Αλέξης Ζήρας: Υπήρχε ειλημμένη απόφαση για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ

08:50, 13 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/116535
zirasphhiuhjhghjk

Ο Πρόεδρος της Εταιρείας συγγραφέων και κριτικός λογοτεχνίας Αλέξης Ζήρας, με αφορμή την πρόσφατη είδηση για τους «τίτλους τέλους» του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr:

«Οι απόψεις μου για το ΕΚΕΒΙ και την σχετική κυβερνητική πολιτική, όπως εφαρμόστηκε τον τελευταίο καιρό, εκφράζονται από τις ανακοινώσεις της Εταιρείας Συγγραφέων.

Εν ολίγοις, ένας λανθασμένος χειρισμός της επιτροπής αγοράς παιδικών βιβλίων του ΕΚΕΒΙ, που θα μπορούσε να θεραπευθεί με άμεσες (και γιατί όχι αυστηρές) διορθωτικές κινήσεις εκ μέρους του Υπουργείου Πολιτισμού, χρησίμευσε ως χρυσή ευκαιρία τόσο σε ορισμένους «δημοσιογράφους» οι οποίοι είχαν προσωπικές διαφορές με το Κέντρο Βιβλίου ή και ορισμένους μεγάλους εκδότες, όσο και στον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό.

Η σπουδή του τελευταίου να καρατομήσει σύμπασα τη διοίκηση του ΕΚΕΒΙ, χωρίς καν να ζητήσει την απολογία των «κατηγορουμένων», μάλλον επιβεβαιώνει τις εδώ και ένα εξάμηνο πληροφορίες ότι υπήρχε ειλημμένη απόφαση για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ.

Απόφαση συντεταγμένη με τον σχεδιασμό και τις εντολές της τρόϊκας ότι απαιτούνται δραστικές συγχωνεύσεις, ιδίως σε τομείς που δεν θεωρούνται οικονομικά παραγωγικοί, όπως ο πολιτισμός!

Και πράγματι, προτού κοπάσει ο θόρυβος από την καρατόμηση της διοίκησης του ΕΚΕΒΙ, ακολούθησαν η είδηση της πλήρους κατάργησής του (και της απάλειψης των συμβασιούχων του), αλλά και η ενημέρωση των (ουσιαστικά μη) επιχορηγούμενων από το Υπ.Πολιτισμού οργανισμών, ότι οι συγχωνεύσεις και οι καταργήσεις θα είναι σαρωτικές.

Τι περίεργο όμως, που οι σαρωτικές αυτές αλλαγές, ιδιαίτερα σε τομείς του πολιτισμού, δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα!
Οι μεθοδεύσεις είναι παρόμοιες και σε άλλες χώρες της Ευρώπης όπου το ΔΝΤ έδωσε το παρών του: από τις χώρες της Βαλτικής ως το τόξο των χωρών της Μεσογείου!»
Αλέξης Ζήρας, κριτικός Λογοτεχνίας και Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων

Διαβάστε επίσης για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο για τους συγγραφείς, και την Επιστολή της Εταιρείας Συγγραφέων στον υπουργό Οικονομικών σχετικά με αυτό:

Επιστολή της Εταιρίας Συγγραφέων
Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2013
ΑΠ: 13/1359

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ των Οικονομικών,

Η Εταιρεία Συγγραφέων, στα μέλη της οποίας συγκαταλέγονται Ακαδημαϊκοί, εκπαιδευτικοί, επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων, δημοσιογράφοι-εν γένει, άνθρωποι των γραμμάτων πολλοί από τους οποίους με το έργο τους έχουν διεθνή απήχηση – πληροφορήθηκε με κατάπληξη ότι στο υπό ψήφιση φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται η ύπαρξη διάταξης που θα καθιστά υποχρεωτική την έκδοση δελτίου παροχής υπηρεσιών σε κάθε πνευματικό δημιουργό. Ανεξαρτήτως του τομέα της εργασίας του, ανεξαρτήτως της ποσότητας της συγγραφικής του εργασίας, αλλά και ανεξαρτήτως του αν είναι ήδη συνταξιούχος ή όχι!

Ασφαλώς θα γνωρίζετε ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων συγγραφέων (περίπου το 90 %), οι αμοιβές οι οποίες τους αναλογούν κάθε χρόνο από τα δικαιώματα των βιβλίων τους ή από αμοιβές μεταφράσεων κλπ. είναι εξαιρετικά μικρότερες από τα ποσά που θα χρειάζεται να αποδίδουν, βάσει της προβλεπόμενης διάταξης, στα ασφαλιστικά ταμεία. Αν λοιπόν ισχύσει η ενσωμάτωση της διάταξης αυτής είναι βέβαιο ότι απλούστατα ένα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών και των πνευματικών τους δικαιωμάτων!

Επιπλέον όμως, με αυτή την καθαυτό άστοχη διάταξη εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό το ζήτημα των συνταξιούχων, οι οποίοι δεν μπορούν βάσει του νόμου να έχουν συγγραφική ή άλλη συναφή δραστηριότητα μετά τη συνταξιοδότησή τους, ούτε να εκδίδουν δελτίο παροχής υπηρεσιών, παρά μόνο αν …παραιτηθούν από τη σύνταξή τους!!

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ, είναι βέβαιο ότι διατάξεις όπως η επίμαχη, δημιουργούν πολύ μεγάλες ζημιές και καθόλου κέρδη. Ο ουσιαστικός αφανισμός ενός μεγάλου μέρους των συγγραφέων, ο ευτελισμός τους, η έμμεση φίμωσή τους, αφού θα στερηθούν στην ουσία τη δυνατότητα της ελεύθερης έκφρασης και η συνακόλουθη συρρίκνωση της πολυφωνίας στην εκπαίδευση και στην παιδεία μας, δεν είναι σίγουρα από τις πιο αξιοζήλευτες συνέπειες που πρέπει να έχει μια δίκαιη νομοθετική ρύθμιση. Και αν παρ’ ελπίδα συμβεί αυτό, με λύπη μας σάς λέμε ότι την ευθύνη για τη κυριολεκτικά συγγραφοκτόνο διάταξη θα την έχει εξ ολοκλήρου η πολιτεία!

Γι’ αυτό ελπίζουμε να εισακουστεί το αίτημά μας και να μην ενσωματωθεί τουλάχιστον η διάταξη αυτή στο υπό ψήφιση φορολογικό νομοσχέδιο. Παράλληλα, είμαστε στη διάθεσή σας να δώσουμε οποιαδήποτε πληροφορία ζητήσετε, εσείς ή η νομοπαρασκευαστική επιτροπή, για το ζήτημα της δίκαιης φορολόγησης των συγγραφέων.

Με την εκτίμησή μας,

Ο Πρόεδρος Η Γενική Γραμματέας

Αλέξης Ζήρας Έλενα Χουζούρη
alexziras@yahoo.gr elhouz2001@yahoo.gr

Le silence, c’est la mort ! Η σιωπή είναι θάνατος! Jose Manuel Lamarque

Le silence, c’est la mort !

Nous entrons dans la 5ème année de crise, la plus forte, la plus profonde, la plus injuste.
Cinq années de drames, et surtout de honte. Honte de cette société qui avait tout fait, tout vu, tout donné, tout apporté. Une société , qui, comme un film de Hollywood nous disait que de toute façon, nous serions à jamais heureux. Nous savions que ce n’était que du mensonge. mais, aujourd’hui, le mensonge continu. La Grèce a été insultée durant cinq longues années, surtout par l’Allemagne. On a craché sur la Grèce. Elle était devenue la prostituée de l’Europe. Et tout le monde s’accordait à dire que la Grèce allait quitter la zone euro, rendre l’Euro pour la Drachme, et un jour, quitter l’Union européenne. Quand les Allemands proposaient d’acheter les îles, d’autres criaient qu’il fallait rendre la Grèce à la Turquie. Comme si la Turquie avait demandé quoique ce soit.
Et rien ne s’est passé. Rien, sauf que le peuple meurt de faim, que les enfants ont du mal à vivre, que l’on se chauffe au bois à Athènes, et ailleurs, que les femmes enceintes ont du mal à accoucher dans les hôpitaux d’Athènes et d’ailleurs. Voilà ce qui s’est passé. La honte est de plus en plus présente.
Alors, que font les politiques grecs, que font les gens importants en Grèce, que fait l’élite de ce pays ?
Je ne le sais pas, je ne le vois pas, je ne le lis pas, je ne l’entends pas.
Personne de se lève donc pour dire Assez ?
Non, personne !
Je sais que c’est facile de juger depuis Paris, depuis la France qui va bien mieux que la Grèce, je sais, c’est facile. Et vous pourrez me cracher au visage et me dire que moi, j’ai un emploi, je mange tous les jours, trois fois par jour. Vous aurez le droit de le faire. Vous devriez le faire.
Parce que, depuis Paris, j’ose peut-être me mêler de ce qui ne me regarde pas. je ne suis pas Grec.
Je ne parle pas bien le grec, je dois trouver du temps pour l’apprendre. Et mes textes sont traduits par Lazaros Mavromatidis. Lui habite à Lyon.
Mais j’ai mal, mal de plus en plus mal. J’ai mal à la Grèce, parce que personne ne s’occupe de la Grèce. Personne. Sauf quelques personnes isolées comme moi et Lazaros, ou Crystalia Patouli que je ne connais que par internet. Lazaros non plus je ne le connais pas. On s’est parlé au téléphone. Rien de plus.
Mais j’ai mal parce que je ne vois pas une élite se lever et taper du poing sur la table, et dire assez.
Si des grecs célèbres, importants, plus importants et plus riches que moi avaient le courage de dire que c’est fini, que maintenant on va sauver la Grèce, et pas la vendre. Moi, je ne servirai plus à rien, et ce serait bien.
Est ce que je sers à quelque chose d’ailleurs ?
Je ne sais pas, mais tous les jours, j’allume cette petite bougie, pour me dire que cette petite lumière dans la nuit, c’est l’âme de la Grèce qui ne doit pas mourir.
Zorba, Zorba, apprends moi à danser !
*****
 
Translation by Lazaros Mavromatidis
*****

Η σιωπή είναι θάνατος!

Μπαίνουμε στο πέμπτο έτος της κρίσης, κι αυτή γίνεται ισχυρότερη, βαθύτερη και πιο άδικη.
Πέντε δραματικά χρόνια ντροπής. Ντροπή κυρίως γι αυτήν την κοινωνία που είχε δοκιμάσει τα πάντα, είχε δει τα πάντα, και είχε παραχωρήσει τα πάντα. Μια κοινωνία που, σαν εκείνη την ταινία του Χόλιγουντ μας λέει ότι έτσι κι αλλιώς η ευτυχία δεν διαρκεί παντοτινά. Ξέραμε ότι ήταν μόνο ένα ψέμα. αλλά σήμερα αυτό το ψέμα το αντιμετωπίζουμε συνεχώς. Η Ελλάδα υβρίζεται συστηματικά για πέντε ολόκληρα χρόνια, ειδικά από τη Γερμανία. Όλοι μας φτύνουμε την Ελλάδα. Την κάναμε την πόρνη της Ευρώπης. Όλοι συμφωνούσαν στο ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει τη ζώνη του ευρώ, θα επιστρέψει στη δραχμή, και μια μέρα θα εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν οι Γερμανοί προσφέρθηκαν να αγοράσουν νησιά, οι άλλοι φώναζαν ότι η Ελλάδα πρέπει να παραχωρηθεί στην Τουρκία. Χωρίς η Τουρκία να έχει ζητήσει τίποτα.
Και τίποτα δεν συνέβη. Τίποτα, εκτός από το ότι οι άνθρωποι δεν έχουν λεφτά να φάνε, η ανεργία θερίζει, τα παιδιά αγωνίζονται για να ζήσουν, ενώ ένας ολόκληρος λαός θερμαίνεται καίγοντας ξύλα στην Αθήνα και αλλού, και οι έγκυες γυναίκες έχουν πρόβλημα να γεννήσουν σε νοσοκομεία της Ελλάδας κτλ. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που συνέβη όλο αυτό τον καιρό. Η ντροπή είναι όλο και περισσότερο παρούσα σήμερα.
Τι κάνουν γι αυτό οι Έλληνες πολιτικοί, τι κάνουν γι αυτό οι σημαίνουσες προσωπικότητες της Ελλάδας, η ελίτ αυτής της χώρας;
Δεν ξέρω, δεν τους βλέπω, δεν τους διαβάζω, δεν τους ακούω.
Κανένας όμως δεν βγαίνει μπροστά για να φωνάξει ΑΡΚΕΤΑ!
Όχι, κανένας!
Ξέρω ότι είναι εύκολο να κρίνουμε από το Παρίσι, από τη Γαλλία, όπου η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από την Ελλάδα, το ξέρω ότι είναι εύκολο αυτό. Και γι αυτό μπορείτε να με φτύσετε στο πρόσωπό μου και να με κατηγορήσετε ότι έχω μια δουλειά, και τρώω κάθε μέρα τρεις φορές την ημέρα. Έχετε το δικαίωμα να το πράξετε. Θα πρέπει να το κάνετε.
Επειδή, από το Παρίσι, θέλω να αναμειγνύομαι με ό, τι δεν με αφορά. Δεν είμαι Έλληνας.
Δεν μιλάω καλά ελληνικά, πρέπει να βρω χρόνο γιατί επιθυμό πολύ να μάθω. Και τα κείμενα μου τα μεταφράζει ο Λάζαρος Μαυροματίδης.
Αλλά εγώ νιώθω άσχημα, και στενοχωριέμαι πάρα πολύ για την Ελλάδα. Στενοχωριέμαι γιατί κανείς δεν νοιάζεται για την Ελλάδα σε διεθνές επίπεδο. Κανείς. Εκτός από μερικά μεμονωμένα άτομα σαν τον Μανώλη Γλέζο, τον Γιάννη Μακριδάκη, Δημήτρη Αποστολάκη, εμένα, την Κρυσταλία Πατούλη και το Λάζαρο, που τους γνωρίζω και τους δύο μόνο μέσω του διαδικτύου. Με το Λάζαρο έχουμε μιλήσει μόνο μερικές φορές στο τηλέφωνο. Τίποτα περισσότερο.
Και στενοχωριέμαι γιατί δεν βλέπω μια ελίτ να χτυπάει τη γροθιά της στο τραπέζι για να πει ΑΡΚΕΤΑ.
Αν οι επιφανείς Έλληνες, είχαν το θάρρος να βγούνε μπροστά, και να φωνάξουν δυναμικά ότι τώρα θα σώσουν την Ελλάδα, αντί να την πωλήσουν τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Εγώ δεν θα χρησίμευα σε τίποτα, και όλα θα ήταν μια χαρά.
Εξάλλου χρησιμεύω σε κάτι άλλο;
Δεν ξέρω, αλλά κάθε μέρα ανάβω αυτό το μικρό κερί, για να σκέφτομαι ότι αυτό το λίγο φως μες στη νύχτα, είναι η ψυχή της Ελλάδα που δεν πρέπει να πεθάνει.
Αχ…Ζορμπά, Ζορμπά, μάθε με να χορεύω!