Αρλέτα: Ναι έχουμε ναυαγήσει!

07:20, 28 Φεβ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/121149
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

[…] Ναι, έχουμε ναυαγήσει! Και επειδή το ‘χουμε συνηθίσει το ναυάγιο, εύχομαι να ανασύρουμε το καράβι και να το μπαλώσουμε πάλι. Δεν γίνεται να αλλάζουμε καράβι κάθε φορά που ναυαγούμε, ξέρετε […] Οι Έλληνες, συμπεριφέρονται σα να βρίσκονται σε κατακτημένη χώρα και όχι σαν να είναι πολίτες μιας ελεύθερης χώρας. Και τα κόμματα, και τα συνδικάτα, και όλοι! […] Η συνθέτις και ερμηνεύτρια Αρλέτα, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» της δημοσιογραφικής – ποιοτικής έρευνας για την ελληνική – ευρωπαϊκή κρίση, που δημοσιεύεται στο tvxs.gr από το 2010.

Αρλέτα: Όταν μου πάει κάτι στραβά, πρώτα κοιτάω που φταίω εγώ κι όχι που φταίει ο άλλος. Εφόσον εγώ το υφίσταμαι, πρέπει να δω που φταίω εγώ, πρώτα, να πάρω τις δικές μου ευθύνες, και μετά, αφού τις πάρω και τις διορθώσω, να δω που φταίνε οι άλλοι.

Εμείς, όμως, πάμε ανάποδα! Πρώτα κοιτάμε που φταίνε οι άλλοι(που φταίνε, σίγουρα!).

Τώρα, αν δεν υπερασπίσεις τον εαυτό σου, φταίει ο άλλος που θα ‘ρθει να σε… σφάξει; Και ο οποίος, είναι δεδομένο ότι είναι δολοφόνος, διότι το έχει αποδείξει πάρα πολλές φορές και με πάρα πολλούς τρόπους;

Λοιπόν, ξέρεις ότι έχεις απέναντί σου έναν δολοφόνο. Αν δεν υπερασπίσεις τον εαυτό σου, και σε σκοτώσει, θα φταίει αυτός; Θα φταις και συ! Δεν θα φταις; Αν έχεις ένα παιδί και το αφήσεις στο δρόμο μόνο του και χωρίς καμία προστασία, είναι κάτι φυσιολογικό;

Κρ.Π.: Το παρατήσεις δηλαδή, σαν αδέσποτο…

Αρλέτα: Όταν όμως συμπεριφερόμαστε εμείς οι ενήλικες πολίτες σαν αδέσποτα, που επειδή βρεθήκανε σε ένα… μπακάλικο άρχισαν να τρώνε ότι βρούν, μετά, όταν τους πιάσουν, λένε «δεν έφταιγα εγώ!»… Αν αφήσεις ένα αδέσποτο, μέσα σε ένα μπακάλικο, είναι σίγουρο ότι θα φάει, δεν υπάρχει αντίρρηση, αλλά υποτίθεται πως ένας άνθρωπος έχει μυαλό…

Θεωρώ, λοιπόν, ότι σίγουρα, έχουμε μέρος της ευθύνης. Όποιος το λέει, δε, όλοι σηκώνονται να τον φάνε. Αλλά, το θέμα είναι, ότι εμένα αυτό με ενδιαφέρει. Η δική μου ευθύνη. Γιατί αν δεν δω που φταίω εγώ, ακόμα και αν περάσει… μαγικά αυτή η κατάσταση, θα κάνω πάλι τα ίδια. Πράγμα το οποίο έχει συμβεί επανειλημμένα.

Για να διορθωθεί κάτι, λοιπόν, πρώτα πρέπει να σταματήσει στη ρίζα του. Γιατί στην Ελλάδα έχουν σταματήσει αρκετές φορές πολλά προβλήματα, αλλά μόνο επιφανειακά, γι’ αυτό και τίποτα δεν διορθώθηκε.

Οι Έλληνες, αναφέρονται πολλές φορές στα 400 χρόνια δουλείας στους Τούρκους, αλλά ξεχνάνε τα 2000 χρόνια δουλεία τους, ουσιαστικά, μετά από την επικράτηση του Χριστιανισμού. Σέβομαι την θρησκεία και είμαι βαθύτατα Χριστιανή Ορθόδοξη, είτε μου αρέσει, είτε δε μου αρέσει, αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω, ή να αγνοήσω, το γεγονός ότι η Ελλάδα καταστράφηκε από αυτή τη θρησκεία. Και ουσιαστικά οι Έλληνες ήταν υπόδουλοι.

Θέλουμε να θεωρούμε ότι ήμασταν ελεύθεροι και μεγαλουργήσαμε στο Βυζάντιο, αλλά η Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν ήταν ελληνική. Υπήρχε πολύ μεγάλο μέρος της Ελλάδας, αλλά σίγουρα δεν ήταν ελληνική.

Ουσιαστικά, λοιπόν, ο ελλαδικός χώρος, ήταν υπόδουλος 2000 χρόνια περίπου. Κι όμως, κρατηθήκαμε. Και τι μας κράτησε; Η γλώσσα μας! Γιατί, εκτός των άλλων, και τα κείμενα τα εκκλησιαστικά τα οποία διδασκόταν η γλώσσα, ήταν ελληνικά. Το Ευαγγέλιο, γράφτηκε στα ελληνικά κατ’ αρχήν.

Αυτή η γλώσσα, κουβαλάει πάρα πολλά πράγματα. Ουσιαστικά μας κουβαλάει. Κι όταν βλέπω κάτι παιδάρια που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα, να περιφρονούν βαθύτατα αυτή τη γλώσσα, θέλω να τα… σφάξω. Με συγχωρείτε που το λέω, αλλά θέλω να τα… σφάξω.

Διότι, αυτά τα παιδιά, από μία ηλικία και μετά, όταν έχουν αντιρρήσεις και θέλουν να κάνουν το δικό τους, πρέπει να αντιλαμβάνονται ότι έχουν και υποχρεώσεις και ευθύνες. Γιατί τα δικαιώματα και οι ευθύνες, όπως και οι υποχρεώσεις, πάνε μαζί, δεν πάνε χώρια.

Κρ.Π.: Επειδή μιλάτε για ευθύνες, σύμφωνα με τις απαντήσεις που δίνουν κάποιοι σε αυτή την έρευνα, επισημαίνουν το γεγονός, ότι πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να αντιμετωπιστεί η ελληνική κρίση. Όμως, σχεδόν οι μισοί έλληνες σήμερα, δεν έχουν δουλειά…

Αρλέτα: Οι Έλληνες δουλειά, θεωρούν το να είναι υπάλληλοι. Αλλά, δεν είναι αυτό δουλειά. Εγώ δεν υπήρξα ποτέ μου υπάλληλος και δεν είχα ποτέ μου μισθό. Είχα μόνο ένα χρόνο όταν ήμουν στο ραδιόφωνο και άλλους 4 μήνες όταν δούλεψα σε ένα περιοδικό.

Κρ.Π.: Εννοώ, ότι γενικά, δεν έχουν εργασία…

Αρλέτα: Μπορούν τουλάχιστον να ψάξουν να βρουν να κάνουν πράγματα. Κι υπάρχουν κάποιοι που ψάχνουν και βρίσκουν. Ακόμα και εθελοντές να πάνε, χωρίς να πληρώνονται, καλό θα τους κάνει.

Το θέμα, όμως, είναι άλλο. Το από πού ξεκίνησε αυτό, δεν μπορεί κανένας να το ξέρει σίγουρα. Αλλά μερικώς, σίγουρα, είναι και θέμα αφέλειας. Και η αφέλεια, δυστυχώς, στο χώρο τον διεθνή ή τον κρατικό, είναι έγκλημα. Ένα παιδί αφελές, μπορεί να είναι και χαριτωμένο. Μία ολόκληρη χώρα να γίνεται αφελής, δεν είναι καθόλου χαριτωμένο…

Δηλαδή, τι περιμένανε, απ’ τους ξένους; Κάτι καλό; Πότε οι ξένοι έκαναν καλό στην Ελλάδα; Θα μου πείτε έκαναν κακό; Όχι, αλλά όταν της έκαναν καλό, ταυτόχρονα της έκαναν και κακό. Για παράδειγμα, υπογράψανε για να ελευθερωθούμε από τους Τούρκους, επειδή αναγκαστήκανε να το κάνουνε, διότι εμείς πριν ακόμα γίνουμε κράτος κάναμε εμφύλιο… αλλά επενέβησαν σ’ αυτό το κράτος με τα αποτελέσματα που γνωρίζουμε.

Και έχουμε και μία άλλη τάση, να ωραιοποιούμε τους εαυτούς μας, οι οποίοι μπορεί είναι πάρα πολλοί ωραίοι, αλλά τους ωραιοποιούμε κι από πάνω. Εγώ αγαπώ πάρα πολύ τους Έλληνες. Πιστεύω ότι είναι από τους ωραιότερους λαούς, με μια όμως διαφορά: Έχει ελαττώματα, τα οποία δεν τα συζητάει…. Είναι όπως ένα κακομαθημένο παιδί.

Και δεν είναι τυχαίο, ότι οι μαμάδες κακομαθαίνουν φρικτά στα παιδιά τους στην Ελλάδα, ενώ ο τρόπος μεγαλώματος σε άλλες χώρες είναι πολύ πιο σκληρός, και το παιδί για να πάρει κάτι έχουν την απαίτηση πρώτα να δώσει κάτι… Μου μου λένε καμιά φορά, γιατί μιλάς εσύ, δεν έχεις παιδιά. Και τους λέω, γιατί; Πρέπει να πεθάνω για να ξέρω τι είναι ο θάνατος;

Κρ.Π.: Εκτός αυτού, ήσασταν κάποτε παιδί…

Αρλέτα: Ήμουν παιδί και το θυμάμαι πολύ καλά. Το κρατάω με νύχια και με δόντια να μη το ξεχάσω, ενώ οι περισσότεροι το ξεχνάνε.

Και κάποιος ποιητής, είπε μια πολύ σημαντική κουβέντα πάνω σ’ αυτό, ότι είμαστε η παιδική μας ηλικία.

Εγώ είχα καλά παιδικά χρόνια. Όχι ότι ήταν μελάτα και γαλάτα τα παιδικά μου χρόνια, αλλά είχα καλούς δασκάλους και καλούς γονείς, και το θεωρώ πολύ μεγάλη τύχη. Όμως, ήξερα και να τους εκτιμήσω. Γιατί δεν αρκεί να σου τύχει ένας καλός δάσκαλος, πρέπει να ξέρεις να τον εκτιμήσεις κι εσύ. Είναι μία σχέση αλληλεπίδρασης.

Σήμερα κανένας δεν θέλει να έχει δάσκαλο. Τα ξέρουνε όλοι όλα! Πριν ακόμα ανοίξουν το μάτι τα ξέρουνε όλα και στους γονείς αρέσει τα παιδιά τους να τα ξέρουν όλα, μάλλον για να μην μπουν στον κόπο να τους τα μάθουνε…

Μου λέτε δεν έχουνε δουλειά. Αν έχουνε παιδιά, αυτοί οι άνθρωποι, δεν έχουνε δουλειά;

Κρ.Π.: Εννοούσα, ότι δεν έχουν τρόπο να επιβιώσουν…

Αρλέτα: Αυτό είναι το πρόβλημα. Προσωπικά, από την εταιρεία μου, έχω να πάρω χρήματα εδώ και τρία χρόνια, διότι έπεσε έξω, λέει… Οι δίσκοι εξακολουθούν να πουλιούνται, αλλά εγώ από τις δύο τελευταίες δουλειές που έχω κάνει δεν έχω πάρει… μία.

Κι από τις 6 τελευταίες φορές που τραγούδησα, πληρώθηκα μόνο τις 2. Τα υπόλοιπα μου τα φάγανε. Κι αυτό έχει συμβεί άπειρες φορές.

Κι έτσι, έχω μάθει σε μία ανασφάλεια, γιατί όπως είπα, δεν είχα ποτέ μου μισθό. Κι ίσως από αυτή την άποψη να είμαι πιο τυχερή σ’ αυτή την περίπτωση. Γιατί ο άνθρωπος που έχει συνηθίσει κάθε μήνα να έχει έναν μισθό, έχει άλλη συνήθεια. Ξέρει ότι την τάδε του μηνός θα πάρει κάποια χρήματα. Εγώ μέχρι 50 χρονών δεν ήξερα από μου έρχεται η επόμενη δεκάρα…

Κρ.Π.: Σήμερα, πλέον, κι όσοι είναι υπάλληλοι, δεν πάει να πεί ότι πληρώνονται… Πάρα πολλοί μένουν απλήρωτοι.

Αρλέτα: Ο καθένας μιλάει ανάλογα με αυτό που έχει ζήσει και ανάλογα με την εμπειρία του…

Θυμάμαι, λοιπόν, είχα παλιά ένα βιβλίο. Την Ιστορία του θεάτρου. Έβαζα μέσα ότι χρήματα είχα. Αυτό το βιβλίο όταν δεν έκλεινε καλά, ήμουν ευτυχής. Όταν άρχιζε να κλείνει άρχιζα και να ανησυχώ. Αλλά πάντοτε, όταν γινόταν… σελιδοδείκτης, κάτι συνέβαινε και ξαναγέμιζε. Εξ ού και είπα, ότι εμένα με φυλάει ο Θεός των τρελών και των καλλιτεχνών. ..

Και ναι μεν δεν έζησα, αλλά έχω μνήμες πολύ δύσκολων εποχών, εκείνων μετά τον πόλεμο… μνήμες από τη ζωή στο κέντρο της Αθήνας, που ήταν και το χειρότερο. Γιατί στα χωριά, έβρισκες –που λέει ο λόγος- ένα σύκο, το ‘κοβες απ’ το δέντρο και το ‘τρωγες. Στην Αθήνα τι να έκοβες; Τις λάμπες;

Θυμάμαι, λοιπόν, ως παιδί, που έμενα στην Αγίου Κωσταντίνου –δηλαδή στο κατακέντρο!- να χτυπάει το κουδούνι, τουλάχιστον 7 φορές την ημέρα, από ανθρώπους που ζητούσαν ψωμάκι. Όχι λεφτά, αλλά ψωμί. Κι εμείς αν είχαμε κάτι, ήταν αυτό.

Επειδή ο πατέρας μας ως γιατρός τους γιάτρευε όλους, ‘στέλναν πεσκέσια απ’ το χωριό κάτι πελώρια καρβέλια τα οποία έτσι και τά ‘τρωγες στο κεφάλι σκοτωνόσουνα –τόσο βαριά ήταν. 15 οκάδες το ένα. Κι η μητέρα μου είχε μια μαχαίρα κι έκοβε μία μεγάλη φέτα ψωμί και τους την έδινε, κι έφευγαν πανευτυχείς!

Μια από αυτές τις φορές, χτύπησε το κουδούνι κάποια γυναίκα, αλλά ζήτησε λεφτά, και η μάνα μου την έδιωξε. Κατ’ αρχάς δεν υπήρχαν λεφτά, κατά δεύτερον έγινε έξω φρενών… Είπε, για να θέλει λεφτά, πάει να πει ότι έχει χορτάσει… κι όταν είσαι χορτάτος δεν ζητιανεύεις.

Τότε, όλος ο δρόμος της Αγίου Κωνσταντίνου, μέχρι την Ομόνοια, ήταν… ταπετσαρισμένος, στην κυριολεξία, από ζητιάνους. Δηλαδή, πέρναγες και έβλεπες ποδάρια, ποδάρια, ποδάρια(αν υπήρχαν ποδάρια, γιατί ήταν και πάρα πολλοί χωρίς…). Έχω δει πολλά, εν πάση περιπτώσει. Έχω μνήμες ξεκάθαρες από ενάμιση έτους και δεν έχω ξεχάσει.

Τώρα, βέβαια, αυτόν τον καιρό δεν έχω τη δυνατότητα να κυκλοφορώ πολύ, και ίσως δεν μπορώ να καταλάβω πόσο άσχημη είναι η κατάσταση. Αλλά απ’ ότι βλέπω και απ’ ότι μου λένε, είναι πολύ άσχημη…

Και δεν πρόκειται να διορθωθεί, αν δεν αρχίσουμε να ανακτήσουμε πάλι την εφευρετικότητα που είχαν πάντοτε οι Έλληνες. Θα μπορέσουμε, άραγε, να το ξαναβρούμε αυτό;

Γιατί, μπορείτε να μου πείτε, αυτή η χώρα πώς αλλιώς ορθοπόδησε; Έχω ένα σκίτσο του Ονόρε Ντομιέ, που ήταν πολύ σημαντικός γελοιογράφος στην Γαλλία πριν από δύο αιώνες περίπου. Και αυτό το σκίτσο έχει σχέση με ένα δάνειο 1 εκατομμύριο λίρες, που πήραν οι Έλληνες απ’ τους Άγγλους, με ενέχυρο τον ελαιώνα της Άμφισσας. Λοιπόν, μέχρι να φτάσει στην Ελλάδα εκείνο το δάνειο, είχαν φαγωθεί στο δρόμο οι 400 χιλιάδες!

Κρ.Π.: Κλασσικό… εικονογραφημένο.

Αρλέττα: Μέχρι πριν από λίγο καιρό, οι έλληνες θαυμάζαν αμέριστα αυτούς που κλέβανε. Και να μην σας πω ότι μερικοί τους θαυμάζουν ακόμα!

Κρ.Π.: Και τους μιμούνταν επίσης…

Αρλέττα: Ω, σίγουρα! Όποιος μπορεί τους μιμείται. Είχα μια ανάλογη συζήτηση και μου λένε, μα πώς; Όταν σου… κουνάνε στη μύτη τόσα λεφτά, δεν θα φάς; Και λέω, ότι εάν είσαι έντιμος άνθρωπος, δεν θα φάς. Μου λένε, μα… Λέω, δεν υπάρχει, μα. Ή είσαι, ή δεν είσαι. Αυτό δεν σηκώνει, μα!
Είναι αυτό που λένε, ολίγον παρθένα… Αλλά, από παρθενορραφές στην Ελλάδα, άλλο τίποτε…

Όταν κανένας δεν θεωρεί ότι είναι σημαντικό να είναι έντιμος απέναντι στον τόπο του και απέναντι στον εαυτό του, δεν έχω να πω τίποτα…

Πώς στεκόμαστε απέναντι σε αυτή την κατάσταση; Για παράδειγμα, ήμουν στην Αγγλία, όταν ανέβηκε ξαφνικά, η τιμή του κρέατος. Κυκλοφορεί, λοιπόν, αμέσως σύρμα στις νοικοκυρές, να μην αγοράζουν κρέας. Επί δύο βδομάδες, δεν μπήκε κρέας σε εγγλέζικο σπίτι! Ούτε ένα κιλό. Η τιμή του κρέατος έπεσε αμέσως και μάλιστα πιο κάτω απ’ ότι ήταν πριν.

Εδώ, πέφτουν οι μισθοί και ανεβαίνουν οι τιμές! Και κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτε, ενώ μόνο ο κόσμος μπορεί να κάνει κάτι. Ναι, μπορεί. Αλλά δεν θα το κάνει. Γιατί στην Ελλάδα, αν πούνε π.χ. ότι ανέβηκε η τιμή του γάλακτος, γι’ αυτό μην αγοράζετε γάλα, θα πάνε όλοι και θα γεμίσουν τις αποθήκες τους με γάλα, και κατόπιν μπορεί να το κάνουν…

Κρ.Π.: Ή περιμένει ο καθένας να το κάνουν μόνο όλοι οι άλλοι…

Αρλέτα: Έχουμε μεγαλώσει και έχουμε ζήσει άναρχα. Οι ξένοι, αντίθετα, έχουν συνηθίσει σε ένα πολύ πιο σκληρό καθεστώς.

Εμείς, θα μου πείτε, δεν υποστήκαμε τους Τούρκους; Ναι, αλλά δεν περάσαμε, ούτε πουριτανισμό, ούτε φεουδαρχία, όπου είχε δικαίωμα ο αρχηγός, να πάρει τη γυναίκα την πρώτη νύχτα του γάμου της. Δηλαδή, ουσιαστικά ο κάθε πολίτης ήταν δούλος, χειρότερα απ’ ότι ήμασταν εμείς δούλοι…

Κι αυτά που πετύχανε οι ξένοι, τα πετύχανε αγωνιζόμενοι, και με πάρα πολλές δυσκολίες και πάρα πολύ αίμα! Στην Ευρώπη, έχουν χυθεί ποτάμια αίματος για να φτάσουν σε ένα άλφα επίπεδο, αλλά τώρα ξανατσουλάνε! Γιατί, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, θα συμβεί και σ’ αυτούς!

Κρ.Π.: Μα, γι’ αυτό προβληματιζόμαστε, επιπλέον, στο τι πρέπει να κάνουμε, διότι δεν είναι μόνο δικό μας το πρόβλημα. Είναι γενικό…

Αρλέτα: Να σας πω κάτι; Ας κοιτάξουμε το δικό μας πρόβλημα, το οποίο είναι ότι έχουμε μία χώρα χέρσα… πια. Ακαλλιέργητη τελείως. Και ανθρώπους ακαλλιέργητους! Και δεν ξέρω πιο είναι το χειρότερο…

Όπως και το ότι έχουν αρχίσει και φεύγουν πάρα πολλοί… όχι οι ανειδίκευτοι εργάτες, αλλά οι επιστήμονες και μάλιστα οι καλύτεροι… Γιατί και στην Ισπανία υπάρχει ανεργία, αλλά αυτός ο οποίος έχει υψηλή μόρφωση, βρίσκει δουλειά. Εδώ δεν βρίσκει. Εδώ, πιθανόν, μόνο αν θέλεις να γίνεις οδοκαθαριστής, μπορεί να βρεις κάτι. Μπορεί…

Κρ.Π.: Ούτε κι αυτό μπορεί πλέον απ’ ότι φαίνεται… Αλλά, σχετικά με αυτό που είπατε για τις τιμές, και το τι πρέπει να κάνουν οι πολίτες γι αυτό…

Αρλέτα: Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Και ξέρω πάρα πολύ καλά, γιατί είμαι αγροτικής καταγωγής από τη μία μεριά, ότι αυτός που παράγει κάτι παίρνει γι’ αυτό 10 λεπτά, και γω πληρώνω για να το αγοράσω 4 ευρώ. Θα ήθελα να ξέρω, τα υπόλοιπα, ποίος τα καρπούται; Να μου το πούνε όμως, να το δω, όχι έτσι στον αέρα! Παίρνει ο παραγωγός 10 λεπτά το κιλό, και εγώ πληρώνω 4 ευρώ το κιλό. Γιατί;

Για να φτάσει ένα προϊόν από την Κωπαΐδα, εδώ, κοστίζει περισσότερο από το να πάει στη Γερμανία; Όχι βέβαια. Λοιπόν, όλα αυτά, τόσα χρόνια τα λέμε… αλλά δεν γίνεται τίποτα.

Κι αυτό που ξεκινούν να δίνουν κατευθείαν τα προϊόντα στον κόσμο, είναι ένα γεγονός πολύ καλό, αλλά δεν μπορεί να κρατήσει. Δεν είναι κάτι που είναι οργανωμένο, για να μπορεί να υπάρξει σε διάρκεια.

Θα ήθελα, λοιπόν, να ξέρω, τι μπορεί να γίνει, ώστε να πέσουν οι τιμές, αναλόγως με τους μισθούς. Δηλαδή, μου κόβεις εμένα τον μισθό μου στο μισό; Να κοπεί και η τιμή του γάλακτος στο μισό! Αντίθετα, όμως, συμβαίνει να έχουμε το ακριβότερο γάλα στην Ευρώπη. Και γενικά, η Αθήνα, είναι πιο ακριβή από τη Νέα Υόρκη!

Κρ.Π.: Φτάνει μια απεργία κάθε τόσο;

Αρλέτα: Κάνει απεργία το κάθε συνδικάτο χώρια, για τα δικά του συμφέροντα. Και δεν λογαριάζει, ότι και γω έχω δικαίωμα, δεν έχει μόνο αυτό…

Κι εγώ ερωτώ: Γιατί μία μέρα να μην κάνουν «απεργία» όλοι οι καταναλωτές; Όχι μία μέρα, μια βδομάδα! Κι όχι μόνο οι εργαζόμενοι, αλλά όλοι. Να μη βγει από το σπίτι του κανένας, για μια βδομάδα. Να δούμε τι γέλιο έχει να γίνει… Το φαντάζεστε μία εβδομάδα να μην κυκλοφορήσει κανένας;

Κρ.Π.: Το θέμα είναι γιατί δεν το φαντάζονται μέχρι στιγμής τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα συνδικάτα;

Αρλέτα: Διότι όλοι κοιτάνε το κόμμα τους, και το συνδικάτο τους. Οι Έλληνες, συμπεριφέρονται σα να βρίσκονται σε κατακτημένη χώρα και όχι σαν να είναι πολίτες μιας ελεύθερης χώρας. Και τα κόμματα, και τα συνδικάτα, και όλοι!

Και από πάνω, λέω π.χ. εγώ σε σένα, κοίτα τί κάνεις, και τον εαυτό μου δεν τον κοιτάω. Αυτογνωσία μηδέν…

Κρ.Π.: … και αλληλεγγύη μηδέν; Γιατί μία γενική απεργία μιας μέρας, αφορά μόνο τους εργαζόμενους. Οι άλλοι σχεδόν μισοί έλληνες, που είναι άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, ανασφάλιστοι, άποροι, και συνταξιούχοι; 

Αρλέτα: Με συγχωρείτε πάρα πολύ! Μπορεί κανείς να ζήσει με 300 ευρώ το μήνα; Περίπου τόσο έχει πάει μία σύνταξη, και θέλουν να την κατεβάσουν κι άλλο.

Επίσης, πολλοί από αυτούς που απεργούν με αυτή τη λογική, συγκεκριμένα δεν ήθελα να το αναφέρω, αλλά θα το πω, κάποιοι από αυτούς, π.χ. που εργάζονται στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, έχοντας τελειώσει μόνο το Δημοτικό, βγάζουν περισσότερα κι από έναν πιλότο πολεμικής αεροπορίας, που ρισκάρει τη ζωή του κάθε μέρα πάνω απ’ το Αιγαίο. Και ερωτώ: Γιατί; Από πού κι ως πού;

Κρ.Π.: Κι ως μόνιμοι υπάλληλοι… Αλλά, δεν είναι το θέμα γιατί να μην αγωνίζονται για καλύτερες εργασιακές και οικονομικές συνθήκες. Το ζήτημα είναι, αυτό που είπατε, γιατί να μην καταλαβαίνουν ότι πρέπει να το κάνουν με κοινά αιτήματα μαζί με όλους τους άλλους;

Αρλέτα: Η μονιμότητα θεσπίστηκε, γιατί κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση, άλλαζαν και οι υπάλληλοι. Η πλατεία Κλαύθμωνος, από εκεί πήρε το όνομά της. Και τότε οι κυβερνήσεις, αλλάζανε συνέχεια.

Αυτό δεν γίνεται πλέον, αλλά ξεχνάμε ότι στο Σύνταγμα λέει, πως έχω και γω και εσύ και ο άλλος, δικαιώματα, που δεν είμαστε υπάλληλοι! Απ’ ότι φαίνεται, δεν έχουμε, όμως.

Αυτή τη στιγμή, μου ζητάνε να βγάλω κάποια χαρτιά, και δεν μπορώ να τα βγάλω, για τον πάρα πολύ απλό λόγο ότι ο τάδε υπάλληλος δεν είναι στη θέση του. Και όταν είναι, δεν δουλεύει!

Όταν όλοι λένε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν δουλεύουν κατά 80%, είναι ένα πραγματικό γεγονός ότι δεν δουλεύουν. Υπάρχει ένα 20% των δημόσιων υπαλλήλων που τους βγαίνει το λάδι στη δουλειά, πραγματικά. Ίσως και 30%. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι, είναι οι εξαιρέσεις. Θα πρέπει να τους ψάξει κανείς, έναν έναν. Πρέπει να ψάξουμε σ’ αυτό τον τόπο, να βρούμε αυτούς που αξίζουν. Κι αυτό θέλει έρευνα!

Για παράδειγμα, υπήρχαν πάρα πολύ καλές εκπομπές στην κρατική τηλεόραση που έχουν κοπεί. Και το κρατικό ραδιόφωνο, έχει τον τρόπο να κάνει πολύ καλές εκπομπές, αλλά, παρεμπιπτόντως, όλους αυτούς τους παραγωγούς, πού τους βρήκανε, που είναι όλοι τραυλοί;

Όμως, την πρώτη ανάλογη έρευνα που θα έκανα, θα ήταν στους εκπαιδευτικούς, σ’ αυτούς που διδάσκουν τα παιδιά. Εκεί, είναι το πρώτο και το μεγαλύτερο χάος. Βέβαια, το πρώτο σχολείο είναι το σπίτι και η οικογένεια. Κανονικά, για να κάνει κανείς ένα παιδί, θα ‘πρεπε πρώτα να περνάει από αξιολόγηση…

Είναι δυνατόν, όμως, σε μία χώρα, που –κατά την ταπεινή μου γνώμη, τουλάχιστον- η γλώσσα είναι απ’ τα σημαντικότερα ατού που έχει, να είναι οι δάσκαλοι σε αυτό το χάλι; Επιτρέπεται να έχουμε τέτοιο επίπεδο διδασκόντων;

Στην Ελβετία, για παράδειγμα, που κατάφερε να φτιάξει ο Καποδίστριας(ενώ, εμείς τον σκοτώσαμε!), γιατί ως γνωστόν, το Ελβετικό σύστημα το έχει φτιάξει ο Καποδίστριας – εκεί οι δάσκαλοι, πληρώνονται 3 φορές περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Όταν εδώ ο μισθός ήταν ενάμιση χιλιάρικο, εκεί ήταν 7.000. Αλλά, οι δάσκαλοι περνούσαν από αξιολόγηση κάθε ένα ή δύο χρόνια, κι αν έκριναν ότι δεν έχουν σωστή απόδοση, απολύοντο!

Ένας εκπαιδευτικός στην Ελλάδα, τελειώνει το Πανεπιστήμιο, πολλές φορές συνήθως χωρίς να πάρει καμία ειδίκευση, περιμένει 6, 7, 10 χρόνια να διοριστεί, και πάει να διδάξει! Πώς; Και ποιούς;

Τα παιδιά, μπαίνουνε μέσα στα σχολεία έξυπνα πλάσματα και βγαίνουνε μπούφοι! Και μπούφοι, και κακότροποι, και υποκείμενα σ’ οποιοδήποτε είδος παραβατικότητας. Πώς είναι δυνατόν αυτό;

Θεωρώ, λοιπόν, ότι το πρόβλημά μας, είναι κυρίως γενικό πρόβλημα Παιδείας. Όχι ειδικά, μόνο, σχολικής παιδείας. Είμαστε απαίδευτοι, τελείως! Στην ελληνική γλώσσα, σοφή ούσα, το παιδεύω με το διδάσκω έχει την ίδια σημασία. Και έτσι είναι.

Όπως το δουλεία και του δουλειά, τα χωρίζει ένας τόνος. Εγώ είμαι υπέρ της εργασίας, κι όχι της δουλειάς.

Οι έλληνες, ξέρουν να δουλεύουν, αλλά δεν ξέρουν να εργάζονται. Όταν ξέρουν να εργάζονται, όλα πάνε καλά. Και ξέρω κάποιους σπάνιους ανθρώπους που εφεύραν την εργασία τους μόνοι τους…

Εδω και καιρό, όμως, τις βαριές δουλειές, οι Έλληνες δεν τις κάνουν. Να μου πείτε, δουλέψαν πάρα πολύ τα προηγούμενα χρόνια. Στα προηγούμενα, όχι σ’ αυτά, όμως!

Τα παιδιά τους οι Έλληνες, προσπαθώντας να τα σπουδάσουν και να κάνουν μία ζωή καλύτερη από αυτούς, τα κακομάθανε. Ταλαιπωρήθηκαν οι ίδιοι, γι’ αυτό κακομάθαν τα παιδιά. Η δικιά μας η γενιά, η μετά τον πόλεμο, ήταν πολύ κακομαθημένη! Και η επόμενη γενιά, που είχε και πιο πολύ ευημερία, έγινε ακόμα πιο κακομαθημένη!

Θα μου πείτε, γιατί το λέω αυτό; Γιατί αυτό είναι Παιδεία. Να μαθαίνεις να σέβεσαι κάποια πράγματα, όπως και τον εαυτό σου. Αν δεν σεβαστείς τους άλλους, δεν θα σεβαστείς, ποτέ ούτε τον εαυτό σου.

Κρ.Π.: Οπότε που καταλήγουμε; (που να πρωτοκαταλήξουμε, βέβαια…)

Αρλέτα: Καταλήγουμε, ότι όλα είναι θέμα Παιδείας. Και η Παιδεία δεν είναι θέμα ενός μηνός. Ούτε ενός χρόνου. Ξεκινάει από τότε που το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του, μετά τα 3του χρόνια, και δεν τελειώνει ποτέ.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν διαβάσει ούτε μισό βιβλίο στη ζωή τους και αν τους πεις, τι θέλεις; λένε, να γινόμουν εγώ πρωθυπουργός για μια μέρα, καιθα βλέπατε… Το λένε! Και την ώρα που το λένε, δεν βρίσκεται κανένας να… τους ρίξει μέσα στο παντελόνι τους 5-6 σκορπιούς!

Ο καθένας, νομίζει ότι ξέρει τα πάντα, κι ο άλλος ότι δεν ξέρει τίποτε. Ας πούμε, αυτή τη στιγμή έχουν βγάλει μονοκούκι, ότι όλοι οι γιατροί είναι απατεώνες και παίρνουν λεφτά απ’ τον κόσμο, ενώ δεν είναι έτσι για όλους. Δυστυχώς, το ποσοστό είναι πολύ μεγάλο. Είναι γεγονός.

Κρ.Π.: Πολλοί έχουν γίνει περισσότερο επιχειρηματίες, παρά γιατροί…

Αρλέτα: Και κακοί επιχειρηματίες…

Εγώ, επειδή το χρωστάω στον πατέρα μου, τους ψάχνω, κι έχω βρει πολύ αξιόλογους γιατρούς. Θα μπορούσα να σου πω πάρα πολλές ιστορίες για τον πατέρα μου. Αλλά, ο πατέρας μου ποτέ δεν θεωρήθηκε τίποτα σπουδαίο. Έχει πεθάνει όμως εδώ και 20 τόσα χρόνια κι ακόμα με βρίσκουν άνθρωποι στο δρόμο και μου λένε, να σαι καλά παιδί μου, μου έσωσε την αδελφή μου, ή τη μάνα μου…

Εμένα αυτό μου κάνει πάρα πολύ καλό, αλλά συγχρόνως με λυπεί βαθύτατα. Γιατί όταν χρειάστηκε κάτι ο ίδιος, δεν το είχε…

Θεωρώ, λοιπόν, ότι σ’ αυτόν τον τόπο, πρέπει ν’ αρχίσουν να δίνουν σημασία σε αυτούς που πραγματικά αξίζουν, και επίσης να βρουν τρόπο να τους βρίσκουν, γιατί μέχρι στιγμής δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν την ήρα απ’ το στάρι… Κι αν δεν ξέρεις να τα ξεχωρίζεις αυτά τα δύο, θα τρως μια ζωή δηλητήρια.

Κι αυτό κάνουμε. Τρώμε μια ζωή δηλητηριώδεις ανθρώπους. Και μάλιστα, τους έχουμε και για… μεγάλους! Εγώ δεν έχω συναντήσει έναν αξιόλογο άνθρωπο που να τον εκτίμησα, ο οποίος να έχει προχωρήσει πραγματικά, και χωρίς προσχώματα. Όλοι είχαν προβλήματα. Κι απ’ την άλλη, όλο κάτι τζουτζιέκια βλέπω μπροστά μου, τα οποία όσο πάνε υπερτιμώνται ακόμη περισσότερο.

Κρ.Π.: Η ζωή στο κέντρο της πόλης, που ζείτε, πώς είναι σήμερα;

Αρλέτα: Μένω στην Κυψέλη και πιστέψτε με ότι οι άνθρωποι είναι σε απελπισία πλέον. Δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι τους, μετά τις πέντε το απόγευμα. Δεν  πάει άλλο. Συνηθίσαμε σ’ αυτή την πόλη να είμαστε ελεύθεροι…

Κάποτε γυρνούσα από την Πλάκα, μόνη μου, τέσσερις η ώρα το πρωί με τα πόδια. Ποτέ δεν είχα ένα κακό συναπάντημα. Σήμερα δεν μπορεί να κυκλοφορήσει άνθρωπος. Αυτό είναι δουλεία. Αυτό είναι υποδούλωση. Και αυτό δεν είναι δημοκρατία, σίγουρα.

Κρ.Π.: Υπάρχει κάποιο τραγούδι σας που μπορεί να συνδεθεί με όλα αυτά που είπατε;

Αρλέτα: Το μπαρ το ναυάγιο…

Κρ.Π.: Έχουμε ναυαγήσει;

Αρλέτα: Ναι, έχουμε ναυαγήσει! Και επειδή το ‘χουμε συνηθίσει το ναυάγιο, εύχομαι να ανασύρουμε το καράβι και να το μπαλώσουμε πάλι. Δεν γίνεται να αλλάζουμε καράβι κάθε φορά που ναυαγούμε, ξέρετε…

Σ’ αυτή τη χώρα ζούμε, κι αυτή τη χώρα πρέπει να φτιάξουμε. Η οποία από μόνη της, είναι ένα αριστούργημα. Η χώρα μας είναι σαν τα παιδιά, τα οποία είναι πάρα πολύ όμορφα και τα καταστρέφουμε…

Γι’ αυτό, όλα, όπως είπα, είναι θέμα Παιδείας. Και παιδεία δεν είναι τα βιβλία και οι γνώσεις. Παιδεία είναι ακόμα και ο τρόπος που πίνεις νερό. Και το πρώτο σχολείο, είναι το σπίτι μας, η οικογένειά μας…

Κρ.Π.: Θέλετε να προσθέσετε κάτι άλλο;

Αρλέτα: Θέλω να κάνω μια πρόταση. Όποιος θέλει να βάλει υποψηφιότητα για οποιαδήποτε δημόσια θέση, από βουλευτής και κάτω ή και πάνω, να πρέπει υποχρεωτικά, να τηρεί τρεις μόνο κανόνες:

  1. Τα παιδιά του θα πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία που προορίζονται για όλα τα παιδιά. Υποχρεωτικά.
  2. Ο ίδιος θα πηγαίνει μόνο σε δημόσια νοσοκομεία.
  3. Και τέλος, θα κυκλοφορεί μόνο με τα μέσα μεταφοράς.

Θα είναι ένα βήμα. Αλλά, πιστέψτε με, θα μείνουμε χωρίς βουλευτές και γενικά, χωρίς υψηλοθεσίτες!-

Γιατί δεν κάνουμε κάτι; του Κώστα Βαξεβάνη

Με μια απλή εμπειρική λογική, ο βαθμός της καταπίεσης ή της εξαθλίωσης του κόσμου γεννά αυτόματα την αντίδραση. Οι άνθρωποι δηλαδή αντιδρούν όταν σπρώχνονται στο περιθώριο, όταν τους αφαιρούνται επιλογές, όταν αγγίζουν τα όριά τους. Είναι μάλλον εμφανές πια πως στην κοινωνία δεν λειτουργεί αυτή η γραμμική σχέση, ο αυτοματισμός.

Η καταπίεση δεν δημιουργεί απαραίτητα επαναστάτες. Ή τουλάχιστον δεν τους δημιουργεί την ώρα που περιμένει κάποιος πως θα εμφανιστούν. Μπορεί κάλλιστα να φτιάχνει δούλους και υποτακτικούς. Στην Ελλάδα της κρίσης ο Σαμαράς συνεχίζει να κυβερνά με μέτρα που απομακρύνουν κάθε ανάπτυξη, με τον Βενιζέλο να του υπαγορεύει πολιτικές και τον Κουβέλη να του χαϊδεύει με κατανόηση το χέρι.

Τι είναι αυτό που κάνει τους πολίτες αυτής της χώρας να ανέχονται την κοροϊδία ή, ακόμα περισσότερο, να θέλουν να πιστεύουν πως όσοι κατέστρεψαν τη χώρα μπορεί ίσως την τελευταία στιγμή να την σώσουν; Ποιοι είναι αυτοί τέλος πάντων που δεν τρομάζουν ακόμη βλέποντας τον Μάκη Γιακουμάτο και τη Θεοδώρα Τζάγκρη στα τηλεπαράθυρα να διαμορφώνουν πολιτική, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιούνται μήπως οι επόμενοι που θα έρθουν δεν μπορούν να κυβερνήσουν;

Πριν από μερικές ημέρες στη Βαρκελώνη Ισπανοί συνάδελφοι με ρωτούσαν με ειλικρινή απορία γιατί οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται με όλα αυτά που γίνονται σε βάρος τους. Γιατί δεν τελειώνουν με αυτό στο σύστημα της διαφθοράς που εισπράττει πλούτο παράγοντας μόνο ψέματα. Η ίδια απορία δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ισπανία, την Πορτογαλία, όλο τον ευρωπαϊκό νότο.

Συνδεδεμένος με μια Ευρωπαϊκή Ένωση που υλοποιεί αποφάσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας κυρίως, κυβερνιέται από δυνάμεις που είναι συνδεδεμένες με τη διαφθορά και τώρα πια με την υποτέλεια που εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωση των διεφθαρμένων.

Απέναντι σε όλο αυτό το σύστημα, οι πολίτες αδυνατούν να καταλάβουν τη διαφορά της πολιτικής από τη διεφθαρμένη της έκφραση, την οποία έχουν συνηθίσει. Το χειρότερο είναι πως αυτοί οι πολίτες επί δεκαετίες έχουν εκ-παιδευτεί ως πελάτες, συναλλασσόμενοι, καταναλωτές. Έχουν ξεχάσει κάθε κοινωνικότητα, την έχουν αντικαταστήσει με τη συνεύρεση και σίγουρα όχι με τον προβληματισμό.

Στην Ελλάδα που ενοχοποιούσε την αμφισβήτηση και κλωνοποιούσε συστηματικά την ομοιογένεια του στιλ, οι άνθρωποι είναι εκπαιδευμένοι να αναζητούν την προσωπική λύση. Τις περισσότερες φορές αυτή είναι ταυτισμένη με το βόλεμα και την εξαίρεση. Η συλλογικότητα ήταν ένα άκοπο μόρφωμα που χόρευε στα κλαμπ με τις χορηγίες των τραπεζών και θεωρούσε εθνική υπόσταση τα έργα των κρατικοδίαιτων εργολάβων. Αυτός ο κόσμος είναι δύσκολο σήμερα και να καταλάβει και να δράσει. Πρέπει να επαναπρογραμματιστεί η συλλογική συνείδηση, να επαναδιατυπωθούν οι αξίες, να ανακαλυφθεί ξανά η πολιτική και η σημασία της.

Οι άνθρωποι είναι πολιτικά όντα, εξαρτώνται από την πολιτική και την δημιουργούν, ακόμη και όταν επιλέγουν να πάνε για μπάνια την ώρα που ανοίγουν οι κάλπες. Δεν υπάρχει όμως άλλη λύση απ’ το να δράσουν. Ακόμη και στην πιο έντονη αγωνία του, ο κόσμος ρωτάει «τι θα γίνει τώρα», εννοώντας ποιος θα το κάνει. Ποιος θα το ετοιμάσει και θα το προσφέρει με όλες τις εγγυήσεις καλής και συμφέρουσας λειτουργίας.

«Κανένας» είναι η απάντηση. Μπορεί να συμβεί αν αποφασίσουμε πως τίποτα δεν προκύπτει χωρίς τη συμμετοχή μας. Ανακαλύπτοντας ίσως ξανά την αξιοπρέπεια ως στοιχείο προσωπικής λειτουργίας αλλά και κρίσης της πολιτικής και των πολιτικών.

Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω πως αυτοί που μπορούν να το κάνουν είναι τα πραγματικά θύματα της σημερινής κατάστασης. Όσοι δεν μπορούν να απαντήσουν πώς θα είναι το αύριο, γιατί δεν το σκέφτονται με τους όρους του χθες. Οι νέοι.

Πηγή: Hot Doc

Η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος. Tου Χαϊνη Δημήτρη Αποστολάκη

18:04, 21 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/120520
apostolakis

[…] Αυτό χρειάζεται να κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Να επανανοηματοδοτήσει την πράξη του, και να φανταστεί την καινούργια κοινωνική θέσμιση που θα αποκαταστήσει το δίκαιο της ιστορίας, το δίκαιο του ιστορικού μύθου με το οποίο είναι βεβαρημένος μέχρι τώρα. Κι αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος του μεταβιομηχανικού ανθρώπου […] Ο συνθέτης Χαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή μια… σύνθετη παράσταση, με τίτλο: «To Σωματίδιο του Θεού».

Κρ.Π.: Πώς δημιουργήθηκε αυτή η συνεργασία; Πώς φτάσατε δηλαδή στην παράσταση «Το σωματίδιο του Θεού;»

Δ.Μ.: Σε μια εποχή μιζέριας, ηττοπάθειας, κοινωνικού κατακερματισμού και απουσίας συλλογικής συν-κίνησης, διάφορες ομάδες, προσπαθούν να μην εξοβελίσουν από τη ζωή τους τη χαρά της συνδημιουργίας.

Η ομάδα χορού και ακροβασίας «Κι όμΩς κινείται», μια ομάδα που συνδυάζει τη δεξιοτεχνία του χορού, τα περίτεχνα ακροβατικά, κάτω από μια ομπρέλα υψηλής αισθητικής μαζί με μέλη από το συγκρότημα Mode Plagal και την αφεντιά μου, παρουσιάζουμε αυτήν την παράσταση, η οποία έχει σαν κεντρικό άξονα το σωματίδιο Χιγκς.

Στόχος μας είναι η διήγηση αυτού του πανάρχαιου παραμυθιού της δημιουργίας του σύμπαντος, στη σημερινή του μορφή, έτσι όπως μας το διηγείται η επιστήμη της φυσικής,  με αυτούς τους παράξενους όρους, όπως η μεγάλη έκρηξη, το καθιερωμένο πρότυπο, οι χορδές,η υπερσυμμετρία,τα μποζόνια και τα φερμιόνια,η αντιύλη, η ενοποίηση των δυνάμεων, η σκοτεινή ενέργεια και ύλη, οι μαύρες τρύπες…

Σε ένα τρισδιάστατο σκηνικό χώρο και με τη βοήθεια της εικόνας και του ήχου,η ομάδα προσπαθεί να καταλάβει και να κάνει κατανοητά όλα αυτά τα τεράστια και ελάχιστα, τρομερά συμβάντα, που αφήνουν εμάς τους ανθρώπους, στη μέση μιας αδιανόητης κλίμακας, να προσπαθούμε  να γεφυρώσουμε μέσα από εμάς, το απειροστό του μικρόκοσμου, με το άπειρο του μεγάκοσμου.

Κρ.Π.: Και μέσα από όλο αυτό, υπάρχει κάποια… ανανοηματοδότηση; Κάποια ανακάλυψη ή συμπέρασμα;

Δ.Α.: Προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση στο υπαρξιακό ερώτημα… Όπως όλοι.

Κρ.Π.: Έχει κι έναν φιλοσοφικό προβληματισμό, δηλαδή; Γιατί ζούμε; Ή τί νόημα έχει η ζωή;

Δ.Α.: Εμπλέκει όλα τα στοιχεία. Από που ερχόμαστε, πού πάμε, γιατί ζούμε, και από τι είμαστε φτιαχμένοι.
Εκτός από το χορό, την ακροβασία και τη μουσική, εμπεριέχει πάρα πολύ τη γνώση της φυσικής, τη νομοτέλεια του σύμπαντος, και κατά συνέπεια φιλοσοφικές προεκτάσεις, όπως και ιστορικές αναδρομές.

Κρ.Π.: Η πολιτική, η θέση σας απέναντι στην πραγματικότητα που βιώνουμε, με ποιόν τρόπο είναι παρούσα;

Δ.Α.: Αυτή η παράσταση, είναι αποτέλεσμα συλλογικής δράσης, από ανθρώπους που συμμετέχουν σε κολεκτίβες, σε συλλογικότητες («Κι όμΩς κινείται», «Mode Plagal», «Xαΐνηδες»), οι οποίες δεν έχουν συνδιαλλαγεί με καμία εξουσία, ποτέ. Αυτό από μόνο του είναι πολιτική θέση.

Και φυσικά, μια δύσκολη παράσταση, που περιπλέκει και συνδυάζει πολλά και ετερόκλητα στοιχεία και έχει υψηλή φιλοδοξία, είναι και μια πράξη υπέρβασης από όλους, και από τους γύρω μας ανθρώπους, που δεν συμμετέχουν και δεν δημοσιεύονται πουθενά τα ονόματά τους.

Διότι κάθε ανάλογη παράσταση είναι μια πράξη ηρωισμού από πολλούς ανθρώπους, κάτι που νομίζω ότι το χρειαζόμαστε και εμείς και το κοινωνικό σύνολο.

Αλλά  προσωπικά, εγώ, το κάνω και για μένα, για να χαρεί και το περίεργο παιδί που έχω μέσα μου. Να δω πως θα αλλάξει ο εαυτός μου μετά απ΄αυτή τη δύσκολη διαδρομή προς το άγνωστο. Κι αυτή είναι η χρηστική λειτουργία της τέχνης, να οικοδομήσει το φαντασιακό του νέου ανθρώπου που έρχεται… και όχι απόλυτα και με πλήρη συνειδητότητα πολλές φορές. Γιατί υπάρχει και το κομμάτι του αγνώστου, το κομμάτι της μαγείας, που έρχεται κατά την πορεία, κατά την εξέλιξη.

Πολλοί άνθρωποι από αυτές τις συλλογικότητες, συνδυάζονται, για να κάνουμε μία υπερσυλλογικότητα , η οποία οικοδομεί μια λεπτή ισορροπία.
Κι αυτή η ισορροπία μεταξύ της προσωπικής έκφρασης και της συλλογικής κίνησης, είναι μια κοινωνική πρόταση του μέλλοντος και μόνο έτσι μπορεί να ‘ναι!

Μόνο αυτή μπορεί να ‘ναι και η χρηστική λειτουργία των καλλιτεχνικών, και των πνευματικών δημιουργημάτων.

Κρ.Π.:  Η σύνθεση δεν είναι και η αφετηρία της τέχνης, η πρότασή της, και το αποτέλεσμά της… και όχι ή το ένα, ή το άλλο; Και κυρίως με τη σύνθεση είναι που μπορεί να βγει κάτι, ειδικά σε δύσκολες καταστάσεις, αν θυμηθούμε και την κληρονομιά που μας… άφησε ο πολυμήχανος Οδυσσέας;

Δ.Α.: Ακριβώς. Μα κάθε λεπτό, πραγματωνόμαστε σαν άτομα και σαν κοινωνίες με πράξεις σύνθεσης. Η σύνθεση, δηλαδή, δεν είναι μόνο η μακρινή στόχευση μιας παράστασης, ενός δίσκου, ή ενός πίνακα ζωγραφικής. Κάθε μέρα και κάθε λεπτό, από την παρέα μέχρι την πρόβα μέχρι οτιδήποτε, κάθε φορά χρειάζεται να γίνεται σύνθεση έμβιων και άβιων όντων. Μια σύνθεση, βέβαια, που χρειάζεται να είναι ανοιχτή στην ανασύνθεση. Κι αυτή είναι μία διαρκής εξελικτική διαδικασία…

Κρ.Π.: Επειδή πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι του κόσμου είναι σε πολύ δύσκολη κατάσταση, και η καθημερινότητά του νιώθει ότι είναι σε αδιέξοδο, αν όχι σε απελπισία, χρειάζεται να καταφύγει σε αυτή τη σύνθεση πιστεύεις;

Δ.Α.: Κάθε άνθρωπος με τα παροντικά δεδομένα που έχει, πρέπει να κάνει τη σύνθεση του μέλλοντός του. Πώς θα συνδυαστούν το ένα με το άλλο, θα το δείξει η πορεία. Πρέπει, όμως, να κάνει κάποιος μια αρχή. Η μαγεία αναδύεται από την τόλμη. Οι καιροί χρειάζονται α) κατανόηση, β)συνενόηση, γ) επινόηση.

Ο άνθρωπος νομίζει ότι η μεγάλη ικανοποίηση έρχεται από τα γήινα πράγματα. Δεν είναι έτσι. Η μεγάλη ικανοποίηση, ακόμα και η κοινωνική θέσμιση, προέρχεται όχι από τη γη, από τον ουρανό.
Δηλαδή, το φαντασιακό μας, και η ουτοπία που διαπνέει τη ζωή μας, είναι αυτή που νοηματοδοτεί τις πράξεις μας. Αλλιώς οι πράξεις ανακυκλώνονται στον εαυτό τους.
Αν αφορούν, κι άλλους χώρους κι άλλους χρόνους οι πράξεις μας, είναι επειδή διαπνέονται από τον ουρανό, από το ουτοπικό όραμα, από τη σημασία που δίνει κανείς στην κάθε μικροστιγμή της πράξης, αναβιώνοντας την πανάρχαια και διαρκή ανασύνθεση.

Κρ.Π.: Ή ουρανός ή γη, ή το ένα ή το άλλο; Μήπως πρέπει να τα συνθέσουμε κι αυτά;

Δ.Α.: Αυτό που μπορώ να πω, είναι ότι οι άνθρωποι ακολουθούν τις πορείες των Θεών και των ηρώων τους.
Γι’ αυτό που είπα για την γη και τον ουρανό, δες τις αναπαραστάσεις των Θεών… όπως για παράδειγμα τον Προμηθέα: Κρεμασμένος στον Καύκασο, μεταξύ ουρανού και γης. Ή τον Χριστό: Σταυρωμένος μεταξύ ουρανού και γης.

Όλοι, είναι κρεμασμένοι, σ’ αυτή τη διαδρομή που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος από την πράξη στη σημασία της! Είναι στην ουσία οι μεσάζοντες μεταξύ ουρανού και γης.

Αυτό χρειάζεται να κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Να επανανοηματοδοτήσει την πράξη του, και να φανταστεί την καινούργια κοινωνική θέσμιση που θα αποκαταστήσει το δίκαιο της ιστορίας, το δίκαιο του ιστορικού μύθου με το οποίο είναι βεβαρημένος μέχρι τώρα. Κι αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος του μεταβιομηχανικού ανθρώπου.

Κρ.Π.: Στην αρχαία Ελλάδα επίσης συνέθεταν τα ουρανού και γης, δηλαδή, η φύση, το θεϊκό και το ανθρώπινο, συνυπήρχαν σε διαρκή σύνθεση… σε ένα.

Δ.Α.: Ζώο, άνθρωπος, Θεός. Ακριβώς. Αυτή ήταν η τριαδική υπόσταση του όντος. Το ζώο (-υλικό όχημα-άπειρες φυσικές μορφές) , ο άνθρωπος (-διαδρομή-σύνθεση μορφών) και ο Θεός (-άγνωστος ουτοπικός προορισμός- Ένα)

Κρ.Π.: Άρα, λοιπόν, αυτή η σύνθεση είναι το ζητούμενο;

Δ.Α. Για τους λαούς όλου του κόσμου, αυτή η σύνθεση είναι το ζητούμενο. Και η σύνθεση ακτινοβολεί.

Κρ.Π.: Και αυτή η παράσταση, είναι μια σύνθεση…

Δ.Α.: Υπερσύνθεση θα έλεγα. Γιατί κάθε ομάδα που συμμετέχει είναι μια σύνθεση, οπότε όλες μαζί, κάνουν μια υπερσύνθεση.

Κρ.Π.: Εσύ, προσωπικά σε αυτή την παράσταση, τι έχεις… καταθέσει; Ποιό είναι το μοναδικό εκείνο στοιχείο κατάθεσης;

Δ.Α.: Για πρώτη φορά, τόσο εμπεριστατωμένα, υπάρχει και ένας μεγάλος έρωτας δικός μου, που είναι εκείνος της φυσικής, της συμπαντικής νομοτέλειας, τον οποίο για πολλά χρόνια σπούδασα και ακόμα θεωρώ ότι σπουδάζω και θα σπουδάζω μέχρι να πεθάνω… και με χαρά περιμένω κάθε φορά, κάποια νέα επιπλέον γνώση που θα μου αποκαλύψει στο μυαλό μου, ένα ακόμη κομματάκι από το σχέδιο του θεϊκού νου, για την κατανόηση του εαυτού μου και του κόσμου γύρω μου.-

ΤΟ ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ/ Κι όμΩς κινείται
Χαΐνης Δ.Αποστολάκης

Μία διάλεξη αυξανόμενης εντροπίας από τον Δ. Αποστολάκη, ο οποίος έχει υπάρξει στο CERN, ως ερευνητής, υπότροφος του Πανεπιστημίου Κρήτης, σε αυτό ακριβώς το πεδίο αναζήτησης του μποζονίου Χιγκς.

Σκηνοθεσία & Χορογραφία από τους κι όμΩς κινείται με αφορμή την Ιδέα του Χαΐνη Δ. Αποστολάκη
Σκηνογραφία του B.Camilo,
Μουσική (σύνθεση και ερμηνεία) των Χαΐνη Δ.Αποστολάκη και των Κ.Αντωνίου,Τ.Κανέλλου, Θ. Ρέλλου(Mode Plagal)
Φωτισμό του Μ.Αθανασοπούλου
Βίντεο της Μ.Αθανασοπούλου
Κοστούμια  των Α.Μάνεση και Φ.Μουζάκη

Ερμηνεία και συνδημιουργία
Αποστολάκης Δημήτρης
Βαρδαξόγλου Αλέξανδρος
Bentancor Camilo
Λινάρδου Αντιγόνη
Μαλκότσης Ερμής
Παρασκευοπούλου Ιωάννα
Σουγιουλτζή Χριστίνα

21,22,23,24 Φλεβάρη &
7,8,9,10 Μάρτη 2013 21:00
Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης,
Πειραιώς 206, 2103418550, mcf.gr

Τί πρέπει να κάνουμε; Aπαντά η πολιτική επιστήμονας Νέλλη Ψαρρού

«Τί πρέπει να κάνουμε; Γενική απεργία διαρκείας με οργάνωση από τα κάτω, πολιτική ανυπακοή, αποκέντρωση, ενεργειακή και διατροφική αυτονομία, δίκτυα ανταλλαγών και αλληλεγγύης, οργάνωση δομών εξουσίας του λαού σε λαϊκές συνελεύσεις χωριών/γειτονιάς…» Η πολιτική επιστήμονας Νέλλη Ψάρρού, απαντά στη δημοσιογραφική – ποιοτική έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;», .

«… Η πιο άμεση απάντησή μου στο ερώτημα Τί πρέπει να κάνουμε; είναι εδώ και χρόνια, ως πίεση στην εξουσία, ίδια: Γενική Απεργία Διαρκείας.

Είναι γνωστό πως η δύναμη των εργαζομένων είναι ακριβώς η εργατική τους δύναμη, αυτή δηλαδή που παράγει πλούτο για την ολιγαρχία που κυβερνά.
Έχουμε δει, δεν χρειάζεται να το αποδείξουμε ξανά, πως η εξουσία φοβάται τις αντιδράσεις των εργαζομένων και γι’ αυτό προσπαθεί να τις μετριάσει με χίλιους δυο τρόπους.

Οι δυό βασικότεροι τρόποι που χρησιμοποιεί είναι η προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, που με δημοσιεύματα μας προετοιμάζουν μερικούς μήνες πριν για τα επιδιωκόμενα μέτρα, και ο έλεγχος των συνδικάτων.

Για την προπαγάνδα, είναι γνωστό ότι οι μέτοχοι των ιδιωτικών καναλιών στην Ελλάδα είναι είτε μεγαλοεργολάβοι είτε εφοπλιστές: αμφότεροι φοροδιαφεύγουν, παρανομούν και κάνουν μπίζνες με τα λεφτά του κράτους και την προστασία των οργάνων του που προορίζονται για την… προστασία μας. Είναι κομμάτι της ίδιας της ολιγαρχίας που μας κυβερνά.

Ο έλεγχος των συνδικάτων, από την άλλη,
είναι η μεγάλη επιτυχία της επί 20ετίας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η υπουργοποίηση συνδικαλιστών από το ΠΑΣΟΚ είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα αυτής της συνδιαλλαγής.

Όλοι γνωρίζουν ότι η απεργία έχει νόημα μόνο όταν αποτελεί ειλικρινές εκβιαστικό χαρτί προς την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Αυτό σημαίνει πως, αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά μου, θα απεργήσω ξανά, και ξανά, μέχρι να νικήσω.  Συνεπώς, οι μονοήμερες απεργίες που κηρύσσει η ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είναι απλώς για τα μάτια του κόσμου.

Από την άλλη, αυτή τη στιγμή δεν πλήττονται μόνο κάποιοι κλάδοι εργαζομένων. Πλήττονται όλοι οι κλάδοι, αλλά και πέρα από αυτούς, πλήττονται όλες οι δομές πρόνοιας του κράτους, καθώς και η ίδια η ύπαρξη αυτής της χώρας αφού ξεπουλιούνται όλες οι παραγωγικές δυνάμεις της: γη και νερό.

Γι αυτό το λόγο, οποιαδήποτε απεργία γίνει πρέπει να είναι γενική, όλων των κλάδων των εργαζομένων, αλλά και των μαθητών, φοιτητών, των πάντων, αφού η υπεράσπιση του τόπου αυτού είναι ευθύνη όλων όσων κατοικούν σε αυτόν.

Εδώ και τρία χρόνια, από τις αρχές του 2010 μέχρι σήμερα, έχουν απεργήσει σχεδόν όλοι οι κλάδοι των εργαζομένων, συχνά με πολυήμερες απεργίες και όχι απλώς 24ωρες.

Ένας-ένας όμως όλοι αυτοί οδηγούνται στην ήττα ακριβώς επειδή μεμονωμένα ο καθένας δεν μπορεί να νικήσει τον συντονισμένο πόλεμο του κράτους, που χρησιμοποιεί την διάσπαση αυτή ως επιχείρημα, αλλά και επειδή πράγματι η απεργία του ενός μπορεί να είναι προβληματική για άλλον κλάδο που δουλεύει.

Μια απεργία στα ΜΜΜ, για παράδειγμα, δημιουργεί πρόβλημα σε όσους θέλουν να πάνε στη δουλειά τους. Η λύση σε αυτό είναι πραγματικά απλή: να μην υπάρχουν άλλοι εργαζόμενοι που θέλουν να πάνε στη δουλειά τους! Φυσικά, μια τέτοια απεργία πρέπει να είναι μαχητική, δηλαδή να είναι διατεθειμένη να συνεχίσει ανυποχώρητη μέχρι το τέλος, μέχρι τη νίκη, ή ακόμη και την οριστική ήττα: όλα ή τίποτα, χωρίς συμβιβασμούς.

Μάλιστα, μια τέτοια απεργία θα ήταν νικηφόρα, κατά τη γνώμη μου, ακόμη κι αν δεν ήταν γενική, φτάνει να ήταν διατεθειμένη να διεκδικήσει όσα της αναλογούν μέχρι τέλους.

Αυτό δεν έγινε στην περίπτωση του ΜΕΤΡΟ. Ακούγαμε τους εκπροσώπους των εργαζομένων να λένε «Έχουμε Χούντα, ο αγώνας αυτός είναι αγώνας όλων των εργαζομένων», και τελικά τι κάνανε; Μόλις η χούντα έδειξε το πρόσωπό της, όταν τους έστειλε τα χαρτιά της επιστράτευσης, πήγανε όλοι ήσυχα-ήσυχα στις δουλειές τους ξανά.

Όταν έλεγαν τα περί χούντας, τι ακριβώς νόμιζαν δηλαδή, ότι η χούντα θα τους πει, «Α, η επιστράτευση είναι αντισυνταγματική, δεν την κάνουμε»; Ο πρόεδρος των εργαζομένων, ο κ. Σταματόπουλος, μου είπε σε συνέντευξη που του ζήτησα ότι νίκησαν οι εργαζόμενοι! Μου θύμισε τους πολιτικούς που, μετά από κάθε εκλογές, είναι όλοι νικητές!

Η αλήθεια είναι ότι πράγματι αυτός ο αγώνας ήταν αγώνας όλων των εργαζομένων, και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι η ήττα τους έγινε ήττα όλων των εργαζομένων: όλοι ξέραμε πλέον ότι η απεργία της ΠΝΟ θα έληγε με επιστράτευση, στην οποία θα πειθαρχούσαν και αυτοί.

Η κυβέρνηση κατάφερε ένα καίριο πλήγμα, με μεγάλες συνέπειες από δω και πέρα, και οι εργαζόμενοι του ΜΕΤΡΟ έχουν μεγάλη ευθύνη.

«Θα μας απέλυαν» είπε ο κ. Σταματόπουλος όταν τον ρώτησα γιατί πήγαν να δουλέψουν. «Θα μπορούσαν να σας απολύσουν όλους, αν συνεχίζατε όλοι την απεργία», τον ρώτησα, αλλά απάντηση δεν πήρα. Μόνο τα έριξε στην ΓΣΕΕ που δεν τους στήριξε. Από τη μία βρίζουμε –πολύ σωστά- τη ΓΣΕΕ και μετά ρίχνουμε τις ευθύνες μας πάνω της επειδή έκανε το αναμενόμενο, να μην μας στηρίξει; Αστειότητες.

Η απάντηση είναι φυσικά ότι δεν θα μπορούσαν να τους απολύσουν όλους, αυτό το ξέρουμε. Μόνο οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κάνουν ότι δεν το ξέρουν.   Μα, ακόμα και την απόλυσή σου πρέπει να ρισκάρεις σε μια τέτοια ιστορική συγκυρία. Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι η δουλίτσα σου, κύριε, αλλά η  ίδια η ύπαρξή σου, η αξιοπρέπειά σου, η ελευθερία σου, η δική σου και των παιδιών που έρχονται να ζήσουν. Αυτά βάλλονται σήμερα.

Αν λοιπόν πηγαίναμε σε μια γενική απεργία διαρκείας σήμερα, αυτή δεν θα έπρεπε να καθορίζεται από τη συνδικαλιστική ηγεσία κανενός κλάδου, καθώς είναι βέβαιο ότι σε κάποια στιγμή αυτοί θα υποχωρήσουν.

Άλλωστε, οι εκπρόσωποι είναι και λίγοι, μπορεί η ηγεσία του κράτους να τους προσεγγίσει, να τους λαδώσει, ακόμη και να τους απειλήσει. Αυτό όμως δεν μπορεί να το κάνει σε όλους τους εργαζόμενους.

Συνεπώς, η μόνη τέτοια απεργία που θα είχε νόημα θα ήταν μια απεργία που την όποια απόφασή της θα την έπαιρναν οι εργαζόμενοι με συνελεύσεις σε επίπεδο βάσης. Η κυβέρνηση το ξέρει αυτό, και γι’ αυτό οι δυνάμεις καταστολής της χτυπούν εδώ και δύο χρόνια τα σωματεία βάσης στις πορείες, για παράδειγμα.

Εδώ φυσικά θα πρέπει να προσθέσουμε και το ζήτημα της πολιτικής ανυπακοής, στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν αποτελεσματικά όλοι, και οι μη εργαζόμενοι: συνταξιούχοι, φοιτητές, άνεργοι.

Πολιτική ανυπακοή σημαίνει ότι αντιστέκεσαι ενεργητικά, ότι δρας με βάση αυτό που πιστεύεις, ότι εφαρμόζεις το δίκαιο, όχι τον νόμο απαραιτήτως αλλά το δίκαιο – αν και οι νόμοι μας είναι θετικοί σε μεγάλο βαθμό, απλώς δεν τους εφαρμόζουν όσοι είναι στην εξουσία, αλλά τους επιβάλουν σε μας για να μην μπορούμε να αντιδράσουμε.

Παραδείγματα πολιτικής ανυπακοής υπάρχουν πολλά: δεν πληρώνεις εισιτήριο με 40% αύξηση, δεν πληρώνεις χαράτσι, δεν ζητάς ρουσφέτι, κλπ. Φυσικά, για να έχει αποτέλεσμα πρέπει να είναι μαζική. Θέλει ανθρώπους που να εννοούν αυτό που λένε και να μην πηγαίνουν σαν υποταγμένα προβατάκια πίσω από τις εντολές μιας εξουσίας που αναγνωρίζουν εν τούτοις ως αυθαίρετη.

Για το αν μια τέτοια στάση είναι αποτελεσματική θα σας πω μόνο ένα παράδειγμα:

Στο Μετρό, πριν από ενάμιση χρόνο, μπήκε ελεγκτής. Εγώ και άλλοι πέντε δεν είχαμε εισιτήρια. Οι πέντε άρχισαν τις δικαιολογίες.

Εγώ είπα στους ελεγκτές ότι δεν πληρώνω εισιτήριο με 40% αύξηση ενώ οι μισθοί μειώνονται και η ανεργία αυξάνεται, ότι αρνούμαι να το πληρώσω καθώς και ότι αρνήθηκα να πάρω από άλλον επιβάτη στην είσοδο του Μετρό το δικό του εισιτήριο διότι σκοπός μου δεν ήταν να ξεφύγω από τυχόν έλεγχο αλλά να δηλώσω την αντίθεσή μου.

Όταν μου είπαν ότι απλώς κάνουν τη δουλειά τους, τους επέπληξα έντονα για το ότι την κάνουν, για το ότι δεν απεργούν, και για πολλά άλλα. Το κεφάλι τους ήταν σκυμμένο, εκτός από έναν που ζήτησε να τους ακολουθήσω στο σταθμό όπου είναι και οι αστυνομικές αρχές για να πάρουν τα στοιχεία μου – που αρνούμουν να τους δώσω.

Με χαρά τους είπα «Πολύ ευχαρίστως, άλλωστε από καιρό περιμένω να γίνει κάτι τέτοιο για να φτάσει μια τέτοια υπόθεση στα δικαστήρια». Αμέσως με άφησαν ήσυχη και έφυγαν περίλυποι.

Εγώ αντιθέτως ήμουν χαρούμενη, με ψηλά το κεφάλι. Πρόστιμο φυσικά δεν μου επέβαλαν, σε αντίθεση με τους άλλους πέντε. Αλήθεια, τι θα γινόταν αν το μισό τρένο αρνούνταν να πληρώσει, χωρίς φτηνές δικαιολογίες;  Φυσικά, τόσην ώρα μιλάμε για μια αντίδραση απέναντι στην εξουσία, και μια διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Όμως, αυτή η ιστορία θα συνεχίζεται για πάντα.

Η εξουσία έχει την εγγενή τάση να διαφθείρει και να επιθυμεί τη διαιώνισή της. Συνεπώς, οφείλουμε να έχουμε στο μυαλό τους τρόπους κατάργησής της, ή έστω σημαντικού μετριασμού της ισχύος της. Άρα, ο στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από την μεταβίβαση των εξουσιών στους πολίτες.

Θεωρεί κανείς απαίδευτους τους πολίτες; Πλείστα παραδείγματα δείχνουν πως όταν κάποιος αποφασίζει και ξέρει ότι θα φέρει και την ευθύνη υλοποίησης των αποφάσεων είναι διπλά μετρημένος και υπεύθυνος. Μα, κι αν το θεωρήσουμε αυτό σωστό, πόσο χειρότερα απ’ ότι σήμερα οι… ιθύνοντες θα μπορούσαν οι πολίτες να έκαναν τα πράγματα;

Συνεπώς, στο ερώτημα Τι πρέπει να κάνουμε; θα πρόσθετα προτάγματα που έχουν να κάνουν με την  κατεύθυνση που πρέπει εμείς, θετικά, να δώσουμε στις πολιτικές επιλογές και που μπορούμε να υλοποιήσουμε εμείς, σήμερα.

Εδώ θα επικαλεστώ τη μεγάλη μας απώλεια, τον Χρόνη Μίσσιο, που έλεγε «να ξαναεποικήσουμε τη γη». Αυτό θα είναι το πρώτο πρόταγμα.

Διότι, είναι ένα πρόταγμα που απαντά στις βασικές προτάσεις που θα έβαζα για ελευθερία και ανεξαρτησία. Αυτές είναι η αυτοοργάνωση, η αυτάρκεια και η ανεξαρτησία.  Συνεπώς, χρειάζεται αυτοδιοίκηση, διατροφική αυτάρκεια και ενεργειακή αυτάρκεια.

Για να επιτευχθούν και τα τρία αυτά απαιτούνται απαραιτήτως μικρές κοινωνικές μονάδες, δηλαδή κοινότητες και χωριά σε πλήρη ανάπτυξη, και πόλεις που δεν θα ξεπερνούν τους 250.000 κατοίκους.

Χρειάζεται δηλαδή οι άνθρωποι να μπορούν να γνωρίζονται μεταξύ τους, ή έστω να μπορούν να γνωρίζουν άμεσα τι συμβαίνει στην πόλη τους (έτσι σπάει και η δυνατότητα προπαγάνδας και παραπληροφόρησης), και να παράγουν ό,τι καταναλώνουν σε επίπεδο κοινότητας, είτε διατροφικά είτε ενεργειακά.

Φυσικά, επιβάλλεται να μειώσουμε όλοι τις ενεργειακές μας συνήθειες και ανάγκες σε καθημερινό επίπεδο. Αυτό μόνο όντας σε άμεση επαφή και καθημερινότητα με τη φύση μπορεί να γίνει.

Δεν λέμε να πάμε πίσω. Λέμε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε ότι δημιουργήσαμε, να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να διευκολύνουμε την απλοποίηση της ζωής μας.  Θελήσαμε πολλά και ξεχάσαμε τα βασικά. Πρέπει λίγο να επανορίσουμε τις ζωές μας, να αναπροσδιορίσουμε αυτά που είναι σημαντικά για μας. Με βασικό άξονα τον σεβασμό στη φύση και τον άνθρωπο, που είναι φυσικά κομμάτι της.

Όμως, το να ξαναεποικήσουμε τη γη, εκτός από θετικό αξιακό πρόταγμα, είναι ταυτόχρονα και ένα μέσο αντίστασης.

Όπως θα έχετε διαπιστώσει, στόχος της Τρόικας αυτή τη στιγμή είναι η γη μας, παρθένα αδέσμευτη γη σε παραλίες και βουνά όπου στοχεύει, λέει, να κάνει παραθεριστικές τουριστικές κατοικίες και να στήσει τεράστιες ανεμογεννήτριες.  Πίσω απ’ όλα αυτά βέβαια είναι ο έλεγχος της διατροφής, γι’ αυτό θέλουν τη γη και το νερό.

Τώρα λοιπόν ορμούν να τα αρπάξουν όλα αυτά, ορμούν πραγματικά, με την αστυνομία για συνοδεία μπαίνουν οι επενδυτές στα βουνά και μετά οι αντιδρώντες κάτοικοι στέλνονται στα δικαστήρια για «διατάραξη κοινής ειρήνης» και «αντίσταση κατά της αρχής».

Το θέμα είναι πως οι αντιδρώντες κάτοικοι είναι λίγοι διότι το σχέδιο ήταν μελετημένο: πρώτα ερήμωσαν τα χωριά και η ύπαιθρος από τους ανθρώπους που τα είχαν ως ζωτικό τους χώρο, πρώτα τους στρίμωξαν όλους στις πόλεις και τους έκαναν εξαρτημένους από τις πολυεθνικές, και μόλις το ολοκλήρωσαν αυτό τότε έκαναν την επίθεση στην ερημωμένη πλέον επαρχία. Πρέπει λοιπόν να γυρίσουμε στην ερημωμένη Ελλάδα, και για να υλοποιήσουμε τα προτάγματα που σας ανέφερα παραπάνω που θα μας οδηγήσουν σε μια καλύτερη κοινωνική οργάνωση, και για να αντισταθούμε στην τελευταία αυτή φάση οριστικής εξόντωσής μας.

Στο Τι πρέπει να κάνουμε; υπάρχει και η απάντηση που αφορά τον τρόπο για την επίτευξη όποιου στόχου και να θέσουμε. Εδώ η απάντηση είναι τέτοια που απαιτεί την υπέρβαση.  Πρέπει να ξεπεράσουμε τον φόβο, τη μικρότητα, τις φτηνές δικαιολογίες για τις λαμογιές και τα αλισβερίσια του τύπου «Αν δεν το κάνω εγώ θα το κάνει ο άλλος».

Πρέπει να έχουμε αυτοπεποίθηση, να πιστεύουμε πως θα τα καταφέρουμε, να παλεύουμε γι’ αυτά που πιστεύουμε και, αν τα έχουμε ξεχάσει, να θυμηθούμε αυτά που ονειρευόμασταν μικροί.

Να ζούμε τη ζωή σαν να είμαστε ερωτευμένοι μαζί της, σαν να μην υπάρχει αύριο αν και πάντα να φροντίζουμε για το αύριο, να μην μας τρομάζει κανένα κόστος, καμία συνέπεια μπροστά στον αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο έτσι, σίγουροι για τον εαυτό μας και συνασπιζόμενοι με άλλους, θα κατακτήσουμε την ίδια την ανθρωπιά μας.  Διότι η ανθρωπιά κατακτιέται σε άμεση επαφή και επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας.

Να θέλουμε την ελευθερία του άλλου, να τη δεχόμαστε ακόμη κι αν δεν συμφωνεί με τα δικά μας πιστεύω, φτάνει αυτή η ελευθερία να μην παραβιάζει τα όρια επίτευξης της δικής μας ελευθερίας.

Θέλει αρετή και τόλμη. Αυτή είναι η απάντηση στον τρόπο, και δεν είναι καν δική μου απάντηση.

Η επανάσταση δεν είναι μια στιγμιαία πράξη ανατροπής, μια εξέγερση, μια σύγκρουση. Είναι και αυτά, τα περιλαμβάνει, αλλά η επανάσταση είναι μια καθημερινή στάση ζωής, μια αναμέτρηση με τον εαυτό μας, είναι η θέση που παίρνουμε στο ατέρμονο παιχνίδι εξουσίας και επικοινωνίας, είναι μια στάση που έχει κόστος και αυτό πληρώνεται καθημερινά.

Δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς κόστος, οι εύκολες λύσεις κρύβουν παγίδες. Όταν όμως πληρώνεις το κόστος που σου αναλογεί, στα σίγουρα θα έρθει και η επιβράβευση. Η επανάσταση είναι μια απλή διαδικασία που συμπυκνώνεται στο να κάνεις πράξη αυτά που πιστεύεις. Κάθε μέρα.

Ανέφερα ήδη τι πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε γενικά, ως άξονα ζωής. Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο πιο άμεσο, που είναι η αναμέτρησή μας με την εξουσία, με μια αυταρχική εξουσία που δεν σέβεται πια ούτε τους κανόνες της.  Καταρχάς να μην σεβαστούμε ούτε εμείς τους κανόνες της. Αυτή η ιστορία με τη νομιμότητα είναι μια παρωδία που πρέπει να σταματήσει.

Οι νόμοι που ισχύουν μόνο για τους πολίτες και παραβιάζονται με αναίσχυντη ευκολία από τους θεσμοφύλακες είναι μια φυλακή κάθε ελεύθερης πράξης που στοχεύει στην ανατροπή όσων μας οδήγησαν μέχρι εδώ.

Και μέχρι εδώ μας οδήγησαν, σε επίπεδο προσώπων αλλά και θεσμών, αυτοί που τώρα μας επιβάλουν την δήθεν έξοδο. Μια έξοδο που δεν είναι άλλη από την ολοκλήρωση του επί χρόνια φαύλου σχεδίου πλουτισμού τους σε βάρος της ζωής και της ελευθερίας μας.

Οι πολίτες προσφεύγουν ακόμη στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να βρουν το δίκιο τους ενώ ήδη οι δικαστικές αρχές βγάζουν αποφάσεις που ξεπερνούν και το ίδιο το γράμμα του νόμου στο όνομα της κρίσης! Αυτό πρέπει να τελειώσει. Αυτό έχει τελειώσει στη συνείδησή μας.

Βέβαια το σύστημα χρησιμοποιεί τη βία, το καταφύγιο των δειλών και των άδικων. Δεν επικροτώ την αντι-βία για έναν και μόνο λόγο: είναι αναποτελεσματική.  Αφενός, δεν εμπιστεύομαι στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας μέσα που έχουν θεμελιώσει την παλιά. Αφετέρου, και κυριότερο, η βία είναι το προνομιακό πεδίο του κράτους.

Το κράτος έχει συγκεντρώσει ολόκληρους στρατούς για να τους χρησιμοποιήσει εναντίον των πολιτών του· είναι τουλάχιστον αφελές να νομίζει κανείς ότι μπορεί να νικήσει σε αυτό το επίπεδο.

Γι’ αυτό προκρίνω την Γενική Απεργία Διαρκείας. Είναι μια λύση σχετικά ειρηνική και σίγουρα αποτελεσματική. Και λέω σχετικά ειρηνική διότι, αναπόφευκτα, η κυβέρνηση θα χτυπήσει τους απεργούς ή θα στήσει προβοκάτσιες.

Εκεί μπορεί να εξασκήσει κανείς το αυτονόητο δικαίωμά του στην άμυνα. Και η άμυνα είναι πάντα νόμιμη, είτε ασκείται στα πλαίσια της νομιμότητας που ορίζει μια παράνομη και αυθαίρετη διακυβέρνηση είτε όχι.

Ας μην ξεχνάμε ότι η αστική αντίληψη περί σύστασης του Κράτους, όπως συμπυκνώνεται στις θεωρίες του κοινωνικού συμβολαίου, επικεντρώνεται στην ασφάλεια της ζωής των ανθρώπων.

Αν στο κράτος εναποτέθηκε αυτό το ύψιστο καθήκον επειδή θεωρήθηκε ότι έτσι θα το υπηρετήσει πιο εύκολα, είναι προφανές ότι η άμυνα είναι πρώτιστο καθήκον των ίδιων των ανθρώπων. Ειδικά όταν έχουν απέναντί τους κρατικούς μηχανισμούς που όφειλαν να τους προστατεύουν.

Επειδή λοιπόν έχουμε βάλει το λύκο να φυλάει τα πρόβατα, η γενική απεργία διαρκείας οφείλει να έχει αιτήματα που θα διασφαλίσουν την απαλλαγή από τους λύκους.

Μέχρι να έρθει η επόμενη αγέλη, η ίδια η κοινωνία οφείλει να διασφαλίσει τον τρόπο άμυνάς της απέναντί τους, δηλαδή τη μορφή που θέλει να δώσει στην Πολιτεία της, στην οργανωμένη κοινωνική συνύπαρξη.

Θεωρώ δηλαδή ότι μια γενική απεργία διαρκείας θα έπρεπε να συνδυαστεί με την αυτοοργανωμένη αποκέντρωση και την κατάληψη από τους πολίτες δημόσιων γαιών που θα τις καλλιεργούν συνεταιριστικά για να παράγουν τα απαραίτητα για την κοινότητα.

Θα έπρεπε επίσης να συνδυαστεί με την κατάληψη όλων των χώρων εργασίας, εργοστασίων, υπηρεσιών, και τη λειτουργία τους από τους ίδιους με τους κανόνες που θα θεσπίσουν οι ίδιοι.

Μα, γιατί νομίζετε ότι η κυβέρνηση έθεσε ως προτεραιότητά της τον πόλεμο ενάντια στις καταλήψεις; Γνωρίζει, φυσικά, ότι οι καταλήψεις γενικά είναι μέσα του αγώνα των εργαζομένων.

Είδαμε με τη συμβολική κατάληψη για την ανάρτηση πανό από τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ πως τη χτύπησε η κυβέρνηση δικαιολογώντας την καταστολή ως «χτύπημα στην ανομία των καταλήψεων».

Ο στόχος δεν ήταν η αξιοποίηση των κτηρίων, αλλά η έναρξη ενός γενικευμένου ιδεολογικού πολέμου.

Τα άμεσα αιτήματα μιας γενικής απεργίας οφείλουν να είναι γενικά και πολιτικά, και φυσικά πρέπει να διαμορφωθούν από τους ίδιους τους πολίτες, εργαζόμενους και μη. Σε αυτά εγώ θα πρότεινα τα παρακάτω:

  • Παραίτηση της κυβέρνησης. Για την μεταβατική περίοδο μέχρι τη μετάβαση στην αυτοοργάνωση των κοινωνιών, εκλογές με απαγόρευση συμμετοχής σε αυτές ανθρώπων που έχουν συμμετάσχει ξανά σε οποιαδήποτε θέση εξουσίας. Δέσμευση στις αποφάσεις μιας νέας Συνταγματικής συνθήκης που θα έρθει από τους πολίτες.
  • ‘Αρνηση αποπληρωμής του χρέους μέχρι να ολοκληρωθεί λογιστικός έλεγχος που θα αποφανθεί για το ποιο μέρος του χρέους δεν είναι παράνομο και απεχθές.
  • Άρνηση αποδοχής οποιουδήποτε νέου δανείου. Αν μας έλεγαν ότι χρειαζόμαστε τα δάνεια για να μην υποφέρουμε, ας ζοριστούμε μερικά χρόνια ακόμη με ορατή προοπτική εξόδου από αυτόν τον φαύλο κύκλο. Άλλωστε, όλα τα δάνεια πηγαίνουν κατευθείαν στις τράπεζες…
  • Να φύγουν τώρα οι τεχνοκράτες της Τρόικας από κάθε δημόσια υπηρεσία.
  • Σεβασμό στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κατάργηση των χαρατσιών, καμία κατάσχεση περιουσίας για χρέη για δύο χρόνια, και φυσικά καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας γενικά.
  • Απόλυτη προτεραιότητα στο φυσικό περιβάλλον: απαγόρευση γεωτρήσεων, έργων σε δασικές περιοχές, εξορύξεων χρυσού, εγκαταστάσεων ΑΠΕ, ξενοδοχειακών μονάδων κλπ. Γενικά, απαγόρευση κάθε οικοδόμησης για τουλάχιστον 2 χρόνια.
  • Απαγόρευση των χημικών σε όλη τη χώρα. Αυτό να περιλαμβάνει τόσο τα χημικά της καταστολής της αστυνομίας, όσο και τα χημικά που ρίχνονται στα νερά και στα χώματα και μολύνουν τις καλλιέργειες δήθεν για καλύτερη γεωργική παραγωγή.
  • Πάγωμα όλων των αποκρατικοποιήσεων και αδειών για μεγάλες επενδύσεις.
  • Διάλυση όλων των σωμάτων της αστυνομίας που δημιουργήθηκαν από το 2009 καθώς είχαν σκοπό την καταστολή των πολιτών. Απόλυση όλων των αστυνομικών που προσλήφθηκαν μετά το 2009. Κανείς αστυνομικός δεν θα μπορεί να φέρει όπλο αν δεν έχει προϋπηρεσία τουλάχιστον 10 χρόνων.
  • Άμεση άρση της ασυλίας των βουλευτών, παραπομπή των υπεύθυνων για τη χρεοκοπία της χώρας στη δικαιοσύνη, έλεγχος στις περιουσίες των πολιτικών, έλεγχος στα μεγάλα καρτέλ.
  • Δημόσια ενημέρωση με δημοσιογράφους και διευθυντές προγράμματος στην ΕΡΤ που θα προταθούν μέσα από τις συνελεύσεις.

Πέρα από τα άμεσα αυτά αιτήματα που θα έβαζε μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας, τα αμέσως επόμενα που θα έθετα ως προτεραιότητα της κοινωνίας που θα είχε ήδη πετύχει στην γενική απεργία της προκειμένου να οικοδομήσει μια ορθολογικότερη και ανθρωπινότερη συνύπαρξη είναι τα εξής.

  • Απαγόρευση οικονομικής δραστηριότητας σε κάθε παράκτια εταιρεία (off shore) και γενικά σε κάθε επενδυτικό σχήμα του οποίου οι μέτοχοι και ιδιοκτήτες είναι ανώνυμοι.
  • Κατάργηση του Καλλικράτη: οι αυτοδιοικητικές αποφάσεις να παίρνονται σε επίπεδο δήμου, όπου ο δήμος να ταυτίζεται με κάθε κοινοτική συνύπαρξη 500 ατόμων και άνω – με την εξαίρεση ιδιαίτερα απομονωμένων μικρών χωριών καθώς και νησιών. Σε επίπεδο δήμου θα πρέπει να ξεκινήσει άλλωστε και η διαμόρφωση προτάσεων μιας νέας διοίκησης που θα στηρίζεται στις λαϊκές συνελεύσεις και την αποστολή εκπροσώπων, και όχι αντιπροσώπων, σε περιφερειακό επίπεδο, κι από κει σε κεντρικό. Νέο Σύνταγμα που θα προταθεί από αυτές ακριβώς τις συνελεύσεις.
  • Οικοδόμηση σε όλη τη χώρα μόνο με κατασκευές κομπ που δεν μπορούν άλλωστε να υπερβούν τους δύο ορόφους. Όχι άλλο μπετόν πάνω στη γη μας.
  • Απαγόρευση των γενετικά μεταλλαγμένων. Περιορισμός των εισαγωγών κρέατος, έλεγχος των ζωοτροφών.
  • Ανάπτυξη του τουρισμού μέσω ήπιων μορφών ανάδειξης του φυσικού πλούτου της χώρας και εναλλακτικών δραστηριοτήτων (αναρρίχηση, ιστιοπλοΐα, πεζοπορία, κλπ).
  • Απαγόρευση των μηχανότρατων, ενίσχυση των ψαράδων, προστασία της θάλασσας και μέριμνα για την αναζωογόνηση του θαλάσσιου πληθυσμού μέσω της δημιουργίας ζωνών καθολικής απαγόρευσης ψαρέματος εκ περιτροπής για μεγάλα χρονικά διαστήματα του έτους (μέθοδος που ξεκουράζει μια περιοχή από την υπεραλίευση και αφήνει ξανά τον γόνο να αναπτυχθεί).
  • Άμεσο κλείσιμο κάθε εταιρείας και εργοστασίου, δημόσιου ή ιδιωτικού, που ρυπαίνει τους φυσικούς πόρους.
  • Περιορισμός της ατομικής ιδιοκτησίας με βάση τις ανάγκες ευημερίας και δραστηριοποίησης του κάθε ανθρώπου.
  • Σαφή όρια στο ανώτατο εισόδημα με συγκεκριμένη σχέση ως προ το κατώτατο εισόδημα. Παράδειγμα, σε μια επιχείρηση ο ανώτατος μισθός να μην μπορεί να είναι 5πλάσιος του κατώτατου. Αν υπάρχει παραγωγικός πλούτος, να μοιράζεται αντί να συσσωρεύεται.
  • Περιορισμός του χρόνου εργασίας με αύξηση της δημιουργικότητας και, ως εκ τούτου, της παραγωγικότητας. Μια εργάσιμη μέρα να είναι αφιερωμένη στην αυτοδιαχείριση της επιχείρησης ή της κοινότητας.

Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαμε να πούμε αν περάσουμε πλέον στο θέμα της διαμόρφωσης ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού συστήματος κοινωνικής συμβίωσης που θα υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τα χρήματα. Κυρίως θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για το πολιτικό σύστημα και για την παιδεία, που είναι το πρώτιστο ζήτημα. Ήδη όμως έχουμε ξεφύγει από το ερώτημα, Τι πρέπει να κάνουμε; που είναι άμεσο αν δεν κάνω λάθος.

Ενδεχομένως, μια συζήτηση για τα πολιτικά προτάγματα που θα έθετα για μια άλλη κοινωνία να είναι φυσικά ενδιαφέρουσα, αλλά θα πρέπει να γίνει σε δεύτερο χρόνο. Να επισημάνω εδώ, κλείνοντας, ότι μια τέτοια συζήτηση χρειάζεται απαραιτήτως μια βαθιά ενδοσκόπηση, μια μελέτη πάνω στο γιατί φτάσαμε ως εδώ. Ένα ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολεί συνεχώς κατά την πορεία μας προς μια άλλη κοινωνική συνύπαρξη. Μιας και μου έχει όμως τεθεί, θα προσπαθήσω να το απαντήσω εδώ εν συντομία μιας και, όπως είναι κατανοητό, οι  αιτίες είναι πολλαπλές και σύνθετες.

Γιατί φτάσαμε ως εδώ;

Θα συμπυκνώσω τις πολλαπλές αιτίες που μας έφεραν ως εδώ σε δύο βασικές, που μάλιστα δεν απαντώνται μόνο στην Ελλάδα. Ο ένας λόγος είναι η σιωπή, και ο δεύτερος είναι το ίδιο το αντιπροσωπευτικό σύστημα.

Η σιωπή αναφέρεται τόσο στο γεγονός ότι οι πολίτες επιλέγουν τη δημόσια σιωπή απέναντι σε κάθε μορφής αδικία όσο και στο γεγονός ότι δεν παίρνουν ενεργά θέση για όσα συμβαίνουν γύρω τους, στους ίδιους ή σε άλλους συνανθρώπους τους. Η επιλογή της σιωπής ή/και της αδράνειας στην παρούσα συγκυρία εντείνεται από τον φόβο, τον οποίον συστηματικά καλλιεργεί η κυβέρνηση μέσω των ΜΜΕ προκειμένου να κάμψει τις αντιδράσεις πριν αυτές καν αρχίσουν. Ως γνωστόν, ο φόβος έχει ισχυρό έρεισμα στην ανθρώπινη ψυχολογία καθώς «χτυπάει» πάνω στη βασική ανθρώπινη ορμή της αυτοσυντήρησης. Όμως, πέρα από τις παρούσες συγκυρίες, όπου η προβολή του φόβου είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή, η σιωπή έχει υπάρξει ανέκαθεν μια ισχυρή ατομική στάση μεγάλου συνόλου της κοινωνίας, σε βαθμό που να μιλάμε για σταθερό κοινωνικό φαινόμενο και πολιτική συμπεριφορά. Το παρατηρούμε έντονα σε μικρές κοινωνίες, όπου όλοι ξέρουν όλους, όπου με κάποιον αυτόματο τρόπο όλοι επιλέγουν τη διατήρηση των κακώς καμωμένων της κοινής τους ζωής παρά να τα θίξουν πρώτοι αυτοί δημόσια – το γνωστό, «Ο κόσμος το’ χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι». Φυσικά, οι λόγοι της σιωπής μπορεί να διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Σε άλλον μπορεί να προέρχεται από τεμπελιά, καθώς αν δεν σωπάσεις θα πρέπει, προκειμένου να μη γίνεις γελοίος, να δράσεις σύμφωνα με αυτά που λες. Σε άλλον από αδιαφορία για τα κοινά –που κι αυτή πολιτική στάση είναι- ή από σύμπλευση με τις πολιτικές που εφαρμόζει η εξουσία. Σε άλλον μπορεί να είναι από ατομικό συμφέρον, κι ας βλέπει ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται είναι καταστρεπτικές για το κοινωνικό σύνολο στο οποίο εντάσσεται. Μα η μεγαλύτερη κατηγορία είναι αυτών που διαφωνούν φραστικά, αλλά δεν αναλαμβάνουν δράση με βάση αυτά που πρεσβεύουν. Έχουμε δηλαδή το φαινόμενο της ευθυνοφοβίας, της μετάθεσης ευθυνών: «Ας το κάνει ο άλλος» ή «Ξεκινήστε εσείς και θα ακολουθήσω κι εγώ». Έτσι, δεν συνειδητοποιεί κανείς ότι ο ίδιος είναι ο «άλλος», αυτός που όλοι περιμένουν. Ότι δηλαδή ο «άλλος» είναι μέσα στον καθέναν μας και οφείλει να δράσει.

Και με αυτό περνάμε στον δεύτερο λόγο. Η μετάθεση ευθυνών, εκτός από ανθρώπινη συμπεριφορά, είναι και μια στάση που καλλιεργείται συστηματικά μέσω του ίδιου του πολιτικού μας συστήματος, της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Η αντιπροσώπευση βασίζεται ακριβώς στην ιδέα ότι κάποιος άλλος θα αναλάβει αντί για σένα τη διεκπεραίωση των υποθέσεών σου, τη διασφάλιση των συμφερόντων σου, κλπ. Δεν πρόκειται για την ιδέα της εκπροσώπησης (εκ του προσώπου δηλαδή), όπου δηλαδή ο εκπρόσωπος καλείται να εκπροσωπήσει εσένα, τις θέσεις σου, τις ιδέες σου, τις αποφάσεις σου, αλλά για την ιδέα της αντιπροσώπευσης (αντί του προσώπου), όπου ο αντιπρόσωπος αναλαμβάνει τη διεκπεραίωση των υποθέσεών σου αντί για σένα. Ο αντιπρόσωπος ζητά από σένα την εμπιστοσύνη σου ώστε αυτός, με βάση τις δικές του κρίσεις, να πράξει το καλύτερο για τις υποθέσεις σου χωρίς να δεσμεύεται από δικές σου αποφάσεις. Στο σύστημα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπως της Ελλάδας, οι βουλευτές είναι οι αντιπρόσωποι του λαού στο κοινοβούλιο και πράττουν υπό πλήρη συνειδησιακή ελευθερία χωρίς καμία άλλη δέσμευση, ούτε καν των ίδιων τους των λόγων και εξαγγελιών πριν την εκλογή τους («Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση (αρ. 60, παρ. 1, και «Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται καθ οιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων», αρ 61, παρ. 1).

Αλλά η εκπαίδευση των πολιτών στην εναπόθεση των ευθυνών και των αποφάσεων για τη δική τους ζωή ξεκινά ήδη πολύ νωρίτερα, όταν στο σχολείο καλούνται να ψηφίσουν 15μελή συμβούλια, με προέδρους, ταμίες κλπ, παρόλο που ο αριθμός των μαθητών είναι τέτοιος που θα θεωρούνταν ιδανικός για την εκπαίδευση στην άμεση δημοκρατία στην πράξη, με συνελεύσεις και αποφάσεις απ’ όλους χωρίς «αντιπρόσωπο».

Στο πολιτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα, λοιπόν, όπου κάποιος αναλαμβάνει αντί για σένα τη διασφάλιση των συμφερόντων σου, χωρίς καν να δεσμεύεται σε μια κοινή με σένα έννοια του συμφέροντος, είναι προφανές ότι η μετάθεση των ευθυνών που προαναφέραμε βρίσκει το προνομιακό πεδίο υλοποίησής της. Και μάλιστα, ως προνομιακό, είναι και το καθόλα καταστροφικό, όπως έχει αποδειχτεί άλλωστε.

Όπως προανέφερα, η ανάλυση των δύο αυτών λόγων που συνόψισα εδώ, αλλά και η περιγραφή πρόσθετων σημαντικών αιτιών, απαιτεί μια πολυσέλιδη μελέτη που δεν μπορεί να παρατεθεί εδώ.

Από τη μεριά της έρευνας και της πολιτικής επιστήμης, αυτή την καταγραφή την ολοκλήρωσα το 2008, όταν έγραψα το πολυσέλιδο βιβλίο μου Ταξίδι στη Σαμοθράκη: ένα πολιτικό ημερολόγιο, όπου προσπαθούσα ακριβώς να καταδείξω τόσο τις παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος, όσο και τα πρόσωπα που ως σήμερα εξουσιάζουν την Ελλάδα σαν να είναι τσιφλίκι τους. Φυσικά, εκεί καταγράφω, με στοιχεία και ντοκουμέντα, τα δικά μου πορίσματα.

Επειδή όμως οι άνθρωποι δεν είναι κατά βάθος χαζοί, κι ας τους είναι πιο βολικό να θεωρούν ότι είναι, χρειάζεται απαραιτήτως να γίνει και μέσα στην ίδια την κοινωνία μια τέτοια κουβέντα, μια βαθιά ενδοσκόπηση, μια δική της απάντηση στο γιατί φτάσαμε ως εδώ.

Μπορεί μια τέτοια ενδοσκόπηση να γίνει ατομικά, αλλά επιβάλλεται να γίνει και συλλογικά, όπως διαμορφώνεται και η παρούσα δημοσιογραφική – ποιοτική έρευνα, αλλά και μέσα από συζητήσεις, προβολές ταινιών και εκδηλώσεις, μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς ή εργασίας, με ειλικρίνεια και διάθεση υπέρβασης, προκειμένου να ξεπεραστούν και οι δικές μας αντιφάσεις που αποτελούν εμπόδιο προς μια άλλη κοινωνία.

Μια κοινωνία όπου η δικαιοσύνη θα είναι το πρώτο της ζητούμενο. Η δικαιοσύνη είναι η βάση της ισότητας και της κοινωνικής ειρήνης, αυτό είναι αναμφισβήτητο άλλωστε.

O Νίκος Κούνδουρος για τη σημερινή απεργία: Κράτος, άκου!

07:09, 20 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/120329
koundourosdpfhsoighdfiuhgsdu

Η μία μέρα απεργίας τί σημαίνει; Σημαίνει ότι χτυπάει ένα καμπανάκι: Κράτος, άκου! Το κράτος ή είναι κουφό, ή κάνει το κουφό, ή λέει, ναι, περάστε να το συζητήσουμε (σπάνιο αυτό το τελευταίο…). Αλλά, η πείνα -που είπαν και οι πιο σοφοί από εμάς- είναι το μέγα κίνητρο, που θα κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους…» Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr με αφορμή την σημερινή γενική απεργία.

Ν.Κ.:  Αυτό που έχει κάποια σημασία, που θεωρώ εγώ, ότι έχει, είναι πως όλες οι επαναστάσεις, που ξέρουμε από ολόκληρο τον κόσμο π.χ. η Γαλλική Επανάσταση ή η Σοβιετική επανάσταση, γίνανε, διότι η πείνα έσπρωξε το λαό στο δρόμο.

Η πείνα, η πείνα, η πείνα. Δέκα φορές θα το πω, για να το καταλάβουμε όλοι. Αυτή ήταν που έσπρωξε το λαό να κατέβει στο δρόμο με αιτήματα.

Ούτε η θεωρητική πλευρά, ούτε ότι η δημοκρατία λειτουργεί έτσι ή αλλιώς, ή ότι είναι αντιδημοκρατικό αυτό το κράτος, ή ετούτο ή το άλλο. Όχι! Ο πεινασμένος λαός, είναι που κατεβαίνει πάντα στους δρόμους.

Και εδώ δεν κατέβηκε ακόμα ο λαός! Ας ψάξουν να βρούνε γιατί δεν κατέβηκε. Μπορεί να κατέβει σε έξι μήνες…

Η μία μέρα απεργίας τί σημαίνει; Σημαίνει ότι χτυπάει ένα καμπανάκι: Κράτος, άκου! Το κράτος ή είναι κουφό, ή κάνει το κουφό, ή λέει, ναι, περάστε να το συζητήσουμε(σπάνιο αυτό το τελευταίο…). Αλλά, η πείνα -που είπαν και οι πιο σοφοί από εμάς- είναι το μέγα κίνητρο, που θα κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους…

Όταν λέμε π.χ. ότι έχουμε χιλιάδες πλέον άνεργους, και ο καθένας από αυτούς έχει μια φαμίλια από 2 ή 3 ανθρώπους…

Κρ.Π.: Η ανεργία τον περασμένο Νοέμβριο έφτασε στο 27%, και από ότι λέγεται το 2013 θα φτάσει το 30%., άρα οι άνεργοι θα αγγίξουν και θα ξεπεράσουν τα 3 εκατ.

Ν.Κ.: Φτάνουμε, λοιπόν, στην απλή λογική, την οποία προανέφερα. Αυτό σημαίνει πείνα! Και η πείνα είναι το μέγα κίνητρο, το οποίο τους τελευταίους αιώνες κατέβασε τον κόσμο στα πεζοδρόμια. Το μέγα! Δεν υπάρχει άλλο. Ούτε ιδεολογίες ίσχυαν εκεί πέρα, ούτε σκέψεις, ούτε φιλοσοφίες, ούτε τίποτα.

Στη γειτονιά μου είναι ένας κάδος σκουπιδιών. Περνάω χτες το απογευματάκι και βλέπω μια γριούλα να έχει σκύψει και να ξεχωρίζει τα σκουπίδια με προσοχή περίεργη. Ξεχώριζε κάτι και το μάγκωνε. Εγώ ταράχτηκα. Έκανα μια βόλτα το τετράγωνο και ξαναεπέστρεψα σε 10 λεπτά στο ίδιο σημείο. Η γριούλα έψαχνε πάντα, και ξεχώριζε κομματάκι κομματάκι την τροφή… Ποιος ξέρει, τώρα, έχει εστιατόρια γύρω γύρω, κι έβρισκε…

Αυτό το γεγονός με άφησε άναυδο. Γιατί αυτό σημαίνει πείνα. Είναι το τελευταίο σκαλί της πείνας. Δεν είναι μια… θεωρητική πείνα, που στο σπίτι υπάρχει ένας γιος, ένας πατέρας, ο αδελφός, η μάνα, που μαζεύουν τον άνεργο μέχρι να δει τι θα κάνει…

Κρ.Π.: Όταν φτάνει ο κόσμος στο σημείο να βγει στους δρόμους λόγω πείνας, όμως, δεν βγαίνει… χαλαρά. Η πείνα είναι η χειρότερη βία, κι αν κάποιος αποφασίσει να αμυνθεί δεν το κάνει με γαρύφαλλα…

Ν.Κ.: Άρα; Συμπέρασμα; Θα περιμένουμε. Δεν έχουμε φτάσει ακόμα στην απελπισία. Είμαστε μισό σκαλί πριν, ή δύο σκαλιά ή τρία. Δεν μπορώ να εκτιμήσω.

Αλλά η απελπισία ενεδρεύει. Στη γωνιά του δρόμου είναι. Ακούς γύρω τους ανθρώπους… και βλέπεις ότι είναι στο όριο, είναι σ’ αυτό που είπαμε πριν: Το όπλο, και στους δρόμους!

Κρ.Π.: Μία γενική απεργία μόνο μιας μέρας είναι ένα γεγονός πάρα πολύ σημαντικό, αλλά στην κατάσταση που έχει φτάσει η Ελλάδα, βγαίνει κάτι;

Ν.Κ.: Δεν βγαίνει! Βεβαίως, είναι ένα καμπανάκι, δεν συζητιέται… Είναι ένα καμπανάκι στην εξουσία!

Να σου πω και κάτι άλλο. Έχεις εμπιστοσύνη εσύ ότι αυτά που κάνουν αυτοί οι κύριοι είναι σωστά καμωμένα; Ρωτάω αν έχεις εμπιστοσύνη…

Κρ.Π.: Ποιούς εννοείτε;

Ν.Κ.:
Πού ξέρεις ότι είναι σωστές οι κινήσεις του κυρίου Στουρνάρη…; Μπορεί και να μην είναι. Και οι αντιπαλότητες ανάμεσα στους πολιτικούς, βεβαιώνουν αυτό που σου λέω, ακριβώς: Ότι είναι υπό αμφισβήτηση! Όλοι τους!-

Μανόλης Γλέζος: Οι πλάτες μας, είναι οι δικές μας πλάτες!

O Μανόλης Γλέζος για την αυριανή απεργία: Οι πλάτες μας, είναι οι δικές μας πλάτες!

23:59, 18 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/120287
Protest for the deterioration of the public health system / Πο
Fosphotos / Philippos Messinis

«Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή, θα επιφέρει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, ώστε να προχωρήσουμε σε μεγαλύτερες κινητοποιήσεις που θα αποτρέψουν την ολοσχερή καταστροφή της χώρας. Και να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Οι πλάτες μας(να το πω έτσι λαϊκά), είναι οι δικές μας πλάτες! Δεν έχουμε άλλες πλάτες. Κι όσες φορές ο ελληνικός λαός στηρίχτηκε στις δικές του πλάτες, κέρδισε. Όσες φορές στηρίχτηκε σε ξένες, έχασε. Αυτό λέει η ιστορία.» Ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης Μανόλης Γλέζος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr με αφορμή τη γενική απεργία της 20ης Φεβρουαρίου 2013.

Κρ.Π.: Εν όψει της γενικής απεργίας που θα γίνει στις 20 Φεβρουαρίου, θα θέλατε να επισημάνετε κάτι;

Μ.Γλ.: Επισημαίνω το γεγονός, κατ’ αρχήν, ότι ο αγώνας των εργαζομένων είναι η απάντηση στην πολιτική της ηθικής και οικονομικής τους εξόντωσης. Γιατί τονίζω και επιμένω στην ηθική πλευρά του ζητήματος; Διότι υπάρχει ένα αναπάντητο ερώτημα από την πλευρά των Τροϊκανών και της κυβέρνησης που έχει άμεση σχέση με αυτό το πρόβλημα:

Γιατί, ενώ δεν ευθύνεται ο ελληνικός λαός για την κρίση που έχει προκληθεί στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, να πρέπει να πληρώσει τα σπασμένα; Πρώτα και κύρια οφείλουν να απαντήσουν σ’ αυτό το ερώτημα, όλοι όσοι υποστηρίζουν την Τρόϊκα, κι αυτοί που εκτελούν τις εντολές της.

Κόψανε μισθούς, κόψανε μεροκάματα, κόψανε συντάξεις, κόψανε επιδόματα όλων των τύπων και των κατηγοριών, έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο απελπιστικό, και δεν εννοούν να δώσουν απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα.

Με τα χρήματα που αρπάξανε από το λαό, πήγανε να σώσουνε το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. 180 δις έχουν πάρει ως τώρα οι τράπεζες για να περισωθούν, και οφείλουν 533 δις, που λένε ότι άρχισαν να τα δίνουν(δεν είναι σίγουρο ακόμα αυτό…), αλλά το ερώτημα εξακολουθεί και παραμένει: Γιατί πρέπει να το πληρώσει ο ελληνικός λαός;

Κρ.Π.: Και η Τρόικα παραδέχτηκε ότι έκανε και λάθος…

Μ.Γλ.: Αυτά όλα τα θεωρώ παρωνυχίδες. Το κύριο θέμα είναι αυτό το ερώτημα.

Γι’ αυτό ο αγώνας των εργαζομένων, είναι δίκαιος! Και όλες οι μορφές του αγώνα, από τις στάσεις εργασίας, μέχρι τις συμβολικές καταλήψεις, θεωρώ ότι είναι αναγκαίες από τη μεριά του εργαζόμενου λαού. Και ειδικά ο εργαζόμενος λαός, πρέπει να κατανοήσει αυτό το πρόβλημα που ανέφερα, για να μπορεί να έχει τα βασικά επιχειρήματα για να προχωρήσει μπροστά.

Κρ.Π.: Γενική απεργία, μίας μόνο μέρας, μπορεί να φέρει αλλαγές; Δεν θα έπρεπε να γίνει απεργία διαρκείας;

Μ.Γλ.: Απ’ ότι φαίνεται, δεν έχει γίνει κατανοητό ως τώρα, όλο το πρόβλημα, όπως το έθεσα πριν. Νομίζουν μερικοί ότι ντε και καλά, είναι κάτι που έρχεται από τη μοίρα. Ότι είναι δηλαδή «τυχερό» μας να πληρώνουμε τη κρίση! Επίσης, πως είναι προδιαγεγραμμένο, το ότι πρέπει να την πληρώσει ο λαός! Και γι’ αυτό ζητούν θυσίες από το λαό.

Για να προβεί κάποιος σε έναν αγώνα, πρέπει πρώτα να γνωρίζει απόλυτα το θέμα. Αν δεν το γνωρίζει, μην περιμένουμε να συνειδητοποιήσει και το πρέπει να κάνει. Δηλαδή, για να αποκτηθεί η απαραίτητη συνείδηση, ώστε να ενεργήσει ο οποιοσδήποτε πολίτης για οποιοδήποτε θέμα, προϋποθέτει οπωσδήποτε γνώση του προβλήματος! Και μάλιστα, ολοκληρωμένη γνώση του προβλήματος.

Αν δεν έχει επίγνωση και αυτογνωσία, και δεν κατέχει ένα πρόβλημα, δεν μπορεί να προχωρήσει.

Γι’ αυτό το λόγο, λέω, ότι αν δεν το κατανοήσουν απόλυτα αυτό το θέμα οι εργαζόμενοι -γι αυτό και το προτάσσω- δεν πρόκειται να αποκτηθεί η απαραίτητη αυτογνωσία και κατά συνέπεια η απαραίτητη κοινωνική συνείδηση, ώστε όλοι μαζί να προβούμε σε μια πανελλαδική απεργία διαρκείας με αίτημα: Σταματήστε, πια, αυτό το κακό!

Κρ.Π.: Δεν θα έπρεπε, όμως, να γίνει μια κινητοποίηση διαρκείας, που να αφορά όχι μόνο τους εργαζόμενους αλλά και τους άνεργους, και όλους εκείνους που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης;

Μ.Γλ.: Για να φτάσουμε εκεί, πρέπει να εξετάσουμε δύο όψεις του ίδιου προβλήματος.

Η μία όψη είναι οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης. Το περίεργο είναι ότι αναγνωρίζει ότι τα μέτρα είναι επώδυνα. Έχει εξαντλήσει όλο το ελληνικό λεξιλόγιο για να περιγράψει τα επαχθέστατα αυτά μέτρα εναντίον του λαού. Και ως λύση, βρίσκει μία και μοναδική: Τα δάνεια! Τα δάνεια όμως, όπως πριν από 2300 χρόνια, είχε πει ο Μένανδρος, δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να δημιουργούν δούλους: «Τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί…».

Κι αυτό είναι γεγονός. Άμα δανείζεσαι, για να βγάλεις το χρέος, πάλι πρέπει να ξαναδανειστείς, και μπαίνεις σε ένα φαύλο κύκλο. Αρκεί να θυμηθούμε, ότι το πρώτο δάνειο που συνήψε η Ελλάδα, το 1824, το ξοφλήσαμε πριν 12 χρόνια! Σκεφτείτε πόσες φορές το έχουμε… ξεχρεώσει!

Λοιπόν, σε σκλαβώνει το δάνειο. Άρα, δεν είναι λύση τα δάνεια.

Η άλλη όψη του ζητήματος είναι: Μας λένε –δήθεν!- ότι δεν έχουμε να κάνουμε προτάσεις, ότι δεν έχουμε άλλες λύσεις. Και εμείς απαντούμε:

Αν λογαριάζεις το χρήμα ως μέσον παραγωγής αγαθών, πέφτεις σε αυτή την κατρακύλα, και δεν πρόκειται να βγεις από αυτό το αδιέξοδο. Εμείς, που θεωρούμε –και είναι η πραγματικότητα- ότι δεν δημιουργεί το χρήμα αξίες αλλά ο εργαζόμενος δημιουργεί αξίες, απαντούμε: Όταν κινητοποιηθεί ο ενεργός πληθυσμός της χώρας, αμέσως θα δημιουργηθουν αξίες.

Αυτοί, κόβουνε τους μισθούς, κόβουν τις συντάξεις, κόβουν τα επιδόματα, και δεν μπορεί ο εργαζόμενος να πάει να αγοράσει οπότε κλείνει η αγορά και αμέσως παρουσιάζονται τα λουκέτα.

Είναι φως φανάρι ότι η εικόνα που παρουσιάζεται στην Ελλάδα, χαρακτηρίζεται από την ανεργία, από τον κλείσιμο των καταστημάτων, και από τις αυτοκτονίες των απελπισμένων που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα.

Εμείς, οι οποίοι λέμε, ότι εάν αξιοποιήσουμε το εργατικό δυναμικό της χώρας, αν δηλαδή πιστέψουμε στην αρχή, ότι και μόνον ο εργαζόμενος μπορεί να παράγει τα αγαθά, να, η λύση.

Πώς θα γίνει αυτό; Προκαλώ, και έχω τονίσει και το τονίζω και πάλι για όσους έχουν αντίρρηση, σε μία αντιπαράθεση για το πως θα αξιοποίησουμε τις δυνατότητες, πως μπορούμε να βρούμε τα λεφτά, από ένα πρόγραμμα 5 λύσεων:

1. Το πρώτο και το κύριο είναι η εξυγίανση του δημοσιονομικού τομέα. Δηλαδή, ο δημοσιονομικός τομέας έχει τα έσοδα και τα έξοδα.

Στα έσοδα: Πάταξη της φοροδιαφυγής, εξαφάνιση της φοροαπαλλαγής και φοροείσπραξη. Αυτό δεν γίνεται. Λένε ότι το κάνουν, αλλά δεν το κάνουν. Αυτή είναι μία πλευρά.

Από την άλλη πλευρά, των εξόδων, είναι η εξαφάνιση της σπατάλης, που γίνεται με τους πολυθεσίτες, τους αργόμισθους και τους υψηλόμισθους.

Όταν υπάρχει σωστή οικονομία, χρήματα βρίσκονται. Ποια είναι η απόδειξη; Και πέρυσι και φέτος, μας λέγανε ότι δεν έχουμε να πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις εάν δεν πάρουμε τη δόση. Τελικά, τη δόση την πήρανε τον Δεκέμβριο και όχι τον Ιούλιο. Και ρωτάω: Πού τα βρήκαν τα λεφτά;

Λένε ψέματα καθαρά, και δεν δίνουν και όλα τα στοιχεία, επίσης. Αυτά βέβαια τα ψέματα που λένε, τα θεωρώ παρωνυχίδες, γιατί η ουσία είναι ότι δεν υπάρχει ορθολογικός προγραμματισμός, δίκαιος προγραμματισμός, για την εξυγίανση του δημοσιονομικού τομέα. Αυτό είναι το ένα.

2. Το δεύτερο είναι: Ελάτε εδώ οι τράπεζες! Σας έδωσε το κράτος 180 δις. Μήπως πρέπει να αρχίσει η επιστροφή; Αν δεν τον κάνουνε, κοινωνικοποίηση αμέσως των τραπεζών.

3. Τρίτο θέμα, είναι οι οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Ανέρχονται, σε 162 δις ευρώ, και οι επανορθώσεις και το αναγκαστικό δάνειο, και αν δεχθεί μία σωστή διαπραγμάτευση η Γερμανία –πιστεύω ότι θα δεχτεί όταν καταλάβει ότι η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση το απαιτήσει, αφού μπορούμε να προσφύγουμε στα Διεθνή Δικαστήρια και αμέσως μέσα σε 15 μέρες θα έχουμε κερδίσει την υπόθεση.

4. Ο τέταρτος τρόπος είναι ο περιορισμός των εξοπλιστικών προγραμμάτων, με αυτά τα υποβρύχια, τα άρματα μάχης, κλπ. Τονίζω, ότι πρέπει οπωσδήποτε η άμυνα της χώρας να μην μειωθεί στο ελάχιστο, αλλά δεν μπορεί να δίνονται χρήματα για εξοπλιστικά προγράμματα παράλογα, και εκτός οποιουδήποτε συσχετισμού δυνάμεων. Δεν μπορεί δηλαδή, να δίνουμε τα διπλάσια απ’ ότι δίνουν τα άλλα κράτη της Ευρώπης σε εξοπλισμούς.

5. Και το τελευταίο: Εάν παρόλ’ αυτά, χρειαστεί να εξευρεθούν αμέσως χρήματα, θα απευθυνθούμε στο λαό, και θα κάνουμε ένα εσωτερικό δάνειο διπλής μορφής: Εθελοντικό προς το φτωχό λαό, και υποχρεωτικό προς τα υψηλά εισοδήματα. Και το τονίζω, για υποχρεωτικό δάνειο(και όχι κατάσχεση) προς τα υψηλά εισοδήματα (Εδώ, αυτοί που με κατηγορούσαν ότι μιλάω για κατασχέσεις, κατάσχουν τα πάντα!)

Κρ.Π.: Εκτός αυτού, συνεχώς καταστρατηγείται το ελληνικό Σύνταγμα, είτε με επιστρατεύσεις απεργών, είτε με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, είτε με την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δηλαδή, δεν βρισκόμαστε σε ένα σημείο, που εκτός των άλλων, είναι πλέον και η δημοκρατία το ζητούμενο;

Μ.Γλ.: Κατ’ αρχήν δεν μπορούν να μιλάνε οι άνομοι για ανομία! Από τη στιγμή που κατά παράβαση του Συντάγματος, το οποίο μιλά για ισοτιμία όλων των πολιτών, έχουν το μπόνους των 50 εδρών, δεν έχουνε τη δεδηλωμένη. Αφαιρέστε από τη σημερινή πλειοψηφία των τριών κυβερνώντων κομμάτων, πενήντα έδρες, και θα δείτε ότι δεν έχουνε τη δεδηλωμένη. Άρα, ότι νόμους και ότι προεδρικά κι αν κάνουν, είναι παράνομα.

Κρ.Π.λ: Πόσο μάλλον πράξεις νομοθετικού περιεχομένου…

Μ.Γλ.: Αυτοί, λοιπόν, είναι σε ανομία!

Κρ.Π.: Γι αυτό το θέμα που αναφέρατε πριν, ότι ο ελληνικός λαός για να καταφέρει να κάνει μία κινητοποίηση διαρκείας, θα πρέπει πρώτα να αποκτήσει συνείδηση του προβλήματος…

Μ.Γλ.: Ναι, είναι προϋπόθεση η γνώση! Εδώ, όμως, προσπαθούν να παρασύρουν το λαό, δυστυχώς συμπεριλαμβανομένων και πολλών ΜΜΕ, και να τον αποτρέψουν από το να δει την πραγματική αλήθεια.

Κρ.Π.: Σε αυτό οφείλεται, πιστεύεται και η όποια παθητικότητα;

Μ.Γλ.: Φυσικά! Άμα δεν του λες την πραγματικότητα, οπωσδήποτε διολισθαίνει σε οτιδήποτε άλλο…

Κρ.Π.: Γι’ αυτό που έγινε στις Σκουριές, τι έχετε να πείτε;

Μ.Γλ.: Είναι πρώτου μεγέθους προβοκάτσια, εναντίον του λαού. Όποιος κι αν το έχει κάνει, αποπροσανατολίζει έξω από την πραγματικότητα.

Κρ.Π.: Οι κάτοικοι στις Σκουριές έχουν κάνει πάρα πολλές διαμαρτυρίες, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, αλλά και για τον κίνδυνο που υπάρχει για την υγεία των κατοίκων από το εργοστάσιο εξόρυξης χρυσού…

Μ.Γλ.: Το λέμε και εμείς αυτό, δεν το κρύβουμε. Ότι αυτή η μορφή εξόρυξης χρυσού είναι αντιπεριβαλλοντική και καταστροφή για τον τόπο.

Κρ.Π.: Πώς, λοιπόν, θα αμυνθεί ο κόσμος εκεί;

Μ.Γλ.: Η βία δεν είναι λύση! Άλλο πράγμα η άμυνα και άλλο πράγμα η βία.

Κρ.Π.: Οπότε, ο μόνος τρόπος, είναι η διαμαρτυρία…

Μ.Γλ.: Όλες οι μορφές διαμαρτυρίας. Η δημιουργικότητα και η φαντασία του λαού είναι καταπληκτική, μπορεί να βρει πολλές μορφές διαμαρτυρίας. Και ήδη, έχουμε πετύχει πάρα πολλά πράγματα. Έχουμε εμποδίσει πάρα πολλά πράγματα και μπορούμε να εμποδίσουμε ακόμα περισσότερο, εάν ενεργήσουμε σωστά.

Κρ.Π.: Κάποια παραδείγματα;

Μ.Γλ.: Τόσα νομοσχέδια έφεραν στη βουλή, με στόχο να εξαντλήσουν και την τελευταία ικμάδα του ελληνικού λαού και τα αποτρέψαμε.

Κρ.Π.: Το 1940 πρώτα δημιουργήθηκε το κίνημα της Εθνικής Αλληλεγγύης και μετά οργανώθηκε το ΕΑΜ(Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και ο ΕΛΑΣ(Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) και η Εθνική Αντίσταση. Η ιστορία τί μας διδάσκει;

Μ.Γλ.: Ο λαός έχει αρχίσει και το κάνει. Σε όλη την Ελλάδα προσπαθεί να βρει τους τρόπους π.χ. να καταργήσει τους μεσάζοντες των αγροτικών προϊόντων, και γενικά να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα, και παρόλη τη διαστρέβλωση που γίνεται καθοδηγημένα από την ίδια την κυβέρνηση και από τους Τροϊκανούς, δεν πρόκειται να αλλάξει η ουσία.

Κρ.Π.: Τι θα θέλατε να πείτε στους άνεργους, και κυρίως στους εργαζόμενους για την πανελλαδική γενική απεργία της Τετάρτης;

Μ.Γλ.: Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή, θα επιφέρει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, ώστε να προχωρήσουμε σε μεγαλύτερες κινητοποιήσεις που θα αποτρέψουν την ολοσχερή καταστροφή της χώρας. Και να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Οι πλάτες μας(να το πω έτσι λαϊκά), είναι οι δικές μας πλάτες! Δεν έχουμε άλλες πλάτες. Κι όσες φορές ο ελληνικός λαός στηρίχτηκε στις δικές του πλάτες, κέρδισε. Όσες φορές στηρίχτηκε σε ξένες, έχασε. Αυτό λέει η ιστορία.-

Ένα απαρατήρητο εθνικό έγκλημα. Του Περικλή Κοροβέση

07:30, 18 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/120169

Το μεθοδικό σχέδιο καταστροφής της χώρας έχει έναν συγκεκριμένο στόχο: να διαλύσει ολοσχερώς την κοινωνία και να μετατρέψει τους πολίτες της σε ένα πεινασμένο κοπάδι που θα σπαράζεται μεταξύ του για λίγη τροφή. Αριστερίστικες υπερβολές; Αντιευρωπαϊκός φανατισμός; Κρυφό λόμπι δραχμής; Τίποτε από όλα αυτά. Απλά είναι η πρόταση του προέδρου του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων, Χανς Πέτερ Κάιτελ, για τη μετατροπή όλης της Ελλάδας σε «ειδική οικονομική ζώνη» («Σπίγκελ» 10/9/12).

Οι ειδικές οικονομικές ζώνες είναι στρατόπεδα εργασίας, δώδεκα ώρες την ημέρα επί τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες τον χρόνο με ωρομίσθιο πενήντα λεπτά, χωρίς κανένα δικαίωμα. Ούτε συνδικαλισμός ούτε ασφάλιση ούτε άδειες ούτε φυσικά υπερωρίες. Το μοντέλο αυτό έχει εφαρμοστεί στη Νοτιοανατολική Ασία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Κεντρικής Ευρώπης.

Το μοντέλο αυτό θυμίζει τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας του Χίτλερ που χρησιμοποιούσε αιχμαλώτους πολέμου στις ίδιες βιομηχανίες που θα έρθουν αύριο να επενδύσουν στην Ελλάδα. Η μόνη διαφορά που υπάρχει είναι πως τότε οι αιχμάλωτοι δούλευαν καταναγκαστικά, ενώ αύριο θα πηγαίνουν εθελοντικά και θα θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό που βρήκαν ένα κομμάτι ξερό ψωμί.

Αλλά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται μια κοινωνία διαλυμένη και ένας λαός νικημένος και απελπισμένος. Και από τη σύγκρουση της φασίζουσας κυβέρνησης και της κοινωνίας, η τρόικα εσωτερικού βγαίνει νικήτρια. Ολα τα μέτρα των Μνημονίων πέρασαν. Και αυτό σημαίνει πως το όποιο κίνημα αντίστασης έχει αναπτυχθεί μέχρι σήμερα πρέπει να αναθεωρήσει τις μορφές πάλης που έχει χρησιμοποιήσει.

Και εδώ είναι η μεγάλη ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν κατόρθωσε να μετατρέψει το εκλογικό του ποσοστό σε μαχόμενη κοινωνική δύναμη και να μεταφέρει την αντιπολίτευση της Βουλής στους δρόμους. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ όλο και στρογγυλεύει τις θέσεις του. Οπως παρατηρεί το έμπειρο στέλεχός του, Γιάννης Θεωνάς: «Προεκλογικά δεν μιλήσαμε ποτέ για αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Μιλήσαμε για επανδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, με στόχο την οριστική διαγραφή του» («Δρόμος της Αριστεράς» 9/2/13). Πριν αναλάβει την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει πως είναι κοινωνική αντιπολίτευση.

Στον καταιγισμό των μέτρων για τη διάλυση της κοινωνίας έγινε ένα εθνικό έγκλημα που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης αποφάσισαν την κατάργηση του επαγγέλματος του συγγραφέα. Αυτό δεν έγινε με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αλλά με την επιβολή ενός χαρατσιού που κάνει το γράψιμο μια πολύ ζημιογόνα επιχείρηση.

Η Εταιρεία Συγγραφέων έστειλε μια έγγραφη διαμαρτυρία στους αρμόδιους υπουργούς, που από ό,τι γνωρίζω δεν έχει ακόμα απαντηθεί μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Μεταξύ άλλων τονίζει: «Ενα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών τους και των πνευματικών τους δικαιωμάτων».

Στα τρία χρόνια των Μνημονίων, σχεδόν κανένας συγγραφέας δεν έχει εισπράξει δικαιώματα. Οι περισσότεροι αρκούνται να δουν τη δουλειά τους τυπωμένη και συχνά αποφεύγουν να μιλούν για δικαιώματα (για τον φόβο μην τους πάρουν για αφελείς). Αλλά και άφραγκοι θα κληθούν να πληρώσουν χαράτσι.

Κάποιοι συγγραφείς που είχαν και άλλη δουλειά, περίμεναν πώς και πώς τη σύνταξή τους, να βρουν αυτόν τον πολύτιμο χρόνο για να γράψουν. Αλλά αλίμονο αν γράψουν. Τότε θα χάσουν τη σύνταξή τους. Και, αλήθεια, ποιος ορίζει τον δημιουργικό χρόνο ενός συγγραφέα; Πολλοί συγγραφείς γράφουν μέχρι να πεθάνουν. Το γράψιμο γι’ αυτούς είναι η ίδια η ζωή τους. Και αν υποθέσουμε πως πάψουν να γράφουν οι συγγραφείς, αυτό θα σημάνει και το τέλος της ελληνικής γλώσσας, που θα πάψει να καλλιεργείται και να αναπτύσσεται.

Και όπως εύστοχα επισημαίνει ο Φώτης Τερζάκης στην «Αυγή» (3/2/13):

«Προοπτικά ιδωμένο, αυτό έχει μόνο μία αντικειμενική συνέπεια: την εξουδετέρωση της ελληνικής πνευματικής παραγωγής και, οριακά, την εξάλειψη της ελληνικής γλώσσας από τον παγκόσμιο διαπολιτιστικό χάρτη. Πρόκειται για ένα είδος εθνοτικής προλεταριοποίησης… Μόνο οι ηγεμονικές κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις έχουν το δικαίωμα να παράγουν «πολιτισμό»».

Μήπως ήρθε ο καιρός να αρχίσουν να μεταναστεύουν και οι συγγραφείς, ακολουθώντας το νέο επιστημονικό δυναμικό αυτής της χώρας; Καλύτερο δώρο η Μέρκελ δεν θα περίμενε. Λαός χωρίς πνευματικούς ταγούς είναι σκλάβος.-

perkor29@gmail.com


*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών