Σας χαιρετώ για την ώρα…

Σας χαιρετώ για την ώρα… με την τελευταία συνέντευξη που μου έδωσε ο Δημήτρης Πουλικάκος (Zoύμε πλέον μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς), η οποία μεταφράστηκε (εξαιρετικά), από την συνεργάτιδα ακτιβίστρια Christine Cooreman, (που μαζί με άλλους μεταφραστές είχαν βοηθήσει και στην διάδοση του κινήματος υπέρ του Πέτρου Καπετανόπουλου) και ήδη δημοσιεύτηκε στο Δημοκρατικό Φόρουμ (που συστάθηκε για την υπεράσπιστη της δημοκρατίας στην Ευρώπη) από Γάλλους διανοούμενους, αλλά και σε άλλα μέσα όπως στο okeanews.fr, κλπ.

Μέχρι τον Σεπτέμβρη, θα τα… λέμε, μόνο εκτάκτως και σπάνια, διότι πρέπει να ασχοληθώ αποκλειστικά μ αυτό που πρέπει να παραδώσω.

Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους, και μην ξεχνάμε ότι… «υπάρχουμε», και είμαστε υπεύθυνοι να κάνουμε αυτή την παρουσία μας όχι μόνο αισθητή, αλλά να τις δώσουμε και το νόημα που την βαραίνει, δηλαδή του 99%, απέναντι σε εκείνο το 1%, που καταστρέφει όχι μόνο τη χώρα μας, αλλά και όλο τον πλανήτη με πάμπολλους τρόπους, κάτι που όλα τα Occupy στον κόσμο, διαλαλούν εναγωνίως…

Διότι, εκείνοι που κυβερνάνε με αυτά τα άθλια συστήματα που τους δίνουν χιλιαπλάσια δύναμη από αυτήν που τους παραδίδουν οι πολίτες με την ψήφο τους, δεν έχουν την ανοχή μας. Ούτε εκείνοι που τους υποστηρίζουν.

Crystalia Patouli

Νάνος Βαλαωρίτης: Προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο

17:16, 24 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/132104

Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με λίγα λόγια ανανοηματοδοτείται σήμερα, η λέξη πόλεμος. Ich war= Είμαι ο πόλεμος, έγραψε και ο Τζέιμς Τζόις, προβλέποντας ίσως το παρόν και το μέλλον μας […] η Ευρώπη, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται σε προ-εμπόλεμη κατάσταση, με ανοιχτή πληγή τη Συρία […] Πέσανε οι μάσκες. Όλα τα καθεστώτα είναι απολυταρχικά. […] Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά και τα μεγάλα […]  Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! […] O ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, εκφράζοντας την άποψή του για το… που οδεύουμε.

Ν.Β.: Αυτό που διαπιστώνω, είναι πως προχωρούμε σε έναν αιώνιο πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984. Ο οποίος πόλεμος, δεν θα είναι αναγκαστικά πραγματικός, όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε. Με λίγα λόγια ανανοηματοδοτείται σήμερα, η λέξη πόλεμος.

Ich war= Είμαι ο πόλεμος, έγραψε και ο Τζέιμς Τζόις. Αυτή η φράση σημαίνει «υπήρξα» στα γερμανικά. Με την ερμηνεία όμως που έδωσε κατόπιν ο Ντεριντά, ο Τζόις έκανε λογοπαίγνιο σε δύο γλώσσες και έβγαλε ως σημασία το «Εγώ ο πόλεμος» ή «Είμαι ο πόλεμος».

Όλο το «Finnegans Wake» του Τζέιμς Τζόις, έχει ως φόντο την Ιλιάδα του Ομήρου, η οποία καθώς γνωρίζουμε, είναι το έπος του πολέμου.

Με αυτή τη μικρή φρασούλα ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει, το κλειδί του έργου του. Διότι, ο πόλεμος προέχει ως θέμα σε ολόκληρο το έργο. Πράγμα που ακόμα να το διαπιστώσουν οι φιλόλογοι…

Αυτός ο πόλεμος ξεκινάει από τον πόλεμο των λέξεων, περνάει από τους πολέμους της Ιρλανδίας, τις διάσημες μάχες όπως του Βατερλώ και της Κριμαίας και τις διαμάχες τις ενδοοικογενειακές των προσώπων που παρουσιάζει, και φτάνει με έναν τρόπο μέχρι σήμερα προβλέποντας ίσως το παρόν και το μέλλον μας.

Στην Ελλάδα, οδεύουμε προς μία απολυταρχία, ενός κόμματος το οποίο θα κυβερνάει με την ανοχή όλων των άλλων, και την αδυναμία τους να προβούν σε καμία διαφορετική ενέργεια, διότι αυτή τη στιγμή η Ευρώπη, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται σε προ-εμπόλεμη κατάσταση, με ανοιχτή πληγή τη Συρία.

Στον υπόλοιπο κόσμο ο πόλεμος σοβεί και οι επιθέσεις γίνονται προφορικά(πρόσφατα υπήρχε ένα μεγάλο άρθρο στο Herald Tribune εναντίον των Ρώσων).

Υπάρχει, επίσης, η πληροφορία ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας εκπέμπει αντιαμερικανική επίθεση, χειρότερη από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης.

Τα παραπάνω, τα προέβλεπε ο Jean Claude Junker, ο πρωθυπουργός του Λωξεμβούργου, και λέγαμε τότε, μα, τρελάθηκε; Είναι δυνατόν να βρισκόμαστε στο 2013, παραμονή του 2014, και να μοιάζει σα να είμαστε στο 1913, παραμονές του 1914;

Μας ξάφνιασε, τότε, αυτό που είπε. Κι όμως, βλέπω, τον τελευταίο καιρό, με τις διάφορες εξελίξεις, και με πιέσεις τις οποίες βέβαια υφιστάμεθα και μεις, αλλά και τις χειρονομίες πανικού, όπως π.χ. το κλείσιμο της Ερτ, πως αυτά όλα προέρχονται από την ίδια πηγή.

Απ’ την ένταση, η οποία αρχίζει και γίνεται αισθητή στο χώρο μας πλέον, και εμείς να παρακαλάμε το Θεό –αν υπάρχει-, ή τη μοίρα –αν υπάρχει κι αυτή- να μην καταντήσουμε σαν τη Συρία με δύο παρατάξεις, η μία υπέρ των Ανατολικών, και η άλλη υπέρ των Δυτικών. Δηλαδή, να αιματοκυλιστούμε για το τίποτα.

Κρ.Π.: Ένας καινούργιος ψυχρός πόλεμος δηλαδή, που όμως τώρα έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο; Δεν είναι θέμα κομμουνιστών και αντικομουνιστών…

Ν.Β.: Είναι θέμα ποιος θα κυριαρχήσει στον πλανήτη. Ένας καθαρά οικονομικοεξουαστικός πόλεμος.

Πέσανε οι μάσκες. Όλα τα καθεστώτα είναι απολυταρχικά. Δεν υπάρχει καθεστώς μη απολυταρχικό. Και αυτές οι ημιδημοκρατίες, οι Ρωσικές και οι άλλες, και αυτή η φιλελευθεροποίηση των Κινέζων, αναδεικνύουν παντού τον εθνικισμό.

Το ίδιο και τα μέτρα που λαμβάνονται, ολοένα και πιο αυστηρά, στις υποτίθεται δημοκρατικές παρατάξεις της Δύσης, ειδικά μετά από το χτύπημα του 2011, αφότου έγινε φρούριο η Αμερική. Η αναστάτωση στη Λατινική Αμερική… τη βλέπουμε στη Βραζιλία. Στην Τουρκία μεγάλη αναστάτωση επίσης. Αυτά, δεν είναι τυχαία, όλα συνδέονται.

Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ εδώ στην Ελλάδα, να μην την πάθουμε όπως την πάθαμε στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εννοώ, όταν διαλυθήκαμε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο σε δύο φράξιες: Οι Βασιλικοί και οι Βενιζελικοί, όπου υπερίσχυσαν ευτυχώς οι Βενιζελικοί για τουλάχιστον ένα διάστημα, αλλά μετά ήρθαν πάλι οι άλλοι, και έγινε η Μικρασιατική Καταστροφή. Αυτό ήταν το ένα.

Το άλλο ήταν η αντίσταση επί Μεταξά, η οποία ήταν μεν ηρωική από τον λαό, αλλά την πληρώσαμε διπλά, όχι μόνο με την Κατοχή, αλλά και με τον Εμφύλιο. Να μην ξαναγίνει αυτό! Προς Θεού!

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία έγινε το πρόχωμα του Ψυχρού Πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Αλλά σήμερα, γίνεται ένα πλησίασμα Γερμανίας – Αμερικής, με την επίσκεψη του Ομπάμα.

Όλα αυτά, είναι χαρακτηριστικά. Ετοιμάζει την άμυνα του ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Οι δε προτάσεις του, για μείωση των πυρηνικών εξοπλισμών, δεν έγιναν δεκτές από τους Ρώσους, μα ούτε από τους Γάλλους!

Οι Γάλλοι, είπαν ότι δεν πρόκειται να μειώσουμε τον πυρηνικό μας εξοπλισμό, διότι έχουμε ανοιχτά μέτωπα΄ υπάρχουν άλλες χώρες που έχουν πυρηνικά όπλα αυτή τη στιγμή, όπως το Πακιστάν, η Βόρειος Κορέα, και κινδυνεύουμε.

Λοιπόν, βλέπουμε ότι αυτές οι προσπάθειες ειρήνευσης, θυμίζουν το Μόναχο! Όχι ότι καλοπιάνουμε κανέναν δικτάτορα. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, πλέον. Είναι τεράστιες δυνάμεις οι οποίες αντιμετωπίζουν η μία την άλλη. Είναι η επιβίωση του πλανήτη, και ποιός θα τον εξουσιάσει στο μέλλον.

Δεν βρισκόμαστε πια στα μικροπράγματα… Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά και τα μεγάλα… Αυτό το αίσθημα έχω. Και μεις ατυχήσαμε πάλι, και βρεθήκαμε στη διασταύρωση. Τα πυρά που λάβαμε δεν εκτοξεύτηκαν εναντίον μας τυχαία! Είναι προοίμια μιας άλλης μεγαλύτερης σύγκρουσης…

Διότι, μη νομίζουμε ότι δεν θεωρούμαστε φιλορωσική χώρα. Σκεφτείτε την αντίδρασή μας στον βομβαρδισμό της Σερβίας, τότε, που ήταν ενιαία η ελληνική αντίδραση, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά. Ήμασταν ένα μέτωπο τότε. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό στην Ελλάδα. Κι αυτό, δημιούργησε αμέσως στη Δύση την καχυποψία για τον τόπο μας.

Πολύ πρόθυμα, οι Γερμανοί, ανέλαβαν την εκτέλεση! Αυτό πιστεύω.

Κρ.Π.: Την εκτέλεση… του σχεδίου;

Ν.Β.: Για να μας εξουδετερώσουν, τελείως! Να πέσει το ηθικό μας, να μην τολμήσουμε να πάμε από την άλλη πλευρά…

Άλλωστε αυτό φάνηκε με τις απόπειρες των διάφορων πρωθυπουργών μας, να κάνουν τσαμπουκά… Ο καθένας έκανε τον τσαμπουκά του. Ο Παπανδρέου έκανε τον τσαμπουκά του με το δημοψήφισμα, και ξαφνικά ο Σαμαράς, κάνει τον τσαμπουκά του με την Ερτ.

Φαίνεται πολύ καθαρά, ότι υπάρχει μέσα στην ελληνική κοινωνία μία περίεργη ψυχολογική κατάσταση, η οποία λέει, ότι δεν θέλω να υποταχθώ σ’ αυτή την ιστορία, αλλά δεν μπορώ και να αντιταχθώ! Αλλά κάθε τόσο, εκρήγνυται ένας πρωθυπουργός! Ο Καραμανλής, δεν έκανε τα ίδια;

Συνήθως όμως, δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε καμία ισχύ!

Η ισχύς μας, η μόνη, είναι ηθική και πολιτιστική! Τίποτε άλλο! Γι’ αυτό άλλωστε οι Γερμανοί μας χτύπησαν εκεί. Είναι πολύ φανερό ότι δεν έχουμε άλλη ισχύ. Τα άλλα περνάνε από πάνω μας. Τα τανκς, τα αεροπλάνα, οτιδήποτε. «Χαλί να γίνω, να περάσεις» είναι η εικόνα…

Όμως υπάρχει και το σύμβολο «Ελλάδα». Το οποίο παίζει και αυτό ρόλο. Το σύμβολο «Ελλάδα», τελικά, θα το διεκδικούν όλοι! Διότι, είναι η πηγή της σημερινής Δυτικής τουλάχιστον ανθρωπότητας. Είναι η αρχή της. Η αρχή της δεν είναι στους μεγάλους πολιτισμούς της Ανατολής, όπως της Αιγύπτου ή της Μεσοποταμίας. Αυτοί οι πολιτισμοί, εξαφανίστηκαν, διότι δεν παίξανε πια ρόλο στη σημερινή εποχή.

Γιατί εμείς δεν εξαφανιστήκαμε; Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ; Από το γεγονός ότι είμαστε η αρχή του Ευρωπαϊκού πολιτισμού! Γι’ αυτό! Πάντοτε είμαστε επίκαιροι! Με έναν τρόπο ή με άλλον τρόπο΄ με αθλιότητες καμιά φορά. Αλλά πάντα επίκαιροι. Είναι απίθανο, αλλά αληθινό.

Και τώρα, επίκαιροι πάλι. Άρχισαν τα άρθρα! Μόλις έφυγε ο Κουβέλης, έπεσε το ευρώ! Και τα άρθρα για αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης, λόγω της Ελλάδας…

Κρ.Π.: Για την αντίδραση των Ελλήνων που φώναζαν πάλι για τη δόση, τί έχετε να πείτε;

Ν.Β.: Νομίζω, ότι πρέπει να σκεφτόμαστε κυρίως το πως θα επιβιώσουμε στην επόμενη φάση, η οποία θα είναι και πολύ σκληρότερη!

Να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσουμε όταν θα αρχίσει η εμπόλεμη κατάσταση! Γιατί προς τα εκεί οδεύουμε…

Γιατί, δεν βλέπω να υποχωρεί κανένας. Δεν βλέπω καμία συνθήκη γενικής ειρήνης, όπου καλούνται όλοι, παρόλα τα οικονομικά θέματα, να συνεδριάσουν για να συζητήσουν την γενική κατάσταση.

Κι εμείς αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέση! Και με κάποιον τρόπο, ηθικά, είμαστε στο κέντρο. Κάτι το οποίο είναι τρομακτικό! Είναι ένας εφιάλτης για έναν μικρό λαό, όπως εμείς. Ο οποίος, όμως, είχε την τύχη ή την ατυχία να επιβιώσει 4 χιλιάδες χρόνια! Διότι, σε κάποια στιγμή στην Ιστορία του, δημιούργησε τον Δυτικό πολιτισμό.

Και αυτά τα επεισόδια που γίνονται τώρα στην Ερτ δεν είναι τυχαία. Και στην Τουρκία, και εδώ, είναι ανάλογα με όλο αυτό το κλίμα. Είναι η ατμόσφαιρα, η οποία αρχίζει και πυκνώνει! Πυκνώνει σε απειλές και κινδύνους, τους οποίους δεν διαβλέπουν οι περισσότεροι, ακόμα…

Αλλά αυτός ο Junker, ο οποίος βρίσκεται στη μέση της Ευρώπης, βλέπει γύρω του! Είναι μέρος της οικονομικής ελίτ, σίγουρα, αλλά είναι και ένας πολύ διαυγής άνθρωπος, Ευρωπαίος, ο οποίος, θυμάται τι έχει συμβεί στην Ευρώπη! Δεν το έχει ξεχάσει!

Κρ.Π.: Και ο Τσόμσκι, είπε ότι οι εκλογές, είναι για τα μάτια του κόσμου… συγκεκριμένα ότι οι εκλογές στην Ευρώπη δεν παίζουν πια κανένα ρόλο.

Ν.Β.: Οι τοπικές εκλογές, αποσκοπούν στο να μας χωρίσουν σε δύο στρατόπεδα. Και θα πω και κάτι το οποίο μου έχει κάνει τεράστια εντύπωση:

Στην Αμερική, άμα αλλάζει η πολιτική στην Ουάσινγκτον, επειδή υπάρχει απόλυτη διαύγεια, κατεβαίνει το νέο «σύνθημα» απευθείας, και εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα. Σε μας, δεν μπορεί να κατέβει στον κόσμο τίποτα! Εμείς δεν έχουμε μόνο θολούρα, αλλά μπλόκα… από τους πάνω μέχρι τους κάτω και τανάπαλιν.

Λοιπόν, στο Σαν Φρανσίσκο, πέρυσι, υπήρχαν άνθρωποι που τους γνωρίζω, και ήταν φιλοσυριζαίοι, εναντίον της Χρυσής Αυγής, ήταν ανήσυχοι, κλπ. Φέτος, τους είδα δαγκωμένους. Άρχισαν να μας λένε, ότι η Χρυσή Αυγή, δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο νομίζουμε, ότι έχουν μπει μέσα πράκτορες της CIA, και ότι θα την ελέγχουν, και θα εξαφανιστεί όταν δεν χρειάζεται πια.

Τέτοια λόγια. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Και από ανθρώπους που ζουν σε μια προοδευτική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, όπου είναι το βιβλιοπωλείο City Lights, του γνωστού ριζοσπάστη ποιητή Ferlinghetti.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση, αυτή η αλλαγή πλεύσης! Και εν τω μεταξύ, τον Σύριζα, και τον Τσίπρα, μόνο που δεν τον θεωρούν πράκτορα των Ρώσων! Έμεινα! Αλλά, πρέπει να απορώ; Δεν έπρεπε να το περιμένω; Είναι από αυτά, που δεν τα περιμένεις. Να μου λένε ότι η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη, και ο Σύριζα είναι ο μέγας εχθρός! Αυτή λοιπόν είναι μία αλλαγή, που συνάδει με την αλλαγή της Αμερικάνικης πολιτικής! Το καταλαβαίνουν αυτό οι Έλληνες;

Κρ.Π.: Σύμφωνα με αυτόν τον κίνδυνο που είπατε, εμείς που είμαστε στο κέντρο, τί χρειάζεται να προσέξουμε;

Ν.Β.: Πρώτα πρώτα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο, να αμυνθούμε, όπως αμύνονται οι Γερμανοί, και να μην σφαζόμαστε μεταξύ μας. Να συσπειρωθούμε, και να αντιληφθούμε τον κίνδυνο. Κι όχι να λέμε, αυτά είναι σαχλαμάρες, ή αυτά είναι κινδυνολογίες!

Και δυστυχώς, οι κυβερνήτες στην Ελλάδα, μαζί με τους πολίτες, δεν μοιάζουν να αντιλαμβάνονται αυτή την κατάσταση.  Έχω δηλώσει, ότι δεν μπορώ να κάνω διάλογο εύκολα με πολιτικό. Διότι, αμέσως, μου υψώνει ανάστημα, ότι αυτός τα ξέρει όλα, ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα, κλπ. Αυτά που κάνουν και οι Ακαδημαϊκοί, συνήθως…

Κρ.Π.: Και οι τεχνοκράτες, επίσης;

Ν.Β.: Οι τεχνοκράτες από καιρό μας φέρονται σα να είμαστε ανήδεοι…

Κρ.Π.: Εννοώ κυρίως για την τεχνοκρατική νοοτροπία, που είναι ως φαίνεται η επικρατέστερη. Θυμάμαι μία πρόσφατη εκπομπή της κυρίας Στάη, όπου ήσασταν καλεσμένος σε ένα «παράθυρο». Έμοιασζ σαν να έκλεισαν το… παράθυρο στην Ιστορία. Σαν να απέκλεισαν την Ιστορία.

Ν.Β.: Τα επιχειρήματα όλων αυτών είναι Ακαδημαϊκά. Οι εξισώσεις, η συνταγματική τυπολογία, όλα αυτά τα θέματα, όταν τα συζητάς έξω από το πλαίσιο, μέσα στο οποίο βρισκόμαστε, είναι ένα παιχνίδι που το ξέρουμε πολύ καλά, το οποίο παίζει η Ακαδημία για να φανεί αντικειμενική. Ενώ, ξέρουμε ότι κανένας από αυτούς δεν είναι αντικειμενικός. Όλοι είναι ταγμένοι κάπου, ή βολεμένοι, κι αυτό από χρόνια.

Δεν θέλουν να φτάσουν σε κανένα συμπέρασμα. Αποφεύγουν, να φτάσουν σε συμπέρασμα και πάνω στα ίδια τους τα επιχειρήματα. Αποφεύγουν την πραγματικότητα!

Κρ.Π.: Και σε σχέση με αυτή την πραγματικότητα πού βρισκόμαστε τώρα; Πού καταλήγετε;

Ν.Β.: Οι πολιτικοί στην Ελλάδα, δεν μοιάζουν να καταλαβαίνουν παρά το τρεχάμενο επίπεδο της μικροπολιτικής και των ψήφων. Κι ο Σαμαράς παραδόθηκε στη Μέρκελ. Αυτή είναι η μικροπολιτική. Δεν συζητάω γι’ αυτό.

Όμως, τη συνείδηση του τι συμβαίνει στον κόσμο αυτή την στιγμή, δεν θα πρεπε να την έχει κυρίως ένας λαός σαν εμάς, όπως είναι και οι Εβραίοι, λόγω μακρόχρονης πείρας;

Οι Εβραίοι έχουν την πείρα της αρχαιότητας, και έχουν επιβιώσει. Λοιπόν, έχουν μεγάλη ικανότητα να βλέπουνε τι συμβαίνει. Η καλύτερη Ευρωπαϊκή συνείδηση προέρχεται από Εβραίους. Από τον Φρόυντ, από τον Αιστάιν, από τον Λέβι Στρος, και μερικούς άλλους. Μπορούμε να το αρνηθούμε αυτό;

Αυτή η ιστορία της Ευρωπαϊκής συνείδησης, είναι κάτι που μας αφορά. Δεν είναι κάτι ξένο προς εμάς. Είμαστε και μεις μέσα σ’ αυτή την συνομωσία του πνεύματος, το οποίο πνεύμα προχωράει, και προχωράει καμιά φορά στα τυφλά…

Κρ.Π.: Τί θέλετε να πείτε μ’ αυτό;

Ν.Β.: Θέλω να πω, ότι ο Φρόυντ για παράδειγμα, έφτασε να πει για τους κινδύνους του πολιτισμού, ότι ο πολιτισμός δημιουργεί απώθηση, και όσο περισσότερη απώθηση προκαλεί, τόσο θα γίνονται και περισσότερες εκρήξεις. Πόλεμοι, επαναστάσεις, κλπ. Ήταν τελείως απαισιόδοξος.

Η Ευρώπη, λοιπόν, μας έχει ακινητοποιήσει εντελώς. Ήταν μεγάλο λάθος το ΔΝΤ(άλλωστε το έχει παραδεχτεί και το ίδιο), και πρωτίστως η εισαγωγή στο ευρώ. Γιατί απ’ τη στιγμή που μπήκαμε στο ευρώ, μπήκαμε ουσιαστικά στην εξουσία της Γερμανίας.

Γι’ αυτό σήμερα, πρέπει να έχουμε διαύγεια σκέψης. Κι ας αφήσουμε πίσω τους Ακαδημαϊκούς οι οποίοι δεν φτάνουν ποτέ σε συμπεράσματα, ούτε προβλέπουν ποτέ τίποτα. Να προβλέψουμε, τουλάχιστον, να μην υποστούμε το χειρότερο, τα λάθη του παρελθόντος! Που είναι αυτός ο τρόπος να μας διχάζουνε για να κυριαρχούν!

Αυτό είναι το πρώτο. Υπάρχουν και άλλα πολλά. Αλλά αυτή τη στιγμή το θέτω ως μεγάλο θέμα.

Κρ.Π.: Και πώς να ομονοήσεις με εκείνους που υποστηρίζουν κάποιον, ο οποίος πηγαίνει σύμφωνα με ότι του υπαγορεύει η Γερμανία; Πώς γίνεται να συνεννοηθείς;

Ν.Β.: Μα, ναι. Αλλά κοιτάχτε να δείτε, άλλοτε, δεν λέγανε ότι ο Κωνσταντίνος είναι π.χ. πουλημένος. Λέγανε ότι έχει γερμανίδα γυναίκα και τον επηρεάζει… Δεν πληρωνόταν ο Βενιζέλος από τους Άγγλους και τους Γάλλους, αλλά τον επηρέαζε η αγγλογαλλική του σύζυγος. Τώρα, είναι όλοι πουλημένοι… Ε, είναι ένας άλλος τρόπος, να αντιμετωπίσει κανείς αυτή την απόπειρα να μας χωρίσουν.

Όμως, η σκέψη μου, μού λέει, ότι πρέπει να τα αντιληφθούμε, να κάνουμε ανάλυση στην κατάσταση, και να είμαστε ενήμεροι του τι συμβαίνει. Να μην κλείνουμε τα μάτια, ή να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, την ίδια στιγμή που πλησιάζουν τα… λιοντάρια. Γιατί αυτή τη στιγμή πλησιάζουν τα λιοντάρια. Να προσέξουμε, λοιπόν, να μη μας καταξεσκίσουνε!

Όλες οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν, πρέπει να γίνουν με διαύγεια και σκέψη. Με σκέψη, την οποία την περιφρονούν οι πολιτικοί μας, σήμερα.

Κρ.Π.: Λέμε να έχουμε διαύγεια και να τα βλέπουμε, αλλά τα λιοντάρια ήδη έχουν χιμήξει. Και η Ερτ, δεν είναι ένα από τα θύματα;

Ν.Β.: Η κατάσταση η σημερινή, θυμίζει όπως είπα, τον Όργουελ, και τον αίωνιο πόλεμο. Επίσης θυμίζει, τον δικό μας παραγνωρισμένο, Αλέξανδρο Σχινά, ο οποίος έγραψε ένα καταπληκτικό αφήγημα που λέγεται «Ο πόλεμος». Αυτά τα δύο έργα, είναι ακριβώς αυτά τα οποία έχουν προβλέψει την σημερινή κατάσταση. Όπου γίνεται, ο αιώνιος πόλεμος. Με το διφορούμενο της γλώσσας, με την καταπίεση, την καταδίωξη, την εξολόθρευση, τα πάντα!

Γι’ αυτό τα καινούργια μου ποιήματα, έχουν τίτλο Πικρό Καρναβάλι. Γιατί, πικρό Καρναβάλι, είναι αυτό που μας συμβαίνει σήμερα… Ένας αιώνιος πόλεμος. Δεν το είπε ο Ηράκλειτος πριν από πόσες χιλιάδες χρόνια; Ο πόλεμος, πατήρ, Θεών και θνητών… Το παραφράζω, βέβαια, αλλά αυτό εννοεί.-

Σχετικά Άρθρα

17/06/2013
11/05/2013
19/04/2013

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για τα τραύματα μιας χώρας και μιας οικογένειας

09:16, 23 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/132053

Το 8 ώρες και 35 λεπτά αναφέρεται στην τελευταία πτήση της Delta Airlines στην Αθήνα. Ενας νέος άνδρας, ο Τζόναθαν, αδελφός της Αμαλίας, εγγονός της Ερασμίας και του Μενέλαου Αργυρίου ταξιδεύει για πρώτη του φορά στον τόπο καταγωγής του και όσο διαρκεί η πτήση αφηγείται την ιστορία δύο τραυματισμένων μέσα του πλασμάτων, μιας χώρας και μιας οικογενειας… « Η συγγραφέας και καθηγήτρια ψυχολογίας Φωτεινή Τσαλίκογλου, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr,  με αφορμή μία συνάντηση – συζήτηση* την Πέμπτη 27 Ιουνίου στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια για το νέο της μυθιστόρημα.

Oικογένεια είναι ένα οστεοφυλάκιο τραυμάτων. Αυτό όμως της χαρίζει και την ξεχωριστότητα της.
Πιο καλά το λέει ο Τσέχωφ στην Αννα Καρένινα:

«ολες οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι ευτυχισμένες με τον ίδιο τρόπο,  μονο οι δυστυχισμένες οικογένειες είναι δυστυχισμένες η κάθε μια με τον δικό της τρόπο». Το ίδιο ίσως μπορούμε να πουμε και για μια χώρα…«

…Η ιστορία ξεκινα στην προκυμαία της  Σμύρνης με  δυο μικρες αδελφές, που μείναν μόνες τους με μια ζωή  που πρόλαβε κιόλας να κακοποιηθεί.

Το Φροσάκι ήταν  πέντε ετών και η αδελφή  της, η Ερασμία, επτά. Είδαν τη μάνα τους να ξεψυχάει μπροστά τους, ζήσαν τη φωτιά, την αγριάδα, τη φρίκη. Οι μνήμες αυτές έχουν τον τρόπο τους να χαράζονται στο σώμα και στην ψυχή αλλά και να διαιωνίζονται γενεαλογικά.

Οι ηρωες στο βιβλίο μου διαχειρίζονται μνήμες που καίνε ακόμα το μέσα τους.

Ολο το στοίχημα είναι να ξεφύγεις από το καμένο και τη φωτιά δίχως να αρνηθείς το αρχικό τραύμα.

Η άρνηση του τραύματος, η συγκάλυψη, είναι μια πράξη βίας. Βια ατομική, βία συλλογική.-


Aπόσπασμα από το βιβλίο 8 ώρες και 35 λεπτά, των εκδόσεων Καστανιώτη

[…] «Μπορώ να ονειρεύομαι, Αμαλία, το φως, Φως. Παιδιά ευτυχισμένα και χορτάτα και ζεστά ντυμένα να χαίρονται στις αμμουδιές ένα καλοκαίρι και μια άνοιξη που δεν τελειώνει. Αμέριμνα, άφοβα παιδιά και το μέλλον ένα ανοιχτό στον ορίζοντα παράθυρο. Αφαντοι οι μικροπωλητές ψυχών. Στους δρόμους, οι αναπνοές των ανθρώπων μυρίζουν γιασεμί και καλοσύνη».

«Τα όνειρα έχουν θράσος. Όνειρα γλυκά, Τζόναθαν».

Να προσέχουμε, λένε οι ταξιδιωτικές ανακοινώσεις όσων πηγαίνουν στην Ελλάδα. Να είμαστε σε επαφή με την Αμερικανική Πρεσβεία. Άστεγοι και υποσιτισμένα παιδιά, άνθρωποι που κάθε μέρα χάνουν τη δουλειά τους κι άλλοι που με τη θέλησή τους φεύγουν από τη ζωή, γονείς που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα γιατί δεν μπορούν να τα αναθρέψουν. Συνθήματα στους τοίχους «βασανίζομαι» «δεν θέλω να ζω». Αυτός είναι ο τόπος μας Αμαλία;

Μην πας, είναι παράλογο, έλεγα στον εαυτό μου, περιστέρια ταΐζουν τους πεινασμένους διαβάτες, άνθρωποι με άδειο βλέμμα στους δρόμους μονολογούν, θες στ’ αλήθεια να το ζήσεις αυτό; Διαδηλωτές, δακρυγόνα και χημικά θα σε τυφλώνουν. Είμαι τρελός; Ένα παιδί που δεν γνώρισε τον πατέρα του είμαι. Βρεφοδόχοι άλλων εποχών επιστρέφουν. Σε ειδικά κουτιά εντοιχισμένα στο εξωτερικό των νοσοκομείων μητέρες εναποθέτουν να ανεπιθύμητα μωρά τους. Βρέφη εγκαταλείπονται σε σκαλιά πολυκατοικιών, σε αυλόγυρους εκκλησιών, σε δημόσια μαιευτήρια.

«Υπερβάλλεις, Τζόναθαν, και με το φως και με το σκοτάδι».
«Σ’ αγαπώ, Αμαλία. Η υπερβολή είναι το ρούχο της αγάπης. Αλλιώς, η αγάπη σαν έκθετο βρέφος μαραζώνει» […]

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για τα τραύματα μιας χώρας και μιας οικογένειας

“Ζω, σημαίνει αναζητώ μια αλήθεια. Και η μόνη αλήθεια, ίσως είναι αυτή που σε φέρνει κοντά στις ρωγμές της ιστορίας σου. Αν σταματήσει αυτή η αναζήτηση, σταματάς να υπάρχεις… και το θέμα είναι, να μη γίνουμε μία χώρα, ήδη νεκρών.«Οι άνθρωποι δεν ψεύδονται στους πόνους». Τα  τραύματα μιας χώρας είναι και τα τραύματα μιάς οικογένειας. Τής δικής μας.” Φ. Τσ.

Συνάντηση – συζήτηση με τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα 8 ώρες και 35 λεπτά, των εκδόσεων Καστανιώτη.

  • Την συνάντηση θα συνοδεύσουν μουσικά, ο Γιώργος Παπουτσής στο πιάνο, και η Φιόρη Μεταλληνού στην ερμηνεία μελοποιημένης ποίησης από Έλληνες δημιουργούς, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης  και ο Μάνος Χατζηδάκις.
  • Και  τo βιβλιοπωλείο Λεμόνι θα διαθέτει βιβλία της συγγραφέως

Info
Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια
Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα
Τηλ. 21 0867 3655 (facebook.com/AlexandreiaPolychorosTechnes)
Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013, 8:00μμ.
Είσοδος ελεύθερη

Σχετικά Άρθρα

20/05/2013
21/09/2011
30/04/2013

Δημήτρης Πουλικάκος: Zoύμε πλέον μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς _ Dimitris Poulikakos : Nous vivons dorénavant dans des « Auschwitz» on ne peut plus réguliers

09:20, 22 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131987 –

(Ακολουθεί η συνέντευξη στην ελληνική γλώσσα παρακάτω)

poulikakosdpfhdpsoigf

Dimitris Poulikakos : Nous vivons dorénavant dans des « Auschwitz » on ne peut plus réguliers «νομότυπα» Άουσβιτς

Nous vivons dorénavant dans des Auschwitz « réguliers », réaménagés d’une façon nouvelle et particulière […] En ce moment, un génocide a lieu – avec des pincettes, façon de parler – sous des semblants d’une prétendu légalité. Et, en fait, nous devrions nous réunir, quelques milliers d’habitants de ce pays, nous devrions nommer une dizaine de juristes compétents et déterminés, pour envoyer les scélérats qui nous tyrannisent et nous exterminent au Tribunal international des Crimes de Guerre, à tout le moins ! […] Je nourris un respect absolu pour ceux qui ne supportent pas de joug et je ne les qualifierais pas d’extrémistes, même s’ils veulent s’en débarrasser en le faisant sauter ! […] Si l’Académie démissionnait d’un coup, tous ses membres d’un coup… cela créerait un choc culturel énorme, dans le monde entier ! […] L’acteur, compositeur et chanteur, Dimitris Poulikakos, parle à Crystalia Patouli, à l’occasion des évènements d’ERT (Radiotélévision publique grecque) tentant de répondre à la question «Quelles sont les causes qui nous ont amenés ici et, surtout, que devons-nous faire?» de l’enquête sur la crise grecque, publiée sur tvxs.gr depuis 2010.

D.P. : La brutale dictature mondiale des finances a mis en place – de manière artificielle et perfide – un mécanisme perpétuel de chômage, pour bien organiser les nouveaux marchés aux esclaves (dont rêvent –et que réalisent- les ‘marchés’, de par le monde…) 

Nous vivons dorénavant dans des Auschwitz « réguliers », réaménagés de façon particulière par des cerveaux et des « fondations pieuses » inutiles (mais absolument pas candides), tels que Goldman-Sachs, Standard & Poors(sic), Henry Kissinger, etc.

Dans le rôle d’Eichmann, les « politiciens » des gouvernements du moment (dont les partis sont surendettés auprès des banques) et qui pour sauver leur peau jettent quotidiennement les peuples dans l’arène, pour en faire de la chair  pour le Gros Capital…

Les moyens qu’ils utilisent sont illimités : la propagande télévisée sans scrupules, mettre en lambeaux la Constitution et la Charte des droits de l’homme, la multiplicité des lois, l’aliénation (et l’expropriation) de la langue, de toute forme d’éducation et, en fin de compte (et le plus fondamental de tous), de la Culture…

Cela se produit partout et, bien entendu, dans notre pauvre (en l’occurrence) Grèce. Ici aussi, nos « sauveurs » se sont chargés de l’œuvre pieuse (sic) de la croissance noire, de l’anti-santé, de l’ignorance, de l’alarmisme étatique…c’est-à-dire, de l’opération « Stratégie du  Choc ».

«Crève et tais-toi«, c’est l’ordre général. L’appât c’est toujours la prochaine « tranche » du prêt, qui bien entendu ne concerne  que les banques et les gros entrepreneurs qui contrôlent et se partagent la caisse publique !!!

Nous autres («Bougez pas, connards», parce qu’il ne faut pas oublier que «C’est tous ensemble qu’on s’est empiffré»), nous devons subir notre destin, au cas où –mais c’est jamais le cas- il nous resterait quelque miette et, bien entendu, nous devons demeurer prudents, conserver notre sang-froid, être pondérés, jusqu’à ce que le miracle se produise une fois de plus… et puis, si ça vous plaît pas, vous n’avez qu’à sauter par le fenêtre (si vous en avez encore une), ou vous faire sauter la cervelle (les fusils, il y en a plein de nos jours, et ils devraient servir à autre chose !)…
 
Ainsi survient ce que désirait ce pouvoir noir (si l’on mélange les couleurs, le résultat, c’est du noir), c’est-à-dire, le silence noir et extrême d’outre-tombe !…
 
En ce moment, un génocide a lieu – avec des pincettes, façon de parler – sous des semblants d’une prétendu légalité. Et, en fait, nous devrions nous réunir, quelques milliers d’habitants de ce pays, nous devrions nommer une dizaine de juristes compétents et déterminés, pour envoyer les scélérats qui nous tyrannisent et nous exterminent au Tribunal international des Crimes de Guerre, à tout le moins ! (D’autant plus que ces crimes sont commis en temps de –prétendue- paix ! et au nom de la croissance verte  !!)…

La culture, c’est le fondement. Sans culture, pas d’économie, pas de salaires, pas de pensions, pas même de société.

La culture c’est comme la petite couverture dont maman vous couvre quand vous avez froid C’est un tapis, doux et résistant en même temps, qui vous console et vous donne cette sensation de chaleur permanente et sûrehistoire de savoir où l’on met les pieds, c’est-à-dire, un co-psychisme dense, invisible, qui vous élève et ne vous laisse pas être de simples brutes

Malheureusement, en tant que « nation » néohellénique, nous ne sommes pas arrivés à créer une culture indépendante, qui soit la « notre » Un Kazantzakis, un Cavafy, Elytis, Hatzidakis, Sikelianos, Papadiamantis, Vrettakos, Tsarouhis, Vamvakaris, Tsitsanis, Skalkotas, D. Mitropoulos, et bien d’autres, ils sont importants, mais ils ne sont que les pièces d’un puzzle que nous ne sommes jamais arrivés à com-pléter, pour qu’apparaisse une image claire de notre présence actuelle, en tant qu’entité culturelle indépendante.

Notre « culture » actuelle, est comme un tapis de chiffons (dont le Parthénon est un grand rapiècement symbolisant notre ancienne gloire) mais qui « part » de partout et, de ce fait, ne nous offre pas cette « chaleur » collective dont nous avons besoin…

Et, puisque tu me poses cette question d’ERT  … C’est la cerise noire sur ce gâteau noir et empoisonné dont on nous « gave »

Noir au Travail, noir dans la Santé, noir dans l’Éducation (ces cadenas placés sur les écoles, les entreprises, les universités, les bibliothèques, les crèches, les conservatoires de musiques, les organismes scientifiques et d’utilité publique – une longue et noire tragédie)…

Mais, trêve de plaisanterie, la radio-télévision publique (et, « public », c’est nous tous) (quelles que puissent être les objections et les désaccords concernant son « mode » de fonctionnement), c’est la voix de la Grèce et un réconfort à la nostalgie de notre diaspora de par le monde

Ce n’est pas tout bêtement une Société Anonyme ! Elle a un visage. Et c’est lui que les sociétés criminelles Anonymes et Impersonnelles qui nous imposent cet étau veulent faire disparaître, tout comme elles veulent le faire pour les autres « visages ».

  
 
En ce  moment, la société souffre, mais elle ne voit que le « politicien », l’intermédiaire. Celui contre lequel elle peut, à tout le moins, lancer une tarte au visage, l’insulter…

Mais, le monstre financier, demeure invisible, l’ennemi véritable est quelque chose comme un fantômeles politiciens sont, en quelque sorte, le peloton d’exécution qui, pour couvrir leurs éventuels remords ou culpabilités (selon les cas) ont dorénavant appris à considérer les groupes sociaux comme des nombres, des statistiques, déshumaniséeset, ainsi, font-ils leur (sale) boulot, insouciants quant aux effets de leurs actes sur les personnes!

La technologie numérique est (comme tous les « outils », d’ailleurs, selon la manière et le but dans lequel on les utilise) un « vœux » et une « damnation » en même temps ! Pour celui qui détient le pouvoir, c’est une panacée, parce qu’elle facilite énormément le contrôle, ce qu’en grec on entend par « mainmise »

Pour les peuples qui souffrent, c’est-à-dire, pour les gens, elle est également un puissant outil de défense, d’entente (avec prudence, toujours, parce que dans le monde numérique, les murs ont –eux aussi et littéralement- des oreilles !)…

Ce pourrait-il, par exemple, que personne ne paie au fisc, ou, au moins, l’électricité, au mis d’août prochain

Sinon pas, que l’on s’arrange entre nous, quelques dizaines de milliers d’entre nous, d’aller abandonner nos voitures au centre-ville Dans ces cas, le « Système » s’écroulerait automatiquement, le jour-même !!
 
Mais, ces choses, ce type d’actions, présuppose un éloignement, une indépendance par rapport aux mentalités, par exemple, des partis, des syndicats qui, au fil du temps, ont créé chez leurs « adhérents » des mentalités de fan de foot ou de troupeau ainsi que des mentalités qui renvoient à des sectes religieuses.

Ainsi, l’on crée et renforce l’introversion, le semblant de sérieux, la distorsion de la réalité (l’on s’enfonce dans une réalité virtuelle) et le véritable sens de la solidarité, tout comme celui de la répartition du travail, s’en vont promener…

Pour s’accorder, c’est-à-dire, pour agir ensemble, à un niveau collectif, il faut d’abord être maître de soi-même, être son propre chef et pas simplement le porte-parole de ceux qui vous ont imposé d’apprendre quelque poème par cœur… et, ça, ça demande un processus pénible de réflexion et de culture…sinon, l’on s’en va tels les moutons, à l’abattoir.

 

Comment nous en sommes arrivés là, c’est une bien longue histoire L’homme a des qualités, mais il a bien plus de défauts. Deux défauts parmi les pires (en exclusivité, par rapport aux autres animaux), ce sont la vanité et le semblant de sérieux qui peuvent facilement (si l’âme n’est pas cultivée) mener à l’avidité !

Parmi ces trois (maux de notre destin), nous en sommes arrivés (et, ici, la télévision surtout mais aussi les autres médias, tout comme la « mode », jouent un rôle déterminant) à la marchandisation de tout, y compris celle des idées, de l’art, de l’argent-même (qui tend à ne plus exister que comme quelque chose d’immatériel –du pur vent- et non pas comme une monnaie tangible qui facilite nos échanges).

On s’en prend, tous les jours, en pleine gueule des milliers de milliers d’incitations, pour acquérir des produits dont on nous fait croire qu’ils nous faciliteront la vie. On est bombardé de partout, inlassablement Rien que cela, ce serait suffisant pour faire que tout un monde de valeurs s’écroule.

Mais, il y a aussi autre chose. Après la guerre, il fallait mettre un certain ordre, pour se faire du fric, en référence au CapitalMais, on s’est rendu compte que l’on ne pouvait pas se faire autant de fric aussi rapidement qu’on le voulait…il fallait donc créer le contraire ! Le chaos ! Et, dès la seconde moitié des années 80, ce système s’est mis en marche…ce système dont on vit les résultats actuellement.

Je verse dans le « complotisme » maintenant…bien que l’on dise que seul les gens d’extrême droite le font. Mais, si l’on y voit d’un peu plus près et si on lit les questions d’histoire en profondeur, l’on comprendra qu’il en est ainsi.

Et les causes sont bien nombreuses… La mentalité et, surtout, les conditions dans les grandes villes créées à l’ère industrielle, ont atteint un niveau de saturation. À présent, les grandes villes s’étiolent progressivement. Elles nivellent trop…tout… depuis la politesse entre nous, cette convention sociale de la politesse entre nous, jusqu’aux idées, jusqu’à tout…

La doctrine des deux « extrêmes » n’est qu’une poudre aux yeux, encore un préjugé de la cour de Samaras et de Kranidiotis !

Il n’existe qu’une seule extrême les serviteurs des gens avides qui sont les tyrans de notre vie, ainsi que le « long bras » de l’état profond, les petits œufs dorés[1][1]. Pour qui, le peuple n’est qu’une bête de somme !…

Je ne qualifierais jamais d’extrémiste celui qui veut se libérer de son joug. Je pourrais marquer mon désaccord, sur d’autres points ….mais, je nourris un respect absolu pour ceux qui ne supportent pas de joug et je ne les qualifierais pas d’extrémistes, même s’ils veulent s’en débarrasser en le faisant sauter ! (voyez, également le vers « le cou du Grec ne supporte pas de joug » ainsi que les prescriptions de la Constitution à propos des cas de tyrannie !).

Tout acte réalisé pour que l’homme soit libéré de ses chaînes, quelles qu’elles soient, et de ses préjugés, personnellement, je l’approuve et, pour moi, c’est un acte légitime, voire, nécessaire ! Ce que je ne supporte absolument pas, c’est que quelqu’un veuille m’imposer, à tout prix, la manière dont LUI souhaite que MOI je vive

À partir de là, ce que signifie « liberté »la façon de gérer cette liberté et dans quelle mesure on la « revêt » de manière responsable (par rapport à soi-même mais aussi par rapport aux autres), ce sont des questions dont on n’est pas près de finir d’en débattre ! Bien entendu, « liberté » ne signifie pas que chacun fasse ce qu’il veut ! Ça, c’est la loi de la jungle ! La liberté a besoin du sens de responsabilité, de co-responsabilité, de sérieux et non pas de faux-sérieux. Le faux-semblant et la bienséance, on nous en a gavés ! Ainsi que leur byzantinisme !…

À l’autre extrême, l’autre par rapport à ce que Samaras entend, l’on situe les gens de la culture, de l’empathie, de l’amour, de la solidarité et de la conscience, en un mot comme en mille, les gens de la Gauche modeste (qui sont aussi les seuls que l’on n’entend pas, alors qu’ils souffrent plus que tous).

Mais, la culture est érodée par la non-éducation. Parce que, l’éducation, l’instruction, c’est une chose. La culture, c’est autre chose. Je peux vous éduquer comme chient de chasse, mais je ne peux pas faire en sorte que vous fassiez de la philosophie

Cr.P.: Qu’est-ce qui peut changer cet état des choses ? Que devons-nous faire pour cela ? (outre ce que vous avez déjà dit)

D.P.: Tout se joue, ici. Il existe des choses que l’on ne peut faire que par le biais de la culture ou de l’éducation, parce que ça demande beaucoup de temps. L’économie c’est quelque chose d’artificiel. Les économistes, par exemple, n’en savent rien. Aujourd’hui, simplement, l’argent s’est retiré, pour mettre les gens dans une cellule, pour qu’ils soient ce que l’on appelle « compétitifs », pour travailler pour des miettes ! Et c’est là, l’appât…

Parce que, même avec un morceau de pain sec, l’homme se dit : «Au moins, j’ai un peu de pain sec. Qui sait ? Il se peut que ça soit pire !» L’inconnu, ça effraie les gens plus que la stabilité, même si c’est une stabilité harcelante.

Bien que les gens meurent comme des mouches… Ils se suicident Et Pangalos dit qu’ils se suicident pour des chagrins d’amour ! Bien qu’il ne soit pas le plus dangereux de tous. Au contraire, Venizélos est dangereux, lui.  Il est intelligent et malveillant.

Mais, cela ne suffit pas d’être intelligent. Il faut aussi savoir comment et dans quel but vous utiliser votre intelligence. N’oublions pas qu’il a mis la main dans toutes les saletés. C’est-à-dire, le premier qui a déchiqueté la Constitution, c’est lui, le spécialiste en droit constitutionnel…Et, bien entendu, le petit Antoine et son équipe, ils savent tout ça et le tiennent…

Maintenant, s’il était intelligent, Venizélos aurait pu dire, à l’occasion de ce qui s’est passé avec ERT, « je tire le tapis, cher petit Antoine, et l’on s’en va pour des élections ! » Il réunirait deux-trois points de plus, pour cet acte prétendument courageux. Mais, étant malveillant, il s’en n’est même pas rendu compte, probablement.

Le seul qui voulait qu’ERT ferme, outre le petit Antoine, c’était Aube Doréeet tous ceux qui entourent Antoine et qui sont extrémistes jusqu’à l’os.  

Pour en arriver où : au fait que, tous ensemble, nous devons pouvoir leur dire « Raus ! » Ou, en plus grec : Dehors, connard ! Mais, je crains que, la situation étant ce qu’elle est… sauf pour les impondérables, la situation est irréversible. Ou, dans tous les cas, elle est très difficile. C’est-à-dire, que nous sommes sur le bord du rasoir. C’est maintenant ou jamais. Et il est important de savoir de quel « maintenant » on parle…

Le monde ne se soulève pas dans sa totalité parce que, en premier lieu, nous avons aliéné une grande partie de la jeunesse. On en voit des plus âgés, aussi,  qui ont 30 ou 40 ans et qui ont grandi avec Barbie, les jeux télévisés et les concours Eurovision. Que veut-on de plus pour comprendre ?

Et, les enfants, sont conduits dans les terriers. Des terriers sans avenir. Et, au lieu que le terrier vous mène aux champs, aux prairies, ils vous mènent vers les donjons

Et l’on commence à se frapper mutuellement. Ce n’est pas une solution….la guerre d’usure est particulièrement moche… et c’est elle que préfèrent les dames et les sieurs qui tiennent les rennes.  
Cr.P.: Mais, on voit que bien des gens dorment du sommeil du juste, alors que, en fait, ile ne sont pas contre l’injustice

 
D.P.: Ils dorment du sommeil de l’injuste ! Sans remords, sans rien ! Ils dorment imperturbables !
Cr.P.: Et, comment un peuple peut-il se déclarer présent et exiger d’être pris en compte ? Comment peut-il dire « J’existe ! »?

 
D.P.: C’est difficile. La plupart des gens sont habituellement plus modestes, adoptent des tons plus doux, d’où leur difficulté de se retrouver et d’être sur la première ligne.
Que faire, maintenant ? Je ne dirais certainement pas que la Vierge nous aidera…mais, tout au plus, aide-toi et Athéna t’aidera. Ne fut-ce que sur un plan symbolique.
 

Cr.P.: Oui, il y a certainement cet aspect personnel.

 

D.P.: Nous vivons le second déclin de l’empire romain. Romain et calviniste.  
La mentalité calviniste, celle qui « flotte » aujourd’hui, qui va main dans la main avec le système financier : C’est la faute au pauvre s’il est pauvre, c’est la faute au malade s’il est malade, alors, on le prive de médicaments et on lui dit ce que j’ai dit avant : « crève et ne dis pas un mot ! »

 
Ce que je proposerais ? Si l’Académie démissionnait d’un coup, tous ses membres d’un coup… bien que la majorité d’entre eux soit âgée et que leur activité n’est pas particulièrement connue des gens, cela créerait un choc culturel énorme, dans le monde entier !

Cela n’a jamais été fait, en guise de protestation. Et ce ne sont pas des gens qui, s’ils perdaient leur office à l’Académie, crèveraient de faim. Bien au contraire. Ils gagneraient leur dignité, en partie, perdueParce qu’il n’est pas possible qu’un membre de l’Académie soit à la TV et dise : le règlement de l’Académie ne nous permet pas de parler politique

 
Cr.P.: Ainsi, comme s’il nous étaitinterdit d’être citoyens ?

D.P.: Il nous est interdit d’être hommes !

 

(*Le concert du patriarche de rock grecque, Dimitris Poulikakos, en juin 1979, accompagné des meilleurs musiciens Grecs de l’époque,  au 2e Gymnase de Zografos, à Athènes, est un concert historique pour la scène rock grecque.  Il est resté connu comme «le concert de la pluie», ayant été reporté deux fois pour cause d’intempérie.

C’est là que Dimitris Poulikakos interpréta pour la première fois l’extraordinaire version rock de « J’existe » (du disque du même titre, datant de 1975 : paroles : Pythagoras, Musique : Christos Nikolopoulos, et première interprétation : Stelios Kazantzidis)

Cette version a été récemment enregistrée pour la première fois. Pour en savoir plus, cliquez ici).

Translate: Christine Coorman

[1][1] « Les petits œufs dorés » : référence aux membres et adeptes d’Aube Dorée qui, en grec, en ne transformant que deux lettres, devient « Œufs Dorés », jeu de mot très apprécié…

Δημήτρης Πουλικάκος: Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς

09:20, 22 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131987

Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς, αναοργανωμένα κατά νέο ιδιότυπο τρόπο […] Αυτή τη στιγμή, πραγματοποιείται μια γενοκτονία -με το γάντι, τρόπος του λέγειν- υπό την επίφαση μιας δήθεν νομιμότητας. Και, κανονικά, θά’ πρεπε να μαζευτούμε, μερικές χιλιάδες κάτοικοι αυτής της χώρας, να βάλουμε δέκα ικανούς και απο-φασισμένους νομικούς και να στείλουμε τους αχρείους που μας τυραννούν και μας αφανίζουν, στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου, τουλάχιστον! […] σέβομαι απόλυτα, αυτούς που δεν υποφέρουν ζυγό στον τράχηλό τους και δε θα τους πώ ακραίους, έστω κι αν θελήσουν να τον αποτινάξουν, ανατινάζοντάς τον! […]  Εάν η Ακαδημία ολοσούμπιτη παραιτούνταν …θα προκαλούσε ένα μεγάλο πολιτισμικό σοκ, σε όλο τον κόσμο! […] Ο ηθοποιός, συνθέτης και ερμηνευτής Δημήτρης Πουλικάκος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τα γεγονότα στην Ερτ, και με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» της έρευνας για την ελληνική κρίση, που δημοσιεύεται στο tvxs.gr από το 2010.

Δ.Π.: Η παγκόσμια στυγνή χρηματοπιστωτική δικτατορία, έχει -τεχνηέντως καi δολίως-δημιουργήσει, ένα αέναο μαγκανοπήγαδο ανεργίας, με σκοπό να οργανωθούν καλά, τα νέα σκλαβοπάζαρα (που ονειρεύονται -αλλά και) που πραγματοποιούν, οι «αγοῥές», ανα την υφήλιο… 

Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς, αναοργανωμένα κατά νέο ιδιότυπο τρόπο, απο ανωφελείς (και διόλου αφελείς) εγκεφάλους και «ευαγή ιδρύματα», όπως οι Goldman-Sachs, Standard & Poors(sic), o Henry Kissinger, κ.ο.κ.
 
Το ρόλο του Άϊχμαν, έχουν αναλάβει οι «πολιτικοί» των εκάστοτε κυβερνήσεων (όπου τα κόμματά τους, είναι υπερχρεωμένα στις τράπεζες) και που για να σώσουν τα τομάρια τους, ρίχνουν καθημερινά τους λαούς, βορά στο θηρίο του Χοντρού Κεφαλαίου…
 
Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι απεριόριστα: Η αδίστακτη τηλεοπτική προπαγάνδα, το κουρέλιασμα του Συντάγματος και της «Χάρτας» των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η πολυνομία, η αλλοτρίωση (και απαλλοτρίωση) της γλώσσας, κάθε έννοιας Παιδείας και εν τέλει (και βασικότερο απ’όλα) του Πολιτισμού…
 
Συμβαίνει παντού και βέβαια και στην άμοιρη (εν προκειμένω) Ελλάδα μας. Κι εδώ, οι «σωτήρες» μας, έχουν αναλάβει το θεάρεστο(sick) έργο, της μαύρης ανάπτυξης της ανθυγείας, της αμάθειας, της κρατικής τρομολαγνείας… την επιχείρηση Σοκ και Δέος, δηλαδή.

«Ψόφα και μη βγάζεις άχνα», είναι το γενικό πρόσταγμα, με δόλωμα πάντα την επόμενη «δόση», που είναι πάντα, βέβαια, μόνο για τις τράπεζες και τους μεγαλοεργολάβους, που νέμονται το δημόσιο κορβανά!!!

Οι υπόλοιποι («Κάτσετε φρόνημα, πούστηδες», διότι και «΄Ολοι μαζί τα φάγαμε»), θα πρέπει να υπομένουμε τη μοίρα μας, μήπως περισσέψει -αλλά πού!! – και κάνα ψίχουλο… και, ασφαλώς, να παραμένουμε νουνεχείς, ψύχραιμοι και νηφάλιοι, μέχρι να γίνει αυτό το θαύμα… κι αν δε σ’ αρέσει, δώς ‘ένα σάλτο και πέσε απ’ το μπαλκόνι σου (αν έχεις ακόμα μπαλκόνι), ή, τίναξε να μυαλά σου στον αέρα (καραμπίνες, υπάρχουν άφθονες την σήμερον ημέραν και θά’ πρεπε νά’ χαν άλλη χρήση!)…
 
Κι έτσι επέρχεται το ποθούμενο, αυτής της μαύρης εξουσίας(άμα ανακατέψεις τα χρώματα, το αποτέλεσμα βγαίνει μαύρο), που είναι η σκοτεινή και άκρα του τάφου σιωπή!…
 
Αυτή τη στιγμή, πραγματοποιείται μια γενοκτονία -με το γάντι, τρόπος του λέγειν- υπό την επίφαση μιας δήθεν νομιμότητας. Και, κανονικά, θά’ πρεπε να μαζευτούμε, μερικές χιλιάδες κάτοικοι αυτής της χώρας, να βάλουμε δέκα ικανούς και απο-φασισμένους νομικούς και να στείλουμε τους αχρείους που μας τυραννούν και μας αφανίζουν, στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου, τουλάχιστον! (Πόσω μάλλον, που τα εγκλήματα διαπράττονται  εν καιρώ -υποτιθέμενης- ειρήνης!… και στο όνομα της πράσιν(άλογ)ης ανάπτυξης!!)…
 
Ο πολιτισμός είναι η βάση. Χωρίς πολιτισμό, ούτε οικονομία υπάρχει, ούτε μισθοί, ούτε συντάξεις, ούτε καν κοινωνία.

Ο πολιτισμός είναι σαν την κουβερτούλα που μας σκεπάζει η μανούλα μας, όταν κρυώνουμε! Ένα χαλί, απαλό και σταθερό συγχρόνως, που μας παρηγορεί και μας δίνει ένα αίσθημα σταθερής και ασφαλούς θαλπωρής… να ξέρουμε πού πατάμε, δηλαδή, ένας πυκνός, αόρατος συν-ψυχισμός, που μας ανατείνει και δε μας αφήνει να είμαστε, απλά, κτήνη…

Δυστυχώς, σαν νεοελληνικό «έθνος», δεν έχουμε κατορθώσει να φτιάξουμε, έναν, ανεξάρτητο, «δικό μας», πολιτισμό…Ένας Καζαντζάκης, ένας Καβάφης, ο Ελύτης, ο Χατζηδάκις, ο Σικελιανός, ο Παπαδιαμάντης, ο Βρεττάκος, ο Τσαρούχης, ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, ο Σκαλκώτας, ο Δ.Μητρόπουλος και πολλοί άλλοι, είναι σημαντικά μεν, αλλά κομμάτια ενός πάζλ, που ποτέ δεν μπορέσαμε να συν-πληρώσουμε, για να φανεί και μια καθαρή εικόνα της σημερινής μας παρουσίας, ως αυτούσιας πολιτισμικής ύπαρξης.
 
Ο σημερινός «πολιτισμός» μας, είναι σαν μια κουρελού, (μ’ ένα μεγάλο μπάλωμα, τον Παρθενώνα ως σύμβολο του αρχαίου κλέους μας), που μπάζει όμως, από παντού και ως εκ τούτου δεν μας προσφέρει τη «συλλογική» ζεστασιά, που έχουμε ανάγκη…

Μια που προέκυψε το θέμα και της ΕΡΤ, που με ρωτάς… Είναι το μαύρο κερασάκι, σ’ αυτή τη δηλητηριώδη, μαύρη τούρτα που μας «ταΐζουνε»…

Μαυρίλα στην Εργασία, μαυρίλα στην Υγεία, μαυρίλα στην Παιδεία (Λουκέτα σε σχολεία, επιχειρήσεις, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, παιδικούς σταθμούς, ωδεία, κοινωφελείς κι επιστημονικούς οργανισμούς – μεγάλη, μαύρη τραγωδία)…
 
Κακά τα ψέματα. Η Δημόσια (και Δημόσιο είμαστ’ όλοι μας) ραδιοφωνία-τηλεόραση (όσες διαφωνίες ή και ενστάσεις έχει κάποιος, περί του «τρόπου» λειτουργίας της), είναι η φωνή της Ελλάδας και μια παρηγοριά της νοσταλγίας, της ανά τον κόσμο ομογένειάς μας…
 
Δεν είναι απλά μια Ανώνυμη Εταιρεία! Έχει πρόσωπο, που όπως όλα τ’ άλλα «πρόσωπα», θέλουν να σβήσουν απ’ το χάρτη, οι Ανώνυμες (τρόπος του λέγειν) και Απρόσωπες Εγκληματικές Εταιρείες, που μας έχουν εφαρμόσει αυτή τη μέγγενη!
 
Η κοινωνία, αυτή τη στιγμή, υποφέρει, μα βλέπει μόνο τον «πολιτικό», τον ενδιάμεσο, τον οποίο, έστω, μπορεί να γιαουρτώσει, να τον προπηλακίσει…

Το χρηματοπιστωτικό τέρας, όμως, παραμένει άφαντο, ο ουσιαστικά εχθρός είναι κάτι σαν φάντασμα… οι πολιτικοί, είναι κάτι σαν το εκτελεστικό απόσπασμα, που για να καλύπτουν τις (τυχόν, κατα περίπτωση, ενοχές, ή τύψεις τους) έχουν μάθει, πλέον, να βλέπουν τα κοινωνικά σύνολα, σαν νούμερα, αριθμούς, στατιστικές, απανθρωπισμένα… κι έτσι «κάνουν τη (βρωμο)δουλειά τους», ανέμελλοι, όσον αφορά το αποτέλεσμα των πράξεών τους στους ανθρώπους τους ίδιους!

Η ψηφιακή τεχνολογία, είναι (όπως όλα τα «εργαλεία», εξ άλλου, ανάλογα του τίνι τρόπω και για ποιό σκοπό τα χρησιμοποιείς) «ευχή και κατάρα», συγχρόνως! Για τον εξουσιαστή, είναι πανάκεια, διότι διευκολύνει, απίστευτα το κοντρόλ, τον έλεγχο, που λέμε και στα ελληνικά…

Για τους αναξιοπαθούντες λαούς, τους ανθρώπους, δηλαδή, είναι ένα, επίσης δυνατό εργαλείο άμυνας, συν-εννόησης (πάντα προσεκτικά, διότι στον ψηφιακό κόσμο…και οι τοίχοι -στην κυριολεξία-έχουν αυτιά!)…

Θα μπορούσαμε φερ’ ειπείν, να μην πάει κανείς να πληρώσει την εφορία, ή, έστω το ρεύμα του, τον ερχόμενο Αύγουστο, ας πούμε…

Αν όχι αυτό, να συνεννοηθούμε, καμιά δεκαριά χιλιάδες από μας, να πάμε να παρατήσουμε τ’ αυτοκίνητά μας στο κέντρο… Σ’αυτές τις περιπτώσεις, το «Σύστημα» θα κατέρρεε, αυτομάτως και αυθημερόν!!
 
Τέτοια πράμματα, όμως, τέτοιου είδους δράσεις, προϋποθέτουν μια απαγκίστρωση, μια απεξάρτηση απο π.χ. κομματικές, συνδικαλιστικές νοοτροπίες, που συντοχρόνω, έχουνε δημιουργήσει στα «μέλη» τους, νοοτροπίες ποδοσφαιρο-(κο)παδικές και νοοτροπίες προσομοιάζουσες σε (παρα)θρησκευτικές αιρέσεις.
 
Έτσι δημιουργείται και επιτείνεται η εσωστρέφεια, η σοβαροφάνεια, η διαστροφή της γενικότερης πραγματικότητας (χωνόμαστε σ’ ένα virtual reality) και η ουσιαστική έννοια της αλληλεγγύης, όπως και του καταμερισμού εργασίας, πάνε περίπατο…
 
Για να συν-φωνήσεις, δηλαδή και να συν-πράξεις σε συλλογικό επίπεδο, θα πρέπει πρώτα να είσαι κύριος του εαυτού σου, εσύ ο ίδιος ο αρχηγός σου και όχι απλώς φερέφωνο κάποιων οι οποίοι σ’ έβαλαν ν’ αποστηθίσεις κάποιο ποίημα… Κι αυτό θέλει επίπονη σκέψη και καλλιέργεια… Ειδεμή, πάμε σαν αμνοερίφια, επί σφαγήν.

Το πως φτάσαμε μέχρι εδώ, είναι μακρά ιστορία… Ο άνθρωπος, έχει μεν προτερήματα, αλλά έχει και πολλά ελαττώματα.  Δύο από τα χειρότερα, (σε αποκλειστικότητα από τα άλλα ζώα), είναι η ματαιοδοξία και η σοβαροφάνεια, τα οποία είναι εύκολο (εφ’ όσον δεν καλλιεργείται, βέβαια, η ψυχή),να οδηγήσουν στην απληστία!

Απ’ αυτά τα τρία (κακά της μοίρας μας), φτάσαμε (κι εδώ η τηλεόραση κυρίως, άλλα και άλλα μέσα επι-κοινωνίας, όπως και η «μόδα», παίζουν καθοριστικό ρόλο) στην εμπορευματοποίηση των πάντων, μέχρι και των ιδεών, της τέχνης, ακόμη και του ίδιου του χρήματος,(που πλέον τείνει να υπάρχει, μόνο ως άϋλο -αέρα μπανά, που λέμε- και όχι σαν χειροπιαστό νόμισμα, που διευκολύνει τα πάρε-δώσε μας).

Τρώμε στη μάπα, καθημερινά, χιλιάδες επί χιλιάδων προτροπών, για ν’ αποκτήσουμε προϊόντα, που μας έχουνε «ψήσει», πως διευκολύνουν τη ζωή μας. Βομβαρδισμοί πανταχόθεν, ων ούκ εστι τέλος… Και μόνο αυτό θα έφτανε για να καταρρεύσει ένας κόσμος αξιών.

Επίσης, υπάρχει και το άλλο, ότι μετά τον πόλεμο έπρεπε να μπει μια τάξη στα πράγματα για να βγει κάνα φράγκο, ως αναφορά το Κεφάλαιο. Στη συνέχεια όμως είδανε, ότι δεν βγαίνει τόσο χρήμα κι όσο γρήγορα θέλουμε… Άρα, έπρεπε να δημιουργήσουν το αντίθετο! Το χάος! Και από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’80, μπήκε κι αυτό το σύστημα μπροστά, του οποίου βλέπουμε τώρα τ’ αποτελέσματά του.
 
«Συνομωσιολογώ» τώρα… παρόλο που λένε ότι μόνο οι ακροδεξιοί συνομωσιολογούν. Αλλά, άμα κοιτάξεις λιγάκι και τα διαβάσεις εις βάθος τα ιστορικά θέματα, θα το καταλάβεις ότι είναι έτσι.
 
Και είναι πολλά τα αίτια…  Η νοοτροπία και οι συνθήκες κυρίως των μεγαλουπόλεων που δημιουργήθηκαν στη βιομηχανική εποχή, φτάσαν σε έναν κορεσμό. Τώρα σιγά σιγά φθίνουν κι οι μεγαλουπόλεις. Είναι πολύ ισοπεδωτικές, για τα πάντα. Από την μεταξύ μας ευγένεια, αυτή την κοινωνική συνθήκη της μεταξύ μας ευγένειας, μέχρι τις ιδέες, μέχρι όλα…

Η θεωρία, περί δύο «άκρων», είναι απλά, για στάχτη στα μάτια μας, ένα ακόμα διαστρεβλωτικό πρόκριμα του Σαμαρικού, κρανοϊδιωτικού περίγυρου!

Yπάρχει μόνο ένα άκρο: Οι υπηρέτες των άπληστων που καταδυναστεύουν τη ζωή μας, καθώς και το παρακρατικό,μακρύτερο χέρι τους, τα μοσχαροθρεμμένα χρυσαβγουλάκια. Που βλέπουν το «λαουτζίκο» ως υποζύγια!…

Δεν θα ονομάσω ποτέ, ακραίο, κάποιον που θέλει ν’αποτινάξει το ζυγό του. Μπορεί να διαφωνήσω μαζί του, για διάφορα άλλα… όμως σέβομαι απόλυτα, αυτούς που δεν υποφέρουν ζυγό στον τράχηλό τους και δε θα τους πώ ακραίους, έστω κι αν θελήσουν να τον αποτινάξουν, ανατινάζοντάς τον! (Βλέπε και «του Έλληνος ο τράχηλος,ζυγόν δεν υποφέρει», καθώς και τις επιταγές του Συντάγματος, για περιπτώσεις τυραννίας!).

Οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος απο τα λογιώ-λογιώ δεσμά του και τις προκαταλήψεις του, προσωπικά την επικροτώ και -για μένα-  είναι θεμιτή, μη και αναγκαία! Αυτό που δεν ανέχομαι, είναι το να θέλει κάποιος, σώνει και καλά, να μου επιβάλλει τον τρόπο, που εκείνος θέλει να ζώ εγώ….

Απο κεί και πέρα, το τι σημαίνει «ελευθερία», πώς τη διαχειρίζεσαι και πόσο υπεύθυνα την «ενδύεσαι» (όσον αφορά εσένα,αλλα και τους άλλους),αυτά είναι θέματα, που πάντα θα συζητούνται!. Ελευθερία, βέβαια, δεν είναι το να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει! Αυτό είναι ο νόμος της ανθρώπινης ζούγκλας! Η ελευθερία θέλει υπευθυνότητα, σ υν-ευθυνότητα, σοβαρότητα και όχι σοβαροφάνεια. Μας έχουν φάει,η σοβαροφάνεια κι καθωσπρεπισμός!.. .Και η Βυζαντινο-λογία τους!…

Στο άλλο άκρο, από εκείνο το άκρο που εννοεί ο Σαμαράς, νοούνται οι άνθρωποι του πολιτισμού, της συμπόνοιας, της αγάπης, της αλληλεγγύης και της συνείδησης, εν πολλοίς οι άνθρωποι της σεμνής Αριστεράς(που είναι και οι μόνοι που δεν ακούγονται, ενώ υποφέρουν περισσότερο απ’ όλους).

Αλλά, ο πολιτισμός, διαβρώνεται μέσω της μη Παιδείας. Γιατί άλλο η εκπαίδευση, άλλο η Παιδεία. Μπορώ να σε εκπαιδεύσω σα λαγωνικό, αλλά δεν μπορώ να σε κάνω να φιλοσοφείς…

Κρ.Π.: Τί μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση; Και τί πρέπει να κάνουμε, εμείς, γι αυτό; (εκτός των άλλων που είπατε)

Δ.Π.: Όλα παίζουνε εδώ. Υπάρχουν πράγματα τα οποία μόνο δια του πολιτισμού ή δια της Παιδείας γίνονται, αλλά αυτά θέλουνε πολύ χρόνο. Η οικονομία είναι κάτι τεχνητό. Οι οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα, ας πούμε.Απλώς, σήμερα, έχει αποσυρθεί το χρήμα, για να βάλουν τον κόσμο σε ένα κελί, να είναι δήθεν αυτό που λένε: ανταγωνιστικός, και να δουλεύει για ψίχουλα! Και εκεί είναι και το δόλωμα…

Γιατί ο άνθρωπος ακόμα και μ’ ένα ξεροκόμματο, λέει: «Τουλάχιστον, έχω ένα ξεροκόμματο. Αλλού που ξέρεις; Μπορεί να πάθω χειρότερα!». Το άγνωστο, φοβίζει περισσότερο τον άνθρωπο, από οποιοδήποτε σταθερό, έστω και βασανιστικό.

Παρόλο που πεθαίνει σαν τις μύγες ο κόσμος… Αυτοκτονούν! Και ο Πάγκαλος λέει ότι αυτοκτονούν από έρωτα! Αν και δεν είναι ο πιο επικίνδυνος από όλους αυτούς. Αντιθέτως, είναι ο Βενιζέλος, ο οποίος είναι και ευφυής και μοχθηρός.

Δεν φτάνει όμως να είσαι μόνο ευφυής. Εξαρτάται, πως και προς τι θα χρησιμοποιήσεις την ευφυΐα σου. Άσε που έχει βάλει το χέρι του σε όλες τις βρωμιές. Δηλαδή, ο πρώτος που έχει καταρρακώσει το Σύνταγμα, είναι αυτός, που είναι και συνταγματολόγος…Και βέβαια ο Αντωνάκης και το επιτελείο του, τα ξέρουνε αυτά και τον έχουν πιασμένο από τα τέτοια…

Τώρα, θα μπορούσε ο Βενιζέλος, εφόσον ήταν έξυπνος, με την αφορμή της Ερτ, να πει τραβάω το χαλί κύριε Αντωνάκη και πάμε για εκλογές! Και θα ‘παιρνε και κανά δυο τρία ποσοστά παραπάνω, για την υποτίθεται θαρραλέα του πράξη. Αλλά, επειδή είναι και μοχθηρός, δεν το αντιλήφθηκε, ίσως, καν.

Ο μόνος που ήθελε να κλείσει η Ερτ, ήταν η Χρυσή Αυγή, μαζί με τον Αντωνάκη, κι όλοι οι διπλανοί του, που είναι μέχρι το κόκκαλο ακροδεξιοί.  

Που καταλήγουμε; Ότι όλοι μαζί, πρέπει να μπορέσουμε να τους πούμε, ράους! Ή στο ελληνικότερο: Όξω πούστη απ’ την παράγκα! Αλλά, φοβάμαι, ότι έτσι όπως είναι η κατάσταση… Ίσως, εκτός από αστάθμητους παράγοντες, είναι μη αναστρέψιμος η κατάστασις. Ή εν πάση περιπτώσει, πάρα πολύ δύσκολη. Είμαστε στην κόψη του ξυραφιού, δηλαδή. Ή τώρα, ή ποτέ. Το θέμα είναι για ποιό τώρα μιλάμε…

Ο κόσμος δεν εξεγείρεται ολοσχερώς, διότι κατ’ αρχήν έχουμε αλλοτριώσει ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας. Βλέπεις και μεγαλύτερους, που είναι τώρα 30-40 χρονών και έχουν μεγαλώσει με τη Μπάρμπι, τα τηλεπαιχνίδια και με τα ευρωβιζιόν. Τί άλλο θέλεις για να καταλάβεις;

Και τα παιδιά έχουν οδηγηθεί σε λαγούμια. Λαγούμια χωρίς μέλλον. Κι αντί το λαγούμι να βγαίνει προς τα χωράφια, προς τα λιβάδια, οδηγούμαστε σε μπουντρούμια….

Κι αρχίζει να κοπανάει ο ένας τον άλλονε. Δεν είναι λύση αυτή… Ο πόλεμος φθοράς είναι πολύ άσχημος… Και αυτόν προτιμάνε κιόλας, οι κύριοι και οι κυρίες που κρατάνε τα νήματα.
 
Κρ.Π.: Βλέπουμε όμως, ότι πάρα πολλοί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, ενώ στην ουσία δεν είναι κατά του άδικου…
 
Δ.Π.: Τον ύπνο του άδικου κοιμούνται! Χωρίς τύψεις, χωρίς τίποτα. Κοιμούνται ατάραχοι!
 
Κρ.Π.: Και πως μπορεί ένας λαός να δηλώσει την παρουσία του, απαιτώντας να τον λάβουν υπόψιν τους; Να να πει: «Υπάρχω!»*;
 
Δ.Π.: Είναι δύσκολο. Οι περισσότερο ανθρώπινοι άνθρωποι, είναι συνήθως πιο σεμνοί, πιο ήπιων τόνων, εξ ού και υπάρχει κι αυτή η δυσκολία να βρεθούν και να μπουν πρώτη γραμμή.
 
Τώρα τί να κάνουμε; Οπωσδήποτε δεν θα πω ότι θα βοηθήσει κι η Παναγιά… αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει, το πολύ πολύ. Αν και δεν υπάρχει Αθηνά. Έστω, όμως, συμβολικά.
 
Κρ.Π.: Υπάρχει η… χείρα, σίγουρα.
 
Δ.Π.: Και χήρες υπάρχουνε. Δυστυχώς. Και αυξάνονται αναφανδόν… Ζούμε τη δεύτερη παρακμή του Ρωμαϊκού πολιτισμού. Ρωμαϊκός συν Καλβινιστικός.  
Η καλβινιστική νοοτροπία, αυτή που επιπλέει σήμερα, που πάει χέρι χέρι με το χρηματοπιστωτικό σύστημα των αγορών: Ο φτωχός φταίει για τη φτώχεια του, ο άρρωστος φταίει για την αρρώστια του, οπότε του κόβουμε τα φάρμακα και του λέμε, αυτό που είπα πριν, ψόφα, και μη βγάζεις άχνα!
 
Αυτό που θα πρότεινα; Εάν η Ακαδημία ολοσούμπιτη παραιτούνταν, παρόλο που οι περισσότεροι είναι σε μεγάλες ηλικίες, και δεν είναι και πολύ η γνωστή η δραστηριότητά τους στον κόσμο μας, παρόλα αυτά θα προκαλούσε ένα μεγάλο πολιτισμικό σοκ, σε όλο τον κόσμο!

Δεν έχει γίνει ποτέ κάτι τέτοιο σαν διαμαρτυρία. Και δεν είναι άνθρωποι που αν χάσουν το ακαδημαϊλίκι τους θα ψοφήσουν της πείνας. Ίσα ίσα. Θα κέρδιζαν τη χαμένη, από μια μεριά, αξιοπρέπειά τους.  Γιατί, δεν μπορεί να βγαίνει ακαδημαϊκός στην τηλεόραση και να λέει, ο κανονισμός της Ακαδημίας δεν μας επιτρέπει να πολιτικολογούμε…
 
Κρ.Π.: Δηλαδή, κάτι σαν… απαγορεύεται να είμαστε πολίτες;

Δ.Π.: Απαγορεύεται να είμαστε άνθρωποι!-


Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ –
ΕΔΩ


(*Η συναυλία του πατριάρχη της ελληνικής ροκ, Δημήτρη Πουλικάκου, τον Ιούνιο του 1979, με τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς της εποχής εκείνης, στο Δεύτερο Γυμνάσιο Ζωγράφου, αποτελεί ιστορική συναυλία για την ελληνική ροκ μουσική. Έμεινε στην ιστορία και ως «η συναυλία της βροχής», αφού αναβλήθηκε δύο φορές λόγω κακοκαιρίας.
Ήταν εκεί που ο Δημήτρης Πουλικάκος έπαιξε για πρώτη φορά την καταπληκτική διασκευή του στο «Υπάρχω» (από τον ομώνυμο δίσκο του 1975, σε στίχους: Πυθαγόρα. Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος και πρώτη ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης).
Η διασκευή του αυτή, ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά μόλις πρόσφατα. Περισσότερα  ΕΔΩ).

Αναδημοσιεύσεις από Γαλλία:

Σχετικά Άρθρα

Αρλέτα: Ναι, έχουμε ναυαγήσει!28/02/2013 Βεργόπουλος: Ομολογία ανίσχυρης κυβέρνησης το κλείσιμο της ΕΡΤ17/06/2013 Αρετή Γεωργοσοπούλου: Ο λαός δεν μπορεί να αγνοηθεί10/06/2013

Νίκος Ζούδιαρης: Ζούμε την απόλυτη κατάρρευση

11:01, 20 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131774

Ζούμε την απόλυτη κατάρρευση. Δεν θα μείνει κανείς όρθιος! Πιστεύω, ότι οποιοδήποτε οικονομικό πρόγραμμα, δεν είναι κοινωνικά κατασκευασμένο. Δηλαδή, δεν το έχει παράξει ως ανάγκη η κοινωνία. «Μαγειρεύεται» στις παρυφές του ολοκληρωτισμού […] Ο τραγουδοποιός Νίκος Ζούδιαρης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή τα γεγονότα στην Ερτ, που έγιναν μάλλον και η αιτία για να γράψει το νέο του τραγούδι*.

[…] Όμως, όλοι εμείς που είχαμε το νου μας στα πράγματα, είχαμε δει την αποδόμηση ενός πολιτισμού να συμβαίνει τα τελευταία 20 χρόνια, μέσα από τα σχολεία, σε κάθε στάδιο της εκπαίδευσης. Ζήσαμε όλη αυτή την ευτυχία ενός λαού για 20 χρόνια. Ευτυχία χωρίς χαρά! Και φτάσαμε στο 2010, όπου άρχισε ο βομβαρδισμός ενός λαού.

Με την ίδια ακριβώς μέθοδο που χτύπησαν ολόκληρη τη χώρα κατηγορώντας μας όλους διεφθαρμένους, την ίδια ακριβώς τακτική επίθεσης δέχθηκε και η ΕΡΤ: Όλοι είναι διεφθαρμένοι εκεί μέσα!

Θεωρώ ότι αυτό είναι ένα κόλπο, σχεδιασμένο. Και επειδή τα κάστρα πέφτουν από μέσα, και τις δύο φορές από μέσα οι εντολοδόχοι λειτούργησαν εντελώς προδοτικά.

Χτυπάνε τη συλλογική συνείδηση ενός λαού ολόκληρου, που έχουμε τρομάξει να τη χτίσουμε!

Έγινε ένα μεγάλο λάθος, που φαίνεται τώρα. Μετά το Πολυτεχνείο, χωρίς να έχουμε δημοκρατικό παρελθόν ως κράτος και ως λαός, χαρήκαμε τόσο πολύ, που δεν κοιτάξαμε τι είδους δημοκρατία θα φτιάχναμε.

Και φτιάξαμε ένα χάρτινο τείχος, που έπεσε πολύ εύκολα, τελικά.

Τώρα, στη νέα επανάσταση που θα γίνει, γιατί μία από τις βασικές αρχές είναι, δράση ίσον αντίδραση, κάποια στιγμή θα γίνει εξ αφορμής αυτού που ξεκίνησε με την ΕΡΤ μία γενική επανάσταση, διεκδικώντας τη ζωή μας και όρους άλλου τύπου.

Συμφωνώ πάρα πολύ με τον καθηγητή Φιλοσοφίας Στέφανο Ροζάνη, σ’ αυτό που είπε, ότι δηλαδή «Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της!».  Γι’ αυτό, στην καινούργια επανάσταση, ας έχουμε το νου μας να φτιάξουμε μια δημοκρατία! Άλλου τύπου, όμως.

Δηλαδή, αυτή τη στιγμή όλα δείχνουν ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ξεπεραστεί. Δεν φτάνει στις σύγχρονες κοινωνίες να αντιπροσωπεύσει σωστά και σε περιεχόμενο το λαό.  Δεν φτάνει μια φορά στα 4 χρόνια να ψηφίζουμε. Ψηφίζουμε διαρκώς, προσπαθώντας να διορθώσουμε το προηγούμενο λάθος!

Δεν έχει καμία προοπτική η ψήφος! Την υποκλέπτουν, και στη συνέχεια κάνουν άλλα από αυτά που μας είπανε. Αυτό έχει κουράσει, πια! Και η αδιαφορία των νέων για την πολιτική, προκύπτει κι από αυτό.

Ο κύριος Σαμαράς, ξέχασε να ζητήσει και από μας ένα συγγνώμη! Όταν ζήτησε συγγνώμη από την κυρία Μέρκελ, έπρεπε να ζητήσει και από μας!  Γιατί μόλις είχε πάρει την ψήφο από εμάς με άλλο πρόγραμμα! Να μετανιώσει, λοιπόν, και σε μας.

Πιστεύω ότι τον εκφασισμό μιας χώρας που έχει υποφέρει από τον φασισμό, τον μηχανεύονται, τον δουλεύουν, με μεγάλο πάθος, άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν κανέναν πολιτισμό! Που τους ενδιαφέρει μόνον η εξουσία της εξουσίας.

Οι λαοί, είμαστε πρώτη ύλη. Δεν συμμετέχουμε. Είμαστε απλώς, πρώτη ύλη για όλο αυτό το σχέδιο. Κι έχουμε κουραστεί. Και νομίζω ότι θα κουραστούν όσο περνάει ο καιρός, όλο και ακόμα περισσότερες ομάδες να ανέχονται αυτήν την διαρκή υποτίμηση του κόστους αναπαραγωγής μας.

Αυτό το… πανηγύρι που συμβαίνει αυτή την ώρα, κυρίως στον Δυτικό κόσμο, μας αιφνιδίασε, γιατί στον υπόλοιπο κόσμο συμβαίνει έτσι κι αλλιώς. Δεν περιμέναμε ότι θα συμβεί σε μας. Μας πάει τη ζωή μας πίσω!

Αυτό το πανηγύρι, είναι μία επίθεση με οικονομικούς όρους, μέσα από το ίδιο εργαλείο το οποίο εμείς κάποια στιγμή και μέχρι ενός σημείο πιστέψαμε. Δηλαδή, εμείς οι λαοί με αγώνες, διεκδικήσαμε μέσω του κοινοβουλίου κοινωνικά προϊόντα και δικαιοσύνη και ελευθερία, με πολλούς αγώνες! Τίποτα δε μας χαρίστηκε!

Τώρα τι γίνεται; Μέσα από το ίδιο εργαλείο, το κοινοβούλιο, που εμείς είχαμε πιστέψει ότι είναι εκείνος ο πυρήνας της δημοκρατίας, έρχονται με νομοθεσίες, και χρησιμοποιώντας αυτό ακριβώς που εμείς θεωρούμε ως δημοκρατία, να μας επιβάλουν ότι εξυπηρετεί «ύποπτα» συμφέροντα, ακατανόητα στις κοινωνίες!

Δεν πάνε πια με εμφανείς δικτατορίες, αλλά κάνουν μία επίθεση μέσω του κοινοβουλίου, από πάνω προς τα κάτω.

Λένε δηλαδή: «Αυτό το εργαλείο νοείται ως βασικό εργαλείο της δημοκρατίας; Ωραία! Μέσα από αυτό εμείς θα σας πούμε τα δικά μας, και θα κάνετε ότι πούμε!».

Έχουν υποσταλεί όλα τα κοινοβούλια στην Ευρώπη! Και το μόνο που κάνουν, είναι να περνάνε νόμους, κατά των λαών!

Θέλουμε τη ζωή μας πίσω, για να την πάμε μπροστά! Κι αυτό που ζούμε να είναι μια παρένθεση!

Αυτό το μαύρο, δε, της Ερτ, που είδαμε, για μένα δεν ήταν μόνο ένα μαύρο του φασισμού. Εγώ το είδα και λίγο αλλιώς: Είναι το μαύρο, το σκοτάδι, η νύχτα. Ήρθε επιτέλους η νύχτα, και πρόκειται να ξημερώσει!

Αλλά τι είδαμε μέσα στη νύχτα; Είδαμε έναν άλλον κόσμο να εμφανίζεται μες στο σκοτάδι. Ο κόσμος που κινητοποιήθηκε γύρω από την Ερτ, συγκροτούσε και συγκροτεί, ένα άλλο περιεχόμενο πια. Πολιτικό!

Σ’ αυτήν τη νύχτα, είδαμε αυτόν τον κόσμο… Κι εγώ τον είδα σαν το φεγγάρι και τα άστρα, που τη μέρα δεν φαίνονται. Έρχεται το ξημέρωμα!

Κρ.Π.: Στο νέο τραγούδι που ετοιμάζεις όμως, λες: «Προσοχή! Προσεχώς παίζει: «Το Τέλος του Παντός!». Μετά το τέλος αυτό, τη μαύρη νύχτα… πώς θα έρθει το ξημέρωμα;

Ν.Ζ.: Με πολύ κόπο! Η σύγκρουση, γιατί φαντάζομαι ότι επέρχεται μια σύγκρουση με την καθεστηκυία τάξη, δεν θα είναι μία σύγκρουση με λόγια. Δυστυχώς, θα πάμε και σε φυσική σύγκρουση.

Βλέπουμε ότι είναι σε αναβρασμό, δίπλα μας, και όλος ο πλανήτης. Γιατί είναι σε αναβρασμό; Διαρκώς αποσύρουν κοινωνικά στοιχεία από το περιεχόμενο κάθε δημοκρατίας, ή δεν τα εντάσσουν. Πράγματα που μέσα στην κοινωνία έχουν ωριμάσει και έχουν αποκτήσει το δικό τους κεκτημένο, δεν τα συνυπολογίζουν στο Σύνταγμά τους.

Παράγεται, λοιπόν, μία σύγκρουση των λαών με αυτό που λέγεται σήμερα εξουσία. Οι κοινωνίες θέλουν να πάνε μπροστά, δεν θέλουν να πάνε πίσω!

Κρ.Π.: Γι’ αυτό προσπαθούν να «καταργήσουν την κοινωνία»; Φοβούνται την σύγκρουση;

Ν.Ζ.: Βεβαίως. Δεν μας θέλουν πολίτες. Θέλουνε να έχουμε μόνο το μανδύα του πολίτη, μέσα από ένα, δύο, τρία, μνημειακού τύπου πεθαμένα στοιχεία του πολίτη. Δηλαδή, εκλογές. Σιγά τον πολίτη! Όταν γίνονται κάθε 4 χρόνια, και όταν οι δημοσιογράφοι διαμορφώνουν επί χρήμασι την κοινή γνώμη!

Δεν θέλουνε δημοκρατία. Θέλουνε πολίτες πελάτες. Ανύπαρκτους. Χωρίς καμιά πολιτική σκέψη. Κι όλο αυτό το απολιτίκ που δημιουργήθηκε, συνεχίζει να δημιουργείται. Είδαμε για παράδειγμα το απολιτικ τραγούδι το οποίο προτάθηκε ως… σημαία, ένα πολύ συντηρητικό πράγμα.

Αν σήμερα, θέλουμε να βάλουμε μουσική στην επανάστασή μας, πρέπει να ανατρέξουμε πίσω για να τη βρούμε. Ελάχιστα πράγματα σύγχρονα υπάρχουν.

Και παράλληλα, βλέπουμε να δημιουργείται συντηρητικό τραγούδι, γιατί πάντα οι κοινωνίες σε περιόδους κρίσης, κατ’ αρχάς δεν γίνονται επαναστατικές. Γίνονται συντηρητικές. Όλο αυτό το αναμάσημα της συντήρησης τους βολεύει απίστευτα.

Κρ.Π.: Για τα κόμματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, τι έχεις να πεις;

Ν.Ζ.: Τα κόμματα, υπηρετώντας την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, την οποία εγώ δεν πιστεύω πια όπως είπα, έχουν γίνει ένα μέρος του προβλήματος.

Αν δεν φτιάξουν εκείνη τη νομοθεσία, εκείνο το σύστημα εργαλείων, ώστε να έχουν επαφή με την πραγματική πραγματικότητα, τη δική μας, θα είναι κι αυτά ξεπερασμένα σε λίγο καιρό. Παρόλ’ αυτά, θα είναι όλα ξεπερασμένα.

Τώρα λένε πολλοί ότι έχουμε χούντα. Εγώ δεν λέω ότι έχουμε χούντα. Λέω ότι έχουμε νέα δημοκρατία στην πιο ανήθικη συμπεριφορά της. Δεν φτάνει αυτό;

Η Δεξιά, η εξουσία, το κεφάλαιο, και η Χρυσή Αυγή που είναι παιδί της Δεξιάς, θα υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι, πώς θα αναδιοργανωθεί όλος ο υπόλοιπος άλλος χώρος, που έχει κοινωνιοκεντρική κατεύθυνση.

Αυτό που θέλω να πω, είναι, ότι αν δεν αποκτήσουμε, δεν ενισχύσουμε, δεν υπερασπιστούμε, μια ανθρωποκεντρική, κοινωνικοκεντρική σκέψη -και αποφεύγω εσκεμμένα να αναφερθώ σε ιδεολογίες- και αν δεν το αποκτήσουμε αυτό και δεν το υποστηρίξουμε, το σκοτάδι που θα έρθει, δεν θα ‘χει ξημέρωμα. Θα είναι σαν το θάνατο!

Τουλάχιστον μια γενιά δεν θα ζήσει τι πάει να πει μια μέρα ελεύθερη! Δηλαδή, πλέον εμείς, δεν πρέπει να διαχειριζόμαστε την ελευθερία μας, σαν ανόητοι. Πρέπει να αποκτήσουμε ελευθερωσύνη! Γιατί είναι σαν ένας νους που δεν έχει νοημοσύνη… Αυτό είναι η ελευθερία χωρίς λευτερωσύνη!

Και περιγράφω, όλο αυτό το ζοφερό πράγμα μέσα σ’ αυτόν τον στίχο*, μόνο και μόνο για να φοβήσω αυτόν που νομίζει ότι δεν τον αφορά.

Όπως βλέπουμε, συντελείται αυτό που λέγεται ότι δήλωσε ο Κίσινγκερ κάποτε, περί ελληνικού πολιτισμού και Ελλήνων. Ότι πρέπει να χτυπηθεί η γλώσσα, ο πολιτισμός, η ιστορική μνήμη μας, γιατί είμαστε ένας αναρχικός λαός που έχει μάθει να αυτονομείται, κλπ.

Αυτό που συντελείται με την Ερτ, έχει να κάνει μ’ αυτό. Η διακοπή μιας ιστορικής συνείδησης, μιας μνήμης σε σχέση με την ιστορία μας…

Και μην απορρήσουμε, όταν με την καινούργια Ερτ, θα δούμε το ανεκτίμητο αρχείο της, για παράδειγμα, μία καταπληκτική δουλειά που έκανε η Ετ3 για την επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, να πουλιέται μέσα σε κωλοπεριοδικό των ιδιωτικών καναλιών, μαζί με ένα cd του Κιάμου. Θα τα δούμε να κρέμονται…

Να κρέμεται όλη η ιστορία μας εκεί… Με μια δραχμή, πήγαινε πάρτα! Τσάμπα, στα χαρίζουμε! Δεν έχουν καμιά αξία, δηλαδή…-

*«Προσεχώς»

Εκείνη την ταινία
που φοβόσουνα να δεις
που σου ‘φερνε αηδία
κι έτρεχες για να κρυφτείς

την παίζουν στα σχολεία
ασκούνται τα παιδιά
γιατί απ’ τα θρανία
αρχίζει η σκλαβιά

Προσοχή! Προσεχώς
παίζει: «Το Τέλος του Παντός!»

Νίκος Ζούδιαρης
(Ιούνης 2013)

Σχετικά Άρθρα

19/06/2013
17/06/2013
17/06/2013

Περικλής Κοροβέσης: Η Ερτ ανήκει στον ελληνικό λαό

07:25, 19 Ιουν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/131769

[…] Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας στην ουσία ήταν μια πολιτική απόφαση για να διατηρηθεί η συνοχή της κυβέρνησης. Δίνει μια λύση για να συνεχιστεί η ροή της Ραδιοτηλεόρασης, αλλά στην ουσία είναι σαν μια ωρολογιακή βόμβα […] μια πραγματοποίηση του σχεδίου Σαμαρά, αλλά σε δόσεις […] οι απολυμένοι της Ερτ μαζί με όλα τα σωματεία Τύπου και Ραδιοτηλεόρασης, πρέπει να πάρουνε στα χέρια τους την Ερτ, και να αρχίσουν να εκφράζουν την ελληνική κοινωνία. Η Ερτ ανήκει στον ελληνικό λαό […] Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή τις εξελίξεις στην Ερτ.

Π.Κ.: Το κλείσιμο της Ερτ μας δίνει μία πολύτιμη πληροφορία για το σκεπτικό της ελληνικής κυβέρνησης, σαν εγκεφαλογράφημα που καταγράφει τι έχει στο νου της για το παρόν και το μέλλον.

Κατ’ αρχήν αυτή η κυβέρνηση, δεν είναι μια οποιαδήποτε κοινοβουλευτική κυβέρνηση, αλλά μία φασίζουσα κυβέρνηση.

Διότι, η διαφορά της φασίζουσας κυβέρνησης από το φασισμό, είναι ότι ο φασισμός στηρίζεται στο κράτος – κόμμα, και η φασίζουσα κυβέρνηση είναι μέσα από τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και εκλέγεται με ψήφο.

Κι αυτό που κάνει, είναι να καταργεί τον κοινοβουλευτισμό με Νομοθετικές Πράξεις Περιεχομένου, οι οποίες στην ουσία είναι αλληλοδιάδοχα πραξικοπήματα που δεν περνάνε από καμιά κοινοβουλευτική συζήτηση, παρά μόνο κατόπιν εορτής δίνονται στη βουλή για επικύρωση. 

Μέχρι τώρα, τα πιο βασικά θέματα, έχουν περάσει με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Αυτό είναι μία φασίζουσα πρακτική. 

Δεύτερον, δεν υπάρχει καμία κινητοποίηση η οποία να μην έχει κατασταλεί! Έχουμε διαδοχικές επιστρατεύσεις, οι οποίες καταργούν το δικαίωμα της απεργίας, και οι οποίες είναι αντισυνταγματικές.

Οπότε, λοιπόν, αυτό το αυταρχικό καθεστώς, κλείνει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Για ποιο λόγο την κλείνει;

Κατά την άποψή μου, είναι ένα πρώτο βήμα ανθελληνισμού γιατί στερεί τον ελληνισμό του εξωτερικού και φυσικά της Ελλάδας, από ένα πολιτιστικό αγαθό.

Γιατί πέρα από τα κακώς κείμενα που υπήρχαν στη δημόσια τηλεόραση και το ραδιόφωνο, πρέπει να το κρίνουμε συνολικά, και από όλη την ιστορία του.

Και το κακό πρόγραμμα και οι κακές ειδήσεις, είναι κυβερνητικό έργο! Δεν είναι έργο των δημοσιογράφων. Τώρα, βλέπουμε και ακούμε, που είναι ελεύθεροι, τι ωραία που τα λένε…

Άρα, λοιπόν, η ίδια η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τα όποια κακώς κείμενα της τηλεόρασης, με τα στελέχη που είχε βάλει, με τους κομισάριους που είχε διορίσει με τους παχυλούς μισθούς, και όλα αυτά.

Οπότε, στην ουσία δεν έκλεισε το κακό έργο της τηλεόρασης, αλλά το προοδευτικό έργο της.

Και επίσης, ποιός μας λέει ότι με την ίδια λογική, αύριο, δεν θα κλείσει τη Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο, ή τα ΔΗΠΕΘΕ, για να περάσουν όλα στα χέρια των ιδιωτών; 

Άρα, λοιπόν, είναι μια πολιτική που έχει στόχο να στερήσει από τον ελληνικό λαό την κουλτούρα του, και την παράδοσή του. Το ίδιο μπορεί να γίνει αύριο και με τα νοσοκομεία, το ίδιο μπορεί να γίνει αύριο με την Παιδεία, και να περάσουν όλα στα χέρια των ιδιωτών. Όλα να γίνουν κέρδος!

Αυτή είναι η λογική που προωθεί η κυβέρνηση. Και είναι πάρα πολύ επικίνδυνη. Κι αυτό το πιάνει από ένστικτο ο ελληνικός λαός, γι’ αυτό έχουμε μία πρωτοφανή συσπείρωση, με μαζικότατες εκδηλώσεις.

Πήγα στην Αγία Παρασκευή, αυτές τις μέρες, και μου θύμησε ένα Πολυτεχνείο των ημερών μας. Υπάρχει  ενθουσιασμός, χαμογελαστά πρόσωπα, μικρά παιδιά να παίζουν, μέσα το κτίριο είναι άψογο, καθαρότατο, τακτοποιημένο, σε σημείο να μη θυμίζει κατάληψη, αλλά έναν οργανισμό ευτυχή που λειτουργεί, με τη διαφορά ότι έχει πιο πολύ κόσμο στους διαδρόμους.

Όλο αυτό, ίσως γίνει τώρα μία θρυαλλίδα για γενικότερες εξελίξεις.  

Κρ.Π.: Μετά και την απόφαση του ΣτΕ, τί νομίζετε ότι θα επακολουθήσει;

Π.Κ.: Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας στην ουσία ήταν μια πολιτική απόφαση για να διατηρηθεί η συνοχή της κυβέρνησης. Δίνει μια λύση για να συνεχιστεί η ροή της Ραδιοτηλεόρασης, αλλά στην ουσία είναι σαν μια ωρολογιακή βόμβα.

Είναι σαν να λέει η κυβέρνηση: «Από κάποιο σημείο και μετά θα τιναχτείτε όλοι εσείς οι εργαζόμενοι στον αέρα, πράγμα που θελήσαμε να το κάνουμε από την αρχή και αποτύχαμε. Άρα, είστε μελοθάνατοι και η ποινή σας θα πραγματοποιηθεί ύστερα από έναν έως τρεις μήνες.»

Άρα λοιπόν στην ουσία, η απόφαση του ΣτΕ ήταν μια πραγματοποίηση του σχεδίου Σαμαρά, αλλά σε δόσεις. 

Κρ.Π.: Τι θα έπρεπε να κάνουν τώρα οι απολυμένοι; 

Π.Κ.: Κατά την δικιά μου άποψη οι απολυμένοι της Ερτ μαζί με όλα τα σωματεία Τύπου και Ραδιοτηλεόρασης, πρέπει να πάρουνε στα χέρια τους την Ερτ, και να αρχίσουν να εκφράζουν την ελληνική κοινωνία. Η Ερτ ανήκει στον ελληνικό λαό, και ο ελληνικός λαός πρέπει να εκφραστεί μέσα από την ραδιοτηλεόρασή του.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε την καθημερινή παρουσία του ελληνικού λαού εκεί, κατά δεκάδες χιλιάδες για να υπερασπιστεί τη φωνή του.

Κρ.Π.: Οι καταλήψεις βοηθάνε στην πραγμάτωση αυτού του σκοπού; 

Π.Κ.: Κατά κανόνα οι καταλήψεις στα εργοστάσια, στα υπουργεία, στα νοσοκομεία, και οπουδήποτε αλλού, δεν είναι καταλήψεις. Είναι μια άλλη πρόταση για τη διαχείριση οργανισμών που είναι στην υπηρεσία του λαού κάτω από την οπτική γωνία: Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος για το κέρδος του εργοδότη. 

Αυτή τη στιγμή η κατάληψη στην Ερτ, και η εκπομπή της, είναι στην υπηρεσία της κοινωνίας, και όχι αυτών που έχουν «βήμα» και μπορούν να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή.

Ήδη, κάποιοι προσπαθούν να δείξουν «καλή συμπεριφορά», για να προσληφθούν στον νέο οργανισμό. Είναι σα να δίνουν εξετάσεις, για τη νέα κατάσταση που οραματίζεται ο Σαμαράς.

Χρειάζεται προσοχή, δηλαδή. Γιατί, όσο αυτή η κατάληψη συνεχίζεται,  μπορεί να βάλουν ανθρώπους να διασπάσουν τους εργαζομένους από μέσα.

Προφανώς είναι πάρα πολλοί οι διορισμένοι από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του Πασόκ. Οπότε, δεν θα υπάρχουν στους περίπου 3 χιλιάδες εργαζομένους, τουλάχιστον 100 εγκάθετοι;  Κι αυτοί οι 100 εγκάθετοι, μπορεί να δημιουργήσουν διάσπαση!

Κρ.Π.: Και ο αγώνας για την αντιμετώπιση της απώλειας της Ερτ, πάει… παρέα με όλες τις άλλες Παράπλευρες Καθημερινές Απώλειες του Έλληνα, τα τελευταία χρόνια;

Π.Κ.: Αν πάρουμε τι γίνεται πραγματικά στην Ελλάδα, η όλη ιστορία του χρέους είναι μια μπούρδα. Από ποιά άποψη; Ότι σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς, τον ΟΗΕ, κλπ., το πρώτιστο καθήκον μιας χώρας, είναι να μη ρίξει το βιωτικό της επίπεδο. Δεν μπορεί να ρίξεις το βιωτικό επίπεδο ενός λαού, για να πληρώσεις ένα χρέος!

Οπότε, σε αυτή την περίπτωση τί κάνεις; Παγώνεις το χρέος, βάζεις μια επιτροπή λογιστικού ελέγχου με προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο, εξετάζεις το χρέος, βλέπεις ποιο είναι το πραγματικό και ποιο το επαχθές. Το επαχθές διαγράφεται, και μένει το κανονικό χρέος, το οποίο το πληρώνεις με το ρυθμό ανάπτυξης της χώρας.

Αυτό, φαίνεται υπερβολικό, αλλά δεν είναι. Από την άποψη, ότι το 1953 η Γερμανία, που είχε ένα τεράστιο χρέος, το πλήρωσε με τον ρυθμό ανάπτυξής της, και αντίστοιχα το Εκουαδόρ με αυτόν τον τρόπο διέγραψε το 75% του χρέους του.

Άρα, λοιπόν, το χρέος στην περίπτωσή μας,  χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για να καταστραφεί η χώρα. Και να καταστραφεί ο πολιτισμός της πρώτα πρώτα, που είναι η βασική μέθοδος όλων των ιμπεριαλιστών. Δηλαδή, πρώτα πηγαίνανε τα κανόνια, μετά οι παπάδες, και μετά οι… επενδύσεις. Οπότε, ένας λαός χωρίς κουλτούρα, είναι ένας λαός που δεν μπορεί ν’ αντισταθεί! 

Αυτό γίνεται τώρα εδώ. Και το πραγματικό σχέδιο είναι: Πτώχευση της Ελλάδας, καταργώντας κατ’ αρχήν την κουλτούρα της.

Ας θυμηθούμε τι είχε κάνει ο Μεταξάς, που είχε απαγορεύσει την κουλτούρα των λαϊκών στρωμάτων. Το γνήσιο λαϊκό τραγούδι των αστικών πόλεων, το ρεμπέτικο, το είχε απαγορεύσει!

Κρ.Π.: Με τη σύμβαση του 48, ο ΟΗΕ όρισε ως γενοκτονία, την «εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας με έναν από τους παρακάτω τρόπους: […] Γ) τη σκόπιμη επιβολή στην ομάδα, συνθηκών ζωής υπολογισμένων έτσι ώστε να επιφέρουν τη φυσική τους καταστροφή εν όλω ή εν μέρει». Εν μέρει, υπάρχουν κάποιες ομοιότητες στην ελληνική κρίση; Και από Έλληνες σε Έλληνες;

Π.Κ.: Ε, βέβαια. Να μην ξεχνάμε, κατά τη διάρκεια την γερμανικής Κατοχής, είχαμε ελληνική κυβέρνηση. Στις Ινδίες είδαμε να συμβαίνει το ίδιο, όπως και στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική.

Και το ρόλο του Γκάουλάιτερ, τον παίζει σήμερα η τρόικα! Άρα, λοιπόν, το να είσαι Έλληνας, και συγχρόνως πράκτορας των όποιων ναζί, είναι ένα φαινόμενο που το έχουμε ζήσει στη χώρα μας σε μαζικές διαστάσεις. 

Κρ.Π.: Ποιά είναι η κυριότερη απώλεια που απειλεί σήμερα τη χώρα, μαζί με την επίθεση στον  πολιτισμό;

Π.Κ.: Η κυριότερη απειλή, είναι η απελπισία που βάζουν στην ψυχή του καθενός, αυτή η ψυχική ήττα. Γι’ αυτό βλέπεις τόσους πολλούς μελαγχολικούς ανθρώπους, γι’ αυτό βλέπεις άκεφους ανθρώπους. Που σημαίνει, ότι στο σημείο που χάνεις τη δύναμή σου ν’ αγωνίζεσαι, γίνεσαι έρμαιο των διαταγών του κράτους, και τότε αναπόφευκτα έχεις το αίσθημα της απώλειας του εαυτού σου.

Αυτή είναι η αιτία, που οδηγεί τους ανθρώπους και στην αυτοκτονία, γιατί τους ρίχνει σε αδιέξοδο.

Κρ.Π.: Άρα, η μεγαλύτερη απώλεια, είναι γενικότερα του ελέγχου της ζωής μας;

Π.Κ.: Ακριβώς. Είναι σαν αυτό που λέει το τραγούδι: «Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά, να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;». Σε οδηγούν σε ένα ξεμονάχιασμα μέσα στη νύχτα, για να αισθανθείς απελπισία, και να παραδώσεις τα όπλα, να φουντάρεις, να κόψεις τις φλέβες σου. 

Οπότε, σε αυτή την κατάσταση, που την ζω κι εγώ, βρήκα μία προσωπική διέξοδο, να μπορέσω να ενισχύσω την ψυχή μου, με το ομώνυμο βιβλίο. Δεν ήθελα να γράψω ένα βιβλίο. Ήθελα, κατά κάποιον τρόπο να κάνω ενέσεις αισιοδοξίας, για να έρθει ο εαυτός μου στα ίσα του, και να βγάλει την απελπισία του καθενός, να την μετατρέψει σε ελπίδα και δημιουργία. 

Είναι όπως κάνει ο αθλητής, που για να τρέξει το κατοστάρι του πρέπει να κάνει πολλές προπονήσεις. Οπότε, πρέπει να προπονηθούμε ψυχικά, να βρούμε τους αντίστοιχούς μας, και να παλέψουμε.-


Ο Περικλής Κοροβέσης για τις  «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες»

 «Όλα φαινόντουσαν γερά θεμελιωμένα. Εγγυήσεις ατέλειωτες και προοπτικές χρόνου. Τα ποντάραμε όλα εδώ: στη σιγουριά. Ρίσκο δεν πήραμε κανένα. Είμαστε πάντα νοικοκυραίοι. Τα βήματά μας προσεκτικά. Και όμως τα χάσαμε όλα βέβαιοι στη σιγουριά μας.»

Μία συνάντηση – συζήτηση με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Περικλή Κοροβέση με αφορμή τις «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες», το νέο βιβλίο του, από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.

  • Συνοδεύουν μουσικά οι Naif (κοντραμπάσο, μπουζούκι, φλάουτο – κιθάρα) σε διασκευασμένα τραγούδια του έρωτα και της αλητείας, αξιόλογων Ελλήνων δημιουργών (naifnaifgr.blogspot.gr)

Info
Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα, τηλ. 21 08673655 (facebook.com/AlexandreiaPolychorosTechnes) – Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013, 8:00μμ. Είσοδος ελεύθερη.

Σχετικά Άρθρα

17/06/2013
17/06/2013
17/06/2013

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για τα τραύματα μιας χώρας και μιας οικογένειας

Πρόσκληση

 

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για τα τραύματα μιας χώρας και μιας οικογένειας

 

“Ζω, σημαίνει αναζητώ μια αλήθεια.

Και η μόνη αλήθεια, ίσως είναι αυτή που σε φέρνει κοντά στις ρωγμές της ιστορίας σου. Αν σταματήσει αυτή η αναζήτηση, σταματάς να υπάρχεις… και το θέμα είναι, να μη γίνουμε μία χώρα, ήδη νεκρών.

«Οι άνθρωποι δεν ψεύδονται στους πόνους».

Τα  τραύματα μιας χώρας είναι και τα τραύματα μιάς οικογένειας. Τής δικής μας.”

Φωτεινή Τσαλίκογλου

 b188044

Μία συνάντηση – συζήτηση με τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα 8 ώρες και 35 λεπτά, των εκδόσεων Καστανιώτη. 

Αποσπάσματα από το βιβλίο, διαβάζει η ηθοποιός Δανάη Παπουτσή.

Την συνάντηση θα συνοδεύσουν μουσικά, ο Γιώργος Παπουτσής στο πιάνο, και η Φιόρη Μεταλληνού στην ερμηνεία μελοποιημένης ποίησης από Έλληνες δημιουργούς, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης  και ο Μάνος Χατζηδάκις.  
Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς – 1943 Αγάπη μου σε γύρευα
σ’ αυγή και σε φεγγάρι
και στα ψηλά τα σύννεφα
σε γύρευα τυφλός,
μα ήρθε ο καιρός, ήρθε η βροχή
κι η δροσερή σου χάρη
αγάπη μου σε γύρεψα
γιατί ήσουν ουρανός […] (Στίχοι: Γιάγκος Αραβαντινός, μουσική: Μάνος Χατζηδάκις) 
Info
Πολυχώρος Τέχνης ΑλεξάνδρειαΣπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, ΑθήναΤηλ. 21 0867 3655 (facebook.com/AlexandreiaPolychorosTechnes)Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013, 8:00μμ. Είσοδος ελεύθερη.