Πανελλήνιες: Προσπάθεια ένταξης στην ενήλικη ζωή με… σαδιστικό τρόπο;

06:46, 30 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/130135

[…] Προσπαθούμε να ευνουχίσουμε ή να ξαπλώσουμε σε προκρούστεια κλίνη τα παιδιά μας, και ότι περισσεύει να το κόψουμε, και ότι δεν φτάνει να το τεντώσουμε, για να γίνει αυτό που επιθυμούμε βάση των φόβων μας και των οραμάτων μας. Και είναι σα να τιμωρούμε τη νεότητα! […] Εν τέλει, εγώ πιστεύω ότι είναι σαδισμός, αυτό που γίνεται από τους μεγάλους στα παιδιά, για να  εναρμονιστούν με τις επιθυμίες μας! […] H κλινικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή το σύστημα των Πανελληνίων εξετάσεων -που μόλις ολοκληρώθηκαν- και των επιπτώσεών του στην εξέλιξη των εφήβων, ένα βήμα πριν την ενηλικίωση.

Κρ.Π.: Μιλάμε για μια περίοδο ζωής, που όλοι έχουμε ζήσει, την εφηβεία. Πόσο… ευνουχίζουμε αυτή την ηλικία, μαζί με τις Πανελλήνιες;  

Ελ.Ν.: Πάρα πολύ σημαντική η ερώτησή σου αυτή, γιατί ώρες ώρες σκέφτομαι, ότι είναι η άσκηση ενός σαδισμού από τους ενήλικες στα παιδιά.

Προσπαθούμε να ευνουχίσουμε ή να ξαπλώσουμε σε προκρούστεια κλίνη τα παιδιά μας, και ότι περισσεύει να το κόψουμε, και ότι δεν φτάνει να το τεντώσουμε, για να γίνει αυτό που επιθυμούμε βάση των φόβων μας και των οραμάτων μας.

Και είναι σα να τιμωρούμε τη νεότητα! Επειδή εμείς μεγαλώσαμε, επειδή χάσαμε επαφή με τον εαυτό μας και τα θέλω μας, επιθυμούμε να τους βάλουμε όλους κάτω, όπως στην ταινία The Wall, και να τους χτυπάμε με ένα σφυρί, για  να τους καρφώσουμε εκεί που θέλουμε να τους… τοποθετήσουμε.

Είναι μια τιμωρία, στους νέους ανθρώπους αυτό το σύστημα. Θα ‘πρεπε να είμαστε πιο βοηθητικοί, κι έτσι θα είχαμε πιο λειτουργικούς ανθρώπους, πιο ορεξάτους να σπουδάσουνε και να δουλέψουνε, που θα ήταν κοντά στα θέλω τους, και θα είχαν και το περιθώριο να προσπαθήσουν σοβαρά γι’ αυτό που επιθυμούν, κι όχι να εξαναγκαστούν να μας κάνουν το χατίρι για να μας ξεφορτωθούν!

Εν τέλει, εγώ πιστεύω ότι είναι σαδισμός, αυτό που γίνεται από τους μεγάλους στα παιδιά, για να  εναρμονιστούν με τις επιθυμίες μας!  Οι Πανελλήνιες, μπορεί να είναι μία προσπάθεια ένταξης σε μια πραγματικότητα, αλλά γίνεται με… σαδιστικό τρόπο.

Καλούνται τα παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία να αποφασίζουν για το τι θα κάνουν στην ενήλικη ζωή τους. Κι αυτό καλούνται να το αποφασίσουν σε μια ηλικία πρώτης Λυκείου, και τελειωτικά να το αποφασίσουν στη Δευτέρα Λυκείου, που είναι 17 χρονών.

Οπότε, πρέπει ως ανήλικοι, να πάρουν αποφάσεις για την ενήλικη ζωή τους. Αυτό είναι πολύ πιεστικό.

Επιπλέον, αποφασίζουν βάση των βαθμών τους περισσότερο, και όχι βάση των ικανοτήτων τους. Γι’ αυτό, όντως θα μπορούσε να βοηθήσει ένας επαγγελματικός προσανατολισμός στο να τους αποκαλύψει και άλλες ικανότητες που μπορεί να έχουν.

Και δεν υπάρχει συχνά και στήριξη. Ούτε από το εκπαιδευτικό σύστημα, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο, αλλά ούτε κι από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Γιατί οι γονείς, έχουν προσδοκίες και όραμα σε σχέση με τα παιδιά τους και πολύ συχνά, παρεμβαίνουν σε τέτοιο βαθμό που δεν τους επιτρέπουν να αποφασίσουν νηφάλια για τον εαυτό τους, αλλά τα σπρώχνουν(ασυνείδητα πολλές φορές) να επιλέξουν θεματικές ζωής – σπουδών, που οι ίδιοι θα ήθελαν να έχουν επιλέξει.

Οπότε, τα παιδιά έχουν δύο δρόμους: Ή να ακολουθήσουν αυτό που θέλουν οι γονείς τους, και που θα τους καταξιώσει στα μάτια τους αλλά και στα μάτια της κοινότητας των ενηλίκων, ή να πάνε κόντρα σε αυτό. Με αποτέλεσμα, πολύ συχνά, παιδιά που θα επιθυμούσαν να κάνουν κάτι που και οι γονείς τους το επιθυμούν, πηγαίνουν κόντρα στην επιθυμία των γονέων, με αποτέλεσμα να πηγαίνουν κόντρα και στη δική τους επιθυμία. Και να αποτυγχάνουν… γιατί επιλέγουν κλάδους, απλώς για να πάνε κόντρα στους γονείς.

Το εκπαιδευτικό σύστημα, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο, είναι πολύ απαιτητικό. Ζητά αποφάσεις τελεσίδικες, ζητά υψηλές βαθμολογίες, μεγάλη προσπάθεια, αφιέρωση, να μην υπάρχει καθόλου προσωπική ζωή για χρόνια στους μαθητές, με πολύ μεγάλη φόρτιση τα δύο τελευταία χρόνια, σκληρές απαιτήσεις δηλαδή, και στέκεται και πολύ σκληρά απέναντι σε μια αποτυχία.

Σε άλλα κράτη, το εκπαιδευτικό σύστημα δίνει άλλες δυνατότητες στους μαθητές, και να εξοικειωθούν με την έννοια των εξετάσεων, και να κάνουν εργαστήρια μέσα στις τάξεις, ώστε και να συζητούν, και να έρχονται σε επαφή με πολλές δραστηριότητες, οπότε και με πολλές δυνατότητες και ικανότητές τους, αλλά και αφού τελειώσουν το Λύκειο, να έχουν ένα χρόνο όπου να μπορούν να πηγαίνουν στα Πανεπιστήμια για να παρακολουθούν μαθήματα, για να δουν τι πραγματικά τα ενδιαφέρει, και μετά να επιλέξουν τις Σχολές που θα εγγραφούν.

Τα αγγλοσαξωνικά συστήματα, που φαίνεται να είναι πιο ανθρώπινα από τα δικά μας, δεν έχουν εξετάσεις εισαγωγής, αλλά οι εξετάσεις τους γίνονται μέσα στα πλαίσια των μαθημάτων του σχολικού έτους και όχι στο τέλος όπως στις Πανελλήνιες.

Και είναι πιο σκληροί μέσα στα Πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα να έχουν φοιτητές ενεργούς οι οποίοι ξέρουν γιατί βρίσκονται εκεί, και δεν έχουν πολυπληθή τμήματα εισακτέων, όπως εδώ, οι οποίοι καταφέρνουν να κερδίσουν τη μάχη των Πανελληνίων, και μετά τα παρατάνε!

Γιατί είναι πάρα πολύ κουρασμένοι, από τη φόρτιση που έχουν υποστεί, και θέλουν να ξεκουραστούν, και γιατί το σύστημα το ίδιο τους επιτρέπει να τεμπελιάσουν.

Μόλις, πρόσφατα, με νέες διατάξεις, άρχισαν προσπάθεια για να βάλουν μία σειρά στα ελληνικά Πανεπιστήμια, ώστε να μην υπάρχουν οι λεγόμενοι αιώνιοι φοιτητές

Στα περισσότερα Πανεπιστήμια του υπόλοιπου κόσμου, δεν υπάρχει αυτό το φαινόμενο. Αυτοί που μπαίνουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση, οι περισσότεροι αποφοιτούν κιόλας.

Είναι πολύ πιο συνειδητοί, πιο αποφασισμένοι, σε αυτό που επιλέγουν, είναι πολύ πιο ανθρώπινες οι συνθήκες, διότι είναι και πολύ πιο υποστηρικτικά μεν τα σχολικά πλαίσια, τα Πανεπιστήμια δε, είναι πολύ πιο απαιτητικά.

Γιατί, όσο μεγαλώνεις, σε αντιμετωπίζουν όλο και πιο πολύ σαν ενήλικα, με αποτέλεσμα να είναι πιο δύσκολες οι σπουδές μέσα στο Πανεπιστήμιο, παρά η εισαγωγή σε αυτό.
Σε διευκολύνουν, δηλαδή, στο να μπεις στο Πανεπιστήμιο, αλλά είναι απαιτητικοί ως προς το να μείνεις στο Πανεπιστήμιο. Εδώ, γίνεται το ανάποδο.

Κρ.Π.: Δηλαδή, απαιτούμε στη χώρα μας, τα ανήλικα να φερθούν σχεδόν σαν ενήλικοι, και μετά οι ενήλικοι ως ανήλικα…

Ελ.Ν.: Ακριβώς, και με τις ευλογίες ενός συστήματος και Σχολικού και Πανεπιστημιακού, και οικογενειακού.

Γιατί, όταν ο γονιός πιέζει το παιδί του να μπει στο Πανεπιστήμιο, για να ικανοποιηθεί το δικό του όνειρο, και αφού μπει, μετά του επιτρέπει να… αράξει, για να ξεκουραστεί, και γιατί είναι φοιτητής και τότε… επιτρέπονται σχεδόν όλα, έχουμε κάνει ένα σοβαρό λάθος Δεν ενισχύουμε την ενηλικίωση, αλλά απαιτούμε, ακριβώς όπως το λες, τα αντίστροφα. Να είναι ενήλικοι οι ανήλικοι, και ανήλικοι οι ενήλικοι!

Κρ.Π.: Επίσης, όλη αυτή η προετοιμασία, που ανέφερες, στις αγγλοσαξωνικές χώρες γίνεται μέσα στο σχολείο, και όχι σε φροντιστήρια που οι γονείς πληρώνουν. Υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, λοιπόν, παραπαιδείας, που αναγκάζει τα παιδιά να παρακολουθούν –διαμέσου αυτού του πάρα πολύ επιβαρημένου και επιβεβλημένου προγράμματος, σχεδόν, δύο σχολεία! 

Ελ.Ν.: Επιπλέον, δεν επιτρέπεται και η αποτυχία! Εδώ τις εξετάσεις αυτές δεν τις προσεγγίζουμε ως μία προσπάθεια η οποία είτε θα ευοδωθεί είτε όχι, και επίσης, να δοθεί χρόνος γι αυτήν, ώστε να γίνει και την επόμενη χρονιά. Ή να υπάρχει χρόνος για ένα παιδί, να αποφασίσει αν θέλει, ακόμα και για να μην σπουδάσει.

Διότι, στην Ελλάδα, πρέπει σχεδόν όλοι να σπουδάσουν. Πρέπει οπωσδήποτε να σπουδάσουν. Και πρέπει να σπουδάσουν αυτό που ο γονιός επιλέγει, και πρέπει να σπουδάσουν και συγκεκριμένα επαγγέλματα που είναι καταξιωμένα στην ελληνική κοινότητα.

Κρ.Π.: Τώρα, μπορεί να έχει αλλάξει κάπως, αυτό, δηλαδή, ίσως αναζητούνται σπουδές με οικονομικές απολαβές, περισσότερο, παρά κύρους.

Ελ.Ν.: Αλλάζει συν το χρόνο, αλλά στην Ελλάδα πάντα έχει αίγλη ένας γιατρός, ακόμα κι αν είναι άνεργος! Ή έχει αίγλη κάποιος που θα μπει στο Πολυτεχνείο, ακόμα κι αν είναι άνεργος. Από το να μπει σε κάποιο ΤΕΙ, που ίσως έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να εργαστεί.

Οπότε, υπάρχει και μία ώθηση σε συγκεκριμένους τομείς. Άρα, είναι πολύ στενό αυτό που επιτρέπουν στα παιδιά.

Και σαφώς έχουν και δύο σχολεία, από το πρωί μέχρι το βράδυ, και είναι σκληρά εργαζόμενοι οι Έλληνες μαθητές, είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι. Δηλαδή, δεν επιτρέπεται να ζουν. Και σαν φοιτητές, είναι λιγότερο αποδοτικοί απ’ όσο θα έπρεπε.

Μέσα σε αυτό, βέβαια, μπλέκεται και μία τεράστια αγωνία των γονιών, οι οποίοι δίνουν πάρα πολλά λεφτά για τα φροντιστήρια, και για ιδιωτικά σχολεία που επίσης είναι πολύ λίγα στο εξωτερικό, ενώ στην Ελλάδα είναι αρκετά σε σχέση με τον πληθυσμό μας. Οπότε, η Παιδεία είναι τελικά ένα σύστημα το οποίο απορροφά πολλά χρήματα…

Κρ.Π.: Ο αγώνας ο οικονομικός που κάνει ο Έλληνας γονιός για να σπουδάσει το παιδί του, κι αυτή η αγωνία των οικονομικών που έχει, δεν επηρεάζει και το παιδί του ανάλογα; Οπότε, εκτός από την αγωνία που έχουν τα παιδιά για να επιτύχουν στις εξετάσεις, έχουν και την αγωνία των οικονομικών της οικογένειάς τους… Δεν έχουν μόνο την αγωνία, δηλαδή της μόρφωσης αλλά και της επιβίωσης, της δικής τους και της οικογένειάς τους.

Ελ.Ν.: Υπάρχει επίσης και η ενοχή. Ότι π.χ. οι γονείς μου δίνουν τόσα χρήματα, και εγώ δεν καταφέρνω τίποτα, ή καταφέρνω πολύ λίγα…

Και τα παιδιά, έχουν αγωνία όχι μόνο οικονομικής επιβίωσης, αλλά και ψυχολογικής επιβίωσης, όπως την ονομάζουν. Αν δεν μπει κάποιο παιδί στο Πανεπιστήμιο που έχει επιλέξει το ίδιο και οι γονείς, θεωρείται μια αποτυχία για όλη την οικογένεια. Συχνά επηρεάζει και το φαίνεσθαι, το πρόσωπο της οικογένειας.

Έτσι παίρνει μεγάλες διαστάσεις, γι’ αυτό και βιώνεται και σαν αποτυχία κι όχι σαν μια προσπάθεια που δεν ευοδώθηκε και υπάρχει περιθώριο και του χρόνου…

Βιώνεται λοιπόν σαν μία αποτυχία. Γι’ αυτό έχουμε και τα φαινόμενα όλα αυτά τα χρόνια, κάποια παιδιά να έχουν αυτοκτονήσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει κι ένα άλλο υπόστρωμα που οι γονείς έχουν αγνοήσει από τα παιδιά τους, το οποίο μαζί με την αγωνία των Πανελληνίων και την αποτυχία, γίνεται τεράστιο βάρος στους ώμους του παιδιού και αυτοκτονεί.  Ευτυχώς δεν είναι πολλά αυτά τα παιδιά, είναι ελάχιστα.

Ακόμη, έχουμε και πολλά συμπτώματα πριν και κατά την διάρκεια των Πανελληνίων, ή και μετά, λόγω αυτού του βάρους που ανέφερες, της οικονομικής αλλά και της ψυχολογικής επιβάρυνσης, γιατί το παιδί αυτό το διάστημα, φορτώνεται τον εαυτό του και όλη του την οικογένεια, και πιθανά στη συνέχεια, την κατακραυγή των δικών του της ευρύτερης κοινότητας.

Κρ.Π.: Τι στήριξη παίρνει σήμερα ένα παιδί για να μπορέσει να ανταπεξέλθει σε όλα αυτά τα σύνθετα… ενήλικα θέματα διαχείρισης περίπλοκων κοκτέιλ συναισθημάτων αγωνίας, βάρους ευθυνών, επιλογών, αποφάσεων, κλπ., για να αποδείξει εκτός των άλλων, εάν αξίζει να σπουδάσει, κατά το συγκεκριμένο σύστημα εκπαίδευσης; Και τι στήριξη δίνεται επίσης, για να διαχειριστούν -ως ανήλικα- μία… αποτυχία, κατ’ αυτό το σύστημα, επίσης, που τα αντιμετωπίζει ως… ενήλικες;

Ελ.Ν.: Αρχικά, νομίζω ότι πρέπει να αλλάξουμε μία λέξη: την αποτυχία! Δεν είναι αποτυχία να μην μπει. Έκανε μία προσπάθεια, και μπορεί να κάνει και μία δεύτερη, και μία τρίτη. Επίσης, δεν είναι αποτυχία, να μην επιλέξει να πάει στο Πανεπιστήμιο. Είναι μία επιλογή. Εμείς έχουμε επιλέξει, να το ονομάζουμε αυτό αποτυχία!

Εάν το δούμε λογικά, δεν είναι αποτυχία. Αυτό είναι μία στήριξη, το να το πούμε στο παιδί. Ότι: «αυτή τη στιγμή, είσαι ελεύθερος να επιλέξεις -στα πλαίσια αυτής της κατάστασης- τι θέλεις να κάνεις, και πότε θέλεις να δώσεις. Γιατί μπορεί να μην θέλεις να δώσεις τώρα, αλλά του χρόνου. Να διαβάσεις αυτά που σε ενδιαφέρουν, να πάρεις χρόνο για να αποφασίσεις, να κάνεις επαγγελματικό προσανατολισμό, να συζητήσεις, αν δεν είσαι σίγουρος, να δώσεις σε ένα χρόνο. Δεν είναι αποτυχία. Είναι επιλογή. Και θέλει πολύ προσοχή για να επιλέξεις κάτι που πιθανόν θα απασχοληθείς με αυτό στην υπόλοιπη ζωή σου! Και τέλος, επιτρέπεται και να αλλάξεις γνώμη!».

Πρέπει, δηλαδή, να μπουν οι λέξεις, προσπάθεια, και αλλαγή, αντί για αποτυχία, στατικότητα, και υποχρέωση, μέσα σε αυτό το θέμα της στήριξης.

Κρ.Π.: Και η στήριξη, σε παιδιά, που δεν έχουν μόνο να διαχειριστούν τις εξετάσεις τους, αλλά παράλληλα έχουν και αυτό το υπόστρωμα όπως είπες, το οποίο μπορεί, π.χ. να είναι επιβαρυμένο με μία χρόνια ασθένεια μέσα στην οικογένειά τους, με έναν δύσκολο χωρισμό γονέων, θέματα που ενέχουν και τη διαχείριση της απώλειας και του πένθους εκτός των άλλων, ή και αμιγώς θέματα πένθους, ή διάφορα άλλα προβλήματα ψυχικών διαταραχών εμφανών ή όχι;

Ελ.Ν.:  Αυτά τα παιδιά θα πρέπει να μην διστάσουν να μιλήσουν με ανθρώπους. Πιθανόν οι γονείς τους να μην είναι σε θέση να μιλήσουν μαζί τους.

Εδώ, είναι που παίζει ένα σημαντικό ρόλο ο εκπαιδευτικός στο να είναι ευαισθητοποιημένος, με ανοιχτά αυτιά, και να μπορεί να ακούσει τους μαθητές τους, όπως και κατάλληλα ενημερωμένος, ώστε να τα υποστηρίξει, και ως προς το να τους δώσεις εναλλακτικές, αλλά και να μιλήσει με τους γονείς, για να απευθυνθούν πιθανά σε ειδικό για υποστήριξη, και να βοηθήσει τα παιδιά να αποφασίσουν για το τι θέλουν να κάνουν, ή για το πώς ζουν.

Σε αυτό το σημείο, έχει πολύ σημαντικό ρόλο ο εκπαιδευτικός. Και είναι κρίμα, που κάποιοι εκπαιδευτικοί αφήνουν έξω έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο που έχουν με τα παιδιά τα οποία είτε τα γνωρίζουν χρόνια, είτε μπαίνουν στην τάξη πολλές ώρες, κάποιες ειδικότητες, και που καλό θα ήταν να είναι πιο κοντά στα παιδιά.

Το πρώτο λοιπόν, που πρέπει να γίνει, με παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα οικογενειακά ή προσωπικά -εκτός από τις εξετάσεις τους- είναι οι καθηγητές, εκτός του να κάνουν μόνο το μάθημά τους, να περνάνε και το μήνυμα, ότι είναι εκεί και για να ακούσουν τα παιδιά.

Καλό θα ήταν εξαρχής όταν μπαίνουν στις τάξεις, να έρχονται σε επαφή και με τα συναισθήματα που έχουν για τα παιδιά. Δηλαδή, με το λειτούργημα που έχουν, του εκπαιδευτικού. Βέβαια, το ξέρω ότι είναι κυνηγημένοι και αυτοί από την ύλη, και προσπαθούν…

Κρ.Π.: Και όχι μόνο από την ύλη. Επιστρατευμένοι δουλεύουν…

Ελ.Ν.: Ναι. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι έχουν πολλοί από αυτούς, πολύ καλή διάθεση να το κάνουν κι ας είναι πιεσμένοι από διάφορα θέματα.

Και επειδή συζητάμε συνεχώς επαναλαμβάνοντας μία λέξη, την αλληλεγγύη, θα πρέπει να την υποστηρίξουμε κιόλας, στην πράξη. Πιστεύω ότι παρόλα τα βάσανα του κλάδου έχουν το περιθώριο, να ασκήσουν έμπρακτα αυτή την έννοια του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού, και είμαι σίγουρη ότι πάρα πολλοί θέλουν να το κάνουν και το κάνουν ήδη, κάποιοι. Πάντα χρειάζεται αλληλεγγύη, κι σε τέτοιες περιόδους ακόμα περισσότερη, οπότε παρόλα τα βάσανά μας, ας το ‘χουμε κι αυτό στο νου μας.

Κρ.Π.: Τέλος, τι είναι, και τι συμβολίζει η εφηβεία για έναν άνθρωπο; Το πάθος, την αμφισβήτηση, τον έρωτα…

Ελ.Ν.: … την προσπάθεια για αυτονομία και ελευθερία, την εξέλιξη, την ταυτότητα, και επίσης, ένα πολύ σημαντικό, τη δημιουργικότητα και τη διαφοροποίηση.

Είναι η ηλικία που διαφοροποιούνται οι άνθρωποι, και μέσα από τις δικές τους ιδέες, συνθέτουν αυτό που έχουν μάθει με κάτι δικό τους. Και έτσι προχωράνε. Εμείς, δεν τους επιτρέπουμε να διαφοροποιηθούν! Πρέπει να επαναλάβουν αυτό που εμείς έχουμε στο νου μας. Ακόμα κι αν εμείς δεν το έχουμε κάνει. Αυτοί που δεν το έχουν κάνει, είναι και οι πιο απαιτητικοί απ’ τα παιδιά τους!

Κρ.Π.: Άρα τι χάνουμε, όταν… ευνουχίζουμε αυτή την ηλικία;

Ελ.Ν.: Το μέλλον χάνουμε. Γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον μας! Και καταντάει να τα… τρώμε. Πανάρχαιος μύθος… Να τρώμε τα παιδιά μας!-

Σχετικά Άρθρα

08/03/2013
05/02/2013
06/01/2012

Γιάννης Σολδάτος: Παραλογισμός η απαγόρευση της παράστασης

07:15, 29 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/130076

[…] Αυτό όλο που έγινε, δεν είναι ένας οργανωμένος φασισμός, όπως είπαν πολλοί. Είναι μια αλαλούμ κατάσταση, η οποία γύρισε μπούμερανγκ τώρα. Βλέπουμε τα κόμματα, οι εφημερίδες, να παίρνουν θέση σαφέστατα εναντίον τους. Δεν το καταλαβαίνουν. Λένε, οι αστοί, θα πάρουν θέση εναντίον μας…
Μάλλον μιλάμε για παραλογισμό, και όχι για οργανωμένο φασισμό. Για να μη πω, όπως λέει και ένας φίλος μου, για… μπάχαλο.» Ο σκηνοθέτης, της παράστασης «Ιερή πόρνη», Γιάννης Σολδάτος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, εξηγώντας από την πλευρά του, την απόφαση της συνέλευσης του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου «Εμπρός» να εμποδίσει να ανέβει η τελευταία παράσταση του έργου.

Η ιστορία αυτή, ήταν πάρα πολύ ήρεμη, απλώς πήρε ανεξήγητα μια διάσταση, την οποία δεν την καταλαβαίνω καθόλου. Και στο τέλος, αναγκάζομαι να πω, ότι μάλλον αμυαλιά και επιπολαιότητα, μπορώ να χαρακτηρίσω όλο αυτό που κάναν αυτά τα παιδιά.

Δεν μπορώ να συνταχτώ με τις εφημερίδες και με τις ανακοινώσεις, και με όλους αυτούς που μιλάνε για φασισμούς και ολοκληρωτισμούς, και τέτοια πράγματα. Μου φαίνονται υπερβολικά.

Εκείνη τη στιγμή, προσπάθησαν να κάνουν μια επίδειξη εξουσίας, όντας εναντίον κάθε εξουσίας οι ίδιοι, προσπάθησαν να κάνουν επίδειξη ιδιοκτησίας, όντας εναντίον της ιδιοκτησίας οι ίδιοι, καταστρατηγώντας και τους ίδιους τους στόχους τους, γιατί υποτίθεται ότι εκεί όποιος θέλει μπαίνει και εκφράζεται ελεύθερα, κλπ. κλπ..

Ήταν20- 25 άτομα. Μετά, όμως όταν ήρθαν και οι θεατές –γιατί όποιος θέλει μπαίνει μέσα στη συνέλευση-, έγινε μια άλλη συνέλευση –υποτίθεται- που ήταν 50 άτομα. Πετάξαν ένα θίασο έξω, απλά και μόνο επειδή είδαν μια συνέντευξή μου, επειδή εκφράστηκα ελεύθερα, δημόσια, σε μια εφημερίδα, και έκανα τις τοποθετήσεις μου πάνω σε κάποια ζητήματα του κινηματογράφου.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι τους πείραξε. Ακόμα και στη σημερινή ανακοίνωσή τους που ανάρτησαν στο σάιτ τους, δεν καταλαβαίνω. Λένε επειδή είμαι συστημικός. Εντάξει. Όταν λένε συστημικός δεν καταλαβαίνω τι εννοούνε. Επειδή μίλαγα με τον υπουργό; Μα το ξέραν από την πρώτη στιγμή, και πολύ νωρίτερα και τους είπα, και ποιες είναι οι συζητήσεις και για ποιόν λόγο μιλάω.

Κατά συνέπεια, έγινε αυτό την τελευταία στιγμή, επειδή έδωσα συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία, και είπα τη γνώμη μου, ότι το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, έτσι όπως είναι πρέπει να κλείσει. Η γνώμη μου είναι αυτή. Ούτε εντολή έδωσα, ούτε τίποτε.

Και εξηγώ και τους λόγους: Ότι όπως είναι σήμερα, πρέπει να κλείσει και να ανοίξει ένα άλλο. Εδώ και 4 χρόνια, δεν έχει κάνει τίποτα το ΕΚΚ. Δεν έχει δώσει ούτε δραχμούλα στην παραγωγή ταινιών. Επιτέλους, να βρεθεί ένας τρόπος, από αυτά τα λίγα χρήματα που υπάρχουν, να πηγαίνουν και κάποια στην παραγωγή! Δεν ήταν τίποτε παράλογο, αυτό.

Αλλά και παράλογο να ήταν, και ότι και να έλεγα, από τη στιγμή που βγήκα δημόσια σε μια εφημερίδα και είπα την άποψή μου, αυτό σημαίνει, ότι πας το βράδυ εκεί, και είναι μια ομάδα των συντελεστών της παράστασης, που αποτελείται από δέκα άτομα , εκ των οποίων οι επτά είναι άνεργοι, και στο τέλος κάθε παράστασης βγάζουν ένα κουτί που ότι θέλει ο καθένας ρίχνει, και μαζεύονται 40-50 ευρώ, για να πάρει ο καθένας από 10 ευρώ το πολύ, και τους πετάς έξω;

Θα μπορούσαν, έστω, αν κι αυτό είναι αδιανόητο, αλλά εν πάσει περιπτώσει, να μου πούνε μην μπαίνεις μέσα, διότι εδώ είναι ένας χώρος, που μας προσβάλετε και δεν θέλουμε να παραβρεθείτε στην παράσταση; Θα μπορούσα να τους πω, και τους το είπα: Να βγω; Να φύγω, εγώ, αφού είμαι εγώ ο ενοχλητικός; Όχι, να φύγει όλη η παράσταση! Μα, οι άλλοι εννιά τι τους φταίνε; Δεν έχουν καμία σχέση με τις δηλώσεις μου, ούτε με τίποτε!

***
Μέσα σε αυτή την αυτοδιαχειριζόμενη ομάδα, δεν είναι όλοι άνεργοι, ούτε είναι όλοι ηθοποιοί. Υπάρχουν και εργαζόμενοι, και μάλιστα κατά καιρούς τους έκανα πλάκα και τους έλεγα αναρχοαυτόνομους, και μου έλεγαν ούτε αναρχικοί ούτε αυτόνομοι είμαστε, οτιδήποτε θέλεις είναι εδώ μέσα μου έλεγαν, οτιδήποτε.

Τους έλεγα, και φασίστες; Μου έλεγαν, δεν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις φράσεις, αλλά εμείς δεν έχουμε διακρίσεις, όποιος θέλει μπαίνει, εκφράζεται, λέει τη γνώμη του, κλπ.

Δεν μπορείς να τους χαρακτηρίσεις τίποτα όλους αυτούς. Είναι λαός. Ελληνικός λαός.

Και δεν βγάζουν εισητήρια. Για να βγάλεις εισητήριο πρέπει να έχεις να κόψεις αποδείξεις, κλπ. Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα.

Οι ίδιοι δεν παίρνουν λεφτά από τις παραστάσεις, οι ηθοποιοί τα παίρνουν. Αλλά, εάν θέλουν, έχουν ένα καπέλο, και έχουν ένα μπαρ που δίνουν κρασάκι, και όποιος θέλει, και αν θέλει, για τα ποτά που παίρνει, ρίχνει κάτι μέσα. Και μ’ αυτά που μένουν, πληρώνουν το ρεύμα, και κάποια έξοδα.

Όλο αυτό το διάστημα η συνεργασία μας ήταν μια χαρά. Και μου άρεσε και το κλίμα τους, και λέγαμε ότι το χειμώνα θα είμαστε εκεί, κλπ..  Δεν κατάλαβα, πως, εκείνη τη στιγμή, τους έκατσε ανάποδα και τι επίδειξη δύναμης πήγαν να κάνουνε.

Δεν μπορώ να καταλάβω, όταν έχεις από κάτω 150 θεατές, και έχεις και 10 ηθοποιούς, πώς βγαίνουν 25 άτομα και λένε… Δηλαδή, ο τίτλος που μπήκε  στην Ελευθεροτυπία, ήταν: «Εμπρός», έξω! Είναι ανατριχιαστικός. Αποφασίζω, διατάζω, εμπρός, έξω!
***
Στην ανακοίνωσή τους, λένε ότι τους δημιουργούσαν προβλήματα… Δεν τους δημιουργούσαν προβλήματα. Κάποιος από τους ηθοποιούς μας είναι λίγο οξύθυμος, αλλά πολύ λιγότερο από πάρα πολλούς από αυτούς.

Στις συνελεύσεις τους, όποιος μπαίνει συμμετέχει. Είπαμε να συμμετέχουμε και μεις. Κάποιος από τους ηθοποιούς μας, είπαν, όταν ανέβαζαν φωνή, ανέβαζε κι αυτός τη φωνή. Δεν έκανε τίποτα παραπάνω από κάποιους. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, μπορούσαν να του πουν, εντάξει, σταμάτα, κόφ ‘το, σκάσε!

Αυτές είναι αλλόκοτες καταστάσεις. Όταν ήταν και οι θεατές, είπαν να το συζητήσουμε όλοι μαζί, και 50 άτομα θέλαν να γίνει η παράσταση και 20 δεν θέλανε. Α, δεν είσαστε εσείς, λέει, είμαστε εμείς, οι οποίοι δουλέψαμε γι’ αυτό, άρα έχουμε περισσότερα δικαιώματα, και ιδιοκτησιακά πια, είναι δικό μας, και σας βγάζουμε έξω, ας είστε περισσότεροι.

Από τη στιγμή όμως που μπαίνουν τέτοια θέματα, αρχίζεις και φεύγεις από τους στόχους σου, που λες ότι δεν υπάρχει ιδιοκτησία, κι ότι είναι όλα ανοιχτά σε όλους.

***
Από την πρώτη μέρα που πήγα εκεί πέρα, μου έδωσαν κλειδί. Μου είπαν ότι ώρα θέλεις μπαίνεις. Και πράγματι. Επειδή όλη μέρα μπαινοβγαίνανε, για να μην συγκρούομαι μαζί τους, έκανα τις πρόβες μου μία – δύο η ώρα τα μεσάνυχτα. Και ήταν όλοι ευχαριστημένοι.

Δεν κατάλαβα τι λειτούργησε εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή, είδαν την συνέντευξη, και παίχτηκε ένα παιχνίδι λάθος από μεριά τους.

Και το φοβάμαι πολύ αυτό το παιχνίδι. Όπως γράφτηκε και χτες, καταλλάβατε ένα χώρο δημόσιο, και ο Δένδιας με τον Τζαβάρα, κάνουν τα στραβά μάτια -και καλά κάνουν- για να σας αφήσουν να εκφράζεστε ελεύθερα. Τώρα, όμως, το κάνατε μικρομάγαζο, και βγάζετε τον κόσμο έξω…

Φοβάμαι δηλαδή, ότι μπορεί μετά από ένα – δυο μήνες –γιατί τώρα δεν θα κάνει κανείς τίποτα από όλα αυτά που λέμε σύστημα-, όταν θα μπει εκεί μέσα κάποιος, ο δήμαρχος, ο υπουργός, και θα τους πετάξει έξω, θα βγούνε και θα πούνε, μα εδώ τον κάναμε ελεύθερο χώρο. Και δεν θα τους υποστηρίξει κανένας. Δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό. Δηλαδή, αρχίζουν να παίζουν παιχνίδια εκεί μέσα, σταλινικοεξουσιαστικά.

***
Αυτοί, με βάφτισαν συστημικό, ξαφνικά, έτσι. Δεν θέλουν να κάνουν κανένα διάλογο μαζί μου. Δεν θέλουν να κάνουν διάλογο, με έναν συστημικό – απ’ ότι λένε.

***
Την ιστορία μου την ξέρει, ο πάσα εις. Αν είμαι εγώ συστημικός; Συστημικοί είναι αυτοί! Δηλαδή, το σύστημα δεν έχει ανάγκη εμένα.

Από τη δεκαετία του ’70, δήλωσα αναρχικός, και έχω μια βαθιά αναρχική ιδεολογία μέσα μου εναντίον της εξουσίας.

Ζω, όμως, υπάρχω και κινούμαι μέσα σε έναν αστικό χώρο, σέβομαι τους αστικούς νόμους, σέβομαι το Σύνταγμα, και πιστεύω σε μια δική μου ιδεατή αναρχία.

Εμένα δεν με έχει ανάγκη το σύστημα, γιατί είμαι στο περιθώριο του συστήματος. Κάνω αυτά που κάνω. Αυτούς, έχει ανάγκη το σύστημα. Γιατί αν δεν υπάρχουν αυτοί, δεν μπορεί το σύστημα να επιβιώσει. Και τους εκμεταλλεύεται το σύστημα, γιατί λέει: Να, ποιοι είναι ο εχθρός. Εγώ πιστεύω ότι μπορεί να βγάλει ανακοίνωση και η Χρυσή Αυγή, και να πει, αυτοί κατεβάζουν παραστάσεις, εμείς δεν κατεβάζουμε.

***
Αυτό όλο που έγινε, δεν είναι ένας οργανωμένος φασισμός, όπως είπαν πολλοί. Είναι μια αλαλούμ κατάσταση, η οποία γύρισε μπούμερανγκ τώρα. Βλέπουμε τα κόμματα, οι εφημερίδες, να παίρνουν θέση σαφέστατα εναντίον τους. Δεν το καταλαβαίνουν. Λένε, οι αστοί, θα πάρουν θέση εναντίον μας…

Μάλλον μιλάμε για παραλογισμό, και όχι για οργανωμένο φασισμό. Για να μη πω, όπως λέει και ένας φίλος μου, για… μπάχαλο.

***
Κάποια στιγμή η βλακεία και η αμυαλιά, μπορούν να γίνουν πιο επικίνδυνες κι απ’ τον φασισμό, που τον βλέπεις και τον πολεμάς. Αλλά αυτές, ούτε να τις δεις ούτε να τις πολεμήσεις μπορείς. Ούτε καταλαβαίνουν τι λες…-

Σχετικά Άρθρα

28/05/2013
24/05/2013
21/02/2013

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Ήταν μια γιορτή, για μία νίκη που έρχεται!

07:38, 28 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129963

[…] Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα εγώ […] το γεγονός ότι τα κόμματα δεν ελέγχουν τίποτα απ’ όλη αυτή την κινητοποίηση, ίσως τελικά να είναι και ένα από τα στοιχεία μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Τα κόμματα κατάντησαν πλέον, να αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Αποτελούν πια μηχανισμό της εξουσίας, προκειμένου να ελέγχει τον κόσμο. Πιστεύω, λοιπόν, ότι είναι μία νίκη, απέναντι και σε αυτό […] Ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός Δημήτρης Ζερβουδάκης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs, με αφορμή τη συμμετοχή του στη συναυλία που έγινε στην Ιερισσό «για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ».

Η άποψη μου από την αρχή ήταν ότι, από την επόμενη μέρα αυτής της συναυλίας θα λέμε όλοι… «ήμουν κι εγώ εκεί»!

Και πού ήμουν; Σε μία τεκμηρίωση του πόθου μου, που λέει ότι η φυσική μας παρουσία μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που να αλλάξουν πράγματα υπέρ ημών.

Προσεγγίζοντας την Ιερισσό, μου έκανε εντύπωση ένα τεράστιο πανό που έχουν κρεμάσει με τον στίχο του Κάλβου «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».

Μπαίνοντας μέσα στην πόλη υπάρχουν τα «φυλάκια» -κατά κάποιον τρόπο- για την πόλη, τα μπλόκα δηλαδή των ίδιων των κατοίκων, που είναι επανδρωμένα συνεχώς, σε 24ωρη βάση. Είναι ένας τρόπος ζωής πια για τους Ιερισσιώτες.

Έχουν  υποστεί απίστευτη αστυνομική βία, και μπλοκάρουν τους δρόμους για την περίπτωση που επιχειρήσει πάλι η αστυνομία να μπει μέσα στα σπίτια τους. Γιατί έζησαν –εκτός των άλλων- το να πηγαίνουν χαράματα και να παίρνουν κόσμο απ’ τα κρεβάτια τους μπροστά στα έντρομα παιδιά τους, λες και έχουμε πόλεμο! Οι Ιερισσιώτες, το διασκεδάζουν, λέγοντας ότι αποτελούν το Γαλατικό χωριό εναντίον των Ρωμαίων.

Φτάσαμε στην Ιερισσό, νομίζοντας ότι θα  συναντήσουμε το κλίμα φόβου το οποίο μας καλλιεργούσαν όλον αυτόν τον καιρό, ότι δηλαδή θα υπάρξει βία, θα γίνουν επεισόδια, θα έρθουν αναρχικοί, από το μαύρο μπλοκ της Ευρώπης, και χίλιες δυο μπούρδες με όλη την προπαγάνδα τόσες μέρες. 

Αντίθετα, είδαμε μία πόλη συντονισμένη στην βραδιά της συναυλίας αλληλεγγύης, σε μία καταπληκτική διοργάνωση και αυτοοργάνωση.

Μία πόλη 2-3 χιλιάδων κατοίκων περίπου, φιλοξένησε σ’ αυτήν την συναυλία, παραπάνω από 10 με 15 χιλιάδες ανθρώπους.

Όλες οι γυναίκες της πόλης, μαζευτήκανε και μαγείρεψαν ότι καλύτερο μπορούσε η κάθε μια, δημιουργώντας μια απίστευτη συνθήκη φιλοξενίας, όχι μόνο για μας που συμμετείχαμε στη συναυλία, αλλά και για όλον τον κόσμο που έφτασε στον τόπο τους.

Εκατοντάδες εθελοντές δούλεψαν και ετοίμασαν χώρους υποδοχής ( κάμπινγκ, πάρκινγκ, κ.λ.π) Άνοιξαν τα σπίτια τους, παραχώρησαν τα ξενοδοχεία και τα δωμάτιά τους με ένα εντελώς συμβολικό αντίτιμο. Μια διοργάνωση αξιοζήλευτη δηλαδή, θα τολμούσα να πω, από επαγγελματίες. Γιατί υπήρχε πάρα πολύς κόσμος που βοηθούσε με χαρά.

Αμέτρητοι πραγματικά εθελοντές! Παιδιά,νέοι, μεγαλύτεροι, ηλικιωμένοι από 7 έως 77 …δεν μπορώ να σας το περιγράψω αυτό, ήταν ασύλληπτο!

Όλα, δηλαδή, ήταν τόσο καλά προετοιμασμένα, που δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι μεταξύ τους επικοινωνούν!  Μιλούν! Και μιλούν κοινωνικά!

Ήταν κάτι που πραγματικά μου έδωσε μεγάλη χαρά, κι αυτό τους έλεγα κιόλας, ότι εμείς παίρνουμε κουράγιο από αυτούς, γι αυτό που γίνεται.  «Τελικά, εγώ ήρθα εδώ για μένα! Δεν είναι ότι ήρθα εδώ μόνο για σας. Ήρθα για μένα πρωτίστως!»

Παντού γύρω  έβλεπα χαρά στον κόσμο. Χαρά, χαμόγελα! Μέσα σε μια τόσο δύσκολη συνθήκη, μέσα σε ένα ασφυκτικό κλοιό από το κράτος και το επιχειρηματικό κατεστημένο, οι άνθρωποι αυτοί ήταν χαρούμενοι. Γιατί; Επειδή νοιώθουν ότι παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους.

«Δεν το παρατάμε, δεν το αφήνουμε, εμείς θα συνεχίσουμε έτσι…» 

Στο χώρο της συναυλίας, που ήταν η κεντρική πλατεία της Ιερισσού, αλλά και περιφερειακά, μέχρι τη θάλασσα, το πλήθος ξεπέρασε κατά πολύ τις δέκα χιλιάδες.

Είχαν ένα πολύ ωραίο, τεράστιο πατάρι για τους καλλιτέχνες. Ο παλμός της συναυλίας από την αρχή ήταν πάρα πολύ δυνατός, με  συνειδητοποιημένα παιδιά, νεαρόκοσμο του οποίου τα συνθήματά ήταν ακέραια και εντελώς αντικρατικά. Αντιλαμβάνονται πια το κράτος ως μηχανισμό βίας και καταστολής. Όλα τα πανώ τους ήταν ανάλογα.

Δηλαδή, δεν θέλουν κανένα νταραβέρι με το κράτος, δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη πλέον στο σύστημα  και στην αστυνομία. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς που πάνε να τους επιβάλουν, όλη αυτή την ιστορία με τον χρυσό.  

Δεν πείθονται να ξεπουλήσουν τον τόπο τους όσο κι αν τους πολεμούν η τους δελεάζουν, προσπαθώντας ακόμη και να τους εξαγοράσουν!

Κι αυτό, έχει μεγάλη σημασία για όλη την Ελλάδα.

Από τα πρώτα πανό που συναντάς μέσα στην Ιερισσό, είναι αυτό της Κερατέας, ένα πανό συμπαράστασης, πολύ συγκινητικό.

Υπάρχει η συνείδηση, ότι σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα αιχμής, «δεν κάνουμε πίσω!» Όλοι έλεγαν, «Λέτε να ξεκινήσει από εδώ η επανάσταση»;

Όχι άνθρωποι που ντε και καλά ανήκουν σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Απλά γίνεται βίωμα το πώς πρέπει να σταθούμε, να βρούμε κουράγιο, να πούμε ένα τεράστιο ΟΧΙ σαν λαός. Μακριά από φασιστικές λογικές, «τιμωρητικές» παρενέργειες αυτόκλητων σωτήρων!

Το όποιο κακό κλίμα δημιουργήθηκε σε βάρος της εκδήλωσης αυτής, διαλύθηκε σαν ένα μικρό συννεφάκι. Φου, λίγο φύσηξε και τίποτε…

Ήταν απίστευτα όμορφα, απίστευτα ειρηνικά. Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα …

Τη συναυλία, ξεκίνησε πρώτος ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μαζί με την Ματούλα Ζαμάνη, συνέχισε ο Γιάννης Αγγελάκας, μετά οΠαύλος Παυλίδης με τους Β-Movies, και τέλος εγώ με την Σοφία Γεωργαντζή.

Δεν υπήρξε τραγούδι που ο κόσμος να μην  τραγούδησε, ή να μην συμμετείχε! Χάρηκα πάρα πολύ, γιατί έζησα έναν ωραίο, πολύ έντονο, δημιουργικό διάλογο με τον κόσμο, τα νέα παιδιά,  μέσω συνθημάτων, σε κάθε κενό μας από τραγούδι σε τραγούδι, όπως π.χ. «Δεν υπάρχουν αυταπάτες, ή με τους Ρωμαίους ή με τους Γαλάτες…»,

«Το πάθος για τη λευτεριά, είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά!», «Θέλουμε τα δάση, τη γη και το νερό, και όχι έναν τάφο φτιαγμένο από χρυσό», «Εδώ δεν είναι Καναδάς δεν είναι Ελντοράντο, εδώ είναι ο τόπος μας και κάνουμε κουμάντο», «Οι αγωνιστές μας δεν είναι οι αλήτες, αλήτες είναι οι μπάτσοι κι οι ασφαλίτες», «Θεσσαλονίκη ξύπνα στη σκόνη θα πνιγείς, απ’ τα χρυσορυχεία Κιλκίς, Χαλκιδικής».

Αναδείχτηκε  σαφέστατα το βαθύ μήνυμα της εκδήλωσης, ότι δηλαδή αυτό που γίνεται στη Χαλκιδική,  είναι  καθαρή βούληση, μα και πρωτοβουλία του κόσμου.

Καταγράφηκε η συνειδητοποίηση της ανάγκης μας για μια «ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ».

Τα κόμματα, ήταν ανύπαρκτα εκεί. Φαντάζομαι, ότι μέσα στα πλαίσια μιας τόσο μεγάλης κινητοποίησης, κάπου θα υπήρχαν. Υποχρεώθηκαν όμως να μείνουν στο περιθώριο, γιατί ο κόσμος όρισε και αποφάσισε να υλοποιήσει το δικό του όραμα. Τα κόμματα έχουν «ξεγυμνωθεί» πλέον.

Ο τρόπος, οι επιλογές τους, η αντιδημοκρατική τους λειτουργία, τα χρέη τους και η διαπλοκή, τους χαρίζουν εδώ και πολύ καιρό τον νέο τους ρόλο!

Αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Το γεγονός ότι δεν μπορούν να παρέμβουν πουθενά σε όλη αυτή την διαμαρτυρία, είναι ένα από τα στοιχεία της μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Ανησυχία, διότι απλά δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος στην αντίδραση του κόσμου. Για το λόγο αυτό το κράτος επιτίθεται και καταστέλλει με τόση αγριότητα. 

Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτό είναι μία σπουδαία νίκη για όλους μας.  Και παρακαλώ, μακριά από μένα το απολιτίκ!  Μιλάω, για τα κόμματα, που έχουν μετατραπεί σε μαγαζιά, ή παραμάγαζα.

Τέλος,  ανανεώσαμε το ραντεβού για το πάρτι που θα γίνει όταν θα φύγει η εταιρία… Γιατί θα φύγει… Να είστε σίγουροι!

(Εννοείται,  ότι ήταν παντελής η απουσία των βασικών μέσων μαζικής ενημέρωσης (εξημέρωσης). Φαντάζομαι ότι θα επιχειρήσουν να το περάσουν ως είδηση στα… ψιλά. Ενώ δεν ήταν είδηση για τα… ψιλά τους.  Είναι πάρα πολύ σοβαρό αυτό που έγινε εκεί).

Η δραστηριοποίηση των γυναικών της Ιερισσού, είναι κάτι απίστευτο. Δεν μπορεί να το φανταστεί κανείς. Θα τολμήσω να πω, ότι έχουν κάνει απίστευτα βήματα χειραφέτησης στη μικρή τους κοινωνία. Μια κοινωνία, που δεν σου κρύβω ότι μέχρι πρότινος την αντιλαμβανόμουν ιδιαίτερα συντηρητική. Κι όμως, οι γυναίκες έχουν βγει μπροστά. Είναι απίστευτα μαχητικές και συνειδητοποιημένες.

Είναι μαχητικές, απέναντι σε μια αστυνομία, η οποία βρίζει πάρα πολύ άσχημα, δέρνει, προκαλεί, λοιδορεί. Δημιουργεί μια αισχρή συνθήκη.

Υπάρχουν στο σώμα πολλά παιδιά, που είναι δικά τους, δηλαδή Ιερισσιώτες ή Χαλκιδικιώτες. Δημιουργείται εμφυλιακή κατάσταση, την οποία εκμεταλλεύονται το κράτος με την εταιρία!

Οι αστυνομικοί μέσω των ενώσεών τους, αντιδράσανε, στην διατεταγμένη υπηρεσία φύλαξης των συμφερόντων της εταιρίας. Υπάρχει ένα παράπονο όμως για το επιμύθιο της ανακοίνωσής τους, από την πλευρά της συντονιστικής επιτροπής. Δήλωσαν πως είναι σε «κίνδυνο», «στοχοποιημένοι».

Αυτό ενόχλησε από ότι άκουσα, μιας και ο κόσμος αναρωτήθηκε από ποιους θεωρούν οι αστυνομικοί πως κινδυνεύουν; Κατά τα άλλα, η φύλαξη επάνω στις Σκουριές, με τα ΕΚΑΜ, τους συνοριοφύλακες και τα ΜΑΤ καλά κρατεί, τραβάνε κόσμο από όλη τη βόρεια Ελλάδα για υπηρεσίες μέσα στο δάσος.

Τώρα, από την πλευρά της η εταιρεία προσπαθεί να αγοράσει κόσμο συνεχώς, και υπάρχει πολλή φτώχεια  εκεί πάνω.  Λέγεται, ότι προσλαμβάνουν κόσμο, έτσι για να τον έχουν να κάθεται… Προκειμένου να τον ελέγχουν. Να τον έχουν σύμμαχο, από την δικιά τους τη μεριά.

Η Χαλκιδική έχει ένα μεγάλο κομμάτι που αφορά τον τουρισμό. Η γεωργική, κτηνοτροφική παραγωγή, ουσιαστικά έχει καταδικαστεί, σχεδόν δεν υφίσταται πια, μέσα από αυτές τις επιλογές, ενώ έχει τρομερές δυνατότητες.

Όσοι είναι κατά της εξόρυξης, έχουν αποφασίσει να πεινάσουν, με την έννοια ότι ρισκάρουν τις επιχειρήσεις τους, τα μαγαζιά τους, τις δουλειές τους. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο κόσμος εκεί εργάζεται με βάση τον τουρισμό. Αλλά, όπως λένε και οι ίδιοι, δεν θα κάνουν πίσω, δεν θα αφήσουν με τίποτε να περάσει αυτό.

Δεν θεωρούν πως η αντίστασή τους στο ξεπούλημα του τόπου τους, κάνει κακό στον τουρισμό! Αντίθετα. Η αγάπη για τον τόπο τους είναι το βαθύ κίνητρό τους. Αυτό ήθελαν επίσης, να αναδείξουν με αυτήν την εκδήλωση. Και το κατάφεραν διότι το ξαναλέω ήταν μια γιορτή σε μια εξεγερμένη περιοχή!

Η συντονιστική επιτροπή, πάει την υπόθεση στις Βρυξέλες, στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο. Επίσης φεύγει και ένα κλιμάκιο μελών στον Καναδά, λόγω του ότι η εταιρεία είναι Καναδική, ώστε να ενημερώσουν και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη  εκεί.

Οι κινήσεις τους, έχουν ένα απόλυτα οργανωμένο κινηματικό χαρακτήρα, πλέον, ενώ οι κινήσεις του κράτους, με τόση βία, ουσιαστικά βοήθησαν το κίνημα να συσπειρωθεί, και να σαρκώσει μέσα στον κόσμο, που το στηρίζει συνειδησιακά. Κι αυτό είναι το σπουδαίο. Δηλαδή, ταυτίζει το όνειρό του, την καθημερινότητά του, με τον αγώνα του. Μικροί, μεγάλοι, παιδιά, όλοι μιλάνε και ζουν για το « ΟΧΙ ΣΤΗΝ  ΕΞΟΡΥΞΗ.»

Είναι συγκινητικό και τρομακτικό μαζί, διότι τα μικρά παιδιά που ακούν το όνομα «Μπόμπολας»  το αντιλαμβάνονται σαν «Μπαμπούλας»! Από την άλλη έχει και μεγάλη πλάκα, γιατί όταν παίζουν μεταξύ τους,  αντί να κάνουν τον κακό, ο ένας κάνει τον Πάχτα,  η τον Μπόμπολα. Είναι ασύλληπτο αυτό που γίνεται! Κράζονταν μεταξύ τους οι πιτσιρικάδες και λέγανε: «Εσύ είσαι ο Πάχτας, ρε!», « Και εσύ είσαι ο Μπόμπολας!». Τρομερό… Κανονικοί Γαλάτες!

Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά και την τέχνη μας, από αυτό που ζήσαμε χτες. Σε  κάτι τέτοιες στιγμές, νοιώθει κανείς την πραγματική «ανάταση» στην δημιουργία του! Όλα τα παιδιά,  οι φίλοι ομότεχνοι, ήταν πολύ σαφείς, στις τοποθετήσεις τους. Εύγε σε όλους!

Γενικά ό,τι παίχτηκε εκεί, ήταν απολύτως «εναλλακτικό» αισθητικά. Έτσι λοιπόν σας λέω, πως χάρηκα για την συνεύρεσή μου με τους υπόλοιπους δημιουργούς – καλλιτέχνες, ιδιαίτερα με τον Γιάννη  Αγγελάκα.

Η προηγούμενη φορά που «συνυπήρξαμε» καλλιτεχνικά με τον Γιάννη, ήταν στο γιγάντιο συλλαλητήριο εναντίον του πολέμου στην Σερβία. Χάρηκα λοιπόν που τον ξαναβρήκα στα «ίδια μέρη».

Για μένα είναι η άλλη Ελλάδα… Η άλλη Ελλάδα, που ποθούμε όλοι μας.  Όχι η Ελλάδα της φτήνιας, του σκυλάδικου, της αμορφωσιάς, ή της απόλυτης  ξευτίλας της συναλλαγής του χρήματος . Όχι, δεν τα κάνουμε όλα για τα λεφτά. Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν γίνονται για τα λεφτά, η με τα λεφτά. Αυτό είναι αλήθεια.

Τώρα, το ότι η εταιρεία της εξόρυξης, προσπαθεί με τα λεφτά να εξαγοράσει συνειδήσεις, για να πετύχει να διασπάσει τον κόσμο, μοιράζοντας αυτή τη στιγμή χοντρά φράγκα, είναι αλήθεια.

Αλλά, δεν! Δεν το βλέπω να το καταφέρνει! Όχι. Οι άνθρωποι που αντιστέκονται ήδη νικούν! Κι αν τολμήσουν  ξανά να ασκήσουν βία, το κράτος θα θερίσει αυτά που έσπειρε… 

Μας λένε… «Δεν μπορεί ο πρωθυπουργός να ψάχνει επενδυτές στην Κίνα, και από την άλλη να στήνονται διαμαρτυρίες  με τέτοιον τρόπο.»  Δεν κατάλαβα; Ποια επένδυση θίγεται; Το ότι έρχονται,  αρπάζουν μια χούφτα χρυσό, και μας καταστρέφουν τον τόπο για μια ζωή; Βάζουν μπροστά 1200 οικογένειες και την επιβίωσή τους ως άλλοθι!

Και όλες αυτές οι οικογένειες του μέλλοντος, που δεν θα μπορέσουν να ζήσουν ποτέ; Και το κυάνιο με το αρσενικό που σκοτώνει;

Υπάρχει και ένα θέμα με το Άγιο Όρος, γιατί αργεί  να πάρει θέση. Βέβαια, έχω μάθει, πως κάποια χωράφια που ζήτησε η εταιρεία πάνω στο όρος Κάκαβος, δεν τα έχουν δώσει. Επίσης, έχω μάθει ότι θέλουν να στήσουν μια ανεξάρτητη επιτροπή για το θέμα.

Είναι ασύλληπτο το μέγεθος της καταστροφής, και ο τρόπος της καταστροφής, ήδη.  Στην περιοχή αυτή στην οποία ετοιμάζονται να κάνουν την εξόρυξη, ήδη έχει αποψιλωθεί ένα μεγάλο κομμάτι, από ένα βουνό με ζωή και βλάστηση χιλιάδων ετών, κάτι το οποίο είναι τρομακτικό.  Είναι ασύλληπτο ήδη το μέγεθος και ο τρόπος της καταστροφής.

Ένα ολόκληρο βουνό, θα κονιορτοποιηθεί σε μορφή ταλκ, λένε οι επιστήμονες, για να πάρουν το χρυσό. Και όλο αυτό θα ξεπλυθεί με κυάνιο. Για να μπορέσουν να ξεχωρίσουν  το χρυσάφι. (Παρεμπιπτόντως τον χαλκό  που υπάρχει στο βουνό, τους τον κάνουν δώρο, λέγεται, με βάση τη σύμβαση που υπογράφηκε)

Κάνουν εγκλήματα αυτή τη στιγμή εκεί πάνω! Μιλάμε για έναν τεράστιο κρατήρα στην κορυφή του βουνού, του οποίου το βάθος θα είναι 220 μέτρα και το πλάτος 700 μέτρα! Απογυμνώνουν το αρχαίο δάσος, και ξεπατώνουν συνεχώς τα δέντρα, τα οποία θάβουν, για να μην πάρει χαμπάρι ο κόσμος, ότι κόβουν και άλλα συνεχώς!

Εκτός όλων αυτών, θα πάρουν ότι νερό υπάρχει εκεί πάνω, το οποίο  στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσουν στην εξόρυξη και θα το επιστρέψουν πίσω μολυσμένο…

Το νερό αυτό θα καταλήξει σε όποιον υδροφόρο ορίζοντα απομείνει. Θα περάσει  στη θάλασσα μέσω των βροχών, των μικρών ποταμών και των χείμαρρων, μαζί με τα διάφορα  μολυσμένα φερτά υλικά (κυανιούχος σκόνη).  Οι άνεμοι επίσης θα μεταφέρουν την σκόνη  σε πραγματικά μεγάλες αποστάσεις… Δηλαδή, η ζημιά, είναι ανυπολόγιστη και ανήκουστη! Είναι τρελό αυτό που γίνεται! Κάνουν εγκλήματα αυτή τη στιγμή εκεί πάνω! Και πολλοί, το κάνουν… γαργάρα.

Μα, δεν υπάγεται όλο αυτό το δάσος χιλιετιών στις προστατευόμενες περιοχές σε διεθνές επίπεδο; Έχω την εντύπωση ότι κάτι υπάρχει μα δεν το γνωρίζω θετικά. Σε αυτό ίσως να βασίζεται και ένα μέρος της προσπάθειας όπως είπα στις Βρυξέλλες. Αν εσείς γνωρίζετε κάτι περισσότερο παρακαλώ διαφωτίστε με!

Στην περιοχή που ζω είναι ένας τόπος προστατευόμενος από τη Natura, που αφορά το ακρωτήριο της Επανομής.

Η φύση εδώ και χιλιάδες χρόνια δημιουργεί τις λεγόμενες αμμοθίνες. Για να δημιουργηθεί μία αμμοθίνη, θέλει πολλά  χρόνια, ώστε να φυτρώσουν κάποια ειδικά φυτά που χρειάζονται ανάλογες συνθήκες και στη συνέχεια να συγκρατούν την άμμο. Σας μιλώ για πανέμορφο τόπο που σφύζει από άγρια ζωή,  πουλιά, μικρά ζώα κι ερπετά!  Ε, λοιπόν, τις μεγαλύτερες αμμοληψίες, ο δήμος τις έκανε από εκεί.

Επιπλέον, κάποια στιγμή υπήρξε σχέδιο να γίνει εκεί, ελικοδρόμιο, γήπεδο γκολφ και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις! Δηλαδή, μιλάμε για το άκρον άωτον του παραλόγου…

Η οικολογική μας αναισθησία έχει να κάνει με την γενική αμορφωσιά σε σχέση με τον φυσικό μας πλούτο. Σε αυτήν στηρίζονται για να υλοποιήσουν τα «αναπτυξιακά» τους σχέδια. Γι αυτό μπορούν να αγοράζουν και τον κόσμο!

Ανησυχώ πραγματικά  πολύ γι αυτή την ιστορία.  Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας.  Πιστεύω βαθειά μέσα μου, πως αν θα υπάρξει νίκη εδώ, (στη Χαλκιδική) θα αποτελέσει μία σοβαρή ποιοτική  αλλαγή για όλη την Ελλάδα που στις μέρες μας ταλαιπωρείται και ξεπουλιέται! Ο αγώνας αυτός μας δείχνει πως το ανέφικτο μπορεί  να είναι εφικτό!

Ο περισσότερος κόσμος δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει κάτι… για να έχει άλλοθι απραγίας.

Ο κόσμος έχει μάθει στην αφασία. Ο πολύς κόσμος  βλέπει σαν άλλοθι τη δυσκολία να αλλάξουν τα πράγματα, για να μένει άπραγος… για να δικαιολογήσει την ακινησία του. Και ουσιαστικά την παθολογία του. Γιατί η αδιαφορία και η ακινησία, είναι ψυχικές διαταραχές. Όπως είναι και η επιθετική βία. 

Η αδιαφορία, μην ξεχνάμε, επίσης, ότι δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για να γεννηθεί η βία.  Αλλά πιστεύω ότι κινητοποιούνται δυνάμεις σιγά σιγά, απελευθερώνονται. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Μακάρι να γινόταν με πιο γρήγορο ρυθμό και πιο πλατιά.

Κλείνοντας. επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιες τελευταίες σκέψεις των ημερών που πέρασαν…

«Την ώρα που σκάει ο κεραυνός θα τρομάξεις, όμως μην φοβηθείς!
Την στιγμή που θα ακουμπήσουν τα όνειρά σου σε μια κυπαρισσοκορφή, θα μεθύσεις φίλε μου από το λίκνισμα, μα κρατήσου μην πέσεις!
Όταν η βροχή θα χτυπάει το πρόσωπό σου, εσύ να βλέπεις φως!
Όταν η σκόνη γεμίσει τα μάτια σου, μην ντρέπεσαι φίλε μου, …. κλάψε!

Όταν νιώθεις την καρδιά σου να αλλάζει ρυθμό, είσαι μπροστά σε μια μεγάλη αλήθεια!
Όταν το μένος των ορκισμένων σου εχθρών ξεχειλίσει, τότε αναδύεται η αξιοσύνη σου…
Όταν πνίγεσαι στην χαρά της ομορφιάς, είσαι Άνθρωπος…
Μόλις το αδηφάγο ΕΓΩ αφήσει χώρο στο ΕΜΕΙΣ…τότε γράφεις Ιστορία φίλε μου!

Από Δευτέρα θα λέμε… «ήμουν κι εγώ εκεί»…!»

***

Σχετικά Άρθρα

18/12/2011
11/05/2013
04/05/2013

Για τους έφηβους που παλεύουν στις αισχρές Πανελλήνιες

82FCB261511FF7940132E2030403EA98(Φράση κλειδί στη μηχανή αναζήτησης του google, που οδήγησε στο μπλογκ μου: «το παιδι μου εχει εκρηξεις θυμου και δακρυα στην περιοδο των πανελληνιων»)… Κάπως έτσι ξεκινά η εθνική εορτή …λοβοτομής του εφηβικού μυαλού και του πάρτι της παραπαιδείας.

Η εφηβεία. Η χώρα της σύγκρουσης. Ο πλανήτης της δυνατότερης έμπνευσης. Το πιο γόνιμο χωράφι της αμφισβήτησης, της έρευνας, της αγάπης για ότι μπορεί να λέγεται ζωή.

Ο έφηβος πλάθει, μυθοποιεί και καταβαραθρώνει, φτύνει τη λήθη, αγκαλιάζει την αλήθεια, αρχίζει να χαράζει την ταυτότητά του μέσα στην κοινωνία, την θέση του στον κόσμο, την ψυχή του στην αιωνιότητα.

Και δεν φοβάται να αντικρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη, αφού από τα παιδικά του χρόνια έμαθε να είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας.

Ποιός είμαι; Τι θέλω από τη ζωή μου; Ποιες είναι οι ευθύνες μου. Να ανεξαρτητοποιηθώ. Να αυτονομηθώ. Να φτιάξω τον δικό μου κόσμο ματώνοντας τα χέρια μου, τις βεβαιότητές μου, το μυαλό μου.

Τίποτα δεν με ικανοποιεί αν δε δω μέσα του ένα καινούργιο μέλλον. Το δικό μου μέλλον (γι’ αυτό πρέπει πρώτα να «κατασκευάσω το παρελθόν μου»!) κι αυτό που θα ανακαλύψω προχωρώντας, τρώγοντας ακόμα και τα μούτρα μου, προδίδοντας ακόμα και τους γονείς μου, τους δασκάλους μου  – τις προσδοκίες τους για μένα.

Περισσότερο από ποτέ, όμως σήμερα ο νέος καλείται να στηρίξει μόνος του, όχι μόνο το παρελθόν του και το μέλλον του, μα κάποιες φορές και το παρελθόν και το μέλλον των γονιών του, της οικογένειάς του, όπως και το μέλλον της κοινωνίας. Πρακτικά ή ψυχικά, δεν έχει σημασία. Καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ο στύλος που θα βασιστεί το αύριο.

Ποιος τον προετοίμασε γι’ αυτόν τον  ηρωισμό; Διότι εάν οι γονείς ενός παιδιού αναγκαστούν να ζήσουν ηρωικά για να επιβιώσουν, σε μια χώρα κρίσης που μόνο ηρωικά μπορείς να επιβιώσεις, τότε αυτό το παιδί αναγκάζεται να γίνει διπλά ήρωας…

Μπήκε στα σχολεία όμως και αντίκρισε δασκάλους κυρίως βολεμένους στη μονιμότητα, να του διδάσκουν βαρετά όσα θα έπρεπε να παπαγαλίσει, για να υποκλιθεί  στο σύστημα,  γιατί «την εξουσία την παίρνει όποιος σκύψει το κεφάλι σ’αυτήν» όπως είπε ο Ντοστογιέφσκι.

Υποταγή στο άρρωστο νεοελληνικό κράτος που μέσα στα βιβλία της επίσημης ιστορίας του δεν υπάρχει έστω ένα «…κράτησα τη ζωή μου» του Σεφέρη. Γιατί αυτό καλείται να απαντήσει ο έφηβος σε κάθε γωνιά της γης: Πώς θα κρατήσει στα χέρια του τη ζωή του. Πώς θα ξαναγεννηθεί μέσα από τις επιλογές του.

Η ενήλικη ευθύνη. Η αποδοχή του θανάτου της εξάρτησης. Το πώς θα παλέψει για τη μορφή του γονιού που θα είναι από δω και μπρος ο ίδιος για τον εαυτό του. Γιατί αυτό είναι ενηλικίωση. Να γίνεις ο γονιός του εαυτού σου. Να του μιλήσεις, να τον μεγαλώσεις, να τον αφουγκραστείς, να τον πραγματώσεις.

Η ελευθερία(δικαίωμα επιλογών). Το πάθος. Η επανάσταση. Η αμφισβήτηση. Η αυτονομία. Λέξεις καταιγιστικές στην εφηβεία. Η δημιουργία. Ο εαυτός. Η ύπαρξη. Η συνύπαρξη. Ποιος έμαθε αυτά τα παιδιά, πως θα διαχειριστούν αυτές τις λέξεις; Ποιος έγινε ο αδιαπέραστος τοίχος για να χτυπήσουν πάνω του με γενναιότητα, για να περάσουν απέναντι; Στη δική τους ζωή;

Το πρώτο βήμα για να κατακτήσει κάποιος την προσωπική του ελευθερια είναι να έχει επαφή με τα συναισθήματά του, είπε ο Καστοριάδης. Αυτό τούς το ‘μαθε κανείς; Η ζωή μας μιά φορά μάς δίνεται… είπε ο Χρόνης Μίσσιος. Αυτό, τους το ‘μαθε κανείς, καθώς τους υποχρεώνουμε σαδιστικά -με ένα σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ που μόνο η Ελλάδα κρατάει σε όλη την Ευρώπη για να ανθεί η παραπαιδεία- να πάρουν αποφάσεις για όλη τη ζωή τους από τα 15 και τα 16 τους;

Οι γονείς μόνο χρωστάνε στα παιδιά τους, και όχι το αντίθετο. Τους το ‘μαθε, επίσης, κανείς; Εγώ θα αποφασίσω για σένα, με τον τρόπο που εγώ θέλω, τους λένε όλοι.

Ανέντιμες αντιφάσεις. Να γίνω αυτό που θέλουν εκείνοι για μένα; Ή αυτό που θέλω εγώ για μένα; Έφηβοι. Οι ήρωες όλων των εποχών. Ματωμένες γροθιές, μέσα σε πολιτικά κοστούμια εκπαίδευσης. Ευνουχισμένα μυαλά μέσα σε λίστες «επιτυχόντων». Σύγκρουση. Μια τερατώδης σύγκρουση. Της ζωής με το… βαλσάμωμα. Βαλσαμώσου έφηβε, του λένε.

Κι αν δεν αντέχεις να βαλσαμωθείς για να… πετύχεις, μια επιτυχία όπως την εννοώ εγώ, βίωσε την «αποτυχία» του πρώτου σου ενήλικου βήματος στην ιστορία της ζωής σου. Γιατί έτσι θέλω.

Άκου λέξεις για μία προσπάθεια μόρφωσης: φόβος αποτυχίας, Πανελλήνιες. Λες και είναι εθνικό καθήκον, και χρέος! Βέβαια, αφού αυτά που θέλουν να σου βάλουν στο μυαλό είναι γι’ αυτούς η μόρφωση που αρμόζει στην έννοια του έθνους που ονειρεύονται να γίνεις.

Μα η μόρφωση, δεν είναι αυτό που σου πιπιλάνε χρόνια τώρα στο μυαλό, όπως λένε ότι είπε και ο Σωκράτης. Δεν θα σου τόμαθε κι αυτό κανείς.

Ούτε σου είπε, ότι οι μεγαλύτερες ανά τον κόσμο προσωπικότητες, το πρώτο που υπέγραψαν στο… βιογραφικό τους για το συνολικό έργο που κατέθεσαν ως παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα, ήταν η μούτζα τους σ’ αυτό το γελοίο παζάρι της «μόρφωσης».

Γι’ αυτό πάρε όσα σου χρειάζονται έφηβε και τρέχα μακρυά τους. Και μην ξεχνάς ποτέ, ότι το μεγαλύτερο όπλο που έχεις, είναι το μυαλό σου και η ψυχή σου, οι δεξιότητες της ζωής σου: η συναισθηματική σου νοημοσύνη.

Πάρε δύναμη από το πάθος σου για τη ζωή, από την αγάπη σου για τους ανθρώπους που κατέχεις με όλη σου την καρδιά, τον έρωτά σου για την ύπαρξη, κάθε ύπαρξη, που στέκει με ψηλά το κεφάλι, και αντέχει να τραγουδά: «Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο Μέγας».

Αυτός ο κόσμος, που έχεις μέσα σου, μόνο εσύ, ως έφηβος. Και κανένα σύστημα, και καμιά εντολή, και κανένα… ιερό εξεταστήριο, δεν μπορεί να σου τον πάρει, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει το μισθό του σε φράγκα, μέσα κι έξω απ’ αυτό.

Η ζωή σου τώρα ξεκινά, και μόνο μία λέξη μπορεί να σε ακολουθεί: η Επιτυχία. Η τύχη που μόνο εσύ μπορείς να καθορίσεις, να στοχεύσεις. Με τις επιλογές σου.

Γιατί η δύναμή σου, είναι αυτή, πως ότι θέλεις είναι στο χέρι σου. Είσαι «το τόξο και το βέλος». «Φτάσε όπου δεν μπορείς». Γιατί μόνος θα δημιουργήσεις το δρόμο σου, μέσα στο Πανεπιστήμιο της ζωής. Το μόνο Πανεπιστήμιο που αξίζει και είναι για σένα.

Ο άνθρωπος, επιβίωσε στους αιώνες από 3 βασικά προτερήματά του: Τον λόγο του, τα εργαλεία του, την προσαρμοστικότητά του, αλλά και την τύχη. Μην αφεθείς στην δική τους «τύχη». Μην βαλσαμωθείς, πριν ακόμα καταλάβεις τι σημαίνει η ζωή.

Έβγα στο σκοτάδι και περπάτα / κι ας μη θέλουν οι Θεοί / Έχεις ήλιο τα ζεστά σου νειάτα / Έχεις ήλιο τη ζωή. Νίκος Γκάτσος

Καλό ταξίδι…

υγ. Αφιερωμένο στον συμμαθητή μου Λουκά, που κρεμάστηκε με ένα σεντόνι.

1150421_10151716635738700_101068498_n
Σχετικά Άρθρα

afigisizois.wordpress.com

Ναόμι Κλάιν: Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η αντίσταση

18:33, 25 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129734

H Ναόμι Κλάιν, ακτιβίστρια και συγγραφέας του διάσημου «Δόγματος του Σοκ» στο πλαίσιο επίσκεψής της στην Αθήνα παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον Στέλιο Κούλογλου. Η συγγραφέας και δημοσιογράφος ανέφερε ότι υπό την επήρεια του σοκ οι χώρες που το βιώνουν χάνουν την εθνική τους κυριαρχία, κάτι που όπως σχολιάζει συνέβη και στην Ελλάδα. Επεσήμανε ότι στις μέρες μας οι κυβερνήσεις έχουν γίνει οι λομπίστες των πολυεθνικών, ενώ χαρακτήρισε παράλογη την πρόθεση της κυβέρνησης να πουλήσει κάθε επικερδή επιχείρηση σε περίοδο ύφεσης, όταν είναι βέβαιο ότι οι συμφωνίες θα είναι οι χειρότερες που θα μπορούσε κάθε χώρα να πετύχει. Υπογράμμισε τέλος ότι ο ευρωπαϊκός νότος θα πρέπει να συγκροτήσει κοινό μέτωπο απέναντι στους δανειστές.

Σ.Κ.: Αν ξαναγράφετε το Δόγμα του Σοκ, θα είχατε ειδικό κεφάλαιο για την ελληνική περίπτωση;

Ν.Κ.: Θα υπήρχε ένα ειδικό κεφάλαιο για την Ελλάδα, ίσως όλο για τον ευρωπαϊκό νότο. Αλλά ο στόχος μου δεν ήταν το βιβλίο απλώς να καταγράψει την ιστορία  αλλά να γίνει ένα εργαλείο ώστε να μπορέσουμε να προβλέψουμε το επόμενο σοκ. Έτσι άλλωστε τελειώνει και το βιβλίο : «Πότε θα δούμε το επόμενο σοκ;». Έχουμε ένα οικονομικό μοντέλο που δημιουργεί από μόνο του κρίσεις .  Εάν έγραφα λοιπόν ένα βιβλίο τώρα θα ήταν για την Ελλάδα.  Η κρίση εδώ χρησιμοποιήθηκε για να λεηλατήσουν την χώρα και να καταστρέψουν τα κοινωνικά κινήματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Σ.Κ.: Δυο παράγοντες θεωρώ ότι έχουν καθοριστικό ρόλο. Ο ένας είναι ο παράγων του φόβου. Αυτό δεν έγινε και στην Λατινική Αμερική;

Ν.Κ.: Ακριβώς. Είναι ο φόβος του τι θα γίνει εάν δεν πάρεις το «φάρμακο». Για αυτό χρησιμοποιούνται πάντα μεταφορές από την ιατρική. Λένε ότι διέγνωσαν στην τάδε χώρα καρκίνο. Οπότε δημιουργείται ο φόβος του τι θα γίνει, εάν ο ασθενής δεν πάρει την  χημειοθεραπεία του. Η μεταφορά, ο συμβολισμός που επιλέγεται έχει τεράστια σημασία.

Σημαντικό ρόλο, όμως, έχουν και τα ΜΜΕ. Οι πολιτικοί λένε ότι έχουν να πουν. Τα μίντια όμως διογκώνουν τον φόβο για να σωθεί υποτίθεται αυτό που είπαν ότι είναι «άρρωστο». Αυτή είναι και η μεγάλη ειρωνεία αυτής της κρίσης. Δημιουργήθηκε από τις ελίτ που τζογάραν ανεξέλεγκτα κερδοσκοπώντας, αλλά είμαστε εμείς  που πρέπει να ζήσουμε πιο ανασφαλείς ζωές.

Το βλέπουμε αυτό και στην περίπτωση της Ελλάδας: οι άνθρωποι έχουν χάσει την ασφάλειά τους, είτε είναι η εργασιακή είτε είναι η οικονομική είτε είναι η υγειονομική. Εσείς οι Έλληνες έχετε αναλάβει τις ζημιές για τα ρίσκα που πήραν κάποιοι άλλοι.Εκείνοι είναι υπεύθυνοι αλλά εμείς εμφανιζόμαστε ως ένοχοι. Και τα χειρότερα δεν έχουν περάσει.

Σ.Κ.: Υπήρξε η περίφημη φράση του Θ. Πάγκαλου: «Μαζί τα φάγαμε». Η συλλογική ενοχοποίηση επηρέασε πολύ την ψυχολογία των ανθρώπων.

Ν.Κ.: Αυτή ήταν σίγουρα η πρακτική σε αυτή την κρίση. Γιατί ο κόσμος κατάλαβε ότι για τα όσα συμβαίνουν έφταιγαν οι τραπεζίτες που ζούσαν πλουσιοπάροχες ζωές και συνεχίζουν να ζουν. Αλλαξαν το τροπάριο και είπαν ότι έφταιγαν οι φτωχοί  που ήθελαν να ζήσουν πλουσιοπάροχα. Όχι εκείνοι που κερδοσκοπούσαν στις ΗΠΑ με τα στεγαστικά δάνεια δημιουργώντας φούσκες και έφεραν την καταστροφή.  Αλλά μια οικογένεια Αφροαμερικάνων που ζούσε με 50.000 δολάρια τον χρόνο και τόλμησε να θέλει ένα σπιτάκι.

Είμαστε σε πόλεμο. Και σε κάθε πόλεμο υπάρχει οργή. Δικαιολογημένη οργή αφού ο κόσμος είδε να λεηλατείται ο τόπος του μπροστά στα μάτια του. Το ερώτημα είναι που θα εκφραστεί αυτή η οργή, όχι με εκδικητικό τρόπο ή σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά απέναντι σε εκείνο το σύστημα που καθιέρωσε την απληστία.

Όμως βλέπουμε ότι ακόμη και τώρα προσπαθεί το σύστημα να στρέψει την οργή στους πιο ευάλωτους. Στις ΗΠΑ είναι εκείνος που ήθελε το σπίτι. Εδώ στην Ελλάδα είναι ο μετανάστης που θέλει την δουλειά σου. Να διοχετεύσουν την οργή στους πιο ευάλωτους ώστε να την γλιτώσουν αυτοί που πραγματικά ευθύνονται. Η κρίση βοηθά τις ελίτ να την αξιοποιήσουν και να επωφεληθούν από αυτήν.

Σ.Κ.: Λέτε δηλαδή ότι η άνοδος του φασισμού ήταν αναμενόμενη;

Ν.Κ.: Όχι απλά αναμενόμενη. Την είχαν προβλέψει! Αυτή είναι η ιστορία της Ευρώπης. Είναι το μάθημα που θα έπρεπε να πάρουμε από τον  Α Παγκόσμιο Πόλεμο και την συνθήκη ειρήνης στις Βερσαλλίες. «Η εκδικητικότητα δεν θα κάνει καλό». Η ταπείνωση της Γερμανίας λειτούργησε σαν μπούμεραγκ, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αυτό με εκνευρίζει περισσότερο: Η σχολή του Σικάγου με τις μειώσεις και τις περικοπές ενισχύει τον φασισμό – κάτι που έγινε ολοφάνερα στην Ελλάδα.

Η ελεύθερη αγορά είναι από την φύση της υστερική γιατί ξέρει ότι στηρίζεται στην απληστία και στον φόβο. Για αυτό και για να επιβιώσουν προσπαθούν να τιμωρήσουν παραδειγματικά κάποιες χώρες. Το ότι η Ελλάδα είπε κάποια «όχι» δημιουργεί και ένα παράδειγμα ανταρσίας! Το ότι θα αντισταθεί στην λιτότητα η Ελλάδα δεν σημαίνει ότι δεν θα εξαπλωθεί και στην Πορτογαλία – όπως και έγινε. Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η επιδημία της αντίστασης.

Σ.Κ.: Εχετε υπ όψιν σας και τα στερεότυπα εναντίον των Ελλήνων, όπως και όλων των ανθρώπων στην Νότια Ευρώπη, ότι είναι τεμπέληδες, έχουν πολλές διακοπές κλπ. Αν και στην πραγματικότητα όλα αυτά έχουν αποδειχθεί εσφαλμένα από στατιστικές μελέτες.

Ν.Κ.: Τα  ακούσαμε και εμείς αυτά, εναντίον της Ελλάδας. Οι άνθρωποι γενικά είναι θλιμμένοι. Είναι στην κουλτούρα μας να γκρινιάζουμε γιατί δουλεύουμε πολύ χωρίς να παίρνουμε πίσω αυτά που θέλουμε. Ίσως είναι και λίγο σαδιστικό, μας άρεσε λίγο να βλέπουμε να τιμωρούνται οι χώρες της Μεσογείου με τον ήλιο τους, τις φυσικές τους ομορφιές και ένα διαφορετικό τρόπος ζωής!

Αλλά τα στερεότυπα που επικράτησαν στις γερμανικές εφημερίδες για την Ελλάδα και τις χώρες του Νότου ήταν ξεκάθαρα ρατσιστικά. Είναι ταπεινωτικό να μιλάνε για εσένα έτσι.

Σ.Κ.: Μαθαίνω ότι είστε κατά των ορυχείων στις Σκουριές;

Ν.Κ.: Ναι. Γράφω ένα νέο βιβλίο για το περιβάλλον και για την ανάγκη να το σώσουμε. Είναι δύσκολο να σκεφτείς για το περιβάλλον όταν έχεις άλλα οικονομικά προβλήματα τόσο σοβαρά. Στην Ευρώπη η περιβαλλοντική πολιτική δεν ήταν τέλεια αλλά ήταν πρωτοπόρα σε σχέση με την Κίνα ή τις ΗΠΑ μέχρι το 2009, που ξέσπασε η κρίση. Τώρα όμως έχουν αποφασίσει να θυσιάσουν την οικολογία στο όνομα της οικονομίας. Είναι παθογένεια να ξεχωρίζεις αυτές τις δυο έννοιες. Θα δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερη κρίση ακόμη και οικονομική εάν πάψει να μας ενδιαφέρει το περιβάλλον. Δεν είναι μια πολυτέλεια την οποία μπορούμε να αναβάλλουμε για αργότερα.

Τώρα για τον εθνικό πλούτο της Ελλάδας,  έχουν συνηθίσει στην ιδιωτικοποίηση των πάντων και βλέπουν εδώ προοπτικές κέδρους. Είναι μια ευκαιρία για εύκολο πλουτισμό. Πλέον οι πολυεθνικές εταιρίες έχουν ως λομπίστες τους τις εθνικές κυβερνήσεις.

Σ.Κ.: Η ελληνική κυβέρνηση λέει ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις θα έρθουν νέοι  επενδυτές.

Ν.Κ.: Δεν κάνεις ιδιωτικοποιήσεις σε περίοδο ύφεσης. Είναι κανόνας αυτός. Δεν θα πετύχεις ποτέ την καλύτερη συμφωνία αλλά την χειρότερη. Είναι πολύ λίγοι αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για την ελληνική οικονομία.  Θα βγείτε χαμένοι. Όσοι έρθουν θα επιβάλλουν τους όρους τους γιατί απλά δεν έχει η ελληνική κυβέρνηση την δυνατότητα να θέσει τους δικούς της.

Σ.Κ.: Οι λαοί βρίσκονται σε σύγχυση όμως…

Ν.Κ.: Τι συμβαίνει σε ένα σοκ; Χάνεις αυτά που είχες και δεν ξέρεις που βαδίζεις. Σου αλλάζει τον αδόξαστο. Σε βγάζει από την γραμμή πλεύσης και τον προγραμματισμό σου. Όταν δημιουργηθεί αυτό το κενό έρχεται κάποιος και σου λέει ότι αυτό πρέπει να γίνει. Και το ακούς γιατί δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τι είναι σωστό και τι όχι.

Στις ΗΠΑ για παράδειγμα είχαμε το σοκ με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Το βασικότερο πρόβλημα δεν ήταν οι υλικές καταστροφές, αλλά ότι ο κόσμος βρέθηκε σε πλήρη σύγχιση.  Και ήρθε ο Τζωρτζ Μπους και είπε ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο με την τρομοκρατία. Σε ένα πόλεμο μεταξύ του καλού και του κακού». Ο κόσμος το αποδέχθηκε γιατί ειχε χάσει τον προσανατολισμό του. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό που συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις.

Η μεγαλύτερη επίπτωση ενός σοκ είναι η παραχώρηση της κυριαρχίας. Η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας. Παλέψατε για αυτή. Σκοτωθήκατε για αυτή. Και ξαφνικά ξυπνάτε και βλέπετε ότι δεν είστε εσείς αυτοί που έχετε τον έλεγχο αλλά κάποιος άλλος.  Αυτό δίνει τροφή και στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό, στον νεοφασισμό. Παραχωρήσατε  την κυριαρχία σας και τον έλεγχο της εξουσίας. Δεν μπορείς να κάνεις αυτό που θες. Είναι επικίνδυνο και σοκαριστικό όταν το συνειδητοποιείς.

Σ.Κ.: Σε έναν συμβατικό πόλεμο υπάρχει πάντα η ελπίδα για το αύριο. Τώρα δεν βλέπει κανείς φως στην άκρη του τούνελ.

Ν.Κ.: ‘Ολοι δουλεύουν και ζουν σε ανασφάλεια. Αυτό δεν σου επιτρέπει να έχεις εξουσία στον εαυτό σου. Έτσι είτε θα οδηγηθούμε στον φασισμό ή θα επιλέξουμε άλλες λύσεις, όπως η αλληλεγγύη ,η οργάνωση των ευάλωτων στρωμάτων του πληθυσμού, των ανέργων, των εγκαταλελειμμένων γειτονιών, της ενέργειας, του νερού, της τροφής. Έτσι θα μπορούμε να ξαναγίνουμε κύριοι των εαυτών μας, να ξεπεράσουμε τον φόβο.

Υπάρχει επίσης στρατηγική για να μείνουν οι χώρες του νότου μακριά η μία από την άλλη. Γιατί, ξέρετε, οι δανειστές είναι ευάλωτοι. Εάν μαζευτούν οι οφειλέτες και παλέψουν μαζί θα κερδίσουν. Εάν οι οφειλέτες πουν ότι «δεν σας πληρώνουμε» εκείνοι έχουν πια την κρίση όχι αυτοί που χρωστάνε. Αυτό λέγεται «το καρτέλ των οφειλετών» και ήταν ο μεγαλύτερος φόβος του ΔΝΤ στην Λατινική Αμερική την δεκαετία του 1980. Μου κάνει τρομερή εντύπωση πως αυτό δεν έχει γίνει ακόμη στην Ε.Ε. Γιατί  καθίσατε σε ένα τραπέζι μαζί τους και  δεν συνεργάστηκαν οι χώρες του Νότου;

Θα πρέπει να γίνει αυτό και θα πρέπει να το απαιτήσουν και οι κοινωνίες. Ξέρω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δουλεύει σε αυτή την κατεύθυνση. Μπορεί να ξεκινήσει και από την βάση – από τα κινήματα και τις συλλογικότητες σε κάθε μια χώρα του νότου.

Σ.Κ.: Γράφατε κατά τις ημέρες του Occupy Wall Street ότι ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που συνέβαινε τότε στον κόσμο. ‘Ομως σήμερα το Κόμμα του τσαγιού έχει μεγαλύτερη επιρροή στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ από ότι αυτά τα κινήματα. Ποια θα ήταν η σωστή πορεία για το κίνημα ώστε να καταφέρει τους στόχους του;

Ν.Κ.: Δεν νομίζω ότι μπορούμε να συγκρίνουμε το Occupy με το Κόμμα του  Τσαγιου, που υποστηρίζεται από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Η ελπίδα μου είναι ότι θα υπάρξει ένα κίνημα τόσο μεγάλο που θα χτυπήσει την αρρώστια στην καρδιά του συστήματος των ΗΠΑ το οποίο διάβρωσαν οι εταιρίες.

Θα πρέπει οι πολίτες να απαιτήσουν διαρθρωτικές αλλαγές ουσίας. Αλλά το σύμπτωμα της εποχής μας είναι ότι είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας και δεν έχουμε χώρους να βρεθούμε συλλογικά.
Αυτό συνέβη και με το κίνημα occupy, όταν το έδιωξαν από τις πλατείες. Οι ιδέες θέλουν και ένα “σπίτι”, ένα χώρο για να ζήσουν.

Εναλλακτική κοινότητα Πελίτι

«Καλλιεργώντας τη δική σας τροφή είναι σαν να τυπώνετε τα δικά σας χρήματα»

Περισσότερα για την Εναλλακτική κοινότητα Πελίτι: http://www.peliti.gr/

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεις την αλήθεια. Αλλά όχι εκεί που ψάχνεις…» Περικλής Κοροβέσης

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεις την αλήθεια.
Αλλά όχι εκεί που ψάχνεις.
Συσκευασμένη αλήθεια δεν υπάρχει στις προσφορές του σούπερ μάρκετ της ζωής.
Στα πεταμένα ψάξε, στα σκουπίδια.
Εκεί ίσως βρεις κάτι.
Ό,τι πετιέται δεν είναι σκουπίδι.
Συχνά είναι πρώτη ύλη.»

Περικλής Κοροβέσης


Μικρό απόσπασμα, σε μορφή πεζού κειμένου, το οποίο παραθέτω σε μορφή ποιήματος… με δική μου πρωτοβουλία. Για μένα από τα ωραιότερα ποιήματα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.
Και χαίρομαι που έτυχε να το συλλαβίσω εν πλω, από Πειραιά προς Αίγινα.

Από το βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε:

ªøÛäéï 1
Σε εποχές ζόφου και φόβου, σαν και αυτήν που ζούμε τώρα στην Ελλάδα, έχουμε δύο τρόπους αντίδρασης: ο πρώτος είναι να αφήσουμε το σκοτάδι να μπει στην ψυχή μας και να τη μαυρίσει· ο άλλος είναι να αξιοποιήσουμε το φως που έχουν συσσωρεύσει τα φωτοβολταϊκά της καρδιάς μας.
Το φως είναι ζωοδότρα δύναμη. Ένα μικρό λυχναράκι νικάει και το πιο αδιαπέραστο σκοτάδι. Ξαναφτιάχνουμε τη ζωή μας στο φως και την οργανώνουμε όσο πιο απλά γίνεται σε έναν κόσμο που είναι περίπλοκος και χωρίς νόημα.

Τα μικρά αυτά κειμενάκια που έχουν συγκεντρωθεί σε αυτό τον τόμο είναι μια προσπάθεια να συγκροτηθεί ένας τέτοιος μικρόκοσμος όταν με τύλιγε και με απειλούσε το σκοτάδι. Δεν είχα πρόθεση να τα δημοσιεύσω. Τα θεωρούσα πολύ προσωπικά. Και από μια σύμπτωση κατάλαβα πως δεν υπάρχει προσωπικός λόγος. Αφού είμαστε όντα με λόγο, είμαστε μέσα στην κοινωνία. Και η κοινότητα είναι αυτή που σου δίνει ένα λόγο για να ανακαλύψεις την προσωπικότητά σου, μοναδική και ανεπανάληπτη, όπως ακριβώς είναι τα δακτυλικά σου αποτυπώματα. Συνομιλητές υπάρχουν. Αρκεί να μπορείς να μιλήσεις. Και έτσι βγήκε αυτό το βιβλίο.

Π. Κ., Απρίλιος 2013

Μαρία Φαραντούρη: Ο κόσμος πρέπει ν’ αγωνιστεί! Να διεκδικήσει!

08:25, 24 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129280

«Ο κόσμος να αγωνιστεί! Πρέπει ν’ αγωνιστεί! Να διεκδικήσει! Μαζί οι λαοί, θα δείξουνε έναν δρόμο! Κάτι το οποίο, πρέπει να μετουσιωθεί σε όραμα, που θα εκφράσουν οι νεώτεροι πολιτικοί […] Αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι: Αλληλεγγύη! Αυτό είναι η μεγάλη απάντηση. Όχι μόνο οι καλλιτέχνες, αλλά και όλοι μας. Γιατί βλέπουμε ένα αδιέξοδο. Δεν υπάρχει εύκολη λύση […] Αυτό το πνεύμα το συλλογικό που είχαμε εμείς, παλιά, και μετά ξεπεράστηκε, κι άρχισε ο ατομικισμός, αυτό ξανά χρειάζεται τώρα.» H σπουδαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια Μαρία Φαραντούρη μιλά εφ’ όλης της ύλης στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr, με αφορμή το Athens Concert, μία συλλογή τραγουδιών η οποία κάνει το γύρο του κόσμου, και μέσα από συναυλίες της, αλλά και κριτικές του διεθνή Τύπου που κάνουν περήφανη την Ελλάδα.

Είμαι παιδί της γενιάς του ’60. Tο 1963, ήμουν μαθήτρια ακόμα, όταν με άκουσε ο Μίκης, στο Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής (ΣΦΕΜ), που είχε σαν σκοπό του να διαδίδει το γνήσιο ελληνικό τραγούδι(και το έντεχνο με ποίηση, αλλά και το γνήσιο λαϊκό).

Εκείνη την περίοδο προβληματιζόμουν τι δρόμους θα ακολουθήσω, κι αν θα κάνω σπουδές στο κλασσικό τραγούδι. Γνώριζα ότι έφτανε από το εξωτερικό ο Μίκης, και έφερνε έναν φρέσκο αέρα, όπως και ο Μάνος Χατζιδάκις με τη Νάνα Μούσχουρη, τότε, κι είχαν αρχίσει να διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ του ΕΙΡ στο Ζάππειο.

Άκουγα τα τραγούδια τους στο ραδιόφωνο και με επηρέαζαν πολύ, όμως, δεν μπορούσα να το φανταστώ… Ε, να, ήρθε η καλή τύχη που βρέθηκα και εγώ από μία γνωριμία… Η Νίκη Τυπάλδου, φίλη και συμμαθήτριά μου, μου είπε πήγαινε σ’ αυτόν τον σύλλογο, εκεί θα σε ακούσουνε.

Άγνωστοι τότε, ο Μάνος Λοΐζος, ο Λεοντής, ο Μαυρουδής… και πήγα και τραγούδησα ένα τραγούδι για να ακούσουν τη φωνή μου, όπου με συνόδευσε ο Μάνος Λοΐζος στο πιάνο.

Η πρώτη συνάντηση με τον Μίκη Θεοδωράκη

Μου άρεσαν πολύ τα ξένα τραγούδια, αλλά μου είχε πει ο Λοΐζος, μάθε ένα ελληνικό τραγούδι και έλα. Κι έμαθα τον «Καημό». Πήγα, με άκουσαν, και με κράτησαν. Έγινα μέλος της χορωδίας, αλλά ταυτόχρονα μου έδωσαν και το σόλο.

Εμφανίστηκε τότε ο Μίκης, σε μια συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, και μου είπε: Γεννήθηκες για να τραγουδάς τα τραγούδια μου. Το ξέρεις; Θα γίνεις Ιέρειά μου! – πάντα ποιητικά μιλώντας ο Μίκης.

Με το θράσος της νιότης του λέω, βεβαίως και το ξέρω. Ακόμα το διηγείται ο Μίκης και γελάμε.

Θυμάμαι πολύ συχνά, το ‘σκαγα από το σχολείο, τα απογεύματα κυρίως, για να πηγαίνω στις πρόβες, στα προγράμματα του Συλλόγου Φίλων Ελληνικής Μουσικής. Ήταν κάπου στη Σόλωνος.

Ο Σύλλογος Φίλων Ελληνικής Μουσικής

Αργότερα, μετά από ένα χρόνο, ήρθε και ο Σαββόπουλος, ο οποίος κατέβαινε από τη Θεσσαλονίκη και δεν είχε που να μείνει, γι αυτό του κάναμε δώρο όλοι μαζί ένα κρεβάτι, και έμενε προσωρινά στα γραφεία του συλλόγου.

Πηγαίναμε και τραγουδούσαμε σε εκδηλώσεις και αρχίσαμε να έχουμε καθημερινή επαφή, με την αγάπη μας και το πάθος μας για τη μουσική. Άλλος για το λαϊκό, άλλος για το πιο έντεχνο…

Ήταν καταπληκτικό, ήταν ονειρικό αυτό που γινόταν. Σιγά σιγά δημιουργήθηκε το πολιτιστικό αυτό κίνημα, μετά ο Μίκης με κάλεσε προσωπικά και έγραψα ένα τραγούδι στην Κολούμπια. <<Το ματωμένο φεγγάρι >> για την Κύπρο, θυμάμαι.

Πάντα ο Μίκης Θεοδωράκης, δημιουργούσε και μελοποιούσε σε σχέση με τα πολιτικά γεγονότα και την κοινωνική ατμόσφαιρα της εποχής.

Όταν σκότωσαν τον Σωτήρη Πέτρουλα αμέσως, έγραψε τραγούδι για το Σωτήρη Πέτρουλα. Το τραγούδησα τη μέρα της κηδείας του που ήταν μια μεγαλειώδης λαϊκή εκδήλωση. Ή για το Μαραθώνιο ειρήνης αφιερωμένο στον Λαμπράκη, τραγούδησα το <<Γελαστό παιδί>>, από το θεατρικό έργο Ένας Όμηρος, σε στίχους Βασίλη Ρώτα.

Ο πρώτος Δίσκος γραμμένος για τη φωνή της

Αμέσως μετά το 1964, με κάλεσε στο σπίτι του και μου είπε, γράψε αυτή τη μέρα, αυτή την ώρα, θα είναι ιστορική. Είχε συνθέσει τα 4 τραγούδια για το <<Ματχάουζεν>>, από το βιβλίο του Ιάκωβου Καμπανέλη, ο οποίος ήταν στον πόλεμο κρατούμενος στο στρατόπεδο, γιατί τον είχαν πιάσει από 19 χρονών παιδί.

Μέσα από αυτή την εμπειρία της κράτησής του, έγραψε και τα τέσσερα περίφημα τραγούδια για τη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν, που συνέθεσε ο Μίκης για τη φωνή μου: <<Άσμα Ασμάτων>>, <<Ο Δραπέτης>>, <<Ο Αντώνης>>, και <<Όταν Τελειώσει ο Πόλεμος>>.

Είχε γράψει και τα έξι τραγούδια σε ποίηση, Γκάτσου και Λειβαδίτη, και τον ονόμασε «Κύκλος Μαρία Φαραντούρη» που βγήκαν σε 3 μικρούς δίσκους 33 στροφών.

Έτσι μπήκα σ’ αυτό το ταξίδι που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τραγουδούσαμε στις μπουάτ, νέοι, ευαισθητοποιημένοι, με όνειρα.

Η περίοδος της δικτατορίας

Άρχισαν οι συναυλίες στην Ελλάδα, με αντιδράσεις από τους ακροδεξιούς και την αστυνομία, μέχρι που διακόπηκαν όλα, όταν ήρθε η χούντα.

Θυμάμαι, ήμασταν όλοι, οι ποιητές, οι στιχουργοί, οι ζωγράφοι που τότε ζωγράφιζαν όλα τα εξώφυλλα των δίσκων… Ήταν μια πάρα πολύ δημιουργική εποχή, και έντονη. Και για μένα που ήμουν παιδί, στα 17 πια, ήταν κάτι απίστευτο.

Δυστυχώς ήρθε η χούντα. Μου έστειλε τότε ένα σημείωμα από την παρανομία, ο Μίκης, και μου έλεγε βγες έξω, γιατί εδώ θα απαγορεύσουν τη μουσική μου.

Παίρνω κουράγιο, παίρνω μια ορχήστρα και τον Αντώνη Καλογιάννη που μόλις ξεκινούσε και πάμε στη Γαλλία, όπου εκεί μας φιλοξένησαν κάποιοι δήμοι που ήταν δημοκρατικοί, και όλος ο κόσμος τότε έδειχνε την αλληλεγγύη του στους Έλληνες πολίτες που ήταν ενάντια στη δικτατορία.

Συναυλίες σε όλη την Ευρώπη υπέρ των Ελλήνων αγωνιστών και ενάντια στη χούντα 

Είχαμε κάνει μία επιτροπή και τα χρήματα από όλες αυτές τις συναυλίες τα έστελναν στην Ελλάδα, στους αγωνιστές, στις οικογένειες των κρατουμένων.

Όμως, αυτό ήταν και ένα ταξίδι ιδιαίτερα καλλιτεχνικό, μαζί με την κοινωνική και πολιτική βοήθεια που δίναμε. Όλος ο κόσμος γνώρισε τα τραγούδια του Μίκη, και παρότι ήταν στα ελληνικά καταλάβαιναν ότι ήταν κάτι βαθύ, μέσα από τους στίχους των Ελλήνων ποιητών.

Ήταν ένα συμβολικό γεγονός που το θεωρούσαν υποχρέωσή τους οι μεγάλοι καλλιτέχνες να συμμετέχουν, έρχονταν στις συναυλίες να μας συμπαρασταθούν, στο Άμπερ Χωλ στο Λονδίνο, ο Άλαν Μπέιτς, η Βανέσσα Ρεντγρέιβ, οι κορυφαίοι από όλες τις μορφές τέχνης.

Τα θηρία, για την ακρίβεια… του κλασσικού και του εθνικού θεάτρου, του Λονδίνου, αλλά και από την Αμερική, όταν συνδέθηκα με τη Μελίνα εκεί, και κάναμε περιοδεία σε όλη την Ευρώπη.

Θυμάμαι, ότι πολύ συχνά, κάναμε τα λεγόμενα Parties, όπου έρχονταν τα mega stars, για να δώσουν χρήματα στην αλληλεγγύη προς την Ελλάδα. Όπως, ο Μπεν Στάιν ο μαέστρος, ο Φρανκ Σινάτρα, η Μία Φάροου… Ποιόν να πρωτοθυμηθώ;

Για τον Μάη του ‘68

Από το ‘67 μέχρι το ‘69 ήμουν στο Παρίσι. Έζησα και τον Μάη του ’68 και όλες αυτές τις ορμητικές διαδηλώσεις και αλλαγές που έγιναν. Επανάσταση δεν ήταν. Όμως, άλλαξαν πολλά πράγματα και σε νοοτροπίες. Και ανάγκασαν τους πολιτικούς να αλλάξουν κι αυτοί…

Και τότε, μέσα στην περίοδο της 7ετίας κάθε τόσο έγραφαν οι εφημερίδες, έδιναν πληροφορίες για το τι γινόταν στην Ελλάδα.

Έτσι, λοιπόν, γνωρίστηκε και η φωνή μου και τα τραγούδια μας. Έφταναν κρυφά στην Ελλάδα σε καμουφλαρισμένους δίσκους με εξώφυλλα ξένων συγκροτημάτων, <<Η κατάσταση πολιορκίας >>, <<Το πνευματικό εμβατήριο>> κ.α..

«Γι’ αυτό και δημιουργήθηκε μία παράδοση, που δεν λέει να σβήσει.»

Γι’ αυτό και δημιουργήθηκε μία παράδοση, που δεν λέει να σβήσει. Κάθε χρόνο, έχω προσκλήσεις από όλη την Ευρώπη, και πηγαίνω. Έχω ανοίξει στο ρεπερτόριο, δεν έχω μείνει μόνο στα παλιά, κάνω πολλά πειραματικά πράγματα με την παράδοσή μας.

Έχω επίσης συνδεθεί με ξένους μεγάλους καλλιτέχνες, και στην Ιταλία με τον μακαρίτη Λούτσιο Ντάλα, και στην Γερμανία πήγα στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ, που είναι ο ναός του Μπρεχτ, και στην Αγγλία με τον Τζων Ουίλιαμς, τον μεγάλο κιθαρίστα, που το 1972 έκανε την ενορχήστρωση στα τραγούδια του Λόρκα.

Πάντα προσπαθούσα να πυροδοτήσω ξένους καλλιτέχνες, όπως με την Τζοαν Μπαέζ, για να κάνουμε συναυλίες κοινές και να συμμετέχουμε σε μεγάλα φεστιβάλ, στο Βερολίνο, παντού.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι γινόταν σ’ αυτά τα φεστιβάλ. Με το τραγούδι μας, τους ρυθμούς μας, τους ποιητές μας.

Ε, αυτό, δημιούργησε μια τεράστια παράδοση, και καταπληκτικές κριτικές. Σ’ αυτά είμαστε χορτασμένοι.

Αλλά, δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία σ’ αυτά, όσο στο να γνωρίσω έξω στον κόσμο τα ωραία μας τραγούδια. Πώς έχουν οι Ισπανοί το φλαμένκο και οι Πορτογάλοι το φάδο;

Στην Ελλάδα, ποτέ οι εταιρείες μας, δεν έβγαζαν προς τα έξω τη μουσική μας. Μόνο μονάδες.

«Με τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, ότι γινότανε.»

Με τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, ότι γινότανε. Και χάριν στην τεράστια προσωπικότητα του Μίκη, γίνανε γνωστά, και έτσι μπορούμε να βγαίνουμε έξω.

Όμως, δεν αρκούμαι μόνο σ’ αυτά τα τραγούδια. Μ’ αρέσει η πρώτη ύλη, να παντρεύεται και με άλλα ήδη μουσικής. Και πολλές φορές έχω δώσει και σε ξένους να τραγουδήσουν ελληνικά τραγούδια, και να μεταφράσουν, στην Ισπανία, στη Γερμανία, στην Τουρκία… Τί να πρωτοθυμηθώ, από μεγάλους καλλιτέχνες…

«Γιατί πιστεύω ότι η μουσική είναι μία.»

Γιατί πιστεύω ότι η μουσική είναι μία. Μπορεί να είναι διαφορετική η γλώσσα κάθε λαού, αλλά η μουσική είναι τόσο πολύ δυνατή -η αληθινή μουσική- που σπάει τα σύνορα και τις γλώσσες. Δημιουργεί τη δική της γλώσσα!

Μπορεί να ‘ναι ακραιφνώς τζαζ και να αναφέρεται σε μία φράση που είναι παρμένη από την ελληνική παράδοση, όπως έκαναν οι Αμερικανοί, ο Τσαρλς Λόιντ. Που ψάχνουν τα τραγούδια να έχουν ρίζες.

Το διπλό cd «The Athens Concert» με τον Τσαρλς Λόιντ και την ίδια

Έτσι, πήραμε τραγούδια από την Ήπειρο, αρχετυπικά, παλιά, από τη Θράκη, από Ποντιακά, Σμυρνέϊκα, νησιώτικα, όπως και τρία υπέροχα τραγούδια του Μίκη που έχουν βυζαντινή επιρροή, απ’ τον <<Ήλιο και τον Χρόνο>>, και το <<Κράτησα τη ζωή μου>> που ανοίγει και το cd- αλλά και ένα της Καραΐνδρου, το <<Ταξίδι στα Κύθηρα>>, και το <<νανούρισμα>> που έχει πει ο Αηδονίδης, του Νίκου Κυπουργού, και τους άρεσε πάρα πολύ.

Σουίτα σημαίνει ότι το ένα τραγούδι με το άλλο, ενώνεται με μουσικές γέφυρες, μουσικούς αυτοσχεδιασμούς.

Είναι ένα  live κοντσέρτο, που είναι όλα αυτά τα τραγούδια σε δύο cd, σε μία συλλογή από την ECM,  με τίτλο Athens Concert, που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο. Επίσης, έχει και τρεις αμερικάνικες μπαλάντες του ίδιου του Λόιντ.

H πρόσφατη μουσική περιοδεία στην Αμερική και την Ευρώπη, με αφορμή το Athens Concert

Μόλις γύρισα από μία πολύ μεγάλη περιοδεία στην Αμερική και την Ευρώπη, όπου στη Νέα Υόρκη είχα την τιμή να τραγουδήσω στο Metropolitan Museum of Art, στο οποίο γίνονται μόνο 5 πολύ ιδιαίτερες παραστάσεις κάθε χρόνο. Τώρα, επιστρέψαμε από Γαλλία, Βέλγιο, Βερολίνο, Λονδίνο, που δώσαμε κοντσέρτο στο Barbican.

Και αυτό, χάριν στους αμερικανούς, και ιδιαίτερα στον Τσαρλς Λόιντ τον σαξοφωνίστα, οι οποίοι αγαπούν την Ελλάδα, την ιστορία της, και τη μουσική της. Ο ίδιος έχει μαζί του, νεώτερους μουσικούς, όπως ο Τζέισον Μοράν, ο πιανίστας, που ήδη είναι και ο ίδιος μύθος στο είδος του.

Εμένα με γνώρισε και θέλησε να συνεργαστούμε ο Τσαρλς Λόιντ, που είναι ο μαέστρος του γκρουπ, και μέσα από αυτόν γνώρισαν και την Ελλάδα.

Οι κριτικές

Γράφτηκαν πολύ ωραίες κριτικές παντού: Guardian, Financial Times, New York Times, εκτός από τα περιοδικά και τα blogs που αφορούν αμιγώς την Τζαζ μουσική.

Μιλάει στις συνεντεύξεις και ο Τσαρλς Λόιντ, για τη χώρα μας, για τη γνωριμία μας, για την πίστη του στην δημιουργική Ελλάδα. Αυτό ήταν ένα ταξίδι που με κάνει περήφανη γιατί  ακούγεται ότι καλύτερο από τη μουσική της χώρας μας.

Σε λίγο καιρό που θα τραγουδήσω ξανά με τον Λιβανελή, σκέπτομαι να  βάλω και ρεμπέτικα… Τα προγράμματά μου δεν είναι όπως παλιά, που ήταν ακραιφνώς μόνο Θεοδωράκης. Είναι και Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, και άλλοι, καθώς και παραδοσιακά. Γιατί προσπαθώ να  δώσω ένα δείγμα από το κάθε είδος της ελληνικής μουσικής.

Η κριτική της Le Monde

Και χαίρομαι για τις κριτικές, όπως της Le Mond που έγραψε ότι μια χώρα, η οποία έχει καταρρεύσει οικονομικά και έχει λοιδορηθεί, αυτός ο δίσκος μας κάνει να την σεβόμαστε για την πνευματική της κληρονομιά. Είναι μια άλλη δημιουργική Ελλάδα.

Ξέρετε πόσα σημαντικά γίνονται από Έλληνες στο εξωτερικό, στο θέατρο, στα εικαστικά, και κανείς δεν τα λέει; Όπως υπάρχουν νέοι που προσπαθούν, μέσα από την επιχειρηματικότητα, να επινοήσουν με νέα πράγματα και να παλέψουν για τη ζωή, έτσι είναι και στην τέχνη.

Γιατί μετά από κάθε κρίση, υπάρχει αυτό: Υπάρχει ανάγκη να φτιαχτεί κάτι καινούργιο σε γερές βάσεις.

Για την Ελληνική και Ευρωπαϊκή κρίση

Μία κρίση για να περάσει, δεν εξαρτάται μόνο από εμάς, αλλά και από την πολιτική της Ευρώπης. Είναι μεγάλο πρόβλημα που αφορά όλη την Ευρώπη και ιδιαίτερα το νότο.

«Χρειάζεται, λοιπόν, αλληλεγγύη»

Χρειάζεται, λοιπόν, αλληλεγγύη. Κυρίως για τους πλέον αδύναμους. Για τους πιο φτωχούς ανθρώπους. Αυτό το πνεύμα το συλλογικό που είχαμε εμείς, παλιά, και μετά ξεπεράστηκε, κι άρχισε ο ατομικισμός, αυτό ξανά χρειάζεται τώρα.

Και χρειάζονται και οι πρωτοβουλίες, που πρέπει να πάρουν όλοι οι θεσμοί του κράτους. Και η εκκλησία. Και οι διάφοροι σύλλογοι. Να προσπαθήσουν να βοηθήσουν τους αδύναμους!

Την Τετάρτη έκανα μία συναυλία στο Μέγαρο μουσικής. Μου ζήτησε ο Δήμος Γαλατσίου και οι Ενορίες του, να ενισχύσουμε τα συσσίτια. Όπου με καλούνε όταν μπορώ εγώ θα πηγαίνω.

Αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι: Αλληλεγγύη! Αυτό είναι η μεγάλη απάντηση. Όχι μόνο οι καλλιτέχνες, αλλά και όλοι μας. Γιατί βλέπουμε ένα αδιέξοδο. Δεν υπάρχει εύκολη λύση. Θα είναι κανείς αφελής να πει ότι υπάρχει η τάδε λύση. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Και αυτά τα προβλήματα αρχίζει να τα έχει και όλη η Ευρώπη και οι μεγάλες χώρες.

Η κρίση, πέφτει στους ώμους των φτωχών. Και τελικά, αυτοί είναι κυρίως που πληρώνουν και την κρίση.

Για την κοινωνική αδικία

Το πρώτο πράγμα που βλέπεις, και είναι το απεχθέστερο, και το εφιαλτικότερο, είναι αυτή η κοινωνική αδικία!  Είναι δύσκολο. Αλλά, πιστεύω ότι μέσα από την κρίση, θα γεννηθεί και το καινούργιο. Και νέοι πολιτικοί θα βγουν, και νέα κόμματα, και νέες κινήσεις…

Μέσα σ’ ένα χρόνο αναποδογύρισε το σύμπαν!

Από το 2010 δεν ξέραμε που θα βρεθούμε. Μέσα σε ένα χρόνο αναποδογύρισε το σύμπαν! Το κακό είναι ότι δεν είχε προνοήσει κανείς γι’ αυτό. Και ήρθε τόσο ραγδαία, τόσο απότομα. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει ψυχραιμία. Η δημοκρατία που οφείλουμε να την βελτιώσουμε, ποτέ δεν έχει αδιέξοδα.

Για τις επιστρατεύσεις των απεργών και την κοινωνική δικαιοσύνη

Είναι κι αυτό μία συνέπεια αυτής της κατάστασης. Είναι πολύ άσχημα αυτά τα πράγματα. Είναι αυτό που είπα πριν. Ότι ο κόσμος, είτε καθηγητές, είτε συνταξιούχοι, είτε άνεργοι, είναι αυτοί που πληρώνουν. Κι αυτό είναι άδικο.

Για τη Χρυσή Αυγή

Ο κόσμος που τους ψηφίζει πρέπει να καταλάβει. Πρέπει να σκεφτούνε και τη συνέπεια της πράξης τους, και τι ευθύνη έχουν πάνω σ’ αυτό. Πιστεύω εγκαίρως ότι θα γίνει αντιληπτό.

Είναι απίστευτα όσα συμβαίνουν. Δεν μπορεί κανείς να πιστέψει ότι γίνονται στη χώρα μας.

«Ο κόσμος να αγωνιστεί! Πρέπει ν’ αγωνιστεί! Να διεκδικήσει!»

Ο κόσμος να αγωνιστεί! Πρέπει ν’ αγωνιστεί! Να διεκδικήσει! Μαζί οι λαοί, θα δείξουνε έναν δρόμο! Κάτι το οποίο, πρέπει να μετουσιωθεί σε όραμα, που θα εκφράσουν οι νεώτεροι πολιτικοί, οι οποίοι θα είναι και οι πολιτικοί του αύριο. Ένας κύκλος τέλειωσε.

Τα πρώτα θύματα αυτής της κρίσης

Άσε το πρόβλημα με τους νέους ανθρώπους! Είτε μορφωμένα παιδιά, είτε όχι, αυτά είναι τα πρώτα θύματα αυτής της κρίσης. Παρ όλα αυτά πρέπει να ελπίζουμε, και να μην τα βλέπουμε όλα μαύρα. Σίγουρα είναι δύσκολα.

Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ; Και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;

Τα λάθη των πολιτικών, κυρίως, των κυβερνήσεων, που δεν είχαν λάβει μέτρα έγκαιρα, που όλο έλεγαν:  Α, είναι θωρακισμένη η χώρα μας στις οικονομικές κρίσεις!

Μα, πάντοτε υπάρχουν κρίσεις! Έτσι δεν είναι; Ήδη πολλά χρόνια πέρασαν μέσα στην ευημερία. Έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι! Αλλά τίποτα.

Ταξιδεύω, και βλέπω. Ακόμα και οι πιο πλούσιες χώρες, συγκρατούνται! Δεν ξοδεύουν όπως έκαναν παλιά.

«Ο κόσμος με τρομάζει καμιά φορά…»

Ο κόσμος με τρομάζει καμιά φορά… Είδα πρόσφατα, στην Ελλάδα, απίθανες στιγμές φίλων που τρέχανε στις διαδηλώσεις, και γυρίζανε να μην χάσουν τον Σουλεϊμάν στη τηλεόραση.

Πόσο το όλο σύστημα, που έχει ονομαστεί μειλίχιο τέρας -διότι είναι η απόρροια της «ευημερίας» μας, της τεχνολογίας, που  διευκολύνει την ίδια τη ζωή, αλλά από την άλλη, απομονώνει τον άνθρωπο και χάνεται το συλλογικό πνεύμα.

«Χάθηκε η συλλογικότητα»

Κι αυτό το χάιδεμα του τέρατος, του μειλίχιου τέρατος, που το έχει πει ένας σημαντικός συγγραφέας σ’ ένα βιβλίο για όλη αυτή την εποχή που όλους μας έχει επηρεάσει:

το να βλέπουμε τηλεόραση, το να καταναλώνουμε αλόγιστα, το να σκεφτόμαστε με εικόνες συγκεκριμένες που μας δίνει το σύστημα και οι αγορές, όλο αυτό το πράγμα, έχει απομονώσει τον άνθρωπο.

Παλιά, δεν μπορείτε να φανταστείτε… Εγώ το έζησα. Από όταν ήμουν ακόμα μαθήτρια. Κατέβαιναν όλοι στην Ομόνοια, και γέμιζε χιλιάδες κόσμο. Τώρα, βλέπεις τη δυσκολία. Και από ανθρώπους που βασανίζονται, και έχουν και μυαλό. Μη χάσουν το ίντερνετ, ή το σήριαλ…

Για να δείτε πόσο βαθιές αλλαγές έχουν συμβεί… Να είναι το κάθε άτομο μόνο του, και το πολύ να εκτονώνεται με πέντε μηνύματα στο ίντερνετ, πέντε επικοινωνιακά σχόλια… Μέσα σε κάποια ψεύτικα πλαίσια ελευθερίας! Και έτσι χάνεται αυτό το συλλογικό.

Και τί πρέπει να κάνουμε; 

Πρέπει να παρεμβαίνουμε με όλους αυτούς τους τρόπους. Να παρεμβαίνουμε. Εμείς με την τέχνη μας, για παράδειγμα. Ε, θα βγούνε και ιδέες και οι νέες προοπτικές.

Όλοι αναγκαζόμαστε και πιπιλάμε την καραμέλα: Ανάπτυξη γρήγορα προκειμένου να σωθούμε! Υπάρχει κι η άλλη άποψη, που όλα εξελίσσονται με κάποιο μέτρο, με σεβασμό στον φυσικό και πολιτισμικό μας πλούτο.

Νομίζω οι νέοι άνθρωποι είναι έξυπνοι και επινοητικότατοι. Η κρίση κάποτε θα τελειώσει, και το θέμα είναι τι θα έχουμε περισώσει μέχρι τότε, και τι θα έχουμε καταφέρει από την άλλη να δημιουργήσουμε.

Για τους ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν είναι να δείξουν την αλληλεγγύη τους, τώρα. Το μόνο που μπορεί να έχει κάποιο αντίκρισμα, είναι αυτό. Τι άλλο να κάνουνε οι καλλιτέχνες; Να δημιουργήσουν και να εκφράσουν την εποχή. Ιδιαίτερα οι νέοι καλλιτέχνες, που το στίγμα που πρέπει να δώσουν, είναι αυτό που βιώνουν. Να το καταγράψουν σε έργο, σε θεατρικό, σε τραγούδι, σε ποίημα, σε ζωγραφική.

Και το οποίο θα περάσει στην ιστορία κι αυτό. Όπως και η δική μας γενιά, που εξέφρασε όλα τα προβλήματα, που τότε ήταν η δημοκρατία, να κερδίσουμε τη δημοκρατία. Τώρα είναι οικονομικά ζητήματα με μεγάλες συνέπειες παντού.

Όταν έχουμε τόση σημαντική πρώτη ύλη, θα πρέπει να την αξιοποιήσουμε. Ο καθένας με τον τρόπο του.  Μακάρι να ‘μουν πιο νέα. Αλλά, ότι μπορώ κάνω.

Ποιό είναι το πιο σημαντικό από όλο αυτό το ταξίδι μέσα στη μουσική;

Είναι αυτό το ταξίδι. Που δεν θέλω να τελειώσει. Αυτό είναι το βασικό. Η εμπειρία, το βίωμα, οι συναντήσεις με ανθρώπους, η δημιουργία, η γνωριμία. Και η τέχνη, πάνω από όλα. Αυτά όλα, είναι ενωμένα.

Από αυτή την άποψη, είμαι ευγνώμων στη ζωή, και στην καλή μου τύχη. Παρόλο που και μείς ζήσαμε τη δικτατορία, ζήσαμε τα 7 χρόνια αποκλεισμού, με την έννοια ότι δεν έβλεπα ούτε τους γονείς μου. Απαγορευότανε, δεν  είχα διαβατήριο. Εφτά χρόνια ήμουν συνεχώς στο εξωτερικό. Αλλά, μπροστά σε αυτό που γινόταν εδώ, ήμουν πολύ τυχερή.

Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,
κάτω απ’ το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά
στην κορυφή τους βραδιάζει.

Σχετικά Άρθρα

(14/11/2012)
(09/10/2012)
(07/10/2011)
(31/01/2011)

Στο βασίλειο που καταρρέει…

08:39, 23 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129381

[…] Είμαστε τα παιδιά και οι γονείς μας στο βασίλειο που καταρρέει στις άνυδρες μέρες στις χορταριασμένες πέτρες. Τα παραμύθια οι κασέτες ο δρόμος τα ταξίδια τα σύννεφα τα κτήρια τη νύχτα. […]

– Γιατί; ρώτησε το Βασιλόπουλο.
– Γιατί πρέπει να μείνεις ανάμεσα στο λαό σου.

Είμαστε οι κύριοι του εαυτού μας.

– Δεν μπορώ! αναφώνησε το Βασιλόπουλο. Δεν ξέρεις τι είναι ο λαός μου, το παλάτι, όλος ο τόπος…

Πατέρας μας ο βασιλιάς Αστόχαστος και τα κελάρια άδεια από κρασί και φαγητό.

– Διόρθωσέ τον, αποκρίθηκε η κόρη.

– Εγώ; Πώς; Μα είμαι ακόμα παιδί, δεν ξέρω τίποτα, δεν έμαθα τίποτα, δεν είμαι τίποτα.

Είμαστε τα παιδιά και οι γονείς μας είμαστε οι υπολογιστές και οι εγκυκλοπαίδειες και οι παιδικές χαρές.

Η κόρη τον κοίταξε συλλογισμένη.

– Γιατί θέλησες να φύγεις; ρώτησε.

– Γιατί πονούσα πολύ μέσα στην κακοήθεια και στην αταξία του παλατιού.

Είμαστε τα παιδιά και οι γονείς μας στο βασίλειο που καταρρέει στις άνυδρες μέρες στις χορταριασμένες πέτρες. Τα παραμύθια οι κασέτες ο δρόμος τα ταξίδια τα σύννεφα τα κτήρια τη νύχτα.

– Λοιπόν θα πει πώς έχεις μέσα σου κάτι, που αξίζει πιότερο από κείνα που δεν έμαθες.

– Τι έχω;

– Έχεις φιλοτιμία και αξιοπρέπεια.

Το Βασιλόπουλο συλλογίστηκε λίγο. Ύστερα ρώτησε:

– Και τι μου χρησιμεύουν αυτά;

– Χρησιμεύουν να βρεις μέσα σου τη δύναμη και τη θέληση να ξαναφτιάσεις το έθνος σου.

Γιατί είμαστε το Βασιλόπουλο κι ο λαός. Από εμάς ξεκινάει και σε εμάς καταλήγει.

Εμείς ψηφίζουμε κι εμείς εκλεγόμαστε εμείς αγοράζουμε κι εμείς καταναλωνόμαστε. Γεμίσαμε τις ντουλάπες μας με ρούχα που δε χρειαζόμασταν και πήραμε δάνεια για διακοπές κάπου πιο μακρυά από το μικρό χωριό μας.

Στηρίξαμε τα καθεστώτα ψεύδους και ντροπής μιας δίχρωμης οικογενειοκρατίας.

Κλείσαμε τα μάτια και υποθέσαμε ότι κάποιος άλλος θα αγωνιστεί για εμάς όσο εμείς θα ονομάζουμε ζωή μια ντουζίνα εικονογραφημένα διαφημιστικά.

Και τώρα που το βασίλειό μας καταρρέει, είμαστε έτοιμοι να τα εγκαταλείψουμε όλα πίσω και να φύγουμε μακρυά, για εκεί έξω που είναι αλλιώς, για εκεί που έχει ακόμα ευκαιρίες, για οπουδήποτε αλλού από εδώ.

Όχι δεν πρέπει τώρα να φύγουμε !

Γιατί τώρα ξέρουμε που κάναμε λάθος κι αυτό μας κάνει πιο δυνατούς από ποτέ!

Ξέρουμε μαζικά και έντονα και σίγουρα και ολοκληρωτικά.

Ξέρουμε γιατί το βιώνουμε στο πετσί μας και δεν έχουμε άλλα περιθώρια αναβολής.

Ξέρουμε γιατί μαυρίσαμε και σκοτεινιάσαμε και αδειάσαμε τόσο, που μας λείπουν με πόνο τα πρωταρχικά στοιχεία.

Ξέρουμε και τώρα που ξέρουμε πρέπει να μείνουμε και να το προσπαθήσουμε με όλο μας το είναι χωρίς να εξαιρέσουμε τον εαυτό μας επειδή είμαστε η γενιά που έρχεται ή επειδή είμαστε η γενιά που φεύγει – όσο θα νιώθουμε ότι δεν φταίξαμε θα μεταθέτουμε.

Είναι τώρα η ώρα για τα μικρά πράγματα.

Για όλα αυτά τα μικρά που δείχνουν ασήμαντα μα που αν θες να δεις κάτι να αλλάζει ξεκινάς από εκεί.

Και διαλέγεις το πιο οικονομικό προϊόν στο σούπερ μάρκετ από το χαμηλότερο ράφι.

Περπατάς προς το σπίτι αντί να σταματήσεις τα κίτρινα αμάξια.

Κλείνεις τη βρύση όταν πατάς την αντλία με το σαπούνι.

Μαζεύεστε σπίτι χρησιμοποιείς το φούρνο τα κεριά την ταράτσα.

Διαβάζεις μαθαίνεις ψάχνεις συζητάς διαμορφώνεις μοιράζεσαι υπάρχεις και δεν σταματάς να πιστεύεις ότι όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πας.
Αντιδράς και δεν ανέχεσαι ό,τι καταστρατηγεί τα δικαιώματα του να είσαι άνθρωπος.

Μειώνεις σιγά σιγά κατά ένα ποσοστό το χρόνο που πέρνας μπροστά στον υπολογιστή.

Και το αφιερώνεις σε αυτούς που τους έλειψες και σου έλειψαν καιρό.

Κάνεις συζητήσεις χαμηλόφωνα και ήρεμα και με παύσεις και ακούς δύο φορές από όσο μιλάς.

Τραγουδάς δυνατά και χορεύεις με όλο σου το σώμα.

Αφήνεις τον εαυτό σου να ερωτευτεί πιο συχνά απ’ ότι τον υποβάλλεις σε περιορισμούς.

Και μένεις εδώ να το παλέψεις όσο μπορείς ξέροντας ότι αυτός ο καιρός είναι δύσκολος, αλλά θα περάσει επειδή θα το έχεις προσπαθήσει εσύ!

Και αν δε σου βγει, ο δρόμος είναι μεγάλος. Θα σε πάει όπου θες και θα μιλήσεις γλώσσες ξένες – μόνο μην εξιδανικεύεις τον προορισμό, ο κόσμος είναι σφαίρα και κάθε ακτίνα του ήλιου δίνει στα σημεία της άλλα χρώματα.

Μην το βάλεις στα πόδια πριν αποκτήσεις από εδώ ένα έμπρακτο μέτρο σύγκρισης πριν γνωρίσεις με σιγουριά τα χρώματα που υπάρχουν και τα ενσωματώσεις με βιώματα – είναι τα δικά σου χρώματα στα δικά σου βιώματα και θα σε κάνουν να είσαι αυτό που είσαι και όταν θα είσαι μακρυά.

Άρα ξεκίνα σαν παιδί –

Το λευκό χαρτί το σημείο η ευθεία το επίπεδο η φωτιά το νερό ο αέρας το χώμα εσύ εγώ –

Και κάνε βήματα μικρά –

Και γέλα!

Και ξέρεις θα ρθούνε τα μεγάλα.

«Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή»

Το ακούς τραγουδάει

Καλές μας μέρες

(Με πλάγια γράμματα αποσπάσματα απο το βιβλίο «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα, τα οποία σχολιάζει η – nefeli-haiku.blogspot.gr)

Η Πηνελόπη Δέλτα γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια. Εκεί έζησε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια σ’ ένα αρχοντικό οικογενειακό περιβάλλον, αυστηρά πατριαρχικό, με έντονες τις πατροπαράδοτες ελληνικές αρχές και συνήθειες.

Με δασκάλους στο σπίτι, απέκτησε γενικές σχολικές γνώσεις και έμαθε ξένες γλώσσες και «ελληνικά» που τα αντιπάθησε, επειδή τα βιβλία ήταν γραμμένα στην καθαρεύουσα. Το 1895 παντρεύτηκε το Στέφανο Δέλτα, με το οποίον απέκτησε τρεις κόρες.

Το 1916 η οικογένεια Δέλτα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο κοινωνικός και ο φιλικός τους κύκλος ήταν οι πιο καλλιεργημένοι λογοτέχνες, εκπαιδευτικοί και σκεπτόμενοι άνθρωποι του καιρού τους, αλλά και σπουδαίες πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο Ελ. Βενιζέλος και ο Νικ. Πλαστήρας. Τόσο στους Βαλκανικούς πολέμους, όσο και στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο, η Πηνελόπη Δέλτα προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες, περιθάλποντας πρόσφυγες και τραυματίες.

Η ίδια υπέφερε από παράλυση, που είχε αρχίσει από το 1925, και είχε γίνει ολική προς το τέλος της ζωής της. Ίσως η πάθησή της αυτή, σε συνδυασμό με το πλήγμα που της προκάλεσε η είσοδος των γερμανών στην Αθήνα, να την οδήγησαν στην απελπισία: Αυτοκτόνησε στις 2 Μαΐου του 1941.

Η Πηνελόπη Δέλτα υπήρξε σπουδαία συγγραφέας. Έχουν περάσει 60 και περισσότερα χρόνια από τότε που έγραψε τα βιβλία της για παιδιά. Κι όμως, αυτά τα βιβλία εξακολουθούν να ενθουσιάζουν τους μικρούς αναγνώστες, με τη ζωντάνια τους, τις συναρπαστικές τους περιπέτειες, και τις γλαφυρές περιγραφές ιστορικών γεγονότων. (Πηγή: biblionet.gr)

Σχετικά Άρθρα

(22/05/2013)
(15/05/2013)
(08/05/2013)
(07/05/2013)

Νάνος Βαλαωρίτης: Μετωπική σύγκρουση με το φασισμό!

07:17, 23 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129436

[…] πρέπει να πολεμήσουμε το φασισμό σε όλες του τις πλευρές και απ’ την αρχή και συνεχώς και με μετωπική σύγκρουση! Όχι με υπεκφυγές. Όχι να πηγαίνουν στας ελληνικάς καλένδας οι αντιρατσιστικοί νόμοι […] Μπορούμε να θέσουμε τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου και μάλιστα έμμεσα, με το νόμο εναντίον του ρατσισμού […] Εάν δεν το περάσουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, κακό του κεφαλιού τους και ολονών μας! […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή τον αντιρατσιστικό νόμο.

Στις 21 Μαΐου του έτους Κυρίου 2013, διάβασα στα Νέα το άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου με το οποίο διαφωνώ ριζικώς.

Πρόκειται για έναν παραλληλισμό της κατάστασης στην Ελλάδα της Χρυσής Αυγής, με την Τουρκία του Ερμπακάν και του Ερντογάν, το οποίο καταλήγει στο ότι:

Εάν ψηφιστεί ο αντιρατσιστικός νόμος «αντί να λύσει γρήγορα το πρόβλημα με νομικά εργαλεία, θα λειτουργήσει ως καταλύτης για εκτόξευση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής. Ακόμα χειρότερα: Θα βοηθήσει να εξελίξει πολιτικά το μήνυμά της, που τώρα είναι χοντροκομμένο».

Καμία σχέση όμως δεν υπάρχει ανάμεσα στην ισλαμοποιημένη ήδη Τουρκία με πλειοψηφίες στις εκλογές των ισλαμιστών,  και τη δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα Ελλάδα που αρχίζει να μάχεται εναντίον του νεοφασιστικού ναζισμού.

Το αναρχοφασιστικό στοιχείο εδώ, είναι έντονο και αποτελεί ίσως μια ιδιαιτερότητα ελληνική. Και μπορεί να υπάρχουν νεοναζιστικά μορφώματα σε άλλες χώρες όπως Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία,  κλπ., αλλά δεν έχει γίνει αναγνώρισή τους ως κομμάτων της βουλής.

Ως άνθρωπος της ηλικίας μου, αντιμετώπισα τρεις φορές το φασισμό στη χώρα μου.

Αντιστάθηκα και εξορίστηκα θεληματικά για να αγωνιστώ πιο αποτελεσματικά απ’ έξω, απ’ όπου και ερχόταν το κακό.

Την πρώτη φορά σε ηλικία μόλις 14 ετών αντέδρασα στην αναγκαστική επιστράτευση των μαθητών στα σχολεία, στην ΕΟΝ του Ιωάννη Μεταξά.

Συνδέθηκα με έναν κύκλο νέων από το Αμερικάνικο Κολέγιο και με την καθοδήγηση εκ του μακρόθεν από τον Νίκο Καρβούνη προοδευτικό αριστερό διανοούμενο, μελετούσαμε από το 1935 απαγορευμένα μαρξιστικά και άλλα σχετικά βιβλία, όπως το Επτά Κόκκινες Κυριακές, μυθιστόρημα του Ramon Sender για τις επαναστάσεις στην Ισπανία των αναρχικών.

Όταν ήρθε ο Αλβανικός πόλεμος με τους Ιταλούς, εργάστηκα με έναν Άγγλο αξιωματικό που λογόκρινε ανταποκρίσεις από το μέτωπο στο υπουργείο τύπου, θέση που πήρα με την προτροπή του Γιώργου Σεφέρη λόγω αγγλομάθειάς μου.  Ήμουν 19 ετών και δεν με έπιασε η επιστράτευση.

Η σύσσωμη απάντηση του ελληνικού λαού στον φασισμό, λίγο είχε να κάνει με το καθεστώς του Μεταξά. Οι Έλληνες στην Αλβανία πολεμούσαν εναντίον και των δύο με το αίμα τους και το όπλο ανά χείρας…

Κατόπιν, στην Κατοχή συνδέθηκα με τις πρώτες αντιστασιακές ομάδες της ΕΠΟΝ, στο Πανεπιστήμιο, ενώ δρασκελούσα τα μαυρισμένα πτώματα στο δρόμο.

Εργάστηκα εναντίον των Ιταλογερμανών έως το 1944, οπότε είχε αρχίσει ο εμφύλιος από την λανθασμένη τακτική του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, δυστυχώς, με σταλινικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή, αντί να συνεργαστούν με τα άλλα φιλελεύθερα και αριστερά κόμματα εναντίον του φασισμού, εκτελούσαν τροτσκιστές και φιλελεύθερους αξιωματικούς στα βουνά.

Κατάλαβα από νωρίς ότι είχαμε να κάνουμε με ένα ξενόφερτο κόμμα κόκκινου φασισμού που παραπλάνησε τον ελληνικό λαό.

Από τότε, λοιπόν, θεώρησα ότι η απάντηση στο φασισμό έπρεπε να είναι άμεση και χωρίς υποχωρήσεις!

Όταν έφυγα απ’ την Ελλάδα, το 1944, εξακολούθησα από την Αγγλία να αναδεικνύω την ελληνική ποίηση ως μία προσπάθεια αναθεώρησης του τι πίστευαν οι ξένοι τότε για μας, οι οποίοι μας έβλεπαν ως απαίδευτους και οπισθοδρομικούς ακόμα και στην Γαλλία, γιατί συνεργάστηκα σε μεταφράσεις με τον αείμνηστο Robert Leveque όλο το διάστημα της Κατοχής με αποτέλεσμα τον τόμο για την Ελλάδα του Cahiers du Sud.  Και μετά το τέλος του εμφυλίου, το 1954, πήγα στη Γαλλία.

Εκεί, το Μάιο του 1968, βρέθηκα στο Παρίσι και άρχισα την αντίσταση εναντίον της χούντας με την έκδοση των Lettres Nouvelles για την ελληνική λογοτεχνία με πάτρωνα τον Maurice Nadeau, ιστορικό του Υπερρεαλισμού, με τον οποίον(Υπερρεαλισμό) είχα συνδεθεί προηγουμένως στην ομάδα του Breton.

Συνέχισα τον αγώνα μετά και στην Καλιφόρνια, έως την πτώση της χούντας…

Η Ελλάδα σήμερα, ως ευρωπαϊκή δημοκρατία που κινδυνεύει, και όχι ως ισλαμοποιημένη χώρα, πρέπει να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο, την απειλή από έναν ακραίο και υστερικό φασισμό που έχει ομοιότητες με τις επιδείξεις των punk όταν χαράζουν στα μπράτσα τους heil Hitler με τατού.

Ο φασισμός στην Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίζεται άμεσα αποφασιστικά και χωρίς υπεκφυγές και εσφαλμένα παραδείγματα από άλλες χώρες, όπως αυτό το άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Η πηγή της Χρυσής Αυγής είναι διπλή. Από τη μια μεριά είναι οι επιδειξίες, όπως οι punk, που κάνουν ρατσιστική επίδειξη χωρίς κανένα ηθικό έρεισμα. Και από την άλλη είναι εκείνοι με βίαιη συμπεριφορά φανατικών οπαδών ποδοσφαίρου.  Χωρίς να είναι αναγκαστικά νεοναζί, υπάρχει η επίδειξη και η πρόκληση.

Συνήθως, οι ηγέτες ανάλογων κομμάτων, δεν αντιπροσωπεύουν ακριβώς τους ψηφοφόρους. Έχουν άλλα στο μυαλό τους κι άλλα ισχυρίζονται για το τι σημαίνει η διαγωγή τους. Αυτό το έχουμε δει και σε περιπτώσεις κομμάτων όπως είναι τα σταλινικά. Αλλά οι ψηφοφόροι τους ψηφίζουν, γιατί θεωρούν ότι με κάποιον τρόπο αντιπροσωπεύουν την οργή τους εναντίον ενός κατεστημένου.

Τέτοια χαρακτηριστικά, είναι ενός λαϊκού ρεύματος το οποίο υπάρχει και από τις δύο πλευρές: Και από την πλευρά των punk και από την πλευρά των οπαδών των διαφόρων ποδοσφαιρικών ομάδων. Αυτές οι δύο νοοτροπίες όταν ενωθούν σχηματίζουν εν μέρει και εξηγούν την συμπεριφορά αυτών των Χρυσαυγιτών στη βουλή, με τα περίστροφα, με το πώς καμώνονται τους προκλητικούς, με το πως βρίζουν, κλπ.

Όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια έχουν εκδηλωθεί με τρόπο φανερό.

Είναι μεγάλο λάθος, λοιπόν, το ότι το ελληνικό Δικαστήριο αναγνώρισε αυτό το αδιανόητο μόρφωμα ως κόμμα το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό. Και νομίζω ότι το Δικαστικό σώμα, έχει μεγαλύτερη ευθύνη για την ύπαρξη της Χρυσής Αυγής, που την αναγνώρισε ως κόμμα.

Το ίδιο λάθος έγινε και στη Γερμανία με τον Χίτλερ. Αναγνώρισαν τον Χίτλερ ως κόμμα, και όταν μπήκε μέσα στο κοινοβούλιο τα έκανε σμπαράλια.

Κατ’ αρχήν, έπρεπε να δουν ποιες είναι οι καταβολές μιας τέτοιας κίνησης, να τις εξετάσουν, να τις ερευνήσουν, και να τους πουν ότι δεν κάνετε για κόμμα. Γιατί από τη στιγμή που τους αναγνωρίζεις ως κόμμα, τους εξισώνεις και τους δίνεις την ευκαιρία να έχουν ψηφοφόρους.

Έγινε αυτό το λάθος, αλλά πρέπει τώρα να  επανορθώσουμε! Όμως, βλέπουμε ότι η συντηρητική Νέα Δημοκρατία, δεν θέλει καμία τέτοια επανόρθωση, εφόσον της χρησιμεύει η Χρυσή Αυγή, διότι υποτίθεται ότι παίρνει ψήφους από τον Σύριζα.

Αυτό, είναι τόσο φανερό, όσο είναι και πάρα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι. Το ίδιο συνέβη και στη Βαϊμάρη, όπου η σοσιαλδημοκράτες δοκίμασαν να κάνουν μέτωπο εναντίον του Χίτλερ, και το συντηρητικό γερμανικό κόμμα αρνήθηκε! Και αρνήθηκε προς ζημίαν του. Διότι μόλις ήρθε ο Χίτλερ στα πράγματα, στάλθηκαν στα σπίτια τους… Δεν ξέρω κατά πόσο τους φυλάκισαν ή τους εξόρισαν, όπως τους κομμουνιστές, αλλά τους αχρηστέψανε.

Λοιπόν, είναι πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, αυτό. Διότι, ω μη γένοιτο, αν βγει η Χρυσή Αυγή και μπορέσει να κάνει κυβέρνηση, όπως έκανε ο Χίτλερ, θα στείλει στας ελληνικάς καλένδας και τη Νέα Δημοκρατία, ακόμα και τον Καμμένο. Θέλω να πω, αυτοί παίζουν πολύ επικίνδυνα παιχνίδια, όντας τόσο κοντά και χρησιμοποιώντας και πρώην γνωστούς φασίστες όπως ο Βορίδης, κλπ. Είναι απαράδεκτο αυτό για ένα δημοκρατικό κόμμα.

Δεν λέω ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, η δημοκρατία λειτουργεί κανονικά, αλλά τουλάχιστον αυτά τα κόμματα δεν συμπεριφέρονται με τρόπο ανάλογα τραμπούκικο.

Κρ.Π.: Πολλοί λένε το αντίθετο. Ότι ήδη το Σύνταγμα καταστρατηγείται καθημερινά μαζί με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ναι, αλλά δεν είναι το ίδιο, με το να κάνεις επίδειξη τραμπουκισμού. Βέβαια, ναι, σιγά σιγά, βλέπουμε να φθίνει η δημοκρατία, αλλά γιατί φθείρεται; Φθείρεται, διότι οι δικοί μας οι πολιτικοί είναι τελείως εξαρτημένοι απ’ έξω. Ακόμα και η Χρυση Αυγή. Είναι ελληνικό κόμμα; Καμία σχέση!

Η εξάρτηση από την Ευρώπη και την Αμερική, και από οποιαδήποτε άλλη χώρα που μπορεί να φανταστεί κανείς, είναι απόλυτη. Δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει μία πολιτική, ουσιαστικά μέσα σε μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, εάν δεν αλλάξουν πλεύση, τα μεγάλα έθνη. Είτε είναι η Γερμανία, είτε η Αγγλία, κλπ. Και αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες που επηρεάζουν τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα.

Είναι η μικροπολιτική η οποία είναι τοπικού χαρακτήρα. Να μη λέμε, ότι ένα κόμμα, είτε είναι ο Σύριζα, είτε είναι άλλο κόμμα, μπορεί να επιβάλει ένα πρόγραμμα χωρίς η Ευρώπη να αλλάξει πλεύση. Δεν γίνεται.

Εξαρτώμεθα χεροπόδαρα από τους Ευρωπαίους. Το έχουμε κάνει μόνοι μας. Έχουμε παραδοθεί και στο ευρώ και στο μνημόνιο. Είμαστε δεμένοι με αυτούς.

Μόνο αν αλλάξουν αυτοί, έχουμε ελπίδα. Κάτι τέτοιο μπορούμε να το πιέσουμε να συμβεί. Πολιτικά, θεωρητικά, και με κάθε τρόπο. Όπως, το θέμα των αποζημιώσεων, το οποίο πρέπει να διεθνοποιηθεί, ώστε οι διεθνείς πιέσεις να αναγκάσουν τη Γερμανία να αποπληρώσει το χρέος της προς την Ελλάδα.  Όλα αυτά τα θέματα είναι συνδεδεμένα…

Και γνωρίζουμε, και από τις αναλύσεις του Φουκώ, ότι η στάση απέναντι στην εξουσία ξεκινάει μέσα από το σπίτι, από τον πατέρα, τη μητέρα, τους δασκάλους, τους γιατρούς, προς τα παιδιά.  Αυτή είναι η εξουσία. Και εξελίσσεται σιγά σιγά σε μία εξουσία κοινωνική.

Αυτή την μικροεξουσία έχει αναλύσει ο Φουκώ, και είναι κάτι το οποίο ασφαλώς υπάρχει. Για παράδειγμα η εξουσία των γιατρών απέναντι στους ασθενείς, και ούτω κάθε εξής. Παντού έχουμε πηγές εξουσίας. Η εξουσία είναι μία Λερναία Ύδρα.

Αν έρθει π.χ. ένα μόρφωμα αντιεξουσιαστικό και ζητήσει να γίνει κόμμα, και το δεχτεί ο δικαστής, αυτό το κόμμα θα αντιφάσκει με τον εαυτό του! Δηλαδή, κατ’ αρχήν δεν θα το κάνουν. Και δεν το κάνουν. Τουλάχιστον οι αντιεξουσιαστές, είναι συνεπείς με αυτό που λένε.

Οι Χρυσαυγίτες τα κρύβουν αυτά! Δεν έχουμε ρωτήσει τι θα έκανε ο κύριος Μιχαλολιάκος με τους βουλευτές μιας μελλοντικής βουλής αν ανέβαινε στην εξουσία; Θα τους έστελνε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Και ποιούς από αυτούς θα φυλάκιζε, ή όχι; Κάθε φορά που τους θέτουν τέτοια ερωτήματα, δεν λένε την αλήθεια.

Κρ.Π.: Λίγοι όμως, είναι αυτοί που στέκονται ξεκάθαρα εναντίον και έξω από τα δόντια απέναντι σ’ αυτό το φασιστικό έκτρωμα. Υπάρχει η φράση, ότι φοβάσαι το προκαλείς. Από τη μια φαίνεται να υπάρχει μία απάθεια, από την άλλη μια ανοχή, και από την άλλη φόβος. Αυτό, είναι ο συνδυασμός που… σκοτώνει;

Σωστά. Και έτσι γίνεται και συνενοχή στο έγκλημα. Φυσικά. Αυτά είναι ψυχολογικά φαινόμενα.

Αν δεν αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο άμεσα, θα βρεθούμε στη θέση που βρέθηκαν άλλοι. Και όχι μόνο. Υπάρχουν και από την άλλη μεριά και οι Σταλινικοί. Λοιπόν αυτά, να μην τα ξεχνάμε. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα μοιάζουνε. Εκεί που συνενώνονται, είναι εναντίον της δημοκρατίας. Εναντίον αυτής της ιδέας της ελευθερίας (της έκφρασης, του τύπου, των δικαιωμάτων, κλπ).

Κρ.Π.: Δεν έχουμε δει, πως αντιμετωπίσει κάποιες φορές στο παρελθόν η Ελλάδα τους φασίστες; Τους βάζει σε θέσεις εξουσίας, σε όλους τους κρατικούς μηχανισμούς εκτοπίζοντας τους αντιπάλους με όλους τους τρόπους. Αυτό δεν έγινε και μετά τον εμφύλιο;

Ως χώρα μη ανεξάρτητη, όλα αυτά ήταν ξενόφερτα. Δηλαδή, ποιος φταίει, για τον εμφύλιο; Φταίνε οι δεξιοί, ή ο Ζαχαριάδης; Γιατί δεν έγινε εμφύλιος στη Γαλλία ή στην Ιταλία; Διότι εκεί τα κόμματα τα σοσιαλιστικά και τα κομμουνιστικά, συμφώνησαν να κάνουν ένα κοινό μέτωπο εναντίον του φασισμού.

Εδώ, ήρθαν οι αντάρτες του ΕΑΜ και του ΟΠΛΑ, και τριγυρίσανε τους αξιωματικούς του Ψαρρού, και τους σφάξανε! Οι οποίοι αξιωματικοί, ήταν δημοκρατικοί και φιλελεύθεροι.
Αυτοί το κάνανε από μόνοι τους; Το έκαναν επειδή είχαν νοοτροπία σταλινική.  Αυτά όλα έρχονται απ’ έξω.

Το θέμα λοιπόν, είναι ότι πρέπει να πολεμήσουμε το φασισμό σε όλες του τις πλευρές και απ’ την αρχή και συνεχώς και με μετωπική σύγκρουση! Όχι με υπεκφυγές. Όχι να πηγαίνουν στας ελληνικάς καλένδας οι αντιρατσιστικοί νόμοι…  Δηλαδή, αυτό που κάνουν τώρα με τον αντιρατσιστικό νόμο, που ούτε καν τον θέτουν μπροστά στη βουλή, και τον βάζουν στο ψυγείο… Αυτό είναι τεράστιο λάθος, και θα το μετανιώσουν μια μέρα.

Ο Μητρόπουλος παρομοιάζει την Ελλάδα με την Τουρκία. Η Ελλάδα, παρόλα τα αμαρτήματά της έχει μία δημοκρατική παράδοση, η οποία δεν υπήρχε ποτέ στην Τουρκία. Αφενός. Αφετέρου, η Τουρκία είναι μία Ισλαμική χώρα.

Λέει, λοιπόν ο Μητρόπουλος ότι εάν απαγορευτεί εδώ ένα κόμμα όπως είναι η Χρυσή Αυγή, θα γίνει ακριβώς το ίδιο όπως έγινε στην Τουρκία, κάτι το οποίο δεν έπεται, γιατί εδώ δεν έχουμε Ισλάμ. Δεν έχουμε μία θρησκεία, η οποία θα ψηφίσει έναν Ερντογκάν.

Έχουμε ένα μικρό μόρφωμα, ακόμα. Δεν είναι το ίδιο. Και είμαστε και μία χώρα με δημοκρατική παράδοση, άρα μπορούμε να αντισταθούμε, μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μπορούμε να θέσουμε την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου, και μάλιστα έμμεσα, με το νόμο εναντίον του ρατσισμού. Από τη στιγμή που εκπέμπεις και πράττεις υπέρ του ρατσισμού και αντιδημοκρατικά είσαι εκτός νόμου! Απλούστατο.

Εάν δεν το περάσουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, κακό του κεφαλιού τους και ολονών μας!  Έπρεπε εξ αρχής να μη το δεχτούν οι δικαστικές αρχές, οι οποίες αναγνωρίζουν την ίδρυση ενός κόμματος.-

Σχετικά Άρθρα

(17/01/2011)
(07/10/2011)
(31/01/2011)
(13/05/2013)

Η αγκίδα. Tου Ντίνου Χριστιανόπουλου

08:50, 22 Μάιος 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/129322

Το βράδυ που σκοτώσαν τον Λαμπράκη,
γυρνούσα από ένα ραντεβού.
«Τι έγινε;» ρώτησε κάποιος στο λεωφορείο.
Κανείς δεν ήξερε. Είδαμε χωροφύλακες
μα δε διακρίναμε τίποτε άλλο.

Πέρασαν τρία χρόνια. Ξανακύλησα
στην ίδια αδιαφορία για τα πολιτικά.
‘Ομως το βράδυ εκείνο με ενοχλεί
σα μια ανεπαίσθητη αγκίδα που δε βγαίνει:
άλλοι να πέφτουν χτυπημένοι για ιδανικά,
άλλοι να οργιάζουν με τα τρίκυκλα,
κι εγώ ανέμελος να τρέχω σε τσαΐρια.

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κυριακάτικη Αυγή, 1 Ιανουαρίου 2005)

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη) Ποιητής, πεζογράφος, φιλόλογος καὶ κριτικὸς, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931.

Φοίτησε στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από το 1958 ως το 1965 εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης. Παράλληλα το 1958 ίδρυσε και ανέλαβε υπό τη διεύθυνσή του το περιοδικό «Διαγώνιος», που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις. Το 1962 δημιούργησε τις «Εκδόσεις της Διαγωνίου» και από το 1965 εργάστηκε ως διορθωτής και επιμελητής.

Το 1974 ίδρυσε τη Μικρή Πινακοθήκη της Διαγωνίου που έχει ως στόχο την προβολή νέων καλλιτεχνών της συμπρωτεύουσας, με στενούς συνεργάτες του Κάρολο Τσίζεκ και Νίκο Νικολαΐδη. Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1949 με τη δημοσίευση του ποιήματος «Βιογραφία» στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης «Μορφές». Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχή των ισχνών αγελάδων».

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος τοποθετείται ανάμεσα στους σημαντικότερους ποιητές της ομάδας που είναι γνωστή ως «Κύκλος της Διαγωνίου» και κινήθηκε στο πλαίσιο του ομώνυμου περιοδικού που ο ίδιος ίδρυσε (Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Γιώργος Ιωάννου, Τάσος Κόρφης, Βασίλης Καραβίτης, κ.α.). Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από έντονα ερωτική διάθεση και επιρροές από το έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη.

Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ντίνου Χριστιανόπουλου βλ. Αλέξης Ζήρας, «Χριστιανόπουλος Ντίνος», στο «Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό», τ. 9β, Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 1988, και Δημήτρης Δασκαλόπουλος, «Χριστιανόπουλος Ντίνος», στο «Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», Αθήνα: Πατάκης, 2007, σελ. 2381-2.

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Σχετικά Άρθρα

(23/01/2012)
(22/05/2013)
(22/05/2013)
(22/05/2013)

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Περικλή Κοροβέση: Παράπλευρες καθημερινές απώλειες

970338_491312404257832_713077391_n

Περικλής Κοροβέσης, (2013) Παράπλευρες καθημερινές απώλειες, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

Μικρά κείμενα: Αθήνα, Στοκχόλμη, Ακράτα 1995-2012

Σε εποχές ζόφου και φόβου, σαν και αυτήν που ζούμε τώρα στην Ελλάδα, έχουμε δύο τρόπους αντίδρασης: ο πρώτος είναι να αφήσουμε το σκοτάδι να μπει στην ψυχή μας και να τη μαυρίσει· ο άλλος είναι να αξιοποιήσουμε το φως που έχουν συσσωρεύσει τα φωτοβολταϊκά της καρδιάς μας.
Το φως είναι ζωοδότρα δύναμη. Ένα μικρό λυχναράκι νικάει και το πιο αδιαπέραστο σκοτάδι. Ξαναφτιάχνουμε τη ζωή μας στο φως και την οργανώνουμε όσο πιο απλά γίνεται σε έναν κόσμο που είναι περίπλοκος και χωρίς νόημα.

Τα μικρά αυτά κειμενάκια που έχουν συγκεντρωθεί σε αυτό τον τόμο είναι μια προσπάθεια να συγκροτηθεί ένας τέτοιος μικρόκοσμος όταν με τύλιγε και με απειλούσε το σκοτάδι. Δεν είχα πρόθεση να τα δημοσιεύσω. Τα θεωρούσα πολύ προσωπικά. Και από μια σύμπτωση κατάλαβα πως δεν υπάρχει προσωπικός λόγος.

Αφού είμαστε όντα με λόγο, είμαστε μέσα στην κοινωνία. Και η κοινότητα είναι αυτή που σου δίνει ένα λόγο για να ανακαλύψεις την προσωπικότητά σου, μοναδική και ανεπανάληπτη, όπως ακριβώς είναι τα δακτυλικά σου αποτυπώματα. Συνομιλητές υπάρχουν. Αρκεί να μπορείς να μιλήσεις. Και έτσι βγήκε αυτό το βιβλίο.

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

PHOTO
Ο Περικλής Κοροβέσης γεννήθηκε το 1941 στο Αργοστόλι. Σπούδασε θέατρο με τον Δημήτρη Ροντήρη, σημειολογία με τον Roland Barthes και παρακολούθησε μαθήματα με τον Ρierre Vidal Naquet στο Παρίσι. Από μικρή ηλικία μετείχε ενεργά στο μαχητικό δημοκρατικό κίνημα της Αριστεράς. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε επί χούντας. Το πρώτο του βιβλίο, Ανθρωποφύλακες (1969), μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στις ακόλουθες χώρες:
 
  • La filière ,Seuil, 1969-Γαλλία,
  • The Method-A Personal Account of the Tortures in Greece, Allison & Busby, 1970 και Τhe Method, Panther,1970-Αγγλία,
· Metoden-Vittesmål om tortyren I Grekland, Originalutgava Rabén & Sjӧgren, 1970-Σουηδία,
· Sotilas Saappaan Alla,Weilin+Gӧӧs, 1970-Φιλανδία,
· Torturen,Gyldendal 1973, με επίμετρο του James Becket-Nορβηγία,
· Sorgu,Yӧntem, 1972 και La Question/Sorgu, Alan Yayincilik ,1989, με πρόλογο το Jean Paul Sartre-Τουρκία,
· Die Menschenwärter , εκδόσεις 2001,1981 και Die Menschenwarter, Raith Verlag Munchen,1976- Γερμανία,
· Calvārio,Publicacōes Europa-America,1970-Πορτογαλία.
 
Εκτός από πεζά, έχει γράψει θέατρο, παιδικά και τελευταία, ποίηση.
 
Κείμενά του βρίσκονται στις ανθολογίες:
 
-Världen i Sverige, εκδόσεις En bok Fӧr Alla (Σουηδία)
-Leslust Griechenland, εκδόσεις Goldmann (Γερμανία)
-The Phenomenon of Torture- Readings and Commentary-Εκδόσεις University of Pennsylvania Press (ΗΠΑ).
 
Εκτός της συγγραφικής δραστηριότητας, αρθρογράφησε επί σειρά ετών στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» από τη στήλη του «Το ψευδοκράτος των Αθηνών», στην κυριακάτικη «ΕΠΟΧΗ» από τη στήλη του «Αριστερή Ανακύκλωση», καθώς και στο περιοδικό «ΓΑΛΕΡΑ»
 
 
· Ανθρωποφύλακες (μαρτυρία),
α΄έκδοση Εκδόσεις Raben & Sjӧgren – Επαναστατικές Εκδόσεις,

Στοκχόλμη 1969,
β’ έκδοση Εκδόσεις Βέργος, Αθήνα 1974,
γ’ έκδοση Εκδόσεις Κάλβος, Αθήνα 1983,
δ’ έκδοση Εκδόσεις Γνώση , Αθήνα 1994
γ΄ έκδοση Εκδόσεις Ηλέκτρα, Αθήνα 2007.
· Κοινός τόπος (Αφήγηματα),
Εκδόσεις 58 χ 86, Αθήνα 1976,
β’ έκδοση Εκδόσεις Καστανιώτη, 1998
· Περιγραφή AGCTTGA+TCAACT,
(Είκοσι πέντε κείμενα του Περικλή Κοροβέση, Δεκατρείς ζωγραφιές
του Χρόνη Μπότσογλου),
Εκδόσεις Ιθάκη, Αθήνα 1980
· Γύρω από το νησί η θάλασσα (μυθιστόρημα),
Εκδόσεις Ιθάκη, Αθήνα 1982
Εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2008.
· Η συνέλευση των ζώων(μουσικό παραμύθι),
(μουσική Γιώργου Κουρουπού, δίσκος-κασέτα CBS ,
CD SONY)
Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1983
· Ο Γιαννάκης και η Μαρδίτσα (παραμύθι),
με εικονογράφηση Κ. Δίγκα,
Εκδόσεις Γνώση , Αθήνα 1986
· Ατάμ Αλ’ Ακ (μουσικό παιδικό θέατρο),
(μουσική Π. Περάκη),
(α’ παράσταση: Καλαμάτα, 15 Αυγούστου 1987)
· Tango Bar (θέατρο),
Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1988 (α’ παράσταση: Θεατρική Σκηνή Α. Αντωνίου, 1987)
· Εμπορία ειδήσεων (άρθρα 1979-1990),
Εκδόσεις Γνώση , Αθήνα 1990
· Επιχείρησις Ιουδίθ (θέατρο),
Εκδόσεις Γνώση , Αθήνα 1992 (α’ παράσταση θεατρική Σκηνή Α-Αντωνίου, 1991-92).
· Γυναίκες ευσεβείς του πάθους (μυθιστόρημα),
Εκδόσεις Γνώση , Αθήνα 1995
· Μ’ εξακόσιες λέξεις (άρθρα στην Ελευθεροτυπία 1992-1995),
Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1996
· Νοσταλγία Μνήμης (μυθιστόρημα),
Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1999
· Τρομοκρατία και άλλα δαιμόνια (Άρθρα στην Ελευθεροτυπία),
Εκδόσεις Ηλέκτρα , Αθήνα 2004
· Κούκλα από πορσελάνη (Θέατρο),
Εκδόσεις Ηλέκτρα, Αθήνα 2004
Α΄ Παράσταση Θέατρο Καισαριανής ,Ομάδα Φράκταλ
· Ανεπίδοτοι έρωτες (μυθιστόρημα),
Εκδόσεις Ηλέκτρα, Αθήνα 2007
 
—-

Τον Οκτώβρη του ’67… Του Περικλή Κοροβέση – για τους «Ανθρωποφύλακες» – αυτοβιογραφικό βιβλίο – η κύρια μαρτυρία που κατατέθηκε (μαζί με άλλες) στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και έτσι καταδικάστηκε η Χούντα της 21ης Απριλίου διεθνώς, εκτός των άλλων και για τα βασανιστήρια αλλά για και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 

Κάποια από τα άρθρα του, επίσης: Περικλής Κοροβέσης | TVXS

***


Πρόσκληση

Ο Περικλής Κοροβέσης στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια για τις   «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες»

 

 «Όλα φαινόντουσαν γερά θεμελιωμένα. Εγγυήσεις ατέλειωτες και προοπτικές χρόνου. Τα ποντάραμε όλα εδώ: στη σιγουριά. Ρίσκο δεν πήραμε κανένα. Είμαστε πάντα νοικοκυραίοι. Τα βήματά μας προσεκτικά. Και όμως τα χάσαμε όλα βέβαιοι στη σιγουριά μας.»

Μία συνάντηση – συζήτηση με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Περικλή Κοροβέση με αφορμή τις «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες», το νέο βιβλίο του, από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.

–        Μιλούν οι Γιώργος Σταματόπουλος, δημοσιογράφος – συγγραφέας, και Δημήτρης Νανούρης, δημοσιογράφος – ποιητής.

–        Συντονίζει η δημοσιογράφος Κρυσταλία Πατούλη, σε συνεργασία με τον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια και τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.

–        Αποσπάσματα από το βιβλίο, διαβάζει η ηθοποιός Δανάη Παπουτσή.

–        Συνοδεύουν μουσικά οι Naif (κοντραμπάσο, μπουζούκι, φλάουτο – κιθάρα) σε διασκευασμένα τραγούδια του έρωτα και της αλητείας, αξιόλογων Ελλήνων δημιουργών (naifnaifgr.blogspot.gr)

Info

Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα, τηλ. 21 08673655 (facebook.com/AlexandreiaPolychorosTechnes) – Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013, 8:00μμ. Είσοδος ελεύθερη.

Πατήρ Φιλόθεος Φάρος: Ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή

09:00, 21 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/128972

Ο Γιουνγκ, που ασχολήθηκε με το δεύτερο μισό της ζωής, σε αντίθεση με τον Φρόυντ(ο οποίος ερεύνησε τον άνθρωπο κυρίως στο πρώτο μισό της ζωής του), λέει ότι: «Ο άνθρωπος στο πρώτο μισό της ζωής υπηρετεί τη φύση(δηλαδή, κάνει παιδιά, παντρεύεται, προσπαθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην). Όμως, στο δεύτερο μισό της ζωής, ο άνθρωπος καλείται να υπηρετήσει τον πολιτισμό.» […] Οπωσδήποτε οι αλλαγές καθώς μεγαλώνει κάποιος και παγιώνεται η προσωπικότητά του, γίνονται δύσκολα, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή […] Ο ψυχοθεραπευτής Πατήρ Φιλόθεος Φάρος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή το βιβλίο Ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρμός.

Η μέση ηλικία είναι μία υπόθεση που απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αλλά είναι και παραμελημένη. Δεν κυκλοφορούν, δηλαδή, πολλά βιβλία, ή βοηθήματα γι’ αυτή την ηλικία. Αυτοί ήταν οι λόγοι που μας έκαναν να αποφασίσουμε εγώ με τον Γιώργο Σιγαλό να προβούμε στην συγγραφή και στην έκδοση αυτού του δεύτερου βιβλίου, που αναπόφευκτα ασχολείται με κάποια βασικά θέματα που ασχολείται και το προηγούμενο, αλλά προσθέτονται καινούργιες διαστάσεις.

Τα βασικά θέματα της μέσης ηλικίας, είναι καταρχήν, ότι επέρχεται μία κάμψη των δυνάμεων του σώματος, και αναπόφευκτα υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί.

Το δεύτερο είναι ότι υπάρχει πιθανά μια ματαίωση στον επαγγελματικό χώρο. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος που ξεκίνησε μια επαγγελματική σταδιοδρομία με κάποιον ενθουσιασμό, μετά από 20 χρόνια, αρχίζει πιθανά να αναρωτιέται αν άξιζε τον κόπο, αν ήταν κάτι με το οποίο ήθελε πραγματικά να περάσει το μισό της ζωής του.

Μετά, υπάρχει μια φάση για τους έγγαμους, που μοιάζει με τέλμα. Τα παιδιά τους βρίσκονται στην εφηβεία, και οι μεσήλικες γονείς αντιμετωπίζουν την επαναστατικότητα τους, η οποία τους ταλαιπωρεί γιατί δεν ξέρουν πολλές φορές πώς να την χειριστούν. Μοιάζει, δηλαδή, σαν μια περίοδος κρίσης για την οικογένεια, η είσοδος των παιδιών στην εφηβεία.

Ύστερα, υπάρχει και μία αίσθηση, ότι ο μεσήλικας δεν πολυασχολείται με το μέλλον. Ποιο είναι αυτό το μέλλον; Το μέλλον είναι τα γηρατειά κι ο θάνατος.

Κάποια από τα παραπάνω θέματα, λοιπόν, είναι τα βασικά που θέτει το βιβλίο. Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται αυτά;

Η πλειονότητα των μεσήλικων κάνει αυτό που κάνουμε και εμείς με την κρίση: Ψάχνει να βρει κάποιον τρόπο να διατηρήσει τα πράγματα ως έχουν.

Συνήθως, δεν βλέπει ότι η μέση ηλικία και το άλλο μισό της ζωής, εκτός από τα μειονεκτήματα έχει και πλεονεκτήματα. Οπότε, προσπαθεί να διατηρήσει, αυτά που είχε στο πρώτο μισό της ζωής.

Αυτή όμως είναι μια μάταιη προσπάθεια, διότι δεν έχει προοπτική. Από την άλλη μεριά, όταν κάνει αυτό το πράγμα ο άνθρωπος -και γι αυτό νομίζω ότι είναι κρίσιμη η καμπή της μέσης ηλικίας-, χάνει μια συγκλονιστική ευκαιρία που έχει στη ζωή του.

Ο Γιουνγκ, που ασχολήθηκε με το δεύτερο μισό της ζωής, σε αντίθεση με τον Φρόυντ(ο οποίος ερεύνησε τον άνθρωπο κυρίως στο πρώτο μισό της ζωής του), λέει ότι:

«Ο άνθρωπος στο πρώτο μισό της ζωής υπηρετεί τη φύση(Δηλαδή, κάνει παιδιά, παντρεύεται, προσπαθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην). Όμως, στο δεύτερο μισό της ζωής, ο άνθρωπος καλείται να υπηρετήσει τον πολιτισμό.»

Κι όταν λέει πολιτισμό, εννοεί την εξερεύνηση του εσωτερικού του κόσμου. Και εγώ θα συμπλήρωνα και τις σχέσεις!

Διότι ο άνθρωπος στο πρώτο μισό της ζωής του, προσπαθώντας για τα εξωτερικά επιτεύγματα, παραμελεί και τον εσωτερικό του κόσμο και τις σχέσεις του, κάτι που είναι κάτι τραγικό.

Γιατί, κάθε άνθρωπος ολοκληρώνεται στην ένωση με τον άλλον άνθρωπο. Και όταν λέω ένωση, δεν εννοώ συζυγική μόνον. Όσες περισσότερες ουσιαστικές σχέσεις έχει ένας άνθρωπος, τόσο πλουσιότερος γίνεται.

Διότι ο άνθρωπος τι είναι; Είναι εκείνο που παίρνει από όλους τους άλλους, και το διαμορφώνει με τον δικό του τρόπο.  Η δική του συμβολή δηλαδή, η ατομικότητά του, είναι ο τρόπος που διαμορφώνει, όλα αυτά που παίρνει από τους άλλους. Οπότε η παραμέληση των σχέσεων, σημαίνει και προσωπική φτώχεια του ανθρώπου και της προσωπικότητάς του.

Στο δεύτερο μισό της ζωής, λοιπόν, ακόμα και το γεγονός ότι η σωματική του ενέργεια έχει καμφθεί, είναι κάτι θετικό με την έννοια ότι του δίνει την δυνατότητα, την ευκαιρία, για κάποια ησυχία, η οποία απαραίτητη γι’ αυτήν την εξερεύνηση του εσωτερικού του κόσμου.

Έτσι το τοποθετεί ο Γιουνγκ: Στο δεύτερο μισό της ζωής, ο άνθρωπος ίσως έχει πολύ σημαντικότερες ευκαιρίες απ’ ότι έχει στο πρώτο.

Σ’ αυτό το βιβλίο, επίσης, αναφέρω ένα παράδειγμα: Τον έρωτα στη μέση ηλικία.

Επειδή, ο άνθρωπος μετά το αποκορύφωμα της ενεργητικότητάς του και της δύναμης, αντιμετωπίζει όπως είπα μία κάμψη της σωματικής του ενέργειας, αυτή την κάμψη την αισθάνεται και στο χώρο της σεξουαλικότητας. Κυρίως οι άντρες, που έχουν ζήσει την σεξουαλικότητά τους στο πρώτο μισό της ζωής σαν ένα άθλημα που αγωνίζονταν να αποδείξουν κάτι, όταν συμβεί αυτό, πανικοβάλλονται κυριολεκτικά, και τρέχουν σε ειδικούς για να ανακτήσουν τις χαμένες δυνάμεις τους.

Αντιδρώντας, όμως μ’ αυτόν τον τρόπο, όπως μια γυναίκα που κάνει λίφτινγκ, χάνει τη μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψει τον έρωτα για πρώτη φορά στη ζωή του.
Χάνει την ευκαιρία, να ανακαλύψει τον έρωτα που δεν είναι μια υπόθεση σωματική, που δεν προσφέρεται για πρωταθλήματα, που είναι η ανάγκη του ανθρώπου για κοινωνία και ένωση με τον άλλον άνθρωπο, που είναι τρυφερότητα, που είναι στοργή.

Αυτά όλα, στο πρώτο μισό της ζωής του ο άντρας κυρίως, αλλά και η γυναίκα με έναν κάπως διαφορετικό τρόπο, δεν έχει υποπτευθεί αυτή τη διάσταση του έρωτα.

Και η κάμψη της σωματικής ενέργειας που εμφανίζεται σαν αναπηρία ή σαν μειονέκτημα, είναι η ευκαιρία του, η πολύτιμη ευκαιρία του για να ανακαλύψει, τώρα πια, στα 40 ή στα 50, το πραγματικό έρωτα, που δεν τον έχει υποπτευθεί μέχρι αυτή τη στιγμή.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα του πως η εμμονή στη διατήρηση αυτών που συνέβαιναν στο πρώτο μισό της ζωής είναι τραγωδία για τον άνθρωπο στη μέση ηλικία, γιατί χάνει πραγματικά πολύτιμες ευκαιρίες.  

Και ξέρετε, από το αν θα κάνει αυτή τη στροφή στη ζωή του, από τα εξωτερικά στα εσωτερικά, από αυτό θα εξαρτηθεί η ποιότητα των γηρατειών του. Από αυτό θα εξαρτηθεί, εάν τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής του είναι μια κόλαση…

Ένα απ’ τα πράγματα που μπορεί να διαφύγει από την εμπειρία του μεσήλικα, είναι να καταλάβει ότι η ανάπτυξή του, δεν σταματάει στη μέση ηλικία. Κάθε άλλο! Εάν σταματήσει την εξέλιξή του, τότε θα φτάσει στα γηρατειά ένας άνθρωπος εγωκεντρικός, χωρίς ευαισθησία για τον άλλον, και μ’ αυτόν τον τρόπο θα δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο.

Δηλαδή, θα είναι δυσάρεστος στους άλλους, ενοχλητικός στους άλλους, οι άλλοι αναπόφευκτα θα τον αποφεύγουν, επειδή θα τον αποφεύγουν θα αισθάνεται μια εσωτερική ερημιά και θα προσπαθεί να την καλύψει με κτητικότητα, με απαιτητικότητα, κάνοντας τη ζωή των νεώτερων ανθρώπων του περιβάλλοντός του πολύ δύσκολη. Και σαν συνέπεια ο κόσμος αυτός του περιβάλλοντός του, θα του γυρίζει την πλάτη.

Kρ.Π.: Και πώς μπορεί να ξεπεράσει κάποιος την κρίση της μέσης ηλικίας, ώστε να μη χάσει τις ευκαιρίες να εξελιχθεί εσωτερικά και στις σχέσεις τους με τους άλλους;

Οπωσδήποτε οι αλλαγές καθώς μεγαλώνει κάποιος και παγιώνεται η προσωπικότητά του, γίνονται δύσκολα, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ότι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Το ζωντανό με κάποιον τρόπο πάντα αλλάζει.

Γίνονται, όντως δύσκολα οι αλλαγές όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, αλλά πάντως δυνατότητα αλλαγών υπάρχει! Αλίμονο για τον άνθρωπο που δεν έχει την δυνατότητα να αλλάζει. Γιατί ο κόσμος γύρω του αλλάζει, κι αν είναι να ζει μέσα στον πραγματικό κόσμο είναι απαραίτητο να αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…-

Ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά, Η συσσωρευμένη εμπειρία
για μια βαθύτερη κατανόηση της ζωής

π. Φιλόθεος Φάρος, Γιώργος Σιγαλός, Εκδόσεις Αρμός

 

Σχετικά Άρθρα

(06/03/2013)
(20/05/2013)
(07/05/2013)
(04/05/2013)

Φωτεινή Τσαλίκογλου: Ζω σημαίνει αναζητώ μια αλήθεια

07:45, 20 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129035

Ζω, σημαίνει αναζητώ μια αλήθεια και η μόνη αλήθεια, ίσως είναι αυτή που σε φέρνει κοντά στις ρωγμές της ιστορίας σου… που σου επιτρέπει  να μην λογοκρίνεις, ούτε να κοροϊδεύεις, ούτε να παραποιείς την ένταση των συναισθημάτων σου.  Αυτή την «αναμονή του αληθινού» […] Η ηθική της αναζήτησης. Αυτό δεν είναι που σου δίνει την αίσθηση ότι δεν είσαι νεκρός; Αν σταματήσει αυτή η αναζήτηση, έχεις σταματήσει να υπάρχεις. Και το όλο θέμα είναι, να μη γίνουμε μία χώρα, ήδη νεκρών […] Η Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο 8 ώρες και 35 λεπτά, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Κρ.Π.: Σ’ αυτό το βιβλίο, αφηγείσαι το ταξίδι του Τζόναθαν, ο οποίος για πρώτη του φορά θα επισκεφτεί τον τόπο της καταγωγής του, και μέσα στο αεροπλάνο σκέφτεται τη ζωή του «μια ιστορία δυο τραυματισμένων μέσα του «πλασμάτων»: της οικογένειάς του και της Ελλάδας». Πώς γεννήθηκε αυτή η ιστορία;

Φ.Τσ.: Είναι παράξενο πράγμα οι ιδέες. Μοιάζει να ‘ρχονται κάποια στιγμή, αλλά μπορεί να προετοιμάζονται πολλά χρόνια πριν μέσα στο μυαλό.

Aπ’ όσα βιβλία έχω γράψει, χωρίς να έχει τίποτα το βιογραφικό με τη στενή ημερολογιακή έννοια, είναι ταυτόχρονα το πιο βιογραφικό  βιβλίο μου. Aρκεί να δεχτούμε ότι η βιογραφία δεν αφορά μόνο σε ιστορικά τεκμηριωμένα γεγονότα αλλά και σε βιωμένα γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ παρα μόνο στη φαντασία μας.

Πράγματα δηλαδή που έχουμε ζήσει εκτός ημερολογίου… Bιωματικές αλήθειες… γεγονότα που ποτέ δεν συνέβησαν αλλά αξιώνουν το καθεστώς του «πραγματικού».

Κρ.Π.: Ο ήρωας του βιβλίου ξεκινά να πάει στη χώρα των προγόνων του, αλλά μοιάζει και σαν να… επιστρέφει στην Ελλάδα γι’ αυτούς και μ’ αυτούς…  Σήμερα, παρατηρούμε ότι πολλοί φεύγουν από τη χώρα μας, αλλά οι περισσότεροι, είτε φεύγουν είτε μένουν, μοιάζει επίσης, σα να κάνουν μία προσπάθεια «επιστροφής» σ’ αυτό που μπορεί να λέγεται Ελλάδα, στο παρελθόν, στις ρίζες.

Φ.Τσ.: Χιλιάδες νέα παιδιά, με προσόντα τυπικά και ουσιαστικά, (και η νεότητα είναι από μόνη της ένα προσόν) τα τελευταία δύο χρόνια, έχουν φύγει από τη χώρα, εγκατέλειψαν αυτόν τον τόπο. Θα ήθελα να ονειρεύομαι ότι αυτά τα παιδιά δεν φύγανε για να φύγουνε. Κάποτε ίσως θελήσουν να ξαναγυρίσουν. Είναι πολύ οδυνηρό, όχι να φεύγεις, αλλά να μην θες να ξαναγυρίσεις… Και επίσης είναι πολύ οδυνηρό, να νιώθεις ότι σε διώχνει η χώρα. 

Κρ.Π.: Εγώ νιώθω ότι η χώρα η ίδια φεύγει…

Φ.Τσ.: Γι αυτό σήμερα, υπάρχει αυτή η έννοια της επιστροφής… Ναι, μπορείς να επιστρέφεις και φεύγοντας. Πώς; Νομίζω είναι μια εποχή που αναζητάμε να γνωρίσουμε αυτόν τον τόπο. Κι όταν λέω να τον γνωρίσουμε, εννοώ ουσιαστικά. Γιατί μπορεί να ζεις σε μια οικογένεια και να σου είναι άγνωστη.

Πιστεύω οι κρίσεις σε παρακινούν να ψάξεις να βρεις την αλήθεια μιας καταγωγής. Που μπορεί βέβαια να είναι μια νέα επινόηση. Δεν έχει σημασία.  Σημασία έχει  να αντιπαρατεθείς με την αλήθεια της ιστορίας σου. Ποιά είναι η πατρίδα σου; Ποιοί είναι οι δικοί σου δεσμοί με αυτή τη χώρα; Πόσο σε έχουν, δίχως να το ξέρεις, σημαδέψει τραύματα του παρελθόντος; Αυτό κάνει και ο Τζόναθαν.

Σε πρώτο επίπεδο, προσπαθεί να ξεδιαλύνει τα μυστήρια με την οικογένειά του, που είναι πολύ περιπεπλεγμένα και φορτισμένα. Αλλά πίσω απ’ αυτό, υπάρχει σαν σκιά, σαν αχτίδα, σαν απειλή ή σαν υπόσχεση, η ιστορία της Ελλάδας. Όπως και πίσω από αυτή την ιστορία της Ελλάδας εμφιλοχωρεί η αναζήτηση μιας συνεχώς καταδικασμένης να μας διαφεύγει δικής μας ταυτότητας.  Το τραύμα σημαίνει πληγή στο σώμα, στη ψυχή, στην κοινωνία. Υπαρχει μια αέναη αλληλεπίδραση  ανάμεσα τους. Το ένα τροφοδοτεί το άλλο.

Κρ.Π.: Ο ήρωας του βιβλίου πάντως, αγγίζει την αλήθεια, αφού έχει βιώσει πρώτα μια καταστροφή.  Σαν η απώλεια, να τον ωθεί στην αλήθεια. 

Φ.Τσ.: Προτιμώ να μιλήσω τώρα σαν αναγνώστρια: Σε αυτό το ταξίδι μέσα στο αεροπλάνο 8μιση ώρες, όσο διαρκεί η πτήση Νέα Υόρκη  – Αθήνα, αναμοχλεύεται μισός αιώνας ιστορίας. Στο μυαλό του  τραυματισμένου από την ιστορία του, Tζόναθαν, το ταξίδι αυτό λειτουργεί και  σαν μια θρηνητική διεργασία.

Για να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του ο τραυματισμένος, χρειάζεται να υπάρξει μια διεργασία. Πένθους να το πούμε; Θρήνου; Χρειάζεται, δηλαδή, να έρθει σε επαφή μ’ αυτό που έχασε.  Να μην το κουκουλώσει, να μην το συγκαλύψει, να μην το μεταμφιέσει.

Αυτό είναι συνήθως πολύ οδυνηρό. Αν δεν το κάνεις όμως, παραμένεις όμηρος του τραύματος. Είσαι σαν φυλακισμένος μέσα στην καταστροφή. Εάν το κάνεις, αν καταφέρεις να επεξεργαστείς το νόημα αυτής της καταστροφής, εκεί ανοίγονται μετά, πολλές δυνατότητες μπροστά σου.

Κρ.Π.: Αυτό το καταφέρνει ο ήρωας, γι αυτό και ίσως μπορεί και επιστρέφει… 

Φ.Τσ.: Σ’ αυτή την οικογένεια, υπήρχαν ανεπούλωτα τραύματα, αλήθειες που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ο Τζόναθαν με την αδελφή του την Αμαλία, μεγάλωσαν στη Νεα Υόρκη σ’ ένα σπίτι γεμάτο μυστικά. Παιδιά αγνώστου πατρός με μια μητέρα που ‘’ξαφνικά’’ άλλαξε το όνομα της και απαγόρευσε στα παιδιά της να μιλάνε για την Ελλάδα.

Το φάντασμα μιας πεθαμένης αδελφής  ενώνει, (με τον  τρόπο που  μόνο οι  νεκροί γνωρίζουν), το Μανχάταν με τη Νέα Ιωνία, και τους ουρανοξύστες με τις νεραιδοσπηλιές της Καππαδοκίας.

Ο παππούς και η γιαγιά αυτών των παιδιών, φεύγοντας από την Ελλάδα λίγο πριν τον πόλεμο, αφήνανε πίσω έναν τόπο με καταστροφές, με ξεριζωμούς, με τον εμφύλιο που θα ξέσπαγε. Κομβικά  γεγονότα που λειτουργούν ακόμα στην ελληνική κοινωνία, ως ανεπούλωτα τραύματα.

Aιμομικτικές φαντασιώσεις,  αυτοκτονίες, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, παράνομοi έρωτες σημαδεύουν τη ζωή της οικογένειας Αργυρίου. Μέσα εκεί ο Τζόναθαν πασχίζει να υπάρξει, να μάθει ποιος είναι. Στην ουσία είναι μια πορεία αυτογνωσίας που επιχειρεί ο ίδιος.

Κρ.Π.: Αλλά τελικά αφηγείσαι παράλληλα και την ιστορία της Ελλάδας. Και μιλάς μέσα σε όλα αυτά, για τα τρία συστατικά μίας ύβρις: Την αδικία, τον αποκλεισμό και τη λήθη(Μήπως δεν αποκλείσαμε από το λεξιλόγιό μας τη λέξη Ελλάδα, τόσα χρόνια, με κάποιον τρόπο; Αποφεύγοντας οτιδήποτε ελληνικό;). Όλα αυτά, ζητούν την τιμωρία και την κάθαρση. Και στην περίπτωση του Τζόναθαν, η κάθαρση έρχεται σαν δικαιοσύνη, και η δικαιοσύνη στην προκειμένη περίπτωση μοιάζει να αντικαθιστά την τιμωρία. Και δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η αλήθεια.

Φ.Τσ.: Κάθαρση είναι και το να μην φοβάσαι την ένταση των συναισθημάτων σου. Να μην υπάρχει αυτή η άμβλυνση των συναισθημάτων που σε βάζει σε μία νοικοκυρεμένη νάρκη, σ΄ένα λήθαργο τακτοποιημένης δήθεν ισορροπίας.

Η Ερασμία, η γιαγιά του Τζόναθαν λίγο πριν πεθάνει, σε βαθύ γήρας, μέσα στο ίδρυμα των ηλικιωμένων, λίγο πριν το τέλος, αποκαλύπτει, φανερώνει, στον εαυτό της και στον εγγονό της  την ανατρεπτική αλήθεια  της ιστορίας της.

Ο νεαρός ήρωας θέλει να έχει μια ευκαιρία, προτού ο ίδιος πεθάνει, προτού φτάσει σ’ αυτό το βαθύ γήρας, να έρθει κι εκείνος σε επαφή με την δική του αλήθεια. Θέλει δηλαδή να προλάβει να ζήσει προτου να πεθάνει.

Ζω, σημαίνει αναζητώ μια αλήθεια και η μόνη αλήθεια, ίσως είναι αυτή που σε φέρνει κοντά στις ρωγμές της ιστορίας σου… που σου επιτρέπει  να μην λογοκρίνεις, ούτε να κοροϊδεύεις, ούτε να παραποιείς την ένταση των συναισθημάτων σου.  Αυτή την «αναμονή του αληθινού».

Και δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτή την αλήθεια τη μονοπωλεί η απώλεια. Ο ψυχικός πόνος έχει κοιτάσματα μιας τρομακτικής ανατρεπτικής αλήθειας. Και ο ήρωας, δεν θέλει άλλο να αποφύγει αυτόν τον πόνο.

Τελικά, να παραδεχτεί τον απαγορευμένο του έρωτα. Να δει αλλιώς την μητέρα του. Να επιχειρήσει να δει αλλιώς αυτή τη χώρα, την Ελλάδα, που στη φαντασία του είναι η εικόνα μιας συρρικνωμένης χώρας, που βυθίζεται, που καταστρέφεται, όμως εκείνος θέλει προτού προσγειωθεί το αεροπλάνο να μπορέσει να την δει κι αλλιώς αυτή τη χώρα.

Κρ.Π.: Το βιβλίο τελειώνει με τους στίχους του τραγουδιού του Μάνου Χατζηδάκι, «Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς»…

Φ.Τσ.: Υπάρχει μια συγκλονιστική  ιστορία πίσω από αυτό το τραγούδι, που την έμαθα αφού είχα ολοκληρώσει την πρώτη του γραφή. Και είναι από αυτά τα αναπάντεχα, που μπορεί να κρύβει μέσα της η λογοτεχνία, η τέχνη, η γραφή.

Όταν η μητέρα του Τζόναθαν, αποφασίζει να αλλάξει το όνομά της, γιατί δεν θέλει τίποτα να της θυμίζει την Ελλάδα, όχι γιατί δεν την θέλει, αλλά γιατί η Ελλάδα την έχει πληγώσει μέσα από τα κρυμμένα μυστικά της οικογένειάς της, διαλέγει το όνομα Λάλε Άντερσεν.

Διάλεξα τυχαία το όνομα αυτό. Χωρίς να ξέρω την ιστορία που συνδέει το Μάνο Χατζηδάκι με αυτή τη γυναίκα, τη Λάλε Άντερσεν –γιατί ήδη υπήρχε στο βιβλίο αυτό το τραγούδι του-, η οποία είχε γίνει διάσημη τραγουδώντας το «Λιλή Μαρλέν», το τραγούδι το οποίο ξημεροβραδιάζονταν στις μάχες. Και οι μεν και οι δε. Το θεωρούσαν δικό τους και οι ναζί και οι σύμμαχοι. Ήταν το αγαπημένο τους τραγούδι, ένα σπαρακτικό τραγούδι για μια γυναίκα που κάποια στιγμή χάνεται, και όλοι την ανακαλούν και την αναπολούν…

Ο ίδιος ο Χατζιδάκις έχει περιγράψει, πως δημιούργησε τη δική του εκδοχή του τραγουδιού της Λιλή Μαρλέν, έχοντας στο μυαλό του τη φωνή της Λάλε Άντερσεν, την οποία δεν την είχε είχε δει ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Κρ.Π.: … οι στίχοι του τραγουδιού αυτού, επειδή μιλάς για απώλειες, ο αγώνας να κατακτήσουμε κάτι άπιαστο, μας δίνει την δύναμη να τιμήσουμε όλα αυτά που είμαστε, και τα χάνουμε ή τα ξαναβρίσκουμε κατά καιρούς στη ζώη μας;

Φ.Τσ.: Έχω μια εμμονή με το θέμα της απώλειας. Ολο και πιο πολύ. Μέσα της κρύβονται απεριόριστα κοιτάσματα αλήθειας.

«Το βλέμμα της οδύνης μου αρέσει,
γιατί γνωρίζω ότι είναι αληθινό
Οι άνθρωποι δεν ψεύδονται στους πόνους’’,
λέει η Έμιλη Ντίκινσον

Κρ.Π.: Αυτό που μένει στο τέλος του βιβλίου, είναι τελικά η αγάπη, η συνύπαρξη, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αλήθεια; Όλα αυτά τα ιδανικά, που μοιάζουν άπιαστα, και όπως λέει και το τραγούδι στο τέλος; Που τα «γυρεύουμε» γιατί ήσαν «ουρανός»;

Φ.Τσ.: Η αναζήτηση εννοείς, ναι. Η ηθική της αναζήτησης. Αυτό δεν είναι που σου δίνει την αίσθηση ότι δεν είσαι νεκρός; Αν σταματήσει αυτή η αναζήτηση, έχεις σταματήσει να υπάρχεις. Και το όλο θέμα είναι, να μη γίνουμε μία χώρα, ήδη νεκρών. Αυτό που είπες: «η χώρα έχει φύγει». Η χώρα που έχει φύγει, κινδυνεύει να γίνει μία χώρα ήδη νεκρών.

Πασχίζεις σήμερα να υπάρξεις. Ανεπιτυχώς, όπως όλα δείχνουν. Kαταθλίψεις, βιαιοπραγίες, αυτοκτονίες, ψυχικές διαταραχές, επιλογή του μίσους ως τρόπου ζωής και κατασκευή φανταστικών εχθρών στη θέση ενός ξένου εαυτού. Κολυμπάς με ένα τρύπιο σωσίβιο και γύρω σαν μανιασμένος ωκεανός ο θάνατος.

Ναι!  θα ήθελα όλα να ήταν αλλιώς. Γράφεις ιστορίες για να ονειρεύεσαι ότι όλα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς. Όμως τίποτα δεν είναι αλλιώς κι εσύ ζεις ονειρευόμενος. Ιδού ίσως η  μεγάλη ψευδαίσθηση, σήμερα, της λογοτεχνίας.

Κρ.Π.: Γιατί μόνο η αλήθεια δίνει την πραγματική δύναμη;

Φ.Τσ.: Ακόμα κι αν είναι σαν τις Αλκυονίδες μέρες. Που ξέρεις ότι θα κρατήσουν λίγο στην καρδιά του χειμώνα.

Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς – 1943

Αγάπη μου σε γύρευα
σ’ αυγή και σε φεγγάρι
και στα ψηλά τα σύννεφα
σε γύρευα τυφλός,
μα ήρθε ο καιρός, ήρθε η βροχή
κι η δροσερή σου χάρη
αγάπη μου σε γύρεψα
γιατί ήσουν ουρανός […]

Στίχοι: Γιάγκος Αραβαντινός
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις 


8 ώρες και 35 λεπτά, Εκδόσεις Καστανιώτη

Σχετικά Άρθρα

(12/04/2013)
(21/09/2011)
(07/05/2013)
(30/04/2013)

Η κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης. Του Γιώργου Κολέμπα

06:36, 20 Μάιος 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/129030

[…] Η διεθνής και η τοπική ελίτ, στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δε χρειάζεται πια να διατηρήσει το κοινωνικό κράτος που είχε προωθήσει η σοσιαλδημοκρατία το προηγούμενο μισό αιώνα στις αναπτυγμένες χώρες. Χρειάζεται μόνο το κατασταλτικό κράτος για να επιβάλει ένα καθεστώς αυταρχικό της ολιγαρχίας του πλούτου και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Παρεμβαίνει λοιπόν στα πλαίσια αυτού του κατασταλτικού κράτους, χωρίς να κρατάει ούτε καν τα προσχήματα, και επιβάλει στρατιωτική πειθαρχία και στις εργασιακές σχέσεις(π.χ. στη χώρα μας-«ναυαγό της καπιταλιστικής ανάπτυξης»- επιβάλει «επίταξη» των εργαζομένων στα λιμάνια, στο μετρό, και τώρα στους εκπαιδευτικούς της Μ. Εκπαίδευσης). Γράφει ο Γιώργος Κολέμπας, με αφορμή την επιστράτευση των εκπαιδευτικών της Μ.Ε. και τη μη γενόμενη απεργία μέσα στις εξετάσεις της ΟΛΜΕ. 

1)  Η κρίση του εκπαίδευτικού μηχανισμού(ε.μ.)

Στην εκπαίδευση σήμερα -αλλά και πάντα μέχρι τώρα- υπάρχει μία διαρκής και αέναη κρίση που είναι παραδεχτή από όλους, και τους ιδεολόγους του συστήματος.

Αυτή οφείλεται στις αντιφάσεις που τη διέπουν σα δομή χωρισμένη από την παραγωγική διαδικασία και την ενεργό κοινωνική ζωή. Σαν δομή που δεν ανταποκρίνεται άμεσα στις ανάγκες τους, αλλά έχει μία αναντιστοιχία, η οποία κάθε φορά χρειάζεται «ρύθμιση» για να αμβλύνεται.

Σα δομή που προωθεί το χωρισμό της πνευματικής απ’τη χειρωνακτική εργασία, που εμπεριέχει την αντίφαση μεταξύ των «κοινωνικών» και «ατομικών» αναγκών. Σαν αυταρχική διαδικασία μετάδοσης δοσμένων εκ των προτέρων γνώσεων, στην οποία πάλι δε μπορεί να γίνουν όλοι κοινωνοί μέχρι και την ανώτερη βαθμίδα.

Βέβαια οι αντιφάσεις αυτές δεν έχουν αναγκαστικά σα συνέπεια την κρίση. Απλώς είναι η βάση στην οποία στηρίζεται η αμφισβήτηση του ρόλου της εκπαίδευσης απ’τις διάφορες τάξεις του κοινωνικού σχηματισμού. Όταν και αν υπάρχει αυτή η αμφισβήτηση τότε εμφανίζεται η κρίση.

Η κρίση οξύνεται όταν η ηγεμονική κοινωνική ομάδα προσπαθεί να «ρυθμίσει» την αναντιστοιχία και τις «καθυστερήσεις» της εκπαίδευσης για να ολοκληρώνει την ιδεολογική της λειτουργία.

Αυτές οι ρυθμίσεις στρέφονται σίγουρα και ενάντια στην αναπαραγωγή συγκεκριμένων κάθε φορά στρωμάτων της κοινωνίας. Μπορούν να πετύχουν στο βαθμό που υπάρχουν πραγματικά οι δομές που τις εξασφαλίζουν και δεν είναι επινοήσεις ορισμένων επιτελείων τεχνοκρατών και στο βαθμό που τα λαϊκά αιτήματα δεν παίρνουν τον χαρακτήρα της ριζοσπαστικής αλλαγής και δεν ξεφεύγουν απ’ τα πλαίσια του «εκσυγχρονισμού» κάθε φορά.

Η κρίση μπορεί να οξυνθεί σε βαθμό που να μπλοκάρει εντελώς τη λειτουργία της, όταν η εκπαίδευση γίνει στόχος της πολιτικής παρέμβασης ενός συνολικού κινήματος των «από κάτω». Όταν οι ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις στο χώρο της, δίνουν τη δυνατότητα να προβάλουν το δικό τους όραμα για μιαν άλλη εκπαίδευση στα πλαίσια μιας άλλης κοινωνίας. Δίνουν τη δυνατότητα στο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα να αντιταχτεί στον ευνουχισμό και την αλλοτρίωση της νέας γενιάς(ν.γ.). Σ’ ένα κίνημα εκπαιδευτικών να βοηθήσει τους δασκάλους και καθηγητές, ξεφεύγοντας απ’ τα στενά συντεχνιακά τους αιτήματα, να αμφισβητήσουν το ρόλο τους σαν από καθέδρας ζωντανών εκφραστών των κυρίαρχων αξιών και τοποτηρητών προνομίων, εντασσόμενοι στο γενικότερο κίνημα αμφισβήτησης της υπάρχουσας κοινωνίας.

Προφανώς οξύνεται ακόμη περισσότερο, όταν συνδυάζεται με γενικότερη οικονομική κρίση, όπως συμβαίνει αυτόν τον καιρό στη χώρα μας, στα πλαίσια των πολιτικών των «μνημονίων», όπου οι περικοπές για την εκπαίδευση εντάσσονται στην διαδικασία κατάρρευσης των κοινωνικών αγαθών και της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους.

Σήμερα οι εξελίξεις δεν αφήνουν περιθώριο για διαιώνιση του κυρίαρχου παραδείγματος της ανάπτυξης-κατανάλωσης- αφθονίας, που επικρατούσε τα τελευταία τριάντα χρόνια («χρυσή τριακονταετία»).

Η νέα κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης»( περίοδος συνεχούς κρίσης και διαρκών αναταράξεων και πιθανών κοινωνικών μετασχηματισμών), δε χρειάζεται να στηρίζεται στη συναίνεση της μεσαίας τάξης και στην ιδεολογική συμφωνία των «από κάτω». Δημιουργείται σε παγκόσμιο επίπεδο μια ατμόσφαιρα γενικευμένης κοινωνικής ανασφάλειας και παρατεταμένου φόβου, ξεκινώντας από τον αδύνατο κρίκο της Ν. Ευρώπης και ειδικότερα της Ελλάδας. Σε αυτό το περιβάλλον απαξιώνεται πλήρως μια σειρά θεμελιωδών θεσμών του κοινοβουλευτικού συστήματος και του φαντασιακού της λαϊκής κυριαρχίας.

Η διεθνής και η τοπική ελίτ, στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δε χρειάζεται πια να διατηρήσει το κοινωνικό κράτος που είχε προωθήσει η σοσιαλδημοκρατία το προηγούμενο μισό αιώνα στις αναπτυγμένες χώρες.

Χρειάζεται μόνο το κατασταλτικό κράτος για να επιβάλει ένα καθεστώς αυταρχικό της ολιγαρχίας του πλούτου και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Παρεμβαίνει λοιπόν στα πλαίσια αυτού του κατασταλτικού κράτους, χωρίς να κρατάει ούτε καν τα προσχήματα, και επιβάλει στρατιωτική πειθαρχία και στις εργασιακές σχέσεις(π.χ. στη χώρα μας-«ναυαγό της καπιταλιστικής ανάπτυξης»- επιβάλει «επίταξη» των εργαζομένων στα λιμάνια, στο μετρό, και τώρα στους εκπαιδευτικούς της Μ. Εκπαίδευσης).

Να σταθούμε στους τελευταίους λόγω επικαιρότητας: θα χρειασθεί να αντιληφθούν ότι αναγκαστικά πλέον περνάνε στα κοινωνικά στρώματα των «αποκάτω». Δεν υπάρχει ελπίδα και για αυτούς για «ανάκαμψη» και επιστροφή στη προηγούμενη κατάσταση, όπου μπορεί οι αμοιβές τους στα πλαίσια της και πριν κουτσουρομένης δημόσιας εκπαίδευσης να ήταν χαμηλές, όμως οι περισσότεροι επωφελούνταν-λόγω φροντιστηρίων που μπορούσαν να κάνουν-από τις ιδιωτικές δαπάνες των γονιών(με τα φροντιστήρια, επίσημα και μη, υπήρχε στην ουσία σε μεγάλο βαθμό ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης).

Οι πολλοί γονείς των «αποκάτω»-γιατί οι γονείς των «αποπάνω» είναι λίγοι-δεν μπορούν πια, στα πλαίσια της φτωχοποίησής τους και της γιγαντωμένης ανεργίας, να εξασφαλίζουν τα χρήματα για τα φροντιστήρια των παιδιών τους(η ελληνική οικογένεια έκανε τα πάντα για αυτή τη λειψή έτσι και αλλιώς μόρφωση των παιδιών της τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιούσε μέχρι και τη σύνταξη των παππούδων-γιαγιάδων της).

Έτσι πολλοί λίγοι εκπαιδευτικοί θα μπορούν να επωφελούνται από το ιδιωτικοποιημένο κομμάτι της εκπαίδευσης. Η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών θα πρέπει να το πάρει απόφαση: ανήκει στους «αποκάτω»!!!

Μαζί με τους «αποκάτω» λοιπόν θα χρειασθεί να δώσουν λύση και στο θέμα της εκπαίδευσης. Μεταξύ των «συμπληγάδων» της δημόσιας και της ιδιωτικής εκπαίδευσης, θα πρέπει να επιλέξουν την κοινωνικοποίησή της. Να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να γίνουν υπηρέτες της ανάγκης της κοινωνίας για παιδεία-εκπαίδευση και να μην είναι υπηρέτες ενός ε.μ. που έχει στόχο να εκπαιδεύει τη ν.γ., ώστε να είναι κομμένη και ραμμένη στα πρότυπα που τη χρειάζεται η ελίτ.

Εξάλλου όλοι οι εκπαιδευτικοί αρεσκόμαστε-υπήρξα και εγώ εκπαιδευτικός-όταν στριμωχνόμαστε από επιχειρήματα του είδους ότι είμαστε και εμείς εργαζόμενοι, να επιλέγουμε τον όρο του «εκπαιδευτικού λειτουργού», θέλοντας να τονίσουμε το σημαντικό κοινωνικό μας ρόλο. Προσφέροντας βέβαια υπηρεσίες εκπαίδευσης στην κοινωνία οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει, σαν ανταπόδοση, η κοινωνία να τους εξασφαλίσει και μια ποιοτική ζωή. Δεν χρειάζεται βέβαια αυτή η ποιότητα να ταυτίζεται με την όσο γίνεται μεγαλύτερη ατομική κατανάλωση, αλλά να στηρίζεται στην ατομική εγκράτεια και στην αφθονία των κοινωνικών αγαθών, για την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Πρωτοβουλίες λοιπόν για να περάσει και η εκπαίδευση –όπως και η οικονομία-στα χέρια της τοπικής κάθε φορά κοινωνίας για την εκπλήρωση κοινωνικών και ατομικών αναγκών. Γιατί η παιδεία-εκπαίδευση είναι κοινωνικό αγαθό, όπως ο αέρας, το νερό ή η ενέργεια και δε μπορεί να εξασφαλίζεται μέσω της αγοράς σαν κατανάλωση. Αυτό σημαίνει ότι αυτή η προσπάθεια μπορεί να ξεκινήσει από τώρα βέβαια, αλλά θα χρειασθεί να βάλει και σαν στόχο να πετύχει σημαντικές κοινωνικές αλλαγές. Δεν μπορεί να πετύχει αυτή η προσπάθεια, αν δε συνδεθεί με τη γενικότερη προσπάθεια για να πούμε όλοι οι «αποκάτω»: «στοπ στο ολιγαρχικό καθεστώς των ελίτ του πλούτου, αυτό το καθεστώς δε μεταρρυθμίζεται πια, θα πρέπει να ξεπερασθεί».

Να περάσουμε σε μετακαπιταλιστική κοινωνία της ισοκατανομής πόρων και εξουσιών-αταξική, οικολογική, αποκεντρωμένη, αυτοδιευθυνόμενη-αποφασίζοντας το επόμενο χρονικό διάστημα να μπούμε σε μια περίοδο μετάβασης προς αυτήν, για να ολοκληρώσουμε και το συγκεκριμένο πρόταγμά της, αλλά και το σχέδιο μετάβασης, γιατί ακόμα δεν υπάρχει αυτό. Και οι εκπαιδευτικοί έχουν να παίξουν σημαντικό ρόλο για αυτή την ολοκλήρωση.

Μια παρέμβαση λοιπόν με στόχο τη μετακαπιταλιστική εκδοχή για την εκπαίδευση πρέπει να σκοπεύει όχι στις «δυσλειτουργίες» και τον «εκσυγχρονισμό» της κύρια -αυτά μπορούν να αποτελέσουν το ευνοϊκό κλίμα για μία τέτοια παρέμβαση- αλλά το μπλοκάρισμα συνολικά του σημερινού ρόλου της, σα μηχανισμού ένταξης και καταπίεσης της νεολαίας, σα μηχανισμού δημιουργίας ψεύτικης συνείδησης στη πλειοψηφία των παιδιών των εξουσιαζόμενων τάξεων. Να αναιρεί δηλαδή την αλλοτριωτική πλευρά της και να αναδείχνει την απελευθερωτική δυνατότητά της. Πρέπει να κινηθεί προς τη κατεύθυνση της εξάλειψης των δομικών αντιφάσεων που υπάρχουν στη σημερινή καπιταλιστική εκπαίδευση. Το ξεπέρασμά τους συνδέεται άμεσα με το τι είδους κοινωνία θέλουμε.

Το πρόβλημα δεν πρέπει να μπαίνει, όπως συνήθως μπαίνει, δηλαδή με τη μορφή διλήμματος: ν’ αλλάξουμε πρώτα την κοινωνία και στη συνέχεια την εκπαίδευση ή να ξεκινήσουμε πρώτα απ ‘ την εκπαίδευση. Ο ε.μ. είναι απ’ τους πιο βασικούς μηχανισμούς της υπάρχουσας κοινωνίας. Σε μια θεωρία και μια πρόταση για τη μετάβαση σε μια διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας, πρέπει να κατέχει σημαντική θέση η θεωρία για τη δομή της εκπαίδευσης σ’ αυτήν. Και όχι μόνο αυτό.

Καθώς είναι απαραίτητη η πρακτική για τη δημιουργία των σπερμάτων των δομών αυτής της κοινωνίας της μετάβασης από τώρα, έτσι είναι απαραίτητη και μια ανάλογη πρακτική για τη δημιουργία των κατευθύνσεων, που θα πάρει η εκπαίδευση από τώρα.

2) Η εκπαίδευση στα πλαίσια της μετάβασης.

Ο στρατηγικός στόχος δεν μπορεί παρά να είναι η κατάργηση του σχολείου σαν «ξέχωρου σώματος», η κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και η ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή -σε ισορροπία με τη φύση – και στην παραγωγική διαδικασία, κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.

Αυτή η κοινωνικοποίηση της παιδείας και γενικά της μάθησης θα πετύχει πλέρια σε μια κοινωνία συνειδητή σε τέτοιο βαθμό που θα είναι πραγματικά ικανή για παιδεία χωρίς να στηρίζεται στη διαμεσολάβηση του «ειδικού» δασκάλου – καθηγητή – εκπαιδευτή. Αυτό σημαίνει ότι οι αντιθέσεις σ’ αυτή την κοινωνία δε θα είναι ταξικές- ανταγωνιστικές με τη σημερινή έννοια. Θα είναι μια κοινωνία αταξική, αυτοδιευθυνόμενη σ’ όλα τα επίπεδα, που η οργάνωση της θα στηρίζεται στην κοινότητα με άμεση δημοκρατία και αυτοδιαχείριση.

Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στην περίοδο μετάβασης προς αυτή την κοινωνία. Ποιοί θα είναι οι θεσμοί στους οποίους θα στηριχτεί κατά τη περίοδο μετάβασης προς
αυτήν;

Αν θα δημιουργηθεί ο ένας ή ο άλλος θεσμός, θα εξαρτηθεί βέβαια απ’ την ίδια την πολιτική αντιπαράθεση στα πλαίσια των συνελεύσεων των κοινοτήτων. Και αποκτάει μεγάλη σημασία η πάλη γύρω απ’ την εκπαίδευση γιατί εδώ βρίσκεται ένα απ’ τα ισχυρά οχυρά της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων, που θα πρέπει να ξεπερασθεί κατά τη διάρκεια της μετάβασης, αν δεν θέλουμε να ανασυνταχθεί και να ξαναγίνει κυρίαρχη.

Στη φάση της μετάβασης, σχολείο θα χρειαστεί σίγουρα. Το τι είδους σχολείο όμως είναι αποφασιστικής σημασίας. Από μέσο αναπαραγωγής της υπάρχουσας ταξικής διαστρωμάτωσης πρέπει να γίνει  μέσο οικοδόμησης αταξικού ανθρώπου – κοινωνίας.

Έτσι η κατεύθυνση πρέπει να είναι το σπάσιμο του στεγανού του σχολείου και η μεταφορά της μάθησης και της μετάδοσης της γνώσης στους ίδιους τους τόπους δουλειάς, της ενεργού κοινωνικής και πολιτικής ζωής, καθώς και στα συστήματα αναπαραγωγής της φύσης και των άλλων μορφών ζωής και της αποκατάστασης του περιβάλλοντος. Όπως όλοι οι θεσμοί της κοινωνίας της μετάβασης, έτσι και ο θεσμός του σχολείου πρέπει να ενέχει τις συνθήκες της αυτοαναίρεσης σαν ιδιαίτερου θεσμού κάτω απ’ την οπτική του «σχολείου χωρίς σχολείο» και που θα κλιμακώνεται απ’ την κατώτερη προς την ανώτερη βαθμίδα.

Αυτό σημαίνει ότι σιγά – σιγά θα πετυχαίνεται και η εξαφάνιση της ιδιαίτερης κοινωνικής κατηγορίας του σπουδαστή – φοιτητή και θα αναδείχνεται ο εργαζόμενος – άμεσος παραγωγός που θα σπουδάζει και θα φοιτά όχι μόνο κατά τη «σχολική ηλικία», ή τις «σχολικές ώρες», αλλά σε κάθε στιγμή της ζωής του, κάτω απ’ την αρχή : «η κατάλληλη ώρα για να μάθεις κάτι, είναι όταν το χρειαστείς άμεσα»

Έτσι θα αναδείχνεται όλο και περισσότερο ο «φιλόσοφος» άμεσος παραγωγός-εργαζόμενος, για τον οποίο θα είναι ανοιχτές οι πιο πλατιές προοπτικές επιστημονικής τεχνικής και κοινωνικής μόρφωσης. Βέβαια για να μπορεί κανείς να μάθει κάτι την ώρα που το χρειάζεται πρέπει να υπάρχει δίπλα του και ο κάτοχος της ανάλογης γνώσης εκείνη τη στιγμή

Αυτός θα είναι ο εκπαιδευτής- επιστήμονας – ειδικός κ.λπ., γενικά ο φορέας της κατάλληλης εξειδικευμένης γνώσης, μαζί με όλη την αντίστοιχη και απαραίτητη υποδομή (εργαστήριο, ερευνητικό κέντρο κ.λπ.). Μ’ αυτή την έννοια όμως το κύριο χαρακτηριστικό του εκπαιδευτή κ.λπ. δεν θα είναι ο ρόλος του σαν εξειδικευμένου τέτοιου, αλλά  σαν άμεσου παραγωγού.  Θα είναι και αυτός δίπλα στους άλλους άμεσους παραγωγούς. Η σχέση εκπαιδευτού – εκπαιδευόμενων θα είναι σχέση ανταλλαγής εμπειρίας από διαφορετικά επίπεδα.

Δεν θα συνεπάγεται καμία κοινωνική ανισότητα, καμία αυταρχικότητα, καμία εμπέδωση της «αυθεντίας» του «ειδικού» καθηγητού. Οι μεν θα μαθαίνουν απ’ τους δε και ο καθένας θα κρίνεται απ’ το πρακτικό αποτέλεσμα και την κοινωνική σημασία των απόψεών του στην αντιμετώπιση των διαφόρων προβλημάτων, είτε της παραγωγής, είτε των σχέσεων με το φυσικό περιβάλλον, είτε των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων.

Σ’ έ να τέτοιο σύστημα πραγματικών σχέσεων στην παραγωγική διαδικασία και την κοινωνική ζωή, ο κοινωνικός έλεγχος απ’ τους πολίτες θα είναι δυνατός και έτσι η τάση των ειδικών στο να αναδείχνονται σε ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία με άμεσες επιπτώσεις στην πολιτική εξουσία, θα εξασθενίζει συνεχώς.

Αλλά όχι μόνο αυτό. Σ’ ένα τέτοιο σύστημα, θα μπορεί η κοινωνία να γίνεται συλλογικός κάτοχος κοινωνικά χρήσιμης γνώσης κι όχι άχρηστης ή επικίνδυνης για αυτήν, πράγμα που συμβαίνει σήμερα σε μεγάλο ποσοστό, με τις εφαρμοζόμενες τεχνολογίες.

Ο εκπαιδευόμενος θα αποχτάει γνώσεις όχι πια με το σκεφτικό ότι μπορεί κάποτε να του χρειαστούν. Ο εκπαιδευτής – ειδικός θα αισθάνεται και ο ίδιος δημιουργός και συμμέτοχος κι όχι απλός «μεταδότης» γνώσεων. Έτσι η σημερινή διάσπαση της πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας σιγά – σιγά θα αμβλύνεται.

Τα παραπάνω ανταποκρίνονται περισσότερο στην ανώτερη βαθμίδα της εκπαίδευσης, που όπως γίνεται αντιληπτό θα είναι συνεχής και έξω απ’ ένα θεσμό τύπου Πανεπιστημίου. Όμως για τη ν.γ, που ακόμα δεν μπορεί να είναι άμεσος παραγωγός, θα ήταν απαραίτητο ένας ξέχωρος εκπαιδευτικός μηχανισμός με ένα πρόγραμμα σπουδών που θα οργάνωνε φυσικά έκτος των άλλων και τη συμμετοχή της ν. γ. στην ενεργό κοινωνική και οικονομική ζωή.

Η κοινωνικοποίηση-τοπικοποίηση  της εκπαίδευσης κατά τη μετάβαση θα συνδέεται με το βαθμό κοινωνικοποίησης-τοπικοποίησης της οικονομίας της μετάβασης. Με το βαθμό εφαρμογής της άμεσης δημοκρατίας στην κοινωνική και πολιτική καθημερινότητα των πολιτών. Με το βαθμό ανάπτυξης της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρησης και της αυτοδιακυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα. Με το βαθμό ανάπτυξης και διαμόρφωσης του απαιτούμενου για όλα αυτά νέου ανθρωπολογικού τύπου.

Τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση από τώρα, μπορεί να τα κάνει ένα κίνημα χειραφετητικής εκπαίδευσης από εκπαιδευτικούς-μαθητές-φοιτητές, που θα συνδεθούν με τα ήδη υπάρχοντα εγχειρήματα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, με τις ήδη υπάρχουσες αμεσοδημοκρατικές κοινότητες-συλλογικότητες, δρώντα κοινωνικά-οικολογικά δίκτυα, συνελεύσεις κ.λπ., ώστε να αποτελούν αυτά ήδη μέρος του «πεδίου» εκπαίδευσης.

Που θα μετατρέπουν σιγά-σιγά το υπάρχον σχολείο σε χώρο άσκησης στην αυτοδιαχείρηση και τον αυτοκαθορισμό με την σχολική κοινότητα( μαθητές, καθηγητές-δάσκαλοι, γονείς) να αποφασίζει για τα σημαντικά της σχολικής ζωής. Το ίδιο και με την πανεπιστημιακή κοινότητα για την πανεπιστημιακή ζωή και τις σπουδές.-

Περισσότερα για την κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης δείτε τα κείμενα http://www.topikopoiisi.com/2/post/2012/09/17.html και http://www.topikopoiisi.com/2/post/2013/04/33.html.
Περισσότερα για την κοινωνικοποιημένη οικονομία στο: http://www.topikopoiisi.com/4/post/2012/09/1.html

Γιώργος Κολέμπας

Σχετικά Άρθρα

(26/11/2012)
(22/11/2012)
(06/11/2012)
(06/09/2012)

«Η σημερινή κρίση είναι προάγγελος του τέλους της ελληνικής κοινωνίας»

Στις κορυφαίες πολιτειακές θέσεις αναδεικνύονται είτε πολιτικά νεκροί είτε παραταξιακά σκουπίδια… – Σήμερα τα σημεία σύγκλισης της Αριστεράς και της Δεξιάς είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τις χωρίζουν

Συνέντευξη στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Ο γνωστός πανεπιστημιακός και συγγραφέας μιλάει για την εγκλωβισμένη Αριστερά και τη σύγκλισή της με τη Δεξιά, για το «νεκρόφιλο» πολιτικό σύστημα και το κράτος, με τα αστικά παράσιτα που σιτίζει, ως υπαιτίους λόγους της ελληνικής κακοδαιμονίας

«Η Αριστερά βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Εχασε το παλαιό ιδεολογικό της στίγμα, που αναγόταν στη διαχείριση της μετάβασης από τη δεσποτεία στον ανθρωποκεντρισμό, και παλινδρομεί ανάμεσα σε ένα παρελθόν που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και στο διαγκωνισμό της με τις δυνάμεις του κρατικού ή του πλανητικού φιλελευθερισμού, ως προς το ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός διαχειριστής του συστήματος. Εάν θέλει να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, μία επιλογή έχει μόνο. Να προτάξει τη ριζική μεταβολή της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής με τη μεταβολή της κοινωνίας των πολιτών σε πολιτειακό εταίρο, αντί να επιδιώκει το ρόλο του καθοδηγητή της. Να υπερβεί τη λογική της διαμεσολάβησης και να εναγκαλιστεί το πολιτικό πρόταγμα της αντιπροσώπευσης». Για το ρόλο της Αριστεράς, το «νεκρόφιλο» πολιτικό σύστημα, το κράτος ως υπαίτιο της ελληνικής κακοδαιμονίας, μιλάει στην «Κ.Ε.» ο Γιώργος Κοντογιώργης, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

* «Των Ελλήνων οι κοινότητες», για να θυμηθούμε και το σχολικό εγχειρίδιο της Ιστορίας μας…

– Η ερώτηση, όπως διατυπώνεται, αγγίζει την καρδιά του ελληνικού προβλήματος. Τι ήταν ο ελληνικός κόσμος πριν από τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους; Οι καθεστωτικοί διανοούμενοι, που διακινούν μηρυκαστικά τη δυτικοευρωπαϊκή δικαιοταξία, διδάσκουν ότι ο ελληνισμός ήταν ένα απλό προσάρτημά της, μια περιφέρεια, κάτι σαν τις τριτοκοσμικές χώρες σήμερα σε σχέση με τη δυτική πρωτοπορία. Η προσέγγιση αυτή, πέραν του ότι είναι ανιστορική και στρεβλωτική του ιστορικού γεγονότος, περιέχει εντέλει μια βαθιά ιδεολογική στόχευση: τη δικαιολόγηση της μετέπειτα ηγεμονίας της δυτικής Ευρώπης, τον θεμελιωδώς μη δημοκρατικό χαρακτήρα της νεοτερικής πολιτείας και, για τα καθ’ ημάς, την απόκρυψη του γεγονότος ότι στο όνομα του εξευρωπαϊσμού κληθήκαμε να οπισθοδρομήσουμε ολοκληρωτικά, στις απαρχές της ελληνικής ιστορίας, στην προ-σολώνεια εποχή.

Πριν από την Επανάσταση

* Θέλετε να γίνετε πιο συγκεκριμένος;

– Ο ελληνισμός πριν από την Επανάσταση εξακολουθούσε να είναι δομημένος με όρους κοσμοσυστήματος, του οποίου η ιδιοσυστασία αναγόταν στην ιστορική του μήτρα, δηλαδή στη σταθερά της ανθρωποκεντρικής οικουμένης, που είχε ως θεμέλια κοινωνία την πόλη/κοινό. Αυτό που αποκαλούμε κοινότητες σήμερα είναι η μεθερμήνευση της εφαρμογής του κοινού στην πέραν των Αλπεων Εσπερία, δηλαδή στο φεουδαλικό πεδίο, όπου μετακενώθηκε ολόκληρο το θεσμικό και πραγματολογικό περιβάλλον του ελληνικού κοσμοσυστήματος. Με αυτό ως όχημα ξεκίνησε η Αναγέννηση και με αυτό πορεύτηκε η δυτική Ευρώπη έως το τέλος περίπου του 19ου αιώνα. Στην ιταλική χερσόνησο, όπου η μετακένωση αυτή υπήρξε άμεση, δημιουργήθηκαν οι πόλεις κατά το παράδειγμα των ελληνικών πόλεων/κοινών της βυζαντινής εποχής. Το ενδιαφέρον της επισήμανσης αυτής έγκειται στο ότι ο ελληνικός κόσμος όχι μόνο δεν διήλθε από τη φεουδαρχία, αλλά ότι βίωνε κατά τρόπο αδιάλειπτο, μέχρι τέλους, στο εσωτερικό των κοινών, πολιτειακά συστήματα που ανάγονται στις ιστορικές τους καταβολές: τη δημοκρατική αυτοκυβέρνηση κ.λπ. Ακόμη και η οθωμανική δεσποτεία σεβάστηκε την ανθρωποκεντρική ιδιαιτερότητα του ελληνικού κόσμου, διότι είχε συμφέρον γι’ αυτό. Ωστε η μετάβαση της ελληνικής κοινωνίας δεν έγινε, όπως στη Δύση -και στον κόσμο-, από τη φεουδαρχία στον ανθρωποκεντρισμό, αλλά από το ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα μικρής κλίμακας σε εκείνο της μεγάλης κλίμακας.

* Τι σημαίνει αυτό για την εξέλιξη του ελληνικού κόσμου; Και ποιος το κατήργησε;

– Η κατάργησή του σήμανε την ολοκληρωτική επάνοδο της ελληνικής κοινωνίας στις ανθρωποκεντρικές απαρχές του ελληνικού κόσμου. Ο εξευρωπαϊσμός σήμανε την αναγκαστική εναρμόνιση της ελληνικής κοινωνίας με το βηματισμό της υπόλοιπης Ευρώπης. Ετσι, από το Σύνταγμα της δημοκρατικής αυτοκυβέρνησης του Ρήγα και εκείνα της Επανάστασης, ή την προεδρική διακυβέρνηση του Καποδίστρια, οδηγηθήκαμε στη βαυαρική απολυταρχία. Η μοίρα του προ-εθνοκρατικού ελληνικού κόσμου διαγράφηκε με την αποτυχία της Επανάστασης και την ολοκληρωτική εξάρτησή του από τις δυνάμεις της ευρωπαϊκής απολυταρχίας. Την κατάργηση πάντως του συστήματος των κοινών την επέβαλαν οι Βαυαροί στο όνομα του εξευρωπαϊσμού. Οπως διατείνονται οι ίδιοι στο σκεπτικό τους, η δημοκρατία καλλιεργεί τα ταπεινά ένστικτα της κοινωνίας, δεν είναι συμβατή με την έννοια της προόδου που διδάσκει η ευρωπαϊκή νεοτερικότητα. Η μετα-φεουδαλική Ευρώπη δεν μπορούσε να διανοηθεί τη μεταφορά στο επίπεδο της νέας θεμέλιας κοινωνίας -του κράτους-έθνους- του πολιτειακού παραδείγματος της πόλης/κοινού.

* Ορισμένα παραδείγματα αυτής της εξέλιξης;

– Εχει ενδιαφέρον να προσέξουμε πως ό,τι θεωρήθηκε έκτοτε ως μη προσήκον με την έννοια της προόδου, και απερρίφθη ή συνοδεύτηκε με τη μομφή του οπισθοδρομικού, ήρθε η Ευρώπη να το υιοθετήσει έναν έως ενάμιση αιώνα αργότερα. Ιδού ορισμένα παραδείγματα: αξιώθηκε από τον Καποδίστρια να εισαχθεί η τιμοκρατική ψήφος, για να προσομοιάσουμε στην Ευρώπη. Ο κυβερνήτης αντέτεινε ότι η καθολική ψήφος αποτελεί ιστορικό κεκτημένο του Ελληνα. Η καθολική ψήφος καθιερώθηκε στην Ευρώπη μόλις την παραμονή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ελληνική κοινωνία γνώρισε εξαρχής τα διαστρωματικά και όχι τα ταξικά κόμματα. Τα ταξικά κόμματα εμφανίζονται σε περιόδους μετάβασης, όπως από τη φεουδαλική στην ανθρωποκεντρική κοινωνία. Η ελληνική κοινωνία βίωνε ακόμη τότε το σύστημα της εταιρικής οικονομίας, που προσεγγίζει την εργασία όχι ως μια εξωθεσμική παράμετρο, αλλά ως συμμέτοχο του οικονομικού συστήματος.

Πολιτική ατομικότητα

* Η κοινωνία της μη εξαρτημένης εργασίας;

– Αποτελεί άγνωστο τόπο και σήμερα στον κόσμο της νεοτερικότητας. Τέλος, η ελληνική κοινωνία διέθετε μια εξαιρετική πολιτική ανάπτυξη, που αναγόταν στο γεγονός της θεσμισμένης παρουσίας της στην πολιτεία, μέσα στα κοινά. Η ανάπτυξη αυτή υποδεικνύει μια συμπεριφορά πολιτικής ατομικότητας, εν αντιθέσει προς τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, που βίωναν την πολιτική συμπεριφορά ως άμορφη μάζα. Η πολιτική ατομικότητα λειτουργεί θεσμικά μέσα στην αντιπροσωπευτική ή τη δημοκρατική πολιτεία. Η πολιτική μάζα κατηχείται και καθοδηγείται από δυνάμεις που λειτουργούν ως ενδιάμεσοι μεταξύ ιδιωτικής κοινωνίας και πολιτείας. Περιττεύει να πω ότι τα προτάγματα της προεπαναστατικής περιόδου, που ήταν αυτοφυή, θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες ακόμη για να τα προσεγγίσει ο νεοτερικός άνθρωπος.

* Αυτό τι σημαίνει για την ελληνική κοινωνία του κράτους-έθνους;

– Εδώ βρίσκεται η βάση του νεοελληνικού προβλήματος. Πρώτον, το νεοελληνικό κράτος συγκροτήθηκε σε μια από τις πιο καθυστερημένες, την εποχή εκείνη, περιοχές του ελληνισμού και εντελώς κατεστραμμένη από τον πόλεμο. Δεύτερον, το κράτος αυτό δεσμεύτηκε από τις Δυνάμεις δίκην προτεκτοράτου. Τρίτον, καταργώντας τη θεσμισμένη συλλογικότητα της ελληνικής κοινωνίας, ξέμεινε στον Ελληνα η νοοτροπία της πολιτικής ατομικότητας. Ετσι, ενώ πριν το πρόβλημά του επιδίωκε να το επιλύσει στη «μάζωξη» του κοινού, τώρα όφειλε να προστρέξει στον πολιτικό, που οικειοποιήθηκε την πολιτική αρμοδιότητα. Εφεξής εκαλείτο να διαπραγματευτεί την ψήφο του. Η πολιτική ανάπτυξη λειτούργησε στο νέο περιβάλλον ως εφαλτήριο για να μεταβληθεί ο πολίτης σε πελάτη, το πολιτικό σύστημα σε ακραιφνώς πελατειακό. Οι πολιτικές, με τη σειρά τους, έπαψαν να αναφέρονται στη συλλογικότητα, έγιναν όχημα αποδόμησης της κοινωνικής συλλογικότητας. Τέταρτον, η πολιτική τάξη χρησιμοποίησε το πρόταγμα της εθνικής ολοκλήρωσης ως πρόσχημα για εσωτερικούς λόγους.

* Τη θέλησε πραγματικά;

– Ποτέ. Γι’ αυτό και την υπονόμευσε συστηματικά. Και τούτο διότι γνώριζε καλά ότι εάν το ελληνικό κράτος περιελάμβανε στο έδαφός του μείζονες αστικές περιοχές, άρα και την ελληνική αστική τάξη, η θέση της θα άρμοζε σ’ εκείνη του προέδρου ορεινής κοινότητας. Στην καλύτερη περίπτωση, η πολιτική εξουσία θα αποκτούσε έναν ισχυρό συνέταιρο στην άσκηση της εξουσίας. Στο όνομα της Μεγάλης Ιδέας, η «αυτόχθων» πολιτική τάξη κατέστρεψε τον ελληνισμό. Η κοινωνία που διέθετε αστική τάξη αδιάλειπτα, από την αρχαιότητα, κατέληξε να επιτρέψει στους κόλπους της μόνο ορισμένα αστικά παράσιτα, που σιτίζονταν βασικά από το κράτος. Η δαιμονοποίηση της όποιας αυτόνομης επιχειρηματικότητας εγγράφεται στη λογική αυτή. Αρκεί να αναλογιστούμε τι ήταν τότε ο ελληνισμός, υπό συνθήκες εθνικής κατοχής, και τι αντιπροσωπεύει σήμερα. Η σημερινή κρίση είναι η τελευταία μιας αλυσίδας καταστροφών, που προαναγγέλλει το τέλος της ελληνικής κοινωνίας.

Οι καθεστωτικές ελίτ

* Να συναγάγουμε ότι το κράτος και όχι η κοινωνία είναι υπαίτιο της ελληνικής κακοδαιμονίας;

– Προφανώς δεν άλλαξε το DNA του Ελληνα με την είσοδό του στο κράτος-έθνος. Το κράτος που εννοεί να ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα, προσιδιάζει σε μια κοινωνία που μόλις εξέρχεται από τη φεουδαρχία. Οχι όμως σε μια βαθιά ανθρωποκεντρική κοινωνία. Οι στρεβλώσεις που επισημαίνονται οφείλονται ακριβώς στο αναντίστοιχο του προ-πολιτικού (προ-αντιπροσωπευτικού και προ-δημοκρατικού) κράτους με την προσιδιάζουσα στη δημοκρατία ή, κατ’ ελάχιστον, στην αντιπροσώπευση πολιτική ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά, οι καθεστωτικές και βαθιά αντιδραστικές ελίτ, με προέχουσα τη διανόηση, προκειμένου να υποστηρίξουν το διακύβευμα του κράτους, έριξαν όλο τους το βάρος στην ενοχοποίηση της κοινωνίας και του παρελθόντος της. Η άποψη αυτή, όπως προείπα, είναι εξ ολοκλήρου ανιστορική και περιέχει ιδεολογικό δόλο, αν όχι βαθιά άγνοια.

* Υστερα από περίπου δύο αιώνες, πώς γίνεται να εξακολουθεί να επηρεάζει τα πράγματα το κληρονομημένο παρελθόν;

– Μα διότι τίποτε δεν άλλαξε στο μεταξύ. Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να είναι δομημένο έτσι ώστε να υπηρετεί αποκλειστικά την πελατειακή αποδόμηση της κοινωνικής συλλογικότητας, να δίνει προτεραιότητα στην ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού, να είναι ολοσχερώς αποκομμένο από το εθνικό γίγνεσθαι. Η περίοδος της μεταπολίτευσης μπορεί να οριστεί ως η ολοκληρωτική επαναφορά στο πλέον απεχθές καθεστώς της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα. Η συμπεριφορά της πολιτικής τάξης, το κράτος στο σύνολό του, λειτουργεί στη λογική των επάλληλων κύκλων ολιγαρχικών συμμοριών που λυμαίνονται το δημόσιο αγαθό, με κορυφαίο ενορχηστρωτή τη Βουλή, δηλαδή τους φορείς της κομματοκρατίας.

* Η ελληνική κρίση δεν είναι απλώς πολιτική…

– Εχει αποκλειστικά εσωτερικά αίτια. Η δυτική κρίση εξέθεσε την κομματοκρατία, η οποία, όπως γνωρίζουμε, προτίμησε να θέσει τη χώρα σε καθεστώς εξωτερικής κατοχής, προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα της. Εχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι μέχρι σήμερα δεν άγγιξε καν τους πυλώνες της καταστροφής, δηλαδή τον εαυτό της, ως πολιτικό σύστημα, τη δημόσια διοίκηση και τη νομοθεσία, που οικοδομεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Εννοεί να διαχειριστεί την κρίση χωρίς να επιδείξει καν την ελάχιστη αλληλεγγύη προς τη χειμαζόμενη κοινωνία.

* Το διακύβευμα επομένως είναι η υπέρβαση της κομματοκρατίας;

– Σαφώς ναι. Ομως η υπέρβασή της δεν θα γίνει διατηρώντας ανάλλακτο το παρόν πολιτικό σύστημα. Και τούτο διότι το πολιτικό σύστημα αποτελεί την πρωτογενή αιτία της κομματοκρατίας. Θέλω να πω ότι το τέλος της κομματοκρατίας θα επέλθει με την αντιπροσωπευτική μετεξέλιξη του πολιτικού συστήματος. Με τη θεσμισμένη επανείσοδο της κοινωνίας των πολιτών στην πολιτεία.

* Εχετε ισχυριστεί ότι το πολιτικό σύστημα είναι «νεκρόφιλο»…

– Βεβαίως, για να αναδείξω το γεγονός ότι στις κορυφαίες θέσεις αναδεικνύονται είτε οι πολιτικά νεκροί (λ.χ. στην προεδρία) είτε τα παραταξιακά σκουπίδια. Είναι τυχαίο ότι όλες σχεδόν οι ηγεσίες και οι κορυφαίοι των κομμάτων προέρχονται από την πλέον απεχθή πλευρά της λεηλατικής κομματοκρατίας, τις φοιτητικές παρατάξεις; Αναλογιζόμαστε άραγε τι διδάχτηκαν εκεί οι άνθρωποι αυτοί; Αν όχι, ας διερωτηθούμε γιατί το πολιτικό αυτό σύστημα δεν παράγει ουδέ καν φιλοδοξία υστεροφημίας.

* Και ο ρόλος της Αριστεράς;

– Η Αριστερά βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Εχασε το παλαιό ιδεολογικό της στίγμα, που αναγόταν στη διαχείριση της μετάβασης από τη δεσποτεία στον ανθρωποκεντρισμό, και παλινδρομεί ανάμεσα σε ένα παρελθόν που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και στο διαγκωνισμό της με τις δυνάμεις του κρατικού ή του πλανητικού φιλελευθερισμού, ως προς το ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός διαχειριστής του συστήματος. Ποτέ στο παρελθόν η Αριστερά δεν είχε τόσο λίγα να πει για το παρόν και το μέλλον του κοινωνικού ανθρώπου. Δεν εξέπεσε στα μάτια της κοινωνίας επειδή η τελευταία έγινε συντηρητική, όπως λέγεται συχνά, αλλά διότι δεν αναγνωρίζει καμία διαφορά στον πολιτικό της λόγο ή στις συμπεριφορές της. Σήμερα τα σημεία της σύγκλισης της Αριστεράς και της Δεξιάς είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τις χωρίζουν.

Η Αριστερά σε σταυροδρόμι

* Τι επιλογές έχει;

– Εάν η Αριστερά θέλει να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, μία επιλογή έχει μόνο. Να προτάξει τη ριζική μεταβολή της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής με τη μεταβολή της κοινωνίας των πολιτών σε πολιτειακό εταίρο, αντί να επιδιώκει το ρόλο του καθοδηγητή της. Να υπερβεί τη λογική της διαμεσολάβησης και να εναγκαλιστεί το πολιτικό πρόταγμα της αντιπροσώπευσης. Να αξιώσει την πολιτειακή θέσμιση και, συνακόλουθα, τη χειραφέτηση, αντί για τη χειραγώγηση της κοινωνίας.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.interviews&id=364473

Δημοκρατία δίχως συμμετοχή πολιτών (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Δεν είναι μόνο η αμετάκλητη κατασπατάληση του περιβάλλοντος και αναντικατάστατων πόρων. Είναι επίσης η ανθρωπολογική καταστροφή των ανθρώπινων όντων που μεταμορφώνονται σε παραγωγικά και καταναλωτικά κτήνη, σε εξαχρειωμένους ζάπερ…

Κορνήλιος Καστοριάδης
«Ακυβέρνητη Κοινωνία»
ΕΥΡΑΣΙΑ (σελ. 255-260)
Kern: Όταν τίθεται το ερώτημα της Δημοκρατίας σήμερα, αναφέρεται πάντα στην αντιπροσωπευτική, είτε πρόκειται να την εγκωμιάσουμε είτε να την επικρίνουμε. Δεν έχουμε προχωρήσει περισσότερο. Μπορούμε να προωθήσουμε μαζί σας την ερώτηση πιο πέρα, π.χ. προς τη μορφή της συμμετοχικής Δημοκρατίας;
Καστοριάδης: Προτιμώ να μιλώ για άμεση Δημοκρατία. Είναι προφανές ότι, αν οι πολίτες δεν συμμετέχουν στη δημόσια ζωή, δε μπορεί να γίνει τίποτε. Δεν αρκεί όμως να επαναλαμβάνουμε: συμμετοχή, συμμετοχή. Το ερώτημα είναι: και γιατί, διάβολε, να συμμετέχουν οι πολίτες; Υπάρχουν σίγουρα λόγοι που δε συμμετέχουν σήμερα.
Kern: Είναι επειδή στην αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν τους ζητάει κανένας να συμμετέχουν. Επιπλέον, οι περισσότεροι δεν πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι για κάτι τέτοιο.
Καστοριάδης: Όπως έλεγε ο Ρουσσώ για τους Άγγλους, δεν είναι ελεύθεροι παρά τη μέρα των εκλογών. Άραγε είναι ελεύθεροι ακόμη κι εκείνοι τη μέρα; Τα χαρτιά είναι σημαδεμένα, οι ψευτοεπιλογές είναι προκαθορισμένες από τα κόμματα–και επιπλέον, κενές περιεχομένου. Τι είναι τα «προγράμματα» των πολιτικών κομμάτων σήμερα, στη Γαλλία, την Αγγλία ή αλλού;

Kern: Ίσως οι διαφορές τους να μην είναι πολύ σαφείς. Επ΄ ευκαιρία λοιπόν της σύγχρονης Δημοκρατίας…
Καστοριάδης: Η Δημοκρατία έχει οργανωθεί, έχει συλληφθεί με τέτοιο τρόπο που η συμμετοχή των πολιτών να είναι όντως αδύνατη. Κι ύστερα απ΄ αυτό, οι πολιτικοί έρχονται και κλαίνε για την κρίση της αντιπροσωπευτικότητας. Ιδού τώρα ο κ. Fabius[1] που θρηνεί καθώς ανακαλύπτει τα πασίγνωστα: την ιδιωτικοποίηση των ανθρώπων, την αδιαφορία των πολιτών, το κενό του “προγράμματος” του κόμματος του. Ή εκείνοι οι σοσιαλιστές βουλευτές, που, αφού έχου περιγράψει το κενό της σημερινής “πολιτικής”, συμπεριλαμβανομένης κι εκείνης του κόμματος τους, καταλήγουν καλώντας μας να υποστηρίξουμε με σθένος τη “γραμμή του Προέδρου”. Πάει καιρός που σ΄ αυτή τη χώρα κανείς δε πέθανε από γελοιοποίηση.
Kern: Οι πολίτες πιστεύουν ότι δε μπορούν να κάνουν τίποτα απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση πραγμάτων.
Καστοριάδης: Στα πλαίσια του σημερινού καθεστώτος, πράγματι δε μπορούν να κάνουν τίποτα. Για να μη συμμετέχουν οι άνθρωποι, πρέπει να έχουν τη συνεχώς επαληθευόμενη βεβαιότητα ότι η συμμετοχή τους ή η αποχή τους παίζουν ρόλο. Και τούτο δεν είναι δυνατόν παρά αν πρόκειται να λάβουν μέρος στη λήψη πραγματικών αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή τους.
Kern: Αυτό όμως δε μπορούν να το κάνουν απομονωμένα άτομα. Μόνο οι συλλογικότητες είναι σε θέση να υποστηρίξουν δράσεις που ανοίγουν το δρόμο για αποφάσεις.
Καστοριάδης: Ασφαλώς. Η συμμετοχή πρέπει να ριζώσει πρώτα σε χώρους όπου οι άνθρωποι οδηγούνται, είτε το θέλουν είτε όχι, στο να συνδεθούν. Οι χώροι αυτοί υπάρχουν, τουλάχιστον τυπικά: είναι οι επιχειρήσεις, οι δημόσιες υπηρεσίες, οι κοινότητες, οι συνοικίες των μεγάλων πόλεων, π.χ..

Kern: Λέτε: τυπικά. Αυτό σημαίνει ότι το πράγμα δεν είναι αυτονόητο.

Καστοριάδης: Ναι. Ο γραφειοκρατικός καπιταλισμός, που διέπει τις επιχειρήσεις και το σύνολο της κοινωνικής ζωής, καθώς και η σφαιρική εξέλιξη της κουλτούρας μας, αυτό που ονομάζω θεσμισμένο κοινωνικό φαντασιακό, τείνουν να καταστρέψουν τους παραδοσιακούς δεσμούς κοινωνικοποίησης και συνδέσμου ή να τους μετατρέψουν σε κενά κελύφη. Οι γραφειοκρατικές–ιεραρχικές δομές καταστρέφουν τις μορφές αλληλεγγύης. Η κουλτούρα ωθεί ξέφρενα προς ιδιωτικοποίηση των ατόμων, που όχι μόνον αδιαφορούν για τις κοινές υποθέσεις, αλλά και βλέπουν τους άλλους σαν αντικείμενα ή σαν δυνητικούς εχθρούς που τους εμποδίζουν να προχωρήσουν μέσα στο γενικό μποτιλιάρισμα. Πέραν τούτου, η εγκαθίδρυση μιας αληθινής Δημοκρατίας απαιτεί πολλά απ΄ όλο τον κόσμο.
Kern: Επειδή βάζει στο παιγνίδι την ατομική αυτονομία…
Καστοριάδης: Υποθέτει την αυτονομία του ατόμου, δηλαδή τη διαύγεια του, το στοχασμό του, την υπευθυνότητα του. Υποθέτει επίσης ότι το άτομο έχει κατανοήσει πως, αντίθετα προς τους φενακισμούς που διαδίδει ο φιλελευθερισμός, η μοίρα του είναι ριζικά αλληλέγγυα με εκείνη όλων των άλλων, ότι ανήκει στον ίδιο πλανήτη με τους όμοιους του και ότι μαζί τους πάει τώρα να τον καταστρέψει.
Kern: Πολλά όμως από τα ερωτήματα που τίθενται στην κοινότητα φαίνονται στον πολίτη σαν αφηρημένα. Καθώς δε μπορεί να τα κατανοήσει, πιστεύει ότι ο αποκλεισμός του από τις αποφάσεις είναι μοιραίος.
Καστοριάδης: Είναι η τεχνικιστική αυταπάτη, η αυταπάτη της ειδημοσύνης. Είναι αναρίθμητες οι παράλογες αποφάσεις που πάρθηκαν εδώ και τριάντα χρόνια από τους ειδήμονες ή που πάρθηκαν με βάση τις γνώμες τους, ξεκινώντας από τα σφαγεία της La Vilette μέχρι τον πυρηνικό υπερεξοπλισμό της EDF[2]. Τώρα έχουμε ή θα έχουμε σε λίγο ειδήμονες ικανούς να τροποποιήσουν το ανθρώπινο γονιδίωμα. Μήπως θα πρέπει να τους αφήσουμε να αποφασίσουν; Οι γνώμες των ειδημόνων σχεδόν πάντα διχάζονται, δεν είναι αυτοί που αποφασίζουν· όταν οι διευθύνοντες θέλουν μια πραγματογνωμοσύνη που να πηγαίνει προς μια ορισμένη κατεύθυνση, βρίσκουν πάντα ειδήμονες για να συντάξουν μια κατάλληλη έκθεση. Δεν πιστεύω ότι σε ένα δημοψήφισμα ο Γαλλικός λαός θα ψήφιζε υπέρ της κατασκευής αεροπλάνων που ανιχνεύουν πετρέλαιο. Πρέπει να είναι κανείς απόφοιτος του πολυτεχνείου και μεγάλος ειδήμονας στα οικονομικά, όπως ο Giscard, για να πιστέψει κάτι τέτοιο. Η τεχνολογική εξέλιξη θα επέτρεπε να τεθεί η ειδημοσύνη στην υπηρεσία της Δημοκρατίας. Θα επέτρεπε την οργάνωση μεγάλων δημόσιων συζητήσεων, στις οποίες οι ειδήμονες, ελεγχόμενοι δημοκρατικά, θα υπέβαλλαν π.χ. Τις πιθανές επιλογές, τα ουσιώδη επιχειρήματα για την καθεμιά, τις αντίστοιχες επιπτώσεις και συνέπειες τους. Έτσι, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αποφασίσουν, εν γνώσει λόγου να πέφτουν πάνω τους, όπως σήμερα, τα αποτελέσματα αποφάσεων που λήφθηκαν εν τη απουσία τους και με τη μέγιστη αδιαφάνεια. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν μια ριζική αλλαγή ενός μεγάλου αριθμού δομών της κοινωνίας αυτής.

Kern: Αρχίζοντας από το σύστημα της εκπαίδευσης όπου το μόνο που μαθαίνει κανείς ακόμη είναι η υπακοή…

Καστοριάδης: Υπακοή και αναρχία, το ένα ή το άλλο, το ένα και το άλλο, κι αυτό μας παραπέμπει στα ουσιώδη χαρακτηριστικά της κρίσης της δυτικής κουλτούρας. Κάθε υπουργός παράγει μια “μεταρρύθμιση” του εκπαιδευτικού συστήματος, τριβελίζοντας δίχως τελειωμό-και πολύ επιφανειακά-τα προγράμματα. Το σύνολο όλων αυτών των ενεργειών ισούται με μηδέν. Γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα αποσυντίθεται; Υπάρχουν τρία θεμελιώδη στοιχεία για τα οποία δε μιλούν ποτέ. Πρώτον, δεν μπορεί να υπάρχει εκπαίδευση αν οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται για τη μάθηση καθαυτήν και για το αντικείμενο της. Σήμερα, είναι αδύνατο να δώσουν μια απάντηση στο ερώτημα αυτό. Η μόνη πραγματική απάντηση, που είναι γελοία, συνίσταται στο ότι με το χαρτί σας θα μπορέσετε να βρείτε δουλειά-πράγμα που άλλωστε δεν ισχύει. Το σχολείο γίνεται έτσι ένα είδος κατασκευής πιστοποιητικών επαγγελματικής ικανότητας. Δεύτερον, το ζήτημα των διδασκόντων. Η διδασκαλία δεν είναι ένα επάγγελμα σαν τα άλλα, δεν είναι ένα επάγγελμα για “να βγάλεις το ψωμί σου”. Διδάσκω σημαίνει μαθαίνω στα παιδιά να αγαπούν τη μάθηση ως γεγονός, και γι’ αυτό πρέπει να σου αρέσει να διδάσκεις και να αγαπάς τα παιδιά. Τίποτε δε μπορεί να μεταδώσει κανείς αν δεν είναι κυριευμένος από τις δυο αυτές αγάπες, και αν δεν είναι ικανός να εμπνεύσει την αγάπη.
Kern: Ήδη από το σχολείο κατασκευάζεται ένα ανθρώπινο ον, ένας πολίτης. Εκεί μαθαίνει κανείς να καταλαβαίνει, να επιλέγει…
Καστοριάδης: Ασφαλώς, Κι αυτό με οδηγεί στο τρίτο σημείο. Το να επιλέγεις απαιτεί την ικανότητα να προσανατολίζεσαι και να έχεις μια ιεραρχία των αξιών. Που είναι αυτές οι αξίες στη κοινωνία της σήμερον; Άραγε μπορεί να τις βρεις; Σε μια κοινωνία που προβάλλει, στην πραγματικότητα, ως μόνη αξία το χρήμα-και που, ακόμη και σ’ αυτό το επίπεδο, είναι ασυνεπής, διότι έχοντας ανάγκη από ειδικούς στην πληροφορική τους οποίους πληρώνει αμέσως μόλις τελειώσουν τις σπουδές τους τριάντα ή σαράντα χιλιάδες φράγκα το μήνα, δίνει δεκαπέντε στους καθηγητές τους; Ποιος θα γίνει καθηγητής μαθηματικών αύριο; Και γιατί ένας δικαστής, που πρόκειται να αποφασίσει για τις υποθέσεις που αφορούν εκατοντάδες εκατομμύρια, να μείνει ακέραιος;
Kern: Αν ακολουθήσουμε σε όλα το αμερικανικό μοντέλο…
Καστοριάδης: Μα το ακολουθούμε: όπως έλεγε ο Marx για την Αγγλία της εποχής του, είναι ο καθρέφτης όπου μπορούμε να δούμε το μέλλον μας. Είναι γνωστή η αξιοθρήνητη κατάσταση του Αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια. Αντισταθμίζονταν, εν μέρει, από το πανεπιστημιακό σύστημα. Και τώρα οι στατιστικές δείχνουν ότι τα πανεπιστήμια αυτά με τις θαυμάσιες βιβλιοθήκες τους, τα ονειρεμένα εργαστήρια τους κτλ οφείλουν να στρατολογούν κατά πλειοψηφία ξένους καθηγητές και ξένους φοιτητές υποψήφιους για διδακτορικά και μεταδιδακτορικά διπλώματα. Οι ΗΠΑ δεν καταφέρνουν ούτε καν να αναπαράγουν την πολιτισμική ελίτ τους.
Όλα αυτά για να πούμε ότι η Δημοκρατία είναι ένα ζήτημα που ξεπερνάει την πολιτική. Είναι ένα ζήτημα ολικό. Η κοινωνία κυριαρχείται από ένα τρελό αγώνα δρόμου, που ορίζεται από τους εξής τρεις όρους: τεχνοεπιστήμη, γραφειοκρατία, χρήμα. Αν τίποτε δεν τη σταματήσει, το ζήτημα της Δημοκρατίας θα τίθεται ολοένα και λιγότερο. Η ιδιωτικοποίηση, η αδιαφορία, ο εγωισμός θα είναι παντού-συνοδευμένοι από κάποιες άγριες εκρήξεις των αποκλεισμένων, ολιγάριθμων και ανίκανων να έχουν πολιτική έκφραση.
Kern: Το όνειρο όμως του ελέγχου, της γενικής κυριαρχίας του συστήματος που τρέφουν οι γραφειοκράτες και οι καπιταλιστές δεν πραγματοποιείται!
Καστοριάδης: Σίγουρα. Όσο περισσότερο ακούμε για επιμέρους “τεχνογνωσία” και “δυνατότητα”, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται μια γενικευμένη απουσία δύναμης. Η κατάσταση δεν κυριαρχείται και δεν ελέγχεται από κανέναν.
Kern: Είναι ίσως η ευκαιρία της ανθρωπότητας, η δική μας ευκαιρία να φτάσουμε σε περισσότερη σύνεση…
Καστοριάδης: Χρειάζεται σύνεση, χρειάζεται όμως και θέληση.-

***

[1] Γάλλος σοσιαλιστής Πρωθυπουργός από το 1984 έως το 1986.
[2] Η Επιχείριση Ηλεκτρισμού της Γαλλίας. Η επιχείρηση στηρίζεται κυρίως στην πυρηνική ενέργεια και σήμερα έχει σε λειτουργία 58 πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Κατερίνα, δεν είναι μακριά η ώρα που οι κολασμένες ζωές μας θα τους κυνηγάνε ως το τέλος του κόσμου!

Από τον Βασίλη Μπόνιο
  Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.Και η (ναζιστική) θύελλα που θα θερίσουν οι Σαμαράς, Πάστορας και Βενιζέλος δεν θάχει προηγούμενο.

Η περίφημη θεωρία των δύο άκρων του μοστράρουν κάθε τόσο συγκεκριμένοι ινστρούχτορες και παπαγαλάκια της συγκυβέρνησης δεν είναι τίποτε άλλο από μια μεταχειρισμένη τσιχλόφουσκα που μας ζητάνε να την μασήσουμε.

Όπως σωστά επεσήμανε η Κατερίνα Ακριβοπούλου η κυβέρνηση ήταν εκείνη που χρησιμοποίησε πρώτη τις φασιστικές μεθόδους επιβολής. Επιστράτευσε και έριξε λάσπη, ξύλο, χημικά και δακρυγόνα σε όσους τόλμησαν να απεργήσουν. Συκοφάντησε και προπηλάκισε με παρακρατικές μεθόδους όσους της αντιστάθηκαν. Χρησιμοποίησε δίχως φειδώ-και συνεχίζει να το κάνει -όλες τις γκαιμπελίστικες μεθόδους.

Oι Σαμαράς, Βενιζέλος και Πάστορας είναι οι μέντορες του ολοκληρωτικού φασισμού.

Τα ίδια έκανε και η κυβέρνηση Παπανδρέου με τους Αγανακτισμένους. Ανηλέητο ξύλο και λάσπη.

Το αποτέλεσμα είναι ο Παπανδρέου να τριγυρνάει σαν καταραμένη φιγούρα στις άκρες του πλανήτη για να διασωθεί από την βουβή οργή των θυμάτων του-όλων μας.

Την ίδια τύχη θα έχουν και οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Πάστορας οι οποίοι επιμένουν σε μια χρησιμοποιημένη και αποτυχημένη πατσαβούρα που είναι τα Μνημόνια για να λεηλατήσουν τις ζωές μας με τον πιο χυδαίο τρόπο.

Όταν ακόμη και οι ίδιοι οι «κατασκευαστές» των μνημονίων αρχίζουν να πλακώνονται μεταξύ τους (βλέπε Σόιμπλε, Μπαρόζο, Λαγκάρντ, αμερικανό υπουργό οικονομικών) είναι κτηνωδία ο Στουρνάρας να θέλει να φορολογήσει τα χέρσα και τα βακούφια την στιγμή που ο ίδιος άνθρωπος στην εμετική προσπάθειά του να είναι αρεστός στον Σόιμπλε τσαλακώνει δίχως έλεος τις ζωές μας. Για τα πρόσφατα κατορθώματα του «τεχνοκράτη» υπουργού έγραφε ο Χρήστος Ιωάννου στην «Ελευθεροτυπία»

“Την ίδια όμως ώρα, οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να αφήνουν αφορολόγητα τα κέρδη από τις μετοχές, τα οποία ουδέποτε φορολογήθηκαν στη χώρας μας, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει διεθνώς. Και όχι μόνο αυτό. Εχουν αφήσει να συντελείται μία άνευ προηγουμένου κερδοσκοπία στο Χρηματιστήριο -ειδικά στις τράπεζες-, η οποία συνοδεύεται, όπως όλες, από στοιχεία παραπλάνησης. Ισως η κυβέρνηση να νομίζει ότι αυτά γίνονται σε άλλη χώρα.

Η τρικομματική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον κ. Σαμαρά μάς λέει απλά ότι ο Χ πολίτης αυτής της χώρας, ο οποίος έχει 10 στρέμματα βοσκοτόπια, ελάχιστης εμπορικής αξίας και μηδενικού εισοδήματος (δεν μπορεί ούτε να τα νοικιάσει σε εταιρείες με ανεμογεννήτριες), θα φορολογηθεί έστω με 10 ευρώ το στρέμμα, δηλαδή 100 ευρώ το χρόνο. Και κάθε χρόνο αυτά τα 100 ευρώ θα «σκοτώνουν» το σύνολο της ελάχιστης εμπορικής αξίας των βοσκοτόπων, συμπεριλαμβανομένου του «εσόδου» από την πώληση αγριόχορτων στις λαϊκές αγορές! Το μόνο που μένει στον «τσιφλικά» είναι να τα εξαφανίσει αλά Κόπερφιλντ.

Αντίθετα, αυτός που αγόρασε μετοχές της τάδε εταιρείας στα 13 ευρώ πριν από πέντε μήνες και τις πουλάει σήμερα στα 21 ευρώ, δηλαδή έχει πετύχει κέρδος 61%, δεν θα πληρώσει στο Δημόσιο από τα κέρδη. Επίσης, δεν θα πληρώσει ούτε ο μεγαλομέτοχος της ίδιας εταιρείας που θα την πουλήσει ολόκληρη.

Είναι αδιανόητο να έχει αυξηθεί η αξία των μετοχών στα 55 δισεκατομμύρια ευρώ σήμερα, από 25 δισ. ευρώ το 2012, αλλά το κράτος να μην έχει πάρει ούτε μισό ευρώ από τα κέρδη αυτά. Και είναι αδιανόητο αυτή η αύξηση να έχει πραγματοποιηθεί από 45.000 επενδυτές (από μια μικρή μειοψηφία που παραμένει αφορολόγητη), αφού τόσες είναι οι ενεργές μερίδες στο Χρηματιστήριο.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Την ίδια στιγμή το κράτος δεν ρωτάει πού βρίσκουν τα λεφτά οι επενδυτές και αγοράζουν μετοχές. Ούτε τους επιχειρηματίες που ιδρύουν εταιρείες. Εκεί δεν υπάρχει «πόθεν έσχες». Μέχρι μερίσματα «αγοράζουν» οι επενδυτές για να δικαιολογήσουν διάφορα περιουσιακά στοιχεία, αλλά το κράτος ασχολείται με τη φορολόγηση των αγριόχορτων.»

Αν με τέτοιους τύπους και με τους Τζαβάρα-Αμπαταζόγλου-Παναγιωταρέα, ο Σαμαράς πιστεύει ότι θα μακροημερεύσει στην εξουσία πλανάται πλάνην οικτράν.
Δεν μας αφορά ο ανύπαρκτος ΣΥΡΙΖΑ και οι συνιστώσες του.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η βουβή οργή του λαού που δίχως βία ένα πρωί θα μετατρέψει τις ζωές των σημερινών πολιτικών δυναστών μας σε καταραμένες και το ανηλέητο κυνηγητό ανά τον πλανήτη δεν θάχει τέλος.
Τρία χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις (πολύ συγκεκριμένοι υπουργοί και πρωθυπουργοί) σπέρνουν μόνο μίσος, οργή, βία. Πλησιάζει η ώρα του θερισμού.
Πρόκειται για τους πολιτικούς σκελετούς της μεταπολίτευσης οι οποίοι είναι καρφιτσωμένοι στα μιζαδοτεφτέρια της  Siemens και οι οποίοι κυβερνάνε την χώρα με αυτό το άγος και τον τρόμο μέσα τους: Μην γίνει καμιά στραβή και μιλήσουν με στοιχεία εκείνοι που γνωρίζουν.

Στο μεταξύ τρία χρόνια τώρα οι αχρείες κυβερνήσεις μας έφεραν σε πέρας τις παρακάτω υποχρεώσεις τους:

Οι μερακλήδες ολιγάρχες στις θέσεις τους, πιο δυνατοί από ποτέ. Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες επίσης. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, όλοι παρόντες. Οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές στις θέσεις τους, ξεπουλάνε τους αγώνες. Το κομματικό παρακράτος αλώβητο. Τα κρατικά κανάλια με τους βολεμένους κηφήνες ζουν και βασιλεύουν. Η χυδαία γραφειοκρατία ανίκητη. Το κομματικό κράτος πιο σκληρό από ποτέ. Οι συμμορίες στην Δικαιοσύνη ανέπαφες συνεχίζουν το έργο τους. Και το χειρότερο:  Στο βίαιο, χυδαίο και εκδικητικό παρακράτος ήρθε να προστεθεί και ο τρόμος που προκαλούν οι Ανεγκέφαλοι χρυσαυγίτες, οι υπηρέτες του συστήματος καταστολής. Πιο αναλυτικά>

Χρυσή Αυγή-Χαιλ Χιτλερ>18%
Άνεργοι, άστεγοι, πρεζάκια, πόρνες>2.500.000
Φατμαγκιουλ>40%
Μισθός βουλευτών> 8.000-10.000 ευρώ καθαρά
Διόδια εργολάβων>αύξηση 35%
Νταβατζήδες του Δημοσίου-μηντιάρχες>Στη θέση τους με νέα θαλασσοδάνεια
Ποινικά ελεγχόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι>Ολοι παρόντες!
Κρατικά κανάλια>Ζωή ναχουν
Αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ>+50%
Τιμές στα σούπερ μάρκετ>+50%
Βόλεμα δικών μας παιδιών>95%
Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία>Αύξηση 40%

Aν νομίζουν ότι μετά απ΄όλα αυτά θα την βγάλουν καθαρή, είναι πολύ γελασμένοι. Ευτυχώς σ΄αυτή τη συγκυρία η βουβή οργή του λαού έχει σύμμαχο το μίσος και την απέχθεια των Αμερικανών για τους Σαμαρά, Βενιζέλο και Πάστορα.

Ακόμη κι αν ο Σαμαράς μοιράσει τις ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ σε Ρώσους και Αζέρους, δεν πρόκειται να διασωθεί.

Για την ώρα η κυβέρνησή του επιχειρεί να ταίσει ακόμη πιο πολύ το θηρίο του ναζισμού (στα «δεξιά» της Χρυσής Αυγής ετοιμάζεται κι άλλο κόμμα) με το γελοίο επιχείρημα των δύο άκρων το οποίο κονιορτοποίησε η Ακριβοπούλου και μπράβο της. Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Πάστορας ταίζουν το κτήνος του φασισμού με τις επιλογές τους. Ο Σαμαράς μάλιστα έχει κάνει και μετεγγραφές φασιστοειδών στο κόμμα του. Δεν μπορεί όλα αυτά να μην έχουν αντίτιμο. Δεν μπορεί να έχεις σπείρει οργή και μίσος στο εσωτερικό της χώρας σου, να έχεις καταφέρει να βρίσκεσαι στην μπούκα Αμερικανών και Εβραίων και να περιμένεις να την βγάλεις καθαρή.

Οσο για την Μέρκελ για να δούμε αν θα καταφέρει να φθάσει ως τις γερμανικές εκλογές…

http://www.kourdistoportocali.com/articles/21132.htm

Η βιοτεχνολογία, ο άνθρωπος και η «νέα ηθική». Του Γιώργου Κολέμπα

06:04, 17 Μάιος 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/128775

Με αφορμή τις «καλές ειδήσεις», που μας διατυμπανίζουν τα διεθνή και ντόπια ΜΜΕ, για την επιτυχία της δημιουργίας των πρώτων κλωνοποιημένων ανθρώπινων εμβρυικών βλαστοκυττάρων και της προληπτικής ολικής μαστεκτομής για την αποφυγή υψηλού κινδύνου εμφάνισης καρκίνου από τη σταρ Αντζελίνα Τζολί.
Του Γιώργου Κολέμπα

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έγινε στις ΗΠΑ, υπό την προεδρία του τότε αντιπροέδρου Dan Quayle, μια «Επιτροπή ανταγωνισμού», η οποία είχε σαν στόχο τον εντοπισμό περιοχών έρευνας και τεχνολογίας, όπου οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αποκτήσουν προβάδισμα στις αγορές με τη βοήθεια τεχνικών καινοτομιών.

Η Βιοτεχνολογία, προτάθηκε και έγινε αποδεκτό να προωθηθεί, σαν το βαρύ πυροβολικό με το οποίο θα επιτυγχανόταν αυτός ο στόχος.

Από τότε η ιδιοκτησία και η εμπορευματοποίηση φθάνει στα όριά της, με την έννοια ότι οι διάφορες μορφές ζωής και ο ίδιος ο άνθρωπος και τα όργανά του ιδιωτικοποιούνται και γίνονται αντικείμενο κέρδους. Οι «επιστήμες της ζωής» μπαίνουν στην υπηρεσία των επικυρίαρχων.

Με την ολοκλήρωση του προγράμματος για το ανθρώπινο γονιδίωμα το 2002, έχουμε  την γενετική παρέμβαση στον ίδιο τον άνθρωπο. Η παρέμβαση αυτή είναι πιο δύσκολο να αιτιολογηθεί από εκείνους που το επιχειρούν.

Οι παλιές θρησκείες της Δύσης δεν βοηθούν σ΄ αυτό καθώς τον ρόλο του Θεού αναλαμβάνει ο ίδιος ο άνθρωπος (δηλ. οι γενετιστές). Υπάρχει λοιπόν ανάγκη μιας καινούργιας θρησκείας. Και αυτή έχει βρεθεί εδώ και καιρό. Είναι ο «Τεχνολογικός Μεσσιανισμός».  

Η επιστήμη και η Τεχνολογία θα λύσουν όλα τα προβλήματα του ανθρώπου και θα φέρουν την ευτυχία του. Η κόκκινη κλωστή που υφαίνει τον νέο μύθο – θρησκεία, είναι η υπέρβαση του ανθρώπινου είδους απ΄ τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο τωρινός ατελής άνθρωπος πρέπει να δημιουργήσει ο ίδιος τον νέο τέλειο άνθρωπο, τον λεγόμενο «Μετάνθρωπο», που θα οδηγήσει σε ένα κόσμο συνειδητής εξέλιξης.

Η φυσική εξέλιξή του είναι πολύ αργή και χρονοβόρα. Αυτοί που έχουν τη δυνατότητα, πρέπει να παρέμβουν και να επιταχύνουν τον ρυθμό εξέλιξής του. Να περάσουμε απ΄ τη Δαρβίνεια φυσική εξέλιξη, στην «Μεταδαρβίνεια» τεχνική εξέλιξή του, απαλλαγμένο από αρρώστιες, με σωματική  και νοητική βελτίωση, με παράταση της ζωής και αποτροπή των γηρατιών.

Μερικοί γενετιστές επιστήμονες προφητεύουν ότι σύντομα θα είναι σε θέση να «παράγουν» μωρά κατά παραγγελία των γονιών τους. Υποστηρίζουν ότι οι γνώσεις τους για τα πολυσύνθετα συστήματα της ζωής θα πάρουν τέτοιες διαστάσεις, που και ο άνθρωπος θα μετατραπεί σε «διαφανές» βιολογικά ον. Με ανασυνδυασμό του DNA, όχι μόνο θα αντιμετωπίζονται τα διάφορα ελαττώματα, αλλά και θα προγραμματίζονται επιθυμητά χαρακτηριστικά και ιδιότητες του ατόμου, αρκεί να ζητηθούν οι υπηρεσίες της βιοτεχνολογίας, με το αζημίωτο βέβαια.

Ο ριζοσπαστικότερος από αυτούς, ο Gregory Stock του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, κηρύττει ότι το γενετικό «παιγνίδι της τύχης» που παίζει η φύση, θα καταργηθεί από τις στοχευόμενες παρεμβάσεις των γενετιστών. «Σε 50 χρόνια ο πλανήτης θα κατοικείται από όντα, που στα τεχνητά χρωμοσώματά τους θα φέρουν ντουζίνες από νέα γονίδια, όπως για παράδειγμα: γονίδια αντίστασης στις αρρώστιες, γονίδια για την ευφυΐα, γονίδια κατά της γήρανσης, κ.λ.π.”

Τα ίδια όμως έλεγε 40 χρόνια πριν και ένας από τους προφήτες της Βιοτεχνολογίας, ο Bentlen Glass:

«Μέχρι το 2000 ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί από την πείνα και τις αρρώστιες, θα ζει μέχρι 90-100 χρόνια και θα είναι πλήρως ενεργός, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Μέρη και όργανα του ανθρώπινου σώματος, τα οποία δυσλειτουργούν θα αντικαθίστανται και μάλιστα πριν τη γέννησή του. Επίσης θα είμαστε σε θέση καταψυγμένα βαθιά αναπαραγωγικά κύτταρα, ακόμη και ανθρώπων που δεν θα ζουν πια, να χρησιμοποιήσουμε για την παραγωγή νέας ζωής».

Περάσαμε το 2000 χωρίς βέβαια να έχουμε δει το παραμικρό από αυτόν τον «νέο και ωραίο κόσμο».

Τι πραγματικά συμβαίνει;

Ο Erwin Chargaff, ένας από τους πατέρες της βιοτεχνολογίας λέει τα εξής:

«Οι επιστήμονες υπόσχονται πάρα πολλά, απεριόριστα πολλά. Έχουν γίνει οι αργυρώνητοι κράχτες της αγοράς. Κάνουν σαν να είναι δυνατόν όλα να κατασκευάζονται και να επισκευάζονται. Έχουν χάσει κάθε σεβασμό και μέτρο. Κανένας επιστήμονας, κανένας γενικά, δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι η ζωή και ούτε θα μπορέσει να το εξηγήσει ποτέ πλήρως. Συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της επιστήμης, όπου μια εργασία, αυτή της χαρτογράφησης του ανθρώπινου γονιδιώματος, δημοσιοποιείται χωρίς να μπορεί να επαναληφθεί.

Πολλά  μπορεί να είναι τελείως λάθος. Δεν ξέρουμε πώς να χρησιμοποιήσουμε αυτή την γραμματοσαλάτα …Τα γονίδια δεν είναι τα μοναδικά εργαλεία που χρησιμοποιεί η φύση για να διατηρεί και να εξελίξει τη ζωή».

Παρόλα αυτά όμως παίζοντας τους “μαθητευόμενους μάγους” έχουν ετοιμάσει μια σειρά από γενετικά τεστ. Στηριζόμενοι στην άποψη ότι πολλές αρρώστιες είναι εγγεγραμμένες στα γονίδια, έχουν δημιουργήσει και δημιουργούν συνέχεια πολλά και διάφορα τεστ, με τα οποία εξετάζουν συγκεκριμένα γονίδια.

Γενετικά Τεστ:

Γενετικά τεστ γίνονται από τη μια σε ανθρώπους που έχουν ήδη μια συγκεκριμένη αρρώστια και από την άλλη σε υγιείς, όπου ερευνάται αν θα αρρωστήσουν στο μέλλον

Για τα πρώτα δεν θα μπορούσε να πει κανείς πολλά, για να μη κατηγορηθεί σαν κυνικός με τους ασθενείς. Για τα δεύτερα: υπάρχουν ήδη για πάνω από 400  ασθένειες όπως π.χ. για ασθένειες του πνεύμονα, καρκίνο του στήθους, μεσογειακή αναιμία, Αλτσχάϊμερ ή Chorea Huntigdon.

Για την τελευταία (με κυριότερα συμπτώματα τη δυσκολία στις κινήσεις και την μετέπειτα ψυχική νόσο), μπορεί να καταλάβει ο γιατρός που κάνει το τεστ αν θα εκφρασθεί η ασθένεια, αλλά δεν μπορεί να ξέρει πότε θα εκφρασθεί, όταν ο ασθενής θα  είναι νέος ή μετά τα 70 του;

Για τις άλλες δεν μπορεί να ξέρει ποτέ ακριβώς, αν ο εξεταζόμενος θα ασθενήσει κάποτε. Γιατί το τεστ απλώς διαπιστώνει αν ο εξεταζόμενος έχει «ασυνήθιστο» γονίδιο. Βέβαια, όσοι έχουν «ασυνήθιστα» γονίδια, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να ασθενήσουν στο μέλλον, όμως είναι λάθος να πιστεύουν ότι θα ασθενήσουν οπωσδήποτε.

Ούτε στο μέλλον θα είναι δυνατόν να διαπιστώνεται αν ένας άνθρωπος θα αρρωστήσει σίγουρα και από ποια ασθένεια, γιατί τα γονίδια μπορεί να είναι μια αιτία για κάποια ασθένεια, αλλά δεν είναι και η μοναδική αιτία (αυτό στα μαθηματικά λέγεται: ικανή αλλά όχι αναγκαία συνθήκη), αφού υπάρχουν εξίσου, αν όχι πιο σημαντικές, περιβαλλοντικές και ψυχοσωματικές αιτίες για την ίδια ασθένεια. Εξάλλου για τις περισσότερες ασθένειες υπάρχουν και περισσότερες από μια αιτίες. 

Ο γενετικός μας χάρτης απεικονίζει όλες τις ψυχοσωματικές αλλαγές που βιώνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, πέρα από τη γενετική μας κληρονομιά. Αντανακλά την κατάσταση της υγείας και δεν είναι η υγεία αποτέλεσμα της γενετικής αιτιοκρατίας. Η αντικατάσταση «παθογόνων» γονιδίων με «υγιή» δεν εξαφανίζουν την ασθένεια, απλά «σβήνουν τη μνήμη ενός γεγονότος», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι «σβήνει και το γεγονός».

Το ίδιο και με την αφαίρεση «άρρωστων» οργάνων, τα οποία στην ουσία είναι σημεία εκδήλωσης της αρρώστιας, μέσα από τα οποία προσπαθεί να εκφραστεί η διαδικασία της θεραπείας και όχι η αιτία της αρρώστιας. Αν δεν βρεθεί και λυθεί αυτή η αιτία, απλώς αφαιρείται ένα σημείο εκδήλωσής της με αποτέλεσμα να βρει στη συνέχεια άλλο σημείο, συνήθως γειτονικό, για να εκφρασθεί.

Πολλές φορές μάλιστα, επειδή «η ασθένεια είναι η λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των εσωτερικών συγκρούσεων και ανισορροπιών» (επεξεργαζόμενος τις πραγματικές ή φανταστικές ή συμβολικές πληροφορίες ξεκινά ένα πρόγραμμα βιολογικών διαδικασιών για επιβίωση, που φαίνεται από τα συμπτώματα), πολλά μπορεί να κάνει ο καθένας για να θεραπευθεί.

Αρκεί να αλλάζει συνήθειες και συμπεριφορές, τους τρόπους σκέψης, τη συναισθηματική ζωή του(να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά αντιπαραθέσεις με σεβασμό στους άλλους, να αναγνωρίζει την πραγματικότητα όπως είναι και να προσαρμόζει προς αυτήν τις πράξεις του, να τελειώνει και να επιλύει τις συναισθηματικές του εκκρεμότητες με τους άλλους, να συγχωρεί κ.λ.π) και να μην εξαρτάται πάντα από τους θεραπευτές, οι οποίοι εξ αντικειμένου βρίσκονται σε θέση εξουσίας απέναντί του.

Επίσης σε σχέση ειδικά με τον καρκίνο και τα καρκινικά κύτταρα. Αυτά κάνουν χρήση μόνο του μεταβολισμού μέσω ζύμωσης, που είναι λίγο αποδοτικός, γιατί πολλή ενέργεια ενσωματώνεται στα υποπροϊόντα της ζύμωσης. Έχουν σταματήσει να εξασφαλίζουν ενέργεια μέσω μιτοχονδρίων. Γι αυτό χρειάζονται να καταναλώνουν περισσότερη ουσία από ό,τι τα υγιή κύτταρα.

Έτσι όταν η κατανάλωση τροφής του ασθενούς είναι ανεπαρκής τότε καταναλώνουν τη μάζα του σώματός του(αδυνατίζει πολύ ο ασθενής). Τα ζάκχαρα- υδατάνθρακες είναι η «τροφή» για τη ζύμωση. Αν δεν τα έχουν στη διάθεσή τους τα καρκινικά κύτταρα δεν μπορούν να κάνουν μίτωση και να πολλαπλασιασθούν. Σε αυτή την έλλειψη στηρίζεται και εναλλακτική θεραπεία του καρκίνου με δίαιτα, η οποία απαγορεύει για μεγάλο χρονικό διάστημα κάθε είδος άμεσα αφομοιώσιμων υδατανθράκων, όπως η ζάχαρη και το αλεύρι.

Το ηθικό λοιπόν ερώτημα που μπαίνει είναι: τι σημαίνει για υγιείς ανθρώπους να ξέρουν, μετά από ένα γενετικό τεστ, ότι θεωρούνται πια άρρωστοι; Και αυτό μόνο και μόνο επειδή πιθανά κάποτε στο μέλλον μπορεί να αρρωστήσουν; Τι σημαίνει για αυτούς το δικαίωμα «στη μη γνώση» αυτού του πιθανού γεγονότος; Σε τι βοηθά να ξέρει κανείς ότι πιθανά να αρρωστήσει κάποτε, αλλά να μην μπορεί να κάνει τίποτε στην ουσία γι αυτό (οι αρρώστιες αυτές είναι βασικά ανίατες). Μάλλον θα αισθάνεται ήδη άρρωστος και η κατάστασή του θα χειροτερεύσει τουλάχιστον ψυχικά.

Για το λόγο αυτό, πολλές Ενώσεις Αναπήρων απαιτούν το σεβασμό στο δικαίωμα της «μη γνώσης», διότι σχεδόν πάντα οι πιθανά «μελλοντικοί» ασθενείς αφήνονται μόνοι με την τύχη τους. Εκτός βέβαια και αν είσαι Αντζελίνα Τζολί, τότε «από αγάπη στον εαυτό σου και τα παιδιά σου» μπορείς να μετατραπείς από μόνος σου σε ανάπηρο(γιατί αναπηρία είναι να μην έχει μαστούς, πως θα βυζάξει τα νέα της παιδιά, αν θα ήθελε να κάνει ή πως θα νοιώθει σε μια νέα σχέση με έναν άλλο άνδρα, αν την παρατήσει ο Μπραντ Πητ)

Δεν είναι λοιπόν οπωσδήποτε καλό να ξέρουν οι άνθρωποι εκ των προτέρων ότι πιθανά να αρρωστήσουν από μια συγκεκριμένη αρρώστια.

Είναι όμως οπωσδήποτε καλό για τις  επιχειρήσεις βιοτεχνολογίας, που πουλάνε αυτά τα γεν. τεστ, για τους θεράποντες γιατρούς και τις φαρμακοϊατρικές επιχειρήσεις, γιατί οι «μελλοντικοί» άρρωστοι θα πρέπει να παρακολουθούνται συνέχεια και να παίρνουν προληπτικά κάποια φάρμακα, όπως επίσης και για τους κάθε λογής εργοδότες, ώστε να μην διακινδυνεύσουν να προσλάβουν ή να μπορούν να απολύουν έγκαιρα τους πιθανά «μελλοντικούς» ασθενείς εργαζομένους τους. Ήδη στην Αγγλία οι ενώσεις εργοδοτών απαιτούν να γίνονται υποχρεωτικά τα γεν. τεστ, ώστε να ξέρουν τι να κάνουν με τους εργαζόμενούς τους.

Στην Ισλανδία και Εσθονία π.χ. αυτό γίνεται για σχεδόν όλους τους ανθρώπους υποχρεωτικά, ενώ στις Η.Π.Α. έχουν χάσει ήδη πολλοί την εργασία τους. Στην περίπτωση μάλιστα μιας φοιτήτριας, είχαμε την απόρριψή της από ένα πανεπιστήμιο για Ελίτ με το αιτιολογικό ότι το γεν. τεστ προέβλεψε μελλοντική θανατηφόρα ασθένεια και «δεν θα άξιζε τον κόπο και για το πανεπιστήμιο, αλλά και για την ίδια, μια τόσο επίμονη και δαπανηρή φοίτηση»

Τα γεν. τεστ τα θέλουν επίσης οι ασφαλιστικές εταιρίες υγείας, ώστε  γνωρίζοντας το «προφίλ» των ασφαλισμένων τους, να μπορούν να θέτουν όρους για την ασφάλισή τους ή να μην τους ασφαλίζουν πια καθόλου, αφού θα τους κοστίζει πολλά η ασφάλειά τους.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες πολλοί μιλούν για προγραμματισμένο μελλοντικό Άουσβιτς.

Η κλωνοποίηση:

Η γενική κλωνοποίηση του ανθρώπου, δηλ. η κλωνοποιημένη μορφή της αναπαραγωγής του, παρά τους ισχυρισμούς των επίδοξων «ανθρωποκλωνοποιών» γενετιστών, δεν έχει γίνει αποδεκτή από τους άλλους επιστήμονες και τις κυβερνήσεις, προς το παρόν.

Η λεγόμενη όμως θεραπευτική κλωνοποίηση έχει αποκτήσει όλο και περισσότερους οπαδούς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Υπάρχουν ερευνητές γενετιστές, που εκμεταλλευόμενοι την ύπαρξη ανίατων ασθενειών, υπόσχονται ότι θα τις θεραπεύσουν στο μέλλον χρησιμοποιώντας θεραπευτικούς κλώνους. Αυτό σημαίνει ότι νέα υγιή κύτταρα του ανθρώπινου σώματος, που θα παίρνονται από τους κλώνους, θα αντικαθιστούν τα γερασμένα και άρρωστα των διάφορων ανθρώπινων οργάνων.

Πολλοί όμως άνθρωποι και επιστήμονες δεν αποδέχονται αυτή την πρακτική. Πιστεύουν και φοβούνται ότι, ξεκινώντας από τους θεραπευτικούς κλώνους για να πάρουν άδεια από τις Αρχές, ο απώτερος σκοπός τους είναι η προετοιμασία για την αποδοχή της αναπαραγωγικής κλωνοποίησης και η τεχνική παραγωγή του ίδιου του ανθρώπου.

Και το ερώτημα που μπαίνει από τη μεριά της βιοηθικής είναι: είναι θεμιτό ηθικά να θανατώνονται ανθρώπινα έμβρυα, μόνο και μόνο για να τους αφαιρούνται κύτταρα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν σαν «ανταλλακτικά» για τα όργανα άλλων ανθρώπων; Ο κλώνος ή το καταψυγμένο έμβρυο έχει ανθρώπινη αξία; Πως έφθασε η κοινωνία να τα παράγει σαν εμπόρευμα;

Ήδη στην Αγγλία δόθηκε τελευταία άδεια για έρευνα σε έμβρυα μέχρι 14 ημερών.

Από τους γενετιστές επιλέγονται νεαρά αναπαραγωγικά κύτταρα (κύτταρα που στον πυρήνα τους έχουν όλες τις πληροφορίες για την αναπαραγωγή τους) από: 1) ωάριο μιας γυναίκας 2) έμβρυο γυναίκας ή έμβρυο που αναπτύσσεται τεχνικά στο εργαστήριο( όταν τους αφαιρούνται κύτταρα φυσικά πεθαίνουν) 3) το αίμα του ομφάλιου λώρου ενός μωρού, αμέσως μετά την γέννησή του 4) τα αναπαραγωγικά κύτταρα ενός ενήλικα (κύρια του εγκεφάλου ή των οστών). Από αυτά τα κύτταρα εξάγεται ο πυρήνας τους και εμφυτεύεται σε ένα ωάριο, του οποίου έχει αφαιρεθεί ο δικός του πυρήνας και έτσι αναπτύσσεται ένα κλωνοποιημένο κύτταρο.

Αυτό το κύτταρο πολλαπλασιάζεται και έχουμε ένα σύνολο κυττάρων, τα οποία έχουν όλα το ίδιο πληροφοριακό κώδικα του πυρήνα που εισήχθη. Όλα αυτά τα νέα κύτταρα αποτελούν τον κλώνο.

Το πρόσφατο επίτευγμα των ερευνητών του πανεπιστημίου του Όρεγκον, με επικεφαλής τον βιολόγο Shoukhrat Mitalipov (σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας Cell) που κατάφεραν να αναπτύξουν το κλωνοποιημένο ανθρώπινο έμβρυο μέχρι το στάδιο της βλαστοκύστης (περίπου 150 κύτταρα, ενώ μέχρι τώρα δεν είχε ποτέ ξεπεραστεί το στάδιο των 12 κυττάρων), θεωρείται επαρκές για να αποτελέσει πηγή βλαστικών κυττάρων.

Τι είναι ένας τέτοιος κλώνος άραγε; Ένας ανάπηρος; Ένα κατασκεύασμα; Ένα «ανταλλακτικό» για το πέρασμα σε μια μετανθρώπινη κατάσταση ή απλώς ένα μέσο που μας προετοιμάζει να αποδεχθούμε την προοπτική του «μετανθρώπου»;

Η τεχνοφασιστική ελίτ και οι κοινωνικοί αγώνες στο πεδίο της Βιοπολιτικής

Οι υποστηρικτές του «μετανθρώπου» και της «νέας ευγονικής», υποστηρίζουν ότι η εξέλιξη αυτή θα είναι στα πλαίσια της φυσικής εξέλιξης, αφού η ίδια  η φύση προσπαθεί να δημιουργήσει το επόμενο είδος μέσα απ΄ τον ανθρώπινο νου και την τεχνολογία του και αυτό το έχει περάσει (η φύση), σαν εντολή, στο τωρινό ανθρώπινο είδος.

Έχουν λοιπόν περάσει απ΄ το στάδιο της επιστημονικής φαντασίας και του φουτουρισμού, στη δημιουργία ενός καινούργιου μύθου. Και στο παρελθόν είχαμε μύθους καταστροφικούς (π.χ. ο μύθος της άριας φυλής). Μήπως και αυτός είναι ένας τέτοιος; Μήπως είναι μια μεγάλη παγίδα της εξέλιξης και αντί για όνειρο γίνει εφιάλτης; Ο εφιάλτης μιας απειλητικής τεχνοφασιστικής Ελίτ;

Γιατί ποια σημερινή κοινωνία της εποχής του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, με ποιους θεσμούς και ασφαλιστικές δικλίδες θα μπορούσε να χειρισθεί ορθολογικά και «δημοκρατικά» μια τέτοια πραγματικότητα, που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να παρακολουθήσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας;

Ο παν-καπιταλισμός είναι υποχρεωμένος να σχεδιάσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και το ανθρώπινο σώμα για να εκτελεί συγκεκριμένα καθήκοντα με τη βοήθεια της γενετικής μηχανικής και βιοτεχνολογίας. Είναι υποχρεωμένος να ολοκληρώσει τη «σάρκινη μηχανή», δηλ. μια ύπαρξη που η συμπεριφορά της θα ενισχύεται από την αντίστοιχη τεχνολογική θωράκιση, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του. 

Το ερώτημα λοιπόν που μπαίνει είναι αν θα δεχθούμε τη μοίρα της μετάλλαξής μας σε τεχνητό ον ή θα απορρίψουμε αυτή την κατεύθυνση;  Παρά τη χειροπιαστή δυνατότητα του «μετανθρώπου», η έκβαση αυτής της εξέλιξης δεν έχει κριθεί. Γιατί δεν είναι μόνο τεχνολογική, αλλά πρώτα και κύρια είναι κοινωνική.

Έχει να κάνει με επιλογή κατευθύνσεων, σημαίνει δηλαδή ότι έχουμε μπροστά μας ένα νέο πεδίο πολιτικών αναμετρήσεων και συγκρούσεων που ξαναβάζουν από την αρχή τα πιο βασικά πολιτικά ερωτήματα και σηματοδοτούν νέους κοινωνικούς αγώνες για το τι είδους άνθρωπο και κοινωνία θέλουμε, για την πολιτική και οικονομική εξουσία στα πλαίσιά της κ.λ.π.

Γιατί αν αυτή η εξέλιξη παραμείνει στα χέρια της παγκόσμιας ελίτ που την προωθεί προς το παρόν, θα έχουμε μια μελλοντική τεχνοφασιστική κοινωνία. Έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να μην την επιτρέψουμε. Και είμαστε οι περισσότεροι που δεν θέλουμε μια τέτοια κοινωνία.

Αρκεί να ξεκινήσουμε από την κριτική της έρευνας, να στηριχθούμε στην αρχή της προφύλαξης, που έχει γίνει παγκοσμίως αποδεκτή σε σχέση με τους κινδύνους της τεχνολογίας και να αντιδράσουμε με όποιους τρόπους μπορούμε.

Αρκεί να στραφούμε προς τις πραγματικές ουσιαστικές σημερινές ανθρώπινες ανάγκες μας. Αρκεί να ξεπεράσουμε την κτητική, επεκτατική και χρησιμοθηρική  ψυχοσύνθεση, την οποία έχει δημιουργήσει στους περισσότερους το καθεστώς του παγκοσμιοποιμένου καπιταλισμού. Αρκεί να δημιουργήσουμε αυτοκαθοριζόμενους επιστημονικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς, τέτοιους που θα αποκαταστήσουν την ισορροπία μέσα στις ανθρώπινες κοινότητες και μεταξύ των ανθρώπινων κοινοτήτων και του περιβάλλοντος γύρω τους.

Θα χρειασθεί να περάσουμε: Από τον ανασφαλή και κατεχόμενο από τον φόβο της απώλειας και του θανάτου άνθρωπο, στη φιλοσοφημένη, προσγειωμένη προσωπικότητα, που αποδέχεται ότι δεν γεννήθηκε σε αυτόν τον κόσμο για να ζήσει αιώνια, αλλά για να  βιώσει τον πεπερασμένο χρόνο του όσο γίνεται πιο ποιοτικά, βελτιώνοντας τον εαυτό και τους άλλους γύρω του. Που  θα είναι  βασικά απαλλαγμένος από τον φόβο, αποδεχόμενος τη φθαρτότητα και την περατότητά του. Τον  θάνατο θα τον βιώνει σαν φυσικό γεγονός ενταγμένο στη ζωή της κοινότητάς του και όχι στους χώρους  των απρόσωπων νοσοκομείων-νεκροτομείων-νεκροταφείων των μεγαλουπόλεων.

Η αγάπη για τη ζωή- η οποία αποτελεί έκφραση της συγκεκριμένης συσσωμάτωσης της συμπαντικής υλοενέργειας τη συγκεκριμένη στιγμή του συμπαντικού χρόνου-και η γνώση ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της αύξησης της «εντροπίας» του συγκεκριμένου «είναι» και άρα αναπόφευκτη κατάληξη της ίδιας της ζωής, θα οδηγεί τον άνθρωπο στην αποδοχή του θανάτου, στην εξάλειψη του φόβου και στην κατάκτηση του θεμελιακού αισθήματος της ασφάλειας.

Όταν το κατορθώσει αυτό, τότε είναι σε θέση να αποδεχθεί και να δημιουργήσει νέες αξίες  ευζωίας, προσπερνώντας τις σημερινές κυρίαρχες αξίες της επιβίωσης. Έτσι θα μπορούσε να κάνει μεταστροφή, να αλλάξει συνειδησιακό καθεστώς και να δημιουργήσει νέο  πολιτισμό.

Το πρώτο βήμα θα ήταν το ξεπέρασμα του φόβου για τη στέρηση, την ύπαρξη και το θάνατο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου της σημερινής κοινωνίας είναι ο φόβος. Πολλές συμπεριφορές του οφείλονται στο φόβο. Και αυτό τον οδηγεί στο να αυτο-ακρωτηριάζεται, είτε σωματικά -όπως η Τζολί- είτε πνευματικά-όπως π.χ. ο άνεργος που νομίζει ότι είναι άχρηστος επειδή δεν του δίνουν δουλειά οι εργοδότες.

Αυτός ο φόβος δημιουργείται βασικά από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη. Όταν δημιουργώ πλασματικές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας, για να περιορίσουμε τους φόβους μας. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

Γιώργος Κολέμπας
topikopoiisi.com

Σχετικά Άρθρα

(30/01/2013)
(12/11/2012)
(05/09/2012)
(10/06/2012)

Ανάστροφη πορεία: Η σιωπηρή επανάσταση. Του Γιάννη Μακριδάκη

Posted on May 14, 2013

Σε λίγο καιρό όποιος κατέχει αυτόν τον σπόρο της ολόγλυκιας ντομάτας Βόρειας Χίου, θα συλλαμβάνεται ως τρομοκράτης ενάντια στη δημόσια υγεία. Αυτoύς τους νόμους θεσπίζουν οι πολυεθνικές μέσω των κυβερνήσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας ποινικοποιούν κάθε σπόρο που έθρεψε για χιλιάδες χρόνια την ανθρωπότητα και της αφαιρούν το δικαίωμα της κοινοκτημοσύνης των σπόρων. Νομίζουν ότι θα υποτάξουν τη φύση και ότι θα ταϊζουν τους ανθρώπους με ό,τι βγάζει το εργαστήριο της ανήθικης κερδοσκοπικής τους μανίας. Του Γιάννη Μακριδάκη
Όλα αυτά δεν είναι μια θεωρεία συνωμοσίας την οποίαν πλέκουν άλλοι εις βάρος μας. Όλα αυτά τα μεθοδεύουμε εμείς οι ίδιοι, ο καθένας προσωπικά, με τον καθημερινό του τρόπο ζωής. Αφήσαμε την τροφή μας στα χέρια εταιριών. Αφήσαμε τους σπόρους ακαλλιέργητους. Πέσαμε με τα μούτρα στην αστική βολική (;) ζωή ξεχνώντας ότι τίποτα δεν κερδίζεις δίχως να χάσεις κάτι άλλο. Δώσαμε τον εαυτό μας, την υγεία μας, τη ζωή μας ενέχυρο στο ανήθικο σύστημά μας, με αντάλλαγμα μηνιαίο μισθό σε χαρτιά ευτελή, που αγοράζουν ευτελή προϊόντα.
Φτιάξαμε μέσα σε λίγες δεκαετίες έναν πλανήτη αστών που δεν έχουν δει ντομάτα πάνω σε φυτό, που δεν έχουν γευτεί ποτέ πραγματική ντομάτα. Έναν πλανήτη με κατοίκους που τρώνε τις σάρκες του(ς) καθημερινά. Τον απομυζούν για να ζήσουν και παρ’ όλα αυτά δεν ζουν.
Ανάστροφη πορεία η μόνη πρόταση. Αποσυμπίεση της αστυφιλίας των περασμένων δεκαετιών, της οποίας τις τραγικές συνέπειες ζούμε τώρα και τις τρομακτικές στο μέλλον το άμεσο. Διότι, είναι τελείως απλό και εύκολο να το καταλάβει και να το νιώσει ο καθένας:
Ως πότε θα παίρνουμε μόνο από τη γη και το οικοσύστημα δίχως να κουνάμε ούτε το δαχτυλάκι μας για να δώσουμε κάτι τις πίσω; Ακόμα και τα περιττώματά μας που κάποτε γινόταν κοπριά και ζωή, τώρα είναι μόλυνση και καταστρέφουν το σύστημα που μας κρατά στη ζωντανούς, το οικοσύστημα. Ούτε αυτό το θυμόμαστε όμως πια. Νομίζουμε πως μας κρατά ζωντανούς το χρηματοοικονομικό σύστημα με το μηνιάτικο, ας είναι και άθλιο.
Όποιος πάρει τη χαρά του να δει τη ντοματιά του να δένει καρπό κι ύστερα, αφού ωριμάσει, να την κόψει και να την γευτεί, δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει αστός καταναλωτής. Δεν έχει επιστροφή η ανάστροφη αυτή πορεία από το σύστημα προς το οικοσύστημα. Μια κι έξω γίνεται. Και ευτυχώς στην Ελλάδα σήμερα γίνεται. Καθημερινά και σε περισσότερους.
Αυτή είναι η σιωπηρή μας επανάσταση. Επαναστήνουμε τις αξίες στην κορυφή και αφήνουμε το χρήμα στην ευτέλειά του.

ΥΓ: Όποιος αφήνει το χρηματοοικονομικό σύστημα και την πόλη και επιστρέφει στο οικοσύστημα και την παραγωγή δεν ιδιωτεύει. Γίνεται ένας υπερασπιστής της κοινοκτημοσύνης των σπόρων και των φυσικών πόρων, που οι αστοί με τον γιγαντισμό και την αλαζονεία τους απειλούν να αφανίσουν. Και μαζί τους όλη τη ζωή στον πλανήτη. Ανθρώπους, φυτά και ζώα.

Το δίπολο μέσα μας

Σχολιάζει η Κατερίνα στο προηγούμενο ποστ: “Ας μην ανοίξουμε ένα καινούριο δίπολο, αστός βολεμένος και επαναστάτης αυτόνομος οικολόγος… ας έχει ο καθένας το δικαίωμα να διαχειριστεί τις “επιλογές” του με σεβασμό στην κατάσταση του άλλου.”

Δυστυχώς Κατερίνα η υπερσυγκέντρωση ανθρώπων στις πόλεις και ο γιγαντισμός της αστικής πραγματικότητας, έχει ως κύριο και καθημερινό χαρακτηριστικό του τον μη σεβασμό, την αδιαφορία και την βίαιη καταστροφή της ζωής, των βιοτόπων και των τόπων κάθε άλλου πλάσματος και κάθε άλλου ανθρώπου. Άρα το θέμα του σεβασμού των επιλογών, είναι εξ ορισμού ανύπαρκτο.

Γιγάντιες πόλεις, που για να λειτουργήσουν και να εξυπηρετήσουν τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες τους βυζαίνουν μέχρι τελευταίας σταγόνας όλον τον υπόλοιπο πλανήτη, αποψιλώνουν καθημερινά το οικοσύστημα, εξαφανίζουν βίαια διάφορα είδη ζωής, απειλούν ανθρώπους και τόπους. Σπόροι, φυτά, ψάρια, πουλιά, ζώα, νερά, ενέργεια μετονομάζονται σε χρηματοοικονομικά προϊόντα και πέφτουν στο παιχνίδι της υπερκατανάλωσης δίχως να φροντίζει κανείς για την αναπλήρωσή τους.

Δάση αποψιλώνονται, βουνά ισοπεδώνονται, κάμποι δηλητηριάζονται, για να παραδοθούν στην “ανάπτυξη”, η οποία σημαίνει είτε εργοστάσια ενέργειας (ακόμα και πράσινης!) για να καλύπτει τις ανάγκες των πόλεων, είτε εξορύξεις μεταλλευμάτων για εξυπηρέτηση των βιομηχανικών προϊόντων του αστικού πολιτισμού της κατανάλωσης, είτε χημικές καλλιέργειες για μαζική παραγωγή προϊόντων διατροφής και όχι πια τροφής, είτε για οτιδήποτε άλλο παρόμοιο. Ας μην μιλήσουμε για την βία απέναντι στα ζωντανά που προορίζονται για τροφή των αστών, τα ίδια ή τα προϊόντα τους. Όχι μόνο σεβασμός δεν υπάρχει αλλά ωμή βία και σαδισμός άκρατος.

Ο αστισμός δεν σέβεται τίποτα και επελαύνει με ερπύστριες να τα ισοπεδώσει όλα, να τα αφανίσει όλα. Κι όποιος δεν θέλει να ενταχθεί στα ιδανικά του, όποιος παραμένει απ’ εξω και ζει στο ευρύτερο οικοσύστημα και όχι στο σύστημα, όποιος αντιστέκεται στις πρακτικές του, αυτός πολιορκείται πανταχόθεν και βλέπει τον τόπο του να αναλώνεται από την ανάπτυξη που υπηρετεί τις τσιμεντουπόλεις και την ζωή την ψεύτικη εντός τους, είτε συλλαμβάνεται ως τρομοκράτης, είτε, στην καλύτερη των περιπτώσεων χαρακτηρίζεται τρελός, οικολόγος, τροχοπέδη στην ανάπτυξη και άλλα τέτοια φαιδρά και γελοία.

Την ίδια στιγμή βλέπει καθημερινά τη γη του, τα νερά του, τους σπόρους του να εκποιούνται με τη βία σε ανήθικους επενδυτές, βλέπει τη ζήση του να απειλείται και την φυσική ζωή του να ονομάζεται επικίνδυνη για την δημόσια υγεία των έγκλειστων στο αποστειρωμένο χρηματιστηριακό περιβάλλον τους διότι ο στόχος της ανθρωπότητας είναι να ζήσουν οι αστοί καταναλωτές, γρανάζια της κυκλοφορίας του χρήματος, με κάθε κόστος. Και όλοι οι άλλοι να πεθάνουν ή να συμβιβαστούν με το καθεστώς.

Τίποτα δεν σέβεται ο αστισμός. Ασκεί βία καθημερινά επί ανθρώπων και άλλων πλασμάτων αρμέγοντας ασύστολα κάθε φυσικό πόρο και διοχετεύοντάς τον στις πόλεις, πράττοντας την μέγιστη Ύβρη.

Τίποτα απολύτως δεν σέβεται ο αστός. Κοιτάζει ένα τοπίο και σκέφτεται οικόπεδα, κοιτάζει ένα ποτάμι που τρέχει προς τη θάλασσα και σκέφτεται ότι το νερό πάει χαμένο επειδή δεν το μαζεύουν για να το στείλουν στο καζανάκι του. Τίποτα απολύτως δεν σέβεται και δεν υπολογίζει ο αστός. Ούτε ζώο, ούτε άνθρωπο. Μόνο το αστικό άτομο που το έχει πάνω από κάθε πλάσμα.

Ακόμα και όσοι είναι δήθεν πιο ψαγμένοι στα λόγια και σε κάποιες καθημερινές τους συνήθειες, ακόμα κι αυτοί συμβάλλουν καθημερινά στην βίαιη για κάθε πλάσμα άλωση του πλανήτη από τον αστισμό, όσο δεν ασχολούνται ούτε στο παραμικρό με την αναπλήρωση των φυσικών πόρων που καταναλώνουν, όσο δεν μετέχουν ενεργά και αποφασιστικά της αντίστασης ενάντια στην υποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος από το χρηματιστηριακό.

Γι αυτό Κατερίνα ας ανοίξουμε το καινούριο αυτό δίπολο, είναι μάλλον η κατάλληλη ώρα. Ας το ανοίξει ο καθένας μέσα του. Ας αποφασίσει με ποιους είναι και με ποιους θέλει να πάει. Με τους αστούς καταναλωτές που απομυζούν το οικοσύστημα δίχως να σέβονται τίποτα ή με τα φυσικά πλάσματα που κάθε μέρα βιώνουν τη βία της “ανάπτυξης” του αστισμού στον τόπο τους και στη ζωή τους; Το δίπολο αυτό είναι το πρωταρχικό , το βασικό και αυτό οφείλει να το θέσει ο καθένας στον εαυτό του και να πάρει αποφάσεις όσο είναι καιρός. Διότι ναι, ο καθένας από μας μπορεί να σώσει τον κόσμο. Αρκεί να αλλάξει τον κόσμο του.-


Διαβάστε επίσης: Καλοκαιρινές συναντήσεις στη Βολισσό – To καλοκαίρι συζητάμε για τις συνέπειες τις αστικοποίησης του πλανήτη, για την ευθύνη και για την ανάστροφη πορεία του καθενός μας προσωπικά

Σαν τόν τυφλό μπροστά στόν καθρέφτη. Tου Αργύρη Χιόνη

07:18, 15 Μάιος 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/128523

«Ὤ ναί, ξέρω καλά πώς δέν χρειάζεται καράβι γιά νά ναυαγήσεις,
πώς δέν χρειάζεται ὠκεανός γιά νά πνιγεῖς.

Ὑπάρχουνε πολλοί πού ναυαγῆσαν μέσα στό κοστούμι τους,
μές στή βαθιά τους πολυθρόνα,
πολλοί πού γιά πάντα τούς σκέπασε
τό πουπουλένιο πάπλωμά τους.

Πλῆθος ἀμέτρητο πνίγηκαν μέσα στή σούπα τους,
σ’ ἕνα κουπάκι του καφέ,
σ’ ἕνα κουτάλι του γλυκοῦ…
Ἄς εἶναι γλυκός ὁ ὕπνος τους ἐκεῖ βαθιά πού κοιμοῦνται,
ἅς εἶναι γλυκός κι ἀνόνειρος.

Κι ἅς εἶναι ἐλαφρύ τό νοικοκυριό πού τούς σκεπάζει.»

Αργύρης Χιόνης (1943 – 2011) –  IA’, Σαν τόν τυφλό μπροστά στόν καθρέφτη (1986)

Ο Αργύρης Χιόνης αυτοβιογραφούμενος

Ο Αργύρης Χιόνης γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν από την Ίο και η μητέρα του από τις Βούβες, ένα μικρό χωριό στην ενδοχώρα του νομού Χανίων. Επειδή μπήκε πολύ νωρίς  στη βιοπάλη, τέλειωσε το νυχτερινό γυμνάσιο, χωρίς καμιά ελπίδα για συνέχιση των σπουδών του.

Στα δεκατέσσερά του, άρχισε να γράφει ποιήματα σε έμμετρο και ομοιοκατάληκτο στίχο, μιμούμενος τις μαντινάδες και τα αποσπάσματα από τον Ερωτόκριτο, που η Κρητικιά μητέρα του σιγοτραγουδούσε, ενώ έκανε τις δουλειές του σπιτιού. Την ίδια περίπου εποχή, μπήκε στη ζωή του το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο, η ποιητική ανθολογία των Ηρακλή και Ρένου Αποστολίδη. Έκτοτε, η ασθένεια της ποίησης εγκαταστάθηκε για τα καλά στον οργανισμό του και έγινε χρόνια.

Στα δεκαεφτά του υιοθετεί τον ελεύθερο στίχο και το 1966 εκδίδεται η πρώτη ποιητική του συλλογή, οι Απόπειρες φωτός.

Το 1967, λίγο μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, φεύγει στο εξωτερικό. Πρώτος σταθμός το Παρίσι όπου, εργαζόμενος πάντα (λαντζιέρης, φορτοεκφορτωτής, υπηρέτης), παρακολουθεί, τα βράδια, μαθήματα γαλλικών.

Στις αρχές του 1968, ποιήματά του μεταφράζονται και δημοσιεύονται σε έγκυρα ολλανδικά λογοτεχνικά περιοδικά. Λίγο μετά τα γεγονότα του Μάη, που τα ζει από πολύ κοντά, η μεταφράστριά του, Maria Blijstra,  και ο σύζυγός της, ο συγγραφέας Rein Blijstra (παλιοί φίλοι του Καζαντζάκη και λάτρεις της Ελλάδας), επισκέπτονται το Παρίσι, για ένα λογοτεχνικό συνέδριο, συναντιούνται για πρώτη φορά μαζί του και τον προσκαλούν στο Άμστερνταμ.

Μετά από δεκαπέντε περίπου μέρες, και ενώ συνεχίζεται ακόμη η απεργία των σιδηροδρομικών, επιχειρεί το ταξίδι με τα πόδια και με ωτοστόπ.

Στο σπίτι των Blijstra, γνωρίζεται με τον ελληνιστή καθηγητή του Πανεπιστημίου Arnold van Gemert και την ελληνίδα γυναίκα του Τοτούλα, που του προτείνουν να εγκατασταθεί στον Ολλανδία, υποσχόμενοι να του βρουν εκεί δουλειά.

Επιστρέφει στο Παρίσι και, τον Αύγουστο, όταν παίρνει μήνυμα ότι βρέθηκε δουλειά σ’ έναν εκδότη κλασικών κειμένων, εγκαταλείπει οριστικά (έτσι νομίζει) τη Γαλλία. Φρούδες ελπίδες. Την επομένη κιόλας της άφιξής του, όταν παρουσιάζεται στην αστυνομία του Άμστερνταμ, με το διαβατήριό του και την επιστολή προσλήψεώς του από τον εκδότη, απελαύνεται αμέσως, γιατί έπρεπε να είχε υποβάλει την αίτηση παραμονής και εργασίας όσο βρισκόταν ακόμη στο εξωτερικό, δηλαδή σε κάποια ολλανδική πρεσβεία. Επιστροφή λοιπόν στο Παρίσι, με κομμένα φτερά. Υποβάλλει ωστόσο την αίτησή του στην ολλανδική πρεσβεία του Παρισιού και, μετά από τέσσερις μήνες αγωνίας, ανεργίας και πείνας, έρχεται η πολυπόθητη θετική απάντηση.

Στη μαγευτική πόλη του Άμστερνταμ, θα ζήσει τα επόμενα οκτώμισι χρόνια. Στην αρχή, θα δουλέψει σκληρά, τόσο για τον βιοπορισμό όσο και για την εκμάθηση της γλώσσας, αλλά, σύντομα, θα δει τους κόπους του να αυγατίζουν. Του χορηγείται, από την Εταιρεία Συγγραφέων, υποτροφία για γράψιμο, γίνεται δεκτός στους λογοτεχνικούς κύκλους και αποκτά πρόσβαση στα λογοτεχνικά περιοδικά, εκδίδονται δύο βιβλία του, βραβεύονται δύο θεατρικά έργα του, διορίζεται δάσκαλος ελληνικών στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο και, τέλος, βλέπει να υλοποιείται το όνειρό του για πανεπιστημιακές σπουδές. Με κρατική υποτροφία, εγγράφεται στη σχολή ιταλικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ. Επέλεξε αυτή τη σχολή, γιατί τον διακατείχε η σφοδρή επιθυμία να διαβάσει Δάντη από το πρωτότυπο.

Το 1977, επιστρέφει στην Ελλάδα όπου, την επόμενη πενταετία θα δουλέψει ως μεταφραστής, θα συγγράψει μια σειρά παιδικών εκπομπών για το ραδιόφωνο και θα κάνει ένα υπέροχο μακρύ ταξίδι στις ΗΠΑ, εκπροσωπώντας τη χώρα μας στο ετήσιο Διεθνές Συγγραφικό Πρόγραμμα του Πανεπιστημίου της Iowa.
Το 1982, προσλαμβάνεται, κατόπιν διαγωνισμού, ως μεταφραστής, στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εγκαθίσταται στις Βρυξέλλες. Το 1992, παραιτείται από τη θέση αυτή και αποσύρεται στο Θροφαρί, ένα μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας, όπου ασχολείται, πλέον, μόνο με την καλλιέργεια της γης και της ποίησης.

Το μέχρι στιγμής έργο του Αργύρη Χιόνη απαρτίζεται από:

– ένδεκα ποιητικές συλλογές, οι δέκα από τις οποίες κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ, σ’ ένα συγκεντρωτικό τόμο που φέρει τον τίτλο Η φωνή της σιωπής. Η ενδέκατη, με τον τίτλο Στο υπόγειο, έχει επίσης εκδοθεί από τη ΝΕΦΕΛΗ.

– πέντε συλλογές αφηγημάτων, δύο εκ των οποίων, Όντα και μη όντα (βραβείο ΔΙΑΒΑΖΩ 2007) και Περί αγγέλων και δαιμόνων, διατίθενται στο εμπόριο από τις εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ.  Εντός του 2008, πρόκειται να κυκλοφορήσει, από τις εκδόσεις ΚΙΧΛΗ, το βιβλίο του Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες.

– πλήθος μεταφράσεων, πεζών και ποιημάτων, από τα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά και ολλανδικά.

Ποιήματα και πεζογραφήματα του ίδιου έχουν μεταφραστεί και δημοσιευτεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ολλανδικά, σερβοκροάτικα και ρουμάνικα.-

Θροφαρί, Οκτώβριος 2008


Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr:
Αργύρης Χιόνης: Ένας επιδέξιος κηπουρός της Ποίησης

Η Ιδιοφυΐα του πλήθους. Tου Τσαρλς Μπουκόφσκι

07:24, 14 Μάιος 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/128426

Υπάρχει αρκετή πανουργία, μίσος, βία και παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα,
και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του,
και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη,
και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη…

Eκείνοι που κηρύττουν Θεό, χρειάζονται Θεό.
Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη.
Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες.
Προσοχή στους γνώστες.
Προσοχή σ’ εκείνους που όλο διαβάζουν βιβλία.
Προσοχή σ’ εκείνους που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια,
είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν.
Προσοχή σ’ εκείνους που βιάζονται να επαινέσουν
γιατί θα θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα.
Προσοχή σ’ εκείνους που βιάζονται να κρίνουν,
φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν.

Προσοχή σ’ εκείνους που αναζητούν τα πλήθη,
γιατί είναι ένα τίποτα μόνοι τους.
Προσοχή στο μέσο άντρα. Τη μέση γυναίκα.
Προσοχή στην αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια
αναζητά το μέτριο.
Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους,
υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει,
να σκοτώσει τον καθένα.

Δεν αντέχουν τη μοναξιά,
δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά.
Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε…
Oτιδήποτε διαφοροποιείται απ τα δικά τους μέτρα.
Ανίκανοι όπως είναι να δημιουργήσουν Τέχνη
ανίκανοι είναι και να την καταλάβουν
θα εκλάβουν την αποτυχία τους ως δημιουργών μόνο ως αποτυχία του κόσμου συνολικά.

Ανίκανοι όπως ειναι να αγαπήσουν πλήρως
θα θεωρήσουν και τη δική σας αγάπη ελλειπή
και θα σας μισήσουν γι’ αυτό
και το μίσος τους θα είναι τέλειο
Όπως ένα αστραφτερό διαμάντι
όπως ένα μαχαίρι,
όπως ένα βουνό,
όπως μια τίγρη,
όπως το δηλητηριο…
Η πιο τελειοποιημένη Τέχνη τους.

Η Διάνοια της Μάζας, του Τσαρλς Μπουκόφσκι

Μετάφραση: Themis Next

Σχετικά Άρθρα

(12/05/2013)
(13/05/2013)
(10/05/2013)
(11/05/2013)

Γ. Κοντογιώργης: Η υπέρβαση της κρίσης προϋποθέτει την υπέρβαση της εποχής μας

08:40, 13 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/128357

Μπορεί να κατέβη όλη η κοινωνία ενώπιον του κυβερνείου ή της βουλής για να διαδηλώσει την αντίθεσή της στην ακολουθούμενη πολιτική ή στη διαφθορά, ή να το δηλώσει με το μέσον των δημοσκοπήσεων. Το Σύνταγμα εντούτοις εξουσιοδοτεί τον κυβερνήτη να πει ότι γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις αντιρρήσεις της […] όλες οι πολιτικές δυνάμεις, και αυτές που δηλώνουν φιλολαϊκές και οι άλλες, από την αριστερά έως την δεξιά, είναι βαθιά ολιγαρχικές […] Μπορεί να συγκρούονται μεταξύ τους για τη νομή της εξουσίας, αλλά είναι εξ ολοκλήρου αλληλέγγυες στο ζήτημα του αποκλεισμού της κοινωνίας των πολιτών από την πολιτεία […] η υπέρβαση της κρίσης, προϋποθέτει την υπέρβαση της εποχής μας […] Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης, μιλά στην  Κρυσταλία Πατούλη για «το μύθο του γιδοβοσκού που τελικά ποδοπατήθηκε από το καταπονημένο κοπάδι του, ή πώς ο τρόμος της κοινωνίας των πολιτών επικρέμαται πάνω από την κομματοκρατούμενη «πόλη»», συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

Γ.Κ.: Από τη δεκαετία του ’80 σε όλο τον κόσμο έχει συμβεί μία μεταβολή κοσμοϊστορικής σημασίας:

Η οικονομία και η επικοινωνία, δύο από τους κεντρικούς παράγοντες που διαμορφώνουν τη ζωή των ανθρώπων, επέβαλαν την αυτονομία τους από τα σύνορα και την εξουσία του κράτους. Η οικονομία έχει ακτινωθεί στο σύνολο του πλανήτη, η επικοινωνία κάνει γνωστά όλα όσα συμβαίνουν σε κάθε χώρα επίσης στο σύνολο της γης.

Στον αντίποδα, η κοινωνία (ως πολιτική κατηγορία) και το κράτος (ως πολιτικό σύστημα) έχουν παραμείνει ερμητικά κλεισμένα και στοχάζονται τη λειτουργία τους με τους όρους του 18ου αιώνα.

Αυτό σημαίνει ότι η σημερινή κρίση δεν έχει να κάνει με τις προηγούμενες (είτε οικονομικές είτε πολιτικές) κρίσεις. Οι προηγούμενες κρίσεις, από τον 18ο αιώνα έως τη δεκαετία του ’80, ήταν κυρίως κρίσεις μετάβασης από τη φεουδαρχία στην πρωτόλεια ανθρωποκεντρική κοινωνία. Αφορούσαν δηλαδή στον αγώνα του κοινωνικού ανθρώπου να απελευθερωθεί ως ατομική οντότητα και να αποκτήσει ορισμένα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.

Αυτή η (ατομική) ελευθερία και τα κοινωνικο-πολιτικά δικαιώματα δεν ήσαν ασύμβατα με το νεότερο, το σημερινό πολιτικό σύστημα, το οποίο το ενσαρκώνει το κράτος, διότι δεν αγγίζουν την φύση του, ούτε την φύση του οικονομικού συστήματος.

Στην πραγματικότητα, τόσο το οικονομικό όσο και το πολιτικό σύστημα, συνεχίζουν να αναπαράγουν το παλαιό καθεστώς: ανήκουν σε έναν τρίτον, πέραν της κοινωνίας των πολιτών, φορέα, με όρους ιδιοκτησίας.

Η συνάντηση ανάμεσα στην κοινωνία της εργασίας και στην κοινωνία των πολιτών αφενός με τα συστήματα της οικονομίας και της πολιτικής γινόταν και εξακολουθεί να γίνεται εξωθεσμικά: στους δρόμους με διαδηλώσεις ή με απεργίες.

Αυτό σημαίνει ότι τη διαχείριση των συμφερόντων της η κοινωνία των πολιτών δεν επιζητά να την αναλάβει απευθείας η ίδια, όπως συμβαίνει με τα ζητήματα της άμεσης προσωπικής της ζωής, ούτε και να αποκαταστήσει μια θεσμική σχέση με τους φορείς της πολιτικής (ή και οικονομικής) εξουσίας. Έτσι, την πολιτική λειτουργία την ανέλαβαν αυτόκλητοι διαμεσολαβητές (οι κοινωνικές ή πολιτικές δυνάμεις), οι οποίοι, επιζήτησαν τη νομιμοποίησή τους με την υπόσχεση να παρέμβουν στην πολιτική εξουσία ή και να αναλάβουν τη διαχείρισή της, προκειμένου να υπερασπισθούν τα συμφέροντα της.

Για την μεταφεουδαλική κοινωνία, ο εγκιβωτισμός της στον ιδιωτικό χώρο και η ολική εκχώρηση του πολιτικού συστήματος σε τρίτους διαμεσολαβητές, θεωρήθηκε, σε σχέση με το παρελθόν, μεγάλη πρόοδος… Άλλωστε, όχι μόνο οι προτεραιότητές της αλλά και η πολιτική της εμπειρία προδιέθετε για την ύπαρξη ενός αξιακού συστήματος που θα έθετε σε αμφισβήτηση το ανήκειν του οικονομικού και πολιτικού συστήματος στην ιδιοκτησία.

Μην ξεχνάμε ότι οι αγώνες του 20ου αιώνα έγιναν με πρόσημο το ανήκειν του συστήματος στην ιδιοκτησία ή στο κράτος. Η κοινωνία ήταν και στις δυο ιδεολογίες εκτός.

Η κοινωνική και η πολιτική ελευθερία δεν αποτελεί μέρος των αξιών της εποχής μας. Έτσι όταν  στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εισήχθη η καθολική ψήφος στις ευρωπαϊκές χώρες, η Γερμανία, που ήταν η πιο καθυστερημένη κοινωνία στην Ευρώπη και φορτωμένη με πολλά αυταρχικά βαρίδια, εκχώρησε με ολοκληρωτικό τρόπο το σύνολο της πολιτικής εξουσίας στον Χίτλερ. 

Η κρίση του ’29 δεν ήταν η αιτία που έκανε την εμφάνισή τους ο Χίτλερ και ο ναζισμός. Ήταν η αφορμή, που επέτρεψε στην κοινωνία, που συγκροτούσε μια απλώς πολιτική μάζα, που δεν συγκροτούσε πολιτική κατηγορία, τον Χίτλερ στην εξουσία. Το ίδιο συνέβη και στη Ρωσία.

Πρόκειται λοιπόν για κρίση που επαγγέλλεται την υπέρβαση του αξιακού και οικονομικο-πολιτικού συστήματος της εποχής του διαφωτισμού, με το οποίο ζήσαμε μέχρι σήμερα. Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της νέας αυτής περιόδου στην οποία εισέρχεται ο νεότερος ανθρωποκεντρικός κόσμος;

Πρώτον, όπως ανέφερα, η ολοκλήρωση για τη Δύση της πρώιμης ανθρωποκεντρικής μετάβασης. Δεύτερον, αλλά εξίσου σημαντικό, η διακτίνωση του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος στο σύνολο του πλανήτη.

Εφεξής, και οι κοινωνίες του λεγόμενου «τρίτου κόσμου», εξήλθαν ως προς το ουσιώδες από τη δεσποτεία, μετέχουν δηλαδή στο ανθρωποκεντρικό γίγνεσθαι. Με μια διαφορά:

Ενώ η Δύση έφτασε στο τέλος της πρώτης αυτής φάσης και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την εγκατάστασή της στη νέα, την επόμενη φάση, το υπόλοιπο του πλανήτη, βιώνει μόλις την είσοδό του σ’αυτήν.

Όχημα και για τις δύο αυτές περιοχές του πλανήτη αποδεικνύεται η τεχνοδικτυακή οικονομία και η επικοινωνία. Στον χώρο του τρίτου κόσμου, αποσαθρώνει τις βάσεις του παλαιού καθεστώτος και δημιουργεί οργανικούς συνεκτικούς δεσμούς με τη Δύση, η οποία οδηγεί τις εξελίξεις, σε μια σχέση κέντρου περιφέρειας.

Μια σημαίνουσα εκδήλωση της σχέσης αυτής είναι το φαινόμενο της οικονομικής μετανάστευσης, που υποδηλώνει ότι το κοινωνικό πρόβλημα εφεξής επιδιώκεται να επιλυθεί δια της μεταφοράς του στη Δύση. Μια άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα εξέλιξη είναι η οβιδιακή μεταβολή στην έννοια και στο περιεχόμενο της εργασίας, με τη μεσολάβηση της τεχνολογικής καινοτομίας, που αλλάζει άρδην την ίδια την λογική της σχέσης μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας.

Στον δυτικό κόσμο, οι εξελίξεις αυτές οδηγούν στην ριζική ανατροπή του αξιακού περιβάλλοντος και των συσχετισμών και, ήδη, στη ρήξη της ισορροπίας ανάμεσα στην κοινωνία, το κράτος/σύστημα και στην οικονομία, υπέρ της καθολικής κυριαρχίας της τελευταίας.

Η ρήξη αυτή «σημαίνεται» επίσης, στο εσωτερικό της οικονομίας, από μια ουσιώδη ανατροπή, υπέρ των δυνάμεων του χρηματοπιστωτικού και του εμπορευματικού κεφαλαίου. Το ίδιον γνώρισμα των δυνάμεων αυτών, που συμβατικά αποκαλούνται «αγορές», είναι ότι προκαλούν μια εσωτερική αναδιανομή, συσσωρεύοντας, εν προκειμένω στη Δύση όπου εδρεύουν, τον πλούτο που δημιουργείται από την παραγωγική οικονομία, σε έναν περιορισμένο κύκλο ανθρώπων.

Η παραγωγική βάση της οικονομίας όμως έχει ήδη μετακινηθεί στις χώρες του «τρίτου κόσμου». Συμβαίνει έτσι, οι μεν θέσεις εργασίας, που ανάγονται στην κλασική παραγωγική διαδικασία, να δημιουργούνται στον «τρίτο κόσμο», ο δε πλούτος να μεταφέρεται, και μαζί του το εκεί κοινωνικό πρόβλημα, στη Δύση.

Ο πλούτος ακριβώς αυτός, στη Δύση, παράγει τεράστια πολιτική δύναμη, χωρίς ωστόσο να δημιουργεί αναλόγως θέσεις εργασίας. Σε κάθε περίπτωση, ο κόσμος της εργασίας στη Δύση δεν έχει σχέση με εκείνον της προ του Ψυχρού Πολέμου περιόδου.

Κρ.Π.: Επομένως, η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας είναι η αιτία της ανατροπής των συσχετισμών στις δυτικές κοινωνίες;

Γ.Κ.: Ο καταμερισμός αυτός στο εσωτερικό της οικονομίας, η πλανητική της διακτίνωση και η οριζόντια (διακρατική) κινητικότητα της εργασίας, αποτελούν την πρώτη αιτία της πολιτικής αδυναμίας, στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία των πολιτών.

Εκδήλωση της ανατροπής αυτής είναι η συντελούμενη στις μέρες μας ολοκληρωτική αποδόμηση της σχέσης εργασίας και ιδιοκτησίας επί του συστήματος, με άμεση ορατή εκδήλωση τη μεταβολή της εργασίας, από σχέση δημοσίου δικαίου, σε εργασία εμπόρευμα και ο μονοσήμαντος προσανατολισμός του σκοπού της πολιτικής στο συμφέρον των αγορών.

Εντούτοις, μια πιο εμπεριστατωμένη ματιά στα γεγονότα αποκαλύπτει ότι η υπέρμετρη ισχύς των αγορών, δεν είναι πρωτογενής. Οφείλεται στο ότι η μεν, οι παράμετροι της οικονομίας και της επικοινωνίας, έχουν μεταβεί στο μέλλον, κινούνται σε κοσμοσυστημικό επίπεδο, οι δε, κοινωνία και πολιτεία, παραμένουν ερμητικά έγκλειστες στο παρελθόν, ουσιωδώς στον 18ο αιώνα.

Η σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, που εγκαθιδρύθηκε με αφετηρία τον 18-19ο αιώνα, ανεξαρτήτως των εννοιολογικών ακροβασιών που την επενδύουν, υφαίνεται εξωθεσμικά. Η κοινωνία δεν μετέχει στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων και ρητώς το συμφέρον της δεν εγγράφεται στο σκοπό της πολιτικής.

Συμβαίνει λοιπόν, στο νέο περιβάλλον που δημιούργησε η κοσμοσυστημική ανάπτυξη της οικονομίας και της επικοινωνίας, η εξωθεσμική/εξωπολιτειακή συνάντηση της κοινωνίας με την πολιτική, να μην παράγει εφεξής αποτέλεσμα.

Ουδείς από τους πολιτικούς διαμεσολαβητές έχει λόγους να συνεκτιμά την κοινωνία, καθώς  αντλούν νομιμοποίηση αποκλειστικά από τους μηχανισμούς και τις σχέσεις δύναμης που υφαίνονται γύρω από το κράτος. Το πολιτικό κόστος, συνδέεται με τις αντιδράσεις των δυνάμεων αυτών, ενώ η κοινωνική συνοχή μετριέται πια με γνώμονα όχι την κοινωνία των πολιτών, αλλά με τις αντοχές και τις ανοχές της έναντι των πολιτικών αποδόμησης που την οδηγούν στο περιθώριο.

Με λίγα λόγια, η παντοδυναμία των αγορών είναι απόρροια του πλανητικού τους αναπτύγματος, οφείλεται όμως στο γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα και, επομένως, η σχέση κοινωνίας και πολιτικής, παρέμεινε ανάλλακτη.

Το χειρότερο είναι ότι προσεγγίζεται ως μια πραγματικότητα, που δεν υπόκειται  στην εξέλιξη. Εκτιμώ ότι η προσέγγιση αυτή της πολιτείας, είναι ανιστορική και, σε κάθε περίπτωση, βαθιά συντηρητική.

Εάν αντιμετωπίσουμε την σημερινή πολιτεία ως την πρώιμη φάση της ανθρωποκεντρικής μετάβασης, όπως πράγματι είναι, τότε θα συνομολογήσουμε ότι οι αγορές έγιναν παντοδύναμες και έθεσαν σε μονοσήμαντη ομηρία την πολιτική τάξη, επειδή η βούληση της κοινωνίας απουσιάζει από την πολιτεία.

Κρ.Π.: Και πώς θα μπορούσε κάτι τέτοιο να ανατραπεί;

Γ.Κ.: Εάν υιοθετήσουμε τον συλλογισμό αυτόν, εάν επομένως συμφωνήσουμε ότι η κρίση είναι προεχόντως πολιτική, οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε με πολιτικούς όρους.

Δεν εννοώ, προφανώς, να σταματήσουμε την εξέλιξη και να επανέλθουμε στο παλαιού τύπου κράτος, ούτε να προκρίνουμε την δεοντολογία, ορθώνοντας έναν κώδικα συμπεριφοράς των κατόχων της εξουσίας, έναντι της κοινωνίας. Η εξέλιξη δεν σταματά παρά μόνο με την ακύρωση της ανθρωποκεντρικής προοπτικής των κοινωνιών. Και η δεοντολογία σταδιοδρομεί όπου οι κοινωνίες είναι εξοβελισμένες από το πολιτικό σύστημα και ο ηγέτης δεν υπόκειται σε έλεγχο και, ακόμη περισσότερο, σε περιορισμούς κατά την άσκηση της εξουσίας.

Η λύση λοιπόν δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο με ρυθμίσεις που θα μεταβάλουν τους συσχετισμούς, ώστε και η πολιτεία και, κατ’επέκταση, η κοινωνία να μεταβούν στο μέλλον.

Πως θα γίνει αυτό; Στην φάση που διέρχεται ο ανθρωποκεντρικός κόσμος σήμερα, αποκλείεται η αναζήτηση λύσεων σε κοσμοσυστημικό/πλανητικό επίπεδο, με τη συγκρότηση για παράδειγμα ενός κοσμοκράτους. Άλλωστε, το ζήτημα δεν είναι να συγκροτηθεί ένα ακόμη κράτος, που θα ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα, αλλά ένα νέο πολιτικό σύστημα που θα αναδιαμορφώνει τη σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, προκειμένου να ανασταλεί η μονοσήμαντη ομηρία της τελευταίας από τις δυνάμεις των αγορών.

Θα πρέπει να έχουμε κατά νουν ότι στις ανθρωποκεντρικές κοινωνίες συντρέχει μια αδήριτη «νομοτέλεια»:

όσο οι αγορές αυτονομούνται, αναπτυσσόμενες σε κοσμοσυστημικό/πλανητικό επίπεδο, τόσο οι κοινωνίες θα επιχειρούν να ελέγξουν την πολιτεία για να εξισορροπήσουν την δύναμή τους. Αυτό μπορεί, υπό τις παρούσες συνθήκες, να συμβεί αποκλειστικά εντός του κράτους.

Και, στο πλαίσιο αυτό, είναι εξίσου σαφές ότι δεν μπορεί να αλλάξει η σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής εντός του παρόντος συστήματος, χωρίς να θιγεί η θεμέλια βάση της νεοτερικής πολιτείας.   Επομένως, δεν αρκεί η αναθεώρηση του Συντάγματος, μια διαφορετική διαρρύθμιση των εξουσιών ανάμεσα στον πρόεδρο ή στο κοινοβούλιο ή στην κυβέρνηση, για να υπερβούμε την κρίση. Αυτά, είναι λεπτομέρειες που αφορούν την εσωτερική δομή της εξουσίας, την οποία ενσαρκώνει το κράτος.

Κρ.Π.: Και άρα;

Γ.Κ.: Πρώτον, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τι είναι και τι δεν είναι το παρόν σύστημα.

Το πολιτικό σύστημα της εποχής μας δεν είναι, παρόλα τα ψεύδη που διδάσκει η ολιγαρχική διανόηση, ούτε αντιπροσωπευτικό ούτε δημοκρατικό. Η συνειδητοποίηση αυτή, είναι εκ των ων ουκ άνευ για να πάψουμε να είμαστε εγκιβωτισμένοι στο παρελθόν, σε μια στρεβλή και ιδίως συντηρητική και αδιέξοδη λογική. Η απελευθέρωσή μας από τις βεβαιότητες που μας σέρβιραν οι νεοτερικές ελίτ, ήδη από την εποχή του ευρωπαϊκού διαφωτισμού είναι πια θεμελιώδης για να μεταβούμε στο μέλλον.

Πρέπει να πω ότι η μάχη των εννοιών είναι αδυσώπητη, γιατί προϋποθέτει εσωτερική κάθαρση, τη συγκρότηση ενός νέου αξιακού συστήματος. Η αποκάθαρση αυτή, είναι αναγκαία για να στοχασθούμε την αιτία της κρίσης. Για να αντιληφθούμε προς τα που κατευθύνεται ο κόσμος. Για να διακρίνουμε την έξοδο, το τι πρέπει να κάνουμε. 

Όσο γρηγορότερα απελευθερωθούμε από τις δουλείες του συντηρητικού πια παρελθόντος, τόσο μικρότερες θα είναι οι αρνητικές για την κοινωνία επιπτώσεις. Εάν δεν το πράξουμε εμείς, θα μας το επιβάλει η ανάγκη, δηλαδή η περαιτέρω κάθοδός μας στον Άδη.

Ώστε, η επίγνωση ότι δεν ζούμε σε καθεστώς δημοκρατίας ή έστω αντιπροσώπευσης, δεν έχει θεωρητική αξία, δεν είναι μέρος μιας διανοητικής άσκησης. Αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την επεξεργασία ενός νέου προτάγματος, που θα μας βγάλει από την κρίση και θα μας οδηγήσει στο μέλλον.

Προσθέτω, επίσης, ότι η διευκρίνιση μέσα μας του τι είναι δημοκρατία, ότι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την αντιπροσώπευση, ή ότι ο χρόνος κάθε πολιτείας δεν εξαρτάται από την φαντασία μας, αλλά από το στάδιο της ωριμότητάς μας, θα μας επιτρέψει να μην λέμε όλες τις ανοησίες που κυκλοφορούν στην «αγορά» για τα περί «άμεσης δημοκρατίας», «αντιπροσωπευτικής» ή «συμμετοχικής δημοκρατίας» κλπ.

Για να οδηγηθούμε στη δημοκρατία είναι αναγκαίο να διέλθουμε από ένα μεταβατικό στάδιο, που είναι η αντιπροσώπευση.

Η αντιπροσώπευση μεταβάλει την κοινωνία σε μερικό θεσμό της πολιτείας, ανασυγκροτεί τη σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, υπό το πρίσμα της υποχρεωτικής γέφυρας για τη δημοκρατία. Αλλά δεν είναι η δημοκρατία.

Όσο και αν δεν αρέσει στους θαμώνες της ολιγαρχίας, θεσμοί όπως το δημοψήφισμα, δεν είναι δημοκρατικοί, ουδέ καν αντιπροσωπευτικοί. Ομοίως, η επιλογή ορισμένων, όλως συμπληρωματικών θεσμών, όπως η κλήρωση ή η αρχή της πλειοψηφίας, δεν ορίζουν τη δημοκρατία. Μπορούμε να τους συναντήσουμε και σε άλλες πολιτείες.

Η δημοκρατία δεν είναι ούτε αυτοσκοπός ούτε σύστημα διακυβέρνησης. Είναι η πολιτεία που προόρισται να εμπραγματώσει την καθολική (ατομική, κοινωνική, πολιτική) ελευθερία, εν αντιθέσει προς το σημερινό σύστημα που εγγυάται μόνο την ατομική ελευθερία και ορισμένα κοινωνικο-πολιτικά δικαιώματα.

Κρ.Π.: Ποιά είναι συνεπώς η πολιτεία που θα μας μεταφέρει στο μέλλον;

Γ.Κ.: Η μετάβαση στο μέλλον, που θα αλλάξει τα πράγματα, αξιώνει όπως η κοινωνία θεσμηθεί ως μια σταθερή, ως μια καθημερινή -και όχι ευκαιριακή κατά τη συγκυρία- συνιστώσα της πολιτείας, ότι ακριβώς είναι η βουλή και η κυβέρνηση.

Το επόμενο ερώτημα είναι ποιες αρμοδιότητες θα δοθούν στην κοινωνία/δήμο. Προφανώς ορισμένες από αυτές που προσιδιάζουν στην ιδιότητα του εντολέα.

Ποιες μπορεί να είναι αυτές; Ο καθορισμός του γενικού πολιτικού πλαισίου, όπου θα κινηθεί η πολιτική εξουσία, ο έλεγχος, η (ποινική και αστική) ευθύνη των φορέων της, η ανάκληση των αποφάσεων και του πολιτικού προσωπικού που αποκλίνει από την βούληση της κοινωνίας των πολιτών κλπ.

Το σύστημα αυτό θα το αποκαλούσαμε αντιπροσωπευτικό. Είναι προφανές, ωστόσο,  ότι η είσοδος της κοινωνίας στην πολιτεία, με πρόσημο την αντιπροσώπευση, θα αλλάξει άρδην και την «ατζέντα» του διαλόγου, επομένως και την φύση της πολιτικής διαδικασίας.

Τελικός αποδέκτης της προεργασίας για την λήψη μιας απόφασης θα είναι εφεξής η κοινωνία/δήμος και όχι ο υπουργός, ο πρωθυπουργός ή η βουλή. Τα τελευταία αυτά σώματα γίνονται προδικαστικά, νομοπαρασκευαστικά, όχι αποφασιστικά.

Οι επισημάνσεις αυτές δείχνουν τελικά τι δεν είναι δημοκρατία. Δημοκρατία δεν είναι η αντιπροσώπευση. Η δημοκρατία καταργεί την αντιπροσώπευση, τη σχέση εντολέα εντολοδόχου και αποδίδει το σύνολο της πολιτείας στην κοινωνία/δήμο. Η τελευταία γίνεται αυτό που σήμερα είναι το κράτος σε σχέση με την πολιτεία. Ο αποκλειστικός της ενσαρκωτής.

Στη δημοκρατία, η κοινωνία κάνει ότι η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, η βουλή και πολλοί άλλοι θεσμοί, μαζί ή χωριστά. Στην αντιπροσώπευση μοιράζονται τις αρμοδιότητες αναλόγως. Στη δημοκρατία, ο πολιτικός ηγέτης είναι απλώς ο κατά συνήθειαν εισηγητής, ο ρήτορας, όχι κυβερνήτης.

Στις μέρες μας, εκτός από την ατομική ελευθερία, ο νεοτερικός άνθρωπος δεν βιώνει ούτε κόκκο κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας. Το τραγικό είναι ότι διδάχθηκε να το πιστεύει το αντίθετο.

Θα έλεγα μάλιστα ότι ο βαθμός της ψευδούς απεικόνισης των εννοιών είναι τέτοιος που φθάνει στο σημείο να ισχυρίζεται ότι η αναγνώριση στον πολίτη ορισμένων δικαιωμάτων εξισώνεται με την απόλαυση της κοινωνικής και της πολιτικής ελευθερίας. Λάθος μέγα.

Η ελευθερία ορίζεται ως αυτονομία, προϋποθέτει την κατάργηση κάθε «καταμερισμού» στην άσκηση του κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού έργου, «το μη άρχεσθαι υπό μηδενός». Άρα η δημοκρατία συγκροτεί μια διαδικασία συσσώρευσης ελευθερίας, πέραν του ατομικού, στο κοινωνικό και στο πολιτικό πεδίο. Υπό την έννοια αυτή, αναγγέλλει ένα εντελώς νέο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα.

Οι διευκρινίσεις αυτές είναι αναγκαίες για να αντιληφθούμε ότι στο αξιακό σύστημα του σημερινού κοινωνικού ανθρώπου απουσιάζει όλο εκείνο το υπόβαθρο που συνεπάγεται η έννοια της δημοκρατίας, αλλά αυτής της απλής αντιπροσώπευσης.

Κατά τούτο, το ζήτημα σήμερα τίθεται στην πρωταρχική του μορφή. Πρώτον, με όρους προσομοίωσης της νεοτερικής πολιτείας στην αντιπροσώπευση, και όχι προφανώς στη δημοκρατία. Και δεύτερον, η αντιπροσωπευτική μεταβολή της πολιτείας αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της μεταβολής των συσχετισμών δύναμης, ώστε να πάψει η κοινωνία των πολιτών να χάνει ότι κατόρθωσε να αποκτήσει υπό το παλαιό καθεστώς, πριν ανατραπεί η καθημερινότητά της. Η άσκησή της όμως είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει στην εκκόλαψη του νέου αξιακού μέτρου της κοινωνίας, το οποίο σε βάθος χρόνου θα οδηγήσει στη δημοκρατία.

Κρ.Π.: Οπότε, το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας δεν μπορεί να επαναφέρει του παλαιούς συσχετισμούς. Πώς γίνεται όλη η ανθρωπότητα να αποδέχεται ή να πιστεύει ότι το σύστημά της είναι συγχρόνως και αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό;

Γ.Κ.: Ποια από τα στοιχεία της αντιπροσώπευσης περιέχει το σημερινό πολιτικό σύστημα; Κανένα! Δηλώνει ο πολιτικός ότι είναι αντιπροσωπευτικό, με το επιχείρημα ότι δεν κατέχεται από έναν άρχοντα, όπως ήταν ο Λουδοβίκος, ο απόλυτος μονάρχης. Διακηρύσσει όμως ότι δεν αντιπροσωπεύει την κοινωνία, αλλά το «έθνος», το γενικό όχι το κοινό συμφέρον.

Ποιος ορίζει, ωστόσο, τι είναι εθνικό συμφέρον; Ο ίδιος ο πολιτικός, που θα εφαρμόσει και τις πολιτικές που θα δώσει ο ίδιος εντολή στον εαυτό του! Ο πολιτικός στο νεοτερικό σύστημα είναι και εντολέας και εντολοδόχος!

Άλλωστε, ο ίδιος ομολογεί ότι το κράτος κατέχει την πολιτική κυριαρχία και η κοινωνία είναι ένας απλός ιδιώτης.

Οι ακραιφνείς ολιγάρχες διακινούν συστηματικά την ιδέα ότι η κοινωνία εκλέγει τους πολιτικούς και άλλα συναφή.

Αποκρύπτεται ότι η ψήφος δεν περιέχει κανένα στοιχείο, ούτε αντιπροσώπευσης, ούτε δημοκρατίας. Είναι μια πράξη νομιμοποίησης ενός πολιτικού προσωπικού, που διαμόρφωσαν οι «μηχανισμοί» που νέμονται το κράτος. Το να επιλέξουμε το άλφα αντί του βήτα κόμματος, τον γάμα αντί του δέλτα ηγέτη είναι άνευ σημασίας, αφού μετά την ψήφο, καθιερώνεται ρητώς το ανεύθυνο, το ανεξέλεγκτο και το ανέκκλητο του πολιτικού.

Εάν θέσετε το ερώτημα σε κάποιον ολιγάρχη της καθημερινότητας, πως εξηγεί το γεγονός ότι κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα του πολιτικού να αγνοεί τις προεκλογικές του υποσχέσεις, αμέσως την επομένη, θα σας κοιτάξει με έκπληξη και είναι βέβαιο ότι θα σας εγκαλέσει για λαϊκισμό. Το ίδιο θα πράξει εάν του επισημάνετε ότι το «κράτος δικαίου» ισχύει για όλους εκτός από την πολιτική τάξη.  

Για τους θιασώτες της νεοτερικότητας, δημοκρατία είναι η δυνατότητα του πολίτη να διαδηλώνει. Όχι η υποχρέωση της κυβέρνησης να ακροάται και να συνεκτιμά την κοινωνική βούληση. Μπορεί, επομένως, να κατέβη όλη η κοινωνία ενώπιον του κυβερνείου ή της βουλής για να διαδηλώσει την αντίθεσή της στην ακολουθούμενη πολιτική ή στη διαφθορά, ή να το δηλώσει με το μέσον των δημοσκοπήσεων. Το Σύνταγμα εντούτοις εξουσιοδοτεί τον κυβερνήτη να πει ότι γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις αντιρρήσεις της. Αυτός γνωρίζει τι είναι καλό γι αυτήν, όχι η ίδια…

Ας αναλογισθούμε ποιες θα ήσαν οι πολιτικές της κυβέρνησης εάν οι αποφάσεις της όφειλαν να έχουν την εκπεφρασμένη κάθε φορά εκτός συναίνεση της κοινωνίας. Εάν δηλαδή αντί για εντολοδόχος της τρόικας, όφειλε να λειτουργεί θεσμικά ως εντολοδόχος της κοινωνίας των πολιτών.

Κρ.Π.: Με ποιόν τρόπο λοιπόν θα μπορούσε «η κοινωνία να μπει στην πολιτική»;

Γ.Κ.: Πρώτα πρέπει να διευκρινίσουμε τι μας ενδιαφέρει. Να δούμε την κοινωνία να εκκλησιάζεται στην Πνύκα, στην πλατεία Συντάγματος, κάπου τέλος πάντων; Ή να αντλήσουμε τη βούληση της κοινωνίας; Ο σκοπός που εκκλησιάζονταν οι Αθηναίοι στην Πνύκα, ήταν ένας τρόπος για να διαμορφώσουν τη βούλησή τους, επομένως για να πάρουν αποφάσεις!

Βεβαίως, αν κάνουμε μια προβολή στο μέλλον, ο τρόπος που μια κοινωνία θα συγκροτείται και θα λειτουργεί ως δήμος, η ίδια η συγκρότηση του πολιτικού συστήματος, θα πρέπει να αναζητηθεί στο επίπεδο της τεχνολογίας της επικοινωνίας, κάτι σαν το ιντερνέτ που γνωρίζουμε σήμερα.

Στο σημερινό στάδιο έχουμε ήδη ορισμένους απλούς, αλλά αλάνθαστους τρόπους να αναζητήσουμε την κοινωνική βούληση. Με την ηλεκτρονική ψηφοφορία, όπου θα δοθεί στον κάθε πολίτη η δυνατότητα, μετά από ενημέρωση και διάλογο, να ψηφίζει για κάθε θέμα ή να ελέγχει, να ανακαλεί κλπ. τους πολιτικούς, σε εθνικό και τοπικό επίπεδο.

Υπογραμμίζω την επισήμανση ότι η έννοια του δήμου, δηλώνει την συγκρότηση της κοινωνίας των πολιτών σε διαρκή θεσμό, κατά το ανάλογο της κυβέρνησης ή της βουλής και όχι επ’ευκαιρία. Θα προσέθετα, ακόμη, κάτι απλούστερο:

Τη δημιουργία ενός διαρκούς δημοσκοπικού δήμου: Είτε με τον συμβατικό τρόπο των δημοσκοπήσεων είτε με μια πιο προωθημένη μορφή, με έναν «ζωντανό» δημοσκοπικό δήμο, ένα δείγμα πολιτών, που θα βουλεύεται και θα αποφαίνεται για τα ζητήματα της ημερήσιας διάταξης της βουλής ή της κυβέρνησης ή που θα εγείρει η ίδια άλλα προς αντιμετώπιση θέματα. Όπως οι δημοσκοπήσεις, έτσι και ο δημοσκοπικός δήμος  παρέχουν ακρίβεια σχεδόν 100%, όταν γίνονται με επιστημονικό τρόπο. 

Άρα, λοιπόν, τρόποι υπάρχουν. Αρκεί να ωριμάσει η σκέψη των κοινωνιών, να υπερβούν τις ολιγαρχικές τους επιφυλάξεις και κυρίως να αντιληφθούν ότι είναι ο μόνος δρόμος για να βγουν από τη σημερινή κρίση, για μεταβούν και αυτές στο μέλλον.

Διότι, το ζητούμενο δεν είναι να ξανα-ρυθμισθούν οι αγορές, αλλά το ποιος πληρώνει το κόστος ή ορθότερα, ποια θα είναι η θέση των κοινωνιών στο οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Το ζητούμενο αυτό, ως διερώτηση έχει μόνο μια απάντηση. Οι κοινωνίες είναι ο λόγος ύπαρξης των αγορών, των κρατών, του παντός. Δεν γίνεται λοιπόν να αντιστρέφεται η λογική του πράγματος και να λειτουργούν ως υποζύγιό τους. Το σύστημα αυτό που θέλει τις κοινωνίες υποζύγια των ιδιοκτητών της οικονομίας και των νομέων της πολιτικής, ανάγεται στο παρελθόν της δεσποτικής βαρβαρότητας, όχι στο μέλλον.

Κρ.Π.: Ας υποθέσουμε ότι οι κοινωνίες απαιτούν την αντιπροσωπευτική τους υποστασιοποίηση στο πολιτικό σύστημα. Πώς όμως θα γίνει αυτό, με δεδομένο ότι οι άρχουσες κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις το αρνούνται;

Γ.Κ.: Πρώτη επισήμανση. Η γενική τάση που θα συνεχίσει να αναπτύσσεται και στο μέλλον θα είναι συγκεκριμένη:

Όσο οι αγορές θα αποκτούν δύναμη, που θα διέρχονται οριζοντίως τα κράτη, θα κινούνται σε κοσμοσυστημικό επίπεδο, τόσο πιο πολύ οι κοινωνίες να επιζητούν μια μεγαλύτερη συμμετοχή στην πολιτεία, ώστε να βαρύνουν στην πολιτική λειτουργία και να εξισορροπήσουν την δύναμή τους. Η αντιπροσώπευση και προοπτικά η δημοκρατία θα κληθούν να αποτελέσουν την απάντηση στο πρόβλημα που τίθεται ήδη.

Σήμερα, η ολοκληρωτική επικράτηση των αγορών, σηματοδοτεί την πολιτική κυριαρχία των δυνάμεων της ολιγαρχίας. Αυτή καθεαυτή η κυριαρχία των αγορών προμηνύει μια μείζονος σημασίας οπισθοδρόμηση του κεκτημένου των κοινωνιών. Στην υπηρεσία της οποίας, συστρατεύονται, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, όλες οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις.

Διότι, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, και αυτές που δηλώνουν φιλολαϊκές και οι άλλες, από την αριστερά έως την δεξιά, είναι βαθιά ολιγαρχικές. Όλες εχθρεύονται την πολιτειακή θέσμιση της κοινωνίας και, συνακόλουθα, αντιπροσωπευτική μετάλλαξη της πολιτείας. Μπορεί να συγκρούονται μεταξύ τους για τη νομή της εξουσίας, αλλά είναι εξ ολοκλήρου αλληλέγγυες στο ζήτημα του αποκλεισμού της κοινωνίας των πολιτών από την πολιτεία. Ώστε, η αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών υπέρ της κοινωνίας, δεν θα επέλθει με την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία.

Δεν πρέπει επίσης να αναμένει κανείς την υιοθέτηση ενός προτάγματος εξόδου προς το μέλλον, από τις κρατούσες πολιτικές δυνάμεις. Ούτε το θέλουν ούτε το μπορούν.

Το γεγονός αυτό κάνει φανερό γιατί ποτέ άλλοτε τους τελευταίους αιώνες δεν υπήρχε τόση πενία ιδεών και προταγμάτων. Η χειραφέτηση της κοινωνίας διέρχεται από την εκπαραθύρωση της κομματοκρατίας, από μια συνολική αντιπαράθεσή της με ότι αναπέμπει στο παρελθόν.

Η ολική εναντίωση με πρόσημο τον εξαναγκασμό της πολιτικής τάξης, προσφέρει δύο ενδεχόμενα: το ένα, να εξέλθουν από αυτήν κάποιες δυνάμεις που θα διακρίνουν τη δυνατότητα της ηγεμονίας τους μέσω του προσεταιρισμού της κοινωνίας. Το άλλο, να αναδειχθούν νέες δυνάμεις από τα σπλάχνα της κοινωνίας, που οδηγήσουν στην περιθωριοποίηση του ολιγαρχικού κατεστημένου.

Η προοπτική της ολικής απόρριψης της καθεστωτικής πολιτικής τάξης όπως και εκείνη της επανάστασης, τελεί υπό μια προϋπόθεση: Ότι, πέραν του προφανούς, πως ήδη συσσωρεύονται, αλλού περισσότερο αλλού λιγότερο, τα σύννεφα μιας σημαίνουσας αμφισβήτησης (ή και εξεγερτικής λογικής, στις κοινωνίες), απουσιάζει μια καίρια παράμετρος:

η αποπροσωποποίηση της ευθύνης και, περαιτέρω, η απόδοσή της στην πολιτειακή πηγή της. Η επισήμανση της παραμέτρου αυτής μας επαναφέρει επομένως στην αρχική μας σκέψη.

Ότι η υπέρβαση της κρίσης, προϋποθέτει την υπέρβαση της εποχής μας, δηλαδή των βεβαιοτήτων μας. Απαιτείται πρωταρχικά η μεταβολή προτάγματος και, πρωταρχικά, σε μια επανάσταση στο πεδίο των εννοιών. Που θα απολήξει στη διαμόρφωση νέων ιδεών με πρόσημο τη διεύρυνση της ελευθερίας και,  σε τελική ανάλυση, στη μετάβαση στην αντιπροσωπευτική πολιτεία του μέλλοντος.

Οπωσδήποτε όμως, η κοινωνική δυναμική περιέχει ένα στοιχείο απροσδιοριστίας, σε σχέση με τη δυνατότητα του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, να ελέγχει τις εξελίξεις. Ο μύθος του γιδοβοσκού, που τελικά ποδοπατήθηκε από το καταπονημένο κοπάδι του, είναι από την άποψη αυτή διδακτικός, για όσους τουλάχιστον μπορούν να εξέλθουν της αλαζονείας τους και να ανιχνεύσουν τις εξελίξεις.

Σήμερα, λοιπόν, το διακύβευμα είναι πολυσήμαντο, αλλά σαφείς τις προδιαγραφές του.-

*Ο Γιώργος Κοντογιώργης είναι Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και ασχολείται με τη «μεταβολή πολιτειών» όπως και την κατασκευή των εννοιών δημοκρατία, αντιπροσώπευση και την εξέλιξη -ειρηνικά ή επαναστατικά- των πολιτικών συστημάτων. http://contogeorgis.blogspot.com/.

Σχετικά Άρθρα

(08/06/2011)
(19/10/2012)
(06/05/2012)
(04/06/2011)

Σ. Δημητρίου: Να διαγραφεί το όνειρο της δια βίου εξασφάλισης στη θηλή του κράτους!

07:15, 13 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/128249

Επιτέλους να φορολογηθούν εκείνοι που φοροδιαφεύγουν και επίσης να εξαφανιστεί, να διαγραφεί αυτό το μικροαστικό όνειρο, το γελοίο, η δια βίου εξασφάλιση στη θηλή του κράτους! Εγώ χωρίζω την Ελλάδα σε δύο κατηγορίες. Αυτούς που έχουν το στόμα τους στη θηλή του κράτους(ότι κι αν είναι αυτοί: διοικητικοί, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δικαστικοί, κλητήρες) και απολαμβάνουν κομμουνισμό δια βίου σε συνθήκες καπιταλισμού, και οι άνθρωποι που κάθε πρωί, μα κάθε πρωί, πρέπει να επιβεβαιώσουν την αξία τους, και να κερδίσουν το ψωμί τους! Μόνοι τους! Κάτι πρέπει να γίνει με αυτή την ιστορία […] Ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή το βιβλίο «Το κουμπί και το φόρεμα«, συμμετέχοντας επίσης στον δημόσιο διάλογο του tvxs.gr με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»

Το ομώνυμο διήγημα της συλλογής ξεκίνησε από μία παροιμία που άκουσα από μία γυναίκα: «Βρήκα ένα κουμπί και για χάρη του έραψα ένα φόρεμα».

Αγαπώ τις παροιμίες και γενικά κάθε τι ευρηματικό και έξυπνο, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτηκα καν να την χρησιμοποιήσω. Όμως, μετά από χρόνια, καθώς έγραφα ένα διήγημα το οποίο επιδεχόταν την έννοια της επαγωγής από το μερικό στο γενικό, το μυαλό μου πήγε σ’ αυτή την παροιμία.

Το κουμπί είναι το μερικό και το φόρεμα είναι το γενικό. Αυτή η έννοια της επαγωγής ισχύει στην τέχνη και κυρίως στη λογοτεχνία και στη διηγηματογραφία. Από μία λεπτομέρεια, από ένα ξάφνιασμα, από μία εικόνα, από μία λέξη, κάνεις αναγωγή σε ένα διήγημα.  

Έγινε λοιπόν το διήγημα αυτό, που έδωσε και τίτλο στο βιβλίο, το οποίο πρόκειται για μία συλλογή ετερόκλητων διηγημάτων. Είμαι εναντίον των διηγηματικών συλλογών που τα διατρέχει ένας κοινός άξονας, θεματικός ή μορφολογικός. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτό.

Συνεπώς, αυτά τα διηγήματα δεν προέκυψαν από μία μόνο ιδέα.  Κατά καιρούς μου έρχονται διηγηματικές ιδέες. Άλλες μένουν στη μνήμη για να τις χωνέψει, και είτε να τις αναδείξει, είτε τις καταβυθίσει στη λησμονιά. Άλλες γράφονται μετά από λίγο, άλλες μετά από χρόνια.

Ως εκ τούτου, μια διηγηματική ιδέα δεν είναι ποτέ σίγουρο αν και πότε θα γίνει διήγημα. Όλα είναι στη χώρα του αγνώστου και του αβέβαιου.

Κρ.Π.: Δηλαδή, δεν ξέρεις ποτέ, αν το… κουμπί, θα γίνει τελικά φόρεμα…

Ακριβώς.  Πραγματικά είναι μια υπόθεση χάους. Αυτά τα τελευταία χρόνια, γράφτηκαν στο νού μου, διότι κυρίως εκεί… νοερά γράφω, εκεί δημιουργείται ένα διήγημα. Όταν κάθομαι στο τραπέζι κατά κάποιον τρόπο αντιγράφω… Βέβαια, με φοβερή δυσκολία, πάντα, ιδίως στην πρώτη μορφή, αλλά αντιγραφή είναι.

Κρ.Π.: Και πως γίνεται η επιλογή των ιδεών που αναπτύσσονται σε μία ιστορία;

Κάθε συγγραφέας, έχει το δικό του «χωράφι» που αντλεί τις ιδέες των ιστοριών του. Άλλος έχει ένα χωράφι μεγάλο, άλλος στενό και άγονο… Το δικό μου το χωράφι, δεν έχει μεγάλο βεληνεκές. Κατά κάποιον τρόπο επαναλαμβάνομαι. Δυο τρία πράγματα έχω στο νου μου και αυτά ανακυκλώνονται. Βέβαια, κάθε διήγημα είναι διαφορετικό.

Κρ.Π.: Έχει ειπωθεί, ότι όλα τα βιβλία ενός συγγραφέα τα διατρέχει ουσιαστικά η ίδια ιστορία, κάθε φορά με άλλο τρόπο ειπωμένη.

Έχουν δίκιο. Για μένα είναι το ανθρώπινο πρόσωπο. Αυτό το μυστήριο σύμπαν. Οτιδήποτε έχει στην ψυχή και στο νου του ο άνθρωπος είναι το πρόσωπό του.

Πρόσωπα παραδίδω. Και αυτό με ενδιαφέρει. Και ο καημός που εμένα μου έκαναν αυτά τα πρόσωπα. Ένα ψυχικό ρίγος στο αντίκρισμά τους, κάτι στην παρουσία τους στη ζωή μου. Αυτό θέλω να δώσω με τα διηγήματα. Μία αισθητικότητα ψυχικής τάξεως.

Κρ.Π.: Και το σημαντικότερο σ’ αυτά τα πρόσωπα πιο είναι;

Αυτό είναι πολύ παράξενο. Δεν μπορώ να το εντοπίσω  ούτε ο ίδιος. Αλίμονο αν είχα συνείδηση πλήρη.

Δηλαδή, μια ασήμαντη ιστορία που θα μου πει κάποιος, κάτι στο ράγισμα της φωνή του, κάτι στο βλέμμα του, κάτι στο πρόσωπό του, ένα τίποτα, θα γίνει πολύ σημαντική, έχοντας αυτό το πρόσωπο στο μυαλό μου. Ή αντίθετα, μπορεί να ακούσω μία πολύ σημαντική ιστορία αλλά να μην υπάρξει το εσωτερικό κίνητρο ώστε να γίνει ένα διήγημα.

Δεν ξέρω. Είναι η στιγμή η απρόοπτη. Ξέρω μόνο ότι με συγκινεί. Γιατί με συγκινεί; Είναι χιλιάδες οι λόγοι. Ίσως να εξηγείται με μια παροιμία: «Αγάπη είναι αυτό που γίνεται χωρίς λόγο». Είναι ο πιο ωραίος ορισμός της αγάπης. Δηλαδή, για άπειρους λόγους. Άντε να τους βρεις!

Κρ.Π.: Από όλα αυτά που έχεις γράψει, ποιό βιβλίο είναι πιστεύεις το πιο επίκαιρο; Που και συ ο ίδιος καταλαβαίνεις με έκπληξη πόσο πιο μπροστά ήταν κι από σένα τον ίδιο όταν το έγραφες;

Ναι, υπάρχει ένα βιβλίο, που γράφτηκε σε χρόνο ανύποπτο, πριν από αυτό που λέμε τώρα «κρίση», και λέγεται Σαν το λίγο το νερό, το οποίο κατά ένα παράδοξο τρόπο μπαίνει σε αυτά τα θέματα που μας απασχολούν σήμερα.

Κρ.Π.: Ποια είναι αυτά τα θέματα; Που έχουν βγει σήμερα στην επιφάνεια, και ίσως τα είχαμε ξεχάσει ή καλύτερα απαξιώσει;

Το βασικό θέμα είναι αυτή η απαξίωση όπως είπες. Είναι η περιφρόνηση στα μητρώα μας, μετά τη δεκαετία του 1960.

Σα μικρά παιδιά, θαυμάσαμε οτιδήποτε βορειοευρωπαϊκό, και περιφρονήσαμε οτιδήποτε ημέτερο. Από τα τραγούδια μας μέχρι τη γλώσσα μας.

Θυμάμαι τις φοιτήτριες στην Αθήνα το 1970, με μόχθο και αγώνα προσπαθούσαν να αποβάλουν τα ντόπια στοιχεία της ομιλίας τους, και όλη η Ελλάδα για μια εικοσαετία, από το 1970 μέχρι το 1990, όλη η Ελλάδα, οπουδήποτε έβλεπε κάτι δικό μας, των γιαγιάδων μας, το ονόμαζε «βλάχικο», δυστυχώς.

Κατά κάποιον τρόπο, φορέσαμε ξένα ρούχα. Και χωρίς να μας ταιριάζουν. Βιαστήκαμε να μοιάσουμε σε άλλους. Και δεδομένου, ότι δεν ήταν καθόλου ευτελές αυτό που είχαμε εμείς. Ήταν πάρα πολύ πλούσιο. Και τα έθιμά μας, και η γλώσσα μας. Ακόμα και οι φορεσιές μας. Αν πάρεις φωτογραφίες ή πίνακες, βλέπεις την πανδαισία των χρωμάτων, τα χάνεις από την ομορφιά τους.

Κρ.Π.: Και αν σκεφτεί κανείς ότι ο πολιτισμός μας είναι η ψυχή μας, απαξιώσαμε και ευτελίσαμε την ψυχή μας, τελικά;

Δυστυχώς, όλα αυτά τα κατατάξαμε στην κατηγορία «βλάχικα».

Κρ.Π.: Και τώρα πρέπει να τα ξανανακαλύψουμε;

Βλέπω ότι κάτι γίνεται. Μου κάνει εντύπωση, ότι από τελείους άσχετους ανθρώπους, ακόμα και του λεγόμενου life style, διαβάζω πολλές φορές σε έντυπα τις θέσεις τους, και τα χάνω από την ευθυκρισία τους. Εκ των υστέρων, βέβαια. Προφανώς, όλοι ξέραμε τι γίνεται, αλλά όλοι παρασυρθήκαμε.

Κρ.Π.: Αυτή είναι και η σημαντικότερη αιτία που μας έφερε ως εδώ; Ότι απαξιώσαμε της πολιτισμικές μας αξίες;

Ναι, αυτή είναι. Ακόμα και την χειρονακτική δουλειά απαξιώσαμε. Θυμάμαι στην επαρχία, συγκεκριμένα από την Ηγουμενίτσα που κατάγομαι, οι γονείς δεν είχαν καμία σκέψη να μπει ο γόνος τους στο δημόσιο. Αλλά σταδιακά από το 1970 άρχισε μία περιφρόνηση στη χειρονακτική εργασία και όλοι θέλαν να γίνουν εγγράμματοι και να δουλεύουν καθισμένοι σε καρέκλες.

Όλη η Ελλάδα, θεώρησε ότι μπορεί να ζήσει μόνο με εγγράμματους. Μεγάλο λάθος. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι η ευτυχία πηγάζει μόνο από την διανοητική δουλειά. Η ικανοποίηση που μπορεί κάποιος να αντλήσει από τα χέρια του είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Κρ.Π.: Και γιατί πρέπει να αποκλείει το ένα το άλλο; Δεν μπορώ να σπουδάσω αλλά να κάνω και μία δουλειά χειρονακτική;

30 χρόνια, εθεωρείτο από όλο το έθνος μας, ότι είναι ντροπή να κάνεις σωματική δουλειά. Γι αυτό δεν υπήρχαν ανάλογες σχολές. Το απόδιωχναν μετά μανίας από το μυαλό τους το να σκεφτούν να κάνουν μία πρακτική δουλειά. Και φτάσαμε να εισάγουμε αγροτικά προϊόντα από το εξωτερικό, ενώ η χώρα μας είναι η κατεξοχήν χώρα που μπορούν όλα να ευδοκιμήσουν με πολύ λίγο κόπο. Είναι ντροπή αυτό που συνέβη. Και τραγωδία.

Σιγά σιγά όμως, σήμερα, βλέπω να ομονοεί αυτό το έθνος. Και ίσως είναι το καλό αυτής της κρίσης. Κάτι έγινε αυτά τα τελευταία χρόνια, και συνέβη μία συνειδητή ή ασυνείδητη καταβύθηση στον εαυτό μας. Δεν ακούς πλέον άτυχες κουβέντες και σαχλαμάρες, εκτός από ελάχιστους. Έγινε ένα βήμα προς την ατομική και συλλογική αυτογνωσία και αυτό είναι καλό.

Το άλλο κακό που έγινε στο παρελθόν, ήταν ένα εμπόριο ψήφου, μια δοσοληψία αχρεία. Δηλαδή τι έγινε; Ένας μικρός λαός δεν είχε ανάγκη από τόσους μανδαρίνους. Αλλά οι πολιτικοί μας, ακόμα και τα κόμματα της Αριστεράς που διοικούσαν δήμους αυτονόμως, έβαλαν ανθρώπους… υπήρχε μία αγορά ψήφων με τους ποικίλους διορισμούς.

Χρησιμοποίησαν τα ταμεία. Έτσι έγινε και αυτή η φοβερή διόγκωση διορισμών, μισθών και επιδομάτων, και αφού τα ταμεία διαλύθηκαν, απευθύνθηκαν στην Ευρώπη και στους μηχανισμούς δανεισμού. Ε, λοιπόν, είναι ντροπή να ισχυριζόμαστε ότι φταίνε αυτοί που μας δάνεισαν. Ας μην απλώναμε το χέρι.

Κρ.Π.: Και τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε σήμερα;

Το πρώτο χρέος, της χώρας σήμερα, για λόγους αξιοπρέπειας, εθνικής και ατομικής, είναι να ξεπληρώσει και μετά να συμμαζευτεί. Να μην το ξανακάνει αυτό το λάθος. Να μην απλώσει κανείς τα πόδια του πέρα από το πάπλωμά του. Χρειάζεται μια χρηστή διοίκηση. Τίποτε άλλο. Και να μην γίνεται πλέον αγοραπωλησία ψήφων!

Κρ.Π.: Ναι, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με έναν άλλον τρόπο; Πρέπει να αυτοκτονούν άνθρωποι, να πεθαίνουν γιατί δεν έχουν να αγοράσουν τα φαρμακά τους, να μην έχουν να ζήσουν;  Και υπάρχει και το θέμα του χρέους των Γερμανών προς την Ελλάδα, επίσης.

Προφανώς. Τώρα τι να κάνουμε όμως; Αυτοί έχουν το πεπόνι αυτοί και το μαχαίρι. Τι να κάνουμε; Είμαστε σε θέση ανίσχυρη, υποδεέστερη. Να κάνουμε επανάσταση; Και βέβαια να διεκδικήσουμε το χρέος των Γερμανών προς την Ελλάδα. Γι’ αυτό το χρέος μάλιστα ο ηθικός λόγος είναι βαρύτατος εν σχέση με το δικό μας χρέος.

Να γίνει λοιπόν ένα πιο καλό κουμάντο. Επιτέλους να φορολογηθούν εκείνοι που φοροδιαφεύγουν και επίσης να εξαφανιστεί, να διαγραφεί αυτό το μικροαστικό όνειρο, το γελοίο, η δια βίου εξασφάλιση στη θηλή του κράτους!

Εγώ χωρίζω την Ελλάδα σε δύο κατηγορίες. Αυτούς που έχουν το στόμα τους στη θηλή του κράτους(ότι κι αν είναι αυτοί: Διοικητικοί, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δικαστικοί, κλητήρες) και απολαμβάνουν κομμουνισμό δια βίου σε συνθήκες καπιταλισμού, και οι άνθρωποι που κάθε πρωί, μα κάθε πρωί, πρέπει να επιβεβαιώσουν την αξία τους, και να κερδίσουν το ψωμί τους! Μόνοι τους! Κάτι πρέπει να γίνει με αυτή την ιστορία.

Κρ.Π.: Αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους ρατσισμούς στην Ελλάδα;

Βεβαίως! Ο ένας στην καθημερινή αγωνία και ο άλλος σε μία μακάρια ασφάλεια!

Κρ.Π.: Τί άλλο επίσης πρέπει να γίνει;

Είχα ακούσει μία ξένη γυναίκα προ κρίσεως, να λέει ότι ανά πάσα στιγμή, εδώ στην Ελλάδα, βάζετε ένα σπόρο ντομάτας στο χώμα και γίνεται ντοματιά! Είναι σκάνδαλο αυτό.

Πραγματικά είμαστε ευνοημένοι. Έχουμε 9 μήνες το χρόνο ήλιο. Δεν χρειάζεται να κάνουμε βιομηχανίες, τίποτα. Αλλά τυποποίηση γεωργικών προϊόντων! Είμαστε πλέον με την τεχνολογία ένα χωριό όλος ο κόσμος. Εάν είναι καλό το προϊόν και έχει και μια όμορφη εμφάνιση, θα το αγοράσει ο άλλος.

Με λίγη δυσκολία και πολύ φαντασία, μπορούμε να παράγουμε γεωργικά θαύματα. Αφενός. Και αφετέρου, ας είμαστε και φιλόξενοι. Ας έρχονται τουρίστες να χαίρονται τον ήλιο μας. Και θα έχουμε και μεις έσοδα. Δεν είναι ντροπή να προσφέρουμε τουριστικές υπηρεσίες. Αρκεί να γίνουν υποδομές και με σοβαρότητα.

Νομίζω με τα δικά μας συγκριτικά πλεονεκτήματα, και με τη βοήθεια της τεχνογνωσίας, μπορούμε να κάνουμε θαύματα, και να ζήσουμε όμορφα.

Κρ.Π.: Στο συλλογικό έργο το «Το αποτύπωμα της κρίσης» που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, ποια είναι η προσωπική σου κατάθεση;

Ένα διήγημα. Ως παιδιά ήμασταν νομείς του βουνού. Παίζαμε εκεί και το βράδυ γυρίζαμε. Ήταν γεμάτο το βουνό με ανθρώπους, με κήπους, με ελιές, με φωνές,  με μελίσσια.

Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, το βλέμμα δεν σταματάει πια στο βουνό. Ούτε καν το βλέπουν οι άνθρωποι. Δεν πάει κανείς στο βουνό. Ούτε άνθρωπος ούτε παιδί. Το βλέμμα είναι προς τις παραλίες και τις καφετέριες.

Η καφετέρια πλέον είναι διασκέδαση όλων. Δεν είναι κακό. Αλλά αν θέλουμε μόνο να λιαζόμαστε, να μην έχουμε και απαιτήσεις υλικής ευδαιμονίας. Να είμαστε στις καφετέριες, αλλά να είμαστε και ολιγαρκείς!

Αυτό περιγράφω στο διήγημα. Το πως φύγαμε από το βουνό, και επίσης, πως από τις ανοιχτές γειτονιές και από επισκέψεις και παιδομάνι, φτάσαμε να επικοινωνούμε μόνο από το τηλέφωνο και το ίντερνετ. Έχουμε περιπέσει σε μία βλακώδη ιδιωτία πάρα πολύ άσχημη και συνεχώς έχουμε στο μυαλό μας πλάνα. Συνεχώς χρονικά πλάνα, για να κάνουμε αυτό ή το άλλο. Και φτάνουμε 70 χρονών και λέμε: Μα, πότε πέρασε η ζωή;

Αφήνουμε τη ζωή μας να περνά μέσα σε πλάνα. Κανείς άνθρωπος παγκοσμίως, δεν απολαμβάνει τη στιγμή ξένοιαστος. Δεν είμαστε στο παρόν. Είμαστε χίλια κομμάτια. Είτε εξιδανικεύοντας το παρελθόν, είτε προσδοκώντας ένα αόριστο μακρινό μέλλον.

Αυτό περιγράφω, όπως και τη γελοιότητα περί ρατσισμού των Ελλήνων. Μεγάλη γελοιότητα, διότι θυμάμαι πως είχε αγκαλιάσει η Ήπειρος τους Αλβανούς και τους Βορειοηπειρώτες. Με τρόφιμα, με δουλειές. Ποιος ρατσισμός; Αυτά είναι παραμύθια της τηλεοράσεως. Εντάξει, υπάρχουν εξαιρέσεις. Πρόκειται για λίγους ολιγόνοες. Πάντα θα υπάρχουν οι βλάκες.

Αλλά απ’ την άλλη, ελάχιστοι απ’ τους μετανάστες φεύγουν από τον τόπο τους για πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι φεύγουν για το καταναλωτικό όνειρο μιας καλύτερης ζωής στη Δύση.

Κάθε τόπος, όμως, μα κάθε τόπος, μπορεί να σε ζήσει.  Αλλά, τείνουν πλέον παγκοσμίως οι άνθρωποι, με ενορχηστρωτή την τηλεόραση, στην ευκολία και τον ευδαιμονισμό. Αφήνουν τα δικά τους ανεκτίμητα για τα μικρής αξίας μπιχλιμπίδια. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι κάθε τι που πωλείται έχει πάντα μικρή αξία.

Κρ.Π.: Εμείς γίναμε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα όμως. Γιατί όταν απαρνιέσαι τον πολιτισμικό και τον φυσικό σου πλούτο για να βολευτείς(γιατί έτσι νομίζεις ότι θα βολευτείς)…

Βέβαια. Κανείς επαρχιώτης στην Αθήνα, δεν είναι συμφιλιωμένος με την Αθήνα. Κανείς. Γι αυτό αυτή η πόλη αποπνέει αυτή τη μελαγχολία. Βγάζει μια λύπη βαθύτατη.

Κρ.Π.: Όταν διαγράφεις τα παιδικά σου χρόνια, αυτά όλα που έχεις ζήσει…

Κατά κόρον έγινε αυτό. Γιατί; Για το τίποτα. Διότι η αγάπη, η κοινωνικότητα και η φιλία, αγκιστρώνονται μόνο με δικά μας πράγματα. Όχι τα ξένα. Τα ξένα τονίζουν τη γύμνια μας. Τα λίγα δικά μας μάς κάνουν όμορφους.

Πιστεύω αυτή η κρίση να λειτουργήσει ως αφετηρία για να ξανασκεφτούμε τη ζωή μας, για να την ξανασχεδιάσουμε καλύτερα, με πιο μεγάλη ταπεινότητα και πιο μεγάλο σεβασμό στα περασμένα.

Όταν αποκόβεις ένα κομμάτι από το παρελθόν σου, αποκόβεις και ένα μελλοντικό. Νομίζω ότι αυτό το έχει πει ο Ελύτης.  Όταν δεν εκφράζεσαι με αυτά που πραγματικά γεμίζουν την ψυχή σου, σιγά σιγά έρχεται η δυσαρμονία και καταλήγει αυτισμός και ιδιωτία.

Κρ.Π.: Το «κουμπί» από το οποίο μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο, αυθεντικό «φόρεμα» για την Ελλάδα, ποιο είναι;

Το δικό μας κουμπί. Αυτά τα οποία σμίλεψαν οι αιώνες. Τα τραγούδια μας, οι τρόποι μας, οι βεβαιότητες των επαναλήψεων. Να ξαναβρούμε τις βεβαιότητές μας. Ακόμα και τις θρησκευτικές. Ας είναι και παραμύθια. Δεν πειράζει. Είναι που είναι η ζωή χάος. Δεν μας κάνει πάντα καλό ο ορθολογισμός.

Οι κύκλοι οι γεωργικοί, οι θρησκευτικοί, τα ήθη και τα έθιμα των χωριών μας, ήταν βεβαιότητες. Ο χωριανικός άνθρωπος, που έζησε πριν κατέβει στις πόλεις, ζούσε στο παρόν. Οι βεβαιότητες είναι σημαντικό πράγμα. Βιαστήκαμε να απορρίψουμε τα πάντα.

Η ελευθερία χωρίς τις βεβαιότητες, είναι για κάποια πολύ ανθεκτικά πνεύματα. Πολύ δυνατούς ανθρώπους. Μάλλον για κανέναν. Όλοι θέλουμε τις βεβαιότητες.

Κρ.Π.: Μάλλον πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε αυτές τις βεβαιότητες.

Ακριβώς. Χρειαζόμαστε όμως τις βεβαιότητες.

Κρ.Π.: Προς το παρόν, η μόνη βεβαιότητα είναι ότι περνάμε αυτή την κατάσταση, που όλο χειροτερεύει, και δεν βλέπουμε φως.

Πιστεύω όμως, ότι αυτή η εσωτερική καταβύθιση όλων των Ελλήνων, κάτι καλό θα βγάλει. Οι άνθρωποι έχουν πολύ ισχυρό ένστικτο ζωής. Έχουμε περάσει πολλά σαν λαός. Θα βρεθεί μονοπάτι. Το πιστεύω βαθιά.-


Σωτήρης Δημητρίου, Το κουμπί και το φόρεμα, Εκδόσεις Πατάκη

Σχετικά Άρθρα

(18/12/2012)
(31/01/2011)
(18/01/2011)
(07/05/2013)

Ποιος παίζει με το μέλλον μου;

ΑΠΟ: TON Μάι 12, 2013 19:29 ΣΕ Eργατικά, Featured, Παιδεία, Παιδεία | 0 σχολια

SONY DSC

Γράφει ο Κώστας Μανίκας,μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 1Ο Λύκειο Δραπετσώνας

 

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκαςκαι είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 1Ο Λύκειο Δραπετσώνας

Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο ,θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου ,μέσα στην  εξεταστική  περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.

Τι λέτε;;;;; Τι μέλλον έχω  , -εξαιτίας σας – κι από ποιους  πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Ας δούμε πρώτα ,ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

  • Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;
  • Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;
  • Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ ,που αφού πληρώσει λογαριασμούς  και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;
  • Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;
  • Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση  -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν  να ζήσουν με αξιοπρέπεια;
  • Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του ,στο Πανεπιστήμιο;
  • Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;
  • Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;
  • Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;
  • Ποιος άφησε τόσους άνεργους;
  • Ποιος οδήγησε 4000  ανθρώπους στην αυτοκτονία;
  • Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

                      Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ;

Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου , σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου , έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ .

Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.

Όποια υποχώρηση και να κάνετε , όποια νίκη της κυβέρνησης , θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι , να ελπίζω, να  αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στους γονείς  ,τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;

Θα  αφήσετε τους δασκάλους μας  μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα ;

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;

Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;

Από αύριο κιόλας , καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς  για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας  μ’ ένα τραγούδι , ένα σύνθημα : «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»

Όλοι  μαζί για  να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας ,το γέλιο  των παιδιών σας.

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου.

viewer

Πηγή: http://vathikokkino.com/

Γ. Δελαστίκ: Η Χούντα των Πολιτικών Απατεώνων

Γ. Δελαστίκ: Η Χούντα των Πολιτικών Απατεώνων

Απεργία αποφάσισαν οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης; Την επιστράτευση τους αποφάσισε η άθλια συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη! Μέλος της ΝΔ είναι ο δεξιός πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Παπαχρήστος, που τόλμησε να βάλει τους συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ να ψηφίσουν υπέρ της απεργίας των εκπαιδευτικών; Τον διαγράφει ακαριαία από τη ΝΔ ο δεξιός Σαμαράς! Όχι, κύριοι, εκβιαστής δεν είναι η κυβέρνηση που ακριβώς πριν από τις πανελλαδικές εξετάσεις προωθεί εξοντωτικά μέτρα εναντίον των εκπαιδευτικών! Εκβιαστές και ανάλγητοι είναι οι καθηγητές που αντιδρούν στα μέτρα αυτά και αποφασίζουν να απεργήσουν- έτσι μας λέει η κυβερνητική προπαγάνδα και τα κατάπτυστα φερέφωνα της!

Έχουμε να κάνουμε με αδίστακτους πολιτικούς απατεώνες που μας κυβερνούν με απύθμενη θρασύτητα, διαστρεβλώνοντας ή και αναστρέφοντας την πραγματικότητα προκειμένου να εξαπατήσουν τον αφελή λαουτζίκο. Πάρτε για παράδειγμα αυτόν τον απερίγραπτο υπουργό Εργασίας. Όλος ο κόσμος γνωρίζει με τον πιο επώδυνο τρόπο ότι η ανεργία καλπάζει, αυτός όμως μέχρι την Πέμπτη πανηγύριζε γιατί τον Απρίλιο οι προσλήψεις ήταν περισσότερες από τις απολύσεις.
Τυπικά, έλεγε αλήθεια. Μόνο που αποσιωπούσε συνειδητά ότι και τον Απρίλιο του 2012 και τον Μάιο του 2012 και τον Ιούνιο του 2012 και τον Ιούλιο του 2012 οι προσλήψεις ήταν περισσότερες από τις απολύσεις, μόνο που αυτό καθόλου δεν απέτρεψε την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας συνολικά κατά το έτος 2012! Την Πέμπτη δημοσίευσε η ΕΛΣΤΑΤ τα στοιχεία της ανεργίας για τον Φεβρουάριο του 2013, τα οποία έδειξαν ότι από τον Φεβρουάριο του 2013 ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 245.021 άτομα, με αποτέλεσμα ο αριθμός των ανέργων να φτάσει στο 1.320.189 άτομα! Από το 2008 δηλαδή μέχρι σήμερα ο αριθμός των ανέργων έχει αυξηθεί σχεδόν κατά ένα εκατομμύριο άτομα και ο πανάθλιος υπουργός Εργασίας του Σαμαρά πανηγυρίζει για τη …μείωση της ανεργίας!!! Είναι κρετίνος ή πολιτικός απατεώνας;
Αξίζει να γίνουμε εξαντλητικοί στον τομέα αυτόν, συγκρίνοντας το ποσοστό ανεργίας τον Φεβρουάριο κάθε χρόνου κατά τη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας. Το Φεβρουάριο του 2009, επί κυβέρνησης Καραμανλή, η ανεργία ήταν στο 9%. Το 2011, με Γιωργάκη και Μνημόνιο – αναφερόμαστε πάντα το Φερβουάριο- είχε εκτιναχθεί στο 15,3%. Το Φεβρουάριο του 2012, επί κυβέρνησης Παπαδήμου, η ανεργία είχε απογειωθεί στο 21,9%. Το Φεβρουάριο του 2013, η κυβέρνηση Σαμαρά την είχε εκτοξεύσει στο 27% – και ο υπουργός εργασίας έχει το θράσος να πανηγυρίζει! Ειδικά η ανεργία των νέων 15-24 ετών φέτος τον Φεβρουάριο εξακοντίστηκε στη …στρατόσφαιρα του ασύλληπτου και αδιανόητου 64,2% από 54,1% που ήταν ένα χρόνο πριν!!!
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια τραγική οικονομική κατάσταση. Τον Φεβρουάριο του 2013 οι απασχολούμενοι ανέρχονταν συνολικά σε 3.568.186 άτομα, οι άνεργοι σε 1.320.189 και τα οικονομικά μη ενεργά άτομα σε 3.358.649. Με άλλα λόγια 3.568.186 άτομα δούλευαν για να θρέψουν 4.678.838! Η αντιστροφή είναι πλήρης σε σχέση με το 2008. Τότε δούλευαν 4.516.876 για να ταΐσουν 3.801.675 άτομα! Τότε δηλαδή οι εργαζόμενοι ήταν 700.000 περισσότεροι από τους ανέργους και τους οικονομικά μη ενεργούς και σήμερα οι εργαζόμενοι είναι …1.100.000 λιγότεροι! Έχουν έρθει κυριολεκτικά τα πάνω, κάτω. Δεν υπάρχει όμως περίπτωση αυτή η κατάσταση να διατηρηθεί, χωρίς πολύ σύντομα να καταρρεύσει τόσο η ελληνική οικονομία όσο και η ελληνική κοινωνία, ό,τι και αν λένε οι πολιτικοί απατεώνες της κυβέρνησης.
Τρείς μήνες τώρα μας έχουν ζαλίσει με τα υποτιθέμενα «πρωτογενή πλεονάσματα» του προϋπολογισμού, τα οποία όμως έχουν μόνο λογιστικό και όχι πραγματικό χαρακτήρα για τον απλούστατο λόγο ότι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ έχουν μετατρέψει το κράτος σε έναν απίστευτο κλέφτη και απατεώνα που καταστρέφει όποιον έρθει σε επαφή μαζί του γιατί γδέρνει τους πάντες και δεν πληρώνει καμία υποχρέωση του σε κανέναν! Ο μεγαλύτερος ληστής δηλαδή σε αυτή τη χώρα που θα έπρεπε να είχε κλειστεί στη φυλακή για χίλια χρόνια είναι η συγκυβέρνηση του Σαμαρά με τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη και όλη η πολιτική συμμορία των υπουργών τους!
Την Παρασκευή όμως ανακοινώθηκε ότι τον Απρίλιο εξαφανίστηκαν όλα τα «πρωτογενή πλεονάσματα» των τριών προηγούμενων μηνών, καθώς τα «κατάπιε» το έλλειμμα του περασμένου μήνα – και μάλιστα χωρίς να εξοφλήσει φυσικά το Δημόσιο τα χρέη του προς τους ιδιώτες ή να επιστρέψει εκείνους τους φόρους που υποχρεούται από τους νόμους. Κι έχεις από πάνω τον Στουρνάρα να σου λέει ότι δήθεν η κυβέρνηση των αθλίων θα βγει στις αγορές για να δανείζεται από τα τα τέλη του 2014! Μήπως θα είμαι μέχρι τότε υπουργός Οικονομικών εγώ, σκέπτεται προφανώς ο Στουρνάρας. Αλλά κι αν σπάσει ο διάολος το πόδι του και εξακολουθώ να είμαι υπουργός, σιγά μη θυμάται κανένας τις ανοησίες που λέω σήμερα, θα αναλογίζεται. Το άλλο γελοίο πολιτικό υποκείμενο, ο υπουργός Οικονομικών του Γιωργάκη, μήπως δεν έλεγε ότι θα έβγαινε στις αγορές στα τέλη του …2010; Ένας καραγκιόζης παραπάνω λοιπόν!
Με την ευκαιρία, πάνω στην αναμπουμπούλα, ο Στουρνάρας ανακοίνωσε ότι αποκλείεται να μειώσει το φόρο καυσίμων που εξαπλασίασε – άρα όλη η Ελλάδα να ξεχάσει την έννοια της θέρμανσης! Μια απέραντη …αρχαία Σπάρτη θα μας κάνουν οι κυβερνητικοί απατεώνες! Εδώ που τα λέμε, καλά μας κάνουν, αφού τους ανεχόμαστε και δεν τους ανατρέπουμε. «Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ τον φόβον αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσιν». Σωστά μιλούσε ο ποιητής.-
*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» την Κυριακή 12 Μάη 2013
aristeri-diexodos.blogspot.gr

Νάνος Βαλαωρίτης: Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες

09:40, 11 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/128067

Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες. Η μία είναι η Γερμανία, η οποία φτάνει μέχρι εδώ με το μνημόνιο. Τώρα η Γερμανία θα τρίβει τα χέρια της, όσο βλέπει ότι γίνονται βαρβαρότητες εδώ πέρα. Διότι αυτό θέλουν για να μην πληρώσουν τις αποζημιώσεις. Να λένε: Γιατί να δώσουμε σε αυτούς τους βάρβαρους τους Έλληνες τις αποζημιώσεις; Που κάνουνε χειρότερα σήμερα, απ’ ότι κάναμε εμείς άλλοτε; […] Βρισκόμαστε λοιπόν ανάμεσα σε συμπληγάδες. Την Γερμανία από τη μια, και την Χρυσή Αυγή από την άλλη. Αν δεν καταλάβουμε ότι τη μία συμπληγάδα την τρέφει η άλλη… δεν θα βγούμε ποτέ από αυτό το αδιέξοδο […] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, με αφορμή την ομιλία της ομότεχνής του, για την γενική κατάσταση της χώρας, όπως ο ίδιος την βιώνει.

Κρ.Π.: Να θυμίσουμε, ότι η καταξιωμένη ποιήτρια Κική Δημουλά, είχε συνυπογράψει με άλλες 31 προσωπικότητες το κείμενο με τίτλο «Τολμήστε» προς τους πολιτικούς της χώρας, και επίσης είχε μιλήσει στην Herald Tribun για την κατάσταση στην Ελλάδα…

Ν.Β.: Ναι, κι έλεγε αυτά τα οποία γίνονται! Δεν τά ‘κρυβε. Ήταν μια αρκετά καλή δήλωση. Μου έκανε εντύπωση.

Κρ.Π.: Σχετικά με την ομιλία της, που είπε μεταξύ άλλων, ότι «Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι – πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους – και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος. Βεβαίως οι Κυψελιώτες έχουν εκτοπιστεί, αυτό είναι μια πραγματικότητα, βεβαίως τους αγαπάμε τους ξένους αφού φύγαν από εκεί για έλθουν και να ζήσουν να δουλέψουν αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι.», και εξαιτίας της δημιουργήθηκαν τόσες συζητήσεις, τί έχετε να πείτε;

Ν.Β.: Τώρα για… παγκάκια θα μιλάμε; Σήμερα διάβασα ένα άρθρο στην εφημερίδα για μια εξόριστη Αφγανή που ήρθε εδώ με τα τρία παιδιά της, περνώντας από το Ιράν, από βουνά, από τη Μικρά Ασία, από την Κωνσταντινούπολη, για να βρει μια καλύτερη ζωή. Και τι βρήκε;  Κάθισε σε ένα πάγκο, στο Πεδίον του Άρεως, και της επετέθησαν γυναίκες, Ελληνίδες, οι οποίες την έσπρωξαν να φύγει από τον πάγκο και άρχισαν να την ξυλοκοπάνε, και σώθηκε τρέχοντας… Θέλω να πω, τι θα γίνει; Τώρα θα αρχίσουμε να πολεμάμε για παγκάκια;

Όμως έκτοτε, διάβασα και το κείμενο της ομιλίας της Κικής Δημουλά, και το βρήκα απλώς νοσταλγικό για ένα καλύτερο παρελθόν. Αλλά διόλου ρατσιστικό. Η κατάσταση στην Κυψέλη -η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της γης μετά το Τόκιο- έχει γίνει αφόρητη στους δημόσιους χώρους, όπως μου είπε μία φίλη μου που έχει παιδιά. Πράγματι δεν βρίσκεις να κάτσεις.  Είναι θέμα του Δήμου να διαθέσει χώρους αν υπάρχουν. Αυτό εννοούσε η ποιήτρια. Έτσι το άκουσα. Άρα, πολύ κακό για το τίποτα…

Όχι, όμως, ακριβώς, γιατί το πρόβλημα των μεταναστών αφορά την Ευρώπη που δεν μας βοηθά να το λύσουμε.

Ο κύριος Σαμαράς είχε πει προεκλογικά, ότι οι παιδικοί σταθμοί έχουν γεμίσει από παιδιά μεταναστών και δεν έχουν χώρο για τους Έλληνες. Και τώρα, οι Χρυσαυγίτες ανοίγουν βρεφονηπιακούς σταθμούς μόνο για Έλληνες. Μα, είμαστε καλά;

Κρ.Π.: Η κυρία Δημουλά, απάντησε ότι «θέλει να την σκοτώσει την Χρυσή Αυγή».

Ν.Β.: Και η Χρυσή Αυγή θα σκοτώσει εμάς πρώτα, πριν προλάβουμε να την σκοτώσουμε εμείς! Και πρώτα από όλα θα σκοτώσουν τον τουρισμό μας, δηλαδή τα προς το ζην, έτσι όπως φέρονται.

Πρόσφατα, σε έναν τοίχο της Λευκάδας έγραφε με μεγάλα γράμματα ότι «Η Λευκάδα δεν θέλει ξένους τουρίστες» και η υπογραφή ήταν της Χρυσής Αυγής. Εάν δεν είναι καλοδεχούμενοι οι ξένοι, θα ακυρώσουν όλες τις κρατήσεις. Αυτό είναι ένα πλήγμα άμεσο για τον τουρισμό.

Κρ.Π.: Φτάσαμε πάλι να μιλάμε για τη Χρυσή Αυγή. Το θέμα όμως, δεν είναι κυρίως τι κάνουν οι Έλληνες πολίτες, για τη χώρα τους; Τι κάνουμε εμείς για τη χώρα μας;

Ν.Β.: Μα, αν δεν πολεμάμε τη Χρυσή Αυγή, τι κάνουμε για τη χώρα μας; Είναι συνδεδεμένα αυτά. Εάν θέλουν να καταστρέψουν τον τόπο θα τους αφήσουμε; Γιατί πάνε να τον καταστρέψουν.
Και πάνε να τον καταστρέψουν πολύ έξυπνα, χρησιμοποιώντας διάφορες τάξεις ανθρώπων, οι οποίοι είτε έχουν κοπεί οι μισθοί τους, είτε είναι αστυνομικοί, είτε είναι στρατιωτικοί, είτε συνταξιούχοι, είτε οτιδήποτε, και ψηφίζουν τους ηλίθιους, οι οποίοι το μόνο που σκέφτονται είναι να καταβαραθρώσουν τη δημοκρατία στη χώρα μας με αυτούς τους υπερεθνικισμούς.

Κρ.Π..: Και όλοι οι υπόλοιποι;

Ν.Β.: Η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες. Η μία είναι η Γερμανία, η οποία φτάνει μέχρι εδώ με το μνημόνιο. Τώρα η Γερμανία θα τρίβει τα χέρια της, όσο βλέπει ότι γίνονται βαρβαρότητες εδώ πέρα. Διότι αυτό θέλουν για να μην πληρώσουν τις αποζημιώσεις. Να λένε: Γιατί να δώσουμε σε αυτούς τους βάρβαρους τους Έλληνες τις αποζημιώσεις; Που κάνουνε χειρότερα σήμερα, απ’ ότι κάναμε εμείς άλλοτε;

Κρ.Π.: Δεν πρέπει όμως να θυμόμαστε και ποιοι ευθύνονται κυρίως;

Ν.Β.: Εκεί να στραφεί η οργή του Έλληνα, κι όχι να ψηφίζουν τη Χρυσή Αυγή, οι ανόητοι. Δεν πρέπει κανείς να ψηφίζει ή να στρέφει την οργή του στον λάθος φορέα, αλλά στον σωστό φορέα που είναι η Ευρώπη και αυτοί οι οποίοι την εκπροσωπούν εδώ. Να αγωνιστούμε για μια διαφορετική Ευρώπη, και όχι της οικονομικής ελίτ.

Βρισκόμαστε λοιπόν ανάμεσα σε συμπληγάδες. Την Γερμανία από τη μια, και την Χρυσή Αυγή από την άλλη. Αν δεν καταλάβουμε ότι τη μία συμπληγάδα την τρέφει η άλλη… δεν θα βγούμε ποτέ από αυτό το αδιέξοδο.

Κρ.Π.: Και οι πνευματικοί άνθρωποι μιας χώρας, που έχουν ένα δημόσιο λόγο, θα μπορούσαν να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Ν.Β.: Βεβαίως. Πρέπει να δείξουν θάρρος, να διαμαρτυρηθούν για ότι στραβό γίνεται. Στην Ελλάδα δεν συμφέρει να υπάρχουν αποκλειστικά συσσίτια ή αποκλειστικά… οτιδήποτε. Αυτό που συμφέρει τον κόσμο είναι να επιβιώσει η χώρα, κι όχι δηλαδή να κομματιάζουμε το πρόβλημα σε άσχετες λεπτομέρειες, τις οποίες μεγαλοποιούμε για να παρελκύσουμε την προσοχή απ’ την ουσία τελικά, και να τα βάζουμε με κάτι που είπε μια ποιήτρια ενώ τόσοι πολιτικοί λένε και κάνουν άλλα ντ’ άλλων.

Κρ.Π.: Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για τον ποιητή, ή μόνο για το έργο του;

Ν.Β.: Τα τελευταία χρόνια υπήρξε μία θεωρία, η οποία λεγόταν «Ο θάνατος του συγγραφέα» και η οποία ακύρωνε ή εξαφάνιζε τον συγγραφέα, και κοίταζε απλώς το κείμενο. Βιογραφίες απαγορεύονταν. Το να αναφερθείς σε βιογραφία ήταν αίρεση. Πολλά χρόνια αυτό. Σχεδόν όλο το 2ο ήμισυ του 20ου αιώνα. Ήταν αυτή η θεωρία.

Αυτή η θεωρία, λοιπόν, σήμερα, έχει ανατραπεί. Έχουμε επιστρέψει στη βιογραφία και βλέπουμε παντού να βγαίνουν βιογραφίες. Διότι ο κόσμος, δεν αποτελείται μόνο από κείμενα. Αποτελείται και από ανθρώπους.

Λοιπόν, ήταν φυσικό να έρθει αυτή η αντίδραση μια μέρα και έτσι επιστρέφουμε πάλι στον άνθρωπο, ο οποίος έχει γράψει τα όποια κείμενα.
Ενδιαφέρει τελικά ο άνθρωπος. Δεν μπορείς τον άνθρωπο να τον ακυρώσεις από το έργο του. Δεν γίνεται αυτό.

Μπορείς για παράδειγμα, να αφαιρέσεις το έργο του Μαρξ από τη ζωή του; Η ζωή του ήταν και πολύ περίεργη. Ήταν πάμπτωχος, και παντρεύτηκε μία αριστοκράτισσα και είχε φίλο έναν πάμπλουτο βιομήχανο, τον Ένγκελς, ο οποίος τον συντηρούσε και του έλεγε κάθε τόσο: «Τέλειωσες επιτέλους το Κεφάλαιο;». Δεν είναι λοιπόν άσχετη η ζωή του, με όλα αυτά που έγραφε.

Και δεν είναι μόνο για τους ποιητές αυτά, αλλά και για τους θεωρητικούς και τους φιλοσόφους και τους πάντες. Ενδιαφέρουν τα πάντα.

Εκεί ζωντανεύει η εποχή και ο άνθρωπος, με έναν τρόπο απίθανο. Και ξαφνικά βρίσκεσαι δίπλα σε αυτούς, από εκεί που ήταν αποστεωμένα όντα θεωριών.

Πιστεύω, ότι πραγματικά, κυμαινόμαστε πάντα ανάμεσα σε ένα εκκρεμές, που πάει μπρος πίσω. Σε αυτό ζούμε συνέχεια. Δηλαδή, γίνεται κάτι, υπερβάλουμε και μετά ξαναγυρίζουμε στο άλλο, ως αντίδραση.

Τώρα, οι ποιητές όπως όλοι οι άνθρωποι έχουν τα κουσούρια τους. Θέλω να πω, ότι δεν πρέπει να τους στήνουμε σε ένα βάθρο και να λέμε ότι εκπροσωπούν τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους. Αυτό να λέγεται. Ούτε είναι υποχρεωτικά υπόδειγμα ήθους.

Κατ’ αρχάς βρίσκω άσχημο να κάνει κανείς καμπάνια γενικά, όπως έγινε για την Αθήνα τώρα. Το να συμμετάσχεις σε τέτοια γεγονότα, είναι κίνδυνος. Μπορεί να σου ξεφύγουν πράγματα, που κανονικά δεν θα έπρεπε.

Δεν μπορώ να την κατηγορήσω, λοιπόν τη γυναίκα, επειδή το είπε αυτό, για τους χώρους ή τους κινδύνους που μας αφορούν όλους. Εκείνο που μπορώ να πω, ίσως, είναι ότι υπάρχουν άθλιοι Έλληνες, οι οποίοι βιαιοπραγούν εναντίον δυστυχισμένων ανθρώπων που έρχονται εδώ με την ελπίδα ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Δεν είναι εκεί ο αγώνας. Αλλά για μια απάνθρωπη Ευρώπη που πρέπει να επανανθρωπιστεί. Όχι να αποβαρβαροποιηθεί με ακροδεξιά μορφώματα.

Γιατί φοβάμαι ότι αρχίζει να συμμετέχει σ’ αυτή την ιστορία και ο πληθυσμός. Είναι άσχημο αυτό, πολύ άσχημο. Αυτό το θέμα των μεταναστών, το οποίο δεν λύνεται διότι η Ευρώπη δεν θέλει να το λύσει, και εμείς δεν μπορούμε να το λύσουμε γιατί είμαστε φτωχή χώρα, είμαστε χρεωκοπημένοι… Δεν είναι έτσι; Λοιπόν, τι περιμένουν από εμάς; Να κατάσχουν όλα τα υπάρχοντά μας για να λύσουμε ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα; Και ότι γι αυτό φταίνε οι μετανάστες; Όπως οι Εβραίοι για τους ναζί;

Και τέλος πάντων, θα το μάθουν ποτέ οι Ευρωπαίοι ότι είμαστε χρεοκοπημένοι; Εκεί να πάει η οργή των Ελλήνων!-

Σχετικά Άρθρα

(19/04/2013)
(28/03/2013)
(10/05/2013)
(09/05/2013)

Η αγωγή του καταπιεζόμενου. Του Πάουλο Φρέιρε

10:18, 11 Μάιος 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/128182

H αφύπνιση της κριτικής συνειδητοποίησης οδηγεί στην έκφραση της κοινωνικής δυσαρέσκειας ακριβώς γιατί αυτή ή δυσαρέσκεια είναι πραγματικό συστατικό στοιχείο μιας καταπιεστικής κατάβασης. O φόβος της ελευθερίας, για τον οποίον ο κάτοχός του δεν έχει πάντα επίγνωση, τον κάνει να βλέπει φαντάσματα. Ένα τέτοιο άτομο καταφεύγει στην επιδίωξη ασφάλειας, που την προτιμά από τούς κινδύνους της ελευθερίας. Και όπως πιστοποιεί o Χέγκελ: «Μόνο με κίνδυνο της ζωής κερδίζεται η ελευθερία… το άτομο πού δεν διακινδυνεύει τη ζωή του, αναγνωρίζεται αναμφίβολα σαν κάποιο «πρόσωπο», αλλά δεν έχει κερδίσει αυτήν την αναγνώριση σαν μια ανεξάρτητη αυτοσυνείδηση» (Georg Hegel, The Phenomenology of Mind, New York, 1967).

Οι άνθρωποι πολύ σπάνια παραδέχονται ανοιχτά ότι κατέχονται από τον φόβο της ελευθερίας, και τείνουν μάλλον να τον καμουφλάρουν  -κάποτε υποσυνείδητα-, αυτοπροβαλλόμενοι σαν υπέρμαχοι της ελευθερίας. Εμφανίζονται στον κόσμο ως οι πιο κατάλληλοι φρουροί της ελευθερίας, προσδίνοντας στις αμφιβολίες τους ένα ύφος εμβριθούς νηφαλιότητας.

Αλλά συνήθως συγχέουν την ελευθερία με τη διατήρηση του κατεστημένου, έτσι πού αν τύχει και η κριτική συνειδητοποίηση βάλει σε κίνδυνο το κατεστημένο, τότε τούς φαίνεται σα να απειλεί την ίδια την ελευθερία. 

Ή «Αγωγή του καταπιεζόμενου» δεν είναι προϊόν απλής μελέτης και στοχασμού, αλλά έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένες καταστάσεις και περιγράφει τις αντιδράσεις των εργαζομένων (των πόλεων και των χωριών) καθώς και των μικροαστών, πού έχω παρατηρήσει άμεσα ή έμμεσα στη διάρκεια της εκπαιδευτικής μου δράσης. […]

Είναι ενδεχόμενο το βιβλίο αυτό να προκαλέσει αρνητικές αντιδράσεις σε μερικούς αναγνώστες. ‘Ορισμένοι θα θεωρήσουν τη θέση πού παίρνω στο πρόβλημα της απελευθέρωσης του ανθρώπου ως καθαρά Ιδεαλιστική, ή μπορούν να θεωρήσουν τις συζητήσεις γύρω από το θέμα της οντολογικής αποστολής, της αγάπης, του διαλόγου, της ελπίδας, της ταπεινοφροσύνης και της συμπάθειας, ως αντιδραστικά φληναφήματα.

Άλλοι πάλι δεν θα (ή δεν θα θελήσουν να) παραδεχτούν την καταγγελία μου εναντίον μιας κατάστασης καταπίεσης πού ευνοεί τούς καταπιεστές.

Κατά συνέπεια, η ομολογουμένως δοκιμαστική αυτή εργασία θα ικανοποιήσει τούς ριζοσπάστες. Είμαι βέβαιος πώς οι Χριστιανοί και οι Μαρξιστές, αν και μπορεί να διαφωνούν μαζί μου σε μερικές ή και σ’ όλες τις απόψεις του βιβλίου, θα το διαβάσουν ως το τέλος.

Ο αναγνώστης όμως πού ακολουθεί δογματικά κλειστές και «ανορθόλογες» θέσεις, θα αποκρούσει το διάλογο, πού ελπίζω ν’ ανοίξει το βιβλίο μου.

Ο σεκταρισμός όταν τροφοδοτείται από φανατισμό πάντα ακρωτηριάζει, ευνουχίζει.  Η ριζοσπαστικότητα, ή ενισχυμένη με κριτική διάνοια, είναι πάντα δημιουργική. Ό σεκταρισμός μυθοποιεί, και γι’ αυτό αλλοτριώνει.  Ή ριζοσπαστικότητα είναι κριτική, και γι’ αυτό απελευθερώνει. Συνεπάγεται αυξημένες ευθύνες για τη θέση πού έχεις εκλέξει, και έτσι μεγαλύτερη δέσμευση στην προσπάθεια να μετασχηματίσεις τη συγκεκριμένη και αντικειμενική πραγματικότητα.

Αντίθετα, ο σεκταρισμός επειδή μυθοποιεί και προβάλλει το παράλογο, μετατρέπει την πραγματικότητα σε μια πλαστή (και επομένως άνάλλαγη) «πραγματικότητα».
 
Ό σεκταρισμός παντού είναι ένα εμπόδιο στην απελευθέρωση του ανθρώπου. Η δεξιά του πτέρυγα δεν προκαλεί πάντοτε, δυστυχώς, το αντίθετό της: τη ριζοσπαστικότητα του επαναστάτη. Όχι σπάνια, οι ίδιοι οι επαναστάτες γίνονται αντιδραστικοί πέφτοντας στον σεκταρισμό, στην προσπάθειά τους ν’ αντιμετωπίσουν τούς σεκταριστές της Δεξιάς.

‘Ωστόσο, αύτη ή πιθανότητα δεν θα πρέπει, να οδηγήσει τον ριζοσπάστη να γίνει ένα άβουλο πιόνι των κορυφών. Από τη στιγμή πού θα μπει στη διαδικασία της απελευθέρωσης δεν μπορεί να παραμένει απαθής μπροστά στη βία του δυνάστη.

Εξάλλου, ό ριζοσπάστης δεν είναι ποτέ υποκειμενιστής. Γι’ αυτόν το υποκείμενο υπάρχει μόνο σε σχέση με το αντικείμενο (τη συγκεκριμένη πραγματικότητα πού καλείται να αναλύσει). Έτσι, υποκειμενικότητα και αντικειμενικότητα συνάπτονται σε μια διαλεκτική ενότητα και παράγουν τη γνώση πού βρίσκεται σε άμεση σχέση με τη δράση, και αντίστροφα.

Από την άλλη μεριά, ο σεκταριστής οποιασδήποτε απόχρωσης, τυφλωμένος από τον παραλογισμό του, δεν είναι σε θέση να συλλάβει τη δυναμική της πραγματικότητας — ή τη συλλαμβάνει εσφαλμένη. Κι αv κάποτε σκέφτεται διαλεκτικά, ακολουθεί μια «τιθασευμένη διαλεκτική».

Ο δεξιός σεκταριστής (τον όποιο έχω ήδη ονομάσει «γεννημένο σεκταριστή»), προσπαθεί να επιβραδύνει το ρυθμό της Ιστορικής πορείας, να «τιθασεύσει» το χρόνο και έτσι να τιθασεύσει τον άνθρωπο. Ο αριστεριστής πού κατάληξε σεκταριστής ξεστρατίζει ολότελα όταν επιχειρεί να ερμηνεύσει την πραγματικότητα και την Ιστορία διαλεκτικά, και πέφτει σε ουσιαστικά μοιρολατρικές θέσεις.

Ο δεξιός σεκταριστής διαφέρει από τον αντίποδα του, τον αριστερό σεκταριστή, σε τούτο: ενώ ό πρώτος προσπαθεί να τιθασεύσει το παρόν ελπίζοντας ότι το μέλλον θα αναπαραγάγει το τιθασευμένο παρόν, ο δεύτερος θεωρεί το μέλλον προκαθορισμένο — ένα είδος αδήριτου πεπρωμένου, τύχης ή μοίρας.

Για τον δεξιό σεκταριστή το «σήμερα», δεμένο με το παρελθόν, είναι κάτι το δοσμένο και αμετάβλητο. Για τον αριστερό σεκταριστή, το «αύριο» είναι θεσπισμένο προκαταβολικά, είναι προκαθορισμένο. «Έτσι, και ό δεξιός σεκταριστής και ο αριστερός είναι και οι δύο αντιδραστικοί, γιατί ξεκινώντας και οι δυό από λαθεμένες απόψεις για την Ιστορία, αναπτύσσουν και οι δυό μορφές δράσης πού αρνιούνται την ελευθερία.

Το γεγονός όμως, ότι ό πρώτος ονειρεύεται ένα «νοικοκυρεμένο» παρόν και ό δεύτερος ένα προκαθορισμένο μέλλον, δεν σημαίνει ότι σταυρώνουν τα χέρια τους και μεταβάλλονται σε απλούς παρατηρητές — περιμένοντας, ό πρώτος να συνεχιστεί το παρόν και ό δεύτερος να έρθει το ήδη « γνωστό » μέλλον. ‘Αντίθετα, και οι δυό κλείνονται μέσα σε «κύκλους βεβαιότητας» από τούς όποιους δεν μπορούν να ξεφύγουν, και από κει  φτιάχνουν και οι δυό τη δική τους αλήθεια .

Η αλήθεια αυτή δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια εκείνων πού αγωνίζονται να οικοδομήσουν το μέλλον, διατρέχοντας τούς κινδύνους πού συνεπάγεται αύτη ή οικοδόμηση. Ούτε πρόκειται για την αλήθεια των ανθρώπων πού παλεύουν πλάι-πλάι, και μαθαίνουν μαζί πώς θα χτίσουν τούτο το μέλλον — πού δεν είναι κάτι το δοσμένο, αλλά είναι κάτι πού θα πρέπει αυτοί να δημιουργήσουν.

Και οι δεξιοί και οι αριστεροί σεκταριστές μεταχειρίζονται την Ιστορία σαν να ‘ναι Ιδιοκτησία τους, και καταλήγουν να αποξενωθούν από το λαό, πράγμα πού είναι ένας άλλος τρόπος εναντίωσης προς το λαό.

Ενώ ό δεξιός σεκταριστής (ό γεννημένος σεκταριστής), κλεισμένος μέσα στην αλήθεια του, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εκπληρώνει τον φυσικό του ρόλο, ο αριστερός πού γίνεται σεκταριστής και άκαμπτος, αρνιέται την ίδια τη φύση του. Ό καθένας τους περιχαρακώνεται μέσα στη δική «του» αλήθεια και αισθάνεται να απειλείται όταν αυτή ή αλήθεια αμφισβητείται.

Έτσι, ο καθένας τους το καθετί πού δεν είναι ή αλήθεια του το θεωρεί ψέμα. Και όπως μου είπε κάποτε ό δημοσιογράφος Mar do Moreira Alves, «και oι δύο πάσχουν από έλλειψη αμφιβολίας».

Ο ριζοσπάστης, ό ταγμένος στην απελευθέρωση του ανθρώπου, δεν γίνεται δέσμιος ενός «κύκλου βεβαιότητας», πού μέσα της φυλακίζει κι αυτός την πραγματικότητα. Αντίθετα, όσο περισσότερο ριζοσπάστης είναι, τόσο περισσότερο μπαίνει μέσα στην πραγματικότητα και έτσι, γνωρίζοντάς την καλύτερα, μπορεί να την αλλάξει καλύτερα. 

Δεν φοβάται να αντιπαραβάλει, να ακούσει τη γνώμη των άλλων, να δει τον κόσμο δίχως πέπλα.

Δεν φοβάται την επαφή με τούς ανθρώπους, ούτε τον διάλογο μαζί τους. 

Δεν θεωρεί την Ιστορία ή τούς ανθρώπους ιδιοκτησία του. Ούτε τον εαυτό τον ελευθερωτή των καταπιεσμένων.

Αλλά αναλαμβάνει τις ευθύνες του, παρεμβαίνοντας στην Ιστορική πορεία και αγωνίζεται στο πλευρό των δυναστευομένων.

Ή αγωγή του καταπιεζόμενου, είναι έργο του κάθε ριζοσπάστη. Ένα τέτοιο έργο δεν μπορούν να το φέρουν σε πέρας οι σεκταριστές.

θα χαρώ, αν ανάμεσα στους αναγνώστες αυτής της μελέτης βρεθούν κι εκείνοι πού θα έχουν αρκετό κριτικό πνεύμα για να διορθώσουν λάθη και παρανοήσεις, να βαθύνουν τα θετικά σημεία και να τονίσουν πλευρές πού δεν έχω αντιληφθεί.

Μπορεί να υπάρξουν και μερικοί πού θα αμφισβητήσουν το δικαίωμά μου να εξετάζω θέματα επαναστατικής πολιτιστικής δράσης, κάτι δηλαδή για το όποιο δεν έχω συγκεκριμένη πείρα.

‘Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν έχω πάρει προσωπικά μέρος σε επαναστατική δράση δεν με αποκλείει από το να στοχάζομαι γι’ αυτή. ‘Επιπλέον, από την πείρα μου σαν λαϊκού παιδαγωγού, πού χρησιμοποιούσα στη δουλειά μου τον διάλογο και τον προβληματισμό, έχω συγκεντρώσει ένα σχετικά πλούσιο υλικό, πού μού επιτρέπει να ριψοκινδυνεύσω να διατυπώσω τις θέσεις πού περιέχονται σε τούτη την εργασία.

‘Από όλα όσα ακολουθούν, ελπίζω να αντέξουν: ή εμπιστοσύνη μου στο λαό, και ή πίστη μου στον άνθρωπο και στη δημιουργία ενός κόσμου πού θα ‘ναι πιο εύκολο να τον αγαπάς.

*Πρόλογος του Πάουλο Φρέιρε από το βιβλίο του Η αγωγή του καταπιεζόμενου (1977), Κέδρος – Ράππα, Μετάφραση: Γιάννης Κρητικός

Ο Paulo Freire υπήρξε παιδαγωγός με οικουμενική αναγνώριση που έζησε στη Βραζιλία. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες και έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες εκδόσεις. Οι ιδέες και οι απόψεις του έχουν επηρεάσει την παιδαγωγική επιστήμη σε όλο τον κόσμο.
Το βιβλίο του «Η αγωγή του καταπιεζόμενου» είναι αφιερωμένο από τον ίδιο: «Στους καταπιεζόμενους και σ’ όσους συμπάσχουν και αγωνίζονται μαζί τους».

Διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο ΕΔΩ

Σχετικά Άρθρα

(07/05/2013)
(03/05/2013)
(02/05/2013)
(30/04/2013)

Κάθε Ακαδημία έχει τη Δημουλά που της αξίζει. Του Στέλιου Κούλογλου

Στην αρχή σκέφτεσαι ότι δεν μπορεί να έγιναν έτσι τα πράγματα. Δεν μπορεί, δηλαδή, μία, η όποια ποιήτρια, να κάνει τέτοιου είδους δηλώσεις σε μια εκδήλωση στην Κυψέλη. Είναι αδύνατον η θεραπαινίδα μιας τέχνης που έχει στο επίκεντρό της τον άνθρωπο και την ψυχή να αναλώνεται σε απλουστευτικά ξενοφοβικά τσιτάτα, copy paste από φυλλάδιο της Χρυσής Αυγής για την τρίτη ηλικία.

Πώς είναι δυνατόν μια ποιήτρια, η όποια ποιήτρια, να αναλώνεται μιλώντας για τον χώρο που της πιάνουν οι μετανάστες στα παγκάκια; Ας υποθέσουμε ότι πράγματι βγήκε βόλτα μια μέρα και είχαν καταλάβει τον ζωτικό «παγκακιακό» χώρο τρεις από αυτούς. Δεν της πέρασε ούτε στιγμή από το μυαλό να αναρωτηθεί από πού είναι; Να φανταστεί την οδύσσεια που τους έφερε ως εδώ; Δεν έχει δει ποτέ αυτές τις εικόνες με τους εκατοντάδες μετανάστες που ναυαγούν στα νερά της Ιταλίας; Με τις μάνες που χάνουν τα παιδιά τους 100 μέτρα από τις ακτές της Μυτιλήνης; Δεν έχει ακούσει ότι ξεκινά στο Μόναχο η δίκη μιας τρομοκρατικής ομάδας νεοναζί που δολοφόνησε 9 ανθρώπους, έναν Έλληνα ανάμεσά τους –αν γι’ αυτήν έχει ξεχωριστή σημασία–, μόνο και μόνο επειδή ήταν μετανάστες; Στο μαύρο παγκάκι της ψυχής της δεν υπήρχε μια θέση για τίποτε από αυτά;
Αυτό που ενοχλεί εδώ δεν είναι το ρατσιστικό, όπως έσπευσαν πολλοί να κατακρίνουν. Δεν πρόκειται, άλλωστε, για ρατσιστικές δηλώσεις. Η κ. Δημουλά δεν είπε ότι οι μετανάστες θα πρέπει να κάθονται κατάχαμα για να θρονιάζονται στα παγκάκια οι ανώτεροι Ελληνάρες. Αυτό που ξαφνιάζει είναι η ρηχότητα. Και ο Έζρα Πάουντ κάποια στιγμή, και πολύ κακώς, εκθείασε τον φασισμό, αλλά ως ποιητής. Όχι ως φοβισμένη κυρία που της κλέψανε δυο τετραγωνικά παγκάκι. Αν ασχολείσαι με τα τόσο μικρά, πώς μπορείς να ασχοληθείς, ως ποιήτρια, με τα μεγάλα;
Τελικώς, όλα είναι θέμα διαμετρήματος. H κ. Δημουλά δεν είναι κακή ποιήτρια, αλλά στην εποχή των media και των δημοσίων σχέσεων υπερεκτιμήθηκε. Κυρίως χάρη στις επαφές με το σύστημα ανακηρύχθηκε σπουδαία, για να εκτοξευθεί εκεί που δεν έγιναν δεκτοί ο Καρούζος, ο Λειβαδίτης, ο Αναγνωστάκης και τόσοι άλλοι άξιοι, στην Ακαδημία Αθηνών. Κάθε χώρα –ή, καλύτερα, κάθε Ακαδημία– έχει τη Δημουλά που της αξίζει.
Θα σεβόμασταν απόλυτα την επιλογή της κ. Δημουλά να ασχολείται στα ποιήματά της αποκλειστικά με τον εσωτερικό της πόνο, αν μας άφηνε κι εμάς στον πόνο μας. Γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ασχολείται με τα όποια κενά μιας ποιήτριας, αν η τελευταία δεν ασχολείται με τα κοινά. Αλλά πότε οι δηλώσεις για τους μετανάστες της Κυψέλης και άλλοτε παλιότερα κείμενα εναντίον του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας, τα οποία υπέγραψε από κοινού με προσωπικότητες και πολιτικούς, όπως ο σημερινός υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας, δείχνουν ότι επιφυλάσσει στον εαυτό της και ρόλο παρέμβασης στις εξελίξεις.Από αυτή την άποψη, η κατάσταση δεν είναι απλώς μέτρια, όπως στο ποιητικό μέρος, αλλά απογοητευτική. Γιατί το μεγάλο έλλειμμα είναι ακριβώς αυτό: ο ποιητής(τρια) που, όπως όλοι οι μεγάλοι ποιητές της Ελλάδας, θα τραγουδήσει την τραγωδία της χώρας. Όχι το ναι ή το όχι στο μνημόνιο (δίλημμα στο οποίο η κ. Δημουλά έχει πάρει, για πρώτη φορά, θέση: προτιμά το ναι). Αυτός που θα μιλήσει για τον φόβο στις ψυχές των ανθρώπων, για το «ζητείται ελπίς» και τις σκιές που περπατάνε στις νύχτες στην Αθήνα, ψάχνοντας τα σκουπίδια, για την παράδοση στους ξένους και την ηθική κατάρρευση, για τους σπόρους του αλληλοσπαραγμού που φυτρώνουν, για τους νέους και τις νέες που δεν βρίσκουν δουλειά και αξιοπρέπεια και φεύγουν στο εξωτερικό.Όσο για την κ. Δημουλά, που φέρεται να αρνήθηκε μια θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της ΝΔ το 2004, ποτέ δεν είναι αργά. Στο άδειο παγκάκι της Βουλής έχουν πιάσει θέσεις και άλλα κόμματα.Πηγή: www.lifo.gr

Ευρώπη: Ο ηλίθιος του Παγκόσμιου χωριού. Του Κ. Βεργόπουλου

09:12, 07 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/127497

Παραδειγματική η αποτυχία της Ευρώπης. Με την σημερινή πολιτική της, έχει καταντήσει «ο ηλίθιος του παγκόσμιου χωριού». Καμία άλλη περιοχή του πλανήτη δεν έχει εγκατασταθεί με δική της επιλογή τόσο βαθειά στη λιτότητα […] Αναδεικνύεται όμως σήμερα κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: Η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα […] Η κοινωνία δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό της μέσα σ’ αυτό […] Το παγόβουνο προς το οποίο με επιτάχυνση κατευθύνεται τόσο η ελληνική, όσο και το ευρωπαϊκή πολιτική, είναι η ίδια η κοινωνία.» Ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημίου VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για τη «θανατηφόρα συνταγή καταστροφής» της ευρωπαϊκής οικονομίας, συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

Κ.Β.: Έπειτα από 4 χρόνια που εφαρμόζεται η συνταγή των περικοπών δημοσίων δαπανών και των εισοδημάτων, τα αποτέλεσμα δεν είναι τα αναμενόμενα από τους εμπνευστές της συνταγής.

Αυτό διαπιστώνεται στην Ελλάδα, αλλά όχι λιγότερο στις άλλες χώρες της Ευρώπης. Ολόκληρη η Ευρώπη, εφαρμόζοντας αυτή την πολιτική, αντί να πηγαίνει καλύτερα, χειροτερεύει και στην ουσία καταποντίζεται.

Τα χρέη συνεχίζουν την ακαταμάχητη ανοδική πορεία τους, ακόμη και στη Γερμανία, τα ελλείμματα δεν συρρικνώνονται εντός των στόχων.
Οι άλλες περιοχές του κόσμου, όπως η Αμερική και η Ιαπωνία, απέχουν από την λιτότητα και αντιμετωπίζουν την κρίση με διαφορετικό τρόπο. Μόνον η Ευρώπη  παραμένει προσκολλημένη στην πεπαλαιωμένη και πολλαπλά αποτυχημένη από το παρελθόν συνταγή.

Η πολιτική αυτή υιοθετήθηκε προς στιγμήν με κάποιες θεωρητικές αναφορές καθηγητών του Χάρβαρντ, αλλά σήμερα αυτές έχουν καταπέσει, αφού αποδείχθηκε ότι οι θεωρίες τους δεν είχαν πραγματική στήριξη και η εμπειρική τεκμηρίωση δεν ήταν ακριβής, αλλά παραπειστική.

Ακόμη και οι ίδιοι σήμερα αρνούνται ότι υπέδειξαν την λιτότητα ως «μονόδρομο» για την αντιμετώπιση του χρέους, ενώ αποδέχονται τελικά την αύξηση των δημοσίων δαπανών σε επιλεκτικούς τομείς, ιδίως στις υποδομές, αφού έτσι βελτιώνεται σίγουρα η απόδοση της οικονομίας.

Όμως, το κυριότερο είναι, ότι η λιτότητα προσέκρουσε στην πραγματικότητα. Τα οικτρά εμπειρικά αποτελέσματα είναι αντίθετα των αναμενόμενων και αυτό αποτελεί μοιραίο πλήγμα στην πολιτική του «μονόδρομου».

Η Ευρώπη στο σύνολο της πλήττεται πλέον από την ύφεση. Η Ελλάδα ηγείται καταγράφοντας την βαθύτερη ύφεση στην Ευρώπη, αλλά και οι άλλες χώρες, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης, ακολουθούν με διαφορά αναπνοής. Από την γενικευμένη λιτότητα, καμία χώρα δεν επωφελείται, ούτε οι εμπνευστές της. 

Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι η πτώση της οικονομίας και η επιδείνωση του κλίματος εμπιστοσύνης των επενδυτών κατά το τελευταίο τρίμηνο είναι μεγαλύτερη και ταχύτερη στη Γερμανία απ’ ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Προκύπτει τώρα πια εκ των πραγμάτων επείγουσα ανάγκη για αλλαγή πολιτικής! Δεν είναι δυνατόν μία πολιτική με την οποία το 57% των νέων στην Ελλάδα απορρίπτονται στην ανεργία, και στις άλλες χώρες 40-45%. Στη Γαλλία 40%.

Στη Γερμανία, επίσης, η ανεργία συγκαλύπτεται με μισθούς ανάξιους λόγου, 8 ευρώ την ώρα, που δεν παίρνουν ούτε καθαρίστριες… Με αυτά τα δεδομένα, η Γερμανία δεν έχει καλή επίδοση στην απασχόληση, όταν υπάρχουν 8 εκατομμύρια άνθρωποι που αμείβονται με λιγότερο από 8 ευρώ την ώρα. Αλλά δεν έχει ικανοποιητική επίδοση ούτε στις επενδύσεις και στον σχηματισμό κεφαλαίου, που παραμένει αρνητικός, παρά τα πλεονάσματα αυτής της χώρας.

Παραδειγματική η αποτυχία της Ευρώπης. Με την σημερινή πολιτική της, έχει καταντήσει  «ο ηλίθιος του Παγκόσμιου χωριού». Καμία άλλη περιοχή του πλανήτη δεν έχει εγκατασταθεί με δική της επιλογή τόσο βαθειά στη λιτότητα.

Σήμερα, υπό το βάρος των πραγμάτων, του μεγέθους της ύφεσης και της ανεργίας, κάποια κινητικότητα αρχίζει να καταγράφεται προς την κατεύθυνση αλλαγών.

Βεβαίως, η ευρωπαϊκή πολιτική δεν αλλάζει αυτή τη στιγμή, αφού οι ευρωπαϊκές αποφάσεις είναι πάντα βραδυκίνητες και με καθυστέρηση, αλλά και διότι αυτοί που αποφασίζουν παραμένουν αλαζονικοί και αμετάπειστοι.

Ωστόσο, τα ευρωπαϊκά πράγματα, εάν θα αλλάξουν, δεν θα είναι υπό την πίεση κάποιων ιδεών, αλλά υπό την αμείλικτη πίεση των πραγμάτων. Τα μέτρα λιτότητας αποτυγχάνουν, οι πολιτικοί αποτυγχάνουν, η κοινωνία ξεσηκώνεται, έστω σιωπηλά, χωρίς  να παίρνουν τον λόγο κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα.

Κρ.Π.: Και ο… Γολγοθάς δεν έχει τέλος; Γιατί η Ελληνική κυβέρνηση υιοθετεί πλήρως την γερμανική πολιτική, την… καταδικασμένη σε αποτυχία, όπως είπατε.

Κ.Β.: Η Ελληνική κυβέρνηση, ασφαλώς. Όμως, η Ιταλική που συστάθηκε πρόσφατα,  δηλώνει διαφοροποίηση. Ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας διαπιστώνει ότι με την λιτότητα η Ιταλία πεθαίνει! Εγώ σας λέω, ότι με τον παραλογισμό της λιτότητας και η Ελλάδα πεθαίνει, και η Ευρώπη πεθαίνει, και οποιαδήποτε χώρα και περιοχή επίσης πεθαίνει! Θανατηφόρο φάρμακο η λιτότητα: εξοντώνει τον ασθενή, αλλά όχι την ασθένεια.

Η λιτότητα αιτιολογείται με πρόσχημα την αποπληρωμή του χρέους. Περικόπτονται τα εισοδήματα για να πληρωθούν οι δανειστές. Όμως στην πράξη, όσο τα εισοδήματα περικόπτονται, τόσο τα χρέη αυξάνονται, αντί να μειώνονται. Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.

Το χρέος είναι σήμερα κατά πολύ υψηλότερο απ’ ότι ήταν πριν από 4 χρόνια, ως ποσοστό του εθνικού εισοδήματος. Από 115% είναι σήμερα 165%!

Το 1ο επιχείρημα λοιπόν περί μείωσης του χρέους μέσω της λιτότητας διαψεύδεται. Το 2ο επιχείρημα είναι ότι η λιτότητα επιβάλλεται για την καταπολέμηση των ελλειμμάτων.

Ωστόσο, η λιτότητα δεν καταπολεμά το έλλειμμα, αφού με αυτήν προκαλείται ύφεση και συνεπώς πτώση των δημοσίων εσόδων, ώστε τελικά το έλλειμμα δεν μειώνεται, αλλά παραμένει.

Το 3ο επιχείρημα, είναι ότι η λιτότητα επιβάλλεται για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Ούτε αυτό επαληθεύεται. Αφού η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας προϋποθέτει μαζικές επενδύσεις. Η ανταγωνιστικότητα δεν βασίζεται στην αύξηση του χρόνου εργασίας, αλλά στην αύξηση των επενδύσεων και των καινοτομιών σε τομείς που έχουν μέλλον.

Όμως με την λιτότητα, την ύφεση και την συρρίκνωση, αποθαρρύνονται οι επενδύσεις και αποχωρούν οι επενδυτές. Επενδύσεις όχι μόνο δεν έρχονται, αλλά κι αυτές που υπήρχαν από πριν, τα μαζεύουν, τα ξηλώνουν και φεύγουν! 

Και στα τρία επιχειρήματα ο εμπειρικός απολογισμός είναι αρνητικός: Ούτε τα χρέη μειώνονται, ούτε τα ελλείμματα μειώνονται, ούτε η ανταγωνιστικότητα βελτιώνεται! Αν έπρεπε να βρεθεί μία θανατηφόρα συνταγή, αυτή βρέθηκε, και εφαρμόζεται ως «μονόδρομος» τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρώπη! Δεν υπάρχει άλλη περισσότερο θανατηφόρα.

Κρ.Π.: Ποιοι αντιδρούν σ’ αυτό το… θανατικό;

Κ.Β.: Αυτή τη στιγμή ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας ταξιδεύει στην Ευρώπη, για να πείσει ότι είναι αδύνατη η μονόπλευρη και αποκλειστική εφαρμογή της.

Στη Γαλλία, καταγράφονται πιέσεις από το ίδιο το κυβερνών κόμμα. Όλες οι τάσεις τοποθετούνται εναντίον της λιτότητας. Μπορεί να έχουν διαφορές ως προς το στυλ, αλλά συμφωνούν στο ότι η πολιτική της λιτότητας είναι καταστροφική.

Ακόμα και η συντηρητική Ολλανδία, που ήταν στο πλευρό της Γερμανίας, ανέστειλε το πακέτο λιτότητας, για να μην περιέλθει σε ασφυξία η οικονομία. Η Γερμανία έχασε έτσι έναν πολύτιμο σύμμαχο.

Στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, οι αντιδράσεις, είναι πολύ μεγάλες. Και δεν είναι μόνον όσων απολύονται και χάνουν την εργασία και το εισόδημα τους, αλλά είναι επίσης και των επιχειρήσεων, και πρώτα από όλα στην ίδια την Γερμανία.

Με την λιτότητα και την ύφεση, περιορίζονται οι εξαγωγές τους και οι πωλήσεις τους. Αποσταθεροποιούνται και υπονομεύονται τα εξωτερικά πλεονάσματα της Γερμανίας, που προέρχονται κατά τα δυο τρίτα από την Ευρωζώνη.

Κρ.Π.: Γιατί ενώ υπάρχουν αντιδράσεις, είναι σαν να πέφτουν πάνω στο… γερμανικό τείχος, σα να απευθύνονται σε έναν απόλυτο μονάρχη;

Κ.Β.: Οπωσδήποτε η δημοκρατία παραβιάζεται βάναυσα τόσο στις χώρες μέλη, όσο και στο ευρωπαϊκό σύνολο. Εκτός αυτού, η οικονομία καταστρέφεται. Όχι μόνον οι θέσεις εργασίας, αλλά και οι επιχειρήσεις. Όχι μόνο οι μικρές αλλά και οι μεγάλες.

Κρ.Π.: Και ο κόσμος έχει κουραστεί. Τίποτε δεν αλλάζει προς το καλύτερο. Σα να μην έχει καμία δύναμη και η φωνή των ανθρώπων.

Κ.Β.: Τίποτε δεν αλλάζει, μέχρι τη στιγμή που θ’ αρχίσει να αλλάζει! Κι όταν αρχίσει να αλλάζει, αυτό θα γίνει πολύ γρήγορα. Με μία ταχύτητα που θα τρίβουμε τα μάτια μας. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει κάποια κινητικότητα στην Ευρώπη που δεν υπήρχε πριν. Τίθενται στο τραπέζι θέματα, που μέχρι πρόσφατα αγνοούντο κατά σύστημα.

Τώρα, όμως, γίνεται αντιληπτό, ότι η αμφισβήτηση δεν προέρχεται από την αντιπολίτευση, από ένα αντιπολιτευτικό σύστημα, ούτε είναι επειδή η Αριστερά αμφισβητεί τη Δεξιά. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο, καταστρέφεται η κοινωνία. Αυτό είναι πολύ βαρύ. Δεν είναι οι πολιτικοί που θέτουν το θέμα, αλλά οι ίδιες οι κοινωνικές δυνάμεις!

Αναδεικνύεται όμως σήμερα κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: Η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, με όλες τις πολιτικές συνιστώσες του και σε ολόκληρη την Ευρώπη, όχι μόνο την Ελλάδα αφενός και στην κοινωνία αφετέρου. Τα ευρωπαϊκά πολιτικά συστήματα κατόρθωσαν να έχουν σήμερα καταλυτικά αποξενωθεί από τις αντίστοιχες κοινωνίες τους.

Κρ.Π.: Υπάρχουν, κινήματα και συλλογικότητες όλο και περισσότερες, αλλά και μεμονωμένα, άνθρωποι που βγαίνουν από τη λογική αυτής της πολιτικής της χρηματοπιστωτικής τυραννίας…

Κ.Β.: Η κοινωνία δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό της μέσα στο πολιτικό σύστημα, δεν αναγνωρίζει κανένα κόμμα να την αντιπροσωπεύει και κανένα πολιτικό παιχνίδι να την εκφράζει. Το παγόβουνο προς το οποίο  με επιτάχυνση κατευθύνεται τόσο η ελληνική, όσο και η ευρωπαϊκή πολιτική, είναι η ίδια η κοινωνία.

Ο κίνδυνος των ποικίλων λαϊκισμών που προκύπτουν σήμερα είναι μεγάλος, όμως ποιος άραγε ευθύνεται κατά βάση για αυτό; Όσοι ασκούν κριτική στις σημερινές ευρωπαϊκές επιλογές ή μήπως όσοι αλαζονικά τις εφαρμόζουν ως «μονόδρομο», απορρίπτοντας εκ προοιμίου κάθε διαφορετική πρόταση, ακόμη και κάθε συζήτηση;

Ο επικίνδυνος λαϊκισμός δεν προκύπτει από τα κάτω, αλλά πάντοτε εκτρέφεται από τα επάνω ως εφεδρική λύση για το σύστημα και εάν κάποιος πρέπει σήμερα να ανησυχεί περισσότερο, αυτός δεν είναι το κατεστημένο, αλλά τα σημερινά θύματα του, που κινδυνεύουν να είναι και τα αυριανά, δηλαδή ο κόσμος της εργασίας πάντα.-

Σχετικά Άρθρα

(10/02/2013)
(08/10/2012)
(10/09/2012)
(05/07/2012)