Πανελλήνιες: Προσπάθεια ένταξης στην ενήλικη ζωή με… σαδιστικό τρόπο;

06:46, 30 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/130135

[…] Προσπαθούμε να ευνουχίσουμε ή να ξαπλώσουμε σε προκρούστεια κλίνη τα παιδιά μας, και ότι περισσεύει να το κόψουμε, και ότι δεν φτάνει να το τεντώσουμε, για να γίνει αυτό που επιθυμούμε βάση των φόβων μας και των οραμάτων μας. Και είναι σα να τιμωρούμε τη νεότητα! […] Εν τέλει, εγώ πιστεύω ότι είναι σαδισμός, αυτό που γίνεται από τους μεγάλους στα παιδιά, για να  εναρμονιστούν με τις επιθυμίες μας! […] H κλινικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με αφορμή το σύστημα των Πανελληνίων εξετάσεων -που μόλις ολοκληρώθηκαν- και των επιπτώσεών του στην εξέλιξη των εφήβων, ένα βήμα πριν την ενηλικίωση.

Κρ.Π.: Μιλάμε για μια περίοδο ζωής, που όλοι έχουμε ζήσει, την εφηβεία. Πόσο… ευνουχίζουμε αυτή την ηλικία, μαζί με τις Πανελλήνιες;  

Ελ.Ν.: Πάρα πολύ σημαντική η ερώτησή σου αυτή, γιατί ώρες ώρες σκέφτομαι, ότι είναι η άσκηση ενός σαδισμού από τους ενήλικες στα παιδιά.

Προσπαθούμε να ευνουχίσουμε ή να ξαπλώσουμε σε προκρούστεια κλίνη τα παιδιά μας, και ότι περισσεύει να το κόψουμε, και ότι δεν φτάνει να το τεντώσουμε, για να γίνει αυτό που επιθυμούμε βάση των φόβων μας και των οραμάτων μας.

Και είναι σα να τιμωρούμε τη νεότητα! Επειδή εμείς μεγαλώσαμε, επειδή χάσαμε επαφή με τον εαυτό μας και τα θέλω μας, επιθυμούμε να τους βάλουμε όλους κάτω, όπως στην ταινία The Wall, και να τους χτυπάμε με ένα σφυρί, για  να τους καρφώσουμε εκεί που θέλουμε να τους… τοποθετήσουμε.

Είναι μια τιμωρία, στους νέους ανθρώπους αυτό το σύστημα. Θα ‘πρεπε να είμαστε πιο βοηθητικοί, κι έτσι θα είχαμε πιο λειτουργικούς ανθρώπους, πιο ορεξάτους να σπουδάσουνε και να δουλέψουνε, που θα ήταν κοντά στα θέλω τους, και θα είχαν και το περιθώριο να προσπαθήσουν σοβαρά γι’ αυτό που επιθυμούν, κι όχι να εξαναγκαστούν να μας κάνουν το χατίρι για να μας ξεφορτωθούν!

Εν τέλει, εγώ πιστεύω ότι είναι σαδισμός, αυτό που γίνεται από τους μεγάλους στα παιδιά, για να  εναρμονιστούν με τις επιθυμίες μας!  Οι Πανελλήνιες, μπορεί να είναι μία προσπάθεια ένταξης σε μια πραγματικότητα, αλλά γίνεται με… σαδιστικό τρόπο.

Καλούνται τα παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία να αποφασίζουν για το τι θα κάνουν στην ενήλικη ζωή τους. Κι αυτό καλούνται να το αποφασίσουν σε μια ηλικία πρώτης Λυκείου, και τελειωτικά να το αποφασίσουν στη Δευτέρα Λυκείου, που είναι 17 χρονών.

Οπότε, πρέπει ως ανήλικοι, να πάρουν αποφάσεις για την ενήλικη ζωή τους. Αυτό είναι πολύ πιεστικό.

Επιπλέον, αποφασίζουν βάση των βαθμών τους περισσότερο, και όχι βάση των ικανοτήτων τους. Γι’ αυτό, όντως θα μπορούσε να βοηθήσει ένας επαγγελματικός προσανατολισμός στο να τους αποκαλύψει και άλλες ικανότητες που μπορεί να έχουν.

Και δεν υπάρχει συχνά και στήριξη. Ούτε από το εκπαιδευτικό σύστημα, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο, αλλά ούτε κι από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Γιατί οι γονείς, έχουν προσδοκίες και όραμα σε σχέση με τα παιδιά τους και πολύ συχνά, παρεμβαίνουν σε τέτοιο βαθμό που δεν τους επιτρέπουν να αποφασίσουν νηφάλια για τον εαυτό τους, αλλά τα σπρώχνουν(ασυνείδητα πολλές φορές) να επιλέξουν θεματικές ζωής – σπουδών, που οι ίδιοι θα ήθελαν να έχουν επιλέξει.

Οπότε, τα παιδιά έχουν δύο δρόμους: Ή να ακολουθήσουν αυτό που θέλουν οι γονείς τους, και που θα τους καταξιώσει στα μάτια τους αλλά και στα μάτια της κοινότητας των ενηλίκων, ή να πάνε κόντρα σε αυτό. Με αποτέλεσμα, πολύ συχνά, παιδιά που θα επιθυμούσαν να κάνουν κάτι που και οι γονείς τους το επιθυμούν, πηγαίνουν κόντρα στην επιθυμία των γονέων, με αποτέλεσμα να πηγαίνουν κόντρα και στη δική τους επιθυμία. Και να αποτυγχάνουν… γιατί επιλέγουν κλάδους, απλώς για να πάνε κόντρα στους γονείς.

Το εκπαιδευτικό σύστημα, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο, είναι πολύ απαιτητικό. Ζητά αποφάσεις τελεσίδικες, ζητά υψηλές βαθμολογίες, μεγάλη προσπάθεια, αφιέρωση, να μην υπάρχει καθόλου προσωπική ζωή για χρόνια στους μαθητές, με πολύ μεγάλη φόρτιση τα δύο τελευταία χρόνια, σκληρές απαιτήσεις δηλαδή, και στέκεται και πολύ σκληρά απέναντι σε μια αποτυχία.

Σε άλλα κράτη, το εκπαιδευτικό σύστημα δίνει άλλες δυνατότητες στους μαθητές, και να εξοικειωθούν με την έννοια των εξετάσεων, και να κάνουν εργαστήρια μέσα στις τάξεις, ώστε και να συζητούν, και να έρχονται σε επαφή με πολλές δραστηριότητες, οπότε και με πολλές δυνατότητες και ικανότητές τους, αλλά και αφού τελειώσουν το Λύκειο, να έχουν ένα χρόνο όπου να μπορούν να πηγαίνουν στα Πανεπιστήμια για να παρακολουθούν μαθήματα, για να δουν τι πραγματικά τα ενδιαφέρει, και μετά να επιλέξουν τις Σχολές που θα εγγραφούν.

Τα αγγλοσαξωνικά συστήματα, που φαίνεται να είναι πιο ανθρώπινα από τα δικά μας, δεν έχουν εξετάσεις εισαγωγής, αλλά οι εξετάσεις τους γίνονται μέσα στα πλαίσια των μαθημάτων του σχολικού έτους και όχι στο τέλος όπως στις Πανελλήνιες.

Και είναι πιο σκληροί μέσα στα Πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα να έχουν φοιτητές ενεργούς οι οποίοι ξέρουν γιατί βρίσκονται εκεί, και δεν έχουν πολυπληθή τμήματα εισακτέων, όπως εδώ, οι οποίοι καταφέρνουν να κερδίσουν τη μάχη των Πανελληνίων, και μετά τα παρατάνε!

Γιατί είναι πάρα πολύ κουρασμένοι, από τη φόρτιση που έχουν υποστεί, και θέλουν να ξεκουραστούν, και γιατί το σύστημα το ίδιο τους επιτρέπει να τεμπελιάσουν.

Μόλις, πρόσφατα, με νέες διατάξεις, άρχισαν προσπάθεια για να βάλουν μία σειρά στα ελληνικά Πανεπιστήμια, ώστε να μην υπάρχουν οι λεγόμενοι αιώνιοι φοιτητές

Στα περισσότερα Πανεπιστήμια του υπόλοιπου κόσμου, δεν υπάρχει αυτό το φαινόμενο. Αυτοί που μπαίνουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση, οι περισσότεροι αποφοιτούν κιόλας.

Είναι πολύ πιο συνειδητοί, πιο αποφασισμένοι, σε αυτό που επιλέγουν, είναι πολύ πιο ανθρώπινες οι συνθήκες, διότι είναι και πολύ πιο υποστηρικτικά μεν τα σχολικά πλαίσια, τα Πανεπιστήμια δε, είναι πολύ πιο απαιτητικά.

Γιατί, όσο μεγαλώνεις, σε αντιμετωπίζουν όλο και πιο πολύ σαν ενήλικα, με αποτέλεσμα να είναι πιο δύσκολες οι σπουδές μέσα στο Πανεπιστήμιο, παρά η εισαγωγή σε αυτό.
Σε διευκολύνουν, δηλαδή, στο να μπεις στο Πανεπιστήμιο, αλλά είναι απαιτητικοί ως προς το να μείνεις στο Πανεπιστήμιο. Εδώ, γίνεται το ανάποδο.

Κρ.Π.: Δηλαδή, απαιτούμε στη χώρα μας, τα ανήλικα να φερθούν σχεδόν σαν ενήλικοι, και μετά οι ενήλικοι ως ανήλικα…

Ελ.Ν.: Ακριβώς, και με τις ευλογίες ενός συστήματος και Σχολικού και Πανεπιστημιακού, και οικογενειακού.

Γιατί, όταν ο γονιός πιέζει το παιδί του να μπει στο Πανεπιστήμιο, για να ικανοποιηθεί το δικό του όνειρο, και αφού μπει, μετά του επιτρέπει να… αράξει, για να ξεκουραστεί, και γιατί είναι φοιτητής και τότε… επιτρέπονται σχεδόν όλα, έχουμε κάνει ένα σοβαρό λάθος Δεν ενισχύουμε την ενηλικίωση, αλλά απαιτούμε, ακριβώς όπως το λες, τα αντίστροφα. Να είναι ενήλικοι οι ανήλικοι, και ανήλικοι οι ενήλικοι!

Κρ.Π.: Επίσης, όλη αυτή η προετοιμασία, που ανέφερες, στις αγγλοσαξωνικές χώρες γίνεται μέσα στο σχολείο, και όχι σε φροντιστήρια που οι γονείς πληρώνουν. Υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, λοιπόν, παραπαιδείας, που αναγκάζει τα παιδιά να παρακολουθούν –διαμέσου αυτού του πάρα πολύ επιβαρημένου και επιβεβλημένου προγράμματος, σχεδόν, δύο σχολεία! 

Ελ.Ν.: Επιπλέον, δεν επιτρέπεται και η αποτυχία! Εδώ τις εξετάσεις αυτές δεν τις προσεγγίζουμε ως μία προσπάθεια η οποία είτε θα ευοδωθεί είτε όχι, και επίσης, να δοθεί χρόνος γι αυτήν, ώστε να γίνει και την επόμενη χρονιά. Ή να υπάρχει χρόνος για ένα παιδί, να αποφασίσει αν θέλει, ακόμα και για να μην σπουδάσει.

Διότι, στην Ελλάδα, πρέπει σχεδόν όλοι να σπουδάσουν. Πρέπει οπωσδήποτε να σπουδάσουν. Και πρέπει να σπουδάσουν αυτό που ο γονιός επιλέγει, και πρέπει να σπουδάσουν και συγκεκριμένα επαγγέλματα που είναι καταξιωμένα στην ελληνική κοινότητα.

Κρ.Π.: Τώρα, μπορεί να έχει αλλάξει κάπως, αυτό, δηλαδή, ίσως αναζητούνται σπουδές με οικονομικές απολαβές, περισσότερο, παρά κύρους.

Ελ.Ν.: Αλλάζει συν το χρόνο, αλλά στην Ελλάδα πάντα έχει αίγλη ένας γιατρός, ακόμα κι αν είναι άνεργος! Ή έχει αίγλη κάποιος που θα μπει στο Πολυτεχνείο, ακόμα κι αν είναι άνεργος. Από το να μπει σε κάποιο ΤΕΙ, που ίσως έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να εργαστεί.

Οπότε, υπάρχει και μία ώθηση σε συγκεκριμένους τομείς. Άρα, είναι πολύ στενό αυτό που επιτρέπουν στα παιδιά.

Και σαφώς έχουν και δύο σχολεία, από το πρωί μέχρι το βράδυ, και είναι σκληρά εργαζόμενοι οι Έλληνες μαθητές, είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι. Δηλαδή, δεν επιτρέπεται να ζουν. Και σαν φοιτητές, είναι λιγότερο αποδοτικοί απ’ όσο θα έπρεπε.

Μέσα σε αυτό, βέβαια, μπλέκεται και μία τεράστια αγωνία των γονιών, οι οποίοι δίνουν πάρα πολλά λεφτά για τα φροντιστήρια, και για ιδιωτικά σχολεία που επίσης είναι πολύ λίγα στο εξωτερικό, ενώ στην Ελλάδα είναι αρκετά σε σχέση με τον πληθυσμό μας. Οπότε, η Παιδεία είναι τελικά ένα σύστημα το οποίο απορροφά πολλά χρήματα…

Κρ.Π.: Ο αγώνας ο οικονομικός που κάνει ο Έλληνας γονιός για να σπουδάσει το παιδί του, κι αυτή η αγωνία των οικονομικών που έχει, δεν επηρεάζει και το παιδί του ανάλογα; Οπότε, εκτός από την αγωνία που έχουν τα παιδιά για να επιτύχουν στις εξετάσεις, έχουν και την αγωνία των οικονομικών της οικογένειάς τους… Δεν έχουν μόνο την αγωνία, δηλαδή της μόρφωσης αλλά και της επιβίωσης, της δικής τους και της οικογένειάς τους.

Ελ.Ν.: Υπάρχει επίσης και η ενοχή. Ότι π.χ. οι γονείς μου δίνουν τόσα χρήματα, και εγώ δεν καταφέρνω τίποτα, ή καταφέρνω πολύ λίγα…

Και τα παιδιά, έχουν αγωνία όχι μόνο οικονομικής επιβίωσης, αλλά και ψυχολογικής επιβίωσης, όπως την ονομάζουν. Αν δεν μπει κάποιο παιδί στο Πανεπιστήμιο που έχει επιλέξει το ίδιο και οι γονείς, θεωρείται μια αποτυχία για όλη την οικογένεια. Συχνά επηρεάζει και το φαίνεσθαι, το πρόσωπο της οικογένειας.

Έτσι παίρνει μεγάλες διαστάσεις, γι’ αυτό και βιώνεται και σαν αποτυχία κι όχι σαν μια προσπάθεια που δεν ευοδώθηκε και υπάρχει περιθώριο και του χρόνου…

Βιώνεται λοιπόν σαν μία αποτυχία. Γι’ αυτό έχουμε και τα φαινόμενα όλα αυτά τα χρόνια, κάποια παιδιά να έχουν αυτοκτονήσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει κι ένα άλλο υπόστρωμα που οι γονείς έχουν αγνοήσει από τα παιδιά τους, το οποίο μαζί με την αγωνία των Πανελληνίων και την αποτυχία, γίνεται τεράστιο βάρος στους ώμους του παιδιού και αυτοκτονεί.  Ευτυχώς δεν είναι πολλά αυτά τα παιδιά, είναι ελάχιστα.

Ακόμη, έχουμε και πολλά συμπτώματα πριν και κατά την διάρκεια των Πανελληνίων, ή και μετά, λόγω αυτού του βάρους που ανέφερες, της οικονομικής αλλά και της ψυχολογικής επιβάρυνσης, γιατί το παιδί αυτό το διάστημα, φορτώνεται τον εαυτό του και όλη του την οικογένεια, και πιθανά στη συνέχεια, την κατακραυγή των δικών του της ευρύτερης κοινότητας.

Κρ.Π.: Τι στήριξη παίρνει σήμερα ένα παιδί για να μπορέσει να ανταπεξέλθει σε όλα αυτά τα σύνθετα… ενήλικα θέματα διαχείρισης περίπλοκων κοκτέιλ συναισθημάτων αγωνίας, βάρους ευθυνών, επιλογών, αποφάσεων, κλπ., για να αποδείξει εκτός των άλλων, εάν αξίζει να σπουδάσει, κατά το συγκεκριμένο σύστημα εκπαίδευσης; Και τι στήριξη δίνεται επίσης, για να διαχειριστούν -ως ανήλικα- μία… αποτυχία, κατ’ αυτό το σύστημα, επίσης, που τα αντιμετωπίζει ως… ενήλικες;

Ελ.Ν.: Αρχικά, νομίζω ότι πρέπει να αλλάξουμε μία λέξη: την αποτυχία! Δεν είναι αποτυχία να μην μπει. Έκανε μία προσπάθεια, και μπορεί να κάνει και μία δεύτερη, και μία τρίτη. Επίσης, δεν είναι αποτυχία, να μην επιλέξει να πάει στο Πανεπιστήμιο. Είναι μία επιλογή. Εμείς έχουμε επιλέξει, να το ονομάζουμε αυτό αποτυχία!

Εάν το δούμε λογικά, δεν είναι αποτυχία. Αυτό είναι μία στήριξη, το να το πούμε στο παιδί. Ότι: «αυτή τη στιγμή, είσαι ελεύθερος να επιλέξεις -στα πλαίσια αυτής της κατάστασης- τι θέλεις να κάνεις, και πότε θέλεις να δώσεις. Γιατί μπορεί να μην θέλεις να δώσεις τώρα, αλλά του χρόνου. Να διαβάσεις αυτά που σε ενδιαφέρουν, να πάρεις χρόνο για να αποφασίσεις, να κάνεις επαγγελματικό προσανατολισμό, να συζητήσεις, αν δεν είσαι σίγουρος, να δώσεις σε ένα χρόνο. Δεν είναι αποτυχία. Είναι επιλογή. Και θέλει πολύ προσοχή για να επιλέξεις κάτι που πιθανόν θα απασχοληθείς με αυτό στην υπόλοιπη ζωή σου! Και τέλος, επιτρέπεται και να αλλάξεις γνώμη!».

Πρέπει, δηλαδή, να μπουν οι λέξεις, προσπάθεια, και αλλαγή, αντί για αποτυχία, στατικότητα, και υποχρέωση, μέσα σε αυτό το θέμα της στήριξης.

Κρ.Π.: Και η στήριξη, σε παιδιά, που δεν έχουν μόνο να διαχειριστούν τις εξετάσεις τους, αλλά παράλληλα έχουν και αυτό το υπόστρωμα όπως είπες, το οποίο μπορεί, π.χ. να είναι επιβαρυμένο με μία χρόνια ασθένεια μέσα στην οικογένειά τους, με έναν δύσκολο χωρισμό γονέων, θέματα που ενέχουν και τη διαχείριση της απώλειας και του πένθους εκτός των άλλων, ή και αμιγώς θέματα πένθους, ή διάφορα άλλα προβλήματα ψυχικών διαταραχών εμφανών ή όχι;

Ελ.Ν.:  Αυτά τα παιδιά θα πρέπει να μην διστάσουν να μιλήσουν με ανθρώπους. Πιθανόν οι γονείς τους να μην είναι σε θέση να μιλήσουν μαζί τους.

Εδώ, είναι που παίζει ένα σημαντικό ρόλο ο εκπαιδευτικός στο να είναι ευαισθητοποιημένος, με ανοιχτά αυτιά, και να μπορεί να ακούσει τους μαθητές τους, όπως και κατάλληλα ενημερωμένος, ώστε να τα υποστηρίξει, και ως προς το να τους δώσεις εναλλακτικές, αλλά και να μιλήσει με τους γονείς, για να απευθυνθούν πιθανά σε ειδικό για υποστήριξη, και να βοηθήσει τα παιδιά να αποφασίσουν για το τι θέλουν να κάνουν, ή για το πώς ζουν.

Σε αυτό το σημείο, έχει πολύ σημαντικό ρόλο ο εκπαιδευτικός. Και είναι κρίμα, που κάποιοι εκπαιδευτικοί αφήνουν έξω έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο που έχουν με τα παιδιά τα οποία είτε τα γνωρίζουν χρόνια, είτε μπαίνουν στην τάξη πολλές ώρες, κάποιες ειδικότητες, και που καλό θα ήταν να είναι πιο κοντά στα παιδιά.

Το πρώτο λοιπόν, που πρέπει να γίνει, με παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα οικογενειακά ή προσωπικά -εκτός από τις εξετάσεις τους- είναι οι καθηγητές, εκτός του να κάνουν μόνο το μάθημά τους, να περνάνε και το μήνυμα, ότι είναι εκεί και για να ακούσουν τα παιδιά.

Καλό θα ήταν εξαρχής όταν μπαίνουν στις τάξεις, να έρχονται σε επαφή και με τα συναισθήματα που έχουν για τα παιδιά. Δηλαδή, με το λειτούργημα που έχουν, του εκπαιδευτικού. Βέβαια, το ξέρω ότι είναι κυνηγημένοι και αυτοί από την ύλη, και προσπαθούν…

Κρ.Π.: Και όχι μόνο από την ύλη. Επιστρατευμένοι δουλεύουν…

Ελ.Ν.: Ναι. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι έχουν πολλοί από αυτούς, πολύ καλή διάθεση να το κάνουν κι ας είναι πιεσμένοι από διάφορα θέματα.

Και επειδή συζητάμε συνεχώς επαναλαμβάνοντας μία λέξη, την αλληλεγγύη, θα πρέπει να την υποστηρίξουμε κιόλας, στην πράξη. Πιστεύω ότι παρόλα τα βάσανα του κλάδου έχουν το περιθώριο, να ασκήσουν έμπρακτα αυτή την έννοια του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού, και είμαι σίγουρη ότι πάρα πολλοί θέλουν να το κάνουν και το κάνουν ήδη, κάποιοι. Πάντα χρειάζεται αλληλεγγύη, κι σε τέτοιες περιόδους ακόμα περισσότερη, οπότε παρόλα τα βάσανά μας, ας το ‘χουμε κι αυτό στο νου μας.

Κρ.Π.: Τέλος, τι είναι, και τι συμβολίζει η εφηβεία για έναν άνθρωπο; Το πάθος, την αμφισβήτηση, τον έρωτα…

Ελ.Ν.: … την προσπάθεια για αυτονομία και ελευθερία, την εξέλιξη, την ταυτότητα, και επίσης, ένα πολύ σημαντικό, τη δημιουργικότητα και τη διαφοροποίηση.

Είναι η ηλικία που διαφοροποιούνται οι άνθρωποι, και μέσα από τις δικές τους ιδέες, συνθέτουν αυτό που έχουν μάθει με κάτι δικό τους. Και έτσι προχωράνε. Εμείς, δεν τους επιτρέπουμε να διαφοροποιηθούν! Πρέπει να επαναλάβουν αυτό που εμείς έχουμε στο νου μας. Ακόμα κι αν εμείς δεν το έχουμε κάνει. Αυτοί που δεν το έχουν κάνει, είναι και οι πιο απαιτητικοί απ’ τα παιδιά τους!

Κρ.Π.: Άρα τι χάνουμε, όταν… ευνουχίζουμε αυτή την ηλικία;

Ελ.Ν.: Το μέλλον χάνουμε. Γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον μας! Και καταντάει να τα… τρώμε. Πανάρχαιος μύθος… Να τρώμε τα παιδιά μας!-

Σχετικά Άρθρα

08/03/2013
05/02/2013
06/01/2012

Γιάννης Σολδάτος: Παραλογισμός η απαγόρευση της παράστασης

07:15, 29 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/130076

[…] Αυτό όλο που έγινε, δεν είναι ένας οργανωμένος φασισμός, όπως είπαν πολλοί. Είναι μια αλαλούμ κατάσταση, η οποία γύρισε μπούμερανγκ τώρα. Βλέπουμε τα κόμματα, οι εφημερίδες, να παίρνουν θέση σαφέστατα εναντίον τους. Δεν το καταλαβαίνουν. Λένε, οι αστοί, θα πάρουν θέση εναντίον μας…
Μάλλον μιλάμε για παραλογισμό, και όχι για οργανωμένο φασισμό. Για να μη πω, όπως λέει και ένας φίλος μου, για… μπάχαλο.» Ο σκηνοθέτης, της παράστασης «Ιερή πόρνη», Γιάννης Σολδάτος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, εξηγώντας από την πλευρά του, την απόφαση της συνέλευσης του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου «Εμπρός» να εμποδίσει να ανέβει η τελευταία παράσταση του έργου.

Η ιστορία αυτή, ήταν πάρα πολύ ήρεμη, απλώς πήρε ανεξήγητα μια διάσταση, την οποία δεν την καταλαβαίνω καθόλου. Και στο τέλος, αναγκάζομαι να πω, ότι μάλλον αμυαλιά και επιπολαιότητα, μπορώ να χαρακτηρίσω όλο αυτό που κάναν αυτά τα παιδιά.

Δεν μπορώ να συνταχτώ με τις εφημερίδες και με τις ανακοινώσεις, και με όλους αυτούς που μιλάνε για φασισμούς και ολοκληρωτισμούς, και τέτοια πράγματα. Μου φαίνονται υπερβολικά.

Εκείνη τη στιγμή, προσπάθησαν να κάνουν μια επίδειξη εξουσίας, όντας εναντίον κάθε εξουσίας οι ίδιοι, προσπάθησαν να κάνουν επίδειξη ιδιοκτησίας, όντας εναντίον της ιδιοκτησίας οι ίδιοι, καταστρατηγώντας και τους ίδιους τους στόχους τους, γιατί υποτίθεται ότι εκεί όποιος θέλει μπαίνει και εκφράζεται ελεύθερα, κλπ. κλπ..

Ήταν20- 25 άτομα. Μετά, όμως όταν ήρθαν και οι θεατές –γιατί όποιος θέλει μπαίνει μέσα στη συνέλευση-, έγινε μια άλλη συνέλευση –υποτίθεται- που ήταν 50 άτομα. Πετάξαν ένα θίασο έξω, απλά και μόνο επειδή είδαν μια συνέντευξή μου, επειδή εκφράστηκα ελεύθερα, δημόσια, σε μια εφημερίδα, και έκανα τις τοποθετήσεις μου πάνω σε κάποια ζητήματα του κινηματογράφου.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι τους πείραξε. Ακόμα και στη σημερινή ανακοίνωσή τους που ανάρτησαν στο σάιτ τους, δεν καταλαβαίνω. Λένε επειδή είμαι συστημικός. Εντάξει. Όταν λένε συστημικός δεν καταλαβαίνω τι εννοούνε. Επειδή μίλαγα με τον υπουργό; Μα το ξέραν από την πρώτη στιγμή, και πολύ νωρίτερα και τους είπα, και ποιες είναι οι συζητήσεις και για ποιόν λόγο μιλάω.

Κατά συνέπεια, έγινε αυτό την τελευταία στιγμή, επειδή έδωσα συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία, και είπα τη γνώμη μου, ότι το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, έτσι όπως είναι πρέπει να κλείσει. Η γνώμη μου είναι αυτή. Ούτε εντολή έδωσα, ούτε τίποτε.

Και εξηγώ και τους λόγους: Ότι όπως είναι σήμερα, πρέπει να κλείσει και να ανοίξει ένα άλλο. Εδώ και 4 χρόνια, δεν έχει κάνει τίποτα το ΕΚΚ. Δεν έχει δώσει ούτε δραχμούλα στην παραγωγή ταινιών. Επιτέλους, να βρεθεί ένας τρόπος, από αυτά τα λίγα χρήματα που υπάρχουν, να πηγαίνουν και κάποια στην παραγωγή! Δεν ήταν τίποτε παράλογο, αυτό.

Αλλά και παράλογο να ήταν, και ότι και να έλεγα, από τη στιγμή που βγήκα δημόσια σε μια εφημερίδα και είπα την άποψή μου, αυτό σημαίνει, ότι πας το βράδυ εκεί, και είναι μια ομάδα των συντελεστών της παράστασης, που αποτελείται από δέκα άτομα , εκ των οποίων οι επτά είναι άνεργοι, και στο τέλος κάθε παράστασης βγάζουν ένα κουτί που ότι θέλει ο καθένας ρίχνει, και μαζεύονται 40-50 ευρώ, για να πάρει ο καθένας από 10 ευρώ το πολύ, και τους πετάς έξω;

Θα μπορούσαν, έστω, αν κι αυτό είναι αδιανόητο, αλλά εν πάσει περιπτώσει, να μου πούνε μην μπαίνεις μέσα, διότι εδώ είναι ένας χώρος, που μας προσβάλετε και δεν θέλουμε να παραβρεθείτε στην παράσταση; Θα μπορούσα να τους πω, και τους το είπα: Να βγω; Να φύγω, εγώ, αφού είμαι εγώ ο ενοχλητικός; Όχι, να φύγει όλη η παράσταση! Μα, οι άλλοι εννιά τι τους φταίνε; Δεν έχουν καμία σχέση με τις δηλώσεις μου, ούτε με τίποτε!

***
Μέσα σε αυτή την αυτοδιαχειριζόμενη ομάδα, δεν είναι όλοι άνεργοι, ούτε είναι όλοι ηθοποιοί. Υπάρχουν και εργαζόμενοι, και μάλιστα κατά καιρούς τους έκανα πλάκα και τους έλεγα αναρχοαυτόνομους, και μου έλεγαν ούτε αναρχικοί ούτε αυτόνομοι είμαστε, οτιδήποτε θέλεις είναι εδώ μέσα μου έλεγαν, οτιδήποτε.

Τους έλεγα, και φασίστες; Μου έλεγαν, δεν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις φράσεις, αλλά εμείς δεν έχουμε διακρίσεις, όποιος θέλει μπαίνει, εκφράζεται, λέει τη γνώμη του, κλπ.

Δεν μπορείς να τους χαρακτηρίσεις τίποτα όλους αυτούς. Είναι λαός. Ελληνικός λαός.

Και δεν βγάζουν εισητήρια. Για να βγάλεις εισητήριο πρέπει να έχεις να κόψεις αποδείξεις, κλπ. Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα.

Οι ίδιοι δεν παίρνουν λεφτά από τις παραστάσεις, οι ηθοποιοί τα παίρνουν. Αλλά, εάν θέλουν, έχουν ένα καπέλο, και έχουν ένα μπαρ που δίνουν κρασάκι, και όποιος θέλει, και αν θέλει, για τα ποτά που παίρνει, ρίχνει κάτι μέσα. Και μ’ αυτά που μένουν, πληρώνουν το ρεύμα, και κάποια έξοδα.

Όλο αυτό το διάστημα η συνεργασία μας ήταν μια χαρά. Και μου άρεσε και το κλίμα τους, και λέγαμε ότι το χειμώνα θα είμαστε εκεί, κλπ..  Δεν κατάλαβα, πως, εκείνη τη στιγμή, τους έκατσε ανάποδα και τι επίδειξη δύναμης πήγαν να κάνουνε.

Δεν μπορώ να καταλάβω, όταν έχεις από κάτω 150 θεατές, και έχεις και 10 ηθοποιούς, πώς βγαίνουν 25 άτομα και λένε… Δηλαδή, ο τίτλος που μπήκε  στην Ελευθεροτυπία, ήταν: «Εμπρός», έξω! Είναι ανατριχιαστικός. Αποφασίζω, διατάζω, εμπρός, έξω!
***
Στην ανακοίνωσή τους, λένε ότι τους δημιουργούσαν προβλήματα… Δεν τους δημιουργούσαν προβλήματα. Κάποιος από τους ηθοποιούς μας είναι λίγο οξύθυμος, αλλά πολύ λιγότερο από πάρα πολλούς από αυτούς.

Στις συνελεύσεις τους, όποιος μπαίνει συμμετέχει. Είπαμε να συμμετέχουμε και μεις. Κάποιος από τους ηθοποιούς μας, είπαν, όταν ανέβαζαν φωνή, ανέβαζε κι αυτός τη φωνή. Δεν έκανε τίποτα παραπάνω από κάποιους. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, μπορούσαν να του πουν, εντάξει, σταμάτα, κόφ ‘το, σκάσε!

Αυτές είναι αλλόκοτες καταστάσεις. Όταν ήταν και οι θεατές, είπαν να το συζητήσουμε όλοι μαζί, και 50 άτομα θέλαν να γίνει η παράσταση και 20 δεν θέλανε. Α, δεν είσαστε εσείς, λέει, είμαστε εμείς, οι οποίοι δουλέψαμε γι’ αυτό, άρα έχουμε περισσότερα δικαιώματα, και ιδιοκτησιακά πια, είναι δικό μας, και σας βγάζουμε έξω, ας είστε περισσότεροι.

Από τη στιγμή όμως που μπαίνουν τέτοια θέματα, αρχίζεις και φεύγεις από τους στόχους σου, που λες ότι δεν υπάρχει ιδιοκτησία, κι ότι είναι όλα ανοιχτά σε όλους.

***
Από την πρώτη μέρα που πήγα εκεί πέρα, μου έδωσαν κλειδί. Μου είπαν ότι ώρα θέλεις μπαίνεις. Και πράγματι. Επειδή όλη μέρα μπαινοβγαίνανε, για να μην συγκρούομαι μαζί τους, έκανα τις πρόβες μου μία – δύο η ώρα τα μεσάνυχτα. Και ήταν όλοι ευχαριστημένοι.

Δεν κατάλαβα τι λειτούργησε εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή, είδαν την συνέντευξη, και παίχτηκε ένα παιχνίδι λάθος από μεριά τους.

Και το φοβάμαι πολύ αυτό το παιχνίδι. Όπως γράφτηκε και χτες, καταλλάβατε ένα χώρο δημόσιο, και ο Δένδιας με τον Τζαβάρα, κάνουν τα στραβά μάτια -και καλά κάνουν- για να σας αφήσουν να εκφράζεστε ελεύθερα. Τώρα, όμως, το κάνατε μικρομάγαζο, και βγάζετε τον κόσμο έξω…

Φοβάμαι δηλαδή, ότι μπορεί μετά από ένα – δυο μήνες –γιατί τώρα δεν θα κάνει κανείς τίποτα από όλα αυτά που λέμε σύστημα-, όταν θα μπει εκεί μέσα κάποιος, ο δήμαρχος, ο υπουργός, και θα τους πετάξει έξω, θα βγούνε και θα πούνε, μα εδώ τον κάναμε ελεύθερο χώρο. Και δεν θα τους υποστηρίξει κανένας. Δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό. Δηλαδή, αρχίζουν να παίζουν παιχνίδια εκεί μέσα, σταλινικοεξουσιαστικά.

***
Αυτοί, με βάφτισαν συστημικό, ξαφνικά, έτσι. Δεν θέλουν να κάνουν κανένα διάλογο μαζί μου. Δεν θέλουν να κάνουν διάλογο, με έναν συστημικό – απ’ ότι λένε.

***
Την ιστορία μου την ξέρει, ο πάσα εις. Αν είμαι εγώ συστημικός; Συστημικοί είναι αυτοί! Δηλαδή, το σύστημα δεν έχει ανάγκη εμένα.

Από τη δεκαετία του ’70, δήλωσα αναρχικός, και έχω μια βαθιά αναρχική ιδεολογία μέσα μου εναντίον της εξουσίας.

Ζω, όμως, υπάρχω και κινούμαι μέσα σε έναν αστικό χώρο, σέβομαι τους αστικούς νόμους, σέβομαι το Σύνταγμα, και πιστεύω σε μια δική μου ιδεατή αναρχία.

Εμένα δεν με έχει ανάγκη το σύστημα, γιατί είμαι στο περιθώριο του συστήματος. Κάνω αυτά που κάνω. Αυτούς, έχει ανάγκη το σύστημα. Γιατί αν δεν υπάρχουν αυτοί, δεν μπορεί το σύστημα να επιβιώσει. Και τους εκμεταλλεύεται το σύστημα, γιατί λέει: Να, ποιοι είναι ο εχθρός. Εγώ πιστεύω ότι μπορεί να βγάλει ανακοίνωση και η Χρυσή Αυγή, και να πει, αυτοί κατεβάζουν παραστάσεις, εμείς δεν κατεβάζουμε.

***
Αυτό όλο που έγινε, δεν είναι ένας οργανωμένος φασισμός, όπως είπαν πολλοί. Είναι μια αλαλούμ κατάσταση, η οποία γύρισε μπούμερανγκ τώρα. Βλέπουμε τα κόμματα, οι εφημερίδες, να παίρνουν θέση σαφέστατα εναντίον τους. Δεν το καταλαβαίνουν. Λένε, οι αστοί, θα πάρουν θέση εναντίον μας…

Μάλλον μιλάμε για παραλογισμό, και όχι για οργανωμένο φασισμό. Για να μη πω, όπως λέει και ένας φίλος μου, για… μπάχαλο.

***
Κάποια στιγμή η βλακεία και η αμυαλιά, μπορούν να γίνουν πιο επικίνδυνες κι απ’ τον φασισμό, που τον βλέπεις και τον πολεμάς. Αλλά αυτές, ούτε να τις δεις ούτε να τις πολεμήσεις μπορείς. Ούτε καταλαβαίνουν τι λες…-

Σχετικά Άρθρα

28/05/2013
24/05/2013
21/02/2013

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Ήταν μια γιορτή, για μία νίκη που έρχεται!

07:38, 28 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129963

[…] Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα εγώ […] το γεγονός ότι τα κόμματα δεν ελέγχουν τίποτα απ’ όλη αυτή την κινητοποίηση, ίσως τελικά να είναι και ένα από τα στοιχεία μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Τα κόμματα κατάντησαν πλέον, να αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Αποτελούν πια μηχανισμό της εξουσίας, προκειμένου να ελέγχει τον κόσμο. Πιστεύω, λοιπόν, ότι είναι μία νίκη, απέναντι και σε αυτό […] Ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός Δημήτρης Ζερβουδάκης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs, με αφορμή τη συμμετοχή του στη συναυλία που έγινε στην Ιερισσό «για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ».

Η άποψη μου από την αρχή ήταν ότι, από την επόμενη μέρα αυτής της συναυλίας θα λέμε όλοι… «ήμουν κι εγώ εκεί»!

Και πού ήμουν; Σε μία τεκμηρίωση του πόθου μου, που λέει ότι η φυσική μας παρουσία μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που να αλλάξουν πράγματα υπέρ ημών.

Προσεγγίζοντας την Ιερισσό, μου έκανε εντύπωση ένα τεράστιο πανό που έχουν κρεμάσει με τον στίχο του Κάλβου «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».

Μπαίνοντας μέσα στην πόλη υπάρχουν τα «φυλάκια» -κατά κάποιον τρόπο- για την πόλη, τα μπλόκα δηλαδή των ίδιων των κατοίκων, που είναι επανδρωμένα συνεχώς, σε 24ωρη βάση. Είναι ένας τρόπος ζωής πια για τους Ιερισσιώτες.

Έχουν  υποστεί απίστευτη αστυνομική βία, και μπλοκάρουν τους δρόμους για την περίπτωση που επιχειρήσει πάλι η αστυνομία να μπει μέσα στα σπίτια τους. Γιατί έζησαν –εκτός των άλλων- το να πηγαίνουν χαράματα και να παίρνουν κόσμο απ’ τα κρεβάτια τους μπροστά στα έντρομα παιδιά τους, λες και έχουμε πόλεμο! Οι Ιερισσιώτες, το διασκεδάζουν, λέγοντας ότι αποτελούν το Γαλατικό χωριό εναντίον των Ρωμαίων.

Φτάσαμε στην Ιερισσό, νομίζοντας ότι θα  συναντήσουμε το κλίμα φόβου το οποίο μας καλλιεργούσαν όλον αυτόν τον καιρό, ότι δηλαδή θα υπάρξει βία, θα γίνουν επεισόδια, θα έρθουν αναρχικοί, από το μαύρο μπλοκ της Ευρώπης, και χίλιες δυο μπούρδες με όλη την προπαγάνδα τόσες μέρες. 

Αντίθετα, είδαμε μία πόλη συντονισμένη στην βραδιά της συναυλίας αλληλεγγύης, σε μία καταπληκτική διοργάνωση και αυτοοργάνωση.

Μία πόλη 2-3 χιλιάδων κατοίκων περίπου, φιλοξένησε σ’ αυτήν την συναυλία, παραπάνω από 10 με 15 χιλιάδες ανθρώπους.

Όλες οι γυναίκες της πόλης, μαζευτήκανε και μαγείρεψαν ότι καλύτερο μπορούσε η κάθε μια, δημιουργώντας μια απίστευτη συνθήκη φιλοξενίας, όχι μόνο για μας που συμμετείχαμε στη συναυλία, αλλά και για όλον τον κόσμο που έφτασε στον τόπο τους.

Εκατοντάδες εθελοντές δούλεψαν και ετοίμασαν χώρους υποδοχής ( κάμπινγκ, πάρκινγκ, κ.λ.π) Άνοιξαν τα σπίτια τους, παραχώρησαν τα ξενοδοχεία και τα δωμάτιά τους με ένα εντελώς συμβολικό αντίτιμο. Μια διοργάνωση αξιοζήλευτη δηλαδή, θα τολμούσα να πω, από επαγγελματίες. Γιατί υπήρχε πάρα πολύς κόσμος που βοηθούσε με χαρά.

Αμέτρητοι πραγματικά εθελοντές! Παιδιά,νέοι, μεγαλύτεροι, ηλικιωμένοι από 7 έως 77 …δεν μπορώ να σας το περιγράψω αυτό, ήταν ασύλληπτο!

Όλα, δηλαδή, ήταν τόσο καλά προετοιμασμένα, που δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι μεταξύ τους επικοινωνούν!  Μιλούν! Και μιλούν κοινωνικά!

Ήταν κάτι που πραγματικά μου έδωσε μεγάλη χαρά, κι αυτό τους έλεγα κιόλας, ότι εμείς παίρνουμε κουράγιο από αυτούς, γι αυτό που γίνεται.  «Τελικά, εγώ ήρθα εδώ για μένα! Δεν είναι ότι ήρθα εδώ μόνο για σας. Ήρθα για μένα πρωτίστως!»

Παντού γύρω  έβλεπα χαρά στον κόσμο. Χαρά, χαμόγελα! Μέσα σε μια τόσο δύσκολη συνθήκη, μέσα σε ένα ασφυκτικό κλοιό από το κράτος και το επιχειρηματικό κατεστημένο, οι άνθρωποι αυτοί ήταν χαρούμενοι. Γιατί; Επειδή νοιώθουν ότι παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους.

«Δεν το παρατάμε, δεν το αφήνουμε, εμείς θα συνεχίσουμε έτσι…» 

Στο χώρο της συναυλίας, που ήταν η κεντρική πλατεία της Ιερισσού, αλλά και περιφερειακά, μέχρι τη θάλασσα, το πλήθος ξεπέρασε κατά πολύ τις δέκα χιλιάδες.

Είχαν ένα πολύ ωραίο, τεράστιο πατάρι για τους καλλιτέχνες. Ο παλμός της συναυλίας από την αρχή ήταν πάρα πολύ δυνατός, με  συνειδητοποιημένα παιδιά, νεαρόκοσμο του οποίου τα συνθήματά ήταν ακέραια και εντελώς αντικρατικά. Αντιλαμβάνονται πια το κράτος ως μηχανισμό βίας και καταστολής. Όλα τα πανώ τους ήταν ανάλογα.

Δηλαδή, δεν θέλουν κανένα νταραβέρι με το κράτος, δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη πλέον στο σύστημα  και στην αστυνομία. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς που πάνε να τους επιβάλουν, όλη αυτή την ιστορία με τον χρυσό.  

Δεν πείθονται να ξεπουλήσουν τον τόπο τους όσο κι αν τους πολεμούν η τους δελεάζουν, προσπαθώντας ακόμη και να τους εξαγοράσουν!

Κι αυτό, έχει μεγάλη σημασία για όλη την Ελλάδα.

Από τα πρώτα πανό που συναντάς μέσα στην Ιερισσό, είναι αυτό της Κερατέας, ένα πανό συμπαράστασης, πολύ συγκινητικό.

Υπάρχει η συνείδηση, ότι σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα αιχμής, «δεν κάνουμε πίσω!» Όλοι έλεγαν, «Λέτε να ξεκινήσει από εδώ η επανάσταση»;

Όχι άνθρωποι που ντε και καλά ανήκουν σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Απλά γίνεται βίωμα το πώς πρέπει να σταθούμε, να βρούμε κουράγιο, να πούμε ένα τεράστιο ΟΧΙ σαν λαός. Μακριά από φασιστικές λογικές, «τιμωρητικές» παρενέργειες αυτόκλητων σωτήρων!

Το όποιο κακό κλίμα δημιουργήθηκε σε βάρος της εκδήλωσης αυτής, διαλύθηκε σαν ένα μικρό συννεφάκι. Φου, λίγο φύσηξε και τίποτε…

Ήταν απίστευτα όμορφα, απίστευτα ειρηνικά. Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα …

Τη συναυλία, ξεκίνησε πρώτος ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μαζί με την Ματούλα Ζαμάνη, συνέχισε ο Γιάννης Αγγελάκας, μετά οΠαύλος Παυλίδης με τους Β-Movies, και τέλος εγώ με την Σοφία Γεωργαντζή.

Δεν υπήρξε τραγούδι που ο κόσμος να μην  τραγούδησε, ή να μην συμμετείχε! Χάρηκα πάρα πολύ, γιατί έζησα έναν ωραίο, πολύ έντονο, δημιουργικό διάλογο με τον κόσμο, τα νέα παιδιά,  μέσω συνθημάτων, σε κάθε κενό μας από τραγούδι σε τραγούδι, όπως π.χ. «Δεν υπάρχουν αυταπάτες, ή με τους Ρωμαίους ή με τους Γαλάτες…»,

«Το πάθος για τη λευτεριά, είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά!», «Θέλουμε τα δάση, τη γη και το νερό, και όχι έναν τάφο φτιαγμένο από χρυσό», «Εδώ δεν είναι Καναδάς δεν είναι Ελντοράντο, εδώ είναι ο τόπος μας και κάνουμε κουμάντο», «Οι αγωνιστές μας δεν είναι οι αλήτες, αλήτες είναι οι μπάτσοι κι οι ασφαλίτες», «Θεσσαλονίκη ξύπνα στη σκόνη θα πνιγείς, απ’ τα χρυσορυχεία Κιλκίς, Χαλκιδικής».

Αναδείχτηκε  σαφέστατα το βαθύ μήνυμα της εκδήλωσης, ότι δηλαδή αυτό που γίνεται στη Χαλκιδική,  είναι  καθαρή βούληση, μα και πρωτοβουλία του κόσμου.

Καταγράφηκε η συνειδητοποίηση της ανάγκης μας για μια «ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ».

Τα κόμματα, ήταν ανύπαρκτα εκεί. Φαντάζομαι, ότι μέσα στα πλαίσια μιας τόσο μεγάλης κινητοποίησης, κάπου θα υπήρχαν. Υποχρεώθηκαν όμως να μείνουν στο περιθώριο, γιατί ο κόσμος όρισε και αποφάσισε να υλοποιήσει το δικό του όραμα. Τα κόμματα έχουν «ξεγυμνωθεί» πλέον.

Ο τρόπος, οι επιλογές τους, η αντιδημοκρατική τους λειτουργία, τα χρέη τους και η διαπλοκή, τους χαρίζουν εδώ και πολύ καιρό τον νέο τους ρόλο!

Αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Το γεγονός ότι δεν μπορούν να παρέμβουν πουθενά σε όλη αυτή την διαμαρτυρία, είναι ένα από τα στοιχεία της μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Ανησυχία, διότι απλά δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος στην αντίδραση του κόσμου. Για το λόγο αυτό το κράτος επιτίθεται και καταστέλλει με τόση αγριότητα. 

Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτό είναι μία σπουδαία νίκη για όλους μας.  Και παρακαλώ, μακριά από μένα το απολιτίκ!  Μιλάω, για τα κόμματα, που έχουν μετατραπεί σε μαγαζιά, ή παραμάγαζα.

Τέλος,  ανανεώσαμε το ραντεβού για το πάρτι που θα γίνει όταν θα φύγει η εταιρία… Γιατί θα φύγει… Να είστε σίγουροι!

(Εννοείται,  ότι ήταν παντελής η απουσία των βασικών μέσων μαζικής ενημέρωσης (εξημέρωσης). Φαντάζομαι ότι θα επιχειρήσουν να το περάσουν ως είδηση στα… ψιλά. Ενώ δεν ήταν είδηση για τα… ψιλά τους.  Είναι πάρα πολύ σοβαρό αυτό που έγινε εκεί).

Η δραστηριοποίηση των γυναικών της Ιερισσού, είναι κάτι απίστευτο. Δεν μπορεί να το φανταστεί κανείς. Θα τολμήσω να πω, ότι έχουν κάνει απίστευτα βήματα χειραφέτησης στη μικρή τους κοινωνία. Μια κοινωνία, που δεν σου κρύβω ότι μέχρι πρότινος την αντιλαμβανόμουν ιδιαίτερα συντηρητική. Κι όμως, οι γυναίκες έχουν βγει μπροστά. Είναι απίστευτα μαχητικές και συνειδητοποιημένες.

Είναι μαχητικές, απέναντι σε μια αστυνομία, η οποία βρίζει πάρα πολύ άσχημα, δέρνει, προκαλεί, λοιδορεί. Δημιουργεί μια αισχρή συνθήκη.

Υπάρχουν στο σώμα πολλά παιδιά, που είναι δικά τους, δηλαδή Ιερισσιώτες ή Χαλκιδικιώτες. Δημιουργείται εμφυλιακή κατάσταση, την οποία εκμεταλλεύονται το κράτος με την εταιρία!

Οι αστυνομικοί μέσω των ενώσεών τους, αντιδράσανε, στην διατεταγμένη υπηρεσία φύλαξης των συμφερόντων της εταιρίας. Υπάρχει ένα παράπονο όμως για το επιμύθιο της ανακοίνωσής τους, από την πλευρά της συντονιστικής επιτροπής. Δήλωσαν πως είναι σε «κίνδυνο», «στοχοποιημένοι».

Αυτό ενόχλησε από ότι άκουσα, μιας και ο κόσμος αναρωτήθηκε από ποιους θεωρούν οι αστυνομικοί πως κινδυνεύουν; Κατά τα άλλα, η φύλαξη επάνω στις Σκουριές, με τα ΕΚΑΜ, τους συνοριοφύλακες και τα ΜΑΤ καλά κρατεί, τραβάνε κόσμο από όλη τη βόρεια Ελλάδα για υπηρεσίες μέσα στο δάσος.

Τώρα, από την πλευρά της η εταιρεία προσπαθεί να αγοράσει κόσμο συνεχώς, και υπάρχει πολλή φτώχεια  εκεί πάνω.  Λέγεται, ότι προσλαμβάνουν κόσμο, έτσι για να τον έχουν να κάθεται… Προκειμένου να τον ελέγχουν. Να τον έχουν σύμμαχο, από την δικιά τους τη μεριά.

Η Χαλκιδική έχει ένα μεγάλο κομμάτι που αφορά τον τουρισμό. Η γεωργική, κτηνοτροφική παραγωγή, ουσιαστικά έχει καταδικαστεί, σχεδόν δεν υφίσταται πια, μέσα από αυτές τις επιλογές, ενώ έχει τρομερές δυνατότητες.

Όσοι είναι κατά της εξόρυξης, έχουν αποφασίσει να πεινάσουν, με την έννοια ότι ρισκάρουν τις επιχειρήσεις τους, τα μαγαζιά τους, τις δουλειές τους. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο κόσμος εκεί εργάζεται με βάση τον τουρισμό. Αλλά, όπως λένε και οι ίδιοι, δεν θα κάνουν πίσω, δεν θα αφήσουν με τίποτε να περάσει αυτό.

Δεν θεωρούν πως η αντίστασή τους στο ξεπούλημα του τόπου τους, κάνει κακό στον τουρισμό! Αντίθετα. Η αγάπη για τον τόπο τους είναι το βαθύ κίνητρό τους. Αυτό ήθελαν επίσης, να αναδείξουν με αυτήν την εκδήλωση. Και το κατάφεραν διότι το ξαναλέω ήταν μια γιορτή σε μια εξεγερμένη περιοχή!

Η συντονιστική επιτροπή, πάει την υπόθεση στις Βρυξέλες, στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο. Επίσης φεύγει και ένα κλιμάκιο μελών στον Καναδά, λόγω του ότι η εταιρεία είναι Καναδική, ώστε να ενημερώσουν και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη  εκεί.

Οι κινήσεις τους, έχουν ένα απόλυτα οργανωμένο κινηματικό χαρακτήρα, πλέον, ενώ οι κινήσεις του κράτους, με τόση βία, ουσιαστικά βοήθησαν το κίνημα να συσπειρωθεί, και να σαρκώσει μέσα στον κόσμο, που το στηρίζει συνειδησιακά. Κι αυτό είναι το σπουδαίο. Δηλαδή, ταυτίζει το όνειρό του, την καθημερινότητά του, με τον αγώνα του. Μικροί, μεγάλοι, παιδιά, όλοι μιλάνε και ζουν για το « ΟΧΙ ΣΤΗΝ  ΕΞΟΡΥΞΗ.»

Είναι συγκινητικό και τρομακτικό μαζί, διότι τα μικρά παιδιά που ακούν το όνομα «Μπόμπολας»  το αντιλαμβάνονται σαν «Μπαμπούλας»! Από την άλλη έχει και μεγάλη πλάκα, γιατί όταν παίζουν μεταξύ τους,  αντί να κάνουν τον κακό, ο ένας κάνει τον Πάχτα,  η τον Μπόμπολα. Είναι ασύλληπτο αυτό που γίνεται! Κράζονταν μεταξύ τους οι πιτσιρικάδες και λέγανε: «Εσύ είσαι ο Πάχτας, ρε!», « Και εσύ είσαι ο Μπόμπολας!». Τρομερό… Κανονικοί Γαλάτες!

Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά και την τέχνη μας, από αυτό που ζήσαμε χτες. Σε  κάτι τέτοιες στιγμές, νοιώθει κανείς την πραγματική «ανάταση» στην δημιουργία του! Όλα τα παιδιά,  οι φίλοι ομότεχνοι, ήταν πολύ σαφείς, στις τοποθετήσεις τους. Εύγε σε όλους!

Γενικά ό,τι παίχτηκε εκεί, ήταν απολύτως «εναλλακτικό» αισθητικά. Έτσι λοιπόν σας λέω, πως χάρηκα για την συνεύρεσή μου με τους υπόλοιπους δημιουργούς – καλλιτέχνες, ιδιαίτερα με τον Γιάννη  Αγγελάκα.

Η προηγούμενη φορά που «συνυπήρξαμε» καλλιτεχνικά με τον Γιάννη, ήταν στο γιγάντιο συλλαλητήριο εναντίον του πολέμου στην Σερβία. Χάρηκα λοιπόν που τον ξαναβρήκα στα «ίδια μέρη».

Για μένα είναι η άλλη Ελλάδα… Η άλλη Ελλάδα, που ποθούμε όλοι μας.  Όχι η Ελλάδα της φτήνιας, του σκυλάδικου, της αμορφωσιάς, ή της απόλυτης  ξευτίλας της συναλλαγής του χρήματος . Όχι, δεν τα κάνουμε όλα για τα λεφτά. Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν γίνονται για τα λεφτά, η με τα λεφτά. Αυτό είναι αλήθεια.

Τώρα, το ότι η εταιρεία της εξόρυξης, προσπαθεί με τα λεφτά να εξαγοράσει συνειδήσεις, για να πετύχει να διασπάσει τον κόσμο, μοιράζοντας αυτή τη στιγμή χοντρά φράγκα, είναι αλήθεια.

Αλλά, δεν! Δεν το βλέπω να το καταφέρνει! Όχι. Οι άνθρωποι που αντιστέκονται ήδη νικούν! Κι αν τολμήσουν  ξανά να ασκήσουν βία, το κράτος θα θερίσει αυτά που έσπειρε… 

Μας λένε… «Δεν μπορεί ο πρωθυπουργός να ψάχνει επενδυτές στην Κίνα, και από την άλλη να στήνονται διαμαρτυρίες  με τέτοιον τρόπο.»  Δεν κατάλαβα; Ποια επένδυση θίγεται; Το ότι έρχονται,  αρπάζουν μια χούφτα χρυσό, και μας καταστρέφουν τον τόπο για μια ζωή; Βάζουν μπροστά 1200 οικογένειες και την επιβίωσή τους ως άλλοθι!

Και όλες αυτές οι οικογένειες του μέλλοντος, που δεν θα μπορέσουν να ζήσουν ποτέ; Και το κυάνιο με το αρσενικό που σκοτώνει;

Υπάρχει και ένα θέμα με το Άγιο Όρος, γιατί αργεί  να πάρει θέση. Βέβαια, έχω μάθει, πως κάποια χωράφια που ζήτησε η εταιρεία πάνω στο όρος Κάκαβος, δεν τα έχουν δώσει. Επίσης, έχω μάθει ότι θέλουν να στήσουν μια ανεξάρτητη επιτροπή για το θέμα.

Είναι ασύλληπτο το μέγεθος της καταστροφής, και ο τρόπος της καταστροφής, ήδη.  Στην περιοχή αυτή στην οποία ετοιμάζονται να κάνουν την εξόρυξη, ήδη έχει αποψιλωθεί ένα μεγάλο κομμάτι, από ένα βουνό με ζωή και βλάστηση χιλιάδων ετών, κάτι το οποίο είναι τρομακτικό.  Είναι ασύλληπτο ήδη το μέγεθος και ο τρόπος της καταστροφής.

Ένα ολόκληρο βουνό, θα κονιορτοποιηθεί σε μορφή ταλκ, λένε οι επιστήμονες, για να πάρουν το χρυσό. Και όλο αυτό θα ξεπλυθεί με κυάνιο. Για να μπορέσουν να ξεχωρίσουν  το χρυσάφι. (Παρεμπιπτόντως τον χαλκό  που υπάρχει στο βουνό, τους τον κάνουν δώρο, λέγεται, με βάση τη σύμβαση που υπογράφηκε)

Κάνουν εγκλήματα αυτή τη στιγμή εκεί πάνω! Μιλάμε για έναν τεράστιο κρατήρα στην κορυφή του βουνού, του οποίου το βάθος θα είναι 220 μέτρα και το πλάτος 700 μέτρα! Απογυμνώνουν το αρχαίο δάσος, και ξεπατώνουν συνεχώς τα δέντρα, τα οποία θάβουν, για να μην πάρει χαμπάρι ο κόσμος, ότι κόβουν και άλλα συνεχώς!

Εκτός όλων αυτών, θα πάρουν ότι νερό υπάρχει εκεί πάνω, το οποίο  στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσουν στην εξόρυξη και θα το επιστρέψουν πίσω μολυσμένο…

Το νερό αυτό θα καταλήξει σε όποιον υδροφόρο ορίζοντα απομείνει. Θα περάσει  στη θάλασσα μέσω των βροχών, των μικρών ποταμών και των χείμαρρων, μαζί με τα διάφορα  μολυσμένα φερτά υλικά (κυανιούχος σκόνη).  Οι άνεμοι επίσης θα μεταφέρουν την σκόνη  σε πραγματικά μεγάλες αποστάσεις… Δηλαδή, η ζημιά, είναι ανυπολόγιστη και ανήκουστη! Είναι τρελό αυτό που γίνεται! Κάνουν εγκλήματα αυτή τη στιγμή εκεί πάνω! Και πολλοί, το κάνουν… γαργάρα.

Μα, δεν υπάγεται όλο αυτό το δάσος χιλιετιών στις προστατευόμενες περιοχές σε διεθνές επίπεδο; Έχω την εντύπωση ότι κάτι υπάρχει μα δεν το γνωρίζω θετικά. Σε αυτό ίσως να βασίζεται και ένα μέρος της προσπάθειας όπως είπα στις Βρυξέλλες. Αν εσείς γνωρίζετε κάτι περισσότερο παρακαλώ διαφωτίστε με!

Στην περιοχή που ζω είναι ένας τόπος προστατευόμενος από τη Natura, που αφορά το ακρωτήριο της Επανομής.

Η φύση εδώ και χιλιάδες χρόνια δημιουργεί τις λεγόμενες αμμοθίνες. Για να δημιουργηθεί μία αμμοθίνη, θέλει πολλά  χρόνια, ώστε να φυτρώσουν κάποια ειδικά φυτά που χρειάζονται ανάλογες συνθήκες και στη συνέχεια να συγκρατούν την άμμο. Σας μιλώ για πανέμορφο τόπο που σφύζει από άγρια ζωή,  πουλιά, μικρά ζώα κι ερπετά!  Ε, λοιπόν, τις μεγαλύτερες αμμοληψίες, ο δήμος τις έκανε από εκεί.

Επιπλέον, κάποια στιγμή υπήρξε σχέδιο να γίνει εκεί, ελικοδρόμιο, γήπεδο γκολφ και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις! Δηλαδή, μιλάμε για το άκρον άωτον του παραλόγου…

Η οικολογική μας αναισθησία έχει να κάνει με την γενική αμορφωσιά σε σχέση με τον φυσικό μας πλούτο. Σε αυτήν στηρίζονται για να υλοποιήσουν τα «αναπτυξιακά» τους σχέδια. Γι αυτό μπορούν να αγοράζουν και τον κόσμο!

Ανησυχώ πραγματικά  πολύ γι αυτή την ιστορία.  Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας.  Πιστεύω βαθειά μέσα μου, πως αν θα υπάρξει νίκη εδώ, (στη Χαλκιδική) θα αποτελέσει μία σοβαρή ποιοτική  αλλαγή για όλη την Ελλάδα που στις μέρες μας ταλαιπωρείται και ξεπουλιέται! Ο αγώνας αυτός μας δείχνει πως το ανέφικτο μπορεί  να είναι εφικτό!

Ο περισσότερος κόσμος δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει κάτι… για να έχει άλλοθι απραγίας.

Ο κόσμος έχει μάθει στην αφασία. Ο πολύς κόσμος  βλέπει σαν άλλοθι τη δυσκολία να αλλάξουν τα πράγματα, για να μένει άπραγος… για να δικαιολογήσει την ακινησία του. Και ουσιαστικά την παθολογία του. Γιατί η αδιαφορία και η ακινησία, είναι ψυχικές διαταραχές. Όπως είναι και η επιθετική βία. 

Η αδιαφορία, μην ξεχνάμε, επίσης, ότι δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για να γεννηθεί η βία.  Αλλά πιστεύω ότι κινητοποιούνται δυνάμεις σιγά σιγά, απελευθερώνονται. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Μακάρι να γινόταν με πιο γρήγορο ρυθμό και πιο πλατιά.

Κλείνοντας. επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιες τελευταίες σκέψεις των ημερών που πέρασαν…

«Την ώρα που σκάει ο κεραυνός θα τρομάξεις, όμως μην φοβηθείς!
Την στιγμή που θα ακουμπήσουν τα όνειρά σου σε μια κυπαρισσοκορφή, θα μεθύσεις φίλε μου από το λίκνισμα, μα κρατήσου μην πέσεις!
Όταν η βροχή θα χτυπάει το πρόσωπό σου, εσύ να βλέπεις φως!
Όταν η σκόνη γεμίσει τα μάτια σου, μην ντρέπεσαι φίλε μου, …. κλάψε!

Όταν νιώθεις την καρδιά σου να αλλάζει ρυθμό, είσαι μπροστά σε μια μεγάλη αλήθεια!
Όταν το μένος των ορκισμένων σου εχθρών ξεχειλίσει, τότε αναδύεται η αξιοσύνη σου…
Όταν πνίγεσαι στην χαρά της ομορφιάς, είσαι Άνθρωπος…
Μόλις το αδηφάγο ΕΓΩ αφήσει χώρο στο ΕΜΕΙΣ…τότε γράφεις Ιστορία φίλε μου!

Από Δευτέρα θα λέμε… «ήμουν κι εγώ εκεί»…!»

***

Σχετικά Άρθρα

18/12/2011
11/05/2013
04/05/2013

Για τους έφηβους που παλεύουν στις αισχρές Πανελλήνιες

82FCB261511FF7940132E2030403EA98(Φράση κλειδί στη μηχανή αναζήτησης του google, που οδήγησε στο μπλογκ μου: «το παιδι μου εχει εκρηξεις θυμου και δακρυα στην περιοδο των πανελληνιων»)… Κάπως έτσι ξεκινά η εθνική εορτή …λοβοτομής του εφηβικού μυαλού και του πάρτι της παραπαιδείας.

Η εφηβεία. Η χώρα της σύγκρουσης. Ο πλανήτης της δυνατότερης έμπνευσης. Το πιο γόνιμο χωράφι της αμφισβήτησης, της έρευνας, της αγάπης για ότι μπορεί να λέγεται ζωή.

Ο έφηβος πλάθει, μυθοποιεί και καταβαραθρώνει, φτύνει τη λήθη, αγκαλιάζει την αλήθεια, αρχίζει να χαράζει την ταυτότητά του μέσα στην κοινωνία, την θέση του στον κόσμο, την ψυχή του στην αιωνιότητα.

Και δεν φοβάται να αντικρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη, αφού από τα παιδικά του χρόνια έμαθε να είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας.

Ποιός είμαι; Τι θέλω από τη ζωή μου; Ποιες είναι οι ευθύνες μου. Να ανεξαρτητοποιηθώ. Να αυτονομηθώ. Να φτιάξω τον δικό μου κόσμο ματώνοντας τα χέρια μου, τις βεβαιότητές μου, το μυαλό μου.

Τίποτα δεν με ικανοποιεί αν δε δω μέσα του ένα καινούργιο μέλλον. Το δικό μου μέλλον (γι’ αυτό πρέπει πρώτα να «κατασκευάσω το παρελθόν μου»!) κι αυτό που θα ανακαλύψω προχωρώντας, τρώγοντας ακόμα και τα μούτρα μου, προδίδοντας ακόμα και τους γονείς μου, τους δασκάλους μου  – τις προσδοκίες τους για μένα.

Περισσότερο από ποτέ, όμως σήμερα ο νέος καλείται να στηρίξει μόνος του, όχι μόνο το παρελθόν του και το μέλλον του, μα κάποιες φορές και το παρελθόν και το μέλλον των γονιών του, της οικογένειάς του, όπως και το μέλλον της κοινωνίας. Πρακτικά ή ψυχικά, δεν έχει σημασία. Καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ο στύλος που θα βασιστεί το αύριο.

Ποιος τον προετοίμασε γι’ αυτόν τον  ηρωισμό; Διότι εάν οι γονείς ενός παιδιού αναγκαστούν να ζήσουν ηρωικά για να επιβιώσουν, σε μια χώρα κρίσης που μόνο ηρωικά μπορείς να επιβιώσεις, τότε αυτό το παιδί αναγκάζεται να γίνει διπλά ήρωας…

Μπήκε στα σχολεία όμως και αντίκρισε δασκάλους κυρίως βολεμένους στη μονιμότητα, να του διδάσκουν βαρετά όσα θα έπρεπε να παπαγαλίσει, για να υποκλιθεί  στο σύστημα,  γιατί «την εξουσία την παίρνει όποιος σκύψει το κεφάλι σ’αυτήν» όπως είπε ο Ντοστογιέφσκι.

Υποταγή στο άρρωστο νεοελληνικό κράτος που μέσα στα βιβλία της επίσημης ιστορίας του δεν υπάρχει έστω ένα «…κράτησα τη ζωή μου» του Σεφέρη. Γιατί αυτό καλείται να απαντήσει ο έφηβος σε κάθε γωνιά της γης: Πώς θα κρατήσει στα χέρια του τη ζωή του. Πώς θα ξαναγεννηθεί μέσα από τις επιλογές του.

Η ενήλικη ευθύνη. Η αποδοχή του θανάτου της εξάρτησης. Το πώς θα παλέψει για τη μορφή του γονιού που θα είναι από δω και μπρος ο ίδιος για τον εαυτό του. Γιατί αυτό είναι ενηλικίωση. Να γίνεις ο γονιός του εαυτού σου. Να του μιλήσεις, να τον μεγαλώσεις, να τον αφουγκραστείς, να τον πραγματώσεις.

Η ελευθερία(δικαίωμα επιλογών). Το πάθος. Η επανάσταση. Η αμφισβήτηση. Η αυτονομία. Λέξεις καταιγιστικές στην εφηβεία. Η δημιουργία. Ο εαυτός. Η ύπαρξη. Η συνύπαρξη. Ποιος έμαθε αυτά τα παιδιά, πως θα διαχειριστούν αυτές τις λέξεις; Ποιος έγινε ο αδιαπέραστος τοίχος για να χτυπήσουν πάνω του με γενναιότητα, για να περάσουν απέναντι; Στη δική τους ζωή;

Το πρώτο βήμα για να κατακτήσει κάποιος την προσωπική του ελευθερια είναι να έχει επαφή με τα συναισθήματά του, είπε ο Καστοριάδης. Αυτό τούς το ‘μαθε κανείς; Η ζωή μας μιά φορά μάς δίνεται… είπε ο Χρόνης Μίσσιος. Αυτό, τους το ‘μαθε κανείς, καθώς τους υποχρεώνουμε σαδιστικά -με ένα σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ που μόνο η Ελλάδα κρατάει σε όλη την Ευρώπη για να ανθεί η παραπαιδεία- να πάρουν αποφάσεις για όλη τη ζωή τους από τα 15 και τα 16 τους;

Οι γονείς μόνο χρωστάνε στα παιδιά τους, και όχι το αντίθετο. Τους το ‘μαθε, επίσης, κανείς; Εγώ θα αποφασίσω για σένα, με τον τρόπο που εγώ θέλω, τους λένε όλοι.

Ανέντιμες αντιφάσεις. Να γίνω αυτό που θέλουν εκείνοι για μένα; Ή αυτό που θέλω εγώ για μένα; Έφηβοι. Οι ήρωες όλων των εποχών. Ματωμένες γροθιές, μέσα σε πολιτικά κοστούμια εκπαίδευσης. Ευνουχισμένα μυαλά μέσα σε λίστες «επιτυχόντων». Σύγκρουση. Μια τερατώδης σύγκρουση. Της ζωής με το… βαλσάμωμα. Βαλσαμώσου έφηβε, του λένε.

Κι αν δεν αντέχεις να βαλσαμωθείς για να… πετύχεις, μια επιτυχία όπως την εννοώ εγώ, βίωσε την «αποτυχία» του πρώτου σου ενήλικου βήματος στην ιστορία της ζωής σου. Γιατί έτσι θέλω.

Άκου λέξεις για μία προσπάθεια μόρφωσης: φόβος αποτυχίας, Πανελλήνιες. Λες και είναι εθνικό καθήκον, και χρέος! Βέβαια, αφού αυτά που θέλουν να σου βάλουν στο μυαλό είναι γι’ αυτούς η μόρφωση που αρμόζει στην έννοια του έθνους που ονειρεύονται να γίνεις.

Μα η μόρφωση, δεν είναι αυτό που σου πιπιλάνε χρόνια τώρα στο μυαλό, όπως λένε ότι είπε και ο Σωκράτης. Δεν θα σου τόμαθε κι αυτό κανείς.

Ούτε σου είπε, ότι οι μεγαλύτερες ανά τον κόσμο προσωπικότητες, το πρώτο που υπέγραψαν στο… βιογραφικό τους για το συνολικό έργο που κατέθεσαν ως παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα, ήταν η μούτζα τους σ’ αυτό το γελοίο παζάρι της «μόρφωσης».

Γι’ αυτό πάρε όσα σου χρειάζονται έφηβε και τρέχα μακρυά τους. Και μην ξεχνάς ποτέ, ότι το μεγαλύτερο όπλο που έχεις, είναι το μυαλό σου και η ψυχή σου, οι δεξιότητες της ζωής σου: η συναισθηματική σου νοημοσύνη.

Πάρε δύναμη από το πάθος σου για τη ζωή, από την αγάπη σου για τους ανθρώπους που κατέχεις με όλη σου την καρδιά, τον έρωτά σου για την ύπαρξη, κάθε ύπαρξη, που στέκει με ψηλά το κεφάλι, και αντέχει να τραγουδά: «Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο Μέγας».

Αυτός ο κόσμος, που έχεις μέσα σου, μόνο εσύ, ως έφηβος. Και κανένα σύστημα, και καμιά εντολή, και κανένα… ιερό εξεταστήριο, δεν μπορεί να σου τον πάρει, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει το μισθό του σε φράγκα, μέσα κι έξω απ’ αυτό.

Η ζωή σου τώρα ξεκινά, και μόνο μία λέξη μπορεί να σε ακολουθεί: η Επιτυχία. Η τύχη που μόνο εσύ μπορείς να καθορίσεις, να στοχεύσεις. Με τις επιλογές σου.

Γιατί η δύναμή σου, είναι αυτή, πως ότι θέλεις είναι στο χέρι σου. Είσαι «το τόξο και το βέλος». «Φτάσε όπου δεν μπορείς». Γιατί μόνος θα δημιουργήσεις το δρόμο σου, μέσα στο Πανεπιστήμιο της ζωής. Το μόνο Πανεπιστήμιο που αξίζει και είναι για σένα.

Ο άνθρωπος, επιβίωσε στους αιώνες από 3 βασικά προτερήματά του: Τον λόγο του, τα εργαλεία του, την προσαρμοστικότητά του, αλλά και την τύχη. Μην αφεθείς στην δική τους «τύχη». Μην βαλσαμωθείς, πριν ακόμα καταλάβεις τι σημαίνει η ζωή.

Έβγα στο σκοτάδι και περπάτα / κι ας μη θέλουν οι Θεοί / Έχεις ήλιο τα ζεστά σου νειάτα / Έχεις ήλιο τη ζωή. Νίκος Γκάτσος

Καλό ταξίδι…

υγ. Αφιερωμένο στον συμμαθητή μου Λουκά, που κρεμάστηκε με ένα σεντόνι.

1150421_10151716635738700_101068498_n
Σχετικά Άρθρα

afigisizois.wordpress.com

Ναόμι Κλάιν: Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η αντίσταση

18:33, 25 Μάιος 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/129734

H Ναόμι Κλάιν, ακτιβίστρια και συγγραφέας του διάσημου «Δόγματος του Σοκ» στο πλαίσιο επίσκεψής της στην Αθήνα παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον Στέλιο Κούλογλου. Η συγγραφέας και δημοσιογράφος ανέφερε ότι υπό την επήρεια του σοκ οι χώρες που το βιώνουν χάνουν την εθνική τους κυριαρχία, κάτι που όπως σχολιάζει συνέβη και στην Ελλάδα. Επεσήμανε ότι στις μέρες μας οι κυβερνήσεις έχουν γίνει οι λομπίστες των πολυεθνικών, ενώ χαρακτήρισε παράλογη την πρόθεση της κυβέρνησης να πουλήσει κάθε επικερδή επιχείρηση σε περίοδο ύφεσης, όταν είναι βέβαιο ότι οι συμφωνίες θα είναι οι χειρότερες που θα μπορούσε κάθε χώρα να πετύχει. Υπογράμμισε τέλος ότι ο ευρωπαϊκός νότος θα πρέπει να συγκροτήσει κοινό μέτωπο απέναντι στους δανειστές.

Σ.Κ.: Αν ξαναγράφετε το Δόγμα του Σοκ, θα είχατε ειδικό κεφάλαιο για την ελληνική περίπτωση;

Ν.Κ.: Θα υπήρχε ένα ειδικό κεφάλαιο για την Ελλάδα, ίσως όλο για τον ευρωπαϊκό νότο. Αλλά ο στόχος μου δεν ήταν το βιβλίο απλώς να καταγράψει την ιστορία  αλλά να γίνει ένα εργαλείο ώστε να μπορέσουμε να προβλέψουμε το επόμενο σοκ. Έτσι άλλωστε τελειώνει και το βιβλίο : «Πότε θα δούμε το επόμενο σοκ;». Έχουμε ένα οικονομικό μοντέλο που δημιουργεί από μόνο του κρίσεις .  Εάν έγραφα λοιπόν ένα βιβλίο τώρα θα ήταν για την Ελλάδα.  Η κρίση εδώ χρησιμοποιήθηκε για να λεηλατήσουν την χώρα και να καταστρέψουν τα κοινωνικά κινήματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Σ.Κ.: Δυο παράγοντες θεωρώ ότι έχουν καθοριστικό ρόλο. Ο ένας είναι ο παράγων του φόβου. Αυτό δεν έγινε και στην Λατινική Αμερική;

Ν.Κ.: Ακριβώς. Είναι ο φόβος του τι θα γίνει εάν δεν πάρεις το «φάρμακο». Για αυτό χρησιμοποιούνται πάντα μεταφορές από την ιατρική. Λένε ότι διέγνωσαν στην τάδε χώρα καρκίνο. Οπότε δημιουργείται ο φόβος του τι θα γίνει, εάν ο ασθενής δεν πάρει την  χημειοθεραπεία του. Η μεταφορά, ο συμβολισμός που επιλέγεται έχει τεράστια σημασία.

Σημαντικό ρόλο, όμως, έχουν και τα ΜΜΕ. Οι πολιτικοί λένε ότι έχουν να πουν. Τα μίντια όμως διογκώνουν τον φόβο για να σωθεί υποτίθεται αυτό που είπαν ότι είναι «άρρωστο». Αυτή είναι και η μεγάλη ειρωνεία αυτής της κρίσης. Δημιουργήθηκε από τις ελίτ που τζογάραν ανεξέλεγκτα κερδοσκοπώντας, αλλά είμαστε εμείς  που πρέπει να ζήσουμε πιο ανασφαλείς ζωές.

Το βλέπουμε αυτό και στην περίπτωση της Ελλάδας: οι άνθρωποι έχουν χάσει την ασφάλειά τους, είτε είναι η εργασιακή είτε είναι η οικονομική είτε είναι η υγειονομική. Εσείς οι Έλληνες έχετε αναλάβει τις ζημιές για τα ρίσκα που πήραν κάποιοι άλλοι.Εκείνοι είναι υπεύθυνοι αλλά εμείς εμφανιζόμαστε ως ένοχοι. Και τα χειρότερα δεν έχουν περάσει.

Σ.Κ.: Υπήρξε η περίφημη φράση του Θ. Πάγκαλου: «Μαζί τα φάγαμε». Η συλλογική ενοχοποίηση επηρέασε πολύ την ψυχολογία των ανθρώπων.

Ν.Κ.: Αυτή ήταν σίγουρα η πρακτική σε αυτή την κρίση. Γιατί ο κόσμος κατάλαβε ότι για τα όσα συμβαίνουν έφταιγαν οι τραπεζίτες που ζούσαν πλουσιοπάροχες ζωές και συνεχίζουν να ζουν. Αλλαξαν το τροπάριο και είπαν ότι έφταιγαν οι φτωχοί  που ήθελαν να ζήσουν πλουσιοπάροχα. Όχι εκείνοι που κερδοσκοπούσαν στις ΗΠΑ με τα στεγαστικά δάνεια δημιουργώντας φούσκες και έφεραν την καταστροφή.  Αλλά μια οικογένεια Αφροαμερικάνων που ζούσε με 50.000 δολάρια τον χρόνο και τόλμησε να θέλει ένα σπιτάκι.

Είμαστε σε πόλεμο. Και σε κάθε πόλεμο υπάρχει οργή. Δικαιολογημένη οργή αφού ο κόσμος είδε να λεηλατείται ο τόπος του μπροστά στα μάτια του. Το ερώτημα είναι που θα εκφραστεί αυτή η οργή, όχι με εκδικητικό τρόπο ή σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά απέναντι σε εκείνο το σύστημα που καθιέρωσε την απληστία.

Όμως βλέπουμε ότι ακόμη και τώρα προσπαθεί το σύστημα να στρέψει την οργή στους πιο ευάλωτους. Στις ΗΠΑ είναι εκείνος που ήθελε το σπίτι. Εδώ στην Ελλάδα είναι ο μετανάστης που θέλει την δουλειά σου. Να διοχετεύσουν την οργή στους πιο ευάλωτους ώστε να την γλιτώσουν αυτοί που πραγματικά ευθύνονται. Η κρίση βοηθά τις ελίτ να την αξιοποιήσουν και να επωφεληθούν από αυτήν.

Σ.Κ.: Λέτε δηλαδή ότι η άνοδος του φασισμού ήταν αναμενόμενη;

Ν.Κ.: Όχι απλά αναμενόμενη. Την είχαν προβλέψει! Αυτή είναι η ιστορία της Ευρώπης. Είναι το μάθημα που θα έπρεπε να πάρουμε από τον  Α Παγκόσμιο Πόλεμο και την συνθήκη ειρήνης στις Βερσαλλίες. «Η εκδικητικότητα δεν θα κάνει καλό». Η ταπείνωση της Γερμανίας λειτούργησε σαν μπούμεραγκ, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αυτό με εκνευρίζει περισσότερο: Η σχολή του Σικάγου με τις μειώσεις και τις περικοπές ενισχύει τον φασισμό – κάτι που έγινε ολοφάνερα στην Ελλάδα.

Η ελεύθερη αγορά είναι από την φύση της υστερική γιατί ξέρει ότι στηρίζεται στην απληστία και στον φόβο. Για αυτό και για να επιβιώσουν προσπαθούν να τιμωρήσουν παραδειγματικά κάποιες χώρες. Το ότι η Ελλάδα είπε κάποια «όχι» δημιουργεί και ένα παράδειγμα ανταρσίας! Το ότι θα αντισταθεί στην λιτότητα η Ελλάδα δεν σημαίνει ότι δεν θα εξαπλωθεί και στην Πορτογαλία – όπως και έγινε. Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η επιδημία της αντίστασης.

Σ.Κ.: Εχετε υπ όψιν σας και τα στερεότυπα εναντίον των Ελλήνων, όπως και όλων των ανθρώπων στην Νότια Ευρώπη, ότι είναι τεμπέληδες, έχουν πολλές διακοπές κλπ. Αν και στην πραγματικότητα όλα αυτά έχουν αποδειχθεί εσφαλμένα από στατιστικές μελέτες.

Ν.Κ.: Τα  ακούσαμε και εμείς αυτά, εναντίον της Ελλάδας. Οι άνθρωποι γενικά είναι θλιμμένοι. Είναι στην κουλτούρα μας να γκρινιάζουμε γιατί δουλεύουμε πολύ χωρίς να παίρνουμε πίσω αυτά που θέλουμε. Ίσως είναι και λίγο σαδιστικό, μας άρεσε λίγο να βλέπουμε να τιμωρούνται οι χώρες της Μεσογείου με τον ήλιο τους, τις φυσικές τους ομορφιές και ένα διαφορετικό τρόπος ζωής!

Αλλά τα στερεότυπα που επικράτησαν στις γερμανικές εφημερίδες για την Ελλάδα και τις χώρες του Νότου ήταν ξεκάθαρα ρατσιστικά. Είναι ταπεινωτικό να μιλάνε για εσένα έτσι.

Σ.Κ.: Μαθαίνω ότι είστε κατά των ορυχείων στις Σκουριές;

Ν.Κ.: Ναι. Γράφω ένα νέο βιβλίο για το περιβάλλον και για την ανάγκη να το σώσουμε. Είναι δύσκολο να σκεφτείς για το περιβάλλον όταν έχεις άλλα οικονομικά προβλήματα τόσο σοβαρά. Στην Ευρώπη η περιβαλλοντική πολιτική δεν ήταν τέλεια αλλά ήταν πρωτοπόρα σε σχέση με την Κίνα ή τις ΗΠΑ μέχρι το 2009, που ξέσπασε η κρίση. Τώρα όμως έχουν αποφασίσει να θυσιάσουν την οικολογία στο όνομα της οικονομίας. Είναι παθογένεια να ξεχωρίζεις αυτές τις δυο έννοιες. Θα δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερη κρίση ακόμη και οικονομική εάν πάψει να μας ενδιαφέρει το περιβάλλον. Δεν είναι μια πολυτέλεια την οποία μπορούμε να αναβάλλουμε για αργότερα.

Τώρα για τον εθνικό πλούτο της Ελλάδας,  έχουν συνηθίσει στην ιδιωτικοποίηση των πάντων και βλέπουν εδώ προοπτικές κέδρους. Είναι μια ευκαιρία για εύκολο πλουτισμό. Πλέον οι πολυεθνικές εταιρίες έχουν ως λομπίστες τους τις εθνικές κυβερνήσεις.

Σ.Κ.: Η ελληνική κυβέρνηση λέει ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις θα έρθουν νέοι  επενδυτές.

Ν.Κ.: Δεν κάνεις ιδιωτικοποιήσεις σε περίοδο ύφεσης. Είναι κανόνας αυτός. Δεν θα πετύχεις ποτέ την καλύτερη συμφωνία αλλά την χειρότερη. Είναι πολύ λίγοι αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για την ελληνική οικονομία.  Θα βγείτε χαμένοι. Όσοι έρθουν θα επιβάλλουν τους όρους τους γιατί απλά δεν έχει η ελληνική κυβέρνηση την δυνατότητα να θέσει τους δικούς της.

Σ.Κ.: Οι λαοί βρίσκονται σε σύγχυση όμως…

Ν.Κ.: Τι συμβαίνει σε ένα σοκ; Χάνεις αυτά που είχες και δεν ξέρεις που βαδίζεις. Σου αλλάζει τον αδόξαστο. Σε βγάζει από την γραμμή πλεύσης και τον προγραμματισμό σου. Όταν δημιουργηθεί αυτό το κενό έρχεται κάποιος και σου λέει ότι αυτό πρέπει να γίνει. Και το ακούς γιατί δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τι είναι σωστό και τι όχι.

Στις ΗΠΑ για παράδειγμα είχαμε το σοκ με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Το βασικότερο πρόβλημα δεν ήταν οι υλικές καταστροφές, αλλά ότι ο κόσμος βρέθηκε σε πλήρη σύγχιση.  Και ήρθε ο Τζωρτζ Μπους και είπε ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο με την τρομοκρατία. Σε ένα πόλεμο μεταξύ του καλού και του κακού». Ο κόσμος το αποδέχθηκε γιατί ειχε χάσει τον προσανατολισμό του. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό που συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις.

Η μεγαλύτερη επίπτωση ενός σοκ είναι η παραχώρηση της κυριαρχίας. Η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας. Παλέψατε για αυτή. Σκοτωθήκατε για αυτή. Και ξαφνικά ξυπνάτε και βλέπετε ότι δεν είστε εσείς αυτοί που έχετε τον έλεγχο αλλά κάποιος άλλος.  Αυτό δίνει τροφή και στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό, στον νεοφασισμό. Παραχωρήσατε  την κυριαρχία σας και τον έλεγχο της εξουσίας. Δεν μπορείς να κάνεις αυτό που θες. Είναι επικίνδυνο και σοκαριστικό όταν το συνειδητοποιείς.

Σ.Κ.: Σε έναν συμβατικό πόλεμο υπάρχει πάντα η ελπίδα για το αύριο. Τώρα δεν βλέπει κανείς φως στην άκρη του τούνελ.

Ν.Κ.: ‘Ολοι δουλεύουν και ζουν σε ανασφάλεια. Αυτό δεν σου επιτρέπει να έχεις εξουσία στον εαυτό σου. Έτσι είτε θα οδηγηθούμε στον φασισμό ή θα επιλέξουμε άλλες λύσεις, όπως η αλληλεγγύη ,η οργάνωση των ευάλωτων στρωμάτων του πληθυσμού, των ανέργων, των εγκαταλελειμμένων γειτονιών, της ενέργειας, του νερού, της τροφής. Έτσι θα μπορούμε να ξαναγίνουμε κύριοι των εαυτών μας, να ξεπεράσουμε τον φόβο.

Υπάρχει επίσης στρατηγική για να μείνουν οι χώρες του νότου μακριά η μία από την άλλη. Γιατί, ξέρετε, οι δανειστές είναι ευάλωτοι. Εάν μαζευτούν οι οφειλέτες και παλέψουν μαζί θα κερδίσουν. Εάν οι οφειλέτες πουν ότι «δεν σας πληρώνουμε» εκείνοι έχουν πια την κρίση όχι αυτοί που χρωστάνε. Αυτό λέγεται «το καρτέλ των οφειλετών» και ήταν ο μεγαλύτερος φόβος του ΔΝΤ στην Λατινική Αμερική την δεκαετία του 1980. Μου κάνει τρομερή εντύπωση πως αυτό δεν έχει γίνει ακόμη στην Ε.Ε. Γιατί  καθίσατε σε ένα τραπέζι μαζί τους και  δεν συνεργάστηκαν οι χώρες του Νότου;

Θα πρέπει να γίνει αυτό και θα πρέπει να το απαιτήσουν και οι κοινωνίες. Ξέρω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δουλεύει σε αυτή την κατεύθυνση. Μπορεί να ξεκινήσει και από την βάση – από τα κινήματα και τις συλλογικότητες σε κάθε μια χώρα του νότου.

Σ.Κ.: Γράφατε κατά τις ημέρες του Occupy Wall Street ότι ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που συνέβαινε τότε στον κόσμο. ‘Ομως σήμερα το Κόμμα του τσαγιού έχει μεγαλύτερη επιρροή στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ από ότι αυτά τα κινήματα. Ποια θα ήταν η σωστή πορεία για το κίνημα ώστε να καταφέρει τους στόχους του;

Ν.Κ.: Δεν νομίζω ότι μπορούμε να συγκρίνουμε το Occupy με το Κόμμα του  Τσαγιου, που υποστηρίζεται από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Η ελπίδα μου είναι ότι θα υπάρξει ένα κίνημα τόσο μεγάλο που θα χτυπήσει την αρρώστια στην καρδιά του συστήματος των ΗΠΑ το οποίο διάβρωσαν οι εταιρίες.

Θα πρέπει οι πολίτες να απαιτήσουν διαρθρωτικές αλλαγές ουσίας. Αλλά το σύμπτωμα της εποχής μας είναι ότι είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας και δεν έχουμε χώρους να βρεθούμε συλλογικά.
Αυτό συνέβη και με το κίνημα occupy, όταν το έδιωξαν από τις πλατείες. Οι ιδέες θέλουν και ένα “σπίτι”, ένα χώρο για να ζήσουν.

Εναλλακτική κοινότητα Πελίτι

«Καλλιεργώντας τη δική σας τροφή είναι σαν να τυπώνετε τα δικά σας χρήματα»

Περισσότερα για την Εναλλακτική κοινότητα Πελίτι: http://www.peliti.gr/

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεις την αλήθεια. Αλλά όχι εκεί που ψάχνεις…» Περικλής Κοροβέσης

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεις την αλήθεια.
Αλλά όχι εκεί που ψάχνεις.
Συσκευασμένη αλήθεια δεν υπάρχει στις προσφορές του σούπερ μάρκετ της ζωής.
Στα πεταμένα ψάξε, στα σκουπίδια.
Εκεί ίσως βρεις κάτι.
Ό,τι πετιέται δεν είναι σκουπίδι.
Συχνά είναι πρώτη ύλη.»

Περικλής Κοροβέσης


Μικρό απόσπασμα, σε μορφή πεζού κειμένου, το οποίο παραθέτω σε μορφή ποιήματος… με δική μου πρωτοβουλία. Για μένα από τα ωραιότερα ποιήματα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.
Και χαίρομαι που έτυχε να το συλλαβίσω εν πλω, από Πειραιά προς Αίγινα.

Από το βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε:

ªøÛäéï 1
Σε εποχές ζόφου και φόβου, σαν και αυτήν που ζούμε τώρα στην Ελλάδα, έχουμε δύο τρόπους αντίδρασης: ο πρώτος είναι να αφήσουμε το σκοτάδι να μπει στην ψυχή μας και να τη μαυρίσει· ο άλλος είναι να αξιοποιήσουμε το φως που έχουν συσσωρεύσει τα φωτοβολταϊκά της καρδιάς μας.
Το φως είναι ζωοδότρα δύναμη. Ένα μικρό λυχναράκι νικάει και το πιο αδιαπέραστο σκοτάδι. Ξαναφτιάχνουμε τη ζωή μας στο φως και την οργανώνουμε όσο πιο απλά γίνεται σε έναν κόσμο που είναι περίπλοκος και χωρίς νόημα.

Τα μικρά αυτά κειμενάκια που έχουν συγκεντρωθεί σε αυτό τον τόμο είναι μια προσπάθεια να συγκροτηθεί ένας τέτοιος μικρόκοσμος όταν με τύλιγε και με απειλούσε το σκοτάδι. Δεν είχα πρόθεση να τα δημοσιεύσω. Τα θεωρούσα πολύ προσωπικά. Και από μια σύμπτωση κατάλαβα πως δεν υπάρχει προσωπικός λόγος. Αφού είμαστε όντα με λόγο, είμαστε μέσα στην κοινωνία. Και η κοινότητα είναι αυτή που σου δίνει ένα λόγο για να ανακαλύψεις την προσωπικότητά σου, μοναδική και ανεπανάληπτη, όπως ακριβώς είναι τα δακτυλικά σου αποτυπώματα. Συνομιλητές υπάρχουν. Αρκεί να μπορείς να μιλήσεις. Και έτσι βγήκε αυτό το βιβλίο.

Π. Κ., Απρίλιος 2013