Πέτρος Ζούλιας: Παρακολουθούμε τη ζωή μας σαν τηλεθεατές!

09:15, 03 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/118658
zouliasdpfhdifgsiydgkjh

[…] Χτίστηκε μία ζωή, που αντί να την οδηγούμε, μας οδηγεί. Με έναν τρόπο, παρακολουθούμε τη ζωή μας, σαν να ‘μαστε τηλεθεατές! […] Περνάμε μια εποχή που είναι σαν να αλλάζουμε δέρμα. Και το δύσκολο δεν είναι να συνειδητοποιήσεις την ξεφτίλα απ’ έξω σου. Το δύσκολο είναι να δεις ότι και συ είσαι ένα κομμάτι αυτής της ξεφτίλας […] Ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, με αφορμή τις παραστάσεις του(Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (για 4η χρονιά φέτος) και Δεν μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς),  για τη ζωή του, το έργο του, αλλά και τις σκέψεις και τις θέσεις του, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;».

Κρ.Π.: Από τα παιδικά σου χρόνια, τί πιστεύεις ότι έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην ιδιοσυγκρασία και μοιραία στο έργο σου;

Π.Ζ.: Αυτό που έχει παίξει καθοριστικό ρόλο είναι η θάλασσα. Διότι έχω καταγωγή από τη Μήλο, είμαι Κυκλαδίτης, οπότε όλα μου τα παιδικά χρόνια, και θα ‘λεγα, ακόμα και τώρα, οι πιο ελεύθεροι μήνες που βρίσκω πιο βαθιά τον εαυτό μου, έχουν συνδυαστεί με τη θάλασσα, αφού πηγαίνω ανελλιπώς από το 1965. Κοντεύουν 48 χρόνια…

Αυτά, λοιπόν, τα παιδικά καλοκαίρια στη Μήλο, είναι ένα κομμάτι που το κρατάω πολύ ζωντανό μέσα μου. Και ακόμα και σήμερα, είναι το μεγάλο μου καταφύγιο, γιατί εκεί συναντάω ανθρώπους που –ευτυχώς- δεν έχουν σχέση με τη δουλειά μου, ψαρεύω, έρχομαι σε ουσιαστική επαφή με τη φύση, και εδώ και πολλά χρόνια, είναι και το εργαστήρι της συγγραφικής μου δημιουργίας που μετά γίνεται θέατρο…

Στη Μήλο γράφτηκε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, στη Μήλο γράφτηκε και το Δεν μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς. Στη Μήλο, γενικώς, δημιουργείται όλο αυτό που γεννιέται και μετά κοινωνείται επί σκηνής στην Αθήνα, το Χειμώνα.

Τώρα, εκτός από τη Μήλο, βέβαια, που έχει παίξει αυτόν τον καθοριστικό ρόλο, είναι και ο Πειραιάς.

Για μένα, οι άνθρωποι που γεννήθηκαν και έζησαν στον Πειραιά, κουβαλάνε αυτόν τον αέρα, και όλη αυτή την ιδιοσυγκρασία που μπορεί να γεννήσει ένα μεγάλο λιμάνι…

Γι’ αυτό έχω και από εκεί, πολύ ιδιαίτερες εμπειρίες και ωραίες αναμνήσεις. Και όπως κατάλαβα μέσα στα χρόνια, δεν έχουν καμία σχέση οι αναμνήσεις από αυτά τα χρόνια με τις αναμνήσεις που έχουν τα παιδιά που έζησαν στο κέντρο της Αθήνας, ή σε μια επαρχιακή πόλη. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Νοσταλγώ το Β’ Λύκειο που πήγαινα στην Καστέλα, τις βόλτες στο Πασαλιμάνι, τα σινεμά που δεν υπάρχουν πια, όπως ήταν τότε το Παλλάς, το Σπλέντιτ… Νοσταλγώ, μέσα από αυτά τα χρόνια, αυτή την ωραία, την ελεύθερη ζωή που είχε λίγο η εφηβεία μου, με τα πρώτα τσιγάρα, με την περιπλάνηση στα Βοτσαλάκια, ή στην Πειραϊκή στα ουζερί…

Αυτό είναι ένα κομμάτι. Και λέω «η θάλασσα», γιατί το πιστεύω, ότι οι άνθρωποι που είναι νησιώτες και έχουν επαφή με τη θάλασσα, επειδή είναι ανοιχτή, δεν έχει όρια, έχουν και λίγο άλλη ανοιχτωσιά στο πως σκέφτονται και στο πως λειτουργούν.

Και επίσης, θα πω και κάτι που το λέω για τους Κυκλαδίτες, επειδή μας χαρακτηρίζουν τα μελτέμια… φυσάει αέρας στο κεφάλι μας!

Κρ.Π.: Τα τελευταία χρόνια, έχεις εστιάσει στην Ελλάδα, σε βιογραφίες, όπως της Ευτυχίας Παπαγιαννοπουλου, ή της Μαργαρίτας Καραπάνου (Μ’ αγαπάς, δε μ’ αγαπάς). Και γενικά σε ελληνικά έργα, όπως και η Κρητικοπούλα στη Λυρική Σκηνή… Πόσο σε απασχολεί η ελληνικότητα, ειδικά σήμερα; Και πόσο σε κεντρίζει αυτό το αυτοβιογραφικό – βιογραφικό κομμάτι στους ήρωες των έργων σου;

Π.Ζ.: Αυτό το θέμα με την ελληνικότητα, με την πατρίδα μου γενικότερα και με την παράδοσή της, λειτούργησε τα τελευταία χρόνια.

Τα πρώτα χρόνια της δουλειάς μου, όλο αυτό, δεν ήταν ελκυστικό. Λειτουργούσα φυγόκεντρα.

Δηλαδή, ενώ, προφανώς μέσα μου υπήρχε και το τραγούδι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, και το ελληνικό λαϊκό τραγούδι και η ελληνική επιθεώρηση, όταν ξεκίνησα σαν σκηνοθέτης να δημιουργώ, με απωθούσε το ελληνικό έργο.

Νομίζω, ότι πέρασε σίγουρα μια δεκαετία που διαμορφώθηκε η κουλτούρα μας μέσα από τον βομβαρδισμό του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου(Βάιντα, Φελίνι, Μπέργκμαν, Φασμπίντερ). Είχα, λοιπόν, διαποτιστεί από την ευρωπαϊκή «προπαγάνδα», μαζί με την αμερικάνικη, και θεωρούσα λίγο μπανάλ, λίγο ξεπερασμένο, το να καταπιαστώ με τα ελληνικά θέματα και τα ελληνικά κείμενα. Είχα αυτή την πετριά, αυτή τη στάση…

Και μέσα στα χρόνια, όχι απλώς, σιγά σιγά, «επέστρεψα», αλλά έγινα και φανατικός. Δηλαδή, μπορώ να πω ότι ο βασικός λόγος που δέχτηκα να κάνω την Κρητικοπούλα, ήταν ότι είχα να κάνω με ένα σπάνιο ελληνικό μουσικό έργο, ενός πολύ μεγάλου Έλληνα συνθέτη, που κινδύνευε να χαθεί για πάντα, να το πάρει το χρονοντουλαπο της ιστορίας και να τελειώσει… στην κυριολεξία. Είχε να ανέβει 88 χρόνια, και τις παρτιτούρες και το λιμπρέτο το μαζεύαν μέχρι και τις πρόβες…

Παρόλ’ αυτά, η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ήρθε μπροστά μου, αναζητώντας μια ηρωίδα, η οποία να έχει αυτό –που το είχα, μάλλον, εγώ ανάγκη- το δαιμόνιο της ελληνικής φυλής, που μπορεί να γεννά πάνω στην ξερή πέτρα, πάνω στον πόνο, πάνω στη φτώχεια, πάνω στο αδιέξοδο, και να έχει την εσωτερική δύναμη όλο αυτό το σκοτάδι να το κάνει μετά ζωή, τραγούδι, φως…

Μια τέτοια ηρωίδα, με όλα αυτά τα στοιχεία, βρήκα στο πρόσωπο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, που ήταν και το κύριο στοιχείο που με ερέθισε. Δεν ήταν το κομμάτι της στιχουργού, αλλά η προσωπικότητα η ίδια, ο άνθρωπος που μπορούσε να δανειστεί λεφτά να πάρει ταξί, ενώ δεν είχε ούτε για να πάρει το λεωφορείο!

Δηλαδή, ο άνθρωπος που είχε αυτή την ελληνική τρέλα, και το πάθος για ζωή, άρα μιλάμε για έναν θηλυκό Ζορμπά…

Κρ.Π.: Πολύ ωραίο…

Π.Ζ.: Έτσι με τράβηξε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Και πρέπει να πω, μια που μιλάμε για ελληνικότητα, προχτές μου έλεγαν, στο θέατρο, παιδιά 19-20 χρονών, ότι ανακάλυψαν ποια ήταν αυτή η γυναίκα, και ότι μαζί με τα τραγούδια τα οποία υπήρχαν με κάποιον τρόπο στο dna τους, από γιορτές, από πάρτι, από γάμους, από διάφορα ακούσματα, ξαφνικά έγινε ένα μοντάζ μέσα τους, και πλέον, όλο αυτό το μουσικό ταξίδι είχε την ταυτότητα του δημιουργού, είχε τη γνωριμία με την προσωπικότητα αυτής της γυναίκας…

Και το θεωρώ πάρα πολύ ωραίο, ότι τόσο νέοι άνθρωποι ανακαλύπτουν μια τόσο σημαντική, τόσο δυνατή παράδοση μουσικά, αλλά και μέσα απ’ αυτό, μαθαίνουν με έναν τρόπο κομμάτια που έχουν να κάνουν με μια Ελλάδα που… χάνεται; Που χάθηκε; Που θέλουμε να την ξαναφέρουμε μπροστά σε μια εποχή μεγάλης μελαγχολίας, ήττας, και αδιεξόδου; Δεν ξέρω τι απ’ ολ’ αυτά είναι πιο κυρίαρχο…

Κρ.Π.: Επίσης, είναι γυναίκες οι ηρωϊδες σου…

Π.Ζ.: Λένε οι φίλοι και οι φίλες μου, ότι είμαι ένας σκηνοθέτης που αγαπάει πολύ τις γυναίκες, με την έννοια ότι πραγματικά έχω δουλέψει και με πολλές και με φοβερά αξιόλογες γυναίκες πρωταγωνίστριες, και έχω καταπιαστεί με τέτοια θέματα.

Και νομίζω, ότι αυτό που… κορύφωσε αυτή την πορεία, είναι το Δεν μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς, που πραγματικά μπαίνεις στην αρχετυπική σχέση μάνας – κόρης, δηλαδή, δύο θηλυκοί πόλοι, και δύο σπουδαίες γυναικείες προσωπικότητες.

Ναι, με γοήτευσε και με γοητεύει το γυναικείο φύλλο, διότι έχει αυτά τα στοιχεία της ευαισθησίας, έχει κομμάτια τα οποία καταλαβαίνω αλλά έχει και κομμάτια που με γοητεύουν γιατί, ακριβώς, δεν μπορώ να τα πιάσω, μόνο απλώς να πω ότι με έλκουν και προσπαθώ όσο μπορώ να τα ακουμπήσω.

Κρ.Π.: Στο Δεν μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς, ποιό είναι το κομμάτι που στάθηκες περισσότερο όταν ετοίμαζες την παράσταση;

Π.Ζ.: Αυτό που προσπάθησα, από μια ειδική σχέση(Ρίτας Λυμπεράκη -Μαργαρίτας Καραπάνου) ακραία, ήταν να φωτίσω ένα πολύ μεγάλο σύνολο σχέσεων, δηλαδή να περάσω από το ειδικό στο γενικό και να κάνω με έναν τρόπο αυτή την παράσταση, να ανοίξει πληγές και σκοτεινά δωμάτια που έχουμε είτε ως παιδιά προς το γονιό μας, είτε ως γονείς προς τα παιδιά μας.

Επειδή είμαι και γονιός, όταν το έγραφα, όταν έκανα τη διασκευή βασιζόμενος στα γράμματα και σε όλο αυτό το υλικό της Καραπάνου και της Λυμπεράκη, πρέπει να σου πω ότι ήρθα και στις δύο θέσεις.

Δηλαδή, και ως παιδί, μου βγήκαν και ξαναείδα θέματα, και ζητήματα, που μέχρι να φύγουν οι γονείς από τη ζωή, ή και αφού έχουν φύγει από τη ζωή οι γονείς, παραμένουν, είναι κυρίαρχα και ζωντανά… Πώς λέγαμε για την σημασία της παιδικής ηλικίας; Πόσο μάλλον για τις σχέσεις μας με τους γονείς μας…

Και από την άλλη, ήρθα, βέβαια, και στην άλλη πλευρά, του γονιού.

Η Ρίτα Λυμπεράκη, ήταν μια γυναίκα που εκείνη την εποχή, πάμπλουτη αλλά με έναν τρόπο αυτοεξόριστη, χάθηκε μέσα σε οράματα, μέσα σε ιδεολογικές τάσεις, μέσα σε πρότυπα τις εποχής της.

Αυτή, λοιπόν, η γυναίκα, μου θύμισε τη σημερινή μητέρα, και το σημερινό γονιό. Γιατί ο σημερινός γονιός, είτε είναι μητέρα ή πατέρας, έχει αυτό το φόρτο του επαγγελματικού χρόνου, εις βάρος πάρα πολύ συχνά του προσωπικού, έχει πάντα αυτή την αίσθηση μιας ενοχής, ενός στοιχείου εγκατάληψης σε σχέση με το παιδί του, γιατί ποτέ δεν φτάνει ο χρόνος, γιατί είναι έτσι οι ρυθμοί της ζωής, ειδικά όταν μιλάμε για ρυθμούς ζωής σε μια μεγάλη αστική πόλη, όπως είναι η Αθήνα.

Άρα λοιπόν, νιώθεις, ότι κάποια από τα στοιχεία της Λυμπεράκη, που είναι μια γυναίκα πρωτοπόρα, που αναζητά μια άλλη πατρίδα(εξ ου και φεύγει στη Γαλλία, για να ζήσει στο Παρίσι, το Μάη του ’68, και να γνωρίσει ανθρώπους, να γράψει, να εξελιχθεί στη δουλεία της), έχει στοιχεία από το σημερινό γονιό, ο οποίος το ξαναλέω, χάνεται μέσα στις επαγγελματικές υποχρεώσεις του, και πολύ συχνά, έχει πάρα πολύ λίγο χρόνο και ενέργεια, και αποθέματα…

Κρ.Π.: Άρα, ήταν… πρωτοπόρα η Λυμπεράκη και όσον αφορά στο ρόλο της ως μητέρα, δηλαδή. Αφού, η ελληνική οικογένεια, μέσα σε πάρα πολύ λίγα χρόνια πέρασε μεγάλες αλλαγές… κι ενώ οι οικογένειες, τότε, είχαν την τάση να τα δίνουν όλα για τα παιδιά τους. Αντίθετα, εδώ και αρκετά χρόνια, και σήμερα, οι γονείς δίνουν τα πάντα ο καθένας κυρίως για τον εαυτό του και για τη σχέση του.

Π.Ζ.: Φτάνουν σήμερα τα παιδιά, να διεκδικούν την οικογενειακή συγκέντρωση και την επαφή με το γονιό, που εμείς την είχαμε δεδομένη. Το τραπέζι… Το να βρεθούν όλοι μαζί, είναι πια το ζητούμενο. Κάτι που σε μας ήταν όχι απλώς δεδομένο, αλλά και κάτι που περίσευε, με την έννοια ότι γινόταν και απωθητικό. έως φυλακή. Ασφυχτικό.

Λοιπόν, αυτό είναι ένα κομμάτι, που το Δεν μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς, φωτίζει. Και έχει να κάνει με το πώς φωτίζονται σκοτάδια αυτής της σχέσης, πως βγαίνει όλη η γκάμα, όλος ο μηχανισμός που φτάνει από την ανάγκη και την εξάρτηση στην απόλυτη ανάγκη να απεξαρτηθείς, να ξεπεράσεις το γονιό σου για να προχωρήσεις σ’ αυτή τη ζωή, στο να φτάσεις να τον αμφισβητήσεις για να μπορέσεις πραγματικά να έχεις μια δική σου προσωπικότητα και μια δική σου εξέλιξη. Αυτό που μετά μανίας προσπάθησε και η Μαργαρίτα Καραπάνου…

Κρ.Π.: Και με μεγάλο κόστος. Γιατί, κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν να βρουν την ανεξαρτησία τους, χωρίς να ταυτιστούν και να επαναλάβουν μόνον όσα έκαναν οι γονείς τους, μπορεί να περάσουν και από πολύ δύσκολες καταστάσεις, προσπαθώντας, ακόμα και να επιλύσουν θέματα που οι γονείς ούτε άγγιξαν…

Π.Ζ.: Φτάνει να πω, ότι σε μία συνέντευξή της, η Μαργαρίτα, είπε για τη μητέρα της, ότι «δε μου άφησε τίποτα, ούτε ένα όνομα δικό μου…»

Κρ.Π.: Νομίζω, το είχε πει στην εκπομπή «Η ζωή είναι αλλού».

Π.Ζ.: Η μητέρα της λεγόταν Μαργαρίτα (Ρίτα) Λυμπεράκη και η ίδια λεγόταν Μαργαρίτα Λυμπεράκη – Καραπάνου.

Η συγγραφέας Ρίτα Λυμπεράκη, ξαφνικά, γεννά ένα κορίτσι, στο οποίο δίνει ακόμα και το μικρό της όνομα. Τέτοια ήταν η κυριαρχία πάνω σε αυτό το παιδί. Και πρέπει να πω ότι η κόρη της, η Μαργαρίτα Καραπάνου, έγινε συγγραφέας, δηλαδή, αυτό που ήταν και η μητέρα της, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, ξεπερνώντας τελείως τη συγγραφική ταυτότητα της Λυμπεράκη και προσπαθώντας με πάρα πολλά εμπόδια και τραύματα, να κερδίσει έναν δικό της χώρο σ’ αυτό το σπίτι, και μια δική της αυτόνομη ύπαρξη.

Επίσης, κάτι άλλο που μου άρεσε, ήταν ότι η γενιά της Λυμπεράκη, είναι μια γενιά που διαμόρφωσε πολιτικά, κοινωνικά, αισθητικά, ιδεολογικά, τη γενιά της Καραπάνου. Έχουμε λοιπόν, μια μετεμφυλιακή γενιά, που θα παίξει κυρίαρχο ρόλο μετά τη μεταπολίτευση.

Μέσα στην αλληλογραφία της, φαίνεται, όπως γράφει η Λυμπεράκη, ότι… αλλάζουν όλα, ότι αλλάζει σελίδα η Ελλάδα, αλλάζει σελίδα η ιστορία, και ξεκινάει κάτι πάρα πολύ ωραίο, με φοβερές λύσεις ζωής…  Αυτά ακούγονται και φαίνονται, σήμερα, πολύ αβάσταχτα, για το πόσο προδόθηκαν, και πως τελικά, μια γενιά, ίσως διαμόρφωσε μια άλλη γενιά που είναι πιο ανάπηρη, με κενά, που πρόδωσε, που προδόθηκε.

Δηλαδή, παρακολουθεί κάποιος και μια ανάπλαση ιστορίας μεσα από την παράσταση, που έχει να κάνει με τέσσερις δεκαετίες καθοριστικές, γι αυτό που είμαστε και γι αυτό που είναι η Ελλάδα σήμερα.

Κρ.Π.: Και η άλλη παράσταση, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, που ανεβαίνει για 4η χρονιά, φέτος, στο θέατρο Χώρα, που «παρακολουθεί» την αμέσως προηγούμενη γενιά… Τι συμβαίνει μ’ αυτή την παράσταση;

Π.Ζ.: Στο τέλος πάντα οι άνθρωποι χειροκροτούν όρθιοι. Και αυτό που δημιουργεί, είναι μία τέτοια συγκινησιακή κατάσταση που νομίζω ότι μόνο σε συναυλίες το έχω δει… ή σε συγκεντρώσεις πολιτικές.

Έχουν γίνει πολλές παραστάσεις και πολύ καλύτερες από την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Όμως, αυτό που πάντα συμβαίνει, να βλέπω τους ανθρώπους όρθιους επί τόση ώρα, να χειροκροτάνε, να κλαίνε, να τραγουδάνε, είναι κάτι που δεν το έχω δει, ούτε σε παραστάσεις άλλων, ούτε σε δικές μου, και το ξαναλέω, για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχει να κάνει με το ότι είναι ή δεν είναι μια καλή παράσταση(που προφανώς είναι και έχει βραβευτεί), αλλά πέρα από αυτό, είναι εκείνο που δημιουργεί!

Μ’ έχει εκπλήξει ότι από το 2006 που ανέβηκε, συνεχώς, φαίνεται, να έχει ο κόσμος όλο και περισσότερο ανάγκη αυτή τη γυναίκα. Δηλαδή, αυτά που λέει, αυτό που μπόρεσε να κάνει στη ζωή της, αυτό που κατάφερε να ξεπεράσει, μέσα στ’ αδιέξοδα και στα τραύματα.

Κρ.Π.: Και έχει ανάγκη και την ψυχή της, την αυθεντικότητά της; Εκτός του ότι, έχει ανάγκη να τιμήσει και εκείνη τη γενιά της, που υπέφερε από την ίδια την ιστορία…; Όπως και αυτή τη ζωή, τον ενθουσιασμό της. Γιατί δεν ξέρω αν το έχεις παρατηρήσει, τα τελευταία χρόνια οι έλληνες, κατάφεραν μάλλον να γίνουν… ξενέρωτοι τηλεθεατές;

Π.Ζ.: Με έναν τρόπο, κρύφτηκαν μπροστά στις τηλεοράσεις, και σε όλο αυτό το πράγμα που τρομάζει αυτή τη στιγμή, και ρέπουμε όλοι προς μελαγχολία ή και κατάθλιψη. Δηλαδή, αν αφεθεί κανείς σ’ αυτά που συμβαίνουν, ναι, πραγματικά, είναι εύκολο να παραιτηθεί.

Η Ευτυχία λοιπόν, νομίζω, ως προσωπικότητα και η παράσταση, όπως διαμορφώθηκε, έχει αυτό το… θα ‘λεγα, το πολύ δυνατό: Ζήσε, προχώρα, και συνέχισε. Μην παραιτείσαι!

Κρ.Π.: Και ζήσε και με πάθος, με δημιουργικότητα, με σύνθεση!

Π.Ζ.: Ναι! Το ότι η ευτυχία έζησε κάνοντας τον πόνο της τραγούδι, μετά το θάνατο της κόρης της, ή ότι μπορούσε με κάτι να χαίρεται και να δημιουργεί και την ίδια στιγμή αυτό που δημιούργησε(έναν στίχο γραμμένο σε ένα χαρτί) να το καίει για ν’ ανάψει ένα τσιγάρο, το οποίο τσιγάρο εκείνη τη στιγμή το είχε απόλυτη ανάγκη… Άρα ζουσε τη στιγμή, και φχαριστιότανε την ανάγκη! Ήθελε να καλύψει την ανάγκη της στιγμής… Αυτό πραγματικά, είναι κάτι που το χάνουμε, και ο κόσμος, μάλλον, έχει πάρα πολύ ανάγκη να το ξαναπιστέψει.

Κρ.Π.: …και όπως είπαμε την αυθεντικότητα; Γιατί πιστεύω ότι η αυθεντικότητα είναι αυτή που γεννάει τον πολιτισμό, που είναι η ψυχή μας…

Π.Ζ.: Έτσι ακριβώς.

Κρ.Π.: Οπότε, αν η ψυχή μας δεν έχει την αυθεντικότητα…

Π.Ζ.: Ναι, και νομίζω, ο κόσμος αυτή τη στιγμή, το αυθεντικό το αντιλαμβάνεται, και με έναν τρόπο το τιμά. Κι αυτό θα γίνει ακόμα πιο έντονο τα επόμενα χρόνια. Δηλαδή, οι καιροί απαιτούν να γίνουμε περισσότερο τίμιοι και ειλικρινείς. Εμείς που θέλουμε κάτι να πούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, κάτι να επικοινωνήσουμε, κάτι να μεταλάβουμε…

Επειδή περάσαν πολλά χρόνια μιας καλλιτεχνικής αλαζονείας, που φτάσαμε πάρα πολύ συχνά να υπηρετούμε εντελώς τη φόρμα και όχι το περιεχόμενο, να ξεχνάμε την βασική αποστολή του θεάτρου που έχει να κάνει με την επαφή με τον κόσμο, με την πλατεία, νομίζω ότι ξανάρχεται αυτή η αναγκαιότητα, κι εκεί τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν ακόμη περισσότερο.

Το λέω σε σχέση με το αυθεντικό, και σε σχέση με το να παίρνει κανείς κάτι…

Έπεσαν πολλά χρόνια θλίψης. Όχι μόνο στο θέατρο, αλλά και στον κινηματογράφο. Υπήρχε ένα περίσσευμα το οποίο δεν ήταν μόνο οικονομικό. Ήταν ένα περίσσευμα χρόνου:

Μπορούσαμε να δούμε 5-10 παραστάσεις παραπάνω, μπορούσαμε να μείνουμε εμείς οι δημιουργοί λίγο περισσότερο σε μια πιο εσωτερική σχέση δική μας με το αντικείμενό μας, ξεχνώντας τον αποδέκτη…

Αυτά που συμβαίνουν τώρα, λοιπόν, είναι για μένα μια ελπίδα. Σ’ αυτή την εποχή που ζούμε, θα καθαρίσει πολύ το τοπίο, και θα μας αναγκάσει όλους να πάμε λίγο πιο βαθιά στην αλήθεια και στην ουσία, της ζωής μας και της τέχνης που προσπαθούμε να υπηρετήσουμε.

Κρ.Π.: Σε κάθε παράσταση, θέλεις να δίνεις έναν τόνο αισιοδοξίας και ανάτασης… Αυτό είναι ανάγκη; Είναι θέση;

Π.Ζ.: Είναι θέση. Δηλαδή, παρόλο που νιώθω ότι πολλές φορές και γω ρέπω προς την απαισιοδοξία, νομίζω ότι είναι απαραίτητο, όσο μπορούμε, να αφήνουμε κάποιο παράθυρο, κάποια πόρτα ανοιχτή, να μπει φως στην ψυχή μας, στο μυαλό μας.

Δεν μ’ αρέσει να φεύγω με την απόλυτη αίσθηση ενός δράματος. Εξ’ άλλου, λίγο, τα υπονομεύω αυτά. Γιατί έτσι πιστεύω ότι είναι και η ζωή μας, και η φύση μας. Ότι μέσα στο σκοτάδι υπάρχει φως, ότι δεν καταλαβαίνεις το μαύρο… αν δεν βάλεις δίπλα του το λευκό, δεν καταλαβαίνεις το δράμα αν δεν βάλεις τον καταλύτη του χιούμορ, της κωμωδίας.

Δεν πιστεύω ότι είμαστε ή το ένα ή το άλλο. Και στις κωμωδίες μου υπάρχουν κάποιες στιγμές που βγάζουν μια πίκρα και ένα μελαγχολικό στοιχείο. Και ανάλογα στα δράματα… όπως στην παράσταση, Δεν μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς, μου έκανε εντύπωση πώς σ’ ένα τόσο σκληρό θέμα, τρεις, τέσσερις, ή πέντε φορές, γελάει η πλατεία, και λέω πως αυτό είναι κάτι πάρα πολύ υγιές…

Θυμάμαι μία συνέντευξη του Τένεση Ουίλιαμς, που έλεγε γι’ αυτά τα υπέροχα ψυχολογικά δράματα που έγραφε: «Έχουν παρεξηγήσει τα έργα μου. Είμαι ευτυχισμένος να μπορούν σε διάφορα σημεία τους και να γελάσουνε οι θεατές…».

Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτή η ισορροπία, αυτή η τραμπάλα, μεταξύ του κωμικού και του δραματικού, έχει να κάνει με μια φιλοσοφία ζωής και μια στάση.

Ναι. Τα περισσότερα έργα μου, ακόμα κι αυτά που τελειώνουνε και συνήθως οι άνθρωποι είναι δακρυσμένοι, όπως ήταν τα Έξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες, η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, το Μίζερι, το Χάρολντ και Μωντ, και τώρα το Δεν μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς, νιώθω ότι στο τέλος, μπορεί να κλαίνε, αλλά και με έναν πολύ περίεργο τρόπο μπορεί και να χαμογελάνε… Είναι αυτό το διπλό, ο κλαυσίγελος που λέμε…

Δημιουργείται μια συγκίνηση, που δεν έχει οριοθέτηση, γιατί δεν μου αρέσει, δεν πιστεύω ότι πρέπει να έχει.

Κρ.Π.: Μένει η ζωή…

Π.Ζ.: Φέρνει μια ταραχή, που ακόμα κι αν είναι κλάμα, είναι κλάμα κάθαρσης. Γιατί μετά από δύο λεπτά είσαι καλύτερα. Δεν είσαι πολύ χειρότερα. Δεν μπορώ στις παραστάσεις και στις ταινίες και τα μυθιστορήματα, που τελειώνουν και δεν μου έχουν δώσει κανένα δρόμο, κανένα παραθυράκι, για να μπορώ να δω λίγο πιο αισιόδοξα το θέμα τους.

Κρ.Π.: Τώρα που είπες για δρόμο… Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, πιστεύεις, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;

Π.Ζ.: Αυτό είναι, πραγματικά, ένα δύσκολο και σύνθετο θέμα για να απαντηθεί. Νομίζω, ότι η ίδια η μεταπολίτευση, έτσι όπως ξεκίνησε, έφερνε μια πολύ μεγάλη ελπίδα.

Πιστεύω, ότι από ένα σημείο και έπειτα, όμως, προδόθηκαν ιδεολογίες και πρότυπα, υπήρξε τρομερός εφησυχασμός, ζήσαμε λίγο σ’ αυτό το… ακουμπάμε στην Ευρώπη, και σε κάποια πακέτα και σε κάποια χρήματα, που σε μια μεγάλη κατηγορία του κόσμου ήρθαν λίγο ως πολύ εύκολα, κι άρχισε όλη αυτή η –με έναν τρόπο- κανιβαλική κατάσταση, σε σχέση με τον συνδικαλισμό, σε σχέση με το πώς ζούμε την καθημερινότητά μας…

Δηλαδή, διαγράψαμε μεγάλα κομμάτια από την παράδοση και την ιδεολογία μας και τα οράματά μας. Με έναν τρόπο, λοιπόν, αρχίσαμε να γινόμαστε όλο και φτωχότεροι, πνευματικά και ιδεολογικά, αλλά με μία σχετική άνεση στο βιοπορισμό μας.

Τώρα, λοιπόν, βλέπουμε όλοι, ότι υπάρχει μια ανάγκη πάλι να δημιουργηθεί ένα κίνημα, να ξαναστηθεί εκ θεμελίων ένα πρότυπο, με καινούργιους ανθρώπους, πάνω στο πώς να διαχειριστούμε όλα αυτά τα μεγάλα θέματα που έχουν να κάνουν με τον τόπο μας. Το οποίο είναι δύσκολο, γιατί φτάσαμε σ’ έναν πάτο…

Αλλά, σ’ αυτόν τον πάτο, νομίζω ότι είχαμε συμμετοχή. Μας κατηύθυναν, βεβαίως η μεγάλη ευθύνη είναι των κυβερνήσεων και της πολιτικής εξουσίας, αλλά πιστεύω ότι σ’ έναν βαθμό και εμείς, λίγο σαν ψιλοναρκωμένοι, χαλαρωμένοι, εφησυχασμένοι, παραδοθήκαμε για κάποιες δεκαετίες, και σιγα σιγά το κακό και η ευκολία, διαβρωνει. Είναι πολύ πιο εύκολο να μεταδοθεί το κακό, απ’ ότι το καλό και το ωραίο. Και σιγά σιγά δημιουργήθηκε μια σήψη πνευματική, κοινωνική, νοοτροπίας.

Όλα αυτά, σαν στάχτη, πρέπει να ανακατευτούν πάλι με όλα τα υλικά, και να ξαναβγεί μια καινούργια σπίθα, να ξαναπάρουμε πάλι φωτιά, και να δούμε ένα νέο προσανατολισμό.

Αυτή τη στιγμή, καταρρέει όλο το καπιταλιστικό σύστημα. Έχουν καταρρεύσει μεγάλα οράματα και πρότυπα που είχαμε. Όλοι βρεθήκαμε, οι περισσότεροι από εμάς, σε διάφορες σημαίες από κάτω, και υπήρξε μία ήττα…

Αλλά, είναι χρέος μας, να προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε.

Θα πω κάτι που είπε κάποια στιγμή η Φωτεινή Τσαλίκογλου: Ακόμα κι αν αποδείχτηκαν διάφορα πράγματα ουτοπικά, ακόμα κι αν ξέρουμε ότι μπορεί σήμερα να δημιουργούμε μια νέα ουτοπία, είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί για να κινητοποιηθούμε. Αλλιώς θα παραδοθούμε στη σήψη και στην απάθεια. Θα γίνουμε απαθείς, παθητικοί θεατές αποφάσεων που άλλοι παίρνουν για μας. Που είναι, ότι χειρότερο…

Κρ.Π.: Και το οποίο έχει συμβεί… Γίναμε τηλεθεατές… Ενδιαφερόμαστε μόνο για το «Τί έγινε;» και «Τι γίνεται;»και όχι πώς θα συμμετέχουμε σ’ αυτό…

Π.Ζ.: Βεβαίως έχει συμβεί. Έτσι ακριβώς. Είμαστε θεατές της ζωής μας.

Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου, και τώρα που έχουν φτάσει τα δύσκολα, να παρατηρώ τη ζωή μου, και να λέω:

Εγώ τώρα, τι από αυτά που κάνω, τά ‘χω επιλέξει, τα θέλω πραγματικά, τα πιστεύω πραγματικά;

Χτίστηκε μία ζωή, που αντί να την οδηγούμε, μας οδηγεί. Με έναν τρόπο, παρακολουθούμε τη ζωή μας -πολύ ωραία το είπες- σαν να ‘μαστε τηλεθεατές! Ακόμα και αυτό που λέμε ψυχαγωγία, επικοινωνία, επαφή, έρωτας, νομίζω ότι γίνεται με έναν τρόπο όπως κάνουμε ζάπινγκ…

Δηλαδή, βλέπεις για παράδειγμα, το Σάββατο το βράδυ, βγαίνει ο κόσμος, ντε και καλά να διασκεδάσει! Να εκτονωθεί, να χορέψει, να τα κάνει όλα! Και μετά, κυκλοφορώ την επόμενη νύχτα στο Σύνταγμα και είναι μια άδεια πόλη που όλοι κοιμούνται, γιατί πρέπει το πρωί σαν τα μυρμήγκια να ξυπνήσουν και να τρέχουν πίσω απ’ όλο αυτό που μας έχουνε κάνει να τρέχουμε!

Είναι σαν να έχει προγραμματιστεί από κάποιους άλλους, ότι… το Σάββατο το βράδυ, «ζούμε». Ενώ εμείς ήμασταν ένας λαός, που ήξερε, και μπορούσε να ζήσει και να βγει και τη Δευτέρα, και την Πέμπτη και το Σάββατό του, και την Κυριακή του.

Και αρχίζει πλέον και στεγανοποιείται, όλο αυτό που εμείς έχουμε σαν ταπεραμέντο. Δηλαδή, που μπορεί να μιλάμε τώρα και να σου πω, δεν τα λέμε και από κοντά σε δυο ώρες; Αυτό σιγά σιγά χάθηκε…

Χάθηκε δηλαδή, αυτή η τρέλα, η ρωμαίικη -ωραία τρέλα, αυτό το πάθος… της Ευτυχίας. Του Ζορμπά… Το οποίο, μας λείπει.

Εγώ, βρίσκω πια τέτοιους ανθρώπους -και πραγματικά όταν τους βρω, υποκλίνομαι- ή εκτός της Αθήνας, ή άντε να πετύχω στους τόσους που γνωρίζω, έναν δύο αυθεντικούς ωραίους τρελούς(δεν εννοώ κλινικές περιπτώσεις…) με μία ωραία τρέλα, και κει λες, δόξα το Θεό! Αλλά, πια, αυτοί, είναι πάρα πολύ λίγοι.

Βλέπεις, αντίθετα, αυτό το σικέ, το δήθεν, το πώς γιορτάζουμε…  πώς μάθαμε να στήνουμε τις εξόδους μας.

Κι εμείς στην Αθήνα, πληρώνουμε διπλά και τριπλα όλο αυτό το σκουπιδαριό, του πώς διασκεδάζουμε και πως ζούμε. Γιατί στην επαρχία, τουλάχιστον, μπορεί να βρίσκονται το βράδυ σ’ ένα καφενείο, ή σ’ ένα σπίτι, αλλά βρίσκονται. Βρίσκονται πιο αληθινά. Εμείς χάσαμε και αυτό. Δεν το ‘χουμε.

Στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, που ήμουν για τις παραστάσεις και βρισκόμουν με ανθρώπους πολύ απλά για έναν καφέ, τους έλεγα ότι αυτό στην Αθήνα, είναι αδύνατον να συμβεί. Γιατί εκτός των άλλων, δεν στο επιτρέπει ο ρυθμος της ζωής.

Κρ.Π.: Και τα καφέ στην Αθήνα είναι απρόσιτα και απρόσωπα. Ποιά καφέ στην Αθήνα έχουν καλή ελληνική μουσική, για παράδειγμα; Ενώ στην Θεσσαλονίκη υπάρχουν.

Π.Ζ.: Η Θεσσαλονίκη, έχει κομμάτια, που ακόμα, είναι πιο κοντά στο αυθεντικό…

Ίσως επειδή, το καφενείο, που είναι τελείως ελληνικό και δικό μας πράγμα, ως τόπος συνάντησης, έγινε καφετέρια! Ή οι μπουάτ, που έτρωγες, έπινες, τραγουδούσες με την παρέα σου, εξελίχθηκαν σ’ αυτά τα σόου, τύπου Λας Βέγκας!

Κρ.Π.: Απρόσωπα…

Π.Ζ.: Ναι, σκηνοθεσίες, τεχνάσματα επικοινωνιακά, με όλο αυτό το μάρκετινκ…

Κρ.Π.: …και πιθηκισμοί, με στόχο το οικονομικό κέρδος..

Π.Ζ.: Ναι! Δεν έχει τίποτα να κάνει, με αυτό το απλό, ελληνικό λαϊκό γλέντι, με το μαγαζί που συγκεντρώνονταν οι άνθρωποι…

Κρ.Π.: Και ενώνονταν…

Π.Ζ.: Είναι να ξαναδούμε αυτές τις παλιές ελληνικές ταινίες, να δούμε πώς ήταν αυτά τα μαγαζιά… Που ξαφνικά, τα βλέπω, όπως πρόσφατα το Κοροϊδάκι της Δεσποινίδος, και ξαφνικά συνειδητοποίησα, πόσο ευγένεια και γούστο είχαν.

Αν δει κανείς αυτές τις παλιές ελληνικές ταινίες, συνειδητοποιεί ότι ήταν τόσο ανθρώπινα, όμορφα, και με μια διάθεση να έρθουν οι άνθρωποι μεταξύ τους σε επαφή, όχι να ουρλιάξουν, ή να ουρλιάξουν τα ηχεία από πάνω τους, για να μην μπορούν να πούνε κάτι, μήπως και συμβεί κάτι μεταξύ τους!

Κρ.Π.: Τί άλλο θα ‘πρεπε, πιστεύεις να κάνουμε εμείς οι έλληνες, σήμερα, που σχεδόν καταστρέφεται η χώρα;

Π.Ζ.: Αρχίζω και βλέπω, ότι πρέπει τα πράγματα να έρθουν σε μια άλλη κλίμακα. Δηλαδή, να ξαναδούμε λίγο, πιο απλές καθημερινές λύσεις, έναν τρόπο να συμμετέχουμε σ’ αυτά που συμβαίνουν, γιατί έχω την αίσθηση ότι χάσαμε αυτή τη συμμετοχή, εννοώ, στα πολιτικά γεγονότα, στις εξελίξεις, στις αποφάσεις, βγήκαμε απ’ έξω. Και κάποια στιγμή, γίναμε, όχι μόνο παθητικοί θεατές, αλλά και παθητικοί αποδέκτες.

Νομίζω ότι θέλει μια αφύπνιση και μια κινητοποίηση, και να ξαναπιστέψουμε σε πιο απλές και βασικές λύσεις για το πώς να ζούμε τη ζωή μας.

Θυμάμαι πάντα έναν φιλόγολο, που μου είπε ότι μαθαίνουμε στα παιδιά μας χιλιάδες πράγματα, εκτός απ’ το πώς να ζούνε. Δηλαδή, πώς να χαρούνε, πώς να ερωτευτούνε, πώς να μπορέσουν να έρθουν σε μια αληθινή επαφή με τη φύση.

Όλα αυτά, κάνανε να μπει η ζωή λίγο… στη φορμόλη.

Θέλει να αλλάξουμε τα πράγματα εκ θεμελίων. Δεν είναι εύκολο. Περνάμε μια εποχή που είναι σαν να αλλάζουμε δέρμα. Και το δύσκολο δεν είναι να συνειδητοποιήσεις την ξεφτίλα απ’ έξω σου. Το δύσκολο είναι να δεις ότι και συ είσαι ένα κομμάτι αυτής της ξεφτίλας. Ότι και συ έχεις ένα κομμάτι ευθύνης. Μικρής; Μικρής.

Αυτό, λοιπόν, πιστεύω ότι μπορεί κάτι να φέρει. Και θέλω να πιστεύω ότι θα φέρει. Γιατί πάντα, και ιστορικά, έτσι κλείνουν οι κύκλοι. Δεν μπορεί να πάμε κάτω, και όλο και πιο κάτω, και απλώς να είναι κάτι που το συνειδητοποιούμε και δεν κάνουμε τίποτα γι αυτό… Δεν γίνεται.-


Info

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μονόλογος του Πέτρου Ζούλια, βασισμένος στο βιβλίο της Ρέας Μανέλη «Η γιαγιά μου η Ευτυχία»

Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας, Ερμηνϊα: Νένα Μεντή, Σκην.-κοστ.: Αν. Αρσένη, Φωτ.: Αν. Μπέλλης

Θέατρο Χώρα, Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ.: 2108673945 (Σκηνή Νέα Χώρα), 2108610714 (Σκηνή Μικρή Χώρα)


Δεν μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς
Ελεύθερη θεατρική απόδοση της αλληλογραφίας της πεζογράφου Μαργαρίτας Λυμπεράκη προς την κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου (αποτελούμενης από 117 γράμματα σταλμένα από το Παρίσι, μεταξύ 1962 και 1974) έτσι όπως τη διέσωσε και εξέδωσε η συγγραφέας και καθηγήτρια ψυχολογίας του Παντείου Παν/μίου, Φωτεινή Τσαλίκογλου.

Διασκευή – σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας, Ερμηνείες: Ρένη Πιττακή, Πέγκυ Τρικαλιώτη

Κάθε Τετάρτη 19.00, Πέμπτη 20.00, Παρασκευή 21.00, Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00) στο Θέατρο Βασιλάκου (Προφήτου Δανιήλ 3- 5 Κεραμεικός
τηλ. 210.3470707)

Ελλάδα: Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Του Γιάννη Μακριδάκη

00:29, 28 Μαρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/89356

«Όσοι από σας γνωρίσατε και θαυμάσατε το ελληνικό τοπίο, ξεχάστε το. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον το εργοστάσιο της Ευρώπης» η «Les Echos»*, μία από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία οικονομικές εφημερίδες της Γαλλίας, δημοσίευσε την ανοιχτή επιστολή του έλληνα συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη προς τους Ευρωπαίους, με τίτλο: «Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας», γνωστοποιώντας τις συνθήκες των πολιτικών ανάπτυξης που η Ευρώπη σχεδιάζει – εφαρμόζει αρχικά στη χώρα μας, ζητώντας την αντίδραση τους. H επιστολή έχει μεταφραστεί από εθελοντές στα Γερμανικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Αγγλικά και Γαλλικά και έχει σταλεί στον Ευρωπαϊκό Τύπο.

«Αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,

απευθύνομαι σε σας και κυρίως σε όσους έχουν κατά καιρούς επισκεφθεί την Ελλάδα, έχουν αγαπήσει το ελληνικό τοπίο και τον ελληνικό πολιτισμό, για να σας ενημερώσω σχετικά με τα καταστροφικά σχέδια που υλοποιεί συντονισμένα η ηγεσία της Ευρώπης στην πατρίδα μου, σε συνεργασία με πολυεθνικές εταιρίες, επενδυτές και τους εγχώριους πολιτικούς τους συνεταίρους.

Το σχέδιο ήταν απλό στη σύλληψή του και εφαρμόστηκε εξίσου απλά και γρήγορα εντός δύο ετών:
Αφού πτώχευσαν και εξαθλίωσαν τους Έλληνες πολίτες με τις ανάλγητες οικονομικές πολιτικές που επέβαλαν δικτατορικά, τώρα στρέφονται ως στυγνοί και αδίστακτοι αποικιοκράτες εναντίον του φυσικού και πολιτισμικού πλούτου της χώρας μας. Με πρόφαση και δόλωμα την περιβόητη ανάπτυξη, η οποία θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους φτηνούς και εξαθλιωμένους Έλληνες εργάτες αλλά θα φέρει και έσοδα από τις εξαγωγές κυρίως ενέργειας και ορυκτών πόρων, εξαπολύουν συντονισμένη επίθεση στο ελληνικό τοπίο, στην ελληνική φύση, την ποιότητα ζωής των κατοίκων αυτής μοναδικής γωνιάς της Ευρώπης.

Η Ελλάδα έχει χωριστεί εδώ και καιρό σε οικόπεδα τα οποία ξεπουλιούνται όσο όσο και δίχως κανέναν ενδοιασμό στους επενδυτές. Δημόσιες εκτάσεις εντός αστικών ιστών, δάση, βουνά, παραλίες, νησιά, όλα θυσιάζονται στο όνομα των επενδύσεων που θα φέρουν έσοδα για το ελληνικό δημόσιο, τα οποία βέβαια θα καρπώνονται οι δανειστές της χώρας, αλλά πολύ περισσότερα για τους ιδιώτες επενδυτές.

Δίχως καμιά φροντίδα για τις ιδιαιτερότητες του φυσικού περιβάλλοντος, παραβιάζοντας στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων την υφιστάμενη ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία, όπως ακριβώς αρμόζει σε μια τριτοκοσμική αποικία, σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε εκατομμύρια στρέμματα ελληνικής γης χιλιάδες γιγάντιες ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά συστήματα παραγωγής ενέργειας η οποία θα εξάγεται στην Ευρώπη. Επίσης στήνονται εργοστάσια εξόρυξης διαφόρων ορυκτών, μεταλλευμάτων και υδρογονανθράκων, σε γη και σε θάλασσα.

Η Ελλάδα διαμελίζεται. Αφού την εξόντωσαν, τώρα πέφτουν πάνω της τα αρπακτικά της Ευρώπης και ξεσκίζουν τις σάρκες της. Και όλα αυτά στο όνομα μιας ανάπτυξης, που έχουν στο μεγαλύτερο μέρος της βαφτίσει ως «πράσινη».

Αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,

Όσοι από σας γνωρίσατε και θαυμάσατε το ελληνικό τοπίο, ξεχάστε το. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον το εργοστάσιο της Ευρώπης.
Όσοι από σας διαβάσατε, μάθατε, αγαπήσατε τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική ποίηση και λογοτεχνία, την ελληνική γλυπτική, ξεχάστε τα όλα. Η Τέχνη που παρήγαγαν αιώνες τώρα οι Έλληνες ήταν εμπνευσμένη από το ελληνικό τοπίο που πλέον εκπορνεύεται από τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

Όσοι από σας γνωρίσατε την Ελλάδα των παραδόσεων, των καφενέδων, της ρακής, των πανηγυριών, σβήστε τα όλα από το μυαλό σας. Η ελληνικότητα, η ελληνική ψυχή που επί αιώνες ζυμώθηκε πάνω στα σκληροτράχηλα βουνά της ηπειρωτικής χώρας και στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, παραδόθηκαν στις ερπύστριες μιας ισοπεδωτικής Ευρώπης.

Δεν ήταν αυτή η Ευρώπη που ονειρευτήκαμε, αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες. Έστω και την ύστατη αυτήν στιγμή σάς απευθύνω έκκληση αντίστασης και αλλαγής πορείας. Μετά από την Ελλάδα έρχεται η σειρά των δικών σας πατρίδων.»

Σας ευχαριστώ
Γιάννης Μακριδάκης 

—-

Αναδημοσιεύσεις στον Ευρωπαϊκό Τύπο μέχρι στιγμής


Οι υπόλοιπες μεταφράσεις ΕΔΩ – για κοινοποίηση στα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Διαβάστε επίσης:

Les Echos: Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας. Του Γιάννη Μακριδάκη

—-









° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

La Grèce. Première victime d’une colonisation européenne

“Si tu décomposes la Grèce, à la fin tu vois qu’il reste une olive, une vigne et un bateau. C’est  à  dire: ainsi, avec autant  tu peux la reconstruire “
Odysséas ELYTIS

Chers concitoyens européens
Je m’adresse à vous et surtout à ceux qui ont visité la Grèce à l’occasion de leurs vacances et qui ont aimé le paysage et la culture hellénique. Je voudrais vous informer des plans catastrophiques que mettent en œuvre l’action concertée des dirigeants de l’Union Européenne, en coopération avec des sociétés multinationales, des investisseurs et leurs alliés politiques à l’intérieur de mon pays.
Tous ces différents acteurs ont conçu dès le début un plan simple afin de pouvoir l’appliquer rapidement, les deux années précédentes : conduire dans un premier temps les citoyens grecs à la faillite et l’appauvrissement en leur imposant des politiques économiques stériles  à  travers des dévoiements dictatoriaux, et maintenant en tant que colonisateurs brutaux, sans scrupules, il s’attaquent à la richesse naturelle et culturelle de mon pays. Sous le prétexte d’un « développement» nécessaire cette amorce est jetée visant à nous persuader qu’un tel «développement» créera des emplois pour les « pauvres Grecs » en  les transformant en travailleurs à bas prix, vers le but d’apporter des revenus provenant principalement des exportations des ressources énergétiques et minérales. Néanmoins, ce qu’ils ne nous communiquent pas est qu’une attaque coordonnée est lancée contre le paysage et la nature hellénique ainsi que contre la qualité de vie des résidents de ce coin unique de l’Europe.
La Grèce est divisée depuis longtemps en parcelles lesquelles sont maintenant vendues jusqu’à concurrence et sans aucune pitié aux investisseurs transnationaux. Parcelles publiques au sein du tissu urbain, forêts, montagnes, plages, îles, tout est sacrifié au nom d’un investissement qui apportera des revenus uniquement en faveur des prêteurs –anciens et nouveaux- du  pays, en satisfaisant surtout les investisseurs privés qui ont saisi cette occasion.
Sans aucun soin pour préserver les particularités de l’environnement naturel hellénique et en violant, dans presque tous les cas, la législation actuelle européenne concernant l’environnement, ils se comportent à notre égard comme il convient à une colonie du Tiers-Monde. Des millions d’hectares du territoire hellénique seront sacrifiés  afin d’y installer des éoliennes géantes et des installations photovoltaïques, pour produire d’électricité qui sera directement exporté en Europe. En outre, de nombreux édifices d’exploitation minière de différents minéraux -des métaux ainsi que des hydrocarbures- seront mis en oeuvre sur notre terre et sur notre mer.
La Grèce est en train de se décomposer. Après l’anéantissement économique, maintenant les rapaces d’Europe sont en train d’arracher sa chair. Et tout cela au nom d’un développement, baptisé « vert » et « durable ».
Chers concitoyens européens,
Parmi vous il y en a certains qui connaissent et admirent le paysage hellénique. Ce paysage, maintenant il est le temps de l’oublier. La Grèce est désormais devenue l’usine de l’Europe. Ceux qui ont lu, appris et aimé la culture, la sculpture, la poésie et la littérature grecques, seront obligés de tout oublier. Les siècles d’art, produites par des Grecs inspirés par le paysage hellénique, ne vont jamais se reproduire. Puisque le paysage hellénique  est devenu la prostituée de nos partenaires européens et leurs investisseurs privés.
Oubliez donc les traditions de la Grèce, que vous aviez tant aimées, les cafés, le raki, les panigyria et les tavernes. Toutes ces manifestations de notre vie sociale  étaient fondées sur notre esprit libre. L’hellénisme, la psyché grecque qui pendant des siècles était en fusion avec les montagnes et le bleu du ciel et de la mer Égée, s’écrase maintenant sous les chenilles du « développement », imposé par l’Europe en faveur de ses diverses intérêts privés.
Malheureusement, ça n’a pas été l’Europe dont nous avons rêvé, honorables concitoyens européens. Je vous appelle une dernière fois à fonder un front commun contre ce changement. Après la Grèce arrive le tour de votre propre maison.
Merci beaucoup.
Yianis Makridakis, écrivain
——-
Traduction du Grec : Lazaros Mavromatidis
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Greece. The first victim of the European Colonialism.

If you disconnect Greece, in the end you are left with an olive tree, a vine and a ship. This means that with these three you can rebuild her.
Odysseas Elytis

Honorable European fellow citizens,
I address to you and in particular to those of you who have visited Greece and have appreciated the Greek landscape and culture, in order to inform you of the destructive plans implemented in our country by the European leadership in concert with multinational corporations, investors and local politicians.
The plan was simple in its conception and was put in effect equally simply and swiftly within just two years. Having led Greek citizens to pauperization and social destitution through numerous callous policies enforced in an utterly dictatorial way, these scrupulous neo colonialists now turn against the country’s natural and cultural resources. The notorious growth is the main pretence and bait, growth which will allegedly increase – underpaid – employment and income from the export of energy and mineral resources.
Greece has been long divided into premium plots of land, sold off to investors without the slightest hesitation. Public areas within the urban fabrics, forests, mountains, beaches, islands are all sacrificed on the altar of development, which shall bring in revenues for the public sector – automatically reaped by lenders – but will mainly respond to the interests of private investors. In fact, it is planned for thousands of gigantic wind turbines and photovoltaic cells, producing energy exported to Europe, to be set up on millions acres of Greek land. At the same time, manufacturing units will be built in order to mine fossil, mineral and hydrocarbon, in land and sea. All these by utterly ignoring the local natural ecosystems and in many cases even violating the existing European environmental legislation, as seen fit to any Third World colony.
Greece is being broken down, torn to pieces by the predator of Europe. And the name of it… green growth.
Honorable European fellow citizens,
It’s time for those who once met and enjoyed the Greek landscape to forget all about it. From now on, Greece will become the factory of Europe. Those who have read Greek poetry and literature, admired the Greek art, lived and loved the Greek culture should also forget everything. The Art created by Greeks throughout the centuries was inspired by the landscape, which is now being prostituted by our European partners. Those who have met Greece of tradition, of cafés, of ouzo, of fairs should erase it from their mind. The Greek soul for centuries fermented over the rough mountains of the mainland and the big blue of the Aegean has surrendered to the caterpillars of development.
This was not the Europe we dreamed of, honorable European fellow citizens. Thus, even in this final moment, I appeal to you, urging you to join our resistance, realizing that your countries will soon follow.
Thank you.
Yianis Makridakis, novelist
——–
Translation: Stathia Zouganeli
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Grecia, la primera víctima del colonialismo europeo

“Si desconectas Grecia, al final verás que te queda un olivo, una vid y un barco; que significa: la reconstruyes con otro tanto.” Odisseas Elitis

“Estimados conciudadanos europeos
Me dirijo a ustedes, y especialmente a los que han visitado Grecia en casos, a los que quieren al paisaje griego y la civilización griega, a fin de informarles sobre los planes catastróficos que la dirección de Europa implementa coordinadamente en mi patria, en cooperación con las empresas multinacionales, los inversores y los sus nacionales socios políticos.
El plan era sencillo en su concepción y se aplicó igualmente sencillamente y rápidamente, dentro de 2 años:
Después de haber quebrado y empobrecido los ciudadanos griegos con crueles políticas económicas impuestas dictatorialmente, ahora se dirigen, como colonizadores crueles y despiadados, en contra de la riqueza natural y cultural de nuestro país. Bajo el pretexto y con el señuelo del desarrollo notorio, que creará empleos de trabajo para los baratos y miserables trabajadores griegos, pero traerá también ingresos por las exportaciones, principalmente de recursos energéticos y minerales, ellos lanzan un ataque coordinado contra el paisaje griego, la naturaleza griega, la calidad de vida de los habitantes de este rincón único de Europa.
Hace mucho tiempo que Grecia está dividida en parcelas que se venden a cualquier precio y sin ninguna vacilación a los inversores. Terrenos públicos dentro del tejido urbano, bosques, montañas, playas, islas, todo se sacrifica en el nombre de las inversiones que traerán ingresos para el gobierno griego, que seguramente cosecharán los prestamistas del país, pero los beneficios van a ser mucho más grandes para los inversores privados. Sin ninguna preocupación para las particularidades del entorno natural y violando la actual legislación medioambiental europea, casi en el conjunto de los casos, exactamente como es propio para una colonia del Tercer Mundo, en millones de acres del terreno griego se diseña la instalación de miles de turbinas eólicas gigantescas y de sistemas fotovoltaicos de generación de energía que será exportada en Europa. Además, se montan fábricas de extracción de distintos minerales, metales e hidrocarburos tanto en la tierra como en el mar. Grecia está desmembrada. Después de haberla aniquilado, ahora los rapaces de Europa se caen sobre Grecia y le arrancan la carne. Y todo esto en el nombre del desarrollo, que en su mayor parte le llaman “verde”.
Estimados conciudadanos europeos,
Aquellos de ustedes que conocieron y admiraron el paisaje griego, olvídenlo. Grecia ahora es la fábrica de Europa.
Aquellos de ustedes que leyeron, aprendieron, quisieron la civilización griega, la poesía y la literatura griegas, la escultura griega, olvídenlo todo. El Arte que los griegos producían a lo largo de los siglos fue inspirado por el paisaje griego que ahora se prostituye por nuestros socios europeos.
Aquellos de ustedes que conocieron a la Grecia de las tradiciones, de las cafeterías tradicionales, del raki, de las ferias, borrenlo todo de su mente. El helenismo, el alma griega que fue fermentada para muchos siglos  en las montañas escarpadas del país continental y en el mar Egeo, se sometió bajo las orugas de una Europa arrasadora.
Esa no era la Europa que habíamos soñado, estimados conciudadanos europeos. Incluso en esta última hora reitero un llamamiento de resistencia y de cambio de marcha. Después de Grecia les toca el turno a su propias patrias. “
Gracias
Yannis Makridakis, escritor
——
Traducción: Despoina Tsafitsa
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Grecia: La prima vittima del colonialismo europeo

Cari concittadini europei,
mi rivolgo a voi, e principalmente a chi di voi hanno visitato la Grecia, hanno amato i paesaggi e la cultura greca, per informarvi in merito ai piani catastrofici che applica nella mia patria in modo coordinato la leadership dell’Europa, in collaborazione con le società multinazionali, gli investitori e con i loro partner di politici locali.
Il progetto era semplice nella sua concezione e si applica altrettanto bene e rapidamente gli ultimi due anni:
Dopo aver rovinato e impoverito i cittadini greci con le loro insensibili politiche economiche che hanno imposto con metodi dittatoriali, ora si rivolgono contro il patrimonio naturale e culturale del nostro paese come colonialisti brutali e senza scrupoli. Con pretesto ed esca il famoso sviluppo, che creerà posti di lavoro per i poveri e a basso costo operai greci, ma che porterà anche redditi dalle esportazioni, specialmente di risorge energetiche e minerali, lanciano un attacco coordinato contro il paesaggio e la natura in Grecia e la qualità della vita degli abitanti di questo angolo unico dell’Europa.
La Grecia è stata divisa tra tempo in lotti che si svendono a basso prezzo e senza nessun scrupolo agli investitori. Terreni pubblici dentro il tessuto urbano, foreste e boschi, montagne, spiagge, isole, tutto si sacrifica nel nome degli investimenti che porteranno entrate per lo stato greco, entrate che prenderanno i creditori del paese e per di più gli investitori privati.
Senza nessuna attenzione per le particolarità dell’ambiente naturale, si viola quasi nel suo insieme dei casi la legislazione ambientalista europea, come si fa in una colonia del terzo mondo, e si progetta la costruzione in milioni di ettari di terra greca migliaia di gigantesche turbine eoliche e sistemi di produzione di energia fotovoltaika, che sarà esportata in Europa. Nel frattempo costruiscono impianti di estrazione di minerali, metalli e idrocarburi nella terra ferma e nel mare. La Grecia si smembra. Dopo averla annientata ora cadono su di lei gli predatori dell’Europa e strappano le sue carmi. Tutto questo nel nome di uno sviluppo che nella sua maggior parte l’hanno battezzato come “verde”.
Cari concittadini europei,
Quelli di voi che avevate conosciuto e ammirato il paesaggio greco lo dovrete dimenticate. La Grecia è ormai la fabbrica dell’Europa.
Quelli di voi che avete letto, conosciuto, amato la cultura greca, la letteratura e la poesia greca, la scultura greca, dovete dimenticare tutto.
L’Arte che producevano da secoli i greci era ispirata dal paesaggio greco, che ora si prostituisce dai nostri partner europei.
Quelli di voi che avete conosciuto la Grecia delle tradizioni, dei caffè, di raki, le feste popolari, cancellate tutto dalla vostra mente. La grecità, l’anima greca che per secoli si era fermentata sulle montagne aspre e rocciose della penisola continentale e l’immenso azzurro del Mare Egeo si sono consegnate ai cingoli devastatori dell’Europa.
Non era questa l’Europa che abbiamo sognano cari concittadini europei. Anche in quest’ultimo momento colgo l’occasione per fare un appello di resistenza e di cambio di rotta. Dopo la Grecia verrà il turno delle vostre patrie.
Vi ringrazio
Yianis Makridakis
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Griechenland, das erste Opfer der europäischen Kolonialpolitik

Sehr geehrte Bürger Europas,
Mit diesem Schreiben wende ich mich an Sie und vor allem an diejenigen die schon Griechenland besucht, die griechische Landschaft und die griechische Kultur geliebt haben, mit der Absicht, Sie darüber zu informieren, was für zerstörerische Pläne die Führung der EU, zusammen mit multinationalen Konzernen, Investoren und griechischen Politikern für mein Land vorhaben.
Der eigentliche Plan war sehr einfach konzipiert und wurde ebenso einfach und rasch umgesetzt:
Nachdem sie die Bürger Griechenlands in Armut und Elend mitgerissen haben mit ihren unerbärmlichen Wirtschaftspolitiken, die sie autoritär durchgesetzt gaben, greifen sie jetzt, wie es die verdrießlichen und skrupellosen Kolonialmächte tun, das natürliche Reichtum und das kulturelle Erbe unseres Landes an. Das sogenannte Wirtschaftswachstum, das gleichzeitig als Vorwand und Köder benutzt wird, soll neue Arbeitsstellen für die billigen und verelenden griechischen Arbeiter schaffen, wie auch Gewinne bringen, hauptsächlich durch den Export von Energie und Mineralien. Dieses sogenannte Wachstum ist nichts anderes als ein koordinierter Angriff an die griechische Landschaft, die griechische Natur und das Lebensniveau der Einwohner dieser einzigartigen Ecke Europas.
Das Land ist seit langem in kaufbare Grundstücke aufgeteilt, die sehr billig und skrupellos an den Investoren ausverkauft werden. Grünflächen in den Städten, Wälder, Bergen, Strände, Inseln, alles wird ausgeopfert im Namen der Investitionen, die Gewinn für den griechischen Staat bringen sollen; von diesem Gewinn profitieren allerdings nur die Gläubigen, und viel mehr die privaten Investoren. Der Plan, der dahintersteckt, ist Tausende riesige Solarzellen und Windgeneratoren überall auf dem griechischen Land einzusetzen, ohne die Besonderheiten der Natur und die vorhandenen Energien-Gesetzen der EU zu beachten, mit dem einzigen Ziel, Energie zu produzieren und sie dann in andere europäischen Länder zu exportieren – eine Vorgehensweise, die eigentlich für Kolonien passend ist. Es werden auch Bergwerke gebaut für die Gewinnung von Mineralien, Erz und Kohlenwasserstoffen, sowohl auf dem Land als auch unter Wasser. Griechenland wird zerteilt. Die Geier Europas haben es zuerst ausgeschöpft und jetzt zerreißen sie es und fressen sie es auf. Und das alles passiert im Namen eines Wirtschaftswachstums das als „Grünes Wachstum“ schöngeredet wird.
Sehr geehrte Bürger Europas,
Wenn Sie die schöne Landschaft unseres Landes gesehen und bestaunt haben, können Sie sie jetzt vergessen. Griechenland wird zu der Baustelle Europas.
Wenn Sie die griechische Kultur, die griechische Dichtung und Literatur, die griechische Skulptur bewundert haben, können Sie sie jetzt vergessen. Die Kunst die seit Jahrzehnten hier in Griechenland geschafft wurde war von der griechischen Landschaft inspiriert, die jetzt von unseren europäischen Partnern herabgewürdigt wird.
Wenn sie das Griechenland der Traditionen, der Kafeneia, der Raki, der fröhlichen Feste kennen gelernt und geliebt haben, können Sie das alles vergessen. Die griechische Seele, die seit Jahrhunderten auf den wilden Bergen des Festlandes und in dem unendlichen Blau der Ägäis geschmiedet wurde, fällt jetzt den Panzern eines wütenden Europas zum Opfer.
Sehr geehrte Bürger Europas,
Das ist nicht das Europa, von dem wir geträumt haben. Selbst in diesem allerletzten Moment richte ich meinen Appell für Widerstand und Richtungswechsel an Sie: nach Griechenland folgen Ihre Länder.
Danke
Yianis Makridakis
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
Βιογραφικό / Biographie
O συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης (akridaki@gmail.com) γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργανώνει τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελείται τις εκδόσεις του και διευθύνει το τριμηνιαίο περιοδικό “Πελινναίο” . Έχει γράψει τα βιβλία “Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946″ (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006, το οποίο από το 2010 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία) και “10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940″, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007). Το πρώτο του μυθιστόρημα “Ανάμισης ντενεκές” (Εστία 2008) έχει Το πρώτο του μυθιστόρημα “Ανάμισης ντενεκές” (Εστία 2008) έχει μεταφραστεί και στα τουρκικά. Άλλα βιβλία του είναι: “Η δεξιά τσέπη του ράσου” 2009 (νουβέλα), “Λαγού μαλλί” 2010 (νουβέλα), “Ήλιος με δόντια” 2010 (μυθιστόρημα), “Η άλωση της Κωσταντίας” 2011 (μυθιστόρημα), όλα από τις εκδόσεις Εστία. Επιπλέον, γράφει κατά καιρούς άρθρα τα οποία δημοσιεύονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. (website: http://yiannismakridakis.gr/)
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
L’écrivain Yianis Makridakis est né à Chios en 1971 et a étudié les mathématiques. Depuis 1997, il a fondé le Centre d’études Chiannes, afin de servir la recherche, l’archivage, l’étude et la diffusion des archives de Chios. Il organise les programmes de recherche et d’éducation du Centre, supervise les versions éditées et gère la revue trimestrielle “Pelinnaio”. Il a écrit les livres ‘Fil de fer tout le monde’ ‘Réfugiés et Soldats de Chios dans le Moyen-Orient: Témoignages 1941 – 1946’ (ed. Κ.Χ.Μ., Pelinnaio 2006, qui depuis 2010 est publié par le Centre) et ‘10,516 jours: Histoire moderne de Chios 1912 -1940’ récit historique (éd. Κ.Χ.Μ., Pelinnaio 2007). Son premier roman ‘Un étain et demi’ (ed. Hestia 2008) a été traduit en turc. D’autres ouvrages sont: ‘La poche droite de l’ornement’ 2009 (roman), ‘La laine de la lièvre’ 2010 (roman), ‘Soleil avec des dents’ 2010 (roman), ‘La Chute de Kostantia’ 2011 (roman), tous édités par Hestia. En outre, il écrit occasionnellement des articles qui sont publiés dans les médias imprimés et électroniques (et republiés dans le website http://yiannismakridakis.gr/). Enfin, en septembre 2011, il a représenté la Grèce avec son roman ‘Soleil avec des dents’ en Europa literarisch (l’Europe Litteraire) à Berlin. En effet, ce roman a été arrangé pour le théâtre.
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
Greek novelist Yannis Makridakis (akridaki@gmail.com) was born in 1971 in Chios and studied Mathematics. In 1997 he founded the Centre for Chian Studies (C.C.S) Pelineo, the purpose of which is to research, record, study and disseminate Chian documentation. Since then he has been organizing the Centre’s research and educational programs, editing its publications and running the trimonthly journal ‘Pelineo’. He has written the books “Chiots Refugees and Soldiers in the Middle East, Testimonies 1941-1946” (C.C.S Publications, Pelineo 2006, also by Hestia Publications 2010) and “10,516 Days: A History of Modern Greek Chios 1912-1940, a historic novel (C.C.S Publications, Pelineo 2007). Hestia Publications has also published “One and Half Tin Cans” (2008, translated in Turkish.), “The Right-hand Pocket of the Cassock” (2009), “Rabbit’s Hair” (2010) and “The Fall of Constantia” (2011). Makridakis occasionally writes articles in various print and electronic media (website: http://yiannismakridakis.gr/).
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
El autor Yannis Makridakis (akridaki@gmail.com) nació en 1971 en la isla de Chios y estudió matemáticas. Desde 1997, que fundó el Centro de Estudios Chianos, con objeto la investigación, el archivo, el estudio y la difusión de evidencia de Chios, organiza los programas de investigación y educación del Centro, es el responsable de sus publicaciones y dirige la revista trimestral “Pelinnaio“. Ha escrito los libros “De alambre, no de alambre, todos. Refugiados y soldados Chianos en el Medio Oriente: Testimonios 1941 – 1946” (publ. C.E.C., Pelinnaio 2006, que desde 2010 ha sido publicado por Estia) y “10.516 días: Historia de Chios de Grecia moderna 1912 -1940” narrativa histórica (publ. C.E.C., Pelinnaio 2007). Su primera novela “Una lata y media” (Estia 2008) ha sido traducido también al turco. Otros libros escritos por el son: “El bolsillo derecho de la sotana“, 2009 (novela), “Lana de liebre“, 2010 (novela), “Sol, con dientes“, 2010 (novela), “La caída de Costantia” 2011 (novela), todos por las publicaciones de Estia. Además, de vez en cuando escribe artículos que se publican en medios impresos y electrónicos (y vuelven a publicarse en el sitio http://yiannismakridakis.gr/). Por último, en septiembre de 2011 representó Grecia con su novela “Sol con dientes” en Europa literarisch (Europa literaria) en Berlín. De hecho, esta novela está adaptada para el teatro.
° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
Der Schriftsteller Yiannis Makridakis (akridaki@gmail.com) wurde 1971 auf der Insel Chios geboren und studierte Mathematik. Im Jahr 1997 gründete er das Zentrum Chiotischer Studien (Z.M.S.), das sich der Forschung, Archivierung und Verbreitung von Dokumenten und Zeitzeugnissen der Insel Chios widmet. Makridakis organisiert die Forschungs- und Bildungsprogramme des Zentrums, lektoriert deren Publikationen und leitet die Quartalszeitschrift »Pellineo«.
Er hat die Bücher »Chiotische Flüchtlinge und Soldaten im Mittleren Osten, Zeitzeugnisse 1941-1946« (2006, zunächst im Z.M.S. Pellineo Verlag, seit 2010 bei Hestia) und die historische Erzählung »10.516 Tage: Geschichte des modernen Chios 1912-1940« (2007 Z.M.S. Pellineo) geschrieben.
Sein erster Roman »Eineinhalb Blechbüchsen« (Hestia 2008) ist auch ins Türkische übersetzt worden. Andere Bücher von ihm sind: »Die rechte Tasche der Soutane« 2009 (Novelle), »Ηasenhaar« 2010 (Novelle), »Wintersonne« 2010 (Roman), »Die Eroberung von Kostantia« 2011 (Roman), alles Publikationen des Hestia Verlages. Zusätzlich schreibt er regelmässig Artikel, die in Print- und Onlinemedien veröffentlicht werden. Seine Website ist http://yiannismakridakis.gr/