Ένα απαρατήρητο εθνικό έγκλημα. Του Περικλή Κοροβέση

07:30, 18 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/120169

Το μεθοδικό σχέδιο καταστροφής της χώρας έχει έναν συγκεκριμένο στόχο: να διαλύσει ολοσχερώς την κοινωνία και να μετατρέψει τους πολίτες της σε ένα πεινασμένο κοπάδι που θα σπαράζεται μεταξύ του για λίγη τροφή. Αριστερίστικες υπερβολές; Αντιευρωπαϊκός φανατισμός; Κρυφό λόμπι δραχμής; Τίποτε από όλα αυτά. Απλά είναι η πρόταση του προέδρου του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων, Χανς Πέτερ Κάιτελ, για τη μετατροπή όλης της Ελλάδας σε «ειδική οικονομική ζώνη» («Σπίγκελ» 10/9/12).

Οι ειδικές οικονομικές ζώνες είναι στρατόπεδα εργασίας, δώδεκα ώρες την ημέρα επί τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες τον χρόνο με ωρομίσθιο πενήντα λεπτά, χωρίς κανένα δικαίωμα. Ούτε συνδικαλισμός ούτε ασφάλιση ούτε άδειες ούτε φυσικά υπερωρίες. Το μοντέλο αυτό έχει εφαρμοστεί στη Νοτιοανατολική Ασία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Κεντρικής Ευρώπης.

Το μοντέλο αυτό θυμίζει τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας του Χίτλερ που χρησιμοποιούσε αιχμαλώτους πολέμου στις ίδιες βιομηχανίες που θα έρθουν αύριο να επενδύσουν στην Ελλάδα. Η μόνη διαφορά που υπάρχει είναι πως τότε οι αιχμάλωτοι δούλευαν καταναγκαστικά, ενώ αύριο θα πηγαίνουν εθελοντικά και θα θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό που βρήκαν ένα κομμάτι ξερό ψωμί.

Αλλά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται μια κοινωνία διαλυμένη και ένας λαός νικημένος και απελπισμένος. Και από τη σύγκρουση της φασίζουσας κυβέρνησης και της κοινωνίας, η τρόικα εσωτερικού βγαίνει νικήτρια. Ολα τα μέτρα των Μνημονίων πέρασαν. Και αυτό σημαίνει πως το όποιο κίνημα αντίστασης έχει αναπτυχθεί μέχρι σήμερα πρέπει να αναθεωρήσει τις μορφές πάλης που έχει χρησιμοποιήσει.

Και εδώ είναι η μεγάλη ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν κατόρθωσε να μετατρέψει το εκλογικό του ποσοστό σε μαχόμενη κοινωνική δύναμη και να μεταφέρει την αντιπολίτευση της Βουλής στους δρόμους. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ όλο και στρογγυλεύει τις θέσεις του. Οπως παρατηρεί το έμπειρο στέλεχός του, Γιάννης Θεωνάς: «Προεκλογικά δεν μιλήσαμε ποτέ για αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Μιλήσαμε για επανδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, με στόχο την οριστική διαγραφή του» («Δρόμος της Αριστεράς» 9/2/13). Πριν αναλάβει την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει πως είναι κοινωνική αντιπολίτευση.

Στον καταιγισμό των μέτρων για τη διάλυση της κοινωνίας έγινε ένα εθνικό έγκλημα που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης αποφάσισαν την κατάργηση του επαγγέλματος του συγγραφέα. Αυτό δεν έγινε με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αλλά με την επιβολή ενός χαρατσιού που κάνει το γράψιμο μια πολύ ζημιογόνα επιχείρηση.

Η Εταιρεία Συγγραφέων έστειλε μια έγγραφη διαμαρτυρία στους αρμόδιους υπουργούς, που από ό,τι γνωρίζω δεν έχει ακόμα απαντηθεί μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Μεταξύ άλλων τονίζει: «Ενα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών τους και των πνευματικών τους δικαιωμάτων».

Στα τρία χρόνια των Μνημονίων, σχεδόν κανένας συγγραφέας δεν έχει εισπράξει δικαιώματα. Οι περισσότεροι αρκούνται να δουν τη δουλειά τους τυπωμένη και συχνά αποφεύγουν να μιλούν για δικαιώματα (για τον φόβο μην τους πάρουν για αφελείς). Αλλά και άφραγκοι θα κληθούν να πληρώσουν χαράτσι.

Κάποιοι συγγραφείς που είχαν και άλλη δουλειά, περίμεναν πώς και πώς τη σύνταξή τους, να βρουν αυτόν τον πολύτιμο χρόνο για να γράψουν. Αλλά αλίμονο αν γράψουν. Τότε θα χάσουν τη σύνταξή τους. Και, αλήθεια, ποιος ορίζει τον δημιουργικό χρόνο ενός συγγραφέα; Πολλοί συγγραφείς γράφουν μέχρι να πεθάνουν. Το γράψιμο γι’ αυτούς είναι η ίδια η ζωή τους. Και αν υποθέσουμε πως πάψουν να γράφουν οι συγγραφείς, αυτό θα σημάνει και το τέλος της ελληνικής γλώσσας, που θα πάψει να καλλιεργείται και να αναπτύσσεται.

Και όπως εύστοχα επισημαίνει ο Φώτης Τερζάκης στην «Αυγή» (3/2/13):

«Προοπτικά ιδωμένο, αυτό έχει μόνο μία αντικειμενική συνέπεια: την εξουδετέρωση της ελληνικής πνευματικής παραγωγής και, οριακά, την εξάλειψη της ελληνικής γλώσσας από τον παγκόσμιο διαπολιτιστικό χάρτη. Πρόκειται για ένα είδος εθνοτικής προλεταριοποίησης… Μόνο οι ηγεμονικές κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις έχουν το δικαίωμα να παράγουν «πολιτισμό»».

Μήπως ήρθε ο καιρός να αρχίσουν να μεταναστεύουν και οι συγγραφείς, ακολουθώντας το νέο επιστημονικό δυναμικό αυτής της χώρας; Καλύτερο δώρο η Μέρκελ δεν θα περίμενε. Λαός χωρίς πνευματικούς ταγούς είναι σκλάβος.-

perkor29@gmail.com


*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών

Μάνια Παπαδημητρίου: Δεν ξέρω αν υπάρχει διέξοδος…

07:16, 18 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/120160

Βλέπω ότι σίγουρα δεν υπάρχει διέξοδος για τους φτωχούς ανθρώπους κι αυτό με εξοργίζει και με πεισμώνει τρομερά. Πρέπει να ενημερωθούμε οι πολίτες σωστά για κάθε ξεχωριστό μας δικαίωμα και να ενημερώσουμε τον κόσμο της Ευρώπης για το τί πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα.» Η ηθοποιός και σκηνοθέτις Μάνια Παπαδημητρίου, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή την παράσταση με ηρωίδα μια ανεργογεννήτρια… του μέλλοντος, συμμετέχοντας στην δημοσιογραφική – ποιοτική έρευνα για την κρίση που δημοσιεύεται στο tvxs.gr από το 2010, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»

Κρ.Π.: Ο «Διάδρομος» της Ευσταθίας, που σκηνοθέτησες και πρωταγωνιστείς, είναι ουσιαστικά η μόνη όσο και ζοφερή… διέξοδος για την κρίση;

Μ.Π.: Δεν ξέρω αν υπάρχει διέξοδος… Ξέρω ότι θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις για να υπάρξει μιά μίνιμουμ δικαιοσύνη για τους ανθρώπους.

Τουλάχιστον για τους ανθρώπους της εργασίας μου, δηλ. του θεατρικού χώρου που γνωρίζω, και επί τόσα χρόνια προσπαθώ να ζώ απ’ αυτό. Είναι ένας χώρος που στενάζει απο την ανέχεια και τις ντροπιαστικές αμοιβές όλων όσων είναι οι πραγματικοί παραγωγοί αυτής της δουλειάς, δηλ. των ηθοποιών…

Είναι εξωφρενικό να μαθαίνω ότι ένας διευθυντής φεστιβαλ έπαιρνε(το 2011) 10.000 ευρώ το μήνα για 10  μήνες το χρόνο  (κι ας ζεί στο εξωτερικό, κι ας μας επισκέπτεται μόνο το καλοκαιράκι) όταν ο μισθός ενός μέσου Ελληνα  ηθοποιού  (καλού κακού δεν έχει σημασία, σημασία έχει το ότι εργάζεται) είναι στην καλύτερη περίπτωση 700 καθαρά για μάξιμουμ τρεις μήνες το χρόνο κι ας δουλεύει 5 ή 6…

Εχει γίνει σχεδόν δεδομένο για την κοινωνία μας, να νομίζει ότι ο ηθοποιός είναι χομπίστας, ψωνάρα που παίζει για να τον κοιτάνε τζάμπα. Αυτό πρέπει να σταματήσει…

Ο Διάδρομος σαν κείμενο, λέει με πολύ ωραίο τρόπο πόσο εύκολα μπορεί να πέσει κανείς στη μαύρη τρύπα του να τον εκμεταλλεύεται το σύστημα και ενώ έχει πέσει και είναι ένα ποντίκι που γυρίζει γύρω γύρω απο ένα τυράκι αυτός να νομίζει ότι αυτό είναι το φυσιολογικό.

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι οι Ελληνες, ότι μόνο για ένα πράγμα είμαστε ένοχοι. Γιατί επιτρέπουμε  να μας κυβερνάνε απατεώνες που τρωνε το ψωμί μας.

Κι όταν το καταλαβαίνουμε-αντί να ξεσηκωθούμε-κοιτάμε πώς θα κάνουμε κι εμείς το ίδιο για να βγάλουμε κανα φράγκο… Κι έτσι δημιουργείται αυτό το απίστευτο πεδίο διαπλοκών που μας κάνει να φαντάζουμε όλοι ένοχοι… στα μάτια ενός τρίτου ψυχρού παρατηρητή.

Κρ.Π.: Σχετικά με αυτό που είπες, ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, πιστεύεις;

Μ.Π.: Η προηγούμενη τελευταία φράση μου είναι η απάντηση, μαζί βέβαια με το περίφημο λόμπυ των τραπεζών και των οικων αξιολόγησης που θέλουν να διαλύσουν το νότο της Ευρώπης για να σωσουν το τραπεζικο σύστημα, με συναίτερους τις κυβερνήσεις των κρατών που γίνονται υπάλληλοί τους.

Κρ.Π.: Τί πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε, απέναντι σε όλο αυτό που γίνεται; Δηλαδή, τί θέση πρέπει να πάρουμε εμπράκτως; Όσοι, τουλάχιστον, δεν θέλουμε να καταλήξουμε ανεργογεννήτριες, όπως η ηρωίδα αυτού του θεατρικού έργου, χωρίς αισθήματα, χωρίς ζωή.

Μ.Π.: Πραγματικά το τι πρέπει να κάνουμε πιστεύω ότι πρέπει να είναι πολύ απλό αλλά θα το μάθουμε σε 50 χρόνια απο σήμερα.

Οπως μάθαμε για τον εμφύλιο και για την Κύπρο. Σε 50 χρόνια από σήμερα θα ξέρουμε τι θα έπρεπε να είχαμε κάνει σήμερα για να μην καταλήξουμε εκεί που μάλλον θα καταλήξουμε,  δηλ.  ένα είδος Κουβέιτ ή Καταρ με πολλά πετρέλαια αλλά βιοτικό επίπεδο σκατά για όποιον δεν μπορεί να ενταχθεί στο σύστημα που προτείνεται και επιμένει να αντιδρά.

Αν βρούμε αυτό το τί πρέπει, όχι να κάνουμε αλλά να μην κάνουμε και το πράξουμε, τότε θα δουμε ίσως πως δεν είναι και τόσο φοβερό μερικές φορές να λές «όχι» στο να υπογράψεις ένα χαρτί που σου φέρνουνε μπροστά σου χωρίς να το διαβάσεις πολύ πολύ πολύ προσεκτικά.

Διαβάζω τις ομιλίες των επερωτήσεων μερικών φίλων που παλεύουν απο τα έδρανα της Βουλής ενάντια στο μνημόνιο και έχω φρίξει. ΤΑΙΠΕΔ, πώληση νερού, ρεύματος, ακτών… όροι, ορολογίες. Ολα περνούν με νομοθετικές ρυθμίσεις που φέρνουν πάντα τους βουλευτές και των κυβερνώντων κομμάτων μπροστά στο εκβιαστικό δίλλημμα «Λες ναι ή ρίχνεις την Κυβέρνηση» .

Αυτό δεν είναι Δημοκρατία. Το Σύνταγμα προβλέπει άλλα. Οταν μάλιστα γίνεται μία επερώτηση λείπει συνήθως πάντα αυτός στον οποίον απευθύνεται… και γράφει η ομιλία: «Αν ήταν εδώ ο κύριος τάδε ή ο κύριος δείνα θα του λέγαμε» ενώ πληρώνεται για νάναι εκεί και να απαντάει.

Βλέπω ότι σίγουρα δεν υπάρχει διέξοδος για τους φτωχούς ανθρώπους κι αυτό με εξοργίζει και με πεισμώνει τρομερά. Πρέπει να ενημερωθούμε οι πολίτες σωστά για κάθε ξεχωριστό μας δικαίωμα και να ενημερώσουμε τον κόσμο της Ευρώπης για το τί πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα.

Νιώθω ότι είμαστε ένα πείραμα  που βάζουν  στα εξώφυλλα των περιοδικών τους για να τρομάζουν τους δικούς τους πολίτες να κάθονται καλά. Αυτό είναι για μένα πια ενας στοχος ζωής. Η απαίτηση δικαιοσύνης  για τον ιδρώτα των ανθρώπων που πάει χαμένος.

Ηθελα επίσης, με την ευκαιρία, να πω κάτι για μια δήλωση που έκανε κυβερνητικό στέλεχος για την επιστροφή της θανατικής ποινής.

Το τι υπήρξε ο καθένας απο πολλους της γενιάς μας πριν ντυθεί το μανδύα της νομιμότητας είναι γνωστό σε όλους όσους ασχολούνται με τα κοινά. Αυτό που με εξέπληξε και με ανησυχεί είναι όχι το ποιός μιλάει και το τί σκέπτεται να πεί αλλά ότι τον αφήνουν να το λέει χωρίς να εξανίστανται οι δημοκρατικοί του κόμματός του. Γιατί και αυτό το κόμμα έχει δημοκρατικούς ανθρώπους.

Το γεγονός αυτό δείχνει το πόσο σιγά σιγά οδηγούν την κοινωνία σε διχασμό, μηχανισμοί πάνω απο μας, που αν δεν τους αντισταθούμε θα βρεθούμε σε χειρότερη θέση αποτην μεσοπολεμική Ευρώπη. Θα βρεθούμε σε χώρα με ταλιμπανικούς νόμους χωρίς να το καταλάβουμε.

Αυτή η στρατια μισθοφόρων αρνητών της δημοκρατίας που έχουν το θρασος να το δηλώνουν ανοιχτά μέσα απο το κτίριο της Βουλής χωρίς κανείς να τους εγκαλεί και κανείς να τους επαναφέρει στην τάξη είναι το πιο  αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτης της επικίνδυνης στροφής της ιστορίας και υποψιάζει σοβαρά και τον πιο αθώο πολίτη.-


Info
Ο Διάδρομος της Ευσταθίας – Μονόλογος

Σκηνοθεσία και ερμηνεία: Μάνια Παπαδημητρίου
Μουσική: Λένα Πλάτωνος

Ενορχήστρωση: Λένα Πλάτωνος, Στέργιος Τσιρλιάγκος
Sound design, mixes: Στέργιος Τσιρλιάγκος
Χορογραφία, κινησιολογία: Πέρσα Σταματοπούλου
Video art: Ελένη Πολιτοπούλου – Δημήτρης Αβραμόπουλος
Οπερατέρ: Νίκος Ψαρίδης
Φωτισμοί: Γιώργος Χαραλάμπους (Azaad)
Make up artist: Μαρία Ιωαννίδου
Φωτογραφίες παράστασης: Μιχάλης Κλουκίνας

Η παράσταση ανεβαίνει στην Ενδορφίνη, ένα νέο χώρο τέχνης στο Μεταξουργείο (πρώην El Bandoneon).
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 (Βιργινίας Μπενάκη 7, Μετρό στάση Μεταξουργείο, τηλ. 210 5200059 – 6936 650587)