Από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο

Σε πρώτο πρόσωπο, έλληνες και ξένοι συγγραφείς αφηγούνται στην Κρυσταλία Πατούλη τη δημιουργική πορεία της συγγραφής – από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- ενός από τα βιβλία τους:

Φωτεινή Τσαλίκογλου: Είμαστε πλάσματα υπό μετακόμιση

Γιώργος Κολέμπας: Επιστροφή προς τα… μπρος!

Κώστας Νασίκας για Εξορίες Γλώσσας: Η μαρτυρία ως επιβίωση

Ελεωνόρα Σταθοπούλου: Ζούμε μια εποχή νομοτελειακά αποκαλυπτική

08:45 | 03 Ιουν. 2016
[…] Ήθελα να φτιάξω μια ιστορία που να μιλάει για τη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων που σφυρηλατούνται κι ανθίζουν μέσα σε αντίξοες συνθήκες.  Για τη δύναμη που πηγάζει από τη θέληση του…
***
***
12:07 | 04 Απρ. 2015
[…] Το γιατρικό της αλήθειας και της μη συγκάλυψης του πόνου που κυριαρχεί στο «Ευτυχισμένο νησί» είναι, έτσι τουλάχιστον πιστεύω εγώ, ένα χρήσιμο μάθημα ψυχολογίας […] Η συγγραφέας και καθηγήτρια…
***
23:14 | 18 Δεκ. 2015
Γιατί δεν επαναστατούν οι άνθρωποι; Ποιός είναι ο ορισμός της πορνείας; Γιατί οι φονιάδες είναι ιεροφάντες; Γιατί η ευχή «καλή ανάσταση!» είναι ανήθικη; Γιατί είναι καλύτερα να μας βομβαρδίζουν παρά…
***

Στο στίβο της κριτικής

[…] Με τον παρόντα τρίτο τόμο ολοκληρώνω, ύστερα από τριάντα πέντε συνολικά έτη, τη θητεία μου στον στίβο της κριτικής και βγαίνω στη σύνταξη […] Μόνο με την εντιμότητά του ο κριτικός μπορεί να…
***
11:02 | 29 Ιαν. 2016
[…] Άγνωστο γιατί, τόσο απλά, μ’ ένα άγγιγμα και δυο σκέψεις, τριάντα επτά χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα στο σχολείο, η βροχή είχε αλλάξει τη διάθεσή μου, αυξάνοντας τις όποιες αντοχές μου. Ήταν…
***
14:31 | 26 Φεβ. 2015
[…] Το κυριότερο είναι ότι έκανα και το χρέος μου. Να τιμήσω με αυτό τον τρόπο την μνήμη όλων αυτών των ανώνυμων άγνωστων που έγραψαν την ιστορία αλλά και τον θείο μου που χάθηκε και δεν πέρασε την…
***
18:18 | 25 Δεκ. 2014
Η ζήλια είναι μαχαιριά είναι η πρώτη από μιας σειράς μαύρων κωμωδιών, στην οποία κινητήρια δύναμη και καταλύτης των ανθρώπινων πράξεων είναι κάθε φορά ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα […] …
***
14:54 | 23 Δεκ. 2014
Είναι  η ιστορία της πτώσης  ενός ανθρώπου. Συγκεκριμένα ενός  ηλεκτρολόγου–μηχανικού, πρώην μετόχου εταιρείας, πρώην πανεπιστημιακού, πρώην οικογενειάρχη που χάνει όλα όσα έδιναν…
***
23:33 | 25 Νοε. 2014
[…] Πάντα ήταν ο θάνατος. Η υπέροχη κοσιά, που από τη γέννησή μας επιχειρεί γύρω από τον λαιμό μας, δίνει στα μάτια μας βάθος, στη φωνή μας στίξεις, στα έργα μας κίνηση, στις ημέρες μας εκτάσεις…
***
10:42 | 11 Νοε. 2014
[…] Το νομαδικόν είναι ο καρπός της μεγάλης μου επιθυμίας να σταθώ δίπλα σε εκείνην ή εκείνον που ζει την ασφυξία των αδιεξόδων και να τους πω: “Είναι μόνο ένα όνειρο. Δεν έχει ο κόσμος αδιέξοδα….
***
09:30 | 08 Νοε. 2014
  […] Πιστέψαμε ότι μπορούμε να διάγουμε ελεύθερη και πλούσια ζωή χωρίς χειρωνακτική ή άλλη εργασία – μόνο με εμβάσματα, επιδοτήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα και ολίγο τουρισμό. Είναι απίστευτη…
***
14:58 | 01 Νοε. 2014
[…] Η ίδια η ζωή ακολουθεί δρόμους επανάληψης. Η Άνοιξη έρχεται και επανέρχεται… Και τελικά ποιος είναι αυτός που θα αξιωθεί να ζήσει… «Δυο φορές Άνοιξη»; […] Ο συγγραφέας Μάνος Κοντολέων,…
***
09:39 | 27 Σεπ. 2014
«Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει». Γιάννης Αγγελάκας   «Ριζώστε βαθιά στο μυαλό σας ότι η περίοδος της ευκολίας και των κεκτημένων συνηθειών έκλεισε απότομα… αλίμονο εάν δεν…
***
08:05 | 01 Αυγ. 2014
«[…] Νομίζω ότι οι αναγνώστες έχουν τρομερό ένστικτο. Πάντα καταλαβαίνουν τι είναι αυθεντικό και τι όχι. Και για μένα οι πληγές, τα μυστικά, οι σκοτεινές πτυχές που απελευθερώνονται και…
08:02 | 17 Ιουλ. 2014
Πρέπει να ήταν το καλοκαίρι του 1994, πάνε κιόλας είκοσι χρόνια από τότε, που έλαβα ένα ανώνυμο γράμμα. Τότε σπούδαζα Ξένες Γλώσσες και Λογοτεχνίες στην Μπολόνια, στην Ιταλία, και ζούσα στο κέντρο…
06:29 | 01 Ιουλ. 2014
[…] Ήταν Οκτώβριος του 2011 όταν πρωτοεμφανίστηκε στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα διήγημα. Ήθελα να μιλήσω για τον τρόπο που οι πράξεις του παρελθόντος διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον μας….
08:57 | 10 Ιουν. 2014
[…] Οι άνεργοι είναι ο αδύναμος κρίκος. Οι άνεργοι μπορούν να γίνουν, αν οργανωθούν, ο πιο δυνατός κρίκος. Μόνο αν αναλάβουν την πρωτοβουλία των κινήσεων θ’ αλλάξουν οι προτεραιότητες αυτής της…
11:47 | 07 Ιουν. 2014
[…] τα ζώα υπήρξαν από παλιά  μέρος της ζωής μου, και όχι μόνο είχαν σημαντικό ρόλο στη θεματολογία του έργου μου, αλλά, κατά κάποιο τρόπο, συμμετείχαν και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου […] Ο…
06:18 | 04 Ιουν. 2014
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ημερολόγιο ενός ανέργου». Έχει και τη δική μου ιστορία μέσα… και γι’ αυτό ευχαριστώ την Κρυσταλία Πατούλη που με δίδαξε να μη φοβάμαι να γράφω όσα αισθάνομαι, πόσο…
06:03 | 02 Μάιος. 2014
«Ξεκίνησα να γράφω ιστορίες από την εφηβεία μου, αλλά η παρατήρηση, που είναι και η αρχή για να διαμορφωθεί μια ιστορία στο χαρτί, ξεκίνησε σίγουρα από πολύ νωρίτερα και ίσως έχει να κάνει και με το…
07:47 | 19 Μαρ. 2014
[…]  Ένας εξελιγμένος Παράδεισος σε μία ιδιόμορφη ουτοπία. Η αποθέωση της υλικής αιχμαλωσίας, με προπαρασκευασμένες ανάγκες που ηδόνιζαν καλοκουρδισμένους καταναλωτές.» Ο δημοσιογράφος και…
09:53 | 08 Φεβ. 2014
Αφορμή γι’ αυτό το διήγημα στάθηκε μια αλαφροΐσκιωτη γυναίκα που συνάντησα στο Ζάππειο. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Ως νέος δεν είχα καθόλου τον νου μου στον γάμο και στην τεκνοποιία…
09:26 | 09 Ιαν. 2014
[…] πρέπει πλέον, χωρίς φόβο ή χωρίς πάθος, να αναπτύξουμε στάσεις και συμπεριφορές οι οποίες μπορούν να υπερβούν την κρίση. Στο πλαίσιο αυτό είναι ανάγκη να αναπτυχθούν τρόποι και είδη λόγων με…
07:20 | 23 Δεκ. 2013
[…] Ένα χειμωνιάτικο πρωινό, σε απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση, ο εισαγγελέας Ιούλιος Σύλλας συνοδευόμενος από δύο δικαστικούς επιμελητές και μια οικογένεια αστέγων, χτυπά την πόρτα ενός…
07:20 | 13 Δεκ. 2013
[…] Το «Κάντε κάτι επιτέλους!» καταδεικνύει τον εκμαυλισμό και το αδιέξοδο της κοινωνικής ζωής. Οι ήρωες παλεύουν με το τέλος της εφηβείας και με την κατάρα που βαραίνει την εποχή τους….
07:17 | 04 Δεκ. 2013
[…] Νιώθω λες και επί σαράντα χρόνια «ζωγραφίζαμε» ένα πορτραίτο που –δυστυχώς- τα αποκαλυπτήριά του έγιναν το 2010 όταν ξέσπασε η κρίση. Από κείνη  τη χρονιά  άρχισε να ξεδιπλώνεται…
07:16 | 25 Νοε. 2013
«Αν ψάξω να βρω ποια είναι η αφορμή που με ώθησε να γράψω το βιβλίο, πρέπει να εξομολογηθώ μια αλήθεια: η πρώτη σκηνή από το μυθιστόρημα είναι απολύτως αληθινή ΄ ένας έλληνας συγγραφέας δέχεται (ή…
08:04 | 05 Νοε. 2013
[…] Εάν κάτι με λυπεί στην όλη υπόθεση, η οποία κατά τα άλλα μου έφερε τόσες χαρές, δεν είναι ούτε οι αρνητικές κριτικές ούτε οι φανατικοί εχθροί που απέκτησα χάρη σ’ αυτό το μυθιστόρημα. Δυστυχώς…
06:20 | 20 Σεπ. 2013
[…] Ήταν μάλλον κάποιο συνθηματικό των κομμουνιστών, σκέφτηκε το όργανο, προκειμένου να ξεγελούν τις Αρχές ως πιστοί του Κυρίου και να αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Το χαρακτήρισε ως «σφυροδρέπανο»…
06:40 | 30 Ιουλ. 2013
[…] τι συνέβη και ενώ, από τα σπλάχνα των πανανθρώπινων οραμάτων της Επανάστασης, πρόεκυψε ένα κοινωνικό σύστημα που εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο το υποδέχτηκαν ως τον ελπιδοφόρο προάγγελο…
06:28 | 04 Ιουν. 2013
[…] Η γνώση και η συγχώρεση πάνε μαζί. Η γνώση και η πρόοδος πάνε μαζί. Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι οι ιδεολόγοι και οι σταμπαρισμένοι που κυνηγήθηκαν ανελέητα, απλά αποτέλεσαν το προκάλυμμα…
08:52 | 07 Μάιος. 2013
[…] Στα βιβλία, όπως και στη ζωή, στην αρχή σε απασχολούν η ομορφιά και η επιφάνεια (επίφαση), όσο περνούν τα χρόνια και τα νιάτα ξεθωριάζουν ψάχνεις πίσω από τις γραμμές για τις αιτίες των…
13:40 | 03 Μάιος. 2013
Ένα παιδί με ρώτησε κάποτε πώς μυρίζει ο Θεός. Μου το ρώτησε, εκείνο το περιορισμένο ανοιξιάτικο διάστημα που το άρωμα απ’ τις νεραντζιές θριαμβεύει πάνω στο καυσαέριο και τα σκουπίδια, χαρίζοντας…
20:41 | 30 Απρ. 2013
Νομίζω ότι γεννήθηκα αριστερός. Φρόντισε η Ασφάλεια της δεκαετίας του εξήντα την πολιτική μου αγωγή με το κυνηγητό του πατέρα μου, που είχε την ατυχή έμπνευση να πολεμήσει όχι μόνο στο αλβανικό…
06:26 | 12 Απρ. 2013
[…] Θέλησα να αναδείξω τη ρωγμή που δίχασε την ελληνική κοινωνία στον Εμφύλιο και της οποίας τις καταστροφικές συνέπειες εξακολουθούμε να πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Η ΡΩΓΜΗ δηλαδή συνεχίζεται ατάραχη…
06:45 | 03 Απρ. 2013
[…] στη λογοτεχνία με οδήγησε μια ερωτική τραυματική εμπειρία στην ηλικία των σαράντα μου χρόνων. Αυθόρμητα ένιωσα την ανάγκη να αφηγηθώ τις δραματικές όψεις και την κατάληξη του δεσμού. Έτσι, μέσα…
09:30 | 23 Μαρ. 2013
«Μήπως…» αναρωτιέται ο κεντρικός ήρωας «λησμονώντας τούς προγόνους αποκόβεσαι απ’ τη ρίζα σου κι αντί για δεντρί είσαι κισσός, που ψάχνει αλλού στηρίγματα; […] πέρα όμως από τους λόγους που…
07:43 | 19 Μαρ. 2013
«Πριν να αρχίσω να γράφω «Το Δείπνο», με περιέβαλλε όλο και πιο έντονα ένα αίσθημα ματαίωσης, προϊόν ίσως τόσο της ηλικίας όσο και μιας πάσχουσας κοινωνίας γύρω μου…» Η συγγραφέας Λίλα Κονομάρα…
09:58 | 24 Φεβ. 2013
«Η έκδοση αυτή, χωρίς να το έχω αντιληφθεί νωρίτερα, συμπίπτει με τα 70 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ τον Φεβρουάριο του 1943. Και είναι μια ευκαιρία να σκεφτούμε όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους…
07:20 | 07 Δεκ. 2012
“Όλοι οι απατεώνες στην Ελλάδα είναι στην κυβέρνηση”, λέει ένας χωρικός. Μόνο που δεν είναι σημερινή φράση, την ανέσυρα από συνέντευξη που έδωσε Έλληνας πολίτης σε ξένο δημοσιογράφο το 1948. Την…
05:23 | 16 Οκτ. 2012
Τα τελευταία χρόνια, χρόνια της παγκοσμιοποίησης του θεάματος και του σταδιακού εκχρηματισμού της ζωής, με απασχολεί σοβαρά, πολύ σοβαρά το θέμα της πολιτικής απείθειας, της συλλογικής πολιτικής…
18:15 | 01 Οκτ. 2012
[…] Σκοπός μου ήταν να μοιραστώ με τους αναγνώστες την αισιοδοξία της ιστορίας που προχωράει, με αγώνες και πολλές θυσίες, αργά και βασανιστικά, αλλά προχωράει από το χθες προς το αύριο, από το απλό…
08:40 | 29 Αυγ. 2012
[…] το ερώτημα συνέχιζε να με βασανίζει. Πώς φτάσαμε ώς εδώ από το 1990 και μετά; Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια; Και Ελλάδα είναι μόνο οι Έλληνες ή και οι ξένοι που θέλουν ή αναγκάζονται να ζούνε σ’…
23:30 | 25 Αυγ. 2012
[…] Έτσι ξεκίνησε το Πάσπορτ. Από φόβο μην πεθάνω και δεν προλάβω. Από την προκαταβολική πίκρα που ένιωθα στην ιδέα ότι δεν θα είχα τολμήσει ποτέ να δοκιμάσω να κάνω αυτό που πάντα «μ’έκαιγε…
06:55 | 13 Αυγ. 2012
Το βιβλίο με  τίτλο «ΠΡΟΣΕυΧΕ», άρχισε να «γράφεται» μέσα μου, πολλά χρόνια πριν οι εμπειρίες και οι αγωνίες που το προκάλεσαν, γίνουν συγκεκριμένες λέξεις στο νου μου και κατόπιν, ανάγκη τόσο…
06:42 | 10 Αυγ. 2012
Μου ζητήσατε να σας μιλήσω για «τη δημιουργική εμπειρία της γραφής από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο»…» ο πεζογράφος, ποιητής, κριτικός της λογοτεχνίας, τεχνοκριτικός και ανθολόγος Περικλής…
06:40 | 09 Αυγ. 2012
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε όλους τους μικρούς αγγέλους που γνωρίσαμε μέσα από αυτή την περιπέτεια και έχασαν την μάχη με τον καρκίνο, αλλά και σε όλους τους μικρούς ήρωες που αγωνίστηκαν και…
00:33 | 03 Ιουλ. 2012
Ήταν ένα ρεπορτάζ που πολύ ήθελα να κάνω αλλά ποτέ δεν έγινε. Για την ακρίβεια, δούλευα ως δημοσιογράφος σε περιφερειακό κανάλι της Θράκης και ήμουν υπεύθυνη για τη Ροδόπη. Ήξερα ότι κάθε βράδυ…
08:32 | 01 Ιουν. 2012
Τα διηγήματά μου, αν μη τι άλλο, είναι η απόδειξη του βιωμένου χρόνου. Τα γράφω και τα ξεχνάω. Κι εκείνα αυξάνονται και κατακυριεύουν τη μνήμη του υπολογιστή» η συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου…
15:00 | 09 Μάιος. 2012
Είχα τα ζόρια μου βέβαια. Τις σχέσεις, τα παιδιά μου, το γιόκα μου που περνάει (ακόμα) κωλο-εφηβεία… σε γενικό κλίμα απολύσεων, ανεργίας, λαμογιάς, καταστροφολογίας και τρομολαγνείας – δηλαδή με…
06:23 | 11 Απρ. 2012
Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Χριστόφορος Κάσδαγλης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τους «Ανώνυμους Χρεωκοπημένους»… «Aνώνυμοι Χρεωκοπημένοι» λέγεται το νέο βιβλίο σου που μόλις κυκλοφόρησε…
07:55 | 20 Φεβ. 2012
Η ιδέα να γράψω ένα σατιρικό δοκίμιο εστιασμένο στην προσπάθεια αποκάλυψης του ψευδεπίγραφου χαρακτήρα του εμμέσως αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος, του αποκαλούμενου «δημοκρατία», μου ήρθε αρκετά…
08:31 | 10 Φεβ. 2012
Από μικρό παιδί είχα αδυναμία στο επονομαζόμενο pulp fiction, στην αστυνομική λογοτεχνία που κυκλοφορούσε κάποτε μόνο σε βιβλία τσέπης και φτηνά περιοδικά. Μου άρεσε η περιγραφή των μεγαλουπόλεων τη…
11:08 | 07 Φεβ. 2012
Το μυθιστόρημά μου Ο Θεός αυτοπροσώπως αφορμάται από την διαβόητη ιστορία του «δράκου του Σέιχ Σου» η οποία συνδέεται με το πρόσωπο και την εκτέλεση του Αρ. Παγκρατίδη, ως προς την ενοχή του οποίου…
07:20 | 06 Φεβ. 2012
O συγγραφέας Δημήτρης Πετσετίδης αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής –από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του βιβλίου Eν οίκω, που πρόκειται να κυκλοφορήσει τον…
14:29 | 04 Φεβ. 2012
Ίσως ήρθε ο καιρός να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την ιστορική μνήμη με την ίδια ευκολία και ελαφρότητα…» ο συγγραφέας Γιώργος Λίλλης αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη τη δημιουργική εμπειρία…
08:08 | 31 Ιαν. 2012
Εδώ και κάποιες δεκαετίες μεθοδικά και συστηματικά, με την κατεδάφιση της παιδείας και την αμέριστη αρωγή των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης, επετεύχθη η αλλοίωση της φυσιογνωμίας του ελληνικού λαού…
01:30 | 11 Ιαν. 2012
Ως νοσταλγία ορίζεται ο πόνος ή o ανικανοποίητος πόθος για επιστροφή στον οίκο (την εστία). Η Επιστροφή περιγράφει την επάνοδο στην προγονική εστία ενός βετεράνου, μοναχικού αρχαιολόγου, διωκόμενου…
***
06:05 | 03 Ιαν. 2012
«Η μουσική είναι η εμπειρία σου, οι σκέψεις σου, η σοφία σου, αν δεν τη ζήσεις, δεν θα βγει από το κόρνο σου», έλεγε ο Τσάρλι Πάρκερ. Δεν ξέρω πώς μου προέκυψε, αλλά οι περισσότερες ιστορίες σε αυτό…
06:53 | 27 Δεκ. 2011
Η «Μαύρη πέτρα» είναι το αγαπημένο μου βιβλίο όχι επειδή είναι το τελευταίο μου αλλά επειδή περιέχει κάποιες πρωτογενείς απέχθειες. Ονομάζω πρωτογενείς τις συγκινήσεις της πρώιμης ηλικίας, αυτές που…
02:06 | 24 Δεκ. 2011
«Το καινούριο μου βιβλίο που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Σύγχρονοι Oρίζοντες, έχει τίτλο «ΕΑΜ», όπου βέβαια αναλύεται από κάτω τι σημαίνει: Έρως Ανίκατε Μάχαν…» ο συγγραφέας Βασίλης…
07:10 | 27 Δεκ. 2011
Το Μακάρι να ήσουν εδώ δανείζεται τον τίτλο του από το γνωστό  Wish you were here  των Pink Floyd, κάθε άλλο παρά τυχαία. Το βιβλίο μιλά κυρίως για τις χαμένες ευκαιρίες επικοινωνίας, πρώτα…
08:00 | 21 Δεκ. 2011
Η συγγραφέας Ιωάννα Μπουραζοπούλου, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη τη δημιουργική πορεία της συγγραφής -από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του βιβλίου της «Η ενοχή της αθωότητας» των εκδόσεων…
11:18 | 09 Δεκ. 2011
Το μυθιστόρημα: « Η ζωή και τίποτ’ άλλο» είναι το πρώτο μου πεζό μέσα σε Τριάντα χρόνια  συγγραφικής δραστηριότητας που περιλαμβάνει  επτά  βιβλία Ποίησης. Ξεκινά το 1981 με τα «Τοπία…
12:01 | 07 Δεκ. 2011
Αρχικά ο τίτλος των ιστοριών αυτών, ήταν «Χαμηλή βλάστηση» γιατί οι ήρωες ήταν κοντύτεροι από τον αντίπαλο ή απ’ τις περιστάσεις…» η συγγραφέας Ελεωνόρα Σταθοπούλου, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για…
10:48 | 06 Δεκ. 2011
Η συγγραφέας Μαρία Στεφανοπούλου μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το «Tο Θέατρο των Πηγών και η νοσταλγία της καταγωγής. Γέρζυ Γκροτόφσκι – Εουτζένιο Μπάρμπα: στο δρόμο της ουτοπίας», των εκδόσεων της…
22:18 | 05 Δεκ. 2011
«Κάθε εμπόδιο για καλό», έλεγαν οι παλιότεροι (των γονιών μου συμπεριλαμβανομένων). Οι νεότεροι αγανακτούσαμε ή κοροϊδεύαμε –και ορθώς κάναμε τότε, όπως ορθώς κάνουν και οι νυν νεότεροι, όποτε ακούν…
18:46 | 05 Δεκ. 2011
Το πρώτο μισό του 20ου αιώνα είναι γεμάτο από συγκλονιστικά ιστορικά γεγονότα τα οποία συναντάμε συχνά, μετουσιωμένα σε λογοτεχνία, μέσα στις σελίδες μυθιστορημάτων ή διηγημάτων…» o συγγραφέας…
07:10 | 05 Δεκ. 2011
Το τρένο των νεφών», το χρωστούσα στον ήρωα του προηγούμενου βιβλίου μου «Οδυσσέας και Μπλουζ», ο οποίος  προσπαθούσε εναγωνίως να το τελειώσει…..
06:04 | 03 Δεκ. 2011
«Μερικά δημιουργήματα βγαίνουν από μία ανάγκη βαθύτατου χρέους…» ο συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για την βιωματική – δημιουργική πορεία -από την έμπνευση έως το…
07:36 | 25 Νοε. 2011
Είναι μια φράση που με στοιχειώνει, δεν είναι δική μου (πρέπει να ανήκει στον Ντελίλο, από μία συνέντευξή του στην «Καθημερινή», πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια και τη μεταφέρω εδώ με δικά μου…
17:53 | 18 Νοε. 2011
Καλοκαίρι ήτανε, θυμάμαι. Καθόμασταν με τον πατέρα μου στη βεράντα. Αυτός έπινε τον απογευματινό καφέ του κι εγώ διάβαζα ένα κόμικ. Άξαφνα και χωρίς να θυμάμαι το λόγο – ίσως εκείνη την περίοδο να…
07:39 | 18 Νοε. 2011
Διάφοροι φίλοι με ρωτούν αν ο «Άχρηστος Δημήτρης» είναι ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα και πιο συγκεκριμένα αν ο Γιώργος που αφηγείται στο βιβλίο την ιστορία του Δημήτρη είμαι εγώ. «Δεν είναι μόνο…
18:04 | 16 Νοε. 2011
Η σχέση μου με το χρόνο πάντα ήταν και εξακολουθεί να είναι παράξενη. Δεν τον κατανοώ. Μας προσπερνά με πολύ γρήγορα βήματα. Δεν κοιτάζει πίσω ποτέ. Και είναι ελάχιστες οι κινήσεις που μπορεί ο…
21:43 | 13 Νοε. 2011
Οι συγγραφείς συνήθως ψάχνουν ένα θέμα. Στην Επιστροφή στη Σμύρνη τα πράγματα συνέβησαν ανάποδα: το θέμα ξύπνησε στο συγγραφέα τη διάθεση της συγγραφής. Μια διάθεση που βρισκόταν σε ύπνωση…
20:53 | 11 Νοε. 2011
Όλα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα: «Έχω μια ιδέα» μου είπε ο συνομιλητής μου. «Διάλεξε μερικά από τα πιο αγαπημένα σου τραγούδια, ταίριαξέ τα μέσα σε μια ιστορία και φέρτη να την κάνουμε ραδιοφωνική…
07:10 | 11 Νοε. 2011
Η γενιά μου, όσοι δηλαδή είχαν την τύχη να ζήσουν τα παιδικά τους χρόνια στη δεκαετία του ’60, έκανε τα πιο μακρινά και ωραία ταξίδια μέσ’ από τα βιβλία. Κατεβήκαμε στους βυθούς και φτάσαμε ως το…
21:54 | 09 Νοε. 2011
Σαν παιδί, παρατηρούσα με τις ώρες τα μυρμήγκια. Κυρίως με εντυπωσίαζαν τα συναπαντήματά τους και τα διαδοχικά αγγίγματα από κεραία σε κεραία. Ίσως αυτές οι παιδικές παρατηρήσεις να αποτέλεσαν μια…
12:40 | 06 Νοε. 2011
Οι «Σκοτεινές επιγραφές» έρχονται μετά από μια περίοδο σιωπής επτά χρόνων. Ήταν μία σιωπή που μου επιβλήθηκε από τα πράγματα της ζωής αλλά στο διάστημα αυτό δεν αισθάνθηκα καμιά στιγμή την ανάγκη να…
11:22 | 02 Νοε. 2011
Αν παρομοίαζα το βιβλίο με δέντρο, τι φυσικότερο ξεκινώντας απ’ τη ρίζα ν’ ανηφορίσω προς τα κλαριά; Στον Μυ της καρδιάς, όμως, πήγα ανάστροφα, σαν το ποτάμι της μνήμης σε μια από τις ιστορίες του…
15:05 | 31 Οκτ. 2011
Εδώ και 15 περίπου χρόνια, ένας επισκέπτης ήρθε κι εγκαταστάθηκε για τα καλά στα τοπία του βίου, για μένα: Ο καρκίνος. Έφτασε με όχημα συγγενείς, φίλους, γνωστούς και ασθενείς μου – ήτοι, σχεδόν από…
07:19 | 27 Οκτ. 2011
To δάσος των παιδιών» είναι ένα αφήγημα όπου το παρελθόν τρέχει παράλληλα με το παρόν, σ’ έναν τόπο που προορίζεται να χαθεί.» o συγγραφέας Χρήστος Αγγελάκος, μιλά για το τελευταίο του βιβλιο στην…
22:12 | 24 Οκτ. 2011
Όταν το 2005 ξεκίνησα να γράφω το μυθιστόρημα έγραψα ως πρόχειρο τίτλο: «Το μυθιστόρημα της μεταπολίτευσης». Ήθελα να περιγράψω την Ελλάδα αυτής της περιόδου, γιατί μέσα μου είχε κατασταλάξει ένα…
Επιπλέον:
  1. Μιχάλης Μοδινός: Είναι απίστευτη η απληστία που εκδηλώσαμε
  2. Tέταρτος κόσμος. Tου Γιάννη Γρηγοράκη
  3. Η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν έπεσε από τον ουρανό. Της Άννας Φραγκουδάκη
  4. Μάθε για το υδρογόνο! Του Κώστα Λάμπου
  5. Οι αισιόδοξοι. Του Βαγγέλη Μπέκα
  6. Ο συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης για το ’55
  7. Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος στον Γ. Συμπάρδη για την «Υπόσχεση γάμου»
  8. Αλίμονο αν πάψουμε να ονειρευόμαστε _ Της Ελένης Ρουφάνη (1)
  9. Για τα ιδανικά και το νόημα του κάθε αγώνα. Toυ Βασίλη Χριστόπουλου (1)
  10. Η συλλογική πολιτική απείθεια ως έσχατη πολιτική στάση. Του Άρη Μαραγκόπουλου (1)
  11. Η τύχη των λαών είναι σε χέρια επικίνδυνων.Του Γιάννη Γρηγοράκη (1)
  12. Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας _ του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (1)
  13. Η κοινωνία πριν αποκτηνωθεί αδιαφορεί. Του Βασίλη Παπαθεοδώρου (1)
  14. Τότε ξεκίνησα να μαθαίνω την Ελληνική Ιστορία… Της Σόφκα Ζινοβιέφ (1)
  15. Nα προσπαθεί κανείς να ζήσει σαν «αληθινός άνθρωπος». Tης Ανθούλας Αθανασιάδου (1)
  16. Ανώνυμοι Χρεωκοπημένοι. Του Χριστόφορου Κάσδαγλη
  17. Ημερολόγιο 2012: Θεσσαλονίκη. Από τον Θωμά Κοροβίνη
  18. «Να νιώθεις μπλε, να ντύνεσαι κόκκινα» Έρση Σωτηροπούλου
  19. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος για «Τα παιδιά του Κάιν»
  20. Ένας γραφιάς μπορεί να πει… Γιώργος Συμπάρδης

Κριτικές – Παρουσιάσεις -Συνεντεύξεις για βιβλία:

06:14 | 02 Ιουλ. 2014
[…] οι αλαζονικά θεωρούμενοι και αυτοανακηρυγμένοι νικητές θα είναι οι πραγματικοί ηττημένοι! Κι αυτούς που σήμερα τους λένε χαμένους και ηττημένους, αυτοί θα είναι οι νικητές, σύμφωνα με όλα τα…
08:35 | 22 Ιουν. 2014
[…] Άλλη δικαιοσύνη σήμερα δεν υπάρχει στην οποία μπορούν οι λαοί να προσφύγουν:  σε τέτοιες στιγμές το επαναστατικό δίκαιο έχει τον λόγο. Το δυστύχημα είναι όμως ότι οι άνθρωποι δεν στρέφουν…

07:18 | 22 Δεκ. 2014
[…] Ας είναι αυτό το βιβλίο κατευόδιο και ευχή για την ανάπαυση του αδικοθανατισμένου αδερφού Μένη Κουμανταρέα, ενός εμβληματικού συγγραφέα για την εποχή μας που το έργο του, αν δεν ήμασταν σήμερα…

[περισσότερα]

09:59 | 14 Φεβ. 2015
Μία κωμική όσο και σοκαριστική νουβέλα «πολιτισμικής φαντασίας», από τον φυσικό καλλιεργητή – ερευνητή – συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη και τις εκδόσεις Εστία, που εισάγει τη νεοελληνική λογοτεχνία στη…

[περισσότερα]

07:12 | 12 Νοε. 2014
Όπως και στην Κατοχή, σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται. Και εκείνοι που τώρα είναι κλεισμένοι και άπραγοι στα σπίτια τους γιατί αισθάνονται ότι δεν υπάρχει διέξοδος, μοιάζουν με τους ανθρώπους που ήταν…

11:17 | 09 Νοε. 2014
[…] Tο ασυνείδητο διαθέτει τέτοια δύναμη, από την οποία δεν μπορεί εν συνεχεία να ξεφύγει καμία συνειδητή απόπειρα αναχαίτισης ή περιορισμού του. Όσο και να προσπαθεί κάποιος να ξεγελάσει το…
16:35 | 19 Οκτ. 2014
[…] Δεν λύνεται από σωτήρες το πρόβλημα. Πρέπει εμείς να κινητοποιηθούμε, ο λαϊκός κόσμος, οι άνθρωποι που είναι χτυπημένοι από την κρίση, οι άνεργοι, οι ανασφάλιστοι, τα θύματα της κρίσης πρέπει…
09:47 | 25 Μαρ. 2014
Από τα μικρά μου χρόνια ως σήμερα, ας μην πω με ακρίβεια πόσα είναι γιατί θα τρομάξω κι εγώ η ίδια, έζησα έναν πόλεμο, δύο εμφύλιους πολέμους, δύο δικτατορίες και δύο προσφυγιές […] Κάθε εποχή έχει…

[περισσότερα]

08:16 | 23 Ιουν. 2013
Το 8 ώρες και 35 λεπτά αναφέρεται στην τελευταία πτήση της Delta Airlines στην Αθήνα. Ενας νέος άνδρας, ο Τζόναθαν, αδελφός της Αμαλίας, εγγονός της Ερασμίας και του Μενέλαου Αργυρίου ταξιδεύει για…
20:30 | 12 Νοε. 2011
Έκανα ένα ταξίδι που διήρκεσε τρία χρόνια. Άρχισε κατά λάθος σχεδόν. Είχα ξεκινήσει για την Αμερική για να παρακολουθήσω τις πρώτες μέρες της προεκλογικής μάχης Ομπάμα-Μακέιν, τον Σεπτέμβριο του 2008…

[περισσότερα]

06:13 | 06 Ιουν. 2013
[…] σε τελική ανάλυση είναι ένας μύθος ότι είναι δημοκρατία. Απλά, στήνουνε μια τεράστια θεατρική παράσταση στη βουλή με 300 ηθοποιούς και παίζουνε ρόλους για να περνάει η ώρα. Όμως, όλα τα…
08:00 | 21 Μάιος. 2013
Ο Γιουνγκ, που ασχολήθηκε με το δεύτερο μισό της ζωής, σε αντίθεση με τον Φρόυντ(ο οποίος ερεύνησε τον άνθρωπο κυρίως στο πρώτο μισό της ζωής του), λέει ότι: «Ο άνθρωπος στο πρώτο μισό της ζωής…

06:45 | 20 Μάιος. 2013
Ζω, σημαίνει αναζητώ μια αλήθεια και η μόνη αλήθεια, ίσως είναι αυτή που σε φέρνει κοντά στις ρωγμές της ιστορίας σου… που σου επιτρέπει  να μην λογοκρίνεις, ούτε να κοροϊδεύεις, ούτε να…
15:01 | 26 Οκτ. 2012
Ήταν 1η του Απρίλη του 1948. Γίνονταν τρομεροί βομβαρδισμοί. Είχα βγάλει τα πρόβατά μου πάνω σ’ ένα σιάδι, κι ο ήλιος δεν είχε βγει ολόκληρος και ήρθε ο «γαλατάς». *Μαρτυρία της Αρετής Μπακιρτζή-…
03:08 | 14 Ιουλ. 2012
*Η ταινία έτρεχε μ’ όση δύναμη είχαν κανονίσει αυτοί που έφτιαξαν τη μηχανή. Τώρα θα σπάσει, σκέφτηκα και δεν έκανα τίποτα να τη σταματήσω.    […] Και ήμουν εγώ αυτός που έπαιζε με τα…
13:10 | 27 Απρ. 2012
Γεννήθηκα στον Πειραιά και έζησα μέχρι τα 6 μου χρόνια σε νοικιασμένες μονοκατοικίες με μικρές ασβεστωμένες αυλές. Στη Νίκαια θυμάμαι και μετά στο Δάσος Χαϊδαρίου, μέσα στα πεύκα. Όμως σε όλα αυτά τα…
07:31 | 24 Φεβ. 2012
*Δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι, Μωάμεθ. Τέρμα μ’ αυτή τη μαλθακή στάση. Δεν είσαι ο Ιησούς, που όταν του ‘διναν χαστούκι γύριζε την άλλη μεριά του προσώπου του. Πάρε την απόφαση. Βγάλε ένα…
04:58 | 28 Δεκ. 2011
Για το «Ζ» έχω πει τόσα πολλά, που δεν έχω τίποτα καινούργιο να προσθέσω. Άλλωστε και στο διαδίκτυο θα πρέπει να υπάρχουν μερικά από αυτά που έχω πει κατά καιρούς. Αλλά θα σου διηγηθώ ένα περιστατικό…
09:05 | 23 Δεκ. 2011
Σ’ αυτό το βιβλίο καταθέτω μια εναγώνια αναζήτηση των βαθύτερων αιτίων της οδυνηρά βιούμενης απ’ το λαό μας μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας… » ο φιλόλογος και συγγραφέας Λαοκράτης Βάσσης μιλά στην…
19:02 | 16 Σεπ. 2011
Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, μιλά στο tvxs.gr και την Κρυσταλία Πατούλη για το ταξίδι του στις 20 Σεπτεμβρίου στο Βερολίνο, όπου είναι καλεσμένος για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα με αφορμή το…
13:04 | 08 Σεπ. 2011
Στο πλαίσιο του 11ου Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας Βερολίνου, ενός από τους σημαντικότερους θεσμούς παγκοσμίως, ο συγγραφέας Μάνος Κοντολέων, συμμετέχει στο Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικής και Εφηβικής…
07:15 | 21 Νοε. 2013
[…] έναν χρόνο μετά το θάνατό του, βλέπω όσα μας άφησε ως παρακαταθήκη, αυτός ο Έλληνας φιλόσοφος και ποιητής της ζωής, σαν ένα ανεκτίμητο θησαυρό, που κρύβει όχι μόνο τη μοναδική διέξοδο από την…
13:26 | 03 Οκτ. 2011
Πῶς ἐπιζεῖ κανείς σέ μιά δύσκολη ἐποχή;  Τό ἐρώτημα εἶναι ἐπίκαιρο γιατί ἀναμφίβολα ἀντιμετωπίζουμε δύσκολες ἐποχές, πού δέν πρόκειται νά παρέλθουν ὡς διά μαγείας.». Η συγγραφέας Αθηνά Κακούρη…

[περισσότερα]

 

Βιβλίο

Γράφω για να καταλάβω τον εαυτό μου

Η συγγραφέας Ειρήνη Δερμιτζάκη αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη και το Tvxs.gr τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής -από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του τελευταίου βιβλίου της Γεννημένος λούζερ …

 

Γιατί λέω και γράφω ιστορίες

Από μικρό παιδί έψαχνα να βρω την αλήθεια μέσα στο ψέμα. Όχι την πραγματικότητα, μα την αλήθεια, τη …

 

Βιβλία / Παρουσιάσεις / Αποσπάσματα:

15:45 | 05 Μάιος. 2016
Ο φυσικός καλλιεργητής και συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης στο νέο του βιβλίο Η Πρώτη Φλέβα, εισχωρεί στο μυαλό ενός ναυτικού και μίας ιερόδουλης, ψυχογραφώντας δύο διαφορετικούς χαρακτήρες: Τη Λόλα…
***
09:16 | 05 Δεκ. 2014
Απόσπασμα από το «Αμφιθέατρο», το νέο βιβλίο του Δημήτρη Ποταμιάνου, δημοσιευμένο με αφορμή την πρώτη παρουσίασή του* στην Αίγινα την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου, στις 07.00 το απόγευμα, στο ξενοδοχείο «…
09:59 | 03 Δεκ. 2014
Αποκλειστική προδημοσίευση από το νέο βιβλίο της ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας Χάρις Κατάκη, που η κυκλοφορία του από τις Εκδόσεις Πατάκη συμπίπτει με την επέτειο των 30 χρόνων του Εργαστηρίου…
07:22 | 02 Δεκ. 2014
Ως σπάνιο ντοκουμέντο μπορεί να χαρακτηριστεί η Νεανική αλληλογραφία του Βασίλη Βασιλικού και του Μένη Κουμανταρέα, όπως αναπτύχθηκε ανάμεσά τους από το 1954 έως το 1960. Γράμματα εξομολογητικά,…

07:30 | 14 Νοε. 2014
[…] Μέσα από τον ελεύθερο διάλογο, τη συλλογικότητα και τον σεβασμό της προσωπικότητας του συνομιλητή, είναι δυνατό να υλοποιηθεί το κοινό συμφέρον των ανθρώπων […] Ζ. Παπαδημητρίου – Γ….

[περισσότερα]

13:43 | 18 Οκτ. 2014
Λένε πως η σφραγίδα της προσωπικότητας  μπαίνει στα πρώτα πέντε – δέκα  χρόνια του ανθρώπου… Ήμουν  παράξενα ανήσυχο και ξεσηκωμένο παιδί. Ζήτημα ίσως ιδιοσυγκρασίας, σίγουρα και…

[περισσότερα]

07:02 | 07 Ιουλ. 2014
[…] – Εμείς, της έλεγε, και στην απομόνωση και στα ξερονήσια, παντού βρίσκουμε τρόπο να γεμίζουμε τη ζωή μας και να δημιουργούμε όχι μονάχα παρόν, μα και μέλλον. Να, πάρε παράδειγμα τα σχέδια που…
09:02 | 10 Ιουν. 2014
[…] Οι εναλλακτικές, οι ήπιες, οι ανανεώσιμες πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές ενέργειας μπορούν συνδυαζόμενες να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από το εξουσιαστικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών…
06:21 | 04 Ιουν. 2014
[…] κυριάρχησε, τόσο από τα δεξιά, όσο και από τα αριστερά, μια εκκωφαντική σιωπή γύρω από την ΟΠΛΑ […] Σύμφωνα μάλιστα με την άποψη πολλών ιστορικών, η σιωπή αυτή έκανε ακόμα πιο έντονα τα πάθη…
06:55 | 25 Απρ. 2014
[…]Μπορεί, λοιπόν, μια συζήτηση για την ουτοπία να μοιάζει θεολογική, αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο «Μεσσίας είναι συλλογικός, είναι η ίδια η ανθρωπότητα[…] η καταπιεσμένη ανθρωπότητα»* και…
11:13 | 20 Απρ. 2014
[…] Εμείς μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική επανάσταση. Μιλάμε για μια επανάσταση η οποία μεταμορφώνει ριζικά, βαθιά, την ψυχολογική δομή του ανθρώπου […] […] Ένα σοβαρό πείραμα βαθιάς αλλαγής…

09:59 | 19 Απρ. 2014
Σε όλα μου τα βιβλία προσπάθησα να δείξω ότι η βία που ασκείται στα παιδιά γίνεται μπούμεργανγκ για την κοινωνία. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξα όταν έθεσα το ερώτημα τού από πού προέρχεται το μίσος,…
06:41 | 03 Απρ. 2014
Flectere si nequeo Superos, Acheronta movebo. Κι αν δεν μπορέσω να κινήσω τις ουράνιες δυνάμεις, θα κινήσω τον Αχέροντα. (Με αυτό το μότο του Βιργίλιου από την Αινειάδα ξεκινά ο Φρόυντ το έργο του Η…
19:02 | 16 Μαρ. 2014
Η αμάθεια υποβιβάζει τον άνθρωπο μόνο όταν συνοδεύεται από υλικά πλούτη. Η ένδεια και η ανέχεια καθυποτάσσουν τους φτωχούς. Η εργασία υποκαθιστά στη ζωή τους τη μάθηση και απασχολεί τη σκέψη τους….
08:57 | 13 Μαρ. 2014
[…] Ένα μυθιστόρημα για τα χρόνια που οι άρχοντες δε χτίζουν πια ανθρώπους στα κατώγια τους, μα αρνούνται ακόμα σθεναρά το ξύπνημα των σέμπρων. Μια εποχή στην κόψη, ανάμεσα στο παρελθόν που φεύγει…
08:20 | 02 Δεκ. 2013
[…] «Κατασκεύασε το μέλλον σου». Αυτή την προσταγή που γονείς και κοινωνικό σύνολο «σιγοψιθυρίζουν» στο αυτί του εφήβου, ο αναλυτής την υποκαθιστά με μια ευχή: «Κατασκεύασε το παρελθόν σου». Ευχή και…
07:12 | 22 Νοε. 2013
Η στιγμή του τελικού απολογισμού φτάνει κάποτε σε όλους, ξάδελφε. Θα φτάσει και σε μας. Δε θα φτάσει; Όσο και να τη σπρώχνεις προς το απώτερο μέλλον, όσο κι αν κάνεις πως δε σε αφορά, όσο κι αν λες «…
08:29 | 16 Νοε. 2013
[…] Όχι, δεν αγαπώ εύκολα αυτούς τους ανθρώπους, αν και αυτοί παραμένουν η τροφή μου. Θα τους αγαπήσω όμως ως ήρωές μου και είναι τότε που θα τους καταλάβω καλύτερα, και αυτή είναι και η μαγική…
07:13 | 14 Νοε. 2013
[…] Η ιστορία των γεγονότων διηγείται πώς αυτή η τύποις δημοκρατία που υπήρξε η Ελλάδα καθ’ όλο τον 20ό αιώνα (με τα περιστασιακά της ολισθήματα προς τη δικτατορία) κατόρθωσε, μέσω συστηματικών…
07:16 | 08 Νοε. 2013
Η πρώτη ηδονή, και μάλιστα στον κρόταφο, είναι μια φράση που με ακολουθεί από χρόνια, που την βρίσκω σε διάφορα παλιά μου σημειωματάρια –κυκλωμένη συνήθως από κόκκινα τοξάκια: μην ξεχαστεί! Μην…
08:39 | 13 Απρ. 2013
– Ο φασισμός δεν μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο μέσα από την ιδεολογία του. Πρέπει να εξεταστεί και στην πράξη. – Η πρακτική του φασισμού απαιτεί τη συνεργασία και την υποστήριξη των πλέον ισχυρών…

[περισσότερα]

13:11 | 02 Απρ. 2013
[…] Σήμερα αυτό που καταρρέει (μαζί με τις ψευδαισθήσεις μας) είναι επίσης το κεντρικό φαντασιακό του καπιταλισμού που είναι η διαρκής ανάπτυξη της παραγωγής και της κατανάλωσης, γιατί προσκρούει…
09:01 | 12 Μαρ. 2013
Όταν είναι ξεκάθαρος ο σκοπός της συνομιλίας και το κριτήριο για τη στιγμή που θα κάνουμε αυτή τη συζήτηση, το επόμενο ερώτημα είναι το εξής: Τι λέμε στο παιδί για την κρίση; Η απάντηση έχει δύο…
08:14 | 09 Μαρ. 2013
Λιγάκι παρακεί πάνε, απάνω στα ξινά κάθουνται και μας λοξοκοιτάζουνε. Εγώ που τους ξέρω, τους αντιλαμβάνομαι. Νιώθω το μάτι τους όση ώρα τρωγοπίνω και είναι καρφωμένο απάνω μου. Οι μουσαφιραίοι όμως…

07:29 | 07 Μαρ. 2013
Εγώ γυναίκα, η άνθρωπος, ζητούσα το πρόσωπό Σου πάντοτε, ήταν ως τώρα του ανδρός και δεν μπορώ αλλιώς να το γνωρίσω. Ποιος είναι και πώς πιο πολύ μονάχος, παράφορα, απελπισμένα μονάχος,…
08:36 | 22 Ιαν. 2013
Κάθε πρωί σε περπατώ στην παλιά παραλία σου, αγαπημένη, εκεί που στέκονταν τα τείχη σου μέχρι το 1875, εκεί όπου  ο ευφυής Εμπράρ είχε σχεδιάσει μια προκυμαία είκοσι πέντε μέτρα πιο μπροστά απ’…
10:05 | 10 Νοε. 2012
«Για μένα το δίκιο ήταν με το μέρος των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού, ενώ έτρεμε το φυλλοκάρδι μου για την τύχη του θείου Αντώνη και του ξαδέρφου μου του Αντρέα, που, αξιωματικοί του Εθνικού…
06:58 | 31 Ιουλ. 2012
Οι άνθρωποι είμαστε κατ’ εξοχήν «αφηγηματικά όντα» (Maclntyre, 1961), που σημαίνει πως «ονειρευόμαστε με αφηγήματα, ονειροπολούμε με αφηγήματα, θυμόμαστε, προσδοκούμε, ελπίζουμε, απογοητευόμαστε,…

23:55 | 29 Ιουν. 2012
Αγάπα το Θεό και αγάπα τον πλησίον, έλεγε η εντολή. Αλλά ήδη για τον Νίτσε ο Θεός ήταν νεκρός. Και ο πλησίον; Στον προτεχνολογικό κόσμο, η γειτνίαση των ανθρώπων ήταν ουσιαστική. Τώρα δεσπόζει η…

[περισσότερα]

15:04 | 19 Ιουν. 2012
Για την Ελλάδα, η ιστορία του ξένου κεφαλαίου είναι στενά δεμένη με την πολιτική ιστορία των 120 χρόνων της ελεύθερης ύπαρξης του έθνους μας. Όποιος θελήσει ν’ ανιστορήσει τούτη την περίοδο, πολλές…

06:27 | 15 Ιουν. 2012
[…] Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σ’ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σ’ άλλες ώρες της μέρας, όταν…
03:36 | 03 Ιουν. 2012
Ποιός από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε…
19:53 | 11 Μάιος. 2012
Ας μάθουμε επιτέλους να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους και να μην παραποιούμε την ιστορία μας. Ο ελληνικός λαός, στην πλειοψηφία του, αγάπησε το Μεταξά. Όπως και οι Ιταλοί που αγάπησαν το…
14:43 | 10 Μάιος. 2012
«Ας του δώσουμε το απολυτήριο να τον ξεφορτωθούμε. Έχει μια έλλειψη περιέργειας μάλλον αθεράπευτη. Όπου και να σκάψει κανείς στο μυαλό του, συναντάει ένα υπόστρωμα πετρωμένων πεποιθήσεων χωρίς…
17:12 | 08 Απρ. 2012
Στην καρδιά της ορθολογικότητας της δικιάς μας κουλτούρας βρίσκεται ένας αποκλεισμός, που προηγείται οποιουδήποτε άλλου, πιο ριζικός από τον αποκλεισμό των τρελών, των παιδιών ή των κατώτερων φυλών,…
12:01 | 05 Απρ. 2012
Η σοβαρή και αναπόφευκτη ερώτηση πώς να ζήσουμε; απευθύνεται σε μας και μας αφορά ζωτικά, την ίδια στιγμή που μας διαφεύγει, όπως διαφεύγει κι από τον ίδιο τον εαυτό της. Οι διάφορες απαντήσεις που…

06:00 | 04 Απρ. 2012
Η παραβολή του υιού που δεν ήθελε να αγαπηθεί: Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά. Είναι γιοι και κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή. Έρχονται στη ζωή με την βοήθειά σας αλλά όχι από…
06:50 | 12 Μαρ. 2012
Ο καθένας έχει τη δική του «προσωπική αντίληψη για τη ζωή», αλλά υπάρχουν κοινοί παρανομαστές που διαμορφώνουν ομοιότητες στις ανάγκες και στις απαιτήσεις. Δεν χωρά αμφιβολία πως η ζωή είναι γεμάτη…

07:25 | 08 Μαρ. 2012
Τόσο η ελληνική λέξη «μοίρα», δηλαδή μερίδιο, τμήμα του κύκλου και κάθε ανάπτυξης, όσο και οι αποδόσεις της έννοιας αυτής σε άλλες γλώσσες (γερμ. Los, αγγλ. Lot κλπ) , υποδηλώνουν ότι δεσμευόμαστε…
12:11 | 08 Φεβ. 2012
Δηλαδή; Δηλαδή η μαγειρική των δύσκολων αυτών καιρών, η σύγχρονη, η πολεμική μαγειρική, μια μαγειρική ιδιότυπη, πρωτότυπη, εκκεντρική, μια κουζίνα που δεν συγγενεύει με καμιά από τις γνωστές κουζίνες…
00:26 | 21 Ιαν. 2012
Χωρίς συναίσθημα δεν υπάρχει τέχνη. Η συγκίνηση του δημιουργού, αυτό που εγώ τουλάχιστον αποκαλώ συναίσθημα, είναι προϋπόθεση της τέχνης. Η λειτουργία, ωστόσο, του συναισθήματος είναι διπλή. Από…
00:59 | 12 Ιαν. 2012
Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα…
00:44 | 07 Ιαν. 2012
(5.6.1962) – Τι είναι αυτός ο μακρύς μονόλογος, που νοιώθω μέσα μου σήμερα το πρωί και που φαντάζομαι πως θάπιανε πολλά φύλλα χαρτιού αν τον έγραφα; Αλήθεια, είναι στιγμές που νοιώθω μια περίεργη…
04:06 | 02 Ιαν. 2012
Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού». Μια προσπάθεια…
06:15 | 01 Ιαν. 2012
Δεν ξέρω γιατί έγραψα αυτά τα κείμενα. Ίσως νόμιζα ότι η αδύνατή μου φωνή θα υπερνικήσει το θορυβώδες τραίνο που περνάει χωρίς να σταματά…» Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989)   «… Έχοντας…

07:14 | 31 Δεκ. 2011
Ήθελα να βγω στον καθαρό αέρα. Πρέπει να ήταν έντεκα όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Κατέβηκα στο ισόγειο. Κατηφόρισα προς τη Φωκίωνος Νέγρη. Προσπέρασα το δημοτικό μου σχολείο. Στο ύψος της…
16:57 | 25 Δεκ. 2011
Κι η τέχνη πρέπει, σ’ αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν’ αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο µιας µικρής µερίδας ορισµένων που παίζουν τις θεότητες της µοίρας για τους πολλούς και που…
00:45 | 22 Δεκ. 2011
Ότι ο Δημήτρης Μπάτσης εκτελέστηκε πλάι στο Νίκο Μπελογιάννη δεν ήταν τυχαίο. Ότι μια γενιά Ελλήνων αγνόησε την ύπαρξη του βιβλίου και του συγγραφέα του, κι αυτό δεν ήταν τυχαίο: Το «Κατεστημένο…
08:19 | 20 Δεκ. 2011
Τούτη είναι η εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια ή φτωχή, δεν τη διαλέξαμε.» Απόσπασμα από την Ασκητική, του Νίκου Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη. […] Δυο φωνές μέσα μου παλεύουν. O…

[περισσότερα]

09:11 | 01 Απρ. 2015
Ο Πασκουάλ Σεράνο στο βιβλίο του «Δημοσιογραφική Συμμορία» αναρωτιόταν ποιος επιλέγει τους προέδρους, οι πολίτες ή τα μέσα ενημέρωσης. Στην Ιταλία, ο μεγιστάνας των μέσων Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που…

Επιπλέον:

Η εύρεση λύσεων είναι απειλητική. Μπερτ Χέλινγκερ

***

08:49 | 15 Μάιος. 2016
[…] Η φυσική φιλοσοφία του καιρού μας διαμορφώνει μια κοσμοθεωρία που είναι ουσιαστικά ολιστική και αρνείται του διαχωρισμούς. Η Δυτική Επιστήμη  δείχνει να επιστρέφει, σύμφωνα με τη σπείρα…
***
12:00 | 05 Μαρ. 2016
[…] Ο προφιλοσοφικός στοχασμός των σοφών και ποιητών της Ιωνίας αναδύεται σε ένα αρχαϊκό ανατολικό και ασιατικό πλαίσιο σκέψης και ομιλίας, το οποίο αφομοιώνει και γονιμοποιεί ριζικά με τον Λόγο…
***
10:54 | 03 Μαρ. 2016
[…] Η σκέψη της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας δομείται από δύο ανταγωνιστικές όσο και συμπληρωματικές οντολογικές, μεταφυσικές και γνωσιοθεωρητικές προκείμενες. Από τη μια η ορθολογιστική-…

Η ρωγμή. Του Γιώργου Κακούρου

07:26, 12 Απρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/125152

[…] Θέλησα να αναδείξω τη ρωγμή που δίχασε την ελληνική κοινωνία στον Εμφύλιο και της οποίας τις καταστροφικές συνέπειες εξακολουθούμε να πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Η ΡΩΓΜΗ δηλαδή συνεχίζεται ατάραχη και ανεπηρέαστη από τις εξελίξεις σε άλλους τομείς […] ο Γιώργος Κακούρος, Μηχανολόγος μηχανικός – Γραμματέας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής –από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο– του πρώτου του μυθιστορήματος με τίτλο Η ρωγμή, των εκδόσεων Καστανιώτη.

Αν και άργησα πολύ να γράψω, είχα μανία με τα βιβλία και το διάβασμα από παιδί. Οφειλόταν μάλλον στις οικογενειακές καταβολές. Υπήρχαν πολλά βιβλία κάθε είδους στο σπίτι.

Διάβαζα τα κλασικά βιβλία γνωστών συγγραφέων για παιδιά και τα κλασσικά εικονογραφημένα αλλά και βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης για το πώς λειτουργούν τα διάφορα πράγματα, για το διάστημα και το σύμπαν, για τον ανθρώπινο οργανισμό, για τον κόσμο των φυτών και των ζώων και οτιδήποτε άλλο κινούσε το ενδιαφέρον μου.

Στα παιδικά μυθιστορήματα με εντυπωσίαζαν οι περιπέτειες των ηρώων και ένιωθα θαυμασμό για τους συγγραφείς που κατάφερναν να τις περιγράφουν τόσο παραστατικά και να μου δημιουργούν τέτοια έντονα συναισθήματα. Από τότε μου είχε δημιουργηθεί η επιθυμία να γράψω κι εγώ κάτι τέτοιο κάποτε. Ήταν μιας μορφής απωθημένο.

Στο γυμνάσιο αργότερα άρχισα να κρατάω σημειώσεις για θέματα και καταστάσεις που εύρισκα πως είχαν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον: απόψεις και αισθήματα για ανθρώπους γύρω μου, επεισόδια και σκέψεις από τη σχολική μου ζωή, απόψεις για  γεγονότα που διάβαζα στις εφημερίδες ή έβλεπα στην τηλεόραση.

Η καταγραφή αυτή, ένα είδος ημερολογίου, ήταν μια ανάγκη για μένα, με χαλάρωνε από την ένταση του σχολείου και των μαθημάτων. Εξακολουθούσα βέβαια να διαβάζω στον ελεύθερο χρόνο μου. Μου άρεσε πολύ η ιστορία και, παρότι θετικής κατεύθυνσης, αφιέρωνα αρκετή ώρα διαβάζοντας ιστορικά θέματα.

Ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τις ιστορίες της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου όταν μπήκα στους Μηχανολόγους του Πολυτεχνείου. Ήταν λίγο μετά τη μεταπολίτευση, εποχή έντονης πολιτικοποίησης στα Πανεπιστήμια. Άρχισαν να εμφανίζονται τότε βιβλία με μαρτυρίες αγωνιστών της Αριστεράς που είχαν φύγει στο τέλος του Εμφυλίου ως πολιτικοί πρόσφυγες στις σοσιαλιστικές χώρες και επέστρεφαν μετά την πτώση της χούντας.

Μέσα στο κλίμα της πολιτικοποίησης άρχισα να διαβάζω τέτοια βιβλία μαρτυρίες μαζί με άλλα πιο θεωρητικά για ιδεολογίες και πολιτική. Το θέμα μου προξένησε μεγάλο ενδιαφέρον. Αναστατώθηκα από τη φρίκη της αδελφοκτόνας σφαγής και την πικρία των αγωνιστών που είδαν τον αγώνα τους να μη δικαιώνεται.

Στη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής διάβασα αρκετά βιβλία με θέματα από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία: Επανάσταση του 1909, Βαλκανικοί Πόλεμοι, Εθνικός Διχασμός, Μικρασιατική Καταστροφή, Β’ Παγκόσμιος, Εθνική Αντίσταση, Δεκέμβρης 44, Εμφύλιος. Με ιδιαίτερη έμφαση στα τρία τελευταία.

Διαπίστωσα δε με έκπληξη, οδυνηρή βέβαια, πως δεν είχαμε διδαχτεί τίποτε απ’αυτά τα τόσο σημαντικά θέματα στο σχολικό μάθημα ιστορίας στη διάρκεια των έξι χρόνων του γυμνασίου. Ή ότι τα είχαμε διδαχτεί με τέτοιο τρόπο που δεν μου είχε μείνει καμιά ουσιαστική γνώση. Το κλίμα λοιπόν εκείνης της εποχής με επηρέασε καθοριστικά. Κατέγραφα σκέψεις και αισθήματα για όλα αυτά τα που διάβαζα. Άρχισα τότε να σκέφτομαι να γράψω ένα βιβλίο με θέμα μια ιστορία από τον Εμφύλιο.

Παρά την έξαψη που μου δημιούργησαν εκείνες οι μαρτυρίες και την ενασχόλησή μου με την πολιτική τότε, δεν έγραψα τίποτα. Έμειναν όμως χαραγμένα στο μυαλό μου.

Πήρα το πτυχίο μου από τους Μηχανολόγους το 1980. Συνέχισα για μεταπτυχιακά, έκανα οικογένεια, έπιασα δουλειά στη Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας το 1987.

Η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, ο σχεδιασμός ερευνητικής πολιτικής και η αξιολόγηση ερευνητικών προγραμμάτων με απορρόφησαν εντελώς. Η συγγραφή μου περιορίστηκε σε τεχνικά κείμενα και κείμενα πολιτικής σε θέματα έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης. Το ενδιαφέρον της λογοτεχνικής συγγραφής έπεσε σε λήθαργο.

Κι ύστερα ήρθαν τα έτη 1989, 1990 και 1991, χρονιές συνταρακτικών διεθνών γεγονότων που άλλαξαν τη μορφή του κόσμου όπως είχε διαμορφωθεί μισό αιώνα πρωτύτερα και όπως νομίζαμε πως θα μείνει για πάντα. Και ταυτόχρονα μια δραματική χρονιά για μένα και την οικογένειά μου. Ίσως λόγω των προσωπικών προβλημάτων έγινα πιο ευαίσθητος στα προβλήματα των άλλων.

Ξύπνησαν τα αισθήματα που με είχαν συνταράξει πριν 15 χρόνια διαβάζοντας για τον Εμφύλιο. Αναρωτιόμουν πώς να αισθάνονται τα εκατομμύρια κομμουνιστών σε ολόκληρο τον κόσμο, που είχαν χάσει τα πάντα για την ιδεολογία τους, όταν είδαν να καταρρέει έτσι άδοξα και απαξιωτικά η πρακτική εφαρμογή του σοσιαλισμού. Σκεφτόμουν ιδιαίτερα τους Έλληνες αγωνιστές του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού που βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, έχασαν οικογένειες, για ένα όραμα που διαψεύστηκε.

Προβληματιζόμουν από την άλλη αν πράγματι αισθάνονταν έτσι ή αν πίστευαν πως ο αγώνας τους άξιζε τελικά τον κόπο έστω και με αυτή την εξέλιξη.  Αλλά και η ελληνική κοινωνία έδειχνε να καταρρέει εκείνη την εποχή: συνεχείς απεργίες, ταραχές στην εκπαίδευση, καθημερινά συλλαλητήρια, δολοφονία Τεμπονέρα, απογοήτευση του κόσμου, αδιαφορία της πολιτείας.

Κατάσταση με μεγάλες ομοιότητες με τη σημερινή. Ούτε όμως τότε έγραψα για όλα αυτά που σκεφτόμουν τόσο έντονα. Εγκαταστάθηκαν όμως μέσα στο μυαλό μου πολύ πιο συνειδητά κι άρχισε να δουλεύει η ανάγκη της συγγραφής. Ήταν διαρκώς στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Διαρκώς μεγάλωνε και πίεζε για να εκτονωθεί.

Το 1999 πήγα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Εκεί διαπίστωσα κάτι που δεν το είχα παρατηρήσει σαν φοιτητής:

ένα μεγάλο τμήμα των φοιτητών ήταν αμέτοχο στην ενεργά κοινωνική φοιτητική ζωή, δηλαδή στην υποβολή αιτημάτων για βελτίωση των σπουδών, στη συλλογική διεκδίκηση δικαιωμάτων για καλύτερες συνθήκες φοιτητικής ζωής, στη συνεργασία με συμφοιτητές και συμφοιτήτριες για την επίτευξη κοινών φοιτητικών στόχων. Δεν αναφέρομαι βέβαια στην παρακολούθηση των μαθημάτων και στη γενικότερη συνέπεια στις εκπαιδευτικές τους υποχρεώσεις.

Κι ήταν ένα τμήμα μόνο των φοιτητών, πολιτικοποιημένο και δυναμικό όμως, που είχε αναλάβει αυτό το ρόλο. Αρκετές δε φορές, οι απόψεις αυτού του τμήματος ερχόταν σε αντίθεση με αυτές του  άλλου, του σιωπηλού το οποίο μπορεί και να ήταν μεγαλύτερο.

Προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έκανε πολλούς νέους, έξυπνους και μορφωμένους κατά τα άλλα, αδιάφορους στο κοινωνικό γίγνεσθαι του Πανεπιστημίου; Έφταιγαν οι οικογενειακές τους καταβολές; Ή ότι θεωρούσαν πως τέτοιοι αγώνες ήταν εκ των προτέρων χαμένοι και δεν θα είχαν αποτέλεσμα; Ή φοβούνταν πως οι άλλοι, οι πιο δυναμικοί, θα τους καπέλωναν και συνεπώς δεν θα ήταν τα δικά τους αιτήματα που θα προωθούνταν; Ή ήταν απορροφημένοι από το life style;

Μήπως το ότι έβλεπαν το Πανεπιστήμιο απλά σαν ένα μέσο να τους δώσει ένα πτυχίο που θα τους βοηθήσει να βγάλουν λεφτά; Κι όταν έβγαιναν αργότερα στην αγορά εργασίας, που θα ήταν πια όλη τους η ζωή κι όχι απλά ένας σταθμός όπως ίσως θεωρούσαν το πανεπιστήμιο, θα άλλαζαν;

θα γίνονταν πιο συνειδητοποιημένοι; θα διεκδικούσαν πιο δυναμικά τα δικαιώματά τους; Τον προβληματισμό αυτό τον αξιοποίησα αργότερα στο βιβλίο γιατί έκανα τον νεαρό ήρωα, στην αρχή τουλάχιστον, απολιτίκ.

Είχα στο μεταξύ την τρομερή τύχη να γνωρίσω μια κυρία που είχε πάρει μέρος στον Εμφύλιο με τον Δημοκρατικό Στρατό.

Μου περιέγραψε πολλά περιστατικά από τις προσωπικές της εμπειρίες, τόσο από τον Εμφύλιο όσο και μετά από τη ζωή και τις δυσκολίες των πολιτικών προσφύγων στην Τασκένδη, με τρομερή δύναμη και νεανικό πάθος. Οι διηγήσεις της με συγκλόνισαν.

Αισθάνθηκα υποχρεωμένος να τα κάνω όλα αυτά γνωστά στον κόσμο. Κι από την άλλη είχα μια ανησυχία μήπως δεν καταφέρω να τα αποδώσω με την ένταση και τη φλόγα που μου τα αφηγήθηκε εκείνη. Η επαφή μαζί της πάντως ενεργοποίησε ξανά το ενδιαφέρον μου για την περίοδο εκείνη.

Διάβασα ξανά μερικά από τα βιβλία που είχα διαβάσει παλιά, εκείνα που είχα θεωρήσει πιο σημαντικά και ενδιαφέροντα, αλλά και πολλά καινούργια σχετικής θεματολογίας, σαφώς πιο αντικειμενικά και αποστασιοποιημένα δεδομένου ότι είχε περάσει αρκετός χρόνος από τότε.

Ακόμα κι αυτά όμως έφεραν το ιδεολογικό φορτίο της πλευράς απ’όπου ο συγγραφέας προερχόταν, πολύ μικρότερης έντασης βέβαια συγκριτικά με τα παλαιότερα.

Έχουν περάσει περισσότερα από εξήντα χρόνια από το τέλος του Εμφυλίου αλλά το θέμα εξακολουθεί να είναι φορτισμένο. Και χωρίς να είμαι ιστορικός για να μπορώ να πω ότι η εκτίμησή μου βασίζεται σε επιστημονική έρευνα, έχω την αίσθηση ότι το θέμα δεν έχει αποφορτισθεί επειδή δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα αντικειμενική μελέτη και ανάλυσή του ούτε και αποτίμηση των συνεπειών του.

Περί τα μέσα του 2007 όλα αυτά που σκεφτόμουν και διάβαζα τόσα χρόνια είχαν γίνει τόσο πυκνά μέσα στο κεφάλι μου που με απασχολούσαν διαρκώς. Συνειδητοποίησα πως δεν είχα πια καμιά δικαιολογία να αναβάλλω τη συγγραφή. Αποφάσισα πως ήρθε η στιγμή. Συγκέντρωσα και αποδελτίωσα σχετικό υλικό για κανένα εξάμηνο και άρχισα να γράφω στις αρχές του 2008.

Μου πήρε περίπου τρία χρόνια να ολοκληρώσω (γράψιμο και τελικές διορθώσεις) το κείμενο. Είχα δυσκολία, στην αρχή κυρίως, να προσαρμοστώ στην απαίτηση αυστηρής οργάνωσης του υλικού και λιτής γραφής. Κι αυτό παρά την προηγούμενη απασχόληση και εμπειρία μου στη σύνταξη τεχνικών κειμένων που από τη φύση τους είναι λιτά και δομημένα. Όμως η γραφή του λογοτεχνικού κειμένου είχε πολύ διαφορετικές απαιτήσεις.

Δυσκολευόμουν συχνά, ιδίως σε τμήματα όπου είχα συγκεντρώσει πολύ και ενδιαφέρον υλικό (τόσο από προσωπικές μαρτυρίες όσο και από τη βιβλιογραφία) στη διαχείριση και την επιλογή: τι να εντάξω στο κείμενο και τι όχι.

Κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να καθυστερώ και να κάνω πολλές διορθώσεις. Έτσι, από ένα σημείο κι ύστερα, έγινα πιο αποφασιστικός στο τι από την αρχή επέλεγα να γράψω και τι όχι.

Συμπερασματικά, η συγγραφή αυτού του πρώτου βιβλίου ήταν για μένα μια επώδυνη διαδικασία που όταν όμως κατάφερα και την ολοκλήρωσα αισθάνθηκα κυριολεκτικά λυτρωμένος.

Έμπνευση για την ιστορία μου ήταν όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω. Θέλησα να αναδείξω τη ρωγμή που δίχασε την ελληνική κοινωνία στον Εμφύλιο και της οποίας τις καταστροφικές συνέπειες εξακολουθούμε να πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Η ΡΩΓΜΗ δηλαδή συνεχίζεται ατάραχη και ανεπηρέαστη από τις εξελίξεις σε άλλους τομείς.

Το βιβλίο παρακολουθεί τη ζωή τριών γενιών μιας ελληνικής οικογένειας στη διάρκεια του 20ου αιώνα.

Τα μέλη της προσπαθούν, το καθένα με το δικό του τρόπο, να αντιμετωπίσουν προσωπικά προβλήματα και κοινωνικά γεγονότα. Κι αυτά που ζουν κι αισθάνονται ενεργοποιούν νοητές αναδρομές σε σημαντικά γεγονότα, προσωπικά και κοινωνικά, του παρελθόντος τους.

Μέσα από τη ζωή και τις περιπέτειες τους θέλησα να παρουσιάσω τις επιπτώσεις των γεγονότων αυτών στην ελληνική κοινωνία.

Επιδίωξή μου ήταν επίσης να φανεί το πώς η πολιτική στράτευση για μια καλύτερη κοινωνία συγκρούεται με την βασική επιθυμία του ανθρώπου για μια ήσυχη και ειρηνική ζωή και ότι η σύγκρουση αυτή οδηγεί σε πολλαπλές ρωγμές, προσωπικές και συλλογικές. Στις περιπέτειες αυτής της οικογένειας προσπάθησα ουσιαστικά να αποτυπώσω την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας όπως την αντιλήφθηκα από τις ζωντανές και βιβλιογραφικές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα που τη διαμόρφωσαν.-


Ο Γιώργος Κακούρος γεννήθηκε το 1957 στην Αθήνα. Πήρε πτυχίο μηχανολόγου μηχανικού του ΕΜΠ το 1980 και διδακτορικό δίπλωμα της Ecole Centrale στη Λυών Γαλλίας το 1984 στη ρευστομηχανική.

Το διάστημα 1987-1998 εργάσθηκε στη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας ως ειδικός επιστημονικός συνεργάτης με αντικείμενο τον σχεδιασμό και την υλοποίηση εθνικών ερευνητικών προγραμμάτων και την αξιολόγηση τεχνολογικών ερευνητικών έργων.

Από το 1999 μέχρι σήμερα εργάζεται στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΟΠΑ) ως γραμματέας του Πανεπιστημίου. Επιπλέον, διδάσκει μαθήματα σχετικά με τη διαχείριση τεχνολογίας και καινοτομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Στεφόπουλος: Έχουμε τον μεγαλύτερο κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα

07:11, 12 Απρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/125436

[…] το τραγικό που συνέβη μεταπολιτευτικά, είναι ότι φτάσαμε να περιορίσουμε το οικονομικό μέγεθος της χώρας στην περιουσία κάποιων μεγάλων οικογενειών, και «οίκων». Διότι πιστεύω ότι σ’ αυτή τη χώρα, έχουμε τον μεγαλύτερο κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα που υπάρχει. Λέμε συνέχεια ότι για όλα φταίει το δημόσιο, ενώ δεν βλέπουμε τι γίνεται στον ιδιωτικό τομέα […] Ο ηθοποιός Γιάννης Στεφόπουλος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την παράσταση Μήδεια του Μποστ, συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο που δημοσιεύεται στο tvxs.gr.

Γ.Στ.: Ήταν μια σκέψη που είχε η Ιφιγένεια Αστεριάδη με τον Νίκο Δημητρόπουλο, τον σκηνοθέτη της παράστασης, επειδή το συγκεκριμένο έργο αν και είναι γραμμένο γύρω στο ’87, είναι απόλυτα σημερινό. Τα λόγια του Μποστ έρχονται και κουμπώνουν με την κατάσταση την οποία ζούμε.

Κρ.Π.: Δηλαδή;

Γ.Στ.: Στην προκειμένη περίπτωση, καταπιάνεται με τη Μήδεια που θέλει να σφάξει τα παιδιά της επειδή ελευθεριάζουν, αλλά με τη λογική ότι θέλει ν’ αλλάξει τη δυσβάστακτη ζωή την οποία ζει η ίδια μαζί με τον Ιάσονα.

Ουσιαστικά, όμως, τα θέματα τα οποία θέτει με έναν μεταφορικό τρόπο, αφορούν τόσο την εποχή του, όσο και την σημερινή εποχή.

Μιλάει π.χ. για την ανεργία, ή για τις ανθρώπινες σχέσεις και όλη η παράσταση θα λέγαμε ότι είναι ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην υποκρισία που αιώνες και χιλιετίες τώρα κατατρώει τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.

Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, δε νιώσαμε την ανάγκη ν’ αλλάξουμε ή να προσθέσουμε κάτι στο κείμενό του. Μόνο εκεί που έλεγε η Μήδεια «εξάσκησε τα παιδιά στα Λατινικά» εμείς το αλλάξαμε και το κάναμε «εξάσκησέ τα στα Σαξονικά», δηλαδή στα γερμανικά…

Κρ.Π.: Και όταν λέει ότι σκοτώνει η Μήδεια τα παιδιά της επειδή ελευθεριάζουν; Τι εννοεί;

Γ.Στ.: Γενικά τα παιδιά της είναι πολύ άτακτα. Το ένα 14 και το άλλο 13 και δεν τα πάνε καλά με τα ήθη και την… υπακοή. Χαριτολογώντας ο Μποστ, παραθέτει όλη τη σύγχυση της σύγχρονης Ελλάδας πάνω στην υποκρισία και τον καθωσπρεπισμό.

Έχει πάρει την Μήδεια του Ευριπίδη και την έχει φτιάξει με τη δική του ματιά. Από εκεί και πέρα είναι πολύ γήινος στη σκέψη του και αντιλαμβάνεται όχι μόνο τα προβλήματα που υπάρχουν αλλά και το πώς διαιωνίζονται…

Γιατί το δεύτερο που κάνει είναι να δείχνει συνέχεια, ότι οπουδήποτε φαίνεται να δίνεται μια λύση στα πράγματα, ουσιαστικά δεν είναι λύση!

Κρ.Π.: Αυτό που γράφετε για την παράσταση, ότι «πίσω από τα γέλια, καιροφυλακτεί η μελαγχολία κι εκείνο το απόκοσμο ρίγος του θανάτου», τι ακριβώς εννοεί;

Γ.Στ.: Το σπουδαίο στον Μποστ είναι πως μέσα από την κωμωδία υπάρχει πάντα από πίσω μια σκέψη κι ένα βλέμμα μελαγχολίας. Διακωμωδεί μεν το γεγονός, χωρίς όμως να παραβλέπει την ουσία του.

Δεν έρχεται δηλαδή, να κάνει μία επιθεωρησιακού χαρακτήρα καταγραφή, για να δούμε το πρόβλημα και με κάποιον τρόπο να το… εξαγνίσουμε.

Ο Μποστ, βλέπει το πρόβλημα, το αντιμετωπίζει, το στυλιτεύει, σε κάνει να γελάς μέσα από αυτόν τον υπέροχο λόγο του με τον δεκαπεντασύλλαβο που χρησιμοποιεί συνέχεια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα φύγεις από την παράσταση μόνο χαμογελαστός. Θα φύγεις και με μια μελαγχολία, αφού σε βάζει να σκεφτείς και όχι να κοιμηθείς τον ύπνο του δικαίου.

Κρ.Π.: Θυμίζει η παράσταση το «τσίρκο του παραλόγου» όπως λέτε επίσης;

Γ.Στ.: Ακριβώς. Ο Μποστ, άλλωστε, αγαπούσε πάρα πολύ το τσίρκο. Και η ιδέα του σκηνοθέτη μας, να στηθεί η παράσταση μόνο με δύο ηθοποιούς, ενώ έχει δεκαπέντε ρόλους, βασίστηκε πιο πολύ σ’ αυτήν την αγάπη του, στο ότι είναι μία παράσταση σαν ένα τσίρκο. Δηλαδή, και το σκηνικό το ίδιο παραπέμπει σ’ αυτό, και οι δύο ηθοποιοί λειτουργούν σαν… κλόουν, καθώς υποδύονται όλους αυτούς τους ρόλους.

Κρ.Π.:  Το καρνιβαλιστικό κατά κάποιον τρόπο στοιχείο της παράστασης, θυμίζει αυτό που είπε πρόσφατα ο Νάνος Βαλαωρίτης, ότι οι αντιδράσεις στον παραλογισμό που ζει ο ευρωπαϊκός Νότος, μπορεί να πάρουν έναν παρόμοιο σουρεαλιστικό χαρακτήρα;

Γ.Στ.: Το ζήτημα είναι, ότι πάντα το τσίρκο και το καρναβάλι, κάποια στιγμή, μπορεί να «γυρίσει» σε κάτι άγριο και ανεξέλεγκτο.

Είναι πολύ εύκολο να περάσουμε από την έννοια του γέλιου, της χοντρής πλάκας, σε μια απόλυτη αγριάδα η οποία δεν έχει ούτε έλεγχο, αλλά ούτε και πραγματικό όριο. Και δεν ξέρω, αν σήμερα, είμαστε πολύ κοντά σ’ αυτό…

Κρ.Π.: Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε; Τι πιστεύεις;

Γ.Στ.: Από το ’21 και μετά η ιστορία της χώρας μας είναι μια ιστορία πολέμων. Η δικτατορία του Μεταξά, ο Δεύτερος Παγκόσμιος, ο Εμφύλιος, μετά η χούντα…
Ουσιαστικά, λοιπόν, το πρώτο μεγάλο κενό, το πρώτο μεγάλο διάστημα ηρεμίας, το ζούμε από το 1974 και μετά.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι αυτό που φταίει, είναι πως μεταπολιτευτικά δόθηκε πρόσφορο έδαφος σ’ αυτούς που κυβερνήσανε, να δώσουν στον λαό(τον καταπιεσμένο και τυραννισμένο) ένα μικρό τυράκι όπως δίνουμε σε ένα μικρό ποντικάκι, ώστε να μπορέσουν να τον χειραγωγήσουν, να τον ποδηγετήσουν, και να τον κάνουν πελάτη τους – ψηφοφόρο, με όλα τα παρελκόμενα, με αποτέλεσμα να αποδιαλύσουν το όποιο κράτος είχε πάει να δημιουργηθεί.

Όταν περάσαμε με όλα αυτά στην πεποίθηση των παιδιών ότι: εμένα ο μπαμπάς μου είναι στο τάδε κόμμα και θα με βάλει στην τάδε υπηρεσία, οπότε το τι θα σπουδάσω ή δεν θα σπουδάσω υπαγορεύεται απ’ αυτό, είδαμε και πως μεταλλάχτηκε σιγά σιγά ο ελληνικός λαός από πολίτης σε πελάτης, που με μόνο μια ψήφο στο χέρι κανόνιζε τη ζωή του. Και έτσι μπήκαμε σε έναν φαύλο κύκλο, που εναλλάσσονταν οι πράσινοι με τους μπλε…

Και για μένα, το τραγικό που συνέβη μεταπολιτευτικά, είναι ότι φτάσαμε να περιορίσουμε το οικονομικό μέγεθος της χώρας στην περιουσία κάποιων μεγάλων οικογενειών και μεγάλων «οίκων». Διότι πιστεύω ότι στην Ελλάδα, έχουμε τον μεγαλύτερο κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα που υπάρχει. Λέμε συνέχεια ότι για όλα φταίει το δημόσιο, ενώ δεν βλέπουμε τι γίνεται στον ιδιωτικό τομέα.

Και γενικά η χώρα μας, στηρίχτηκε πάνω σε μία παραοικονομία, η οποία βόλευε πάντα το κράτος. Διότι με την ανέχεια των κρατούντων ‘γίναν όλα αυτά…

Τώρα τι πρέπει να κάνουμε; Λόγω του ότι ζούμε σε μία ευλογημένη χώρα, νομίζουμε ότι επειδή βλέπουμε συνέχεια έναν τεράστιο ήλιο, είναι και όλα λαμπερά, εύκολα και  ωραία. Αλλά δεν είναι. Αν λοιπόν ο κόσμος δεν καταλάβει αυτό ακριβώς, και δεν προσπαθήσει να το αλλάξει, δεν βλέπω να γίνεται τίποτα.

Το μόνο που μας έχει δοθεί, είναι το να ζούμε σε ιδανικές κλιματολογικές συνθήκες, που όμως αυτό μας κάνει πολλές φορές να μην αντιλαμβανόμαστε τη μουντάδα των πραγμάτων γύρω μας.

Αυτές οι μέρες και τα χρόνια τα οποία ζήσαμε κοροϊδεύοντας ο ένας τον άλλον, ή κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλον –γιατί ξέρεις ο ψηφοφόρος κλείνει το μάτι σ’ αυτόν που ψηφίζει και το αντίθετο- έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, και πρέπει να βρούμε άλλες λύσεις, με διαφορετικές επιλογές, μέσα από συλλογικότητες, με αλληλεγγύη και άλλου είδους συνεργασίες.

Μόνο αν σκεφτεί ο Έλληνας συλλογικά, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Μόνο μέσα από τα κοινά συμφέροντα, και όχι από το ατομικό συμφέρον του καθενός. Δεν είναι δηλαδή μία εποχή που μπορεί ο καθένας, απλά να σώσει το τομάρι του! Είναι μία εποχή που όλοι μαζί πρέπει να αγωνιστούμε για να αλλάξει κάτι σ’ αυτή τη χώρα. Το τραγικό όμως είναι ότι βλέπουμε πως αντί ο κόσμος να αντισταθεί και να επαναστατήσει, αντίθετα συντηρητικοποιείται, και δεν παίρνει χαμπάρι!

Γιατί είναι ψεύτικη αντίδραση να επαναστατείς υπέρ και μόνο για τα του οίκου σου, ή ενάντια σε μία άλλη μικρή ομάδα, που τη θεωρείς υπαίτια για όλα τα δεινά (χαρακτηριστικό παράδειγμα όλο αυτό το ξενοφοβικό μένος που εκφράζει η Χρυσή Αυγή).

Το έλεγα και στο Σωματείο των Ηθοποιών πρόσφατα, που αποφάσισαν μόνο δύο μέρες απεργία(επειδή οι ηθοποιοί πλέον δεν θα έχουν για πρώτη φορά συλλογική σύμβαση και θα θεωρούνται όλοι –ανεξαρτήτως προϋπηρεσίας- υπάλληλοι των 600 ευρώ), πως αν δεν γίνει μία γενική απεργία διαρκείας από όλους μαζί, δεν θα δούμε κανένα αποτέλεσμα.

Και υπάρχει και ένα ζήτημα πολύ σημαντικό: Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε μόνο να αντιπαρέλθουμε μια κυβέρνηση η οποία με τον καιρό περνάει σε μία απόλυτη μη-δημοκρατία(δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω καλύτερα), αλλά έχουμε να αντιμετωπίσουμε και μία τηλεόραση η οποία μας παρουσιάζει συνέχεια το άσπρο μαύρο. Διότι δεν μπορεί να γίνεται ότι γίνεται στην Χαλκιδική και να βγαίνουν τα κανάλια και να λένε ότι συλλάβανε υπόπτους! Ποιούς υπόπτους βρε συλλάβανε; Με τον τρόπο που τα παρουσιάζει η τηλεόραση, απλώνεται ο φόβος παντού. Απλώνεται ο συντηρητισμός. Απλώνεται η απάθεια. Αυτό το μέσον έχουν μόνο: Της τρομοκρατίας. Τίποτε άλλο.

Κρ.Π.: Αφού δεν είναι καλά τα παιδιάκια να τα «σφάξουμε» να τελειώνουμε; Όπως στη Μήδεια του Μποστ;

Γ.Στ.: Αφού δεν είναι «καλά» τα παιδάκια να τα πάμε φυλακή να τελειώνουμε! Όποιος… κουνιέται πολύ και διαμαρτύρεται και πολύ… Και υπάρχουν πολλές φυλακές. Δεν είναι μόνο τα σίδερα.

Κρ.Π.: Όταν καταστρέφουν τον τόπο σου, ή όταν δεν έχεις να… φας;

Γ.Στ.: Κι αυτό φυλακή είναι. Κι όταν δεν έχεις να πληρώσεις πάλι φυλακή είναι. Κι όταν αρρωστήσεις και δεν έχεις ασφάλιση ούτε για να πάρεις τα φάρμακά σου, φυλακή δεν είναι; Και η μαύρη εργασία στην οποία οδηγούν τον κόσμο, μια φυλακή είναι.

Αν λοιπόν, ο κόσμος δεν οργανωθεί σε συλλογικότητες, και δεν αποφασίσει να παλέψει με αλληλεγγύη, με την πραγματική έννοια, και αν ο καθένας δεν καταλάβει ότι πια δεν μιλάμε για ένα πρόβλημα το οποίο αφορά κάποιον πολύ μακρινό μας, αλλά αφορά τον εαυτό μας, και τον διπλανό μας, και αν δεν δει τα προβλήματα όπως είναι και αν δεν αντισταθεί πραγματικά, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.

Γιατί οι κυβερνήσεις και οι τραπεζίτες τη δουλειά τους κάνουν. Βρίσκουν και τα κάνουν! Το θέμα είναι τι κάνουμε όλοι εμείς απέναντί τους.-


Μήδεια
του Μποστ

Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Νίκος Δημητρόπουλος
Παίζουν: Ιφιγένεια Αστεριάδη, Γιάννης Στεφόπουλος

Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης, Κουστούμια: Βανέσσα Τουζλούκωφ, Σκηνικά: Γιώργος Λυντζέρης, Επιμέλεια κίνησης: Κυριάκος Κοσμίδης, Φωτογραφίες: Στάθης Σταμουλακάτος, Video: Αλέξης Πηλός, Παραγωγή: Ενδορφίνη
Κάθε Τρίτη και Τετάρτη στις 21.00

Βιργινίας Μπενάκη 7, 104 36, Μεταξουργείο, τηλ. 210 5200059, Μετρό στάση Μεταξουργείο, www.endorfini.gr, e-mail: endorfinistb@gmail.com
Σχετικά Άρθρα