Δημοκρατία δίχως συμμετοχή πολιτών (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Δεν είναι μόνο η αμετάκλητη κατασπατάληση του περιβάλλοντος και αναντικατάστατων πόρων. Είναι επίσης η ανθρωπολογική καταστροφή των ανθρώπινων όντων που μεταμορφώνονται σε παραγωγικά και καταναλωτικά κτήνη, σε εξαχρειωμένους ζάπερ…

Κορνήλιος Καστοριάδης
«Ακυβέρνητη Κοινωνία»
ΕΥΡΑΣΙΑ (σελ. 255-260)
Kern: Όταν τίθεται το ερώτημα της Δημοκρατίας σήμερα, αναφέρεται πάντα στην αντιπροσωπευτική, είτε πρόκειται να την εγκωμιάσουμε είτε να την επικρίνουμε. Δεν έχουμε προχωρήσει περισσότερο. Μπορούμε να προωθήσουμε μαζί σας την ερώτηση πιο πέρα, π.χ. προς τη μορφή της συμμετοχικής Δημοκρατίας;
Καστοριάδης: Προτιμώ να μιλώ για άμεση Δημοκρατία. Είναι προφανές ότι, αν οι πολίτες δεν συμμετέχουν στη δημόσια ζωή, δε μπορεί να γίνει τίποτε. Δεν αρκεί όμως να επαναλαμβάνουμε: συμμετοχή, συμμετοχή. Το ερώτημα είναι: και γιατί, διάβολε, να συμμετέχουν οι πολίτες; Υπάρχουν σίγουρα λόγοι που δε συμμετέχουν σήμερα.
Kern: Είναι επειδή στην αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν τους ζητάει κανένας να συμμετέχουν. Επιπλέον, οι περισσότεροι δεν πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι για κάτι τέτοιο.
Καστοριάδης: Όπως έλεγε ο Ρουσσώ για τους Άγγλους, δεν είναι ελεύθεροι παρά τη μέρα των εκλογών. Άραγε είναι ελεύθεροι ακόμη κι εκείνοι τη μέρα; Τα χαρτιά είναι σημαδεμένα, οι ψευτοεπιλογές είναι προκαθορισμένες από τα κόμματα–και επιπλέον, κενές περιεχομένου. Τι είναι τα «προγράμματα» των πολιτικών κομμάτων σήμερα, στη Γαλλία, την Αγγλία ή αλλού;

Kern: Ίσως οι διαφορές τους να μην είναι πολύ σαφείς. Επ΄ ευκαιρία λοιπόν της σύγχρονης Δημοκρατίας…
Καστοριάδης: Η Δημοκρατία έχει οργανωθεί, έχει συλληφθεί με τέτοιο τρόπο που η συμμετοχή των πολιτών να είναι όντως αδύνατη. Κι ύστερα απ΄ αυτό, οι πολιτικοί έρχονται και κλαίνε για την κρίση της αντιπροσωπευτικότητας. Ιδού τώρα ο κ. Fabius[1] που θρηνεί καθώς ανακαλύπτει τα πασίγνωστα: την ιδιωτικοποίηση των ανθρώπων, την αδιαφορία των πολιτών, το κενό του “προγράμματος” του κόμματος του. Ή εκείνοι οι σοσιαλιστές βουλευτές, που, αφού έχου περιγράψει το κενό της σημερινής “πολιτικής”, συμπεριλαμβανομένης κι εκείνης του κόμματος τους, καταλήγουν καλώντας μας να υποστηρίξουμε με σθένος τη “γραμμή του Προέδρου”. Πάει καιρός που σ΄ αυτή τη χώρα κανείς δε πέθανε από γελοιοποίηση.
Kern: Οι πολίτες πιστεύουν ότι δε μπορούν να κάνουν τίποτα απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση πραγμάτων.
Καστοριάδης: Στα πλαίσια του σημερινού καθεστώτος, πράγματι δε μπορούν να κάνουν τίποτα. Για να μη συμμετέχουν οι άνθρωποι, πρέπει να έχουν τη συνεχώς επαληθευόμενη βεβαιότητα ότι η συμμετοχή τους ή η αποχή τους παίζουν ρόλο. Και τούτο δεν είναι δυνατόν παρά αν πρόκειται να λάβουν μέρος στη λήψη πραγματικών αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή τους.
Kern: Αυτό όμως δε μπορούν να το κάνουν απομονωμένα άτομα. Μόνο οι συλλογικότητες είναι σε θέση να υποστηρίξουν δράσεις που ανοίγουν το δρόμο για αποφάσεις.
Καστοριάδης: Ασφαλώς. Η συμμετοχή πρέπει να ριζώσει πρώτα σε χώρους όπου οι άνθρωποι οδηγούνται, είτε το θέλουν είτε όχι, στο να συνδεθούν. Οι χώροι αυτοί υπάρχουν, τουλάχιστον τυπικά: είναι οι επιχειρήσεις, οι δημόσιες υπηρεσίες, οι κοινότητες, οι συνοικίες των μεγάλων πόλεων, π.χ..

Kern: Λέτε: τυπικά. Αυτό σημαίνει ότι το πράγμα δεν είναι αυτονόητο.

Καστοριάδης: Ναι. Ο γραφειοκρατικός καπιταλισμός, που διέπει τις επιχειρήσεις και το σύνολο της κοινωνικής ζωής, καθώς και η σφαιρική εξέλιξη της κουλτούρας μας, αυτό που ονομάζω θεσμισμένο κοινωνικό φαντασιακό, τείνουν να καταστρέψουν τους παραδοσιακούς δεσμούς κοινωνικοποίησης και συνδέσμου ή να τους μετατρέψουν σε κενά κελύφη. Οι γραφειοκρατικές–ιεραρχικές δομές καταστρέφουν τις μορφές αλληλεγγύης. Η κουλτούρα ωθεί ξέφρενα προς ιδιωτικοποίηση των ατόμων, που όχι μόνον αδιαφορούν για τις κοινές υποθέσεις, αλλά και βλέπουν τους άλλους σαν αντικείμενα ή σαν δυνητικούς εχθρούς που τους εμποδίζουν να προχωρήσουν μέσα στο γενικό μποτιλιάρισμα. Πέραν τούτου, η εγκαθίδρυση μιας αληθινής Δημοκρατίας απαιτεί πολλά απ΄ όλο τον κόσμο.
Kern: Επειδή βάζει στο παιγνίδι την ατομική αυτονομία…
Καστοριάδης: Υποθέτει την αυτονομία του ατόμου, δηλαδή τη διαύγεια του, το στοχασμό του, την υπευθυνότητα του. Υποθέτει επίσης ότι το άτομο έχει κατανοήσει πως, αντίθετα προς τους φενακισμούς που διαδίδει ο φιλελευθερισμός, η μοίρα του είναι ριζικά αλληλέγγυα με εκείνη όλων των άλλων, ότι ανήκει στον ίδιο πλανήτη με τους όμοιους του και ότι μαζί τους πάει τώρα να τον καταστρέψει.
Kern: Πολλά όμως από τα ερωτήματα που τίθενται στην κοινότητα φαίνονται στον πολίτη σαν αφηρημένα. Καθώς δε μπορεί να τα κατανοήσει, πιστεύει ότι ο αποκλεισμός του από τις αποφάσεις είναι μοιραίος.
Καστοριάδης: Είναι η τεχνικιστική αυταπάτη, η αυταπάτη της ειδημοσύνης. Είναι αναρίθμητες οι παράλογες αποφάσεις που πάρθηκαν εδώ και τριάντα χρόνια από τους ειδήμονες ή που πάρθηκαν με βάση τις γνώμες τους, ξεκινώντας από τα σφαγεία της La Vilette μέχρι τον πυρηνικό υπερεξοπλισμό της EDF[2]. Τώρα έχουμε ή θα έχουμε σε λίγο ειδήμονες ικανούς να τροποποιήσουν το ανθρώπινο γονιδίωμα. Μήπως θα πρέπει να τους αφήσουμε να αποφασίσουν; Οι γνώμες των ειδημόνων σχεδόν πάντα διχάζονται, δεν είναι αυτοί που αποφασίζουν· όταν οι διευθύνοντες θέλουν μια πραγματογνωμοσύνη που να πηγαίνει προς μια ορισμένη κατεύθυνση, βρίσκουν πάντα ειδήμονες για να συντάξουν μια κατάλληλη έκθεση. Δεν πιστεύω ότι σε ένα δημοψήφισμα ο Γαλλικός λαός θα ψήφιζε υπέρ της κατασκευής αεροπλάνων που ανιχνεύουν πετρέλαιο. Πρέπει να είναι κανείς απόφοιτος του πολυτεχνείου και μεγάλος ειδήμονας στα οικονομικά, όπως ο Giscard, για να πιστέψει κάτι τέτοιο. Η τεχνολογική εξέλιξη θα επέτρεπε να τεθεί η ειδημοσύνη στην υπηρεσία της Δημοκρατίας. Θα επέτρεπε την οργάνωση μεγάλων δημόσιων συζητήσεων, στις οποίες οι ειδήμονες, ελεγχόμενοι δημοκρατικά, θα υπέβαλλαν π.χ. Τις πιθανές επιλογές, τα ουσιώδη επιχειρήματα για την καθεμιά, τις αντίστοιχες επιπτώσεις και συνέπειες τους. Έτσι, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αποφασίσουν, εν γνώσει λόγου να πέφτουν πάνω τους, όπως σήμερα, τα αποτελέσματα αποφάσεων που λήφθηκαν εν τη απουσία τους και με τη μέγιστη αδιαφάνεια. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν μια ριζική αλλαγή ενός μεγάλου αριθμού δομών της κοινωνίας αυτής.

Kern: Αρχίζοντας από το σύστημα της εκπαίδευσης όπου το μόνο που μαθαίνει κανείς ακόμη είναι η υπακοή…

Καστοριάδης: Υπακοή και αναρχία, το ένα ή το άλλο, το ένα και το άλλο, κι αυτό μας παραπέμπει στα ουσιώδη χαρακτηριστικά της κρίσης της δυτικής κουλτούρας. Κάθε υπουργός παράγει μια “μεταρρύθμιση” του εκπαιδευτικού συστήματος, τριβελίζοντας δίχως τελειωμό-και πολύ επιφανειακά-τα προγράμματα. Το σύνολο όλων αυτών των ενεργειών ισούται με μηδέν. Γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα αποσυντίθεται; Υπάρχουν τρία θεμελιώδη στοιχεία για τα οποία δε μιλούν ποτέ. Πρώτον, δεν μπορεί να υπάρχει εκπαίδευση αν οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται για τη μάθηση καθαυτήν και για το αντικείμενο της. Σήμερα, είναι αδύνατο να δώσουν μια απάντηση στο ερώτημα αυτό. Η μόνη πραγματική απάντηση, που είναι γελοία, συνίσταται στο ότι με το χαρτί σας θα μπορέσετε να βρείτε δουλειά-πράγμα που άλλωστε δεν ισχύει. Το σχολείο γίνεται έτσι ένα είδος κατασκευής πιστοποιητικών επαγγελματικής ικανότητας. Δεύτερον, το ζήτημα των διδασκόντων. Η διδασκαλία δεν είναι ένα επάγγελμα σαν τα άλλα, δεν είναι ένα επάγγελμα για “να βγάλεις το ψωμί σου”. Διδάσκω σημαίνει μαθαίνω στα παιδιά να αγαπούν τη μάθηση ως γεγονός, και γι’ αυτό πρέπει να σου αρέσει να διδάσκεις και να αγαπάς τα παιδιά. Τίποτε δε μπορεί να μεταδώσει κανείς αν δεν είναι κυριευμένος από τις δυο αυτές αγάπες, και αν δεν είναι ικανός να εμπνεύσει την αγάπη.
Kern: Ήδη από το σχολείο κατασκευάζεται ένα ανθρώπινο ον, ένας πολίτης. Εκεί μαθαίνει κανείς να καταλαβαίνει, να επιλέγει…
Καστοριάδης: Ασφαλώς, Κι αυτό με οδηγεί στο τρίτο σημείο. Το να επιλέγεις απαιτεί την ικανότητα να προσανατολίζεσαι και να έχεις μια ιεραρχία των αξιών. Που είναι αυτές οι αξίες στη κοινωνία της σήμερον; Άραγε μπορεί να τις βρεις; Σε μια κοινωνία που προβάλλει, στην πραγματικότητα, ως μόνη αξία το χρήμα-και που, ακόμη και σ’ αυτό το επίπεδο, είναι ασυνεπής, διότι έχοντας ανάγκη από ειδικούς στην πληροφορική τους οποίους πληρώνει αμέσως μόλις τελειώσουν τις σπουδές τους τριάντα ή σαράντα χιλιάδες φράγκα το μήνα, δίνει δεκαπέντε στους καθηγητές τους; Ποιος θα γίνει καθηγητής μαθηματικών αύριο; Και γιατί ένας δικαστής, που πρόκειται να αποφασίσει για τις υποθέσεις που αφορούν εκατοντάδες εκατομμύρια, να μείνει ακέραιος;
Kern: Αν ακολουθήσουμε σε όλα το αμερικανικό μοντέλο…
Καστοριάδης: Μα το ακολουθούμε: όπως έλεγε ο Marx για την Αγγλία της εποχής του, είναι ο καθρέφτης όπου μπορούμε να δούμε το μέλλον μας. Είναι γνωστή η αξιοθρήνητη κατάσταση του Αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια. Αντισταθμίζονταν, εν μέρει, από το πανεπιστημιακό σύστημα. Και τώρα οι στατιστικές δείχνουν ότι τα πανεπιστήμια αυτά με τις θαυμάσιες βιβλιοθήκες τους, τα ονειρεμένα εργαστήρια τους κτλ οφείλουν να στρατολογούν κατά πλειοψηφία ξένους καθηγητές και ξένους φοιτητές υποψήφιους για διδακτορικά και μεταδιδακτορικά διπλώματα. Οι ΗΠΑ δεν καταφέρνουν ούτε καν να αναπαράγουν την πολιτισμική ελίτ τους.
Όλα αυτά για να πούμε ότι η Δημοκρατία είναι ένα ζήτημα που ξεπερνάει την πολιτική. Είναι ένα ζήτημα ολικό. Η κοινωνία κυριαρχείται από ένα τρελό αγώνα δρόμου, που ορίζεται από τους εξής τρεις όρους: τεχνοεπιστήμη, γραφειοκρατία, χρήμα. Αν τίποτε δεν τη σταματήσει, το ζήτημα της Δημοκρατίας θα τίθεται ολοένα και λιγότερο. Η ιδιωτικοποίηση, η αδιαφορία, ο εγωισμός θα είναι παντού-συνοδευμένοι από κάποιες άγριες εκρήξεις των αποκλεισμένων, ολιγάριθμων και ανίκανων να έχουν πολιτική έκφραση.
Kern: Το όνειρο όμως του ελέγχου, της γενικής κυριαρχίας του συστήματος που τρέφουν οι γραφειοκράτες και οι καπιταλιστές δεν πραγματοποιείται!
Καστοριάδης: Σίγουρα. Όσο περισσότερο ακούμε για επιμέρους “τεχνογνωσία” και “δυνατότητα”, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται μια γενικευμένη απουσία δύναμης. Η κατάσταση δεν κυριαρχείται και δεν ελέγχεται από κανέναν.
Kern: Είναι ίσως η ευκαιρία της ανθρωπότητας, η δική μας ευκαιρία να φτάσουμε σε περισσότερη σύνεση…
Καστοριάδης: Χρειάζεται σύνεση, χρειάζεται όμως και θέληση.-

***

[1] Γάλλος σοσιαλιστής Πρωθυπουργός από το 1984 έως το 1986.
[2] Η Επιχείριση Ηλεκτρισμού της Γαλλίας. Η επιχείρηση στηρίζεται κυρίως στην πυρηνική ενέργεια και σήμερα έχει σε λειτουργία 58 πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Κατερίνα, δεν είναι μακριά η ώρα που οι κολασμένες ζωές μας θα τους κυνηγάνε ως το τέλος του κόσμου!

Από τον Βασίλη Μπόνιο
  Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.Και η (ναζιστική) θύελλα που θα θερίσουν οι Σαμαράς, Πάστορας και Βενιζέλος δεν θάχει προηγούμενο.

Η περίφημη θεωρία των δύο άκρων του μοστράρουν κάθε τόσο συγκεκριμένοι ινστρούχτορες και παπαγαλάκια της συγκυβέρνησης δεν είναι τίποτε άλλο από μια μεταχειρισμένη τσιχλόφουσκα που μας ζητάνε να την μασήσουμε.

Όπως σωστά επεσήμανε η Κατερίνα Ακριβοπούλου η κυβέρνηση ήταν εκείνη που χρησιμοποίησε πρώτη τις φασιστικές μεθόδους επιβολής. Επιστράτευσε και έριξε λάσπη, ξύλο, χημικά και δακρυγόνα σε όσους τόλμησαν να απεργήσουν. Συκοφάντησε και προπηλάκισε με παρακρατικές μεθόδους όσους της αντιστάθηκαν. Χρησιμοποίησε δίχως φειδώ-και συνεχίζει να το κάνει -όλες τις γκαιμπελίστικες μεθόδους.

Oι Σαμαράς, Βενιζέλος και Πάστορας είναι οι μέντορες του ολοκληρωτικού φασισμού.

Τα ίδια έκανε και η κυβέρνηση Παπανδρέου με τους Αγανακτισμένους. Ανηλέητο ξύλο και λάσπη.

Το αποτέλεσμα είναι ο Παπανδρέου να τριγυρνάει σαν καταραμένη φιγούρα στις άκρες του πλανήτη για να διασωθεί από την βουβή οργή των θυμάτων του-όλων μας.

Την ίδια τύχη θα έχουν και οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Πάστορας οι οποίοι επιμένουν σε μια χρησιμοποιημένη και αποτυχημένη πατσαβούρα που είναι τα Μνημόνια για να λεηλατήσουν τις ζωές μας με τον πιο χυδαίο τρόπο.

Όταν ακόμη και οι ίδιοι οι «κατασκευαστές» των μνημονίων αρχίζουν να πλακώνονται μεταξύ τους (βλέπε Σόιμπλε, Μπαρόζο, Λαγκάρντ, αμερικανό υπουργό οικονομικών) είναι κτηνωδία ο Στουρνάρας να θέλει να φορολογήσει τα χέρσα και τα βακούφια την στιγμή που ο ίδιος άνθρωπος στην εμετική προσπάθειά του να είναι αρεστός στον Σόιμπλε τσαλακώνει δίχως έλεος τις ζωές μας. Για τα πρόσφατα κατορθώματα του «τεχνοκράτη» υπουργού έγραφε ο Χρήστος Ιωάννου στην «Ελευθεροτυπία»

“Την ίδια όμως ώρα, οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να αφήνουν αφορολόγητα τα κέρδη από τις μετοχές, τα οποία ουδέποτε φορολογήθηκαν στη χώρας μας, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει διεθνώς. Και όχι μόνο αυτό. Εχουν αφήσει να συντελείται μία άνευ προηγουμένου κερδοσκοπία στο Χρηματιστήριο -ειδικά στις τράπεζες-, η οποία συνοδεύεται, όπως όλες, από στοιχεία παραπλάνησης. Ισως η κυβέρνηση να νομίζει ότι αυτά γίνονται σε άλλη χώρα.

Η τρικομματική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον κ. Σαμαρά μάς λέει απλά ότι ο Χ πολίτης αυτής της χώρας, ο οποίος έχει 10 στρέμματα βοσκοτόπια, ελάχιστης εμπορικής αξίας και μηδενικού εισοδήματος (δεν μπορεί ούτε να τα νοικιάσει σε εταιρείες με ανεμογεννήτριες), θα φορολογηθεί έστω με 10 ευρώ το στρέμμα, δηλαδή 100 ευρώ το χρόνο. Και κάθε χρόνο αυτά τα 100 ευρώ θα «σκοτώνουν» το σύνολο της ελάχιστης εμπορικής αξίας των βοσκοτόπων, συμπεριλαμβανομένου του «εσόδου» από την πώληση αγριόχορτων στις λαϊκές αγορές! Το μόνο που μένει στον «τσιφλικά» είναι να τα εξαφανίσει αλά Κόπερφιλντ.

Αντίθετα, αυτός που αγόρασε μετοχές της τάδε εταιρείας στα 13 ευρώ πριν από πέντε μήνες και τις πουλάει σήμερα στα 21 ευρώ, δηλαδή έχει πετύχει κέρδος 61%, δεν θα πληρώσει στο Δημόσιο από τα κέρδη. Επίσης, δεν θα πληρώσει ούτε ο μεγαλομέτοχος της ίδιας εταιρείας που θα την πουλήσει ολόκληρη.

Είναι αδιανόητο να έχει αυξηθεί η αξία των μετοχών στα 55 δισεκατομμύρια ευρώ σήμερα, από 25 δισ. ευρώ το 2012, αλλά το κράτος να μην έχει πάρει ούτε μισό ευρώ από τα κέρδη αυτά. Και είναι αδιανόητο αυτή η αύξηση να έχει πραγματοποιηθεί από 45.000 επενδυτές (από μια μικρή μειοψηφία που παραμένει αφορολόγητη), αφού τόσες είναι οι ενεργές μερίδες στο Χρηματιστήριο.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Την ίδια στιγμή το κράτος δεν ρωτάει πού βρίσκουν τα λεφτά οι επενδυτές και αγοράζουν μετοχές. Ούτε τους επιχειρηματίες που ιδρύουν εταιρείες. Εκεί δεν υπάρχει «πόθεν έσχες». Μέχρι μερίσματα «αγοράζουν» οι επενδυτές για να δικαιολογήσουν διάφορα περιουσιακά στοιχεία, αλλά το κράτος ασχολείται με τη φορολόγηση των αγριόχορτων.»

Αν με τέτοιους τύπους και με τους Τζαβάρα-Αμπαταζόγλου-Παναγιωταρέα, ο Σαμαράς πιστεύει ότι θα μακροημερεύσει στην εξουσία πλανάται πλάνην οικτράν.
Δεν μας αφορά ο ανύπαρκτος ΣΥΡΙΖΑ και οι συνιστώσες του.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η βουβή οργή του λαού που δίχως βία ένα πρωί θα μετατρέψει τις ζωές των σημερινών πολιτικών δυναστών μας σε καταραμένες και το ανηλέητο κυνηγητό ανά τον πλανήτη δεν θάχει τέλος.
Τρία χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις (πολύ συγκεκριμένοι υπουργοί και πρωθυπουργοί) σπέρνουν μόνο μίσος, οργή, βία. Πλησιάζει η ώρα του θερισμού.
Πρόκειται για τους πολιτικούς σκελετούς της μεταπολίτευσης οι οποίοι είναι καρφιτσωμένοι στα μιζαδοτεφτέρια της  Siemens και οι οποίοι κυβερνάνε την χώρα με αυτό το άγος και τον τρόμο μέσα τους: Μην γίνει καμιά στραβή και μιλήσουν με στοιχεία εκείνοι που γνωρίζουν.

Στο μεταξύ τρία χρόνια τώρα οι αχρείες κυβερνήσεις μας έφεραν σε πέρας τις παρακάτω υποχρεώσεις τους:

Οι μερακλήδες ολιγάρχες στις θέσεις τους, πιο δυνατοί από ποτέ. Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες επίσης. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, όλοι παρόντες. Οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές στις θέσεις τους, ξεπουλάνε τους αγώνες. Το κομματικό παρακράτος αλώβητο. Τα κρατικά κανάλια με τους βολεμένους κηφήνες ζουν και βασιλεύουν. Η χυδαία γραφειοκρατία ανίκητη. Το κομματικό κράτος πιο σκληρό από ποτέ. Οι συμμορίες στην Δικαιοσύνη ανέπαφες συνεχίζουν το έργο τους. Και το χειρότερο:  Στο βίαιο, χυδαίο και εκδικητικό παρακράτος ήρθε να προστεθεί και ο τρόμος που προκαλούν οι Ανεγκέφαλοι χρυσαυγίτες, οι υπηρέτες του συστήματος καταστολής. Πιο αναλυτικά>

Χρυσή Αυγή-Χαιλ Χιτλερ>18%
Άνεργοι, άστεγοι, πρεζάκια, πόρνες>2.500.000
Φατμαγκιουλ>40%
Μισθός βουλευτών> 8.000-10.000 ευρώ καθαρά
Διόδια εργολάβων>αύξηση 35%
Νταβατζήδες του Δημοσίου-μηντιάρχες>Στη θέση τους με νέα θαλασσοδάνεια
Ποινικά ελεγχόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι>Ολοι παρόντες!
Κρατικά κανάλια>Ζωή ναχουν
Αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ>+50%
Τιμές στα σούπερ μάρκετ>+50%
Βόλεμα δικών μας παιδιών>95%
Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία>Αύξηση 40%

Aν νομίζουν ότι μετά απ΄όλα αυτά θα την βγάλουν καθαρή, είναι πολύ γελασμένοι. Ευτυχώς σ΄αυτή τη συγκυρία η βουβή οργή του λαού έχει σύμμαχο το μίσος και την απέχθεια των Αμερικανών για τους Σαμαρά, Βενιζέλο και Πάστορα.

Ακόμη κι αν ο Σαμαράς μοιράσει τις ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ σε Ρώσους και Αζέρους, δεν πρόκειται να διασωθεί.

Για την ώρα η κυβέρνησή του επιχειρεί να ταίσει ακόμη πιο πολύ το θηρίο του ναζισμού (στα «δεξιά» της Χρυσής Αυγής ετοιμάζεται κι άλλο κόμμα) με το γελοίο επιχείρημα των δύο άκρων το οποίο κονιορτοποίησε η Ακριβοπούλου και μπράβο της. Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Πάστορας ταίζουν το κτήνος του φασισμού με τις επιλογές τους. Ο Σαμαράς μάλιστα έχει κάνει και μετεγγραφές φασιστοειδών στο κόμμα του. Δεν μπορεί όλα αυτά να μην έχουν αντίτιμο. Δεν μπορεί να έχεις σπείρει οργή και μίσος στο εσωτερικό της χώρας σου, να έχεις καταφέρει να βρίσκεσαι στην μπούκα Αμερικανών και Εβραίων και να περιμένεις να την βγάλεις καθαρή.

Οσο για την Μέρκελ για να δούμε αν θα καταφέρει να φθάσει ως τις γερμανικές εκλογές…

http://www.kourdistoportocali.com/articles/21132.htm