς πολιτισμό, ούτε οικονομία υπάρχει, ούτε μισθοί, ούτε συντάξεις, ούτε καν κοινωνία.

Ο πολιτισμός είναι σαν την κουβερτούλα που μας σκεπάζει η μανούλα μας, όταν κρυώνουμε! Ένα χαλί, απαλό και σταθερό συγχρόνως, που μας παρηγορεί και μας δίνει ένα αίσθημα σταθερής και ασφαλούς θαλπωρής… να ξέρουμε πού πατάμε, δηλαδή, ένας πυκνός, αόρατος συν-ψυχισμός, που μας ανατείνει και δε μας αφήνει να είμαστε, απλά, κτήνη…

Δυστυχώς, σαν νεοελληνικό «έθνος», δεν έχουμε κατορθώσει να φτιάξουμε, έναν, ανεξάρτητο, «δικό μας», πολιτισμό…Ένας Καζαντζάκης, ένας Καβάφης, ο Ελύτης, ο Χατζηδάκις, ο Σικελιανός, ο Παπαδιαμάντης, ο Βρεττάκος, ο Τσαρούχης, ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, ο Σκαλκώτας, ο Δ.Μητρόπουλος και πολλοί άλλοι, είναι σημαντικά μεν, αλλά κομμάτια ενός πάζλ, που ποτέ δεν μπορέσαμε να συν-πληρώσουμε, για να φανεί και μια καθαρή εικόνα της σημερινής μας παρουσίας, ως αυτούσιας πολιτισμικής ύπαρξης.
 
Ο σημερινός «πολιτισμός» μας, είναι σαν μια κουρελού, (μ’ ένα μεγάλο μπάλωμα, τον Παρθενώνα ως σύμβολο του αρχαίου κλέους μας), που μπάζει όμως, από παντού και ως εκ τούτου δεν μας προσφέρει τη «συλλογική» ζεστασιά, που έχουμε ανάγκη…

Μια που προέκυψε το θέμα και της ΕΡΤ, που με ρωτάς… Είναι το μαύρο κερασάκι, σ’ αυτή τη δηλητηριώδη, μαύρη τούρτα που μας «ταΐζουνε»…

Μαυρίλα στην Εργασία, μαυρίλα στην Υγεία, μαυρίλα στην Παιδεία (Λουκέτα σε σχολεία, επιχειρήσεις, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, παιδικούς σταθμούς, ωδεία, κοινωφελείς κι επιστημονικούς οργανισμούς – μεγάλη, μαύρη τραγωδία)…
 
Κακά τα ψέματα. Η Δημόσια (και Δημόσιο είμαστ’ όλοι μας) ραδιοφωνία-τηλεόραση (όσες διαφωνίες ή και ενστάσεις έχει κάποιος, περί του «τρόπου» λειτουργίας της), είναι η φωνή της Ελλάδας και μια παρηγοριά της νοσταλγίας, της ανά τον κόσμο ομογένειάς μας…
 
Δεν είναι απλά μια Ανώνυμη Εταιρεία! Έχει πρόσωπο, που όπως όλα τ’ άλλα «πρόσωπα», θέλουν να σβήσουν απ’ το χάρτη, οι Ανώνυμες (τρόπος του λέγειν) και Απρόσωπες Εγκληματικές Εταιρείες, που μας έχουν εφαρμόσει αυτή τη μέγγενη!
 
Η κοινωνία, αυτή τη στιγμή, υποφέρει, μα βλέπει μόνο τον «πολιτικό», τον ενδιάμεσο, τον οποίο, έστω, μπορεί να γιαουρτώσει, να τον προπηλακίσει…

Το χρηματοπιστωτικό τέρας, όμως, παραμένει άφαντο, ο ουσιαστικά εχθρός είναι κάτι σαν φάντασμα… οι πολιτικοί, είναι κάτι σαν το εκτελεστικό απόσπασμα, που για να καλύπτουν τις (τυχόν, κατα περίπτωση, ενοχές, ή τύψεις τους) έχουν μάθει, πλέον, να βλέπουν τα κοινωνικά σύνολα, σαν νούμερα, αριθμούς, στατιστικές, απανθρωπισμένα… κι έτσι «κάνουν τη (βρωμο)δουλειά τους», ανέμελλοι, όσον αφορά το αποτέλεσμα των πράξεών τους στους ανθρώπους τους ίδιους!

Η ψηφιακή τεχνολογία, είναι (όπως όλα τα «εργαλεία», εξ άλλου, ανάλογα του τίνι τρόπω και για ποιό σκοπό τα χρησιμοποιείς) «ευχή και κατάρα», συγχρόνως! Για τον εξουσιαστή, είναι πανάκεια, διότι διευκολύνει, απίστευτα το κοντρόλ, τον έλεγχο, που λέμε και στα ελληνικά…

Για τους αναξιοπαθούντες λαούς, τους ανθρώπους, δηλαδή, είναι ένα, επίσης δυνατό εργαλείο άμυνας, συν-εννόησης (πάντα προσεκτικά, διότι στον ψηφιακό κόσμο…και οι τοίχοι -στην κυριολεξία-έχουν αυτιά!)…

Θα μπορούσαμε φερ’ ειπείν, να μην πάει κανείς να πληρώσει την εφορία, ή, έστω το ρεύμα του, τον ερχόμενο Αύγουστο, ας πούμε…

Αν όχι αυτό, να συνεννοηθούμε, καμιά δεκαριά χιλιάδες από μας, να πάμε να παρατήσουμε τ’ αυτοκίνητά μας στο κέντρο… Σ’αυτές τις περιπτώσεις, το «Σύστημα» θα κατέρρεε, αυτομάτως και αυθημερόν!!
 
Τέτοια πράμματα, όμως, τέτοιου είδους δράσεις, προϋποθέτουν μια απαγκίστρωση, μια απεξάρτηση απο π.χ. κομματικές, συνδικαλιστικές νοοτροπίες, που συντοχρόνω, έχουνε δημιουργήσει στα «μέλη» τους, νοοτροπίες ποδοσφαιρο-(κο)παδικές και νοοτροπίες προσομοιάζουσες σε (παρα)θρησκευτικές αιρέσεις.
 
Έτσι δημιουργείται και επιτείνεται η εσωστρέφεια, η σοβαροφάνεια, η διαστροφή της γενικότερης πραγματικότητας (χωνόμαστε σ’ ένα virtual reality) και η ουσιαστική έννοια της αλληλεγγύης, όπως και του καταμερισμού εργασίας, πάνε περίπατο…
 
Για να συν-φωνήσεις, δηλαδή και να συν-πράξεις σε συλλογικό επίπεδο, θα πρέπει πρώτα να είσαι κύριος του εαυτού σου, εσύ ο ίδιος ο αρχηγός σου και όχι απλώς φερέφωνο κάποιων οι οποίοι σ’ έβαλαν ν’ αποστηθίσεις κάποιο ποίημα… Κι αυτό θέλει επίπονη σκέψη και καλλιέργεια… Ειδεμή, πάμε σαν αμνοερίφια, επί σφαγήν.

Το πως φτάσαμε μέχρι εδώ, είναι μακρά ιστορία… Ο άνθρωπος, έχει μεν προτερήματα, αλλά έχει και πολλά ελαττώματα.  Δύο από τα χειρότερα, (σε αποκλειστικότητα από τα άλλα ζώα), είναι η ματαιοδοξία και η σοβαροφάνεια, τα οποία είναι εύκολο (εφ’ όσον δεν καλλιεργείται, βέβαια, η ψυχή),να οδηγήσουν στην απληστία!

Απ’ αυτά τα τρία (κακά της μοίρας μας), φτάσαμε (κι εδώ η τηλεόραση κυρίως, άλλα και άλλα μέσα επι-κοινωνίας, όπως και η «μόδα», παίζουν καθοριστικό ρόλο) στην εμπορευματοποίηση των πάντων, μέχρι και των ιδεών, της τέχνης, ακόμη και του ίδιου του χρήματος,(που πλέον τείνει να υπάρχει, μόνο ως άϋλο -αέρα μπανά, που λέμε- και όχι σαν χειροπιαστό νόμισμα, που διευκολύνει τα πάρε-δώσε μας).

Τρώμε στη μάπα, καθημερινά, χιλιάδες επί χιλιάδων προτροπών, για ν’ αποκτήσουμε προϊόντα, που μας έχουνε «ψήσει», πως διευκολύνουν τη ζωή μας. Βομβαρδισμοί πανταχόθεν, ων ούκ εστι τέλος… Και μόνο αυτό θα έφτανε για να καταρρεύσει ένας κόσμος αξιών.

Επίσης, υπάρχει και το άλλο, ότι μετά τον πόλεμο έπρεπε να μπει μια τάξη στα πράγματα για να βγει κάνα φράγκο, ως αναφορά το Κεφάλαιο. Στη συνέχεια όμως είδανε, ότι δεν βγαίνει τόσο χρήμα κι όσο γρήγορα θέλουμε… Άρα, έπρεπε να δημιουργήσουν το αντίθετο! Το χάος! Και από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’80, μπήκε κι αυτό το σύστημα μπροστά, του οποίου βλέπουμε τώρα τ’ αποτελέσματά του.
 
«Συνομωσιολογώ» τώρα… παρόλο που λένε ότι μόνο οι ακροδεξιοί συνομωσιολογούν. Αλλά, άμα κοιτάξεις λιγάκι και τα διαβάσεις εις βάθος τα ιστορικά θέματα, θα το καταλάβεις ότι είναι έτσι.
 
Και είναι πολλά τα αίτια…  Η νοοτροπία και οι συνθήκες κυρίως των μεγαλουπόλεων που δημιουργήθηκαν στη βιομηχανική εποχή, φτάσαν σε έναν κορεσμό. Τώρα σιγά σιγά φθίνουν κι οι μεγαλουπόλεις. Είναι πολύ ισοπεδωτικές, για τα πάντα. Από την μεταξύ μας ευγένεια, αυτή την κοινωνική συνθήκη της μεταξύ μας ευγένειας, μέχρι τις ιδέες, μέχρι όλα…

Η θεωρία, περί δύο «άκρων», είναι απλά, για στάχτη στα μάτια μας, ένα ακόμα διαστρεβλωτικό πρόκριμα του Σαμαρικού, κρανοϊδιωτικού περίγυρου!

Yπάρχει μόνο ένα άκρο: Οι υπηρέτες των άπληστων που καταδυναστεύουν τη ζωή μας, καθώς και το παρακρατικό,μακρύτερο χέρι τους, τα μοσχαροθρεμμένα χρυσαβγουλάκια. Που βλέπουν το «λαουτζίκο» ως υποζύγια!…

Δεν θα ονομάσω ποτέ, ακραίο, κάποιον που θέλει ν’αποτινάξει το ζυγό του. Μπορεί να διαφωνήσω μαζί του, για διάφορα άλλα… όμως σέβομαι απόλυτα, αυτούς που δεν υποφέρουν ζυγό στον τράχηλό τους και δε θα τους πώ ακραίους, έστω κι αν θελήσουν να τον αποτινάξουν, ανατινάζοντάς τον! (Βλέπε και «του Έλληνος ο τράχηλος,ζυγόν δεν υποφέρει», καθώς και τις επιταγές του Συντάγματος, για περιπτώσεις τυραννίας!).

Οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος απο τα λογιώ-λογιώ δεσμά του και τις προκαταλήψεις του, προσωπικά την επικροτώ και -για μένα-  είναι θεμιτή, μη και αναγκαία! Αυτό που δεν ανέχομαι, είναι το να θέλει κάποιος, σώνει και καλά, να μου επιβάλλει τον τρόπο, που εκείνος θέλει να ζώ εγώ….

Απο κεί και πέρα, το τι σημαίνει «ελευθερία», πώς τη διαχειρίζεσαι και πόσο υπεύθυνα την «ενδύεσαι» (όσον αφορά εσένα,αλλα και τους άλλους),αυτά είναι θέματα, που πάντα θα συζητούνται!. Ελευθερία, βέβαια, δεν είναι το να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει! Αυτό είναι ο νόμος της ανθρώπινης ζούγκλας! Η ελευθερία θέλει υπευθυνότητα, σ υν-ευθυνότητα, σοβαρότητα και όχι σοβαροφάνεια. Μας έχουν φάει,η σοβαροφάνεια κι καθωσπρεπισμός!.. .Και η Βυζαντινο-λογία τους!…

Στο άλλο άκρο, από εκείνο το άκρο που εννοεί ο Σαμαράς, νοούνται οι άνθρωποι του πολιτισμού, της συμπόνοιας, της αγάπης, της αλληλεγγύης και της συνείδησης, εν πολλοίς οι άνθρωποι της σεμνής Αριστεράς(που είναι και οι μόνοι που δεν ακούγονται, ενώ υποφέρουν περισσότερο απ’ όλους).

Αλλά, ο πολιτισμός, διαβρώνεται μέσω της μη Παιδείας. Γιατί άλλο η εκπαίδευση, άλλο η Παιδεία. Μπορώ να σε εκπαιδεύσω σα λαγωνικό, αλλά δεν μπορώ να σε κάνω να φιλοσοφείς…

Κρ.Π.: Τί μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση; Και τί πρέπει να κάνουμε, εμείς, γι αυτό; (εκτός των άλλων που είπατε)

Δ.Π.: Όλα παίζουνε εδώ. Υπάρχουν πράγματα τα οποία μόνο δια του πολιτισμού ή δια της Παιδείας γίνονται, αλλά αυτά θέλουνε πολύ χρόνο. Η οικονομία είναι κάτι τεχνητό. Οι οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα, ας πούμε.Απλώς, σήμερα, έχει αποσυρθεί το χρήμα, για να βάλουν τον κόσμο σε ένα κελί, να είναι δήθεν αυτό που λένε: ανταγωνιστικός, και να δουλεύει για ψίχουλα! Και εκεί είναι και το δόλωμα…

Γιατί ο άνθρωπος ακόμα και μ’ ένα ξεροκόμματο, λέει: «Τουλάχιστον, έχω ένα ξεροκόμματο. Αλλού που ξέρεις; Μπορεί να πάθω χειρότερα!». Το άγνωστο, φοβίζει περισσότερο τον άνθρωπο, από οποιοδήποτε σταθερό, έστω και βασανιστικό.

Παρόλο που πεθαίνει σαν τις μύγες ο κόσμος… Αυτοκτονούν! Και ο Πάγκαλος λέει ότι αυτοκτονούν από έρωτα! Αν και δεν είναι ο πιο επικίνδυνος από όλους αυτούς. Αντιθέτως, είναι ο Βενιζέλος, ο οποίος είναι και ευφυής και μοχθηρός.

Δεν φτάνει όμως να είσαι μόνο ευφυής. Εξαρτάται, πως και προς τι θα χρησιμοποιήσεις την ευφυΐα σου. Άσε που έχει βάλει το χέρι του σε όλες τις βρωμιές. Δηλαδή, ο πρώτος που έχει καταρρακώσει το Σύνταγμα, είναι αυτός, που είναι και συνταγματολόγος…Και βέβαια ο Αντωνάκης και το επιτελείο του, τα ξέρουνε αυτά και τον έχουν πιασμένο από τα τέτοια…

Τώρα, θα μπορούσε ο Βενιζέλος, εφόσον ήταν έξυπνος, με την αφορμή της Ερτ, να πει τραβάω το χαλί κύριε Αντωνάκη και πάμε για εκλογές! Και θα ‘παιρνε και κανά δυο τρία ποσοστά παραπάνω, για την υποτίθεται θαρραλέα του πράξη. Αλλά, επειδή είναι και μοχθηρός, δεν το αντιλήφθηκε, ίσως, καν.

Ο μόνος που ήθελε να κλείσει η Ερτ, ήταν η Χρυσή Αυγή, μαζί με τον Αντωνάκη, κι όλοι οι διπλανοί του, που είναι μέχρι το κόκκαλο ακροδεξιοί.  

Που καταλήγουμε; Ότι όλοι μαζί, πρέπει να μπορέσουμε να τους πούμε, ράους! Ή στο ελληνικότερο: Όξω πούστη απ’ την παράγκα! Αλλά, φοβάμαι, ότι έτσι όπως είναι η κατάσταση… Ίσως, εκτός από αστάθμητους παράγοντες, είναι μη αναστρέψιμος η κατάστασις. Ή εν πάση περιπτώσει, πάρα πολύ δύσκολη. Είμαστε στην κόψη του ξυραφιού, δηλαδή. Ή τώρα, ή ποτέ. Το θέμα είναι για ποιό τώρα μιλάμε…

Ο κόσμος δεν εξεγείρεται ολοσχερώς, διότι κατ’ αρχήν έχουμε αλλοτριώσει ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας. Βλέπεις και μεγαλύτερους, που είναι τώρα 30-40 χρονών και έχουν μεγαλώσει με τη Μπάρμπι, τα τηλεπαιχνίδια και με τα ευρωβιζιόν. Τί άλλο θέλεις για να καταλάβεις;

Και τα παιδιά έχουν οδηγηθεί σε λαγούμια. Λαγούμια χωρίς μέλλον. Κι αντί το λαγούμι να βγαίνει προς τα χωράφια, προς τα λιβάδια, οδηγούμαστε σε μπουντρούμια….

Κι αρχίζει να κοπανάει ο ένας τον άλλονε. Δεν είναι λύση αυτή… Ο πόλεμος φθοράς είναι πολύ άσχημος… Και αυτόν προτιμάνε κιόλας, οι κύριοι και οι κυρίες που κρατάνε τα νήματα.
 
Κρ.Π.: Βλέπουμε όμως, ότι πάρα πολλοί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, ενώ στην ουσία δεν είναι κατά του άδικου…
 
Δ.Π.: Τον ύπνο του άδικου κοιμούνται! Χωρίς τύψεις, χωρίς τίποτα. Κοιμούνται ατάραχοι!
 
Κρ.Π.: Και πως μπορεί ένας λαός να δηλώσει την παρουσία του, απαιτώντας να τον λάβουν υπόψιν τους; Να να πει: «Υπάρχω!»*;
 
Δ.Π.: Είναι δύσκολο. Οι περισσότερο ανθρώπινοι άνθρωποι, είναι συνήθως πιο σεμνοί, πιο ήπιων τόνων, εξ ού και υπάρχει κι αυτή η δυσκολία να βρεθούν και να μπουν πρώτη γραμμή.
 
Τώρα τί να κάνουμε; Οπωσδήποτε δεν θα πω ότι θα βοηθήσει κι η Παναγιά… αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει, το πολύ πολύ. Αν και δεν υπάρχει Αθηνά. Έστω, όμως, συμβολικά.
 
Κρ.Π.: Υπάρχει η… χείρα, σίγουρα.
 
Δ.Π.: Και χήρες υπάρχουνε. Δυστυχώς. Και αυξάνονται αναφανδόν… Ζούμε τη δεύτερη παρακμή του Ρωμαϊκού πολιτισμού. Ρωμαϊκός συν Καλβινιστικός.  
Η καλβινιστική νοοτροπία, αυτή που επιπλέει σήμερα, που πάει χέρι χέρι με το χρηματοπιστωτικό σύστημα των αγορών: Ο φτωχός φταίει για τη φτώχεια του, ο άρρωστος φταίει για την αρρώστια του, οπότε του κόβουμε τα φάρμακα και του λέμε, αυτό που είπα πριν, ψόφα, και μη βγάζεις άχνα!
 
Αυτό που θα πρότεινα; Εάν η Ακαδημία ολοσούμπιτη παραιτούνταν, παρόλο που οι περισσότεροι είναι σε μεγάλες ηλικίες, και δεν είναι και πολύ η γνωστή η δραστηριότητά τους στον κόσμο μας, παρόλα αυτά θα προκαλούσε ένα μεγάλο πολιτισμικό σοκ, σε όλο τον κόσμο!

Δεν έχει γίνει ποτέ κάτι τέτοιο σαν διαμαρτυρία. Και δεν είναι άνθρωποι που αν χάσουν το ακαδημαϊλίκι τους θα ψοφήσουν της πείνας. Ίσα ίσα. Θα κέρδιζαν τη χαμένη, από μια μεριά, αξιοπρέπειά τους.  Γιατί, δεν μπορεί να βγαίνει ακαδημαϊκός στην τηλεόραση και να λέει, ο κανονισμός της Ακαδημίας δεν μας επιτρέπει να πολιτικολογούμε…
 
Κρ.Π.: Δηλαδή, κάτι σαν… απαγορεύεται να είμαστε πολίτες;

Δ.Π.: Απαγορεύεται να είμαστε άνθρωποι!-


Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ –
ΕΔΩ


(*Η συναυλία του πατριάρχη της ελληνικής ροκ, Δημήτρη Πουλικάκου, τον Ιούνιο του 1979, με τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς της εποχής εκείνης, στο Δεύτερο Γυμνάσιο Ζωγράφου, αποτελεί ιστορική συναυλία για την ελληνική ροκ μουσική. Έμεινε στην ιστορία και ως «η συναυλία της βροχής», αφού αναβλήθηκε δύο φορές λόγω κακοκαιρίας.
Ήταν εκεί που ο Δημήτρης Πουλικάκος έπαιξε για πρώτη φορά την καταπληκτική διασκευή του στο «Υπάρχω» (από τον ομώνυμο δίσκο του 1975, σε στίχους: Πυθαγόρα. Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος και πρώτη ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης).
Η διασκευή του αυτή, ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά μόλις πρόσφατα. Περισσότερα  ΕΔΩ).

Αναδημοσιεύσεις από Γαλλία:

Σχετικά Άρθρα

Αρλέτα: Ναι, έχουμε ναυαγήσει!28/02/2013 Βεργόπουλος: Ομολογία ανίσχυρης κυβέρνησης το κλείσιμο της ΕΡΤ17/06/2013 Αρετή Γεωργοσοπούλου: Ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί10/06/2013

Νίκος Ζούδιαρης: Ζούμε την απόλυτη κατάρρευση

11:01, 20 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131774

Ζούμε την απόλυτη κατάρρευση. Δεν θα μείνει κανείς όρθιος! Πιστεύω, ότι οποιοδήποτε οικονομικό πρόγραμμα, δεν είναι κοινωνικά κατασκευασμένο. Δηλαδή, δεν το έχει παράξει ως ανάγκη η κοινωνία. «Μαγειρεύεται» στις παρυφές του ολοκληρωτισμού […] Ο τραγουδοποιός Νίκος Ζούδιαρης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή τα γεγονότα στην Ερτ, που έγιναν μάλλον και η αιτία για να γράψει το νέο του τραγούδι*.

[…] Όμως, όλοι εμείς που είχαμε το νου μας στα πράγματα, είχαμε δει την αποδόμηση ενός πολιτισμού να συμβαίνει τα τελευταία 20 χρόνια, μέσα από τα σχολεία, σε κάθε στάδιο της εκπαίδευσης. Ζήσαμε όλη αυτή την ευτυχία ενός λαού για 20 χρόνια. Ευτυχία χωρίς χαρά! Και φτάσαμε στο 2010, όπου άρχισε ο βομβαρδισμός ενός λαού.

Με την ίδια ακριβώς μέθοδο που χτύπησαν ολόκληρη τη χώρα κατηγορώντας μας όλους διεφθαρμένους, την ίδια ακριβώς τακτική επίθεσης δέχθηκε και η ΕΡΤ: Όλοι είναι διεφθαρμένοι εκεί μέσα!

Θεωρώ ότι αυτό είναι ένα κόλπο, σχεδιασμένο. Και επειδή τα κάστρα πέφτουν από μέσα, και τις δύο φορές από μέσα οι εντολοδόχοι λειτούργησαν εντελώς προδοτικά.

Χτυπάνε τη συλλογική συνείδηση ενός λαού ολόκληρου, που έχουμε τρομάξει να τη χτίσουμε!

Έγινε ένα μεγάλο λάθος, που φαίνεται τώρα. Μετά το Πολυτεχνείο, χωρίς να έχουμε δημοκρατικό παρελθόν ως κράτος και ως λαός, χαρήκαμε τόσο πολύ, που δεν κοιτάξαμε τι είδους δημοκρατία θα φτιάχναμε.

Και φτιάξαμε ένα χάρτινο τείχος, που έπεσε πολύ εύκολα, τελικά.

Τώρα, στη νέα επανάσταση που θα γίνει, γιατί μία από τις βασικές αρχές είναι, δράση ίσον αντίδραση, κάποια στιγμή θα γίνει εξ αφορμής αυτού που ξεκίνησε με την ΕΡΤ μία γενική επανάσταση, διεκδικώντας τη ζωή μας και όρους άλλου τύπου.

Συμφωνώ πάρα πολύ με τον καθηγητή Φιλοσοφίας Στέφανο Ροζάνη, σ’ αυτό που είπε, ότι δηλαδή «Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της!».  Γι’ αυτό, στην καινούργια επανάσταση, ας έχουμε το νου μας να φτιάξουμε μια δημοκρατία! Άλλου τύπου, όμως.

Δηλαδή, αυτή τη στιγμή όλα δείχνουν ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ξεπεραστεί. Δεν φτάνει στις σύγχρονες κοινωνίες να αντιπροσωπεύσει σωστά και σε περιεχόμενο το λαό.  Δεν φτάνει μια φορά στα 4 χρόνια να ψηφίζουμε. Ψηφίζουμε διαρκώς, προσπαθώντας να διορθώσουμε το προηγούμενο λάθος!

Δεν έχει καμία προοπτική η ψήφος! Την υποκλέπτουν, και στη συνέχεια κάνουν άλλα από αυτά που μας είπανε. Αυτό έχει κουράσει, πια! Και η αδιαφορία των νέων για την πολιτική, προκύπτει κι από αυτό.

Ο κύριος Σαμαράς, ξέχασε να ζητήσει και από μας ένα συγγνώμη! Όταν ζήτησε συγγνώμη από την κυρία Μέρκελ, έπρεπε να ζητήσει και από μας!  Γιατί μόλις είχε πάρει την ψήφο από εμάς με άλλο πρόγραμμα! Να μετανιώσει, λοιπόν, και σε μας.

Πιστεύω ότι τον εκφασισμό μιας χώρας που έχει υποφέρει από τον φασισμό, τον μηχανεύονται, τον δουλεύουν, με μεγάλο πάθος, άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν κανέναν πολιτισμό! Που τους ενδιαφέρει μόνον η εξουσία της εξουσίας.

Οι λαοί, είμαστε πρώτη ύλη. Δεν συμμετέχουμε. Είμαστε απλώς, πρώτη ύλη για όλο αυτό το σχέδιο. Κι έχουμε κουραστεί. Και νομίζω ότι θα κουραστούν όσο περνάει ο καιρός, όλο και ακόμα περισσότερες ομάδες να ανέχονται αυτήν την διαρκή υποτίμηση του κόστους αναπαραγωγής μας.

Αυτό το… πανηγύρι που συμβαίνει αυτή την ώρα, κυρίως στον Δυτικό κόσμο, μας αιφνιδίασε, γιατί στον υπόλοιπο κόσμο συμβαίνει έτσι κι αλλιώς. Δεν περιμέναμε ότι θα συμβεί σε μας. Μας πάει τη ζωή μας πίσω!

Αυτό το πανηγύρι, είναι μία επίθεση με οικονομικούς όρους, μέσα από το ίδιο εργαλείο το οποίο εμείς κάποια στιγμή και μέχρι ενός σημείο πιστέψαμε. Δηλαδή, εμείς οι λαοί με αγώνες, διεκδικήσαμε μέσω του κοινοβουλίου κοινωνικά προϊόντα και δικαιοσύνη και ελευθερία, με πολλούς αγώνες! Τίποτα δε μας χαρίστηκε!

Τώρα τι γίνεται; Μέσα από το ίδιο εργαλείο, το κοινοβούλιο, που εμείς είχαμε πιστέψει ότι είναι εκείνος ο πυρήνας της δημοκρατίας, έρχονται με νομοθεσίες, και χρησιμοποιώντας αυτό ακριβώς που εμείς θεωρούμε ως δημοκρατία, να μας επιβάλουν ότι εξυπηρετεί «ύποπτα» συμφέροντα, ακατανόητα στις κοινωνίες!

Δεν πάνε πια με εμφανείς δικτατορίες, αλλά κάνουν μία επίθεση μέσω του κοινοβουλίου, από πάνω προς τα κάτω.

Λένε δηλαδή: «Αυτό το εργαλείο νοείται ως βασικό εργαλείο της δημοκρατίας; Ωραία! Μέσα από αυτό εμείς θα σας πούμε τα δικά μας, και θα κάνετε ότι πούμε!».

Έχουν υποσταλεί όλα τα κοινοβούλια στην Ευρώπη! Και το μόνο που κάνουν, είναι να περνάνε νόμους, κατά των λαών!

Θέλουμε τη ζωή μας πίσω, για να την πάμε μπροστά! Κι αυτό που ζούμε να είναι μια παρένθεση!

Αυτό το μαύρο, δε, της Ερτ, που είδαμε, για μένα δεν ήταν μόνο ένα μαύρο του φασισμού. Εγώ το είδα και λίγο αλλιώς: Είναι το μαύρο, το σκοτάδι, η νύχτα. Ήρθε επιτέλους η νύχτα, και πρόκειται να ξημερώσει!

Αλλά τι είδαμε μέσα στη νύχτα; Είδαμε έναν άλλον κόσμο να εμφανίζεται μες στο σκοτάδι. Ο κόσμος που κινητοποιήθηκε γύρω από την Ερτ, συγκροτούσε και συγκροτεί, ένα άλλο περιεχόμενο πια. Πολιτικό!

Σ’ αυτήν τη νύχτα, είδαμε αυτόν τον κόσμο… Κι εγώ τον είδα σαν το φεγγάρι και τα άστρα, που τη μέρα δεν φαίνονται. Έρχεται το ξημέρωμα!

Κρ.Π.: Στο νέο τραγούδι που ετοιμάζεις όμως, λες: «Προσοχή! Προσεχώς παίζει: «Το Τέλος του Παντός!». Μετά το τέλος αυτό, τη μαύρη νύχτα… πώς θα έρθει το ξημέρωμα;

Ν.Ζ.: Με πολύ κόπο! Η σύγκρουση, γιατί φαντάζομαι ότι επέρχεται μια σύγκρουση με την καθεστηκυία τάξη, δεν θα είναι μία σύγκρουση με λόγια. Δυστυχώς, θα πάμε και σε φυσική σύγκρουση.

Βλέπουμε ότι είναι σε αναβρασμό, δίπλα μας, και όλος ο πλανήτης. Γιατί είναι σε αναβρασμό; Διαρκώς αποσύρουν κοινωνικά στοιχεία από το περιεχόμενο κάθε δημοκρατίας, ή δεν τα εντάσσουν. Πράγματα που μέσα στην κοινωνία έχουν ωριμάσει και έχουν αποκτήσει το δικό τους κεκτημένο, δεν τα συνυπολογίζουν στο Σύνταγμά τους.

Παράγεται, λοιπόν, μία σύγκρουση των λαών με αυτό που λέγεται σήμερα εξουσία. Οι κοινωνίες θέλουν να πάνε μπροστά, δεν θέλουν να πάνε πίσω!

Κρ.Π.: Γι’ αυτό προσπαθούν να «καταργήσουν την κοινωνία»; Φοβούνται την σύγκρουση;

Ν.Ζ.: Βεβαίως. Δεν μας θέλουν πολίτες. Θέλουνε να έχουμε μόνο το μανδύα του πολίτη, μέσα από ένα, δύο, τρία, μνημειακού τύπου πεθαμένα στοιχεία του πολίτη. Δηλαδή, εκλογές. Σιγά τον πολίτη! Όταν γίνονται κάθε 4 χρόνια, και όταν οι δημοσιογράφοι διαμορφώνουν επί χρήμασι την κοινή γνώμη!

Δεν θέλουνε δημοκρατία. Θέλουνε πολίτες πελάτες. Ανύπαρκτους. Χωρίς καμιά πολιτική σκέψη. Κι όλο αυτό το απολιτίκ που δημιουργήθηκε, συνεχίζει να δημιουργείται. Είδαμε για παράδειγμα το απολιτικ τραγούδι το οποίο προτάθηκε ως… σημαία, ένα πολύ συντηρητικό πράγμα.

Αν σήμερα, θέλουμε να βάλουμε μουσική στην επανάστασή μας, πρέπει να ανατρέξουμε πίσω για να τη βρούμε. Ελάχιστα πράγματα σύγχρονα υπάρχουν.

Και παράλληλα, βλέπουμε να δημιουργείται συντηρητικό τραγούδι, γιατί πάντα οι κοινωνίες σε περιόδους κρίσης, κατ’ αρχάς δεν γίνονται επαναστατικές. Γίνονται συντηρητικές. Όλο αυτό το αναμάσημα της συντήρησης τους βολεύει απίστευτα.

Κρ.Π.: Για τα κόμματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, τι έχεις να πεις;

Ν.Ζ.: Τα κόμματα, υπηρετώντας την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, την οποία εγώ δεν πιστεύω πια όπως είπα, έχουν γίνει ένα μέρος του προβλήματος.

Αν δεν φτιάξουν εκείνη τη νομοθεσία, εκείνο το σύστημα εργαλείων, ώστε να έχουν επαφή με την πραγματική πραγματικότητα, τη δική μας, θα είναι κι αυτά ξεπερασμένα σε λίγο καιρό. Παρόλ’ αυτά, θα είναι όλα ξεπερασμένα.

Τώρα λένε πολλοί ότι έχουμε χούντα. Εγώ δεν λέω ότι έχουμε χούντα. Λέω ότι έχουμε νέα δημοκρατία στην πιο ανήθικη συμπεριφορά της. Δεν φτάνει αυτό;

Η Δεξιά, η εξουσία, το κεφάλαιο, και η Χρυσή Αυγή που είναι παιδί της Δεξιάς, θα υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι, πώς θα αναδιοργανωθεί όλος ο υπόλοιπος άλλος χώρος, που έχει κοινωνιοκεντρική κατεύθυνση.

Αυτό που θέλω να πω, είναι, ότι αν δεν αποκτήσουμε, δεν ενισχύσουμε, δεν υπερασπιστούμε, μια ανθρωποκεντρική, κοινωνικοκεντρική σκέψη -και αποφεύγω εσκεμμένα να αναφερθώ σε ιδεολογίες- και αν δεν το αποκτήσουμε αυτό και δεν το υποστηρίξουμε, το σκοτάδι που θα έρθει, δεν θα ‘χει ξημέρωμα. Θα είναι σαν το θάνατο!

Τουλάχιστον μια γενιά δεν θα ζήσει τι πάει να πει μια μέρα ελεύθερη! Δηλαδή, πλέον εμείς, δεν πρέπει να διαχειριζόμαστε την ελευθερία μας, σαν ανόητοι. Πρέπει να αποκτήσουμε ελευθερωσύνη! Γιατί είναι σαν ένας νους που δεν έχει νοημοσύνη… Αυτό είναι η ελευθερία χωρίς λευτερωσύνη!

Και περιγράφω, όλο αυτό το ζοφερό πράγμα μέσα σ’ αυτόν τον στίχο*, μόνο και μόνο για να φοβήσω αυτόν που νομίζει ότι δεν τον αφορά.

Όπως βλέπουμε, συντελείται αυτό που λέγεται ότι δήλωσε ο Κίσινγκερ κάποτε, περί ελληνικού πολιτισμού και Ελλήνων. Ότι πρέπει να χτυπηθεί η γλώσσα, ο πολιτισμός, η ιστορική μνήμη μας, γιατί είμαστε ένας αναρχικός λαός που έχει μάθει να αυτονομείται, κλπ.

Αυτό που συντελείται με την Ερτ, έχει να κάνει μ’ αυτό. Η διακοπή μιας ιστορικής συνείδησης, μιας μνήμης σε σχέση με την ιστορία μας…

Και μην απορρήσουμε, όταν με την καινούργια Ερτ, θα δούμε το ανεκτίμητο αρχείο της, για παράδειγμα, μία καταπληκτική δουλειά που έκανε η Ετ3 για την επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, να πουλιέται μέσα σε κωλοπεριοδικό των ιδιωτικών καναλιών, μαζί με ένα cd του Κιάμου. Θα τα δούμε να κρέμονται…

Να κρέμεται όλη η ιστορία μας εκεί… Με μια δραχμή, πήγαινε πάρτα! Τσάμπα, στα χαρίζουμε! Δεν έχουν καμιά αξία, δηλαδή…-

*«Προσεχώς»

Εκείνη την ταινία
που φοβόσουνα να δεις
που σου ‘φερνε αηδία
κι έτρεχες για να κρυφτείς

την παίζουν στα σχολεία
ασκούνται τα παιδιά
γιατί απ’ τα θρανία
αρχίζει η σκλαβιά

Προσοχή! Προσεχώς
παίζει: «Το Τέλος του Παντός!»

Νίκος Ζούδιαρης
(Ιούνης 2013)

Σχετικά Άρθρα

19/06/2013
17/06/2013
17/06/2013

Περικλής Κοροβέσης: Η Ερτ ανήκει στον ελληνικό λαό

07:25, 19 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131769

[…] Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας στην ουσία ήταν μια πολιτική απόφαση για να διατηρηθεί η συνοχή της κυβέρνησης. Δίνει μια λύση για να συνεχιστεί η ροή της Ραδιοτηλεόρασης, αλλά στην ουσία είναι σαν μια ωρολογιακή βόμβα […] μια πραγματοποίηση του σχεδίου Σαμαρά, αλλά σε δόσεις […] οι απολυμένοι της Ερτ μαζί με όλα τα σωματεία Τύπου και Ραδιοτηλεόρασης, πρέπει να πάρουνε στα χέρια τους την Ερτ, και να αρχίσουν να εκφράζουν την ελληνική κοινωνία. Η Ερτ ανήκει στον ελληνικό λαό […] Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή τις εξελίξεις στην Ερτ.

Π.Κ.: Το κλείσιμο της Ερτ μας δίνει μία πολύτιμη πληροφορία για το σκεπτικό της ελληνικής κυβέρνησης, σαν εγκεφαλογράφημα που καταγράφει τι έχει στο νου της για το παρόν και το μέλλον.

Κατ’ αρχήν αυτή η κυβέρνηση, δεν είναι μια οποιαδήποτε κοινοβουλευτική κυβέρνηση, αλλά μία φασίζουσα κυβέρνηση.

Διότι, η διαφορά της φασίζουσας κυβέρνησης από το φασισμό, είναι ότι ο φασισμός στηρίζεται στο κράτος – κόμμα, και η φασίζουσα κυβέρνηση είναι μέσα από τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και εκλέγεται με ψήφο.

Κι αυτό που κάνει, είναι να καταργεί τον κοινοβουλευτισμό με Νομοθετικές Πράξεις Περιεχομένου, οι οποίες στην ουσία είναι αλληλοδιάδοχα πραξικοπήματα που δεν περνάνε από καμιά κοινοβουλευτική συζήτηση, παρά μόνο κατόπιν εορτής δίνονται στη βουλή για επικύρωση. 

Μέχρι τώρα, τα πιο βασικά θέματα, έχουν περάσει με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Αυτό είναι μία φασίζουσα πρακτική. 

Δεύτερον, δεν υπάρχει καμία κινητοποίηση η οποία να μην έχει κατασταλεί! Έχουμε διαδοχικές επιστρατεύσεις, οι οποίες καταργούν το δικαίωμα της απεργίας, και οι οποίες είναι αντισυνταγματικές.

Οπότε, λοιπόν, αυτό το αυταρχικό καθεστώς, κλείνει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Για ποιο λόγο την κλείνει;

Κατά την άποψή μου, είναι ένα πρώτο βήμα ανθελληνισμού γιατί στερεί τον ελληνισμό του εξωτερικού και φυσικά της Ελλάδας, από ένα πολιτιστικό αγαθό.

Γιατί πέρα από τα κακώς κείμενα που υπήρχαν στη δημόσια τηλεόραση και το ραδιόφωνο, πρέπει να το κρίνουμε συνολικά, και από όλη την ιστορία του.

Και το κακό πρόγραμμα και οι κακές ειδήσεις, είναι κυβερνητικό έργο! Δεν είναι έργο των δημοσιογράφων. Τώρα, βλέπουμε και ακούμε, που είναι ελεύθεροι, τι ωραία που τα λένε…

Άρα, λοιπόν, η ίδια η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τα όποια κακώς κείμενα της τηλεόρασης, με τα στελέχη που είχε βάλει, με τους κομισάριους που είχε διορίσει με τους παχυλούς μισθούς, και όλα αυτά.

Οπότε, στην ουσία δεν έκλεισε το κακό έργο της τηλεόρασης, αλλά το προοδευτικό έργο της.

Και επίσης, ποιός μας λέει ότι με την ίδια λογική, αύριο, δεν θα κλείσει τη Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο, ή τα ΔΗΠΕΘΕ, για να περάσουν όλα στα χέρια των ιδιωτών; 

Άρα, λοιπόν, είναι μια πολιτική που έχει στόχο να στερήσει από τον ελληνικό λαό την κουλτούρα του, και την παράδοσή του. Το ίδιο μπορεί να γίνει αύριο και με τα νοσοκομεία, το ίδιο μπορεί να γίνει αύριο με την Παιδεία, και να περάσουν όλα στα χέρια των ιδιωτών. Όλα να γίνουν κέρδος!

Αυτή είναι η λογική που προωθεί η κυβέρνηση. Και είναι πάρα πολύ επικίνδυνη. Κι αυτό το πιάνει από ένστικτο ο ελληνικός λαός, γι’ αυτό έχουμε μία πρωτοφανή συσπείρωση, με μαζικότατες εκδηλώσεις.

Πήγα στην Αγία Παρασκευή, αυτές τις μέρες, και μου θύμησε ένα Πολυτεχνείο των ημερών μας. Υπάρχει  ενθουσιασμός, χαμογελαστά πρόσωπα, μικρά παιδιά να παίζουν, μέσα το κτίριο είναι άψογο, καθαρότατο, τακτοποιημένο, σε σημείο να μη θυμίζει κατάληψη, αλλά έναν οργανισμό ευτυχή που λειτουργεί, με τη διαφορά ότι έχει πιο πολύ κόσμο στους διαδρόμους.

Όλο αυτό, ίσως γίνει τώρα μία θρυαλλίδα για γενικότερες εξελίξεις.  

Κρ.Π.: Μετά και την απόφαση του ΣτΕ, τί νομίζετε ότι θα επακολουθήσει;

Π.Κ.: Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας στην ουσία ήταν μια πολιτική απόφαση για να διατηρηθεί η συνοχή της κυβέρνησης. Δίνει μια λύση για να συνεχιστεί η ροή της Ραδιοτηλεόρασης, αλλά στην ουσία είναι σαν μια ωρολογιακή βόμβα.

Είναι σαν να λέει η κυβέρνηση: «Από κάποιο σημείο και μετά θα τιναχτείτε όλοι εσείς οι εργαζόμενοι στον αέρα, πράγμα που θελήσαμε να το κάνουμε από την αρχή και αποτύχαμε. Άρα, είστε μελοθάνατοι και η ποινή σας θα πραγματοποιηθεί ύστερα από έναν έως τρεις μήνες.»

Άρα λοιπόν στην ουσία, η απόφαση του ΣτΕ ήταν μια πραγματοποίηση του σχεδίου Σαμαρά, αλλά σε δόσεις. 

Κρ.Π.: Τι θα έπρεπε να κάνουν τώρα οι απολυμένοι; 

Π.Κ.: Κατά την δικιά μου άποψη οι απολυμένοι της Ερτ μαζί με όλα τα σωματεία Τύπου και Ραδιοτηλεόρασης, πρέπει να πάρουνε στα χέρια τους την Ερτ, και να αρχίσουν να εκφράζουν την ελληνική κοινωνία. Η Ερτ ανήκει στον ελληνικό λαό, και ο ελληνικός λαός πρέπει να εκφραστεί μέσα από την ραδιοτηλεόρασή του.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε την καθημερινή παρουσία του ελληνικού λαού εκεί, κατά δεκάδες χιλιάδες για να υπερασπιστεί τη φωνή του.

Κρ.Π.: Οι καταλήψεις βοηθάνε στην πραγμάτωση αυτού του σκοπού; 

Π.Κ.: Κατά κανόνα οι καταλήψεις στα εργοστάσια, στα υπουργεία, στα νοσοκομεία, και οπουδήποτε αλλού, δεν είναι καταλήψεις. Είναι μια άλλη πρόταση για τη διαχείριση οργανισμών που είναι στην υπηρεσία του λαού κάτω από την οπτική γωνία: Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος για το κέρδος του εργοδότη. 

Αυτή τη στιγμή η κατάληψη στην Ερτ, και η εκπομπή της, είναι στην υπηρεσία της κοινωνίας, και όχι αυτών που έχουν «βήμα» και μπορούν να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή.

Ήδη, κάποιοι προσπαθούν να δείξουν «καλή συμπεριφορά», για να προσληφθούν στον νέο οργανισμό. Είναι σα να δίνουν εξετάσεις, για τη νέα κατάσταση που οραματίζεται ο Σαμαράς.

Χρειάζεται προσοχή, δηλαδή. Γιατί, όσο αυτή η κατάληψη συνεχίζεται,  μπορεί να βάλουν ανθρώπους να διασπάσουν τους εργαζομένους από μέσα.

Προφανώς είναι πάρα πολλοί οι διορισμένοι από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του Πασόκ. Οπότε, δεν θα υπάρχουν στους περίπου 3 χιλιάδες εργαζομένους, τουλάχιστον 100 εγκάθετοι;  Κι αυτοί οι 100 εγκάθετοι, μπορεί να δημιουργήσουν διάσπαση!

Κρ.Π.: Και ο αγώνας για την αντιμετώπιση της απώλειας της Ερτ, πάει… παρέα με όλες τις άλλες Παράπλευρες Καθημερινές Απώλειες του Έλληνα, τα τελευταία χρόνια;

Π.Κ.: Αν πάρουμε τι γίνεται πραγματικά στην Ελλάδα, η όλη ιστορία του χρέους είναι μια μπούρδα. Από ποιά άποψη; Ότι σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς, τον ΟΗΕ, κλπ., το πρώτιστο καθήκον μιας χώρας, είναι να μη ρίξει το βιωτικό της επίπεδο. Δεν μπορεί να ρίξεις το βιωτικό επίπεδο ενός λαού, για να πληρώσεις ένα χρέος!

Οπότε, σε αυτή την περίπτωση τί κάνεις; Παγώνεις το χρέος, βάζεις μια επιτροπή λογιστικού ελέγχου με προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο, εξετάζεις το χρέος, βλέπεις ποιο είναι το πραγματικό και ποιο το επαχθές. Το επαχθές διαγράφεται, και μένει το κανονικό χρέος, το οποίο το πληρώνεις με το ρυθμό ανάπτυξης της χώρας.

Αυτό, φαίνεται υπερβολικό, αλλά δεν είναι. Από την άποψη, ότι το 1953 η Γερμανία, που είχε ένα τεράστιο χρέος, το πλήρωσε με τον ρυθμό ανάπτυξής της, και αντίστοιχα το Εκουαδόρ με αυτόν τον τρόπο διέγραψε το 75% του χρέους του.

Άρα, λοιπόν, το χρέος στην περίπτωσή μας,  χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για να καταστραφεί η χώρα. Και να καταστραφεί ο πολιτισμός της πρώτα πρώτα, που είναι η βασική μέθοδος όλων των ιμπεριαλιστών. Δηλαδή, πρώτα πηγαίνανε τα κανόνια, μετά οι παπάδες, και μετά οι… επενδύσεις. Οπότε, ένας λαός χωρίς κουλτούρα, είναι ένας λαός που δεν μπορεί ν’ αντισταθεί! 

Αυτό γίνεται τώρα εδώ. Και το πραγματικό σχέδιο είναι: Πτώχευση της Ελλάδας, καταργώντας κατ’ αρχήν την κουλτούρα της.

Ας θυμηθούμε τι είχε κάνει ο Μεταξάς, που είχε απαγορεύσει την κουλτούρα των λαϊκών στρωμάτων. Το γνήσιο λαϊκό τραγούδι των αστικών πόλεων, το ρεμπέτικο, το είχε απαγορεύσει!

Κρ.Π.: Με τη σύμβαση του 48, ο ΟΗΕ όρισε ως γενοκτονία, την «εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας με έναν από τους παρακάτω τρόπους: […] Γ) τη σκόπιμη επιβολή στην ομάδα, συνθηκών ζωής υπολογισμένων έτσι ώστε να επιφέρουν τη φυσική τους καταστροφή εν όλω ή εν μέρει». Εν μέρει, υπάρχουν κάποιες ομοιότητες στην ελληνική κρίση; Και από Έλληνες σε Έλληνες;

Π.Κ.: Ε, βέβαια. Να μην ξεχνάμε, κατά τη διάρκεια την γερμανικής Κατοχής, είχαμε ελληνική κυβέρνηση. Στις Ινδίες είδαμε να συμβαίνει το ίδιο, όπως και στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική.

Και το ρόλο του Γκάουλάιτερ, τον παίζει σήμερα η τρόικα! Άρα, λοιπόν, το να είσαι Έλληνας, και συγχρόνως πράκτορας των όποιων ναζί, είναι ένα φαινόμενο που το έχουμε ζήσει στη χώρα μας σε μαζικές διαστάσεις. 

Κρ.Π.: Ποιά είναι η κυριότερη απώλεια που απειλεί σήμερα τη χώρα, μαζί με την επίθεση στον  πολιτισμό;

Π.Κ.: Η κυριότερη απειλή, είναι η απελπισία που βάζουν στην ψυχή του καθενός, αυτή η ψυχική ήττα. Γι’ αυτό βλέπεις τόσους πολλούς μελαγχολικούς ανθρώπους, γι’ αυτό βλέπεις άκεφους ανθρώπους. Που σημαίνει, ότι στο σημείο που χάνεις τη δύναμή σου ν’ αγωνίζεσαι, γίνεσαι έρμαιο των διαταγών του κράτους, και τότε αναπόφευκτα έχεις το αίσθημα της απώλειας του εαυτού σου.

Αυτή είναι η αιτία, που οδηγεί τους ανθρώπους και στην αυτοκτονία, γιατί τους ρίχνει σε αδιέξοδο.

Κρ.Π.: Άρα, η μεγαλύτερη απώλεια, είναι γενικότερα του ελέγχου της ζωής μας;

Π.Κ.: Ακριβώς. Είναι σαν αυτό που λέει το τραγούδι: «Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά, να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;». Σε οδηγούν σε ένα ξεμονάχιασμα μέσα στη νύχτα, για να αισθανθείς απελπισία, και να παραδώσεις τα όπλα, να φουντάρεις, να κόψεις τις φλέβες σου. 

Οπότε, σε αυτή την κατάσταση, που την ζω κι εγώ, βρήκα μία προσωπική διέξοδο, να μπορέσω να ενισχύσω την ψυχή μου, με το ομώνυμο βιβλίο. Δεν ήθελα να γράψω ένα βιβλίο. Ήθελα, κατά κάποιον τρόπο να κάνω ενέσεις αισιοδοξίας, για να έρθει ο εαυτός μου στα ίσα του, και να βγάλει την απελπισία του καθενός, να την μετατρέψει σε ελπίδα και δημιουργία. 

Είναι όπως κάνει ο αθλητής, που για να τρέξει το κατοστάρι του πρέπει να κάνει πολλές προπονήσεις. Οπότε, πρέπει να προπονηθούμε ψυχικά, να βρούμε τους αντίστοιχούς μας, και να παλέψουμε.-


Ο Περικλής Κοροβέσης για τις  «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες»

 «Όλα φαινόντουσαν γερά θεμελιωμένα. Εγγυήσεις ατέλειωτες και προοπτικές χρόνου. Τα ποντάραμε όλα εδώ: στη σιγουριά. Ρίσκο δεν πήραμε κανένα. Είμαστε πάντα νοικοκυραίοι. Τα βήματά μας προσεκτικά. Και όμως τα χάσαμε όλα βέβαιοι στη σιγουριά μας.»

Μία συνάντηση – συζήτηση με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Περικλή Κοροβέση με αφορμή τις «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες», το νέο βιβλίο του, από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.

  • Συνοδεύουν μουσικά οι Naif (κοντραμπάσο, μπουζούκι, φλάουτο – κιθάρα) σε διασκευασμένα τραγούδια του έρωτα και της αλητείας, αξιόλογων Ελλήνων δημιουργών (naifnaifgr.blogspot.gr)

Info
Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα, τηλ. 21 08673655 (facebook.com/AlexandreiaPolychorosTechnes) – Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013, 8:00μμ. Είσοδος ελεύθερη.

Σχετικά Άρθρα

17/06/2013
17/06/2013
17/06/2013

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για τα τραύματα μιας χώρας και μιας οικογένειας

Πρόσκληση

 

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για τα τραύματα μιας χώρας και μιας οικογένειας

 

“Ζω, σημαίνει αναζητώ μια αλήθεια.

Και η μόνη αλήθεια, ίσως είναι αυτή που σε φέρνει κοντά στις ρωγμές της ιστορίας σου. Αν σταματήσει αυτή η αναζήτηση, σταματάς να υπάρχεις… και το θέμα είναι, να μη γίνουμε μία χώρα, ήδη νεκρών.

«Οι άνθρωποι δεν ψεύδονται στους πόνους».

Τα  τραύματα μιας χώρας είναι και τα τραύματα μιάς οικογένειας. Τής δικής μας.”

Φωτεινή Τσαλίκογλου

 b188044

Μία συνάντηση – συζήτηση με τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα 8 ώρες και 35 λεπτά, των εκδόσεων Καστανιώτη. 

Αποσπάσματα από το βιβλίο, διαβάζει η ηθοποιός Δανάη Παπουτσή.

Την συνάντηση θα συνοδεύσουν μουσικά, ο Γιώργος Παπουτσής στο πιάνο, και η Φιόρη Μεταλληνού στην ερμηνεία μελοποιημένης ποίησης από Έλληνες δημιουργούς, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης  και ο Μάνος Χατζηδάκις.  
Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς – 1943 Αγάπη μου σε γύρευα
σ’ αυγή και σε φεγγάρι
και στα ψηλά τα σύννεφα
σε γύρευα τυφλός,
μα ήρθε ο καιρός, ήρθε η βροχή
κι η δροσερή σου χάρη
αγάπη μου σε γύρεψα
γιατί ήσουν ουρανός […] (Στίχοι: Γιάγκος Αραβαντινός, μουσική: Μάνος Χατζηδάκις) 
Info
Πολυχώρος Τέχνης ΑλεξάνδρειαΣπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, ΑθήναΤηλ. 21 0867 3655 (facebook.com/AlexandreiaPolychorosTechnes)Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013, 8:00μμ. Είσοδος ελεύθερη.

Στέφανος Ροζάνης: Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της!

08:19, 17 Ιουν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/131488

[…] Εδώ, γίνεται κάτι πολύ πιο σοβαρό, και είναι αυτό που οι θεωρητικοί θα λέγανε: «δημοκρατία, χωρίς Δήμο», ή «κοινωνία, χωρίς ανθρώπους», ή «έθνη, χωρίς εθνότητα». Δείτε, τα πράγματα εξελίσσονται σε έναν φασισμό, ο οποίος δεν υπήρξε ούτε καν στις ιστορικές του στιγμές […] Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της! Κινδυνεύει η κοινωνία, ως υπόσταση των λαών του κόσμου. Πρόκειται για μια εποχή τεράτων […] Εάν αφήσουμε τα πράγματα στη μοίρα τους κινδυνεύουμε να τερατοποιηθούμε οι ίδιοι […] Ο καθητηγής Φιλοσοφίας – συγγραφέας, Στέφανος Ροζάνης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr με αφορμή τη διακοπή λειτουργίας της ΕΡΤ.

Στ.Ρ.: Πιστεύω ότι αυτή η πραξικοπηματική πράξη της κυβέρνησης να αναστείλει την λειτουργία των καναλιών εκείνων που συγκροτούν το σύνολο της κρατικής τηλεόρασης, είναι μία πράξη η οποία από τη μια μεριά αγνοεί και παραχαράσσει πλήρως την συνταγματική τάξη και από την άλλη δημιουργεί μια εντελώς πρωτοφανή κατάσταση, για μια χώρα, η οποία θέλει, ακόμη, -έστω και προσχηματικά- να ονομάζεται δημοκρατική χώρα.
 
Το πρόβλημα είναι, πως όταν ένα δημόσιο αγαθό εμπίπτει μέσα στις οικονομικές σκοπιμότητες της εκάστοτε ιστορικής συγκυρίας, και εξ αυτού του λόγου το δημόσιο αυτό αγαθό χάνει τον δημόσιο χαρακτήρα του, χάνει βεβαίως ταυτοχρόνως και τον χαρακτήρα του κοινωνικού αγαθού΄  όχι μόνο του δημοσίου, αλλά και του κοινωνικού αγαθού.
 
Εδώ πρόκειται για μια κατάσταση πλήρους περιφρονήσεως κάθε κοινωνικής λειτουργίας, η οποία, μόνον αυτή μπορεί να στηρίξει μια εύρυθμη λειτουργία ενός συνόλου, μέσα στα πλαίσια της δημοκρατικότητας.

Ωστόσο, στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, αντί για δημοκρατία έχουμε ένα ομοίωμα δημοκρατίας. Μέσα σ’ αυτό το ομοίωμα δημοκρατίας, το οποίο εμείς επιμένουμε να το λέμε δημοκρατία, εκείνο το οποίο συμβαίνει, είναι να αλλοιώνεται κάθε αξία, κάθε πνευματική, κάθε ιστορική, κάθε ψυχολογική αξία, πάνω στην οποία θα μπορούσε να στηριχθεί έστω και ένα ελλιπές δημοκρατικό καθεστώς.

Αυτά που συμβαίνουν τώρα, δείχνουν ότι και ως ομοίωμα δημοκρατίας, η δημοκρατία στην Ελλάδα, έχει πάψει προ πολλού να λειτουργεί.

Κρ.Π.: Με την ίδια λογική που έκλεισαν την κρατική τηλεόραση, πιστεύετε ότι θα μπορούσαν να κλείσουν και ένα άλλο δημόσιο οργανισμό, όπως το Αρχαιολογικό μουσείο της Ακρόπολης;
 
Στ.Ρ.: Μα, είναι σίγουρο ότι θα το έκλεινε! Διότι, η λογική, φαίνεται, η οποία καθοδηγεί αυτού του είδους το καθεστώς, όπως αυτό που υπάρχει σήμερα, είναι όχι μόνο να στερήσει την κοινωνία από τα δημόσια αγαθά(τα μουσεία της, την πνευματική της και καλλιτεχνικής ζωή, την ενημέρωση), αλλά ει δυνατόν, και αν μπορέσει να κλείσει –μεταφορικά- την κοινωνία. Αυτό, ουσιαστικά, επιδιώκεται. Η κοινωνία να λειτουργήσει, κάτω από καθεστώς πλήρους στερήσεως της κοινωνικότητός της.
 
Κρ.Π.: Όταν κάτι είναι φορέας -αλλά και σύμβολο- ενός πολιτισμού, διεθνώς μάλιστα, ανήκει σε μία κυβέρνηση, ή στο κράτος και στον λαό της; Σωστά; Και εκτός από την ανυπολόγιστη πολιτιστική αξία του επικοινωνιακού αυτού μέσου, υπάρχει επίσης και το αρχείο της Ερτ, το οποίο είναι ανυπολόγιστης αξίας.
 
Στ. Ρ.: Είμαι σε θέση να το ξέρω. Και να το ξέρω, μάλιστα, από τις διάφορες συνεργασίες που κατά καιρούς έχω κάνει με τη δημόσια τηλεόραση ή το δημόσιο ραδιόφωνο. Αλλά, εκείνο που πιστεύω, είναι το εξής:  Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα, όπως τη βλέπουν οι διοικούντες, απειλείται από την κοινωνία της. Οπότε, αυτή η απειλή που αισθάνονται από την κοινωνία, τους επιτάσσει όχι μόνο να την παραγνωρίσουν, αλλά να την φιμώσουν σε ότι πιο πολύτιμο έχει! Και ξεκινάνε, βεβαίως, από το πιο πολύτιμο, που είναι ο πολιτισμός!
 
Κρ.Π.: Και ο πολιτισμός είναι η ψυχή μας, οπότε οποιαδήποτε βία –άρα βιασμός- ενάντια στον πολιτισμό μας, είναι και ενάντια στην ψυχή μας;
 
Στ.Ρ.: Είναι ακριβώς αυτό.
 
Κρ.Π.: Όταν λέτε ότι οι κρατούντες απειλούνται από την κοινωνία, εννοείτε το μεγαλύτερο μέρος –ουσιαστικά- του ελληνικού λαού(όπως καταγράφεται και στη νέα δημοσκόπηση που έγινε για λογαριασμό του tvxs.gr), που είναι εναντίον και της συγκεκριμένης διαταγής, αλλά και ενάντια στην πολιτική τους, γενικά;
 
Στ.Ρ.: Ακριβώς. Διότι, δεν είναι μόνον το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας που δεν τους θέλει. Αυτό ενδεχομένως, θα μπορούσε να εκληφθεί, και μέσα στα όρια της οποιασδήποτε δημοκρατίας. Αλλά είναι το σύνολο των κοινωνικών δομών. Δεν πρόκειται για το «παιχνίδι» της δημοκρατίας, έστω κι αυτής της … δημοκρατίας που έχουμε μάθει να βιώνουμε στα νεωτερικά χρόνια.

Εδώ, γίνεται κάτι πολύ πιο σοβαρό, και είναι αυτό που οι θεωρητικοί θα λέγανε: «δημοκρατία, χωρίς Δήμο», ή «κοινωνία, χωρίς ανθρώπους», ή «έθνη, χωρίς εθνότητα». Δείτε, τα πράγματα εξελίσσονται σε έναν φασισμό, ο οποίος δεν υπήρξε ούτε καν στις ιστορικές του στιγμές, δηλαδή όταν ανεδείχθη ιστορικά.
 
Κρ.Π.: Και ο φασισμός, ειδικά στην Ελλάδα, στον πολιτισμό είχε επιτεθεί...
 
Στ.Ρ.: Α, μπράβο! Αλλά ξέρετε; Είχε επιτεθεί στον πολιτισμό, διαστρέφοντάς τον, κάνοντας για παράδειγμα γιορτές στα στάδια για την αρχαία Ελλάδα. Εδώ δεν πρόκειται γι’ αυτό.
 
Κρ.Π.: Εδώ πρόκειται για ακύρωση και κατάργηση;
 
Στ.Ρ.: Πρόκειται για την προσπάθεια ακύρωσης κάθε πολιτισμικής αξίας! Και βέβαια, η ενημέρωση, τουλάχιστον απ’ ότι ξέρω από το Πανεπιστήμιο, είναι η κορυφαία, ή μια από τις κορυφαίες στιγμές της πολιτισμικής αξιακής κλίμακας.
 
Κρ.Π.: Επιπλέον, υπάρχει δημοκρατία χωρίς ελεύθερη ενημέρωση, αλλά και έλεγχο της εξουσίας;
 
Στ.Ρ.: Ακριβώς. Και τον έλεγχο της εξουσίας, ουσιαστικά, τον ασκεί -όχι εντός των πλαισίων του «παιχνιδιού» της εκπροσώπησης- κάποιος λαός. Τον έλεγχο της εξουσίας τον ασκεί η ίδια η πολιτισμική υπόσταση του λαού!
 
Κρ.Π.: Τα πράγματα είναι πάρα πολύ άσχημα, λοιπόν;
 
Στ.Ρ.: Είναι πάρα πολύ άσχημα. Και εντελώς ασφυκτικά. Ρωτάω τους συναδέλφους μου, τους οικονομολόγους καθηγητές, αλλά και αυτοί, νομίζω, ότι απλώς παπαγαλίζουν κάποια πράγματα.
 
Κρ.Π.: Ζούμε την περίοδο της βασιλείας των… τεχνοκρατών, όπου οι τεχνοκράτες όχι μόνον υπερεκτιμούνται, αλλά αποκλείουν και οτιδήποτε μη τεχνοκρατικό; Εξού και ο αποκλεισμός του πολιτισμού και της ιστορίας; Ακόμα και πολλοί δημοσιογράφοι, σήμερα, μιλούν τεχνοκρατικά. Αυτό δεν είναι μία από τις πιο σοβαρές αιτίες που φτάσαμε εδώ;
 
Στ.Ρ.: Έτσι είναι, όπως το λέτε. Συμφωνώ απόλυτα. Και μιλούν μέσω στερεοτυπιών.
 
Κρ.Π.: Είναι νοοτροπία, τρόπος ζωής δηλαδή, όχι μόνο θέμα ιδεολογίας;
 
Στ.Ρ.: Ακριβώς. Κι εδώ έχω να πω, πάλι, εκείνο που εγώ υποστηρίζω πάντα και σε όσα κατά καιρούς γράφω, ότι: Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της! Κινδυνεύει η κοινωνία, ως υπόσταση των λαών του κόσμου. Πρόκειται για μια εποχή τεράτων.
 
Κρ.Π.: Όταν λέτε «κινδυνεύει η κοινωνία», πώς το εννοείτε;
 
Στ.Ρ.: Εννοώ ότι, κινδυνεύει η κοινωνία να απεμπολήσει η ίδια -κάτω από το καθεστώς μιας ασφυκτικής πιέσεως- τον εαυτό της!
 
Κρ.Π.: Να μπει στο περιθώριο, δηλαδή; Να αποκλειστεί από τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα;
 
Στ.Ρ.: Ακριβώς! Η περιθωριοποιημένη, είναι η ίδια η κοινωνία! Δεν είναι κάποια μερίδα της.
 
Κρ.Π: Και όταν λέμε κοινωνία, εκτός από τους ανθρώπους, εννοούμε και τον φυσικό και πολιτισμικό της πλούτο;
 
Στ.Ρ.: Ναι, η κοινωνία είναι οι θεσμοί της, είναι οι δομές της. Η κοινωνία είναι ο πλούτος της, ο πνευματικός, και ο ψυχικός.
 
Κρ.Π.: Και ο φυσικός πλούτος, που βλέπουμε ότι καταστρέφεται βήμα βήμα και αυτός;
 
Στ.Ρ.: Αυτός φοβάμαι ότι θα εκλείψει. Ο φυσικός πλούτος της, θα εκλείψει εντελώς πια…
 
Εννοώ, ότι δεν θα μείνει τίποτα που να θυμίζει τη φύση. Αυτό που μάθαμε να θεωρούμε ως φύση΄ να το χαιρόμαστε, να το απολαμβάνουμε, να μας τονώνει σε στιγμές όπου εμείς –το ανθρώπινο στοιχείο, δηλαδή- υποχωρεί κάτω απ’ το βάρος των ψυχικών του, των συναισθηματικών του, ή των άλλων του προβλημάτων.
 
Πάντα ο άνθρωπος κατέφευγε στη φύση. Και τώρα αυτή η φύση δεν υπάρχει. Εκτός εάν νοήσουμε ως φύση τη Μύκονο… Αλλά, βέβαια, η Μύκονος, δεν είναι φύση. Παραφράζοντας τη Χάνα Άρεντ, θα πω, ότι: Αυτό που είναι η Μύκονος, δεν υπήρξε ποτέ φύση. Η Μύκονος είναι ένα απλό παράδειγμα, αν θέλετε. Αυτό, όμως, συμβαίνει σε μία παγκόσμια κλίμακα.
 
Κρ.Π.: Και που βαδίζουμε, αν αφήσουμε τα πράγματα στη μοίρα τους, χωρίς να επέμβουμε;
 
Στ.Ρ.: Εάν αφήσουμε τα πράγματα στη μοίρα τους κινδυνεύουμε να τερατοποιηθούμε οι ίδιοι. Το πρόβλημα είναι, πώς μπορούμε, και κάτω από ποιες συνθήκες, και ποια μέσα, να κάνουμε και τον εαυτό μας, και τους άλλους, να αναστοχαστούν τη θέση στην οποίαν βρίσκονται. Χωρίς αναστοχασμό, μόνο με το μονεταρισμό μας, μόνο με την ευμάρειά μας την υλική, φοβάμαι, όχι μόνο δεν γίνεται τίποτα, αλλά και ότι επισπεύδονται τα πράγματα.
 
Κρ.Π.: Και για ποιά ευμάρεια να μιλήσουμε, στην καλύτερη περίπτωση, ειδικά για την Ελλάδα…
 
Στ.Ρ.: Όταν το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, έχει στα χέρια του το 20% του παγκοσμίου πλούτου, αντιλαμβάνεστε ότι, εμείς που ενδεχομένως πεινάμε, ή βρισκόμαστε σε δύσκολη κατάσταση, απλώς, δεν είμαστε μετρήσιμα στοιχεία!  Δεν ενδιαφέρονται καν για την ύπαρξή μας.
 
Κρ.Π.: Οπότε, όταν δεν υπάρχουμε… Πόσο μάλλον, δεν υπάρχει ο πολιτισμός μας;
 
Στ.Ρ.: Είναι έτσι. Αυτά τα πράγματα είναι αλληλένδετα. Ύπαρξη χωρίς πολιτισμό, είναι μη ύπαρξη! Με αυτή την έννοια, είναι πάρα πολύ θλιβερή η εικόνα που φανερώνεται.
 
Κρ.Π.: Έχετε σκεφτεί, πώς θα μπορούσε να ανατραπεί αυτή η εικόνα;
 
Στ.Ρ.: Θα πω το πολύ κοινότοπο κλισέ: Να αλλάξει, ο καθένας από μας!-
 

Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ – ΕΔΩ

Σχετικά Άρθρα

Νάνος Βαλαωρίτης για ΕΡΤ: Τερατώδες σπασμωδικό μέτρο από πανικό

17/06/2013

Βεργόπουλος: Ομολογία ανίσχυρης κυβέρνησης το κλείσιμο της ΕΡΤ

17/06/2013

Νίκος Καλογερόπουλος: Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας!

16/06/2013

Ούτε οι χούντες! Του Νίκου Κουνενή

Βεργόπουλος: Ομολογία ανίσχυρης κυβέρνησης το κλείσιμο της ΕΡΤ

07:36, 17 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131583

Από πότε το ξεπούλημα ή το κλείσιμο αποτελούν μεταρρυθμιστική ικανότητα; […] Μέχρι και την παραμονή του κλεισίματος, η κυβέρνηση διόριζε. Την επομένη επικαλέσθηκε δικές της ατασθαλίες για να κλείσει τον οργανισμό. Αυτό δεν δείχνει ισχύ, αλλά ομολογία ανισχυρίας, που προβληματίζει πλέον ακόμη και τους εταίρους, όπως βεβαία και τις αγορές. Οι πάντες έλαβαν μήνυμα αντίθετο του επιδιωκόμενου από την κυβέρνηση: ότι η Ελλάδα επιστρέφει στην κόλαση από όπου φανταζόταν ότι είχε ξεφύγει […] Οι Αγανακτισμένοι, στην Ισπανία και στην Ελλάδα, και τότε και σήμερα, ζητάνε από την αρχή: Διαγραφή του χρέους! Κι αυτή ήταν η πιο σωστή λύση, όπως σήμερα αναγνωρίζει το ΔΝΤ […]. Ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημίου VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή την παραδοχή του λάθους του ΔΝΤ, αλλά και το κλείσιμο της Ερτ.

Κ.Β.:  Με το μαύρισμα της δημόσιας οθόνης, κατ’ αρχάς, η ελληνική κυβέρνηση δημιουργεί κλίμα αυξημένου φόβου, με προφανή επιδίωξη την περαιτέρω καθυπόταξη των πολιτών και την διαθεσιμότητα τους για πρόσθετες θυσίες αφενός, και αφετέρου την επίδειξη πυγμής, αποσκοπώντας έτσι σε αυξημένη εμπιστοσύνη από τους εταίρους, τις αγορές και τους ενδεχόμενους επενδυτές.

Όμως, άλλο το τι φαντάζεται η κυβέρνηση και άλλο το τι αποφέρει πράγματι στην πράξη αυτή η αυταρχική κίνηση. Όταν η κυβέρνηση καταργεί έναν δημόσιο οργανισμό με πρόσχημα την δική της κακοδιαχείριση, αυτό υποδηλώνει άραγε παντοδυναμία ή μήπως παντελή αδυναμία; Ισχύ ή δραματική ανισχυρία;

Εάν πράγματι έλεγχε τα πράγματα, θα μπορούσε να βελτιώσει την διαχείριση, αφού στην ΕΡΤ δεν υπήρχαν μόνον αρνητικά στοιχεία, αλλά και θετικά. Να απορρίψει τα πρώτα, να κρατήσει τα δεύτερα.Σημειωτέον, ότι όσα αρνητικά υπήρχαν, είχαν προκύψει με συνυπαιτιότητα των δυο κόμματων που σήμερα συγκυβερνούν. Ως γνωστόν, από τον πανάρχαιο νομικό πολιτισμό, «ουδείς εισακούεται επικαλούμενος την ιδίαν αυτού αισχρότητα».

Μέχρι και την παραμονή του κλεισίματος, η κυβέρνηση διόριζε. Την επομένη επικαλέσθηκε δικές της ατασθαλίες για να κλείσει τον οργανισμό. Αυτό δεν δείχνει ισχύ, αλλά ομολογία ανισχυρίας, που προβληματίζει πλέον ακόμη και τους εταίρους, όπως βεβαία και τις αγορές. Οι πάντες έλαβαν μήνυμα αντίθετο του επιδιωκόμενου από την κυβέρνηση: ότι η Ελλάδα επιστρέφει στην κόλαση από όπου φανταζόταν ότι είχε ξεφύγει.

Ενώ ο πρωθυπουργός διαβεβαίωνε ότι επανέφερε την χώρα στην Ευρώπη, οι αξιολογικοί οίκοι την υποβάθμιζαν στην κατηγορία των «αναδυόμενων» χώρων, δηλαδή των «καταδυόμενων».Και ακόμη, τί είδους εμπιστοσύνη θα μπορούσε να ανακτηθεί μέσω του κυβερνητικού αυτο-ακρωτηριασμού; Η εξουσία επιβάλλεται μέσω της σταθεροποίησης, όχι μέσω της αυξημένης αστάθειας, που η ίδια υποδαυλίζει με τις άστοχες επιλογές της.

Αυτό που επιβεβαιώνεται σήμερα στη χώρα μας δεν λέγεται success story, αλλά μάλλον υπόδειγμα θλιβερής μαύρης ιστορίας.  

Κρ.Π.: Η διένεξη ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΕ σχετικά με την Ελλάδα είναι άραγε πραγματική ή εικονική;
 
Κ.Β.:  Κατόπιν εορτής παραδέχτηκε το ΔΝΤ ότι ήταν λάθος αυτό που έγινε στην Ελλάδα, ομως η εορτή δεν τελείωσε.  Κάποιοι ενοχλούνται γιατί μιλάει με 3 χρόνια καθυστέρησης. Ωστόσο, επειδή καθυστέρησε να ομιλήσει, έχασε το δικαίωμα να ομιλεί; Δεν το πιστεύω.  Κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Έστω αργά, παρά αργότερα. Είναι πάντα προτιμότερο η αλήθεια να λέγεται, παρά το αντίθετο. 
 
Κρ.Π.: Ποιό ήταν ακριβώς το λάθος;
 
Κ.Β.: Το γεγονός ότι δεν κουρεύτηκε από το 2010 το χρέος της Ελλάδος, ώστε να γίνει διαχειρήσιμο και βιώσιμο. Από το 2010, δεν έγινε η λεγόμενη αναδιάρθρωση, που θα εσήμαινε διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Αυτό, ήδη από τότε, δεν ήταν βιώσιμο. Καταλήγει σήμερα πολύ μεγαλύτερο και συνεπώς πολύ λιγότερο βιώσιμο από ότι ήταν τότε! Το 2010, το χρέος ήταν 315 δισεκατομμύρια ευρώ, τώρα έχει ανέλθει σε 370 δισεκατομμύρια! Τότε ανερχόταν σε  115% του ΑΕΠ, τώρα σε 170% του ΑΕΠ!

Τα πακέτα της ελληνικής «διάσωσης» έχουν κοστίσει μέχρι στιγμής στους Ευρωπαίους και στο ΔΝΤ  280 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία έδωσαν στην Ελλάδα για να πληρώνει το όλο και διογκούμενο και όλο και περισσότερο μη βιώσιμο χρέος. Η αποπληρωμή εξασφαλίζεται, όμως το χρέος αντί να μειώνεται, αυξάνεται με συνεχόμενους και επιταχυνόμενους πρόσθετους δανεισμούς.
 
Με τις «διασώσεις», η Ελλάδα καταλήγει σήμερα περισσότερο χρεωμένη, απ’ ότι ήταν προτού «διασωθεί», προτού εκδηλωθεί η «αλληλεγγύη» των εταίρων και του ΔΝΤ.Η χώρα έχει δεσμευτεί για άπειρο χρονικό διάστημα στο μέλλον, για δεκαετίες, ακόμα περισσότερο απ’ ότι ήταν πριν. Όταν σήμερα το ΔΝΤ διαπιστώνει ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, έχει δίκιο. Και αυτό είναι σήμερα ακόμη πιο ακριβές απ’ ότι ήταν το 2010! 
 
Κρ.Π.: Γιατί καθυστέρησε το ΔΝΤ να… ανοίξει το στόμα του;
 
Κ.Β.: Στο ΔΝΤ συμμετέχουν όλες οι χώρες του κόσμου, που έχουν κουραστεί να χρηματοδοτούν μια υπόθεση χαμένη από χέρι. Η Βραζιλία, η Αργεντινή και οι άλλες χώρες λένε: Το ελληνικό χρέος δεν στέκει, πρέπει να σταματήσει αυτή η ιστορία. Το ΔΝΤ δεν μπορεί να δαπανά τις συνεισφορές των χωρών μελών σε χαμένες υποθέσεις!

Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι όχι μόνο έπρεπε να έχει γίνει διαγραφή και δεν έγινε, αλλά και ποιός είναι ο υπεύθυνος που δεν έγινε! Εκθέτει για αυτό την Ευρωπαϊκή πλευρά, και συγκεκριμένα την γερμανική.

Η Γερμανία δεν θέλει να ακούσει για διαγραφή γιατί οι δανειστές του ελληνικού χρέους είναι οι γερμανικές τράπεζες! Όπως έδειξε ο Αμερικανός Σάιμον Τζόνσον, πρώην διευθυντής μελετών του ΔΝΤ, οι πιστώτριες τράπεζες, γερμανικές και γαλλικές, θέλουν τα λεφτά τους και δεν θέλουν να ακούσουν για διαγραφή.Χρεώνουμε το υποζύγιο που λέγεται Ελλάς, του δανείζουμε συνέχεια χρήματα για να πληρώνει αυτό τις τράπεζές μας. Η «αλληλεγγύη» λειτουργεί, αλλά υποζύγιο παραμένει ο Έλληνας.  Και η ζωή συνεχίζεται…Ταυτόχρονα επιβάλλεται πολιτική εξοντωτικής λιτότητας στην Ελλάδα, με την απόσπαση χρήματος από την οικονομία της, προς εξυπηρέτηση των δανειστών! 

Επεκτείνεται έτσι στη χώρα μας η διάλυση και ο γενικός μαρασμός, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η ανεργία εκτινάσσεται στα ύψη, όπως επίσης η φτώχεια και οι κοινωνικοί αποκλεισμοί.

Αυτός ο δρόμος είναι κατεξοχήν αντιπαραγωγικός, ακόμη και για τους πιστωτές της χώρας, γιατί όσο φτωχαίνει η Ελλάδα, τόσο λιγότερο μπορούν να αποδίδουν οι πολιτικές λιτότητας.Γιατί στύβοντας τους πολίτες, λιγοστεύει το διαθέσιμο εισόδημα που μπορούν να αφαιρούν οι δανειστές. Τελικά, παγιδεύονται και οι ίδιοι σ’ αυτήν την επιλογή τους.
 
Κρ.Π.: Οι αντιδράσεις που υπήρξαν από την Κομισιόν;
 
Κ.Β.: Πρώτον, ο Όλι Ρεν ισχυρίστηκε ότι το ΔΝΤ δεν έχει δικαίωμα να τα λέει αυτά, «γιατί την απόφαση μαζί την λάβαμε».Ωστόσο, το ΔΝΤ δεν ισχυρίστηκε ότι η απόφαση δεν ελήφθη από κοινού, αλλά ότι οι Ευρωπαίοι την επέβαλαν και το ίδιο υποχώρησε. Το ΔΝΤ απλώς γνωστοποιεί τις θέσεις τους. Δεν έχει το δικαίωμα; Αυτό θα ήταν τρελό!Δεύτερον, ο ευρωπαίος επίτροπος και ο Σόιμπλε από τη Γερμανία απορρίπτουν το κούρεμα και απειλούν ότι εάν παρ’ όλα αυτά τους επιβληθεί, τότε θα σταματήσουν τα πακέτα «βοήθειας» στην Ελλάδα. Η «βοήθεια», υπενθυμίζω, προορίζεται για να πληρώνουμε τις γερμανικές τράπεζες! Ενώ το αντίθετο πρέπει να γίνει. Όπως σωστά τονίζει το ΔΝΤ και ο διευθυντής μελετών του, Ολιβιέ Μπλανσάρ.

Στην Ελλάδα χρειάζεται όχι μόνο διαγραφή του χρέους, αλλά επίσης έκτακτο «σχέδιο Μάρσαλ», μαζικές επενδύσεις, ώστε να αναβιώσει η οικονομία που σήμερα είναι νεκρή, με άμεση προτεραιότητα στην καταπολέμηση της ανεργίας. Αυτό θα ήταν προς το συμφέρον όλων! Και του ΔΝΤ και της Ευρώπης. Ωστόσο, η Ευρώπη παραμένει δέσμια των τραπεζών, δεν βλέπει παρά μόνο το άμεσο και αρπακτικό όφελος, δεν βλέπει το μέλλον.

Σε καμία χώρα τα δημόσια χρέη δεν έχουν ποτέ πληρωθεί! Είτε έχουν διαγραφεί, όπως στην Αργεντινή, είτε έχουν πληθωριστεί, όπως έγινε στην Αμερική, ή στην Ιαπωνία σήμερα. Σήμερα στην Ευρώπη αυτό δεν γίνεται! Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ακολουθεί αντιπληθωριστική πολιτική.

Εφόσον όμως αποκλείεται ο πληθωρισμός του χρέους επειδή έτσι θα διαβρωνόταν το νόμισμα, η μόνη επιλογή που απομένει είναι το κούρεμα και η διαγραφή. Πολύ απλά! Αυτό ακριβώς διαπιστώνει το ΔΝΤ.

Κρ.Π.: Και να μην ξεχνάμε και το Γερμανικό χρέος δισεκατομμυρίων, προς την Ελλάδα; Κ.Β.: Αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο, αλλά υπάρχει και η άποψη που δεν θέλει να τα συμψηφίσουμε, γιατί τα Κατοχικά χρέη είναι οφειλές με ιστορική και παραδειγματική αξία, που έχουν την αξία τους αυτές καθαυτές, σηματοδοτούν ένα όνειδος, για το οποίο δεν θέλει να ακούει σήμερα η Γερμανία. Ενοχλείται από το παρελθόν της…Με τον συμψηφισμό, κινδυνεύει να λησμονηθεί το ιστορικό όνειδος. Ίσως είναι προτιμότερο  να λυθεί το θέμα του χρέους αυτό καθεαυτό, χωρίς ανάμειξη των Ιστορικών χρεών. 

Στόχος σήμερα οφείλει να είναι η επανενεργοποίηση της οικονομικής ανάπτυξης. Η οικονομία να αναπτύσσεται, να προσφέρει εργασία στους ανέργους, να αυξάνεται το εθνικό εισόδημα, τα εισοδήματα των ανθρώπων και των νοικοκυριών. Χωρίς ανάπτυξη, η αρπακτικότητα των δανειστών μετατρέπει την Ελλάδα σε χώρα σκλάβων!

Και κάτι ακόμη. Μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2012, όποτε γινόταν λόγος για αναδιάρθρωση του χρέους, όλοι αντιτάσσονταν στην Ελλάδα. Όλες οι πολιτικές παρατάξεις! Ακόμα και ο Σύριζα. Έβγαζαν σπυράκια με την ιδέα της αναδιάρθρωσης.Κάποιοι απέρριπταν την μερική διαγραφή, συγχέοντάς την με την επιβολή λιτότητας στη χώρα. Ωστόσο, η λιτότητα μπορούσε να αμφισβητείται αυτοτελώς, χωρίς αυτό να εμποδίζει την αποδοχή της διαγραφής, έστω και μερικής.Ορισμένοι απέρριπταν την μερική διαγραφή χρέους, επειδή προτιμούσαν την ολική. Άλλοι επειδή  επικαλούντο ότι αυτό θα έθιγε τα ασφαλιστικά ταμεία, που είχαν εκτεθεί σε ομόλογα του δημοσίου χρέους. Όλα αυτά είναι αλήθεια. Όμως, μπορούσαν να εξαιρεθούν τα ταμεία από τη διαγραφή! Και να γίνει η διαγραφή για τους άλλους δανειστές, δηλαδή τις γερμανικές τράπεζες και τις τράπεζες γενικά. Ακόμα και να εξαιρούνταν οι ελληνικές, στο κάτω κάτω της γραφής!

Ο Σύριζα, από το Φεβρουάριο του 2012, έχει τοποθετηθεί σωστά. Συμφωνεί και αξιώνει κι αυτός διαγραφή και μάλιστα για ολόκληρη την νότια Ευρώπη, συνοδευόμενη από αναπτυξιακό πρόγραμμα Μάρσαλ. Αυτή είναι η πληρέστερη και ορθότερη τοποθέτηση σήμερα. Όσον αφορά στα κόμματα της συγκυβέρνησης, δεν έχουν πρόβλημα: δεν αξιώνουν απολύτως τίποτα, αφού αποκλειστικός γνώμονας τους είναι να μη δυσαρεστήσουν τους Ευρωπαίους πιστωτές!

Κρ.Π.: Άρα, οι εκατοντάδες χιλιάδες Αγανακτισμένοι αποδεικνύονται οι πιο σοφοί, αφού στις συνελεύσεις τους από την αρχή(και πριν καν ψηφιστούν τα μνημόνια) ήταν υπέρ της διαγραφής του χρέους;

Κ.Β.: Βεβαίως! Οι Αγανακτισμένοι, στην Ισπανία και στην Ελλάδα, και τότε και σήμερα, αυτό ζητάνε από την αρχή: Διαγραφή του χρέους! Και αυτή ήταν η πιο σωστή λύση, όπως σήμερα αναγνωρίζει το ΔΝΤ, που είναι το πλέον αρμόδιο όργανο διεθνώς, διότι έχει ασχοληθεί με την διαχείριση χρέους 150 χωρών!

Επιπλέον αυτή είναι και η απαίτηση των 200 χωρών του κόσμου σήμερα, για το ελληνικό χρέος! Εάν τον Φεβρουάριο του 2012 έγινε μερική διαγραφή του ιδιωτικού χρέους, αυτό δεν ήταν κακό, αλλά ήταν ανεπαρκές, χρειαζόταν διαγραφή μεγαλύτερου μέρους, αλλά και η διαγραφή να συμπεριλάβει τον επίσημο τομέα, για το χρέος που έχουν στα χέρια τους τα ευρωπαϊκά κράτη και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. 

Όμως, ο Σόιμπλε απορρίπτει την διαγραφή, με πρόσχημα ότι αυτή θα ζημίωνε τα κράτη και την ΕΚΤ, σε τελευταία ανάλυση τον Γερμανό φορολογούμενο. Δηλαδή, για να μη ζημιώσει ο Γερμανός φορολογούμενος, να ζημιώσουν οι φορολογούμενοι 200 χωρών του κόσμου! Ολόκληρος ο πλανήτης στην υποθετική υπηρεσία του Γερμανού φορολογούμενου! Αλλά και στη δημαγωγία των καθ’ υπόθεση «προστατών» του. Στην πραγματικότητα, όμως, με την διαγραφή, ο Γερμανός φορολογούμενος δεν θα ζημιώσει, αλλά θα κερδίσει την δυνατότητα να διατηρεί η χώρα του εμπορικά πλεονάσματα που θα αποσπά από τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Κρ.Π.: Με τη σύμβαση του 48, ο ΟΗΕ όρισε ως γενοκτονία, την «εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας με έναν από τους παρακάτω τρόπους: […] Γ) τη σκόπιμη επιβολή στην ομάδα, συνθηκών ζωής υπολογισμένων έτσι ώστε να επιφέρουν τη φυσική τους καταστροφή εν όλω ή εν μέρει». Εν μέρει, υπάρχουν κάποιες ομοιότητες στην ελληνική κρίση; Και από Έλληνες σε Έλληνες;

Κ.Β.: Εν μέρει, ναι. Εις βάρος των φτωχών και άπορων. Γιατί υπάρχουν και Έλληνες που κερδίζουν! Και αυτά τα εφαρμόζουν ελληνικές κυβερνήσεις στους Έλληνες πολίτες! Αυτό ονομάζεται ακριβέστερα «μαζική ανθρωπιστική καταστροφή».

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, όχι μόνον έχουν δεχτεί αδιαμαρτύρητα αυτό που επιβάλλουν οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι, αλλά και το έχουν ωραιοποιήσει! Ο Γιώργος Παπανδρέου ισχυριζόταν ότι με αυτό το πρόγραμμα οικοδομούσε τις βάσεις για μια νέα Ελλάδα και τις προϋποθέσεις για τον σοσιαλισμό!Ο δε Σαμαράς διαβεβαιώνει ότι εγκαθιστά επιτέλους την χώρα στον αστερισμό της Ευρώπης και της ανάπτυξης! Ωστόσο, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν καλύψει και προστατέψει το λανθασμένο πρόγραμμα. Δεν το έχουν καταγγείλει! Το εφαρμόζουν υποδειγματικά!

Με την απόσυρση της ρωσικής προσφοράς για την εξαγορά της ΔΕΠΑ, ήρθε στο φως μια διαδικασία αποτυχίας και καταστροφής, της οποίας ανησυχητικό σύμπτωμα κατέληξε να είναι το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης.

Η μέθοδος της «εκκαθάρισης» υποκαθίσταται την ικανότητα μεταρρύθμισης και εξυγίανσης. Από πότε το ξεπούλημα ή το κλείσιμο αποτελούν μεταρρυθμιστική ικανότητα;  Αυτό συνιστά αποποίηση της κυβερνητικής ευθύνης και παράδοση της στην ανευθυνότητα των αγορών. 

Ο Όλι Ρεν ομολόγησε ότι η Ελλάδα χρησίμευσε για πειραματόζωο. «Ήταν πρώτη φορά, είπε, και δεν ξέραμε τι ακριβώς να κάνουμε. Την αντιμετωπίσαμε εμπειρικά για να αντλήσουμε διδάγματα»! Λοιπόν, ποια διδάγματα άντλησε η Ευρώπη από την διαχείριση της ελληνικής κρίσης; Και τι κάνει σήμερα; Συνεχίζει αυτό που έκανε όταν δεν είχε κανένα δίδαγμα!

Αντί να παραδεχθεί ότι έχει καταστρέψει ένα λαό, μία χώρα, και να προσφέρει πρώτες βοήθειες, συνεχίζει αμείωτη την αυτή εξοντωτική πολιτική με τους ίδιους αυθαίρετους και ουτοπικούς στόχους που έχει θέσει από την αρχή!
 
Επίσης, το ΔΝΤ αποκάλυψε ότι η Γερμανία δεν ήθελε τη διαγραφή, γιατί φοβόταν ότι αυτό θα ήταν μεταδοτικό! Ότι θα ζητούσαν και άλλες χώρες τη διαγραφή. Αποτέλεσμα είναι, ότι αυτό που έγινε, δηλαδή, με τα πακέτα που στέλνουν για να μην διαγράψουν το χρέος, κατέληξε να γίνει μεταδοτικό ακριβώς αυτό: οι «διασώσεις» με πακέτα.

Ενώ ήθελαν να περιορίσουν το κόστος, αυτό έχει επεκταθεί σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο και σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, η οποία αποσταθεροποιείται, ακριβώς με τις τεράστιες πληρωμές στις οποίες οι Ευρωπαίοι προτιμούν να εκτίθενται για να αποφεύγουν τη διαγραφή. Τελικά, οι «διασώσεις» κοστίζουν πολλαπλάσια από ό,τι η διαγραφή!

Αλλά και τις «διασώσεις» υφίστανται πράγματι οι φορολογούμενοι, ενώ την διαγραφή θα υποστούν αποκλειστικά και μόνον οι δανειστές και οι τράπεζες. Ποιά λοιπόν πλευρά επιλέγει να κακοφορμίζει το πρόβλημα του χρέους στην Ευρώπη, οι οφειλέτες που δεν ερωτώνται καν; Ή μήπως οι δανειστές με την σύμπραξη των κρατών τους, εμπλέκοντας σε αυτό και τους φορολογούμενους τους, ενώ θα μπορούσαν να τους έχουν κρατήσει εκτός;  Κρ.Π.: Για την αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης στην κριτική του ΔΝΤ, τί έχετε να πείτε; 

Ο Γιάννης Στουρνάρας, δέχθηκε ότι η κριτική του ΔΝΤ μας δίνει ένα όπλο. Αλλά, εμείς, είπε, θα συνεχίσουμε να εφαρμόζουμε αυτήν την πολιτική στην οποία ασκεί κριτική το ΔΝΤ. Τότε, τί όπλο μας δίνει; Θα συνεχίζουμε να την εφαρμόζουμε ως «καλοί μαθητές».

Λέει, επίσης, το εξής καταπληκτικό: «Θα εφαρμόσουμε την πολιτική, που είναι ανεφάρμοστη και αφού την εφαρμόσουμε με επιτυχία, τότε θα μπορέσουμε να τους πούμε ότι είναι ανεφάρμοστη και πρέπει να αλλάξει»! Όμως, όταν η ανεφάρμοστη πολιτική αποδειχθεί ότι εφαρμόζεται, τότε γιατί πλέον να αλλάξει;

Ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό είναι μύθος ότι η Γερμανία αποφασίζει. Διότι, μέσα στην Ελλάδα, υπάρχει μερκελική παράταξη, η οποία είναι γερμανικότερη της Γερμανίας και μερκελικότερη της Μέρκελ. Η συγκυβέρνηση. Οι τράπεζες ευνοούν αυτή την πολιτική, ακόμη κι αν δεν την είχε ζητήσει η Μέρκελ, η οποία, ακόμη και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να εφευρεθεί! Η ελληνική ολιγαρχία, καλύπτεται πίσω από τη Μέρκελ για να κάνει αυτό που ούτως ή άλλως επεδίωκε.

Κάποιοι από την Αριστερά και την Άκρα Αριστερά, προεξοφλούν ότι η Γερμανία δεν αλλάζει, ότι η Ευρώπη είναι καταδικασμένη και γι’ αυτό επιβάλλεται η αποχώρηση μας από αυτήν.

Όμως, η Ευρώπη, είναι σε θέση να αποφασίζει ακόμα και ενάντια στην Γερμανία. Και αυτό έχει συμβεί σε κάποιες περιπτώσεις, με την Γερμανία σε μειοψηφία.

Εξ άλλου, δεν είναι βέβαιο ότι η Γερμανία δεν αλλάζει. Διότι κι εκεί έχουν εκλογές, δεν ξέρουμε τι θα γίνει.  Έπειτα, η οικονομία της Γερμανίας δεν διατηρείται και γι αυτό πιέζουν οι Γερμανοί βιομήχανοι και έμποροι προς αλλαγή κατεύθυνσης.Επιπλέον, ακόμα και εάν δεν αλλάξει η Γερμανία, οι υπόλοιποι μπορούν να αλλάξουν την Ευρωπαϊκή πολιτική, αφού έχουν την δυνατότητα αυτή.Κρ.Π.: Πώς θα μπορούσε να ασκηθεί πίεση προς αλλαγή αυτής της αδιέξοδης -όπως είπατε- κατεύθυνσης στην αντιμετώπιση του Ελληνικού προβλήματος;

Κ.Β.: Η Αριστερά οφείλει να  πείσει, να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στην κοινωνία. Χρειάζεται να γίνει πιο συγκεκριμένη και περισσότερο ανοικτή προς την κοινωνία. Άλλωστε για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, πρέπει προηγουμένως να δείξεις έμπρακτη εμπιστοσύνη σε αυτήν. Όχι γενικά συνθήματα, αλλά συγκεκριμένες προτάσεις, όχι για το μέλλον, αλλά για το παρόν.

Κρ.Π.: Ο Σόιμπλε δήλωσε πρόσφατα: Να διώξουμε το ΔΝΤ από την Ευρώπη. Τι έχετε να πείτε;
 
Κ.Β.: Οπωσδήποτε το ΔΝΤ δεν έχει καμία θέση στην Ευρώπη, αλλά υπό τον αυτονόητο ορό ότι η Ευρώπη αναλαμβάνει με επωφελή τρόπο την διαχείριση των προβλημάτων της.

Όμως μέχρι σήμερα, η Ευρώπη παραμένει, με δική της πρωτοβουλία, σε καταλυτική έλλειψη ικανότητος να διαχειρισθεί τα προβλήματα που μόνη της δημιουργεί και επιδεινώνει.

Οι ανισότητες, ανισομέρειες και αποκλίσεις επιδεινώνονται στην Ευρώπη, αφού μέχρι σήμερα απουσιάζουν οι διορθωτικοί μηχανισμοί που επιβάλλονται προς εξασφάλιση της ευρωπαϊκής συνοχής.Όσο αυτοί οι μηχανισμοί δεν εγκαθίστανται, τόσο η Ευρώπη θα αποσταθεροποιείται και θα καταβυθίζεται σε «βλάβη», τόσο το ευρωπαϊκό σύνολο δεν θα  ολοκληρώνεται, αλλά θα αποτελεί απλό άθροισμα χωρών και τόσο αυτό θα νομιμοποιεί την παρουσία του ΔΝΤ, που είναι επιφορτισμένο με την παγκόσμια σταθερότητα.

Ενόσω η Ευρώπη παραμένει εστία αποσταθεροποίησης για το παγκόσμιο σύνολο, τόσο η παρουσία του ΔΝΤ θα εμφανίζεται ως «αναγκαία» και «δικαιολογημένη».-

Σχετικά Άρθρα

Στέφανος Ροζάνης: Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της!

17/06/2013

Νάνος Βαλαωρίτης για ΕΡΤ: Τερατώδες σπασμωδικό μέτρο από πανικό

17/06/2013

Νίκος Καλογερόπουλος: Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας!

16/06/2013

Ούτε οι χούντες! Του Νίκου Κουνενή

Βαγγέλης Θεoδωρόπουλος: Ο «Κοινός Λόγος» είναι το δικό μας μνημείο

10:17, 16 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131534

 

Ο Κοινός λόγος, είναι όπως είναι μια ξερολιθιά. Που φτιάχνεται από διαφορετικές, με διαφορετικό σχήμα και χρώμα πέτρες […] Γι’ αυτό και θεωρώ ότι είναι το δικό μας μνημείο. Ένα μνημείο φτιαγμένο από αυτά τα υλικά, τα ανθρώπινα, κι όχι από εκείνα που φτιάχνει κάθε μορφή εξουσίας, κόβοντας την Ιστορία στα μέτρα της, για να εξυπηρετήσει τους δικούς της σκοπούς […] Πρέπει οι αριστεροί να ξανακαλύψουν τον πολιτισμό. Αυτό θεωρώ ότι είναι το κέντρο. Και ο πολιτισμός δεν είναι η τέχνη. Είναι ο άνθρωπος, η ζωή του, και η ψυχή μας […] Ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Κοινός Λόγος» που ανεβάζει για τρίτη φορά, μετά την ερασιτεχνική παράσταση στη Φοιτητική Εστία το 1988 και την αλησμόνητη παράσταση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου το 1997 (η οποία επαναλήφθηκε το 2004).

Β.Θ.: Ο Κοινός Λόγος, που πρώτη φορά με απασχόλησε στη θεατρική ομάδα της Φοιτητικής Εστίας του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1988, είναι αφηγήσεις που έχει καταγράψει η Έλλη Παπαδημητρίου από ανώνυμους ανθρώπους που η ζωή τους σημαδεύτηκε από τα μεγάλα και επώδυνα γεγονότα του ελληνικού 20ού αιώνα, αρχίζοντας από την Μικρασιατική Καταστροφή (όντας και η ίδια Σμυρνιά), και φτάνοντας ως την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τα κατοπινά δύσκολα χρόνια. 

Η ίδια η Έλλη Παπαδημητρίου δεν έζησε την Μικρασιατική Καταστροφή, γιατί ο πατέρας της την είχε στείλει στην Αγγλία να σπουδάσει γεωπόνος για να επιστρέψει στην Ιωνία και να ασχοληθεί με τα κτήματά τους. Έτσι, βρέθηκε στην Ελλάδα όπου είχε πλέον εγκατασταθεί και η οικογένειά της.

Από την αρχή αφιερώθηκε στην υπόθεση των εκπατρισμένων, και ειδικότερα στο έργο της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων, συμμετέχοντας σε πολλές αποστολές.

Το ελληνικό κράτος μοίραζε γη στους πρόσφυγες με τη βοήθεια των γεωπόνων, και η νεαρή εθελόντρια, μ’ ένα σακίδιο και μια φωτογραφική μηχανή, γύρισε τόπους πολλούς και γνώρισε ανθρώπους.

Ίσως τότε να συνέλαβε την ιδέα να καταγράψει αφηγήσεις από τη ζωή τους, ίσως κι αργότερα.

Αυτό ήταν μια τέχνη άγνωστη κατ’ ουσία στην Ελλάδα, παρότι ο αφηγηματικός λόγος έχει βαθιές ρίζες στον τόπο μας, από τον Όμηρο ως το Δημοτικό τραγούδι, τον Μακρυγιάννη και τα Αντάρτικα.

Αυτό είναι ένα μεγάλο ταλέντο, το να δημιουργείς τις κατάλληλες συνθήκες ώστε ο άλλος να σου ανοίξει την καρδιά του και να αφηγηθεί κομμάτια της ζωής του.

Την καταγραφή αυτών των αφηγήσεων η Έλλη τη συνέχισε και στις κατοπινές περιπέτειες του λαού, Κατοχή, Εμφύλιο και εποχή του Ψυχρού πολέμου, χρόνια δύσκολα -γιατί υπήρχε ο φόβος.

Ένα μέρος αυτών των μαρτυριών πρωτοεκδόθηκε το 1964 από το Θεμέλιο, ένας τόμος κυκλοφόρησε από τον Ερμή της Λένας Σαββίδη μέσα στη δικτατορία, ενώ μεταδικτατορικά, στο διάστημα 1975-79, εκδόθηκε όλο το σώμα των αφηγήσεων από τις εκδόσεις Κέδρος. Σήμερα ο Κοινός Λόγος κυκλοφορεί από τον Ερμή.

Παρόλο που σ’ αυτή την ιστορία η Έλλη κράτησε για τον εαυτό της το ρόλο του καταγραφέα και μόνο (η ίδια γράφει πως δεν πρόσθεσε πουθενά ούτε λέξη), εγώ πιστεύω πως είχε μεγάλο ταλέντο στο να συμπυκνώνει και να κρατάει την ουσία από αυτά που έλεγε ή έγραφε ο άλλος, σεβόμενη απόλυτα το λόγο του – η μαστοριά δεν είναι μόνο των αφηγητών αλλά σαφώς και δική της.

Την ίδια, τη γνώρισα όταν ήμουν σπουδαστής της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών, και παράλληλα δούλευα στις Εκδόσεις Κέδρος, όπου εκδίδονταν τα βιβλία της.

Αυτή η σούδα που είχε φτιάξει η Νανά Καλλιανέση, το μικρό μαγαζί στη στοά που συνέδεε τη Χαριλάου Τρικούπη με την Πανεπιστημίου, ήταν πολύ μεγάλο σχολείο και μαγικός κόσμος για μένα. Από τον Ρίτσο μέχρι τον Βάρναλη, τον Τάσο Λειβαδίτη, τον Καββαδία και τον Τσίρκα, για να μιλήσω μόνο γι’ αυτούς που έχουν φύγει απ’ τη ζωή, όλοι αυτοί συχνάζανε στο βιβλιοπωλείο και είχα την τύχη να τους γνωρίσω… 

Λίγο αργότερα πήγα φαντάρος στις Σάππες Κομοτηνής, και ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα, γιατί ήμουν χαρακτηρισμένος αριστερός, και την περίοδο μετά τη χούντα ο στρατός ήταν μαύρη μαυρίλα…

Αλληλογραφούσα στη διάρκεια της θητείας μου με την Έλλη, και παρόλο που δεν είχα τότε καθόλου σκηνοθετικές βλέψεις, της είχα γράψει σε ένα γράμμα ότι αυτές οι αφηγήσεις έχουν θεατρικές αρετές και θα μπορούσαν να γίνουν θέατρο! 

Η συζήτηση γι’ αυτό το θέμα συνεχίστηκε και αφού απολύθηκα από το στρατό, αλλά εκείνη είδε τότε μια παράσταση όπου συμμετείχα -κάτι σαν μεταμοντέρνα επιθεώρηση- η οποία δεν της άρεσε καθόλου, και μου είπε: «Αν είναι να το κάνεις σαν κι αυτή την παράσταση που παίζεις, καλύτερα να τα αφήσεις αυτά τα κείμενα στην ησυχία τους!». 

Στη δεκαετία του ’80 με κάλεσαν να αναλάβω το θεατρικό τμήμα της Φοιτητικής Εστίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΦΕΠΑ), όπου έμεινα οκτώ χρόνια, και ήταν επίσης μεγάλο σχολείο για μένα. Για την ακρίβεια, από εκεί έμαθα να σκηνοθετώ, όσο μαθαίνεται κάτι τέτοιο. 

Έτσι, το 1988, κάναμε με αυτά τα παιδιά μια πρώτη ερασιτεχνική παράσταση του Κοινού Λόγου, που την ονομάσαμε «Άσκηση Αφήγησης», γιατί ήταν κυριολεκτικά μια θεατρική άσκηση πάνω στον αφηγηματικό λόγο. 

Και γιατί το ζήτημα δεν είναι να μιμηθείς αυτά τα πρόσωπα που αφηγούνται. Πώς να μιμηθείς μια μάνα που έχει χάσει το παιδί της, μια γυναίκα που εκτελέσανε τον άντρα της; Αυτό δεν γίνεται ρόλος. Το ζήτημα είναι ν’ ανακαλύψεις τους ρυθμούς, τα χρώματα, την αξία αυτού του ίδιου του λόγου ως αφηγηματικό υλικό. Πώς μπορείς δηλαδή να τον πεις, χωρίς να μετατρέπεται σε ρόλο.

Και η παράσταση έγινε με τον πιο απλό τρόπο, που ταιριάζει στον αφηγηματικό λόγο. Ήταν μια σειρά καρέκλες καφενείου, όπου καθόντουσαν οι φοιτητές, αγόρια και κορίτσια, και μια μουσικός έπαιζε φλογέρα και τραγουδούσε δημοτικά τραγούδια, ενώ για φόντο υπήρχε ένα μεγάλο τελάρο ζωγραφισμένο από τον Μάρκο Καμπάνη, που εξελίχθηκε στη συνέχεια σε έναν από τους πολύ σημαντικούς ζωγράφους μας. Σ’ αυτό το έργο, αχνοφαινόταν ένα βουνό, ο Υμηττός, ο οποίος είναι στην πίσω μεριά της Φοιτητικής Εστίας. 

Όλα αυτά συνδέονται και με τη δική μου παιδική ηλικία, γιατί και γω γεννήθηκα εκατό μέτρα από την Φοιτητική Εστία, αριστερά της, όπως βλέπεις τον Υμηττό, και στα δεξιά την Καισαριανή, όπου έμεναν οι συγγενείς της μητέρας μου, με όλα τα προσφυγικά σπίτια που ακόμα δεν είχαν γίνει πολυκατοικίες, ο συνοικισμός δηλαδή των κομμουνιστών. 

Η επόμενη εκδοχή του Κοινού Λόγου, επαγγελματική πλέον, ήταν το 1997, όταν πήραμε το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το χώρο δηλαδή της ζυθαποθήκης του Φιξ. Στην αυλή του υπήρχαν τα χαλάσματα ενός παράσπιτου με ένα πηγάδι μπροστά, κι εκεί στήσαμε μία κερκίδα, και με φόντο αυτό το φυσικό σκηνικό παίχτηκε η παράσταση.

Αυτό όμως με συνδέει και με την αυλή του σπιτιού που μεγάλωσα, όπου τα απογεύματα μαζεύονταν οι γυναίκες και κουβεντιάζαν πολλά και διάφορα, από κουτσομπολιό μέχρι μικρά και μεγάλα περιστατικά της ζωής τους. Κι αυτήν την αυλή τη μετέφερα στην παράσταση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, το δεύτερο σπίτι μου…

Η αυλή έχει και μια προαιώνια αξία στην Ελλάδα… Μια αυλή δεν είναι η ορχήστρα ενός αρχαίου θεάτρου;

Σε αυτή λοιπόν τη δεύτερη εκδοχή, έπαιζαν μόνο γυναίκες. Και ο λόγος ήταν –πέρα από το γεγονός ότι οι γυναίκες αφηγούνται καλύτερα τα οικεία κακά– ότι μέσα σ’ αυτές τις αφηγήσεις βλέπεις τη δύναμη της γυναικείας φύσης.

Η γυναίκα είναι κυριολεκτικά ο βράχος μέσα σε ένα σπίτι, και ειδικά σε δύσκολες συνθήκες όπως είναι ένας πόλεμος, μια καταστροφή. Είναι αυτή που θα κρατήσει το σπίτι και τους ανθρώπους ζωντανούς, θα παλέψει για να ζήσουνε. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, δίνει το μήνυμα ότι πρέπει να παλέψουμε, να σταθούμε όρθιοι και να επιβιώσουμε. 

Αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός λόγος που ήθελα να κάνω τον Κοινό Λόγο σήμερα, και πάλι με γυναίκες, οι οποίες αφηγούνται πώς χάσανε στο αντάρτικο το παιδί τους, ή πώς σκοτώθηκε στο μέτωπο ο άντρας τους, ή πώς ξεριζώθηκε όλη η οικογένειά τους από τη Μικρά Ασία.

Ο άνθρωπος μέσα σε αυτά τα γεγονότα, και ειδικά η γυναίκα, θέλει να μιλήσει. Και έτσι δημιουργεί το δικό της μνημείο.

Όταν επαναλαμβάνεις μια ιστορία, για να μιλήσεις για το παιδί σου, μιλώντας και ξαναμιλώντας μέσα στο χρόνο, κρατάς την ουσία γι’ αυτό. Φτιάχνεις ένα μνημείο, με την καρδιά, με την ψυχή με το δάκρυ σου. Αυτός ο λόγος έχει άλλη πυκνότητα, άλλο μέγεθος. 

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι ο Κοινός Λόγος είναι το δικό μας μνημείο. Ένα μνημείο φτιαγμένο από αυτά τα υλικά, τα ανθρώπινα, κι όχι από εκείνα που φτιάχνει κάθε μορφή εξουσίας, κόβοντας την Ιστορία στα μέτρα της, για να εξυπηρετήσει τους δικούς της σκοπούς. Και ίσως αυτός είναι και ο πιο ουσιαστικός τρόπος να μιλήσεις για την Ιστορία, μέσα από τα βιώματα των ανθρώπων.

Γιατί παραγνωρίζουμε, βάζουμε στην άκρη την ανθρώπινη πλευρά, και ο μόνος μας στόχος είναι να αποδείξουμε πόσο Έλληνες είμαστε, ή πόσο η Ελλάδα ήταν πάντα τεράστια, ή η Τουρκία, ή το έθνος, και πάει λέγοντας… αναλόγως με το τι μας υποβάλλει η νοοτροπία ή η ιδεολογία μας.

Όμως, η σχέση με το παιδί σου δεν θα έχει ποτέ καμία ιδεολογική σκοπιά…
 
Κρ.Π.: Και η σχέση με τη ζωή σου;
 
Β.Θ.: Ακόμα κι όταν έχει, γιατί πολλοί από τους αφηγητές, τις αφηγήτριες είναι αριστεροί, είτε γιατί οι ίδιοι είναι εκεί ταγμένοι, είτε γιατί είναι το παιδί τους ή ο άντρας τους και ακολουθούνε (στις αφηγήσεις από την Κατοχή και μετά), όλα αυτά περνάνε μέσα από το φίλτρο της αγάπης, μακριά απ’ οποιοδήποτε συμφέρον και σκοπιμότητα, δηλαδή αυτό που κάνει η πολιτική, όταν γράφει την επίσημη Ιστορία. 

Αυτή η παράσταση του Κοινού Λόγου νομίζω έδωσε και το στίγμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, για το τι είδους θέατρο με ενδιαφέρει να κάνω. 

Στο διάστημα που έχει μεσολαβήσει από τότε, 16 χρόνια –για να μη μιλήσω για τα 25 από την πρώτη ερασιτεχνική εκδοχή– και η αισθητική έχει αλλάξει, και το θέατρο, και ο αφηγηματικός λόγος στο ελληνικό θέατρο έχει εξελιχθεί. Έχουν ανεβεί παραστάσεις που δεν μπορώ να τις αγνοήσω, όπως βέβαια δεν μπορώ να αγνοήσω πως είναι σήμερα η κοινωνία, πως έχουν αλλάξει τα πράγματα – κι αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου, το να αφουγκράζομαι την κοινωνία. 

Οι αφηγήσεις και πάλι προέρχονται κατά μέγα μέρος από τον Κοινό Λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου, κι επιπλέον, τρεις τέσσερις αφηγήσεις προέρχονται από άλλες καταγραφές, του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, ανάμεσά τους και ένα κομμάτι που ένιωσα ότι έπρεπε να το βάλω, που αφορά τους Ποντίους, και όλον αυτόν τον αφανισμό που υπέστησαν. Επίσης, στο πρόγραμμα της παράστασης δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό κείμενο για την Έλλη Παπαδημητρίου που έγραψε η ιστορικός Ιωάννα Πετροπούλου. 

Δεν είναι τυχαίο που ξαναγυρίζω σε αυτές τις αφηγήσεις. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια απλή επανάληψη, επειδή θεωρήθηκε τότε πολύ καλή παράσταση και θέλεις να εκμεταλλευτείς την επιτυχία της. Το θέατρο είναι ζωντανή υπόθεση, δεν είναι μουσειακό είδος. Το ζήτημα είναι πώς σήμερα, ξαναβλέπεις αυτά τα κείμενα.  

Κρ.Π.: Ποιά ανάγκη σε έκανε να γυρίσεις πάλι στο κείμενο της αφήγησης, η οποία εστιάζει στο πώς βιώνουν τα ιστορικά γεγονότα οι ίδιοι οι άνθρωποι; Και πόσο έχει σημασία αυτός ο αφηγηματικός λόγος, για την Ελλάδα, σήμερα;

Β.Θ.: Όταν κάναμε την παράσταση το 1997, οι πόλεμοι, η προσφυγιά και οι εμφύλιοι ήταν σε κάποια απόσταση από μας. Τώρα οι λέξεις μετανάστης και πρόσφυγας, είναι πολύ έντονα φορτισμένες στον τόπο μας. Και γιατί είμαστε χώρα υποδοχής προσφύγων και μεταναστών, αλλά και γιατί αισίως ξαναγίναμε χώρα εξαγωγής Ελλήνων μεταναστών, λόγω της οικονομικής καταστροφής που βιώνουμε και της τεράστιας ανεργίας.

Υπάρχει κάποια αφήγηση στην παράσταση για την υποδοχή που γνώρισαν οι πρόσφυγες το ’22 εδώ στην Ελλάδα. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που τους αντιμετώπισαν με εχθρότητα, αν και ήταν Έλληνες που τα είχαν χάσει όλα…

Παρόλο, λοιπόν, που έχουμε τέτοιες εμπειρίες και μνήμες σαν λαός, βλέπουμε πως δεν σεβόμαστε τον ξένο και τον πρόσφυγα. Κι αυτά τα φαινόμενα είναι πολύ επικίνδυνα. Είναι κανονικός ρατσισμός, κι ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε. 

Κρ.Π.: Όταν η επίσημη Ιστορία, απαξιεί τους ανθρώπους και τα βιώματά τους, βλέπουμε ότι αναλαμβάνουν η τέχνη αλλά και οι μύθοι, να μιλήσουν γι αυτά με τον δικό τους τρόπο; 

Β.Θ.: Για να μη μιλήσω για όλες τις τέχνες, το θέατρο είναι ανθρωποκεντρικό. Μιλάς για τον άνθρωπο. Και ο άνθρωπος είναι το υποκείμενο της Ιστορίας. 

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έναν άνθρωπο δίπλα μας, έξω από το σπίτι μας, τον αντιμετωπίζουμε σαν κατώτερο είδος. Από καταβολής ο άνθρωπος μετακινείται για να ζήσει, σαν τα αποδημητικά πουλιά. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε εξάγουμε Έλληνες μετανάστες, είτε είναι επιστήμονες είτε εργάτες, και όλο αυτό το πράγμα δεν μας διδάσκει τίποτα, δεν σεβόμαστε τον ανθρώπινο πόνο, ούτε τις ανθρώπινες ανάγκες, την ώρα που οι δικοί μας συγγενείς, φίλοι, γείτονες έχουν γίνει άλλη μια φορά μετανάστες.

Τελικά ο άνθρωπος κουβαλάει ένα κτήνος μέσα του, ψάχνει να βρει κάποιον που νομίζει ότι είναι κατώτερος από αυτόν, γιατί αυτό του δίνει υπόσταση, δύναμη.

Κι αν υπάρχει μία άσκηση που πρέπει να κάνουμε σ’ αυτή τη ριμάδα τη ζωή, είναι να μην αφήνουμε το κτήνος που έχουμε μέσα μας να βγαίνει στην επιφάνεια. 

Κρ.Π.: Και αυτή η παράσταση, δείχνει το να είμαστε πιο κοντά στον άνθρωπο και στην κατανόησή του; 

Β.Θ.: Ε, βέβαια, αυτό είναι η δουλειά της τέχνης. Να θέτει μέσα από αυτό που κάνει, ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου, τη φύση της εξουσίας, και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.  Χωρίς να δίνει απαντήσεις ούτε συνταγές. 

Κρ.Π.: Κάποια από αυτά τα ερωτήματα που θέτει επιπλέον, η συγκεκριμένη παράσταση; 

Β.Θ.: Θέτει ερωτήματα για τη μοίρα του ανθρώπου, για το σιδερένιο χέρι της ιστορίας που σαρώνει ζωές, για τους δεσμούς με τον τόπο, το ξερίζωμα, την προσφυγιά, για το θέμα της μνήμης, για την αξιοπρέπεια και τον αγώνα της επιβίωσης, για όλα όσα χωράει η ζωή του ανθρώπου.

Εγώ, ας πούμε, αγαπάω αυτό τον τόπο γιατί εδώ έχω ζήσει τα παιδικά μου χρόνια. Εδώ μεγάλωσα, αυτόν τον αέρα αγάπησα, αυτόν τον ήλιο αντίκρισα με το που άνοιξα τα μάτια μου. Εδώ έχω παίξει, εδώ έχω ερωτευτεί. Αυτή είναι η πατρίδα μου. Τα παιδικά μου χρόνια. Αν τα είχα ζήσει στην Αλβανία ως παιδί μεταστών, την Αλβανία θα είχα αγαπήσει. Το παιδί που είναι από την Αλβανία, αλλά έχει ζήσει εδώ τα παιδικά του χρόνια, αγαπάει την Ελλάδα. Πώς μπορούμε να του αρνηθούμε εμείς αυτόν το δεσμό; 

Αυτός είναι ο κοινός λόγος. Ο Κοινός λόγος, είναι όπως είναι μια ξερολιθιά. Που φτιάχνεται από διαφορετικές, με διαφορετικό σχήμα και χρώμα πέτρες. Μαύρες, άσπρες, γκρίζες, στραβές, ίσιες, όμορφες, και το σύνολο αυτό φτιάχνει έναν τόπο, φτιάχνει μια γλώσσα που μπορούμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας. Και ο κοινός λόγος είναι το σύνολο των κοινών πραγμάτων που ζούμε και εκφράζουμε. 

Κρ.Π.: Ο Ντεριντά, έχει πει ότι τα πάντα είναι αφήγηση… Τί αφηγείσαι εσύ προσωπικά μέσα από τον Κοινό Λόγο και γενικά από το θέατρο;  

Β.Θ.: Αφήγηση είναι και το θέατρο. Αφηγείσαι μια ιστορία. Αφηγούμαι, όμως,  κατ’ αρχάς τον εαυτό μου. Το γιατί εμένα με συγκινούν αυτά τα κείμενα. Εγώ, πού συναντιέμαι μ’ αυτά τα κείμενα. Πώς συναντιέμαι μ’ αυτές τις γυναίκες και την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Και νομίζω ότι αν δεν μιλάς για τα πράγματα που αγαπάς, για να τα μοιραστείς, δεν έχει νόημα, δεν έχει ουσία. Κάνω θέατρο συνήθως για τα πράγματα που αγαπάω, και όχι γιατί μπορεί να αρέσουν.

Μακάρι αυτό που κάνω να συναντιέται με έναν κόσμο. Είναι πολύ σημαντικό. Έχει νόημα. Αλλά ξεκινάς να αφηγηθείς, γιατί εσένα πρώτα σ’ έχει ακουμπήσει. Αυτό το πράγμα το διαλύεις και το ξεμοντάρεις, για να το ξανασυνθέσεις μέσα από τη δική σου ματιά. Μέσα από τον τρόπο που σκέφτεσαι, για να το κάνεις καλλιτεχνικό έργο, θεατρική παράσταση. 

Κάτι που επίσης παίζει πολύ μεγάλο ρόλο σ’ αυτά τα κείμενα, είναι η αξιοπρέπεια. Το πείσμα για τη ζωή, και μια πολύ μεγάλη αξιοπρέπεια. Το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό για οτιδήποτε κάνουμε στη ζωή μας. Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος με αυτές τις αφηγήσεις.  Και έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη τη συγκίνηση. 

Αυτό επίσης που μου έρχεται τώρα στο μυαλό, σε σχέση με τη λογιστική αντίληψη για τα πράγματα, η οποία αφήνει στην άκρη τις ανθρώπινες ζωές, σήμερα και η αριστερά πέφτει σ’ αυτή την παγίδα, ως ένα βαθμό. Ενώ ο προνομιακός χώρος της αριστεράς είναι ο πολιτισμός! Και αυτό πρέπει να το ξανανακαλύψει, και να το βάλει σε πρώτο πλάνο. 

Κι επειδή ο λόγος που κάποιος γίνεται αριστερός -γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε γιατί γινόμαστε αριστεροί- είναι ο άνθρωπος, κι αυτό έχει πολύ μεγάλη σχέση με τον πολιτισμό. Να μην ξεχνάμε ότι γινόμαστε αριστεροί, από αγάπη για τον άνθρωπο.

Και δεν πρέπει να παρασυρόμαστε (επειδή οι άλλοι σπρώχνουν σε μία κατεύθυνση που δεν σέβεται τον άνθρωπο, δεν ακουμπάει στον πόνο και στις ανάγκες του ανθρώπου) και να μπαίνουμε στη λογική των αριθμών.

Πρέπει οι αριστεροί να ξανακαλύψουν τον πολιτισμό. Αυτό θεωρώ ότι είναι το κέντρο. Και ο πολιτισμός δεν είναι η τέχνη. Είναι ο άνθρωπος, η ζωή του, και η ψυχή μας.-


Τo Θέατρο του Νέου Κόσμου θα παρουσιάσει την Τετάρτη 19 και την Πέμπτη 20 Ιουνίου στο Φεστιβάλ Αθηνών (Πειραιώς 260), στις 27 Ιουνίου στο Φεστιβάλ Βύρωνα, και στη συνέχεια σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ και θέατρα της Ελλάδας, τον «Κοινό Λόγο» της Έλλης Παπαδημητρίου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και με πρωταγωνίστριες τη Λυδία Κονιόρδου και την Ελένη Κοκκίδου.

Συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία : Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια : Αντώνης Δαγκλίδης
Επιλογή & διδασκαλία τραγουδιών : Κώστας Βόμβολος
Επιμέλεια κίνησης : Αγγελική Στελλάτου
Φωτισμοί : Σάκης Μπιρμπίλης
Φωτογραφίες : Μαριλένα Σταφυλίδου

Παίζουν οι ηθοποιοί:
Λυδία Κονιόρδου, Ελένη Κοκκίδου, Μαρία Κατσανδρή, Ελένη Ουζουνίδου, Τάνια Παλαιολόγου:

  • Για την περιοδεία: online στο viva.gr

 

 

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Τρωάδες του Ευριπίδη

14/01/2010

Η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος, του Χαϊνη Δημήτρη Αποστολάκη

21/02/2013

Μάνια Παπαδημητρίου: Δεν ξέρω αν υπάρχει διέξοδος…

18/02/2013

Tvxs Συνέντευξη: Σε αργή κίνηση, της Δανάης Παπουτσή

Χαϊνης Δ. Αποστολάκης: Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν μια πράξη ασχήμιας

10:13, 16 Ιουν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/131506

[…] Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν μια πράξη ασκήμιας, που ξεχείλιζε από τη βία του άμεσου και του τετελεσμένου. Αν πίστευα έστω και λίγο στις κρατικές οντότητες και τις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες, θα έκανα λόγο για πραξικόπημα […] Φαντάζομαι μια δημόσια τηλεόραση, με πλουραλισμό απόψεων, χωρίς κανένα ιδεολογικό δογματισμό, χωρίς διαφημίσεις, χωρίς κερδοσκοπική επιδίωξη, χωρίς πάτρωνες, μια κολεκτίβα με ισότητα αμοιβών (όπως όλες οι συλλογικότητες), που θα αποτελείται από τους πιο έντιμους ανθρώπους του πνεύματος ώστε η μικρή οθόνη να αναβλύζει λίγο από την ιερότητα των κάδρων του Ταρκόφσκι […] Γι’ αυτό το λόγο οφείλομε να στηριχτούμε σ΄αυτούς που μας γοητεύουν, που μας εμπνέουν, από το Σωκράτη μέχρι το Mann, αποκόβοντας από την ιστορική μας συνείδηση τα παιχνίδια εξουσίας ώστε να καταστήσομε την Ευρώπη, γέφυρα πολιτισμού, αντάξια  του κληροδοτήματος ενός διαφωτισμού.
Του Χαϊνη Δημήτρη Αποστολάκη

1. Για την ΕΡΤ

Κάθε τεχνολογικό επίτευγμα είναι καλό κι ευπρόσδεκτο από την ανθρώπινη κοινότητα. Η χρήση του, όμως, μπορεί να είναι καλή ή κακή, με κριτήριο μόνο την ομορφιά που αντικατοπτρίζεται στη δυναμικά αρμονική συνεξέλιξη των μερών του πλανητικού οικοσυστήματος.

Για παράδειγμα, πριν μερικούς αιώνες, το τηλεσκόπιο εχρησιμοποιείτο από πολλούς στρατούς για να εντοπίζουν αντίπαλα στρατεύματα και να μεγιστοποιείται η ποσότητα εχθρικού αίματος στα πεδία των μαχών. Κάποια στιγμή ο Ηθικός Άνθρωπος -ο άνθρωπος της Ιερής Περιέργειας-, στην προκειμένη περίπτωση ο Galileo Galilei, έστρεψε το τηλεσκόπιο προς τον ουρανό. Οι παρατηρήσεις του καθώς και η αδιάλειπτη αφοσίωση του, εξοβέλισαν μια για πάντα, τη Γη από το κέντρο του πλανητικού συστήματος και ταυτόχρονα τον Ηγεμόνα-Θεό από το κέντρο του κοινωνικού συστήματος.

Το ίδιο ισχύει για κάθε τεχνολογικό επίτευγμα. Η ποιότητα της χρήσης του εξαρτάται από το πνευματικό επίπεδο των χρηστών, από τη συνειδητότητα τους, από το πολισμικό τους επίπεδο, από τη λογικιστική κι ενορατική σύληψη του Όλου (του Περιέχοντος όπως θα ‘λεγε κι ο Ηράκλειτος) και κυρίως από την ποιητική πραγμάτωση του παρόντος που θα καταστεί οραματική αφήγηση της κοινότητας.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών αλμάτων χωρίς αντίστοιχη πνευματική ανέλιξη σε πλανητικό επίπεδο.

Μια θάλασσα καινούργια, η θάλασσα της πληροφορίας, προσφέρεται για  νέες και παλιές αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες ώστε να μεγαλώσουν σε ισχύ και πλούτο, επιβάλοντας τη συμφέρουσα γι’ αυτές αισθητική-ηθική-πολιτική. Ταυτόχρονα εμφανίζονται και πειρατές πολλών ειδών που κουρσεύουν σ΄αυτήν την πληροφορική θάλασσα.

Οι εστίες δύναμης που αναπτύσονται σ’ αυτή τη θάλασσα σε συνδυασμό με την πνευματική υστέρηση, μπορεί να προκαλέσουν τον οριστικό θάνατο του ανθρώπινου είδους και όχι μόνο.

Ας μην ξεχνούμε ότι ο μεταβιομηχανικός άνθρωπος, μόνος όπως ποτέ, ιδιότυπα σκλάβος, αποκομμένος από το περιβάλλον κι ανήμπορος να νοηματοδοτήσει την πράξη και την ύπαρξη του, έχει για πρώτη φορά τα μέσα μαζικής καταστροφής ανθρώπων, ζώων και φυτών.

Οπότε ο ρόλος ενός μέσου ενημέρωσης είναι καθοριστικός. Ο σκοπός ένας και μόνο:  Η διάχυση του Πολισμικού Κεφαλαίου.

Αυτός είναι ο στόχος μιας Δημόσιας (ή ιδιωτικής) ραδιοτηλεόρασης σε μια εποχή που δεν υπάρχει Δήμος παρά μόνο κοινωνικά σπαράγματα, που δεν υπάρχει περιρρέουσα παιδεία παρά μόνο ιδρυματική παπαγαλία, που δεν υπάρχει πολυσχιδής αλληλεπίδραση παρά μόνο κλειστοφοβικές, ενεργοβόρες πυρηνικές οικογένειες, που δεν υπάρχει ποιητική αφήγηση παρά μόνο ποσοτική καταδίωξη(μισθός, ποσοστά, δείκτες, τηλεθέαση κ.τ.λ.).

Κυρίως δεν υπάρχει ο Μύθος. Ο Μύθος είναι όχι το παρελθόν, αλλά η λειτουργική ανάδυση του αιώνιου αφηγήματος που εμπεριέχει το μέγιστο των σημασιών για μια οραματική κοινωνική αναπλαισίωση.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι ένα τοπικό, εθνικό ή παγκόσμιο δίκτυο ενημέρωσης.

Έχοντας κατά νου ότι δεν υπάρχουν γεγονότα παρά μόνο ερμηνείες γεγονότων, ένα κανάλι θα μπορούσε να προβάλλει τη μονόπλευρη (και άρα φασίζουσα) ερμηνεία αυτών που το χρηματοδοτούν. Αυτό γίνεται στην Ελλάδα.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η δημοσιογραφία στα μίντια είναι κατευθυνόμενη, η γλώσσα είναι αγοραία, ξύλινη κι επικίνδυνα άρυθμη, αποθεώνεται το κιτς και το λάιφ στάιλ  κι έτσι εδραιώνεται η αισθητική-ηθική-πολιτική παρακμή του τόπου.

Οι οθόνες πλημμυρίζουν από αγενείς εκφράσεις, σεξιστικά υπονοούμενα, ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς όλων των ειδών, σκηνές πιασάρικης βίας και ανήθικες διαφημίσεις άχρηστων προϊόντων.

Η οθόνη σφετερίζεται τη θέση της εστίας στα σπίτια, στα καφενεία και παντού και υποκαθιστά τον παππού, το θείο, το γείτονα των παλιών φυλετικών οικογενειών.

Η οθόνη είναι εξαιρετικά μαυλιστική και εθιστική, γιατί είναι το πιο πολύχρωμο και αεικίνητο αντικείμενο στο δωμάτιο. Η κερδοσκοπική οθόνη μπορεί να διαπράξει την ύβρι: να κάνει το Μύθο μύθευμα.

Αν με ρωτούσαν ποιος έχει το μαγαλύτερο μέρος της ευθύνης του ξεπεσμού της κοινότητας μας, θα έλεγα όλοι, με προεξάρχοντες αυτούς που έχουν δημόσιο λόγο. Την πρωτοκαθεδρία της ευθύνης(πάνω και από τους πολιτικούς) έχουν τα ΜΜΕ:

Στην Κρήτη υπάρχει μια παμπάλαια παροιμία με τη μορφή ερωταπάντησης: «Ερ.: Ποιος έκαμε το φονικό;  Απ.: Αυτός που ΄φερε το μαντάτο.»

Η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το συλλογικό κατάντημα. Το τηλεπρότυπο επιτυχίας πέρασε στο αξιακό σύστημα της ζωής μας και η κοινωνία υπέστη μετάλαξη ήθους.

Στην ποιότητα των μαζικών μέσων, αντανακλάται το πολιτισμικό επίπεδο ενός λαού, η ιστορική του αφήγηση και το όραμα του για το μέλλον.

Η δημόσια τηλεόραση μιμήθηκε σε πολλές περιπτώσεις την ιδιωτική, αλλά κράτησε, όπως μπορούσε, και κάποιο χαρακτήρα. Το δημόσιο ραδιόφωνο ακόμη περισσότερο.

Το κλείσιμο της ΕΡΤ  ήταν μια πράξη ασκήμιας, που ξεχείλιζε από τη βία του άμεσου και του τετελεσμένου. Αν πίστευα έστω και λίγο στις κρατικές οντότητες και τις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες, θα έκανα λόγο για πραξικόπημα.

Θα σας πω μια ιστορία προσωπική. Στο χωριό που μεγάλωσα όλοι ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι. Βιβλίο ούτε για δείγμα, ελάχιστα οχήματα, μετακινήσεις λιγοστές.

Δυο γεγονότα με σημάδεψαν κι άνοιξαν τις κουρτίνες του έξω κόσμου, ρίχνοντας φως στο σκοταδισμό της παραμελημένης μου υπαίθρου (Ναι, σκοταδισμός ήταν και το παρελθόν, παρά τις προσπάθειες αγιοποίησης του, από πολλούς σύγχρονους αρθρογράφους.

Αν όλοι παλιά ήταν καλοί παππούληδες και γιαγιούλες, πως φτάσαμε ως εδώ; Αντιβαίνει στην αρχή της αιτιότητας. Άρα η ωραιοποίηση του παρελθόντος είναι ανόητη κι επικίνδυνη: απ’ αυτήν προέρχεται ο συλλογικός νακισσισμός, ο ρατσισμός κ.ά.).

Το πρώτο, ήταν όταν μου δάνεισε ο Βαγγέλης, ο φορτηγατζής του χωριού μου, το πρώτο μου βιβλίο. Το δεύτερο, όταν ο λατρεμένος μου κ.Μπακογιαννόπουλος, μέσα από την ‘Κινηματογραφική Λέσχη’ της ΕΡΤ, με έφερε σε επαφή με την πραγματική ποιότητα της οθόνης. Έτσι ταξίδεψα με τα φτερά της ποίησης σε τόπους και χρόνους, καθοδηγούμενος από τα ιδιοφυή βλέμματα των Φελίνι, Γκοντάρ, Κουροσάουα, Μπονιουέλ, Μπέργκμαν, Παζολίνι κ.ά.

Φαντάζομαι μια δημόσια τηλεόραση, με πλουραλισμό απόψεων, χωρίς κανένα ιδεολογικό δογματισμό, χωρίς διαφημίσεις, χωρίς κερδοσκοπική επιδίωξη, χωρίς πάτρωνες, μια κολεκτίβα με ισότητα αμοιβών (όπως όλες οι συλλογικότητες), που θα αποτελείται από τους πιο έντιμους ανθρώπους του πνεύματος ώστε η μικρή οθόνη να αναβλύζει λίγο από την ιερότητα των κάδρων του Ταρκόφσκι.

*** Εδώ μπορείτε να σταματήσετε α) επειδή μπαίνει άλλο θέμα άσχετο, β) επειδή κουραστήκατε, γ) επειδή σκυλοβαρεθήκατε, δ) επειδή σας ήρθε η επιθυμία να με βρίσετε πατόκορφα, ε) επειδή λόγω έκτασης του άρθρου αμελήσατε να εκκενώσετε την ουροδόχο σας κύστη και στ) επειδή ξέσπασε επανάσταση. Για όλους τους άλλους λόγους ακολουθήστε το αυτιστικό μου παραλήρημα, προχωρώντας μετ΄ εμού ως να είμεθα φαιδρά αγέλη ερημωτών υπαιθρίων ορνιθώνων.

2. Προς το γερμανικό λαό (παρακαλώ όπως μεταφραστεί το κάτωθι κείμενο εις την γερμανικήν –ει δυνατόν)

Η απλούστευση και η γενίκευση είναι οι δυο επικίνδυνες πύλες που οδηγούν στη σκάλα του λαϊκισμού, που σε βγάζει στο σκοτεινό κάστρο του ρατσισμού και της μισαλοδοξίας. Ο λαϊκισμός σπρώχνει μεγάλα τμήματα των δυο λαών  να εκτοξεύουν πρωτοφανείς ύβρεις εκατέρωθεν.

Πιστεύω στη πολιτισμική διαφορετικότητα των φυλών και των εθνών αλλά όχι στα κράτη και σε οποιαδήποτε σύνορα. Ζητώ συγνώμη εκ μέρους των σκεπτόμενων ομοεθνών μου, που έλληνες απ’ όλο το πολιτικό φάσμα σας βρίζουν αποκαλώντας σας «ναζί» (είναι το ανάλογο του « οι έλληνες είναι διεφθαρμένοι»).

Για μένα οι Γερμανοί αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της Νέας Ευρώπης. Τη θεμελίωσαν φιλοσοφικά (Κάντ, Χέγκελ, Μαρξ, Φόιερμπαχ, Σοπενάουερ, Νίτσε, Χάιντεγκερ, Αντόρνο, Μαρκούζε κ.π..α.) και πνευματικά (Μπαχ, Μπετόβεν, Γκαίτε, Ρίλκε κ.π.ά.).

Ακόμη και για τα εγκλήματα των ναζί στο β’ παγκόσμιο πόλεμο, δεν είσαστε οι μοναδικοί υπεύθυνοι.

Τους εβραίους και τους τσιγγάνους τους καταδιώξαμε και τους σφαγιάσαμε όλοι μαζί:

Α) Ο αντισημισμός ήταν διάχυτος σ’ όλη την Ευρώπη(ακόμη και στο χωριό μου ,έλεγαν ‘οβραίο’ αυτόν που έκανε μιαν ανίερη πράξη). Τα προβλήματα, βλέπετε, δεν είναι τοπικά, είναι του όλου, αλλά εμφανίζονται στο μέρος που ευνοούν οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.

Β) η αγγλοσαξωνική αποικιοκρατική αυτοκρατορία, όπως έδωσε μια ιστορικά διαλεκτική απάντηση στον ισπανικό επεκτατισμό, έτσι διαλεκτικά θα εισέπρατε και την αντίδραση μιας νεόδμητης κι αναπτυσσόμενης οικονομίας, της Γερμανικής.

Γ) Το κραχ του ’29 αποκάλυψε τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Στο πιο ταπεινωμένο έθνος της Ευρώπης, ο λα’ι’κισμός βρήκε γόνιμο έδαφος στην εξαθλιωμένη ζωή εκατομυρίων ανθρώπων.

Όλα θα μπορούσαν να είχαν γίνει αλλιώς, αλλού και από άλλους, αν άλλαζες ελάχιστα τις αρχικές συνθήκες σ’ έναν κόσμο που αποδεδειγμένα δεν είναι αυστηρά ντετερμινιστικός.

Γι αυτό το λόγο οφείλομε να στηριχτούμε σ΄αυτούς που μας γοητεύουν, που μας εμπνέουν, από το Σωκράτη μέχρι το Mann, αποκόβοντας από την ιστορική μας συνείδηση τα παιγνίδια εξουσίας ώστε να καταστήσομε την Ευρώπη, γέφυρα πολιτισμού, αντάξια  του κληροδοτήματος ενός διαφωτισμού.

Αν καθένας εργαστεί στο μικρό πεδίο του με αγάπη, με αυταπάρνηση και διάθεση σκέδασης των εξουσιαστικών αρχετύπων, θα υπάρξει μια στιγμή που τα πεδία θα γίνουν δίκτυο, η παραγωγή θα γίνει δημιουργία και ο άνθρωπος του 21ου αιώνα ίσως μπορέσει να δημιουργήσει καινούργια συμφωνία μεταξύ των μερών του πλανητικού οικοσυστήματος και να νοηματοδοτήσει εξ αρχής την ύπαρξη του.-

Μετά τιμής
Χαϊνης Δ. Αποστολάκης


Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ – ΕΔΩ

Σχετικά Άρθρα

Νίκος Καλογερόπουλος: Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας!

16/06/2013

Ούτε οι χούντες! Του Νίκου Κουνενή

14/06/2013

Στέλιος Μάινας: Το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι η εσχατιά

14/06/2013

Μόνη μορφή επιβίωσης η ανυπακοή στο θάνατο, της Φωτεινής Τσαλίκογλου

Νίκος Καλογερόπουλος: Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας!

10:20, 16 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131521

[…] Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας! Ας ξυπνήσει κι  ο Έλληνας, να δει τι ψηφίζει εν πάση περιπτώσει! Αλλά δεν ξέρω τι έχει πάθει ο Έλληνας, και κοιμάται ολόρθος! Θυμάσαι τι λέει ο Βάρναλης; Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς!  Άιντε να δούμε… πότε, στο διάολο, θα ξυπνήσει!» Ο ηθοποιός, συγγραφέας και τραγουδοποιός Νίκος Καλογερόπουλος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, με αφορμή το κλείσιμο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

N.K.: Η αφορμή δεν είναι για να μιλήσουμε μόνο γι’ αυτό που συνέβη, αλλά είναι η αφορμή για να φύγουν όλοι αυτοί οι μαμούχαλοι και να πάνε από κει που ήρθανε! Αυτή η αφορμή να γίνει η ΕΡΤ.

Και πιστεύω ότι ο κόσμος δεν πάει εκεί για να συμπαρασταθεί μόνο στους εργαζόμενους της ΕΡΤ, γιατί οι άνεργοι είναι δύο εκατομμύρια Έλληνες! Πάει, γιατί δεν γούσταρε αυτή την ξεφτίλα να κατεβάσουν τους διακόπτες και να γίνει σκοτάδι, μαύρη νύχτα, στο εθνικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο. Το οποιο ανήκει σε μας! Δεν ανήκει σ’ αυτούς!

Κι αφού όλες οι πρασινοσκουφίτσες και οι γαλαζοσκουφίτσες είναι εκεί μέσα -γιατί οι ίδιοι τους διορίσανε- δεν μπορούσανε να κάνουν εξυγίανση; Αν θέλανε να την κάνουν, θα λέγανε: ώπα! Κράτα 100 μέσα! Ή 50! Όσους θέλεις κράτα!

Αλλά δεν θα κλείσεις όλο το κανάλι!

Εγώ με την Ερτ δεν τά χω καλά. Παρόλο που τις πιο ωραίες μου δουλειές εκεί της έκανα, έχω να πατήσω το πόδι μου 20 χρόνια. Δεν γουστάρανε εμένα, αλλά δεν τους γούσταρα και γω.
Όμως, το κανάλι, δεν έπρεπε να κλείσει με τίποτα! Μου θύμισε τους Γερμανούς που ήρθανε και φωνάζανε ράους, και μπαμ τους κλείσανε!
 
Αλλά, φοβάμαι, ότι αυτό το έκανε ο Σαμαράς, γιατί δεν είχε που να σταθεί. Για να καλύψει τις πομπές του με τους Ρώσους, και με όλα αυτά που κάνανε.

Πενήντα – πενήντα το’ χω… Να είναι δηλαδή είτε 50% η μαλακίας τους, είτε κόλπο για να την κάνουνε… Γιατί είναι τρόμπες. Έτσι πιστεύω. Αλλά το άλλο 50% το ‘χω, ότι δεν είχε που να πάει. Kαι με τούτη δω την κίνηση πήγε να κάνει και το μάγκα… ότι πάει να κάνει κάθαρση, και να βρει ευκαιρία να την κοπανήσει και να φύγει. Παίζει και αυτό.

Γιατί αυτοί είναι παράλογοι εντελώς, δεν μπορείς να τους πιάσεις πουθενά. Λες, τώρα, μαλάκας είναι; Ή επικίνδυνος; Αλλά ο μαλάκας είναι και επικίνδυνος. Γι’ αυτό είναι αήττητος ο μαλάκας. Γιατί στρέφεται εναντίον του εαυτού του πρώτα. Κατάλαβες;

Τώρα από μαλακία το κάνανε; Ή… Δεν ξέρω. Τι να πω; Ή από τη μαλακία τους, ή από το φασισμό τους!
 
Γιατί, αυτό, στρέφεται εναντίον τους. Δεν το φανανταζόντουσαν ότι θα γίνει αυτή η ιστορία τώρα, και το κράξιμο από τα διεθνή μέσα. Αυτό, δεν το φαντάζονταν…  
 
Αλλά τώρα εμείς να πάρουμε αφορμή και να τους πάρουμε φαλάγγι! Να φύγουνε! Ο κόσμος πρέπει να βγει όλος έξω, να γεμίσει η Μεσογείων! Όλοι οι άνεργοι, δύο εκατομμύρια, να πάνε εκεί κάτω. Και ένα εκατομμύριο να πάνε, σε μια βδομάδα έχουνε φύγει με ελικόπτερο σινούκ!
 
Κρ.Π.: Γενικά, σε όλη αυτή την κρίση γενικά που έχει ξεσπάσει εδώ και χρόνια, προσωπικά πώς έχεις αντιδράσει;
 
Ν.Κ.: Ηθοποιός είμαι, συγγραφέας είμαι, τραγουδοποιός είμαι. Αυτά κάνω. Μέσα από κει, κάνω αυτό που νομίζω σωστό. Για τον πολιτισμό. Εκεί μπορώ να προσφέρω και να εργαστώ.

Πήρα, λοιπόν, τα τραίνα εδώ στην Κυπαρισσία, που τα ριμάξανε… Γιατί το τραίνο δεν έρχεται πια στην Κυπαρισσία! Άμα δεις έχει μείνει μόνο μια ταμπέλα εδώ δίπλα… Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε το έργο και ανακαινίστηκαν τα βαγόνια, οι γραμμές, οι σταθμοί, και όλα, μετά από μια βδομάδα έκλεισε! Τόσο ηλίθιοι είναι! Τόσο πουλημένοι.

Και πήρα αυτά τα δύο κτήρια που αφήσανε, και χρησιμοποιώντας στην κυριολεξία από τα σκουπίδια όλα τα παλιά υλικά, και ότι είχα, αν και δεν είχα πολλά ποτέ, δεν φημίζομαι για τα πλούτη μου, αλλά τά βαλα όλα, και το ένα το έκανα μουσική σκηνή και θεατράκι, που το λέω «Τραινοτεχνίον» και ξεκινάει από τέλος του μήνα να λειτουργεί.

Και το άλλο κτήριο, θα το κάνω μεγάλο μπακάλικο Μεσσηνιακών αγροτικών προϊόντων. Επιλεγμένα, όμως. Από τα μαγκάκια που κάνουν αυτό που κάνουν με συνείδηση και αγάπη! Ο ένας φτιάχνει ωραίες ελιές, ο άλλος κάνει λάδι εξαιρετικό, ο άλλος κάνει μέλια. Όλα τα προϊόντα της Μεσσηνίας!
 
Και βρίσκω μια συμπαράσταση από εδώ, από αυτούς που καταλαβαίνουν… κι έχω συγκινηθεί βαθύτατα. Ο ένας έχει μπουλντόζες, χωματουργικά και τέτοια. Ούτε τα πετρέλαια δεν θέλει! Ο άλλος αναλαμβάνει να κάνει τη διαμόρφωση του εξωτερικού χώρου, ο άλλος μας κάνει δώρο όλα τα ηχητικά μας, άλλος έβαλε τις μπογιές. Πραγματικά έτσι γίνεται αυτό. Κι είναι ένας χώρος και ένα έργο που ανήκει σε όλη την περιφέρεια! Εγώ έτσι αντιστέκομαι.
 
Κρ.Π.: Δηλαδή, από τη μια ο πολιτισμικός και από την άλλη ο φυσικός μας πλούτος;
 
Ν.Κ.: Μαζί πάνε αυτά! Αλλά, είναι τόσο ξεφτίλες… Έρχονται κάτι κινέζοι εδώ, οι οποίοι έχουν ξετρελαθεί με το λάδι. Από μια κουταλιά λάδι να έτρωγε κάθε κινέζος, θα είχαμε δώσει όλο το λάδι μας στην τιμή που το αξίζει! Δεν σου λέω ακριβά ή φτηνά, αλλά εκεί που του αξίζει!
 
Διότι, τώρα, το έχουνε μόνο δύο ευρώ το κιλό! Έρχονται οι μαφιόζοι οι Ιταλοί, και οι Ισπανοί, παίρνουνε το λάδι και το πάνε στην Ιταλία και στην Ισπανία, και μετά το φέρνουνε και το πουλάνε στα δικά μας σούπερ μάρκετ σε εκατονταπλάσια τιμή! Κατάλαβες;
 
Είναι σαν τα πετρέλαια που έχουμε, και τα αέρια! Που δεν θέλουνε να τα βγάλουνε. Θυμάσαι στις εκπομπές του Χαρδαβέλα, που τα έλεγε, και τον χλευάζανε; Ειδικά αυτός ο μαμούχαλος ο «μαζί τα φάγαμε», που του έλεγε, βάλε μου κανά λίτρο πετρέλαιο, και τον εδούλευε.
 
Αλλά δεν ντρέπονται οι λεχρίτες! Πιάσανε και κλείσανε από πάνω και την Ερτ! Κι οι Ακρίτες μας, τώρα θα βλέπουνε μόνο τα τούρκικα!  Άμα μείνουμε αυτοί επάνω; Είναι ικανοί, να κάνουνε επίσημη γλώσσα την τουρκική! Όπως η Διαμαντοπούλου, είχε πει να κάνουμε την αγγλλική! Κι όλοι αυτοί, εξακολουθούν να είναι παράγοντες!
 
Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας! Ας ξυπνήσει κι  ο Έλληνας, να δει τι ψηφίζει εν πάση περιπτώσει! Αλλά δεν ξέρω τι έχει πάθει ο Έλληνας, και κοιμάται ολόρθος! Θυμάσαι τι λέει ο Βάρναλης; Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς!  Άιντε να δούμε… πότε, στο διάολο, θα ξυπνήσει!-


Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ – ΕΔΩ

Σχετικά Άρθρα

Χαϊνης Δ. Αποστολάκης: Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν μια πράξη ασχήμιας

16/06/2013

Ούτε οι χούντες! Του Νίκου Κουνενή

14/06/2013

Στέλιος Μάινας: Το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι η εσχατιά

14/06/2013

Μόνη μορφή επιβίωσης η ανυπακοή στο θάνατο, της Φωτεινής Τσαλίκογλου

Μόνη μορφή επιβίωσης η ανυπακοή στο θάνατο. Της Φωτεινής Τσαλίκογλου

07:06, 14 Ιουν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/131459
tsalikogloudpfhdsuigdiyy

«Τα βλέπω όλα μαύρα». Τα  γνώριμα λόγια της κατάθλιψης έγιναν κυριολεξία. Η αλληγορία έχασε την αλληγορία της. Ο μεταφορικός λόγος έχασε τη μεταφορικότητα του. Δεν είναι «σαν» να τα βλέπεις μαύρα. Eίναι μαύρα. Το μαύρο κάδρο στην οθόνη της ΕΡΤ δηλώνει το τέλος του μεταφορικού λόγου.

Ολα πλέον γίνανε δυνατά και ενδεχόμενα.

Σιωπή και Σκοτάδι. Στον παγκόσμιο χάρτη ιδού οι νέες συντεταγμένες της χώρας μας.

Οι λέξεις χάσανε τα όρια και τη σημασία τους.

Η λέξη  «εξυγίανση» μυρίζει αρρώστια,  η «θεραπεία» γίνεται  «ευθανασία» και η «ευθανασία»  «αργός και βασανιστικός θάνατος», ο «ορθολογισμός» ισοδυναμεί  με παράνοια και παραλογισμό,  η «αναδιάρθρωση» με αφανισμό, κι  όσο για το «κοινό καλό» ποτέ άλλοτε δεν θύμιζε τόσο πολύ το «έκτακτο κακό».

Όσοι επιχαίρουν, όσοι λένε «Μπράβο Σαμαρά, που βάζεις το μαχαίρι στο κόκαλο», όσοι πανηγυρίζουν με την απόλυση των «άχρηστων» εργαζομένων, όσοι απολαμβάνουν τη διχοτόμηση της κοινωνίας σε άξιους εργαζόμενους και ανάξιους απολυμένους, πειραματίζονται με την εκκόλαψη ενός νέου είδους ανθρώπου.

Είναι ο  νεοάνθρωπος της νέας εποχής: Mνησίκακος, ανάλγητος, εκδικητικός, απόλυτα ατομοκεντρικός και ικανός για όλα, προκειμένου να αντλήσει ψίχουλα μιας αβέβαιης επιβίωσης.

Επιχαίρει που ο άλλος στη θέση του καταστρέφεται. Διόλου δεν συλλογίζεται ότι σε απόσταση αναπνοής τον περιμένει και το δικό του τέλος. Και δεν θα είναι αναίμακτο.

Το μίσος είναι η αγάπη που αρρώστησε βαριά. Ζούμε στην εποχή της βαριάς νοσούσας αγάπης.

Μόνη μορφή επιβίωσης η ανυπακοή στο θάνατο. Τώρα, και εδώ, στη χωρα αυτή. Είναι η στιγμή. Αν όχι τώρα πότε; Aν όχι εδώ, που;

Φωτεινή Τσαλίκογλου
Συγγραφέας, καθηγήτρια ψυχολογίας


Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ – ΕΔΩ

Σχετικά Άρθρα

14/06/2013
14/06/2013
13/06/2013

Στέλιος Μάινας: Από την στάση που θα επιδείξουμε τώρα εξαρτάται η επιβίωσή μας

07:26, 14 Ιουν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/131392

«Ο Έλληνας ξυπνά όταν τα όρια της ντροπής και της βίας έχουν φτάσει στο έσχατό τους σημείο».  Μα μήπως το κλείσιμο της ΕΡΤ δεν είναι η εσχατιά; Ο συμβολισμός είναι και πρόδηλος και σαφής. Πρέπει να κάνουμε μια θεαματική ενέργεια και για τους μέσα και για τους έξω για να δουν πως η κυβέρνηση φοράει και τη σιδερένια γροθιά και άμα χρειαστεί χτύπα και μ’ αυτή. Η καλύτερη ευκαιρία ήταν η ΕΡΤ.

Το δυστύχημα είναι απ’ τη μια πως 3000 εργαζόμενοι έμειναν  εν μια νυκτί στο δρόμο, αλλά και ότι εσίγησε η φωνή της Ελλάδας για πρώτη φορά στην μιντιακή της ιστορία. Αν αυτό δεν έχει συμβολική σημασία, δεν ξέρω τι έχει.

Για να βάζουμε τα πράγματα σε μια σειρά, το καθεστώς της ευνοιοκρατίας που όλες οι κυβερνήσεις του παρελθόντος εφάρμοσαν στο δημόσιο και κατά συνέπεια στην ΕΡΤ, κάποια  στιγμή έπρεπε να πάρει τέλος, να μπει μια τελεία στο μεγάλο πάρτυ των ημετέρων, ένθε κακείθε.

Απ’ αυτό το σημείο όμως μέχρι να κατεβάσεις τα ρολά της επίσημης ενημέρωσης της χώρας, είναι  εγκληματικό. Πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι, δεν ήταν λύση, ήταν ατόπημα. Στο χειρουργείο που χρειαζόταν η κρατικοδίαιτη τηλεόραση δεν προσέρχεσαι με τσεκούρι αλλά  με νυστέρι….

Μα αυτό που δεν καταλαβαίνω και βέβαια διαφωνώ ριζικά είναι η στάση της υπεύθυνης ΔΗΜΑΡ, με τις χαμηλόφωνες και διακριτικές της παρεμβάσεις, εκεί που θα έπρεπε να επιδείξει σθεναρή και αποφασιστική αρνητική στάση που φυσικά θα έφτανε και στον κίνδυνο της προκήρυξης εκλογών.

Κι αν κάποιος μιλήσει για την υπεύθυνη αριστερά, άλλο ευθύνη, κι άλλο να σε φτύνουν και συ να λες, άρχισε να βρέχει.

Εξ άλλου, αυτή η μονομερής, απροκάλυπτα επιθετική στάση απέναντι στους εργαζόμενους, ακόμα κι αυτοί που τους αποκαλούν εργατοπατέρες και διαπλεκόμενους συνδικαλιστές, δείχνει τις προθέσεις της κυβέρνησης απέναντι σε κάθε εργαζόμενο του Δημόσιου και του Ιδιωτικού τομέα.

Αυτή τη κρίσιμη στιγμή, η Ελλαδίτσα μας αποτελεί ένα πεδίο πειραματισμού των πιο ακραίων, των πιο σκοτεινών σχεδίων εξόντωσης κάθε εργαζόμενου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλοι ξεσηκώνουν μοντελάκια, με το αξίωμα, αφού το φάγανε οι Έλληνες θα το φάνε κι οι δικοί μας.

Από την στάση που θα επιδείξουμε τώρα, εξαρτάται κατ’ ένα μέρος, όχι η  ευημερία μας αλλά η επιβίωσή μας.- Στέλιος Μάινας

  • Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ – ΕΔΩ

Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr
Στέλιος Μάινας: Η ομονόηση, μοιάζει να είναι μονόδρομος

Σχετικά Άρθρα

14/06/2013
14/06/2013
13/06/2013

Ο Περικλής Κοροβέσης για τις «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες» στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

AFISA_PROSKLISIΟ Περικλής Κοροβέσης για τις  «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες»

  «Όλα φαινόντουσαν γερά θεμελιωμένα. Εγγυήσεις ατέλειωτες και προοπτικές χρόνου. Τα ποντάραμε όλα εδώ: στη σιγουριά. Ρίσκο δεν πήραμε κανένα. Είμαστε πάντα νοικοκυραίοι. Τα βήματά μας προσεκτικά. Και όμως τα χάσαμε όλα βέβαιοι στη σιγουριά μας.»

Μία συνάντηση – συζήτηση με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Περικλή Κοροβέση με αφορμή τις «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες», το νέο βιβλίο του, από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.

–        Μιλούν οι Γιώργος Σταματόπουλος, δημοσιογράφος – συγγραφέας, και Δημήτρης Νανούρης, δημοσιογράφος – ποιητής.

–        Συντονίζει η δημοσιογράφος Κρυσταλία Πατούλη, σε συνεργασία με τον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια και τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.

–        Αποσπάσματα από το βιβλίο, διαβάζει η ηθοποιός Δανάη Παπουτσή.

–        Συνοδεύουν μουσικά οι Naif (κοντραμπάσο, μπουζούκι, φλάουτο – κιθάρα) σε διασκευασμένα τραγούδια του έρωτα και της αλητείας, αξιόλογων Ελλήνων δημιουργών (naifnaifgr.blogspot.gr)

Info

Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα, τηλ. 21 0867 3655 (facebook.com/AlexandreiaPolychorosTechnes) – Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013, 8:00μμ. Είσοδος ελεύθερη.

ªøÛäéï 1

Συνεχής ενημέρωση: Κώστας Μουρσελάς για την ΕΡΤ

12:04, 12 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131288

Τί σχολιάζουν στο tvxs.gr άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών για τη διακοπή λειτουργίας της ΕΡΤ:

Κώστας Μουρσελάς: Κύριε Σαμαρά, προς Θεού μην πειράξετε τα λαμόγια σας…

«Εκείνο που δεν καταλαβαίνω και που λίγο με τρομάζει, και που κάπως απορώ, είναι καταρχήν η τόλμη του κυρίου Σαμαρά. Για τόσο τολμηρό δεν τον είχα. Ή μήπως την τόλμη του κάπου την πάει; Πρώτον, απορρίπτει χωρίς συζήτηση το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο των συνεταίρων του και προτείνει μάλιστα ένα δικό του – ο Θεός να το κάνει αντιρατσιστικό- .

Ύστερα δολοφονεί την ΕΡΤ και πάλι χωρίς συζήτηση, αδιαφορώντας για τη δυσαρέσκεια που θα προκαλέσει στους συνεταίρους και σε σύμπαν το εκλογικό του σώμα, διότι νομίζω ότι αποκλείεται να αντέξει επί τρίμηνο χωρίς τα κανάλια της κρατικής. Ούτε και εγώ δεν θα το άντεχα.

Και το χειρότερο, η εξήγηση του υπουργού του, ότι έκλεισε την ΕΡΤ για το καλό μας, διότι λέει όταν την ξανανοίξει θα έχει καταφέρει να απολύσει όλα τα λαμόγια, όλους τους άχρηστους, και όλες τις παχιές αγελάδες, και ότι θα μας την προσφέρει τελείως ανανεωμένη.

Στο τελευταία συμφωνώ. Σωστά το σκέφτηκε, αλλά αναρωτιέμαι, πρώτον ποιός θα μπορέσει να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι; Δεύτερον, δεν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο χωρίς να την κλείσει; Εντάξει, αυτά τα δυσάρεστα τα ξέραμε και μεις εδώ και πολλά χρόνια…

Εκεί βόσκουν όντως και παχιές αγελάδες και λαμόγια και κοπανατζήδες, αλλά τρεις μήνες κλειστά τα κανάλια της δεν παραπάει;

Άλλωστε, πολλά λαμόγια είχε και έχει και η βουλή, και αυτό το ξέραμε όλοι και σεις και μεις. Μήπως έχετε σκοπό να απολύσετε και εκεί τουλάχιστον τους 100 και να μας μείνουν οι διακόσιοι; Αυτό θα ήταν πράγματι, μια καλή πράξη.-» (2013-06-12 12:04)

Αρλέτα: Βρισκόμαστε σε περίοδο λαιμητόμου! Και πολλοί δεν το έχουν καταλάβει

Δεν είμαι υπέρ αυτού που συνέβη. Όχι. Καθόλου. Δεν ήμουν ποτε υπέρ της λύσης, πονάει κεφάλι – κόβει κεφάλι. Αυτό δεν είναι λύση, είναι δολοφονία. Το ότι χρειαζόταν η ΕΡΤ εξυγίανση, είναι παραπάνω από σίγουρο. Αλλά αυτό δεν λέγεται εξυγίανση. Αυτό είναι σαν να πάω στο νοσοκομείο για να μου κόψουν τον κάλο, και να μου κόψουν το πόδι!

Αλλά σήμερα βρισκόμαστε σε περίοδο λαιμητόμου!  Και πολλοί δεν το έχουν καταλάβει. Το καταλαβαίνουν αυτοί, που πέφτει η λαιμητόμος στο κεφάλι τους. Μόνο αυτοί. Και Δυόμιση χιλιάδες άνθρωποι ξαφνικά βρίσκονται στο δρόμο. Αυτό είναι το χειρότερο.

Με στεναχωρεί πάρα πολύ αυτό. Τα ραδιόφωνα της ΕΡΤ -εκτός των άλλων- ήταν τα μόνα που έπαιζαν τραγούδια από όλη την γκάμα του ελληνικού τραγουδιού. Οι περισσότεροι παραγωγοί σήμερα στους ιδιωτικούς σταθμούς, αν τους ρωτήσεις, αγνοούν για παράδειγμα, ποιά είναι η Βέμπο!

Επίσης, τί θα γίνει αυτή η κολοσιαία περιουσία της ΕΡΤ, που είναι πληρωμένη από τους Έλληνες πολίτες, μέχρι τελευταίας δεκάρας. Ένα χρόνο να μείνει κλειστή η ΕΡΤ, θα καταστραφεί. Θα κλαπούν πράγματα, αυτό είναι απόλυτα σίγουρο. Ποιός θα τα φυλάει όλα αυτά; Και μετά για να τα αντικαταστήσουν θα πληρώσουμε ποιός ξέρει πόσα… τα οποία θα είναι περισσότερα από εκείνα που υποτίθεται ότι θα γλύτωναν με όλες αυτές τις απολύσεις.

Και όταν όλο αυτό αφορά έναν κρατικό οργανισμό, ο οποίος έχει πληρωθεί καθ’ ολοκληρία από τους Έλληνες, με υποχρεωτικές εισφορές, δεν μπορεί εν μία νυκτί να κάνεις τέτοιου είδους καρατόμηση! Γιατί πρόκειται για δολοφονία, της όποιας δημοκρατίας υποτίθεται ότι έχουμε…

Αλλά δεν μπορώ να μιλήσω για δημοκρατία σε μία χώρα που ποτέ δεν είχε δημοκρατία, εκτός από την αρχαιότητα. Δημοκρατία σημαίνει ο λόγος όλων αυτών που είναι πολίτες μιας χώρας.

Και κανένας δεν σκέφτεται λύσεις. Όλοι  σκέφτονται καρατομήσεις. Διότι, κανένας δεν προτείνει λύσεις, όταν πρέπει να προτείνει λύσεις.-

Mάνος Κοντολέων: Δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ λόγια άλλων…

Δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ λόγια άλλων, και κυρίως αν πολιτικών φορέων. Αλλά στην ανακοίνωση που έστειλε το Πολιτιστικό Τμήμα του Συνασπισμού δεν μπορώ παρά να δηλώσω πως δεν έχω καλύτερο τρόπο να εκθέσω τις σκέψεις μου. Αντιγράφω, λοιπόν, ένα μέρος της:

·       Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τις εκπομπές λόγου και τέχνης, τα ντοκιμαντέρ και τις ελληνικές παραγωγές που έτσι και αλλιώς την τελευταία πενταετία είχαν συρρικνωθεί δραματικά και πλέον θα εξαφανιστούν προκειμένου στο τηλεοπτικό χρόνο να επικρατήσουν πρωινάδικα με οδηγίες μόδας και ομορφιάς, συνταγές μαγειρικής και κουτσομπολιά.

·        Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τα Μουσικά  Σύνολα της ΕΡΤ και για τον σημαντικό τους πολιτιστικό ρόλο.

·   Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το δεύτερο και για το τρίτο ραδιοφωνικό πρόγραμμα που, ας το θυμίσουμε, το είχε ιδρύσει ο Μάνος Χατζιδάκις.

·       Θα μπορούσαμε να διαμαρτυρηθούμε για το ότι νέοι και παλαιότεροι δημιουργοί χάνουν το ελάχιστο βήμα που είχαν για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.

·      Θα μπορούσαμε να θυμίσουμε για το ότι με αυτήν την απόφαση οι περιφερειακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, που ήταν κύτταρα τοπικής φωνής θα κλείσουν συμβάλλοντας στον μαρασμό της περιφέρειας.

·  Θα μπορούσαμε να διαμαρτυρηθούμε για το ότι η ελληνική ομογένεια χάνει ένα σημαντικό πολιτισμικό δεσμό με την πατρίδα.

·   Θα μπορούσαμε να διαμαρτυρηθούμε για το ότι ο ελληνικός κινηματογράφος χάνει το μόνο τηλεοπτικό κανάλι που του απέδιδε το ποσοστό χρηματοδότησης που του οφειλόταν, ενώ όλα τα άλλα ιδιωτικά- πειρατικά  κανάλια, παράνομα σε όλα, παρανομούν και σε αυτό.

·     Θα μπορούσαμε να φρίξουμε για το ότι με τη νέα τάξη πραγμάτων επιχειρείται ο τραυματισμός της συλλογικής, ιστορικής μνήμης, όπως έχει καταγραφεί στις εικόνες και τους ήχους του δημόσιου χώρου και αρχείου, καθώς είμαστε σίγουροι πως αν τα σχέδια τους περάσουν το πολύτιμο Αρχείο της ΕΡΤ θα υποστεί μεγάλης έκτασης λεηλασία, ευνουχισμό και «αξιοποίηση» από ιδιώτες.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επί μακρόν τον κατάλογο. Όχι γιατί θεωρούμε πως η ΕΡΤ υπήρξε αναμάρτητη, ούτε γιατί δεν γνωρίζουμε το πόσοι ανάξιοι εγκάθετοι των εκάστοτε κυβερνήσεων απόλαυσαν ηγεμονικές αμοιβές και διασπάθισαν τα χρήματα των πολιτών της χώρας. Αλλά γιατί γνωρίζουμε το συμβολικό χαρακτήρα αυτής της αναμέτρησης, όπου ο καθένας οφείλει να διαλέξει όχθη. Για αυτό και προτιμάμε να κλείσουμε και εμείς αυτήν την ανακοίνωση μας αναφερόμενοι επίσης σε έναν συμβολισμό.

Η τελευταία φορά που κρατικός σταθμός έπαψε να εκπέμπει ήταν η περίπτωση του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών που διέκοψε την εκπομπή του, όταν μπήκαν οι Ναζί στην Αθήνα.  Την ίδια εκείνη αποφράδα ημέρα η γιαγιά του σημερινού πρωθυπουργού επέλεξε να αυτοκτονήσει.-

Χάρις Βλαβιανός: Περί της ΕΡΤ και άλλων πολλών αμαρτημάτων

1. Όταν καταρρεύσει ένα κτίριο αναζητούμε συνήθως τις ευθύνες σε αυτούς που το έκτισαν – αρχιτέκτονες / μηχανικούς. Την ΕΡΤ – αυτή την ΕΡΤ που είχαμε μέχρι σήμερα – την είχαν κτίσει δύο αρχιμηχανικοί: το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ.

2. Επί χρόνια η ΕΡΤ ήταν το παραμάγαζο αυτών των δύο κομμάτων. Το γέμιζαν με «δικά τους παιδιά» για να μπορούν να το ελέγχουν αποτελεσματικά. Ο αριθμός των εργαζομένων, ο ρόλος τους, η απόδοσή τους, κλπ, δεν απασχόλησε ποτέ κανέναν. Η ΕΡΤ που θα μπορούσε να λειτουργει με 1.500 ανθρώπους, έφτασε στις μέρες της «δόξας» της ν’ απασχολεί τετραπλάσιο αριθμό. Είχα φίλους [δεν είναι της ώρα να αναφέρω ονόματα] που πήγαιναν στην ΕΡΤ στο τέλος του μήνα απλώς και μόνο για να εισπράξουν το μισθό τους. Δεν το ήξεραν αυτό οι πάντες; Το ήξεραν φυσικά. Γιατί δεν μιλούσαν; Γιατί οι περισσότεροι είχαν βρεθεί στην ΕΡΤ εξαργυρώνοντας την κομματική τους ταυτότητα.

3. Οι ειδήσεις της ΕΡΤ [μέχρι πρόσφατα] ήταν επί της ουσίας καθαρή κομματική προπαγάνδα. Αν ήταν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ακούγαμε [σχεδόν ναρκωμένοι από την πλήξη και την βλακεία] τις οργισμένες ανακοινώσεις του κυβερνητικού του εκπροσώπου, που απαντούσε στις αντίστοιχες ανακοινώσεις της ΝΔ. Τον τελευταίο λόγο βέβαια είχε πάντα ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος όφειλε να αποστομώσει τον αντίπαλό του. Αν ερχόταν η ΝΔ στα πράγματα το παιχνίδι άλλαζε – δηλαδή άλλαζε η σειρά των ανακοινώσεων και ο χρόνος που διατείθετο στον κάθε ομιλητή.

4. Η σπατάλη που έγινε όλα αυτά τα χρόνια – ΚΑΙ με τις εξωτερικές παραγωγές – [τις οποίες αναλάμβαναν πάντα όσοι είχαν μέσο], δεν θορύβησε κανέναν, και όλοι στην ΕΡΤ και στα δύο κόμματα πορεύονταν χαρωπά προς αυτό που νόμιζαν ότι θα είναι η γη Χαναάν. Λάθος. Η γη άνοιξε και τους κατάπιε.

5. Δεν είναι τυχαίο πως όταν το 1987 δημιουργήθηκε ο πρώτος, μη κομματικά ελεγχόμενος, ραδιοφωνικός σταθμός, ο 9.84, το ΠΑΣΟΚ που ήταν τότε στα πράγματα έπαθε πανικό και ο Υπ. Πληροφοριών [ο γελοίος Μαρούδας αν δεν κάνω λάθος] απειλούσε ότι «θα καταρρίψει τον δορυφόρο που θα τολμούσε να εκπέμψει ελληνικό πρόγραμμα»! [Ο Μαρούδας σε ρόλο ιάπωνα καμικάζι. Αυτά τα φαιδρά για να μη ξεχνάμε το λαμπρό μας παρελθόν!]

6. Χωρίς κρατική τηλεόραση δεν θα έχουμε βέβαια εκπομπές λόγου, ούτε εκπομπές για την τέχνη, το θέατρο, κλπ. [Όσες φορές έχω μιλήσει στην τηλεόραση για θέματα που αφορύν στην ποιήση ή σε ποιητές (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Σικελιανός) ήταν πάντοτε στην ΕΡΤ]. Ο πολιτισμός που προάγουν τα ιδιωτικά κανάλια είναι γνωστός: τουρικικά σίριαλ, Λαζόπουλος, Ράδιο Αρβύλα, Θέμος Αναστασιάδης, κλπ. Σκουπίδια δηλαδή. Τόνοι σκουπιδιών.

7. Θέλουμε εκπομπές όπως το «Παρασκήνιο», το «Μονόγραμμα», ποιοτικά σίριαλ όπως το «Downton Abbey», σωστές ειδήσεις όπου να μην παρελαύνει διαρκώς από μπροστά μας η ελληνηίδα «Mother Teresa» κυρία Βαρδiνογιάννη; Ναι! Άρα η κρατική τηλεόραση είναι αναγκαία.

8. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ναι, στο κλείσιμο της σημερινής ΕΡΤ, αλλά άμεσο άνοιγμα μιας άλλης, νέας, ανεξάρτητης, ακόμη πιο ποιοτικής ΕΡΤ – που να μη τη στοιχειώνουν τα βαμπίρ της μεταπολίτευσης. Αυτά που της ήπιαν αργά-αργά και μεθοδικά το αίμα.

ΥΓ.: Τώρα που κατέρρευσε το κτίριο όλοι φωνάζουν, αλλά δεν είδα σε όσα διάβασα καμία αυτοκριτική. Ωραίο και βολικό να ηθικολογεί κανείς αναδρομικά. Αλλά ανέντιμο.- (12/6/2013, 13:15:59)

Jose Manuel Lamarque: Εδώ  Αθήνα…

Η ΕΡΤ δεν εκπέμπει πια. Η Ελληνική δημόσια τηλεόραση έχει σιγήσει. Κι αυτό κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της τρόικας στην Αθήνα, ό, τι καλύτερο δηλαδή ως απόδειξη της υποταγής!
Οι Έλληνες δεν θα ενημερώνονται από μια δημόσια υπηρεσία, αλλά από ισχυρά λόμπυ και μεγαλοκαναλάρχες. Οι Έλληνες δεν έχουν πια δικαίωμα στην πληροφόρηση. Και όταν διαγράφουμε πληροφορίες, τότε ενισχύουμε τη λογοκρισία, τη δικτατορία. Αυτή τη φορά δεν είναι οι συνταγματάρχες που πήραν την εξουσία, αλλά οι δωσίλογοι της Ελλάδας.
Μαζί με το ΔΝΤ, τις Βρυξέλλες, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που δίνουν τη χαριστική βολή τώρα στον ελληνικό λαό. Οι Έλληνες δεν έχουν πρόσβαση στην πληροφόρηση και γι αυτό θα μαθαίνουν μόνο αυτό που θέλουμε να τους δώσουμε.
Η απειλή για την ελευθερία είναι ένα νέο βήμα στην μετατροπή της Ελλάδας σε μπανανία που διοικείται από ανίκανους να αντισταθούν στις σκοτεινές ξένες δυνάμεις. Η ανάληψη δράσης από την ελληνική κυβέρνηση είναι ντροπή, τόσο έναντι του προσωπικού της ΕΡΤ όσο και έναντι του Έλληνα πολίτη που έχει το δικαίωμα να ενημερώνεται από μια δημόσια υπηρεσία.
Ένα νέο βήμα έχει γίνει προς την κατεύθυνση της εξάλειψης των βασικών ελευθεριών!
Η σκιά της ντροπής πέφτει στην Ελλάδα, πρέπει να σώσουμε τον ελληνικό λαό!– ((12/6/2013, 13:20:59)

Χάρρυ Κλυνν: Έχουν αποθρασυνθεί, γιατί τους επιτρέψαμε να αποθρασυνθούν!

Αυτοί, έχουν αποθρασυνθεί, γιατί τους επιτρέψαμε να αποθρασυνθούν! […] Ναι. Πιστεύω ότι η ΕΡΤ θα κλείσει. Γιατί δεν πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός έχει τη δυνατότητα να ορθώσει το ανάστημά του. Δεν μας έχει δείξει τίποτα μέχρι τώρα. Μακάρι να συμβεί το αντίθετο! Μα, πως θα συμβεί; Όταν υπάρχουν αυτή τη στιγμή σχεδόν δύο εκατομμύρια άνεργοι, και το 1/3 κάτω από το όριο της φτώχειας, και πιστεύουν ότι καμία άλλη λύση δεν μπορεί να υπάρξει εκτός από τη λύση Σαμαρά; […] Είναι τραγικό! Όταν η πολιτική απάτη θριαμβεύει, παύει να θεωρείται πολιτική απάτη […] Ο ηθοποιός, συγγραφέας και stand up comedian Χάρρυ Κλυνν (Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης), μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr για τον… ξαφνικό θάνατο της ΕΡΤ.

Κρ.Π.: Για την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που βάζει λουκέτο στην ΕΡΤ και μιλά σχετικά η δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης Έλλη Στάη -αυτή τη στιγμή (11/6/2013, 22:56:59)- τί έχετε να πείτε;

Χ.Κλ.: Δεν την άκουσα την κυρία Στάη να πει τίποτα για τις προηγούμενες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου… Δεν την άκουσα. Δυστυχώς.

Κρ.Π.: Έχει συγκεντρωθεί ήδη πάρα πολύς κόσμος που διαμαρτύρεται μπροστά στην ΕΡΤ, στη Μεσογείων…

Χ.Κ.: Δεν ξέρω. Μακάρι να γίνει η απαρχή των δέντρων… της πλατείας Ταξίμ. Αλλά θα το δούμε αυτό…. Εγώ πάντα σε αυτές τις καταστάσεις, περιμένω να δω που θα οδηγηθεί η κατάσταση. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε…

Οι Τούρκοι βρήκαν την οικολογική αφορμή. Εμείς την αφορμή της πείνας, και της δυστυχίας, και της εξαθλίωσης, δεν τη βρήκαμε ακόμα…

Κρ.Π.: Παρ’ όλες τις σφοδρές και άμεσες αντιδράσεις που έχουν ξεσπάσει διεθνώς, μετά από αυτή την ανακοίνωση, πιστεύεται ότι η ΕΡΤ, θα κλείσει;

Χ.Κλ.: Ναι. Πιστεύω ότι η ΕΡΤ θα κλείσει.

Γιατί δεν πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός έχει τη δυνατότητα να ορθώσει το ανάστημά του. Δεν μας έχει δείξει τίποτα μέχρι τώρα. Μακάρι να συμβεί το αντίθετο! Μα, πως θα συμβεί; Όταν υπάρχουν σχεδόν δύο εκατομμύρια άνεργοι, και το 1/3 κάτω από το όριο της φτώχειας, και πιστεύουν ότι καμία άλλη λύση δεν μπορεί να υπάρξει εκτός από τη λύση Σαμαρά;

Γιατί να το πιστέψω; Πρέπει να είμαι ηλίθιος. Γιατί να το πιστέψω, δηλαδή; Τί να πιστέψω;

Κρ.Π.: Αν θα αντιδράσει ο ελληνικός λαός, εννοείτε;

Χ.Κλ.: Ναι, γιατί; Εσύ πιστεύεις ότι θα αντιδράσει; Μακάρι να αντιδράσει!

Αλλά το θέμα είναι το εξής – είναι πολύ περίεργη η κατάσταση. Αυτοί, έχουν αποθρασυνθεί, γιατί τους επιτρέψαμε να αποθρασυνθούν! Και το ωραίο είναι ότι βγήκε ο Όλι Ρεν και εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του γιατί κλείνει η κρατική τηλεόραση! Δηλαδή… είναι τραγικά αυτά τα πράγματα.

Και αν κλείσει, θα είναι πολύ ρευστή η κατάσταση, μέχρι να ξαναγίνει η ΕΡΤ, να ξαναγίνει δημόσια τηλεόραση, αν ξαναγίνει… Εξάλλου, ποιός ξέρει αν θα υπάρχει αυτή η κυβέρνηση μέχρι τον Σεπτέμβρη. 

Μακάρι να εξεγερθεί ο κόσμος… Θα εκπλαγώ πολύ ευχάριστα. Αλλά δεν το πιστεύω.

Και είναι τραγικό! Όταν η πολιτική απάτη θριαμβεύει, παύει να θεωρείται πολιτική απάτη. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από τις δημοσκοπήσεις.- (11/6/2013, 22:56:59)

Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr:

 

Μίκης Θεοδωράκης: όλοι οι Έλληνες θα πρέπει σαν ένας άνθρωπος να πούνε ένα βροντερό ΟΧΙ σ’ αυτή την ανελέητη επίθεση

Ενώ ακόμα και το ΔΝΤ καταγγέλλει την καταστροφική πολιτική της Τρόικα σε βάρος του Λαού μας, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να πειθαρχεί στις εντολές της, που τώρα περνούν στη φάση της εξόντωσης των υπαλλήλων του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ πετώντας στους δρόμους χιλιάδες οικογένειες.

Νομίζω ότι το ποτήρι της οργής έχει πια ξεχειλίσει και ότι όλοι οι Έλληνες θα πρέπει σαν ένας άνθρωπος να πούνε ένα βροντερό ΟΧΙ σ’ αυτή την ανελέητη επίθεση.

Σε ό,τι αφορά την ΕΡΤ, λόγω και της θητείας μου στα Μουσικά Σύνολά της, έχω ιδιαίτερους λόγους να δηλώσω ότι στέκομαι στο πλευρό των εργαζομένων με όσες ηθικές δυνάμεις διαθέτω.- (11.6.2013 – Δήλωση, που μεταδόθηκε από την ΕΡΤ)

Αντιδράσεις και σχόλια από τα social media, και τέλος το άρθρο του Γιάννη Κότσιρα, με τίτλο «Ανόητε χαιρέκακε!»

ΕΡΤ Α.Ε.
Έχω βρεθεί σε πολλά μέρη με ακραίες συνθήκες ποτέ δεν συνάντησα αυτό που γίνεται τώρα στην Ελλάδα. Να κλείνει δηλαδή η δημόσια τηλεόραση, είπε από την Ιερουσαλήμ ο ανταποκριτής της ΕΡΤ Πάνος Χαρίτος.

Nicos Panayotopoulos
Να καταγγέλει ο Κεδίκογλου την ΕΡΤ για αδιαφάνεια, διαφθορά και διαπλοκή, το λες και αχαλίνωτη αυτοαναφορικότητα…

Yiorgos Kordomenidis
Βλέπω το πρόγραμμα της ΕΡΤ μέσω ίσπανικού καναλιού. Αυτό κι αν είναι ξεφτίλα! (έφηβος το 1973, άκουγα Ντόιτσε Βέλε και Μπι Μπι Σι, με χαμηλή ένταση, γιατί το πατρικό μου ήταν πάνω σε κεντρικό δρόμο και υπήρχε ο κίνδυνος να ακούσει κάποιος περαστικός ― λυπάμαι για τον παραλληλισμό, αλλά αυτό σκέφτομαι).

Aristos Doxiadis
Δεν θέλω να διαλέγω ανάμεσα στους κλέφτες της ΕΡΤ και στους αυταρχικόυς της ΝΔ. Από αύριο, κίνημα για νέα πραγματικά δημόσια τηλεόραση.

Θεόδωρος Γρηγοριάδης
Εχω ανατριχιάσει. Κατεβάσανε ακόμη και τη σελίδα της ΕΡΤ, τα αρχεία, όλα τα web ανεβάσματα. Μιλάμε για οργανωμένη πολιτιστική επίθεση που δεν ξανάγινε σε κανένα ολοκληρωτικό καθεστώς.

Γιάννης Κ. Ιωάννου
Ετσι αδέρφια να γίνουμε θάλασσα και να πνίξουμε την τρικομματική κυβέρνηση, που μας παραδίδει, μας ξεπουλάει στους ξένους!

Eleni Zioga
Πέρσι λέγαμε «κατεβείτε στο Σύνταγμα». Φέτος λέμε «ΑΝΕΒΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΤ»!Μόλις γύρισα από την ΕΡΤ. Για να ξαναπάω μετά από λίγο. Αυτό που ζούμε είναι ΧΟΥΝΤΑ φίλοι μου. Μαύρο στην επικοινωνία. Μηδέν. Black out. ΕΡΤ, BBC, CNN, ΡΙΚ , ΝΤΟΪΤΣΕ ΒΕΛΕ κ.λ.π. μαύρη μαυρίλα πλάκωσε…Όπως ΤΟΤΕ…. Επί Χούντας… Αλλά κι ο κόσμος , ενωμένος, αγκαλισμένος, αποφασισμένος ,δυνατός. Όπως τότε…! Και πάνω απ΄όλα , τα διασπαστικά στοιχεία, εκτός… Επιτέλους! ΑΝΕΒΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΤ!!!! ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΟΥΣ!!!! ΖΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ!!!!!

Chatzistefanou Panagiotis
Είναι απλό. Εν μια νυκτί υφάρπαξαν από το Δημόσιο μια επιχείρηση που εκτιμάται σε δις προκειμένου να την πουλήσουν στους κολλητούς τους.

Nassos Theodoridis
Κλεινουν την δημοσια τηλεοραση, την στιγμη που αφηνουν ανοιχτα ολα τα ιδιωτικα που χρωστανε και λειτοουργουν παρανομα, χωρις αδειες λειτουργιας ή με ληγμενες αδειες.

Βαγγέλης Ραπτόπουλος
«Το δόγμα του σοκ» εφαρμόζεται πρωτίστως στο ψυχολογικό επίπεδο. Το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης έχει συμβολικό χαρακτήρα.

Aris Sfakianakis
Ουπς! Τώρα θυμήθηκα ότι είχα κι εγώ κάποτε
μια εκπομπή στην ΕΡΤ.
«Σελίδες με θέα», λεγόταν.
Ακόμα περιμένω να πληρωθώ…
Ο παραγωγός το έσκασε για Βραζιλία.

Spyros Yannaras
Να μην ανησυχείτε πάντως. Ό,τι δεν κατάφεραν σε έναν χρόνο – την εξυγίανση της ΕΡΤ- θα το καταφέρουν σε δύο μήνες. Εχετε εμπιστοσύνη!

Thanassis Chimonas
Δε λετε καλα που απλως εκλεισε την ΕΡΤ; Αυτος ηταν ικανος να ξεκινησει πολεμο με τα Σκοπια και να ειμαι τωρα αιχμαλωτος πολεμου.

Γιάννης Κ. Ιωάννου
ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΡΤ,
όχι μόνο για όσα προαναφέρθηκαν περί του παράνομου και πραξικοπηματικού τρόπου που επελέγει, αλλά και για λόγους όπως οι παρακάτω:
Η φίλη μου Anthi Gouroudi έγραψε μεταξύ άλλων…
«Ακόμα μην το ξεχνάμε κλείνουν
* Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ ΤΗΣ ΕΡΤ,
* Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΡΤ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ
* ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!!!»
Και συμπληρώνω εγώ…
* ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ,
* ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΤ
* ΤΟ COSMOS,
Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΒΗΜΑ ΚΑΘΕ ΜΟΥΣΙΚΟΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ,
ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΣΑΝ ΘΕΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!
Σίγουρα στις τάξεις του προσωπικού της, υπάρχουν και λάθος άνθρωποι. Κυρίως όμως υπάρχουν πρόσωπα που τους χρωστάμε πάρα πολλά, τόσο εμείς οι κοινοί θνητοί όσο και ο Πολιτισμός αυτής της χώρας. Είμαστε δίπλα σ’ αυτούς τους τελευταίους!
ΟΧΙ
ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΡΤ
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΩΝ 2500 ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΗΣ
ΕΤΣΙ ΑΒΑΣΑΝΙΣΤΑ ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΕΝΟΣ ΔΙΑΚΟΠΤΗ. ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΑ.
ΝΑΙ
ΣΤΗΝ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ, ΤΟΝ ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ,
ΣΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΒΥΣΜΑΤΩΝ… ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ (εφόσον δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους).

ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΟΥΣ!
Η Πολιτική Άνοιξη ξημερώνει με Χρυσή Αυγή!: Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής (και όχι μόνο) θέλουν ΥΕΝΕΔ, όχι ΕΡΤ

Ανόητε χαιρέκακε! Του Γιάννη Κότσιρα

Στο δρόμο ακόμη 3.000 άνθρωποι.
Τέλος τα μεροκάματα για ακόμη 3.000 οικογένειες.
Λες πως σε ενοχλούσε που πλήρωνες 4€ το μήνα την ΕΡΤ στο λογαριασμό σου επειδή δεν την έβλεπες. Οπότε καλύτερα να την κλείσουν.
Για να το διευρύνω λίγο αυτό.

Κι εγώ δεν πήγα ποτέ στην Κάρπαθο αλλά τους δρόμους και από δικά μου χρήματα τους έκαναν. Να μην τους έκαναν λοιπόν αφού δεν τους είδα και ίσως να μην τους δω ποτέ.
Και το νερό που πίνει το παιδί σου στο δημόσιο σχολείο να το κόψουν.
Πληρώνεται και από μένα αλλά εγώ δεν έχω παιδί να πίνει από αυτό.
Γιατί να το πληρώνω λοιπόν;
Και τον Στρατό; Τον στρατιωτικό ποιος τον πληρώνει; Γιατί να τον πληρώνω αφού δεν είμαστε σε πόλεμο; Να τον καταργήσουν. Να τους απολύσουν όλους και άμα μας την πέσουν, βλέπουμε.
Και τους Πυροσβέστες. Να τους απολύουν το χειμώνα. Μόνο το καλοκαίρι να τους πληρώνω.
Γιατί; Άσε που άμα μένεις στην πόλη τι σε νοιάζει για το δάσος. Ας καούν όλα. Γιατί να πληρώνω κι εγώ που μένω στην πόλη;
Και το δημόσιο ιατρείο που φτιάχτηκε στη Λέρο, να μην το έκαναν ποτέ.
Αφού κι εγώ πλήρωσα γι αυτό και ίσως να μην το χρειαστώ ποτέ.
Και το σχολείο που έγινε στην Ορεστιάδα, να μην το έχτιζαν.
Γιατί να πληρώνω κι εγώ ένα σχολείο, που δεν θα δω ούτε εγώ, ούτε το παιδί μου.
Άσε που δεν έχω παιδί. Κι άμα δεν κάνω; Γιατί να πληρώνω εγώ για τις σπουδές των παιδιών;
Και το παιδί του γείτονα που σώθηκε από την άρρωστη καρδιά του στο δημόσιο νοσοκομείο;
Από τις ασφαλιστικές εισφορές που έδινα και εγώ, σώθηκε. Να μην σωζόταν.
Αφού δεν το γνώριζα και ίσως να μην το μάθω ποτέ.
Και αν σου φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, μην χαμογελάς γιατί είναι και αυτά στο πρόγραμμα.
Θα συμβούν και μάλιστα γρήγορα.Η ΕΡΤ αγαπητέ χαιρέκακε δεν είναι ένα κανάλι.
Είναι άνθρωποι. Εργαζόμενοι.
Φίλοι. Γείτονες. Συμμαθητές. Γονείς. Συγγενείς.
Όπως ήταν οι χαλυβουργοί, οι εργαζόμενοι στα κλωστοϋφαντουργεία, στα ναυπηγεία,
οι χιλιάδες απολυμένοι σε ιδιωτικές εταιρίες που έκλεισαν.
Κι εσύ χαίρεσαι…
Να χαίρεσαι λοιπόν με την κατάντια σου.
Και να μην παραξενευτείς άμα αδιαφορήσω όταν απολυθείς.
Ούτε καν να διαμαρτυρηθείς.
Γιατί δεν θα αφορά εμένα η απόλυσή σου.
Δεν θα αφορά εμένα η εξόντωσή σου.Είναι αδιανόητη η φίμωση της ΕΡΤ.
Είναι αδιανόητη αυτή η συμπεριφορά της κυβέρνησης.
Είναι αδιανόητη η δική σου απάθεια.
Είναι αδιανόητη αυτή η χαρά σου για την εξόντωση 3000 οικογενειών!
Κι όμως, εγώ δεν θα χαρώ με την δική σου εξόντωση.
Θα παλέψω για σένα ακόμη και την ώρα που εσύ χαίρεσαι με τον πόνο του άλλου.Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της ΕΡΤ.
Αλληλεγγύη σε όλους τους εργαζόμενους.
Τους άνεργους, τους άστεγους.
Αλληλεγγύη σε όλους τους συνανθρώπους μας.
Κι αν δεν σε απασχολούν οι υπόλοιποι, σκέψου έστω το τομάρι σου.
Κάποια στιγμή θα χρειαστείς βοήθεια…
Ας έχεις κάπου να τη ζητήσεις…
Γιατί τότε δεν θα χαίρεσαι.
Ανόητε χαιρέκακε!
Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ – ΕΔΩ

Σχετικά Άρθρα

12/06/2013
15/04/2013
21/04/2013

Χάρρυ Κλυνν για ΕΡΤ: Έχουν αποθρασυνθεί, γιατί τους επιτρέψαμε να αποθρασυνθούν!

07:56, 12 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131251

Αυτοί, έχουν αποθρασυνθεί, γιατί τους επιτρέψαμε να αποθρασυνθούν! […] Ναι. Πιστεύω ότι η ΕΡΤ θα κλείσει. Γιατί δεν πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός έχει τη δυνατότητα να ορθώσει το ανάστημά του. Δεν μας έχει δείξει τίποτα μέχρι τώρα. Μακάρι να συμβεί το αντίθετο! Μα, πως θα συμβεί; Όταν υπάρχουν αυτή τη στιγμή σχεδόν δύο εκατομμύρια άνεργοι, και το 1/3 κάτω από το όριο της φτώχειας, και πιστεύουν ότι καμία άλλη λύση δεν μπορεί να υπάρξει εκτός από τη λύση Σαμαρά; […] Είναι τραγικό! Όταν η πολιτική απάτη θριαμβεύει, παύει να θεωρείται πολιτική απάτη […] Ο ηθοποιός, συγγραφέας και stand up comedian Χάρρυ Κλυνν (Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης), μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr για τον… ξαφνικό θάνατο της ΕΡΤ.

Κρ.Π.: Για την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που βάζει λουκέτο στην ΕΡΤ και μιλά σχετικά η δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης Έλλη Στάη -αυτή τη στιγμή (11/6/2013, 22:56:59)- τί έχετε να πείτε;

Χ.Κλ.: Δεν την άκουσα την κυρία Στάη να πει τίποτα για τις προηγούμενες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου… Δεν την άκουσα. Δυστυχώς.

Κρ.Π.: Έχει συγκεντρωθεί ήδη πάρα πολύς κόσμος που διαμαρτύρεται μπροστά στην ΕΡΤ, στη Μεσογείων…

Χ.Κ.: Δεν ξέρω. Μακάρι να γίνει η απαρχή των δέντρων… της πλατείας Ταξίμ. Αλλά θα το δούμε αυτό…. Εγώ πάντα σε αυτές τις καταστάσεις, περιμένω να δω που θα οδηγηθεί η κατάσταση. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε…

Οι Τούρκοι βρήκαν την οικολογική αφορμή. Εμείς την αφορμή της πείνας, και της δυστυχίας, και της εξαθλίωσης, δεν τη βρήκαμε ακόμα…

Κρ.Π.: Παρ’ όλες τις σφοδρές και άμεσες αντιδράσεις που έχουν ξεσπάσει διεθνώς, μετά από αυτή την ανακοίνωση, πιστεύεται ότι η ΕΡΤ, θα κλείσει;

Χ.Κλ.: Ναι. Πιστεύω ότι η ΕΡΤ θα κλείσει.

Γιατί δεν πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός έχει τη δυνατότητα να ορθώσει το ανάστημά του. Δεν μας έχει δείξει τίποτα μέχρι τώρα. Μακάρι να συμβεί το αντίθετο! Μα, πως θα συμβεί; Όταν υπάρχουν σχεδόν δύο εκατομμύρια άνεργοι, και το 1/3 κάτω από το όριο της φτώχειας, και πιστεύουν ότι καμία άλλη λύση δεν μπορεί να υπάρξει εκτός από τη λύση Σαμαρά;

Γιατί να το πιστέψω; Πρέπει να είμαι ηλίθιος. Γιατί να το πιστέψω, δηλαδή; Τί να πιστέψω;

Κρ.Π.: Αν θα αντιδράσει ο ελληνικός λαός, εννοείτε;

Χ.Κλ.: Ναι, γιατί; Εσύ πιστεύεις ότι θα αντιδράσει; Μακάρι να αντιδράσει!

Αλλά το θέμα είναι το εξής – είναι πολύ περίεργη η κατάσταση. Αυτοί, έχουν αποθρασυνθεί, γιατί τους επιτρέψαμε να αποθρασυνθούν! Και το ωραίο είναι ότι βγήκε ο Όλι Ρεν και εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του γιατί κλείνει η κρατική τηλεόραση! Δηλαδή… είναι τραγικά αυτά τα πράγματα.

Και αν κλείσει, θα είναι πολύ ρευστή η κατάσταση, μέχρι να ξαναγίνει η ΕΡΤ, να ξαναγίνει δημόσια τηλεόραση, αν ξαναγίνει… Εξάλλου, ποιός ξέρει αν θα υπάρχει αυτή η κυβέρνηση μέχρι τον Σεπτέμβρη.  

Μακάρι να εξεγερθεί ο κόσμος… Θα εκπλαγώ πολύ ευχάριστα. Αλλά δεν το πιστεύω.

Και είναι τραγικό! Όταν η πολιτική απάτη θριαμβεύει, παύει να θεωρείται πολιτική απάτη. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από τις δημοσκοπήσεις.-

Εδώ ΕΡΤ. Εδώ ΕΡΤ. είμαστε άοπλοι…

00:33, 12 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131255

Σκίτσο του Soloup από το «Ανθρωπολύκος»

Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ – ΕΔΩ

Σχετικά άρθρα:

***

  • Ζωντανή αναμετάδοση ΕΡΤ εδώ
  • Εδώ ζωντανά το πρόγραμμα της ΕΡΤ3
  • Εδώ το ραδιόφωνο των εργαζομένων της ΕΡΤ

 

Flash AnimationFlash Animation

Φωτογραφία: Δημήτρης Θεοδόσης

Αρετή Γεωργοσοπούλου: Ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί

09:45, 10 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131010

[…] έχουμε ένα τεράστιο στοιχείο υπεροχής. Αποτελούμε την συμπαγή μάζα του λ α ο ύ!  Και ως γνωστό ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί, να μπεί στο περιθώριο, ή να προσπεραστεί […] Γιατί σώνει και καλά θέλουμε πολιτκούς κηδεμόνες για να εκφραστούμε; Ας θυμηθούμε τα λόγια του Διονύσιου Σολωμού απο τον Ύμνο στην Ελευθερια, «Πάντα η νίκη, εαν ενωθείτε, πάντα εσάς ακολουθεί». […] Η πολιτικός επιστήμονας Αρετή Γεωργοσοπούλου, απαντά στην έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη που ξεκίνησε να δημοσιεύεται από το 2010 στο tvxs.gr, διαμορφώνοντας ένα δημόσιο διάλογο με συμμετοχή πάνω από 150 σημαντικών προσώπων των γραμμάτων και των τεχνών, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»

Ο αντιπρόεδρος της Iternational Herald Tribune, σε πρόσφατες δηλώσεις του αναφέρει ότι: «ο κόσμος απατάται αν πιστεύει ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι μόνο οικονομική. Στον πυρήνα του προβλήματος υπάρχει και μία κοινωνική κρίση που έφερε με την σειρά της την οικονομική», αλλά και συνεχίζει κυνικά: «Η Ελλάδα και οι ‘Ελληνες έχουν χρόνιο πρόβλημα με τον εγωκεντρικό τρόπο σκέψης τους και τον βουλιμικό τρόπο ζωής τους, που συνδέεται με ιστορικές πολυπλοκότητες και την προβληματική δομή του κράτους μετά την απελευθέρωση της χώρας απο την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

Ποιά είναι τα αίτια, λοιπόν; Τι συμβαίνει και γιατί; Κάποιος θα πρέπει μάλλον να δεί τα πράγματα μέσα απο το κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, οικονομικό πρίσμα. Οπότε, είναι αναπόφευκτες και οι αναφορές στην Τουρκοκρατία, τον εμφύλιο, το παλάτι, τους Αμερικάνους, την χούντα. Και δικαίως.

Βιώνοντας την κρίση στο πετσί μας αυτή την στιγμή με απώλειες ανθρώπων, θέσεων εργασίας, βασικών και αναγκαίων περιουσιακών στοιχείων, ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ας ξεκινήσουμε απο το τί κάνουμε τώρα. Αυτό και μόνο θα μας εξασφαλίσει ενέργεια και εργαλεία σκέψης και δράσης προς αυτόν τον προσανατολισμό.

Φυσικά θα πρέπει να μελετηθούν, να αναλυθούν, να διδαχτούν οι αιτίες και τα συμπεράσματα σε όλους και κυρίως στους νέους για να μπορέσουμε να πούμε ποτέ πια ξανά. Η γνώση και η πληροφόρηση δημιουργεί στάσεις και συμπεριφορές ανάλογες.

Όλοι εμείς οι  «απ’ έξω» έχουμε σίγουρα μπροστά μας, απο την μια πλευρά, θηριώδη – σε όγκο, μορφή και περιεχόμενο σχήματα, όπως οι, τράπεζες, οι πολυεθνικές, η ομάδα G8, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, ο Παγκόσμιο Οργανισμός Εμπορίου κ.α.

Απο την άλλη, πολιτικοί, κυβερνήσεις, Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης. Όλα αυτά μαζί συγχρονισμένα ή όχι συντελούν στην άσκηση πίεσης πάνω μας και στον εκφοβισμό.

Εμείς όμως έχουμε ένα τεράστιο στοιχείο υπεροχής. Αποτελούμε την συμπαγή μάζα του λ α ο ύ!  Και ως γνωστό ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί, να μπεί στο περιθώριο, ή να προσπεραστεί.

Ας θυμηθούμε ότι η δύναμη ενός λαού εξαρτάται μ ό ν ο απο το πόσο ενωμένος είναι. Έχουμε πολλά και απείρως σημαντικά που μας ενώνουν αυτή την στιγμή, και ευτυχώς παρατηρείται κάποια κοινωνική αφύπνιση. Όλο και δημιουργούνται σύλλογοι, ενώσεις, μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί – πέρα απο τους ήδη υπάρχοντες – που δ ε ν ελέγχονται από κόμματα.

Αν μη τι άλλο τώρα είναι αναγκαίο και επιτακτικό να συντονιστούμε μέσα απο αυτούς τους φορείς, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να διεκδικήσουμε. Δεν αρκεί να παρακολουθούμε τα συνδικάτα να κατεβαίνουν – και αυτά χωριστά (!). Με τους κατάλληλους χειρισμούς απο τα ΜΜΕ περνάει στον κόσμο ότι έχει να κάνει με συντεχνιακά θέματα που δεν μας αφορούν όλους.

Θα πρέπει ωστόσο αυτή την ύστατη στιγμή οι φορείς αυτοί να επαναπροσδιοριστούν. Ακόμα και οι τοπικοί σύλλογοι – εξωραϊστικοί,  πολιτιστικοί, αθλητικοί που στόχευαν μέχρι σήμερα στα καταστατικά τους την ποιοτική αναβάθμιση  της ζωής των μελών τους, δεν είναι δυνατόν να συνεχίζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα!

Κατανοώ πλήρως την αποφυγή της εμπλοκής τους σε πολιτικού χαρακτήρα αντιδράσεις. Tώρα όμως που δεν μιλάμε πια για την ποιότητα αλλά προτίστως για την εξασφάλιση της ίδιας της ζωής, θα παραμείνουν αδρανείς ή ακόμα χειρότερα θα καλυφτούν πίσω απο το «εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;».

Μόνο δειλία και υποκρισία υποδεικνύει μια τέτοια στάση. Ως γνωστό οι κατακτήσεις προυποθέτουν φαντασία, τόλμη και θάρρος. Ας εντάξουν στο καταστατικό τους δυναμικές διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις και πορείες, δηλαδή πολιτικές πράξεις.

Δεν μπορεί κάποιες συνασπισμένες δυνάμεις να μας αφανίζουν, να μας καταρρακώνουν οικονομικά, ηθικά και ψυχικά και μεις να περιοριζόμαστε σε σεμνά τελετουργικά ημερίδων, σεμιναρίων, ανακοινώσεων.

Δεν μπορεί να βλέπουμε να φεύγει ό,τι καλύτερο διαθέτει η χώρα στο ανθρώπινο δυναμικό της και μεις να συγκαλούμε διοικητικά συμβούλια! Τώρα θέλουμε δεν θέλουμε αποτελεί πια πολιτική πράξη η καθημερινή μας επιβίωση.

Πολιτική πράξη αποτελεί και η συσπείρωση μας να βοηθήσουμε τις αδύναμες ομάδες. Αντιδράσεις και διαμαρτυρίες μπορεί να ξεκινήσουν σε τοπικό επίπεδο με όλους τους φορείς που δεν ελέγχονται απο τα κόμματα. Γιατί σώνει και καλά θέλουμε πολιτκούς κηδεμόνες για να εκφραστούμε; Ας θυμηθούμε τα λόγια του Διονύσιου Σολωμού απο τον Ύμνο στην Ελευθερια, «Πάντα η νίκη, εαν ενωθείτε, πάντα εσάς ακολουθεί».-

Σχετικά Άρθρα

24/05/2013
17/01/2011
07/10/2011

Μανώλης Χάρος: Αυτό που κάνει αυτή την έκθεση διαφορετική είναι η αλήθεια της

07:18, 10 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131045

Εγκαινιάστηκε η έκθεση του ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ «Κοινότητες στη φυλακή, παράθυρο στην κοινωνία», στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών με θέμα της τα έργα ζωγραφικής τής ομάδας κρατουμένων – μελών της Θεραπευτικής Κοινότητας στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού, οι οποίοι ζωγράφισαν πάνω στους καμένους τοίχους που προκάλεσε μία πυρκαγιά, καταστρέφοντας ολοσχερώς το «σπίτι» τους, από το 2012. Η έκθεση εκπέμπει ένα επίκαιρο ισχυρό μήνυμα, για τις δυνατότητες αναγέννησης και ελπίδας, και τα ψυχικά αποθέματα των ανθρώπων όταν αποφασίζουν να αλλάξουν ζωή, όπως και τη θεραπευτική και απελευθερωτική λειτουργία της δημιουργικότητας στην τέχνη. Ο ζωγράφος Μανώλης Χάρος, ο οποίος επιμελήθηκε το όλο εγχείρημα, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr:

«Στις φυλακές του Κορυδαλού έχει ιδρυθεί από τις αρχές του 1990 η κοινότητα Εν Δράσει. Οι συμμετέχοντες, έχουν επιλέξει να απεμπλακούν από τη χρήση ουσιών, από την εξάρτηση, και ακολουθούν το συγκεκριμένο πρόγραμμα υποστήριξης του ΚΕΘΕΑ.

Ο χώρος που κάηκε κατά την εξέγερση που έγινε πέρυσι τον Σεπτέμβρη στις φυλακές του Κορυδαλού, ήταν το σπίτι τους. Από τις 9 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα, παρακολουθούσαν προγράμματα, θεραπείες, εκπαίδευση…

Κι αυτός ακριβώς ο χώρος έγινε στάχτη. Δηλαδή, αυτοί οι άνθρωποι έγιναν άστεγοι μέσα στη φυλακή. Έπαψε να υπάρχει η βάση τους, το… σπίτι τους, για το πρόγραμμα απεξάρτησης και θεραπείας τους.

Γι’ αυτό ακριβώς έγινε και η συγκεκριμένη έκθεση. Για να ευαισθητοποιηθούν όλοι εκείνοι οι οποίοι οφείλουν, ώστε να επισκευαστεί και να επαναλειτουργήσει το… σπίτι, αυτής της κοινότητας.

Το εντυπωσιακό είναι, ότι υπάρχουν οι μελέτες, υπάρχουν τα χρήματα και ότι άλλο απαιτείται, αλλά δεν ξεκινάει η επισκευή, διότι δεν έχουν κινηθεί οι αναγκαίοι μηχανισμοί, που θα δώσουν την απαιτούμενη άδεια.

Λόγω των παραπάνω, μπήκα σ’ αυτήν την περιπέτεια ως εθελοντής αλλά λειτούργησα σαν εικαστικός. Κι αυτό που με κέντριζε περισσότερο, σε αυτό το συλλογικό έργο, ήταν το να ανακαλύψω μέσα από τις ζωγραφιές των παιδιών της κοινότητας, εκείνα τα σχέδια τα οποία εξελίσσονταν σιγά σιγά…

Αυτά τα παιδιά, όντας σε μία διαδικασία επαναπροσδιορισμού του ίδιου τους του εαυτού, που ξαναρχίζουν τη ζωή τους σε αυτές τις τόσο άθλιες συνθήκες της φυλακής, βρίσκονται σε ένα σημείο που προσδιορίζουν την δική τους αλήθεια.

Κι εκείνο που κάνει την συγκεκριμένη έκθεση διαφορετική, αλλά και τα σχέδιά τους να έχουν τόσο μεγάλη καλλιτεχνική αξία, είναι αυτό ακριβώς: η αλήθεια τους.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε, τί είναι αυτό που έχει κάνει πολλούς καλλιτέχνες να στρέφονται μέσα από το έργο τους, σε χώρους φυλακών, όπως π.χ. στην ταινία των Ταβιάνι «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει». Νομίζω, επειδή η σύγχρονη τέχνη σήμερα είναι σε ένα πολύ κομβικό σημείο που αναρωτιέται για την αλήθεια της. Δηλαδή, ψάχνει να βρει από πού θα αντλήσει την αλήθεια του σύγχρονου ανθρώπου.

Αυτή, λοιπόν, η έκθεση, είναι φτιαγμένη από ανθρώπους που λένε την αλήθεια σε σχέση με τον εαυτό τους. Γι’ αυτό και τα έργα τους είναι σπάνια. Γιατί ακριβώς αυτή η διαχείριση της αλήθειας είναι που κάνει την ίδια την τέχνη σπάνια. Δηλαδή, όταν ο καλλιτέχνης είναι αληθινός, είναι στο σημείο, το οποίο παράγεται η τέχνη. Και στις μέρες που ζούμε η τέχνη είναι ακριβώς μία απο τις αποδείξεις πως δεν είναι τα πάντα αριθμοί, πως δεν λύνονται όλα με μαθηματικούς τύπους, και πως ούτε η ουσία της τέχνης καθορίζεται απο την τιμή της. Και δεν υπάρχει πιό ηχηρή απόδειξη απο αυτή την έκθεση. Η τεράστια αξία της δεν είναι η  εμπορική, και η μεγάλη σημασία της δεν μεταφράζεται σε ευρώ. Αυτό είναι τέχνη.

Οι άνθρωποι αυτοί, βρίσκονται σε αυτό το σημείο: λένε αλήθεια. Ως εκ τούτου αυτό που παράγεται είναι τέχνη. Και μας ενδιαφέρει όλους. Δεν είναι το πέρασμα του χρόνου ενός φυλακισμένου μέσα από μία δημιουργική διαδικασία, π.χ. απλή χειροτεχνία. Κι αυτό είναι η έκπληξη της έκθεσης.

Δεν βλέπουμε, δηλαδή, μόνο τα έργα μιας κοινότητας που τυχαίνει να είναι στην φυλακή. Βλέπουμε μια σειρά από έργα τέχνης τα οποία έχουν παραχθεί εξ αιτίας των συγκεκριμένων συνθηκών μ’ αυτόν τον τρόπο.

Αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς από την πρώτη στιγμή είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι μέσα στη φυλακή, διεκδικούν την ταυτότητα του ανθρώπου. Και είναι κάτι που κάποια στιγμή θα σου το πούνε: Είμαι άνθρωπος και γω! Γιατί, υπάρχει ένα ολόκληρο κοινωνικό σύστημα ημών των υπολοίπων, που τούς αμφισβητεί και τούς αφαιρεί ακριβώς αυτό το αναφαίρετο δικαίωμά τους: Την ανθρώπινη υπόστασή τους.

Στην συγκεκριμένη έκθεση, λοιπόν, αντιλαμβάνεσαι ακριβώς αυτό: Ότι τα μέλη της κοινότητας Εν Δράσει, διεκδικούν μέσα από τη δημιουργικότητά τους και μέσα από τον τρόπο και τις επιλογές της ύπαρξή τους για απεξάρτηση αυτή την ταυτότητα!

Και το μήνυμα της δημιουργικότητά τους, δίνει και την ταυτότητα αυτών των ζωγραφικών έργων. Και είναι αυτή ακριβώς η αλήθεια που κάνει ξεχωριστή αυτή την έκθεση.-«

[…] Οι καμένοι τοίχοι της Κοινότητας έγιναν ο καμβάς πάνω στον οποίο προσπαθήσαμε αγωνιωδώς να κραυγάσουμε τη θέλησή μας για ζωή και την ανάγκη μας να στείλουμε στην κοινωνία το μήνυμα ότι η απελευθέρωση από το φαύλο κύκλο της εξάρτησης είναι δύσκολη αλλά δυνατή.» Απόσπασμα
από το κείμενο που έγραψαν τα μέλη του KEΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ και δημιουργοί των έργων

Info
Έκθεση: «Κοινότητες στη φυλακή, παράθυρο στην κοινωνία»

Ωράριο λειτουργίας: καθημερινά 19:00»-20.45»
Τόπος: Πειραιώς 260, Αποθήκη

Διαβάστε κείμενα για την έκθεση:

«συνιστά  μιας σπάνιας ποιότητας τοιχογραφία της ανθρώπινης ψυχής και ό,τι πιο πολύτιμο και αγαπητό κρύβει μέσα της» Ντένης Ζαχαρόπουλος, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΜΜΣΤ

Σχετικά Άρθρα

24/01/2013
20/01/2013
17/11/2012

Δύο συμβολισμοί – ένα μήνυμα: Βία στη ζωή

Και οι δύο γυναίκες έγραψαν ιστορία. Η μία, λενε, έγινε η αφορμή να ξεσπάσει η εξέγερση στην Τουρκία. Η άλλη, ίσως, να συνεχιστεί…

Αιτία, η απροκάλυπτη βία. Στη φύση. Άρα στη ζωή.

Αυτή είναι η φασιστική κοινωνία του 21ου αιώνα, που βρίσκεται  στο απόγειό της, με τους πολιτικούς, τους τεχνοκράτες, και τους «εξελιγμένους» γιάπηδες όλων των ειδών, από δημοσιογράφους μέχρι οικονομολόγους και συνταγματολόγους, που απαξιούν για την ίδια την Ιστορία, την οικολογία και τον ουμανισμό.
Εδώ βρισκόμαστε… Συμβολικά και πραγματικά.

tragiko.net
Στην πρώτη φωτογραφία, η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα, έστεκε στην πλατεία Ταξίμ, διαμαρτυρόμενη -για την καταστροφή του Ιστορικού πάρκου, λόγω ανέγερσης εμπορικού κέντρου, που κανείς δεν ρωτήθηκε γι’ αυτό-, ακίνητη, έκπληκτη, και ανήμπορη, μπροστά στην -συμβολικά- βίαιη φαλική επίθεση απέναντι -ουσιαστικά- στη φύση…

gynaika_tourkia(εδώ το άρθρο)

Στη δεύτερη φωτογραφία, μία άλλη διαδηλώτρια, στη συνέχεια, βάζοντας τον κόκκινο στηθόδεσμο στο πρόσωπό της για να προστατευτεί από τα χημικά των ΜΑΤ, ήταν σαν να έλεγε:

Επιτίθεστε στη… γυναικεία φύση. Επιτίθεστε στη φύση! Επιτίθεστε στη ζωή. Άρα, ΕΠΙΤΙΘΕΣΤΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ. Απέναντι στη βία σας, και στον φασισμό σας, θέτω την αλήθεια που δεν θέλετε να δείτε. Και θέτω ανάμεσά μας, το ζητούμενο: Την ίδια τη ζωή. Τη θηλυκή μας φύση. Τη μόνη που μπορεί να μας προστατεύσει.

Παράλληλα, ας θυμηθούμε. Στην ταινία Τρία χρώματα: Η Μπλε ταινία (1993) του Κισλόφσκι, η ηλικιωμένη οικονόμος κλαίει για το πένθος της κυρίας της, και όταν η τελευταία (Ζιλιέτ Μπινός) τη ρωτάει «μα, γιατί κλαις, εσύ;», εκείνη της απαντά: «Γιατί ΔΕΝ κλαίτε εσείς!».
Κάπως έτσι -ίσως- και οι γείτονες, εξεγείρονται για τους … διπλανούς τους;

Αλλά, και επειδή, ίσως, υποψιάζονται ότι αυτή η κρίση -με όλα τα παρελκόμενα έκπτωσης της όποιας δημοκρατίας τους- καταφτάνει καλπάζοντας, να τους ρημάξει ΚΑΙ αυτούς; Δεν έχει σημασία.
Η βία στη φύση και τη ζωή, γίνεται πλέον εμφανής σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη.


Τέλος, η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία. Και στην οικονομική κρίση και στη βία και στο φασισμό. Και οι Τούρκοι δείχνουν πλέον, να μην έχουν ανοχή σε κανένα από αυτά τα Τρία…

Ο καπιταλισμός και οι εξουσίες του, μετέτρεψαν αυθαίρετα και φασιστικά τον άνθρωπο σε άτομο. Τη φύση σε εργοστάσιο αισχροκέρδιας. Και την ιστορία -μαζί με τον ανθρωπισμό, τον πολιτισμό, και τις όποιες αξίες- σε μουσειακό έκθεμα για το βλέπεις μόνο με πληρωμένο εισητήριο.


Έτσι βαδίζουμε προς την καταστροφή, με μαθηματική ακρίβεια.

Αλλά, ευτυχώς κάποιοι αντιστέκονται δίνοντας μαθήματα ζωής, πολιτισμού και Ιστορίας.

υγ. σε περιπτωση που η φωτο της διαδηλώτριας με τον στηθόδεσμο δεν είναι από την Τουρκία, τα παράπονά σας στα μμε που την διακίνησαν… Εδώ έγινε ένα σχόλιο με αφορμή αυτές τις δύο φωτο, ως ερμηνευτική προσωπική άποψη και όχι ως ειδησεογραφική ενημέρωση.

Περικλής Κοροβέσης: Κάνουν αυτό που έκαναν οι ναζί…

07:13, 06 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/130807

[…] σε τελική ανάλυση είναι ένας μύθος ότι είναι δημοκρατία. Απλά, στήνουνε μια τεράστια θεατρική παράσταση στη βουλή με 300 ηθοποιούς και παίζουνε ρόλους για να περνάει η ώρα. Όμως, όλα τα υπόλοιπα… περνάνε […] Αλλά ακόμα και αυτό το θέατρο, ήδη, τους εμποδίζει. Οι νόμοι περνάνε εκτός κοινοβουλίου. Με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ε, δηλαδή, κάνουν όπως αυτό που έκαναν οι ναζί, και όπως αυτό που έκανε η χούντα: Αποφασίζομεν και διατάζομεν […] Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή το νέο βιβλίο του Παράπλευρες καθημερινές απώλειες.

Π.Κ.: Καταρχήν αυτό το βιβλίο, δεν ξεκίνησε σαν βιβλίο. Από την μια πλευρά, ήταν κάποιες σκέψεις σε στιγμές που η μνήμη ερχόταν από παλιά, και έβγαιναν κειμενάκια που έγραφα από δω και από κει, σε χαρτοπετσέτες, σε λογαριασμούς, σε ότι έβρισκα μπροστά μου. Και τα έγραφα, όπως είναι μια φιλική κουβέντα σ’ ένα μπαρ, σα να μιλούσα με κάποιον και λέγαμε τα εσώψυχά μας. 

Από την άλλη, ήταν σημειώσεις που κράταγα από εντυπωσιακά θέματα. Για παράδειγμα, ότι η Deutsche Bank χρηματοδοτούσε το Άουσβιτς, ή ότι ο Hugo Boss έντυσε τον χιτλερικό στρατό. Τα οποία, τα μάζευα σαν επιπλέον υλικό για να τα αξιοποιήσω σε άρθρα, τα οποία η επικαιρότητα δεν μου επέτρεψε να τα χρησιμοποιήσω.

Οπότε, αυτό το υλικό μαζεύτηκε, αλλά δεν είχα σκοπό να το εκδώσω, από την άποψη ότι ούτε δομή είχε, ούτε εννιαίο ήταν, ούτε τίποτα.

Μέχρι που από ένα τυχαίο συμβάν στο Φλοράλ, σε μια εκδήλωση για τη Μπαρτσελόνα, μου δόθηκε ευκαιρία να διαπιστώσω, ότι μία πολύ νέα κοπέλα εκτός του ότι είχε διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία μου, ήξερε κι ένα ποίημά μου αν και δεν έχω εκδώσει ποτέ ποιητική συλλογή. Και ξεκίνησε ένας διάλογος.

Οπότε, σκέφτηκα, πως αν ανάλογα κείμενα, έχουν ένα ενδιαφέρον ειδικά για τόσο νέους ανθρώπους, γιατί δεν τα μαζεύω να κάνω μία παράθεση γεγονότων και αισθημάτων τα οποία μπορεί να είναι χρήσιμα στους νέους;

Βάλθηκα, λοιπόν, να τα μαζέψω, τα ξαναέγραψα πολλές φορές μέχρι την τελειωτική τους μορφή, και τα χώρισα σε ενότητες. Είναι δύσκολο να τα χαρακτηρίσεις. Είναι πεζά, είναι πεζοτράγουδα, είναι ποιήματα; Αλλά τι σημασία έχει; Σημασία έχει να διαβάζονται.

Όπου υπήρχαν ιστορικά στοιχεία, προσπάθησα να τους δώσω μία μορφή αλά Καβάφη. Όχι στο στυλ του Καβάφη, αλλά όπως ο Καβάφης έπαιρνε διάφορα ιστορικά γεγονότα και έκανε ένα αφήγημα, κατά παρόμοιο τρόπο, έκανα αυτά τα κείμενα μικρά αφηγήματα.

Κρ.Π.: Οι ενότητες του βιβλίου, περικλείουν τα βασικότερα θέματα που σας έχουν απασχολήσει σε όλη την πορεία σας μέχρι σήμερα;

Π.Κ.: Πιστεύω ότι η κοινωνία και οι άνθρωποι είναι κάτι ενιαίο. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την οικονομία, την κοινωνία, τον πολιτισμό, την αρχιτεκτονική. Όλα αυτά αποτελούν ένα σύνολο μιας ανθρώπινης δραστηριότητας που είναι ενιαία. Δηλαδή, μπορεί, ένα οικονομικό κείμενο να είναι και ένα βαθύτατα ποιητικό κείμενο. Όπως, πάλι, ένα ποιητικό κείμενο, να μην είναι καθόλου ποιητικό.

Όλα είναι ενιαία, και όλα είναι μέρος της ζωής. Επομένως για μένα είναι εξίσου σημαντικός ο έρωτας, όπως είναι και ο πόλεμος. Άσχετα αν το ένα είναι καταστροφικό και το άλλο δημιουργικό. Όλα είναι μέσα στη ζωή ισοδύναμα. Γιατί σ’ αυτή τη ζωή που ζούμε, αν το φέρει η τύχη θα πολεμήσουμε, αν το φέρει η τύχη θα ερωτευτούμε. Ο πολεμιστής με τον ερωτευμένο, είναι  σε διαφορετικές στιγμές της ζωής τους, αλλά ο άνθρωπος είναι ίδιος.

Έχοντας, λοιπόν, αυτή την εντύπωση, ότι ο άνθρωπος είναι ενιαίος και η κοινωνία είναι ενιαία, τα ανακάτωσα όλα μαζί, γιατί πιστεύω ότι όλα μαζί είναι εκφράσεις της ζωής.

Κρ.Π.: Το κάθε κείμενο, το οποίο είναι σαν μικρογραφία – απόσταγμα, της ανάλυσης ενός θέματος, καταλήγει σε έναν στοχασμό που θα μπορούσε να ξεκινήσει μία συνομιλία. Δηλαδή, το κάθε κομμάτι, είναι σαν να θέτει έναν βάσιμο προβληματισμό, για την αφετηρία μίας συζήτησης...

Π.Κ.: Το πιάνεις ακριβώς, πολύ σωστά, γιατί από τη γέννησή του αυτό το βιβλίο, είναι προϊόν συζήτησης. Με την κοπέλα που συνάντησα στο Φλοράλ, δημιουργήθηκε ένα είδος συζήτησης, που της απάντησα.

Οπότε με τη σειρά του, αυτό μεταφέρεται σε ένα ευρύτερο ακροατήριο, που αντί να δίνουμε απαντήσεις, βάζουμε ερωτήματα ή σκέψεις, για να μπορέσουμε να ανοίξουμε μία συζήτηση, ώστε να ξεφύγουμε από την καθημερινή ασημαντότητα.

Κρ.Π.: Γράφετε στο βιβλίο, ότι «Συνομιλητές υπάρχουν. Αρκεί να μπορείς να μιλήσεις». Να μιλήσεις, και να ακούσεις, κι όχι μόνον τους άλλους αλλά και τον εαυτό σου;

Π.Κ.: Οπωσδήποτε. Το πιο δύσκολο είναι να μπορέσεις να ακούσεις τον εαυτό σου. Και είναι το πιο επώδυνο. Γιατί, συνήθως, θέλουμε να έχουμε την προσωπικότητα που φανταζόμαστε ότι έχουμε, και που είναι αντίγραφο κάποιου κοινωνικού μοντέλου, και όχι την προσωπικότητα που είμαστε.

Και συχνά, είναι η κοινωνία που σου δίνει το ρόλο σου. Όπως, λόγου χάριν, οι «μαύροι» δεν ξέραν ότι είναι «μαύροι» πριν τους αναγκάσουν να πάνε δούλοι στην Αμερική. Όπως υποθέτω, ότι και ο πρώτος ομοφυλόφιλος στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν ήξερε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Ήξερε ότι αγαπά έναν άνθρωπο του ίδιου φύλου. Η κοινωνία του έδωσε την ταυτότητα αυτή.

Κρ.Π.: Από τις ενότητες που υπάρχουν στο βιβλίο, όπως: Νοσταλγία, Έρωτας, Μοναξιά, Γυναίκες, Ξεχασμένοι, Άνθρωποι, Στιγμές Εξουσίας, κλπ., ποιά πιστεύετε ότι σήμερα έχει μεγαλύτερο νόημα, για ποιά ίσως αγωνιά περισσότερο ο σημερινός άνθρωπος;

Π.Κ.: Το πιο σημαντικό για μένα, είναι ότι σήμερα ο άνθρωπος έχει χάσει τον εαυτό του και έχει κάνει έναν τηλεοπτικό εαυτό, που διαμορφώνεται όπως ο Θεός που έφτιαξε τον κόσμο από λάσπη, έτσι και η σκέψη του ανθρώπου σήμερα, χτίζεται με τηλεοπτικό υλικό.

Στο σημείο, που δεν πάψουμε να βλέπουμε τηλεόραση και να αρχίσουμε να μιλάμε πάλι μεταξύ μας, όπως ήταν παλιά, στα καφενεία, στα χωριά, στις συναθροίσεις, στα ταξίδια, στα λεωφορεία… Τώρα στα λεωφορεία δεν μιλάει κανένας. Θυμάμαι όταν κατέβαινα, φαντάρος, από την Αλεξανδρούπολη με λεωφορείο, μιλούσα συνέχεια με τον διπλανό. Δηλαδή, ο λόγος ήταν κοινός. Τώρα μας έχουν πάρει και το λόγο!

Κι όπως η τηλεόραση είναι ένα μονομερές ράντισμα με διακοπές, έτσι δεν μπορεί ο άνθρωπος να έχει έναν συνεχή λόγο. Γι’ αυτό και σε διακόπτουνε, και αρχίζουν να μιλάνε για να μιλάνε, κι όχι να ακούσουν ή να συνομιλήσουν. Δηλαδή, έχουμε στην ουσία μίμηση ομιλίας κι όχι πραγματική ομιλία.

Κρ.Π.: Και υποτίθεται ότι όταν μιλάς με κάποιον θέλεις να μοιραστείς κάποιες σκέψεις σου και κάποια συναισθήματα. Να κοινωνήσεις, που λέμε…

Π.Κ.: Να κοινωνήσεις, ακριβώς. Και στο σημείο που ο άλλος σε ακούει και αναπτύσσεται η σκέψη του, ταυτόχρονα αναπτύσσεις και εσύ την δικιά σου τη σκέψη. Δεν είναι τυχαίο, ότι τα κείμενα των αρχαίων ήταν διάλογοι!

Κρ.Π.: Και το μόνο που μπορούν να μοιραστούν οι άνθρωποι ισότιμα είναι τα συναισθήματά τους, τα οποία δεν εκφράζονται μόνο λεκτικά αλλά και έξωλεκτικά. Δεν μπορείς όμως να μοιραστείς κάτι με την τηλεόραση, ούτε ακόμα και μέσω των σόσιαλ μίντια, διότι γίνεται μονομερώς ή εν μέρει.

Π.Κ.: Γιατί ο άνθρωπος με τον άνθρωπο είναι ανεπανάληπτη σχέση. Τίποτα δεν μπορεί να την αντικαταστήσει.

Και η επικοινωνία μπορεί να γίνει και με τη σιωπή, και με τον χορό, και με τη μουσική. Δεν είναι τυχαίο, ότι οι σύγχρονες καφετέριες έχουν τόσο δυνατά τη μουσική που καταργούν την συνομιλία.

Υπάρχουν πολλά υποκατάστατα της ανθρώπινης ανάγκης και ευχαρίστησης, όπως είναι και η πρέζα. Η  κάθε πρέζα λειτουργεί ως παρέα, αλλά στην ουσία είναι πλήρης απομόνωση.

Διάβαζα ένα σύνθημα, που έλεγε: Έξω το κράτος από τις φλέβες μας. Το έγραψαν για την πρέζα, αλλά αν το πάρουμε μεταφορικά, το κράτος δημιουργεί κάθε είδος υποκατάστατου της ανθρώπινης ευδαιμονίας, που στην ουσία είναι μια πορεία προς την καταστροφή και την αυτοκτονία.

Κρ.Π.: Εξάρτηση είναι και ένας τρόπος συμπεριφοράς, όπως είναι και η βία που επαναλαμβάνεται από γενιά σε γενιά.

Π.Κ.: Ότι σε κάνει θεατή, είναι εξάρτηση, και ότι σε κάνει μιμητή, επίσης. Όταν επαναλαμβάνεις συμπεριφορές άλλων.

Κρ.Π.: Κάτι που μας έχει βοηθήσει να επιβιώσουμε στο παρελθόν, μπορεί να μη μας βοηθά να ζούμε στο παρόν. Αλλά επειδή το έχουμε συνηθίσει, σαν πρέζα, δεν μπορούμε να το αλλάξουμε;

Π.Κ.: Ακριβώς. Γιατί, όσο κι αν είναι δημιουργικό κάποια στιγμή, δεν είναι ζωή. Ποτέ κανένα ποίημα, όσο ερωτικό κι να ήταν, δεν αντικατέστησε τον πραγματικό έρωτα. Γράφω κάπου π.χ., για τους αιχμάλωτους του χαρτιού «όσες σελίδες γράψαμε, τόση ζωή χάσαμε».

Κρ.Π.: Γράφετε κάπου στο βιβλίο, για την αλήθεια*, ότι για να την βρει κάποιος πρέπει να ψάξει στα σκουπίδια… Πώς το εννοείτε;

Π.Κ.: Ότι στο σημείο που υπάρχει το κέρδος, σημαίνει ότι όλη η ζωή γίνεται σκουπίδι. Επομένως το κέρδος, είναι κάτι το απάνθρωπο, από την άποψη ότι λογαριάζει για τον εαυτό του και όχι για την κοινωνία.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό το παράδειγμα με τα εργοστάσια στην Αργεντινή, που τα κλείσανε –τα πετάξαν στα σκουπίδια…- διότι δεν είχανε όσο κέρδος θέλανε. Τα πήρανε όμως μετά εργαζόμενοι, και είδαν ότι όχι μονάχα μπορούσαν να ζήσουν καλά, αλλά και ότι μπορούσαν να προσφέρουν φτηνά προϊόντα στην κοινωνία.

Άρα, λοιπόν, δεν ήταν ζημιογόνα, ούτε σκουπίδια. Ήταν ζημιογόνα γι αυτούς που ήθελαν να βγάλουν χοντρά λεφτά. Να τα κάνουν τι; Να πάρουν ένα γιότ, να κάνουν μία βίλα, δηλαδή, να ζήσουνε εκτός κοινωνίας. Γιατί στην ουσία και ο πλούτος είναι μία φυλακή.

Στις πλούσιες γειτονιές σε όλο τον κόσμο, οχυρώνονται. Ζούνε σε κάστρα. Δεν ζούνε στην κοινωνία.

Κρ.Π.: Αλλά ακόμη κι αυτά που δεν θέλουμε να δούμε ή να καταλάβουμε, που με έναν τρόπο τα πετάμε στα σκουπίδια; Τα βάζουμε στο… περιθώριο;

Π.Κ.: Ναι, από την άποψη ότι δεν μας υπολογίζουνε. Είμαστε σκουπίδια! Αν μας υπολογίζανε θα είχαν μια άλλη συμπεριφορά απέναντί μας. Πώς πιάσανε αυτόν τον Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα, στα Εξάρχεια, και τον μπαγλαρώσανε, τον κάνανε πακέτο, και ονόμασαν την  επιχείρηση «Πακέτο από την Αθήνα»;

Δεν τους ένοιαζε καν αν υπήρχε κόσμος που τους έβλεπε, που κατέγραφε το αυτοκίνητο.  Ξέραν πολύ καλά ότι δεν θα πάθουν τίποτα. Και την άλλη μέρα τον έστειλαν στην Κωσταντινούπολη.  100% παράνομο. Αλλά ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και ότι κανείς δεν τους ελέγχει, κι ούτε θα μάθουμε ποτέ τα ονόματά τους. Κάνουν ότι θέλουν. Είναι ανεξέλεγκτοι.

Οπότε αναγκαστικά ο άλλος γίνεται σκουπίδι…  Είναι σαν να πήρανε έναν κάδο σκουπιδιών, το φόρτωσαν στο αυτοκίνητο και τον πήγαν στην χωματερή! 

Κρ.Π.: Πώς τα βλέπετε αυτά που γίνονται στην Τουρκία;

Π.Κ.: Είναι πολυσύνθετα, από την άποψη ότι είναι σίγουρα μια εξέγερση, ή τουλάχιστον έχει στοιχεία εξέγερσης. Αλλά φαίνεται έχει καλά οργανωμένα κέντρα και δεν ξέρουμε πια είναι η πολιτική τους έκφραση. Φημολογείται, ότι πιθανότατα να χρησιμοποιηθούνε προς όφελος του στρατού για να μειώσουν την εξουσία του Ερντογάν. Αλλά ακόμα είναι νωρίς για να κάνουμε αναλύσεις. Αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι είναι ένα γνήσιο λαϊκό κίνημα. Τώρα ποιοι θα επωφεληθούνε, είναι άγνωστο.

Κόμματα δεν φαίνεται να υπάρχουνε. Είναι αυτό το περίεργο φαινόμενο που συμβαίνει, που από μια ασήμαντη αφορμή γίνεται μια εξέγερση.

Κρ.Π.: Μια ασήμαντη αφορμή, η οποία όμως, δεν είναι και τελικά και τόσο ασήμαντη;

Π.Κ.: Είναι σαν να θέλανε να κάνουν εδώ ένα Mall στον Εθνικό Κήπο… Ε, από εκεί πέρα, παίρνει διαστάσεις, γιατί βγαίνουν τα προβλήματα με οποιαδήποτε αφορμή. Ποιος το αποφάσισε, ποια εταιρεία το ανέλαβε, τι υπάρχει από πίσω; Όλα αυτά.

Κρ.Π.: Και βλέπουμε ότι τελικά είναι σα να υπάρχει ένας απόλυτος μονάρχης, ένας… σουλτάνος  που αποφασίζει για τα πάντα, και η γνώμη του κόσμου δεν έχει καμία σημασία. Και μιλαμε για δημοκρατίες…

Π.Κ.: Στο βιβλιο που βγάλαμε με θέμα την Άμεση Δημοκρατία, υπάρχουν πολλές αναλύσεις σε ότι αφορά την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που σε τελική ανάλυση είναι ένας μύθος ότι είναι δημοκρατία. Απλά, στήνουνε μια τεράστια θεατρική παράσταση στη βουλή με 300 ηθοποιούς και παίζουνε ρόλους για να περνάει η ώρα. Όμως, όλα τα υπόλοιπα… περνάνε.

Κρ.Π.: Και το… ελληνικό θέατρο, πώς το βλέπετε;

Π.Κ.: Το βλέπω ότι θα γίνεται όλο και χειρότερο και χειρότερο.

Αλλά ακόμα και αυτό το θέατρο, ήδη, τους εμποδίζει. Οι νόμοι περνάνε εκτός κοινοβουλίου. Με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ε, δηλαδή, κάνουν όπως αυτό που έκαναν οι ναζί, και όπως αυτό που έκανε η χούντα: Αποφασίζομεν και διατάζομεν.

Κρ.Π.: Και μια που είπατε για τους ναζί, τι λέτε για τους νεοναζί;

Π.Κ.: Είναι η βαθιά… Ελλάδα, που εμφανίζεται. Για να ‘μάστε και λίγο κυνικοί. Η Χρυσή Αυγή, πριν πάρει την εξουσία, κρατούσε το τιμόνι του αυτοκινήτου που σκότωνε κόσμο.

Είμαστε η χώρα που έχουμε τα πιο πολλά τροχαία εγκλήματα. Και κανείς δεν τιμωρείται. Αυτό το γεγονός, εκφράζει την βαθύτερη συμπεριφορά του Έλληνα, που χτυπάει το θύμα και το αφήνει στην άσφαλτο να πεθάνει. Δεν είναι ένας καθημερινός φασισμός αυτό το πράγμα; Είναι ένας κοινωνικός φασιμός, που βρήκε σήμερα πολιτική έκφραση.  Όπως όλα τα κινήματα: πρώτα δημιουργούνται, και μετά βρίσκουν πολιτική έκφραση.

Κρ.Π.: Ένα από τα χαρακτηριστικά σας, που «επισημοποιείται» θα λέγαμε, με αυτό το βιβλίο,  είναι ότι προσπαθείτε να δίνετε πάντα τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Συμβαίνει εκ προθέσεως; 

Π.Κ.: Ναι, εκ προθέσεως. Αν κάνω κάτι, είναι να δίνω εναύσματα για διάλογο και συζήτηση. Και όχι διδαχή.-


Περικλής Κοροβέσης, Παράπλευρες καθημερινές απώλειες, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεις την αλήθεια.
Αλλά όχι εκεί που ψάχνεις.
Συσκευασμένη αλήθεια δεν υπάρχει στις προσφορές του σούπερ μάρκετ της ζωής.
Στα πεταμένα ψάξε, στα σκουπίδια.
Εκεί ίσως βρεις κάτι.
Ό,τι πετιέται δεν είναι σκουπίδι.
Συχνά είναι πρώτη ύλη.
Π.Κ.

Σε εποχές ζόφου και φόβου, σαν και αυτήν που ζούμε τώρα στην Ελλάδα, έχουμε δύο τρόπους αντίδρασης: ο πρώτος είναι να αφήσουμε το σκοτάδι να μπει στην ψυχή μας και να τη μαυρίσει· ο άλλος είναι να αξιοποιήσουμε το φως που έχουν συσσωρεύσει τα φωτοβολταϊκά της καρδιάς μας.

Το φως είναι ζωοδότρα δύναμη. Ένα μικρό λυχναράκι νικάει και το πιο αδιαπέραστο σκοτάδι. Ξαναφτιάχνουμε τη ζωή μας στο φως και την οργανώνουμε όσο πιο απλά γίνεται σε έναν κόσμο που είναι περίπλοκος και χωρίς νόημα.

Τα μικρά αυτά κειμενάκια που έχουν συγκεντρωθεί σε αυτό τον τόμο είναι μια προσπάθεια να συγκροτηθεί ένας τέτοιος μικρόκοσμος όταν με τύλιγε και με απειλούσε το σκοτάδι. Δεν είχα πρόθεση να τα δημοσιεύσω. Τα θεωρούσα πολύ προσωπικά. Και από μια σύμπτωση κατάλαβα πως δεν υπάρχει προσωπικός λόγος. Αφού είμαστε όντα με λόγο, είμαστε μέσα στην κοινωνία. Και η κοινότητα είναι αυτή που σου δίνει ένα λόγο για να ανακαλύψεις την προσωπικότητά σου, μοναδική και ανεπανάληπτη, όπως ακριβώς είναι τα δακτυλικά σου αποτυπώματα. Συνομιλητές υπάρχουν. Αρκεί να μπορείς να μιλήσεις. Και έτσι βγήκε αυτό το βιβλίο.»

Π. Κ., Απρίλιος 2013


Φωτογραφία από την εκδήλωση:

korovesis_naif_alexandreia

Σχετικά Άρθρα

02/04/2013
04/06/2013
21/05/2013

Πώς δημιουργείται ένας αριστερός! Της Αρετής Γεωργοσοπούλου – Μακρέλ

07:28, 04 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/130617

[…] Η γνώση και η συγχώρεση πάνε μαζί. Η γνώση και η πρόοδος πάνε μαζί. Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι οι ιδεολόγοι και οι σταμπαρισμένοι που κυνηγήθηκαν ανελέητα, απλά αποτέλεσαν το προκάλυμμα για να δράσει ανενόχλητος ο πολιτικός υπόκοσμος. Και ιδού τα αποτελέσματα! […] Η συγγραφέας και κοινωνική επιστήμονας Αρετή Γεωργοσοπούλου – Μακρέλ, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή το βιβλίο της «Λίθοι στη λήθη», μία πραγματικότητα, μυθιστορηματικά γραμμένη, με φόντο τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα από το 1940 έως το 1970 και ήρωα τον 95χρονο σήμερα Τάσο Σβορώνο που ζει στη Σάμο. Μια αληθινή ιστορία που -ακόμα και άθελά της- ίσως εξηγεί μέσα από τη ζωή αυτού του ανθρώπου, πώς τα συστήματα κατασκευάζουν ιδιότητες, ικανότητες, ή χαρακτήρες, αλλά και ανθρωπιστικές ιδεολογίες, πώς μέσα σε αυτά γενιέται τελικά ένας αγωνιστής, πώς δημιουργείται ένας αριστερός!

«Σαν συγγραφέας προσπαθώ να κάνω συναισθηματική αποτύπωση του τεράστιου θέματος που είναι ένας πόλεμος, και μάλιστα ένας εμφύλιος πόλεμος.

Από μικρή μεγάλωσα σε ένα σπίτι, που είχε μία μόρφωση πάνω από το μέσο όρο και μπορούσαμε να μιλάμε πιο ανοιχτά και για στερεότυπα, για την πολιτική κατάσταση στη χώρα, και πέρα από αυτό υπήρχε και ένα δημοκρατικό ήθος σε όλη την οικογένεια. Οι απόψεις και οι πεποιθήσεις, δεν πήγαιναν ούτε στο ένα άκρο ούτε στο άλλο.

Σε αυτές τις συζητήσεις άρχισα να εντοπίζω, αυτό το βύθισμα που είχε το βλέμμα του πατέρα μου και των συγγενών μου, όταν έπιαναν κουβέντα ειδικά για τον εμφύλιο, και κοίταζαν να την κλείσουν ει δυνατόν αμέσως… Δεν το άντεχαν.

Αυτό το βύθισμα στο βλέμμα και αυτή την ανείπωτη στεναχώρια, τα εντόπισα με τα χρόνια και σε άλλους ανθρώπους ειδικά της επαρχίας, που είχαν βιώσει τον όλεθρο του εμφυλίου, όταν παρακολουθούσαν γιορτές και φανφάρες που διοργάνωναν όλα τα κόμματα της εξουσίας, τα οποία σε απόλυτη αντίθεση με αυτόν τον απλό κόσμο, κάθονταν σε βάθρα με γυαλιστερά κοστούμια και μιλούσαν για την 28η Οκτωβρίου, σχεδόν με  …χαρά  και ενθουσιασμό. Βλέπετε η χαρά της εξουσίας! Ελάχιστες οι εξαιρέσεις.

Αυτή η ανείπωτη στεναχώρια, λοιπόν, της οικογένειάς μου και αυτού του απλού κόσμου με κυνηγούσε και με βάραινε.

Μελετώντας παράλληλα την ιστορία, διαπίστωσα ότι η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Και εκεί ξεκίνησε η ιδέα μου, να γράψω ένα βιβλίο, όχι για τους νικητές, αλλά για τον απλό άνθρωπο που συμμετείχε στον πόλεμο απο αγάπη και μόνο για την πατρίδα, σε όποια δημοκρατική παράταξη κι αν ανήκε.

Το 1990 άρχισα να μαζεύω υλικό, γιατί ήθελα να γράψω ένα ιστορικό μυθιστόρημα, με αληθινά τα στοιχεία: του χρόνου, του τόπου, των γεγονότων και των ονομάτων, και από την άλλη, να υπάρχει η μυθοπλασία και η πλοκή, ώστε να έχει ένα ενδιαφέρον ο αναγνώστης να πάει παρακάτω… και ειδικά ο νεαρός αναγνώστης, ο οποίος με ενδιαφέρει πρωτίστως.

Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω δύο βιβλία. Ο ήρωας του πρώτου βιβλίου μου, ήταν με τον ΕΔΕΣ, και του δεύτερου με το ΕΑΜ.

Κινήθηκα πάνω σε αυτήν την πεποίθηση, ότι δεν μπορεί η Αντίσταση να έχει πολιτικές γραμμές, δεν μπορεί η Αντίσταση να έχει πολιτικό χρώμα, και να είναι κάτω από μία σημαία, μια παντιέρα με άλφα ή βήτα χρώμα, και δεν μπορεί να είναι κανενός αποκλειστικότητα. Γιατί η Αντίσταση δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός κόμματος και καμιάς εξουσίας, όποια απόχρωση κι αν έχει.

Ακόμα με πληγώνει, ότι μέχρι πρόσφατα γιορτάζαν τον Γράμμο και το Βίτσι. Όπως με πληγώνει και η λέξη συμμορίτης και συμμοριτοπόλεμος. Και στην επαρχία το λένε ακόμα. Αυτά είναι πράγματα ανεπίτρεπτα.

Και δυστυχώς, ο Θουκυδίδης είπε: «Ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ». Και ήξερε πάρα πολύ καλά τι έλεγε, γιατί μίλαγε για έναν σχεδόν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας.

Είμαι απολύτως αντίθετη με το ρόλο κρατών και της Ανατολής και της Δύσης, που αναμείχθηκαν και καθόρισαν την εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου. Χιλιάδες άνθρωποι θυσιάστηκαν, και για μένα άδικα. Κανένας λόγος πολιτικός ή στρατιωτικός, δεν δικαιώνει και δεν αιτιολογεί, την αναγκαιότητα του εμφυλίου πολέμου. Ήταν όχι μόνο περιττό αλλά τερατώδες. Ήταν παράνοια.

Το δεύτερο βιβλίο μου «Λίθοι στη Λήθη» αναφέρεται κι αυτό στην εποχή του ‘40 και φτάνει μέχρι το ‘70. Πηγή έμπνευσης μου ένας Έλληνας πατριώτης που πηγαίνει εθελοντικά να υπηρετήσει την πατρίδα του. Και εκεί αρχίζουν όλα.

Τα πολιτικά του ιδεώδη, η κοινωνική του ευπρέπεια, η συναδελφική αλληλεγγύη, προκαλούν την απαρχή ενός εφιάλτη που δεν έχει τελειωμό.

Μέσα στις δεκαετίες που κυλούν το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς θα ενορχηστώσει αυτό που γνωρίζει καλύτερα(με βάση κυρίως ευτελή όσο και ιδιοτελή συμφέροντα): Διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εκτοπισμούς, εκτελέσεις. Και στη συνέχεια διαχωρισμοί, αποκλεισμοί,  φακελώματα και περιθώριο.

Πολλοί ήταν αυτοί που χάθηκαν, πάρα πολλοί. Και αυτοί που γλύτωσαν τον αφανισμό έπρεπε να συνεχίσουν μα όχι απο κει που έμειναν. Γιατί μετά απο έναν πόλεμο η ζωή των ανθρώπων είναι αλλιώς.      

Με ρωτούν κάποιοι, γιατί τα ανασκαλεύεις; Αυτά τα πράγματα πληγώνουν. Γιατί τα ανασκαλεύω; Γιατί πιστεύω αυτό που λέει ο τίτλος του. Πρέπει να θυμόμαστε. Όλα αυτά τα χρόνια, που η ιστορία επαναλαμβάνεται, και το δίδαγμά της το έχουμε στ’ αυτιά μας, καταλήγει να είναι υπέρτατη ειρωνεία το ότι δεν μάθαμε ακόμη από αυτά τα λάθη μας.

Ο βασικός ήρωας του βιβλίου, όχι μόνο με εντυπωσιάζει αλλά με συγκλονίζει με όλη του την πορεία ζωής. Ο πόλεμος, ο πόνος, η αποκτήνωση, ο θάνατος δεν τον κάνουν λειψό. Το αντίθετο. Βγάζουν μέσα απο την ψυχή του το περίσσευμα. Την υπέρτατη δύναμη των ανθρώπων, την π ρ ο σ φ ο ρ ά. 

Η αριστερή ιδεολογία, έμπρακτα. Η κοινωνική συνοχή, η αλληλεγγύη, η συμπόνια, και  η συγχώρεση(με την έννοια του συν-χωράω, δηλαδή συνυπάρχω) τον βγάζουν νικητή. Οι διώχτες του είναι οι χαμένοι.

Γιατί τα ανασκαλεύω, λοιπόν; Γιατί πιστεύω στη λύτρωση μέσα από την γνώση. Αυτό που με κυνηγάει σαν… δαίμονας, είναι ότι η άγνοια, η αμάθεια και η λήθη περιχαρακώνουν τον άνθρωπο στα ανέλιχτα, στα δύσκαμπτα, στα ακραία και στα αντικοινωνικά. 

Η γνώση και η συγχώρεση πάνε μαζί. Η γνώση και η πρόοδος πάνε μαζί. Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι οι ιδεολόγοι και οι σταμπαρισμένοι που κυνηγήθηκαν ανελέητα, απλά αποτέλεσαν το προκάλυμμα για να δράσει ανενόχλητος ο πολιτικός υπόκοσμος. Και ιδού τα αποτελέσματα!-«

«Γράμματα δεν ξέρανε οι γονείς αλλά κατάφεραν να μας αναθρέψουν με αγάπη και σεβασμό. Δεν ξέρω πώς, μας δείξαν να είμαστε περήφανοι μα σεβαστικοί, ν’ αγαπάμε τους ανθρώπους μα να μην τους φοβόμαστε, να μην ντρεπόμαστε γι’ αυτά που δεν έχουμε και να καμαρώνουμε για τα σωστά που κάνουμε.» Απόσπασμα από το βιβλίο «Λίθοι στη λήθη», της Αρετής Γεωργοσοπούλου – Μακρέλ, των εκδ. Μαϊστρος.

Η Αρετή Γεωργοσοπούλου γεννήθηκε στον Πειραιά και σπούδασε κοινωνικές επιστήμες στην Αθήνα. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία.

Από τα  φοιτητικά  της χρόνια συνεργάστηκε με κλαδικά περιοδικά, γράφοντας άρθρα και μελέτες πάνω σε θέματα συναφή με τις σπουδές της.

Ακολούθησε ακαδημαική καριέρα και συγχρόνως συνεργάστηκε με εταιρείες σαν Σύμβουλος Επικοινωνίας.

Ζει στο Ντράφι-Πικέρμι με τον σύζυγό της και την κόρη τους και ασχολείται ενεργά με την τοπική αυτοδιοίκηση.

Ο εθελοντισμός είναι μέσα στις άμεσες προτεραιότητες της και συνεργάζεται με σωματεία και κοινωνικούς φορείς με κεντρικό προσανατολισμό της τις ευπαθείς ομάδες και τα προβλήματά τους.

Αρθρογραφεί σε περιοδικά και εφημερίδες και έχει ασχοληθεί με το παιδικό παραμύθι.

To 2007 κυκλοφόρησε το πρώτο της ιστορικό μυθιστόρημα 33% αντάρτης από τις εκδόσεις Μαϊστρος.

Βασική προσωπική άποψη  για την οποία και δραστηριοποιείται συγχρόνως,  είναι η προσπάθεια για την μείωση των επιβαρυντικών συμπεριφορών μας προς το περιβάλλον.

Παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει έχει μια αισιόδοξη και χαρούμενη στάση ζωής που τείνει να αποδείξει ότι η ανθρώπινη πορεία είναι μια συλλογική πράξη αμοιβαιότητας και συνεχούς βελτίωσης.

Σχετικά Άρθρα

21/05/2013
20/05/2013
07/05/2013

Όταν η πολιτική και η ιστορία απαξιούν, o μύθος και η τέχνη αναλαμβάνουν… να τιμήσουν

Για το μύθο του χορού του Ζαλόγγου είμαι περήφανη ως Ελληνίδα(μάλιστα ο μύθος λέει, ότι η πρώτη που έπεσε «στου Ζαλόγγου τη μεριά», λεγόταν Κρυσταλία – έτσι μου είχε πει κάποτε ο ανηψιός του Άρη Βελουχιώτη).


Κι αυτός ο μύθος θα ζήσει στους αιώνες, ακόμα κι όταν τα κόκκαλά μας θα βρίσκονται σε συνωστισμό…
κι όταν θά ‘χουν ξεχαστεί πολλά από την ιστορία μας.

Γιατί, είπαμε: Όταν η πολιτική και η ιστορία απαξιούν, o μύθος και η τέχνη αναλαμβάνουν… να τιμήσουν.

Τον συγκεκριμένο μύθο, κατέγραψε κι ο Ρασούλης για… σιγουριά: «θα πηδάμε απ’ τις βεράντες στου Ζαλόγγου τη μεριά».


Γιατί η μεριά του Ζαλόγγου, όσο κι αν φαίνεται αλλόκοτο, είναι η ζωή. Κι ότι δεν τίμησε η επίσημη ιστορία μας από το γενεόγραμμά μας, από τη ζωή μας, το τίμησε αυτός ο μύθος. Αυτή η ιστορία.

Και το τίμησε και η τέχνη, κι αυτό το τραγούδι, ως… ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΥΦΤΙΑΣ. 


ΧΑΒΑΛΕΔΙΑΡΙΚΟ (στίχοι)

Μ’ έν’ αμάν-αμάν στα χείλη πάω πίσω στα παλιά
κι αν τυχόν γίνω ρεζίλι φταίν τα αισθηματικά

Τι κι αν είσ’ απ’ τη Λιβύη, εργατάκι και φτωχό
Πιάσ’ το νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό
Πιάσ’ το νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό

Με δυο ώπλες κι ένα άιντες, με ουίσκι και λοιπά
θα πηδάμ’ απ’ τις βεράντες στου Ζαλόγγου τη μεριά

Τι κι αν είσ’ απ’ τη Λιβύη, εργατάκι και φτωχό
Πιάσ’ το νταχτιρντί ταξίμι, να κομπλάρει ο Ανταμό
Πιάσ’ το νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό

Πες του Νιόνιου να κουρντίσει και του Γιώργου να τη βγει
Ο Νικάκης να βρει λύση, κι ο Μανώλης να πιαστεί

Τι κι αν είσ’ απ’ τη Λιβύη, εργατάκι και φτωχό
Πιάσ’ το νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό
Πιάσ’ το νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό

Εκτός από τα γεγονότα, τις ημερομηνίες και τα ονόματα, και το άν πήγε ο ένας εκεί την τάδε μέρα ή πήγε την άλλη, που η έρευνα οφείλει να σέβεται και να καταγράφει, υπάρχει και το ιστορικό βίωμα. Πώς βίωσαν αυτές οι γυναίκες για τα παιδιά τους και τις οικογένειές τους, αυτά τα γεγονότα, τι ένιωσαν και τι θέση πήραν απέναντι σε όλα αυτά. Τα παλιά -και όχι μόνον- ιστορικά βιβλία, που βρίθουν από μυθολογίες με αποτέλεσμα να παρερμηνεύουν τα βιώματα, αλλά και των όποιων άλλων, που έρχονται σχεδόν αφαιρώντας αυτά τα βιώματα για να καταγράψουν απλά στεγνά τα γεγονότα, απαξιώντας κατά το ήμισυ τουλάχιστον γι αυτά, δεν απέχουν και πολύ.
Η Ιστορία οφείλει να καταγράφει ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. Και όσοι Ιστορικοί, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτόν τον δύσκολο ρόλο, που πρέπει να λαμβάνει υπόψιν του ΠΡΩΤΑ τα ανθρώπινα βιώματα σε σχέση με τα ιστορικά γεγονότα, καλύτερα να το αποδέχονται και να ζητάνε συνεργασίες με ειδικούς και άλλων ανθρωπιστικών επιστημών. Γι αυτά τα κενά δημιουργήθηκε και παίρνει όλο και περισσότερο βάρος, σήμερα, η Προφορική Ιστορία, που την αφηγείται ο απλός λαός που ΕΖΗΣΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. Επισης, υπάρχει κι ένας έρμος κλάδος που λέγεται διεπιστημονικότητα… Μέχρι να τα πάρουμε όλα αυτά στα σοβαρά, τα ιστορικά βιβλία θα είναι μόνο για να τα μάθει κανείς παπαγαλία ώστε να περάσει σε κάποιες αισχρές εξετάσεις, και μετά να τα πετάξει στον πρώτο κάδο σκουπιδιών που θα συναντήσει.
Ιστορία, γραμμένη με νοοτροπία τεχνοκρατική, ή αλλιώς γιάπικι, ή αλλιώς πολιτικών σκοπιμοτήτων, ή αλλιώς για τα μπάζα, την χορτάσαμε, αλλά πήγε… γι αυτό χαμένη.
Όταν η ιστορία και η πολιτική, απαξιεί, το λόγο παίρνει η τέχνη και ο μύθος. Ας το έχουν όλοι υπόψιν. Ότι δεν καταγραφεί ιστορικά θα γίνει μύθος, θα γίνει τραγούδι, θα πάρει μια άλλη μορφή.
Το πως μπορεί να αισθάνεται μια μάνα που την απειλεί ο Τούρκος, για την ίδια και το παιδί της και την οικογένειά της, αν δεν είναι σε θέση να το καταγράψει η ιστορία, ακόμα και στον 21ο αιώνα, και πρέπει είτε να το αποσιωπήσει σαν γεγονός, είτε να το κάνει καταγεγραμμένη μυθολογία, τότε, είμαστε για φτύσιμο. Γιατί και στη μία και στην άλλη περίπτωση, ΠΑΡΑΠΟΙΟYΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΕΙΤΕ ΑΠΟΣΙΩΠΩΝΤΑΣ, ΕΙΤΕ ΠΑΡΑΠΟΙΩΝΤΑΣ. Και το αν λέγεται ο Ζάλογγος, Ζάλογγος, ή Ζάλογγο, όταν ακόμα και σήμερα τα 30χρονα δεν ξέρουν π.χ. τι είναι το ΕΑΜ, με αυτά τα βιβλία που διαβάζουν στα σχολεία, τότε όλο αυτό, ακούγεται σαν θλιβερό αστείο. Ευτυχώς, ο κόσμος, διαβάζει και ψάχνει μόνος του να μάθει για τους προγόνους του, με κάτι που τα βιβλία ιστορίας και η επιστήμη, ακόμα δεν έχουν ανακαλύψει: ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

 

tvxs.gr
Γράφω με καθυστέρηση για το θέμα, επειδή τις προηγούμενες μέρες ταξίδευα και δεν είχα ησυχία να γράψω -βέβαια βρισκόμουν στην Ήπειρο, άρα πιο κοντά στο Ζάλογγο, που απασχόλησε τόσο πολύ την

Και για το κρυφό σχολειό

Μπορεί να μην υπήρχε κρυφό σχολειό, αλλά το τι έκαναν σε κάθε σπίτι οι έλληνες επί 400 χρόνια σκλαβιάς, και το πως αισθάνονταν και το πως ζούσαν, για μένα ο μύθος του κρυφού σχολιού μου το λέει μεταφορικά.

Δεν μου το εξηγεί, δεν μου το αναλύει, αλλά μου το δείχνει, και με αφήνει να φανταστώ. Μέσα σε αυτή τη φαντασία, φαίνεται και η εξουσία της ορθόδοξης εκκλησίας και όλα. Μπορεί να μην είναι ιστορία, να είναι μύθος, αλλά μιλάει για καποιες αλήθειες.

Φαίνεται περίεργο που υπάρχουν υπερβολές (για θέματα που έχουν απαξιωθεί), και από την άλλη, αναρωτιόμαστε που δεν μιλούν τα βιβλία για την αλήθεια της ιστορίας μας, που μας κάνει να ντρεπόμαστε, ενώ από την άλλη αποσιωπάται και η αλήθεια της ιστορίας μας που θα μπορούσαμε να νιώθαμε περήφανοι. Πάντα στο νόμισμα, υπάρχουν δύο πλευρές. Δυστυχώς, οι συνωστισμένοι ιστορικοί, δεν βοηθάνε να δούμε και τις δύο όψεις. Το αντίθετο. Γιατί η μία όψη δεν διαγράφει την άλλη. Υπάρχουν και οι δύο.(μεταφορικά μιλώντας για όποιους… συνωστίζονται και δεν μπορούν να το καταλάβουν)