Κώστας Χρυσόγονος: Υπάρχει συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος

09:00, 31 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/118335
syntagmakgyuhjuytfgyuhhgtfr

Ο εγγυητής του Συντάγματος, είναι η ελληνική κοινωνία. Αν η ελληνική κοινωνία δεν αντιδράσει, η συστηματική παραβίαση του Συντάγματος θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί […] Ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του ΑΠΘ, Κώστας Χρυσόγονος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με βάση τις -κατ’ εξακολούθησιν- παραβιάσεις του Ελληνικού Συντάγματος.

Κρ.Π.: Υπάρχει Σύνταγμα στην Ελλάδα; Υπάρχουν νόμοι; Ή μόνο παράνομες αυθαιρεσίες, από δικαστές – εισαγγελείς, μέχρι τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, αν λάβουμε υπόψιν όσα λέχθηκαν για την αντισυνταγματική απόφαση της επιστράτευσης των απεργών του Μετρό, αλλά και για τις συνεχώς αυξανόμενες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου;

Κ.Χρ.: Σύνταγμα υπάρχει, αλλά δεν εφαρμόζεται στο βαθμό που θα έπρεπε. Και νόμοι υπάρχουν, αλλά κι αυτοί δεν εφαρμόζονται στο βαθμό που θα έπρεπε.

Κάποιες φορές εφαρμόζονται επιλεκτικά, με μεγαλύτερη αυστηρότητα σε βάρος ορισμένων ανθρώπων ή κατηγοριών του πληθυσμού, και με μικρότερη ή καθόλου αυστηρότητα σε βάρος άλλων.

Να ξεκινήσω από το ζήτημα της επίταξης των απεργών…  Η επίταξη, λοιπόν, αυτή, η οποία κηρύχτηκε στις 24 Ιανουαρίου, με απόφαση του Πρωθυπουργού, βρίσκεται εκτός των ορίων της Συνταγματικής νομιμότητας.

Διότι, το Άρθρο 22, παράγραφος 4 του Συντάγματος, απαγορεύει κατηγορηματικά οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας, και επιτρέπει κατ’ εξαίρεση την επιβολή επίταξης προσωπικών υπηρεσιών ή αλλιώς πολιτική επιστράτευση, όπως τη λέει η κοινή νομοθεσία, σε εξαιρετικά καθοριζόμενες περιπτώσεις.

Θα σας πω ποιες είναι οι περιπτώσεις αυτές, ας δούμε όμως πρώτα, τι προβλέπει η απόφαση του Πρωθυπουργού.

Η απόφαση του Πρωθυπουργού, προβλέπει ότι κηρύσσει επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, προκειμένου να αποτραπούν οι δυσμενείς συνέπειες της παρατεινόμενης απεργίας των εργαζομένων στην Εταιρεία Σταθερές Συγκοινωνίες, που έχει προκαλέσει σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική ζωή της χώρας, και ενέχει σοβαρούς κινδύνους στη δημόσια τάξη και υγεία.

Αυτά τα οποία επικαλείται ο Πρωθυπουργός, δηλαδή τη σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική ζωή της χώρας και τον κίνδυνο για την δημόσια τάξη, δεν αποτελούν κατά το Σύνταγμα, λόγο κηρύξεως πολιτικής επιστράτευσης ή αλλιώς επίταξης προσωπικών υπηρεσιών.

Οι λόγοι τους οποίους προβλέπει το Σύνταγμα, είναι:

Πόλεμος, Επιστράτευση (εννοείται στρατιωτική επιστράτευση), αντιμετώπιση αναγκών της Άμυνας της χώρας και αντιμετώπιση κινδύνου από θεομηνία (παντός είδους φυσικές καταστροφές), ή αντιμετώπιση ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη Δημόσια Υγεία.

Το μόνο, λοιπόν, που προβλέπεται από το Σύνταγμα, ως λόγος κηρύξεως επιτάξεως προσωπικών υπηρεσιών, και το επικαλείται ο Πρωθυπουργός στην απόφασή του, είναι οι κίνδυνοι για τη Δημόσια Υγεία.  Οι κίνδυνοι, όμως, αυτοί, είναι ανύπαρκτοι. Διότι, είναι προφανές ότι μιλώντας για Δημόσια Υγεία, και όχι για υγεία εν γένει, το Σύνταγμα δεν εννοεί την υγεία μεμονωμένων προσώπων, αλλά τον κίνδυνο διάδοσης λοιμωδών, μεταδοτικών ή μολυσματικών νοσημάτων.

Τέτοιος κίνδυνος προδήλως δεν υφίσταται από τη διακοπή των σταθερών συγκοινωνιών στην Αττική, δηλαδή, χολέρα ή πανούκλα.

Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει κίνδυνος ούτε ακόμα και για την υγεία μεμονωμένων ασθενών, διότι ακόμα και κάποιος που έχει ανάγκη άμεσης μεταγωγής σε νοσοκομείο, μπορεί να μεταβεί με ασθενοφόρο.

Κι ακόμα, αν υποθέσουμε ότι λόγω της απεργίας στο Μετρό, υπάρχει μεγάλη συμφόρηση στους οδικούς άξονες, το ασθενοφόρο έχει απόλυτη προτεραιότητα, έναντι όλων των άλλων οχημάτων.

Άρα  είναι φανερό, ότι δεν συντρέχουν οι Συνταγματικές προϋποθέσεις κηρύξεως επιτάξεως.

Από κει και πέρα όμως, υπάρχει σοβαρό κενό στην δικαστική προστασία έναντι παρομοίων παρανόμων και αντισυνταγματικών εγχειρημάτων της εκτελεστικής εξουσίας, διότι, το μόνο ένδικο μέσον με άμεση ενέργεια και απόδοση, είναι η κατάθεση αιτήσεως αναστολής στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά της διοικητικής πράξεως για επίταξη, όπου όμως, δεν κρίνεται η ουσία της υποθέσεως –δεν κρίνεται, δηλαδή, καθεαυτή η νομιμότητα ή η παρανομία της αποφάσεως του Πρωθυπουργού-, αλλά κρίνεται και αποτελεί λόγο αναστολής, μόνον η τυχόν ανεπανόρθωτη βλάβη των θιγομένων από την πράξη, η οποία μάλιστα θα πρέπει να είναι υπέρτερη του τυχόν δημοσίου συμφέροντος για την άμεση εκτέλεσή της.

Με άλλα λόγια, αναστολή δεν μπορεί να δοθεί, παρά μόνο εάν ο αιτών υφίσταται βλάβη στα συμφέροντά του, η οποία δεν μπορεί να επανορθωθεί σε περίπτωση αποδοχής της αίτησης ακυρώσεως.

Κρ.Π.: Παρεμπιπτόντως, το να απολύσουν κάποιον, επειδή συνεχίζει π.χ. να απεργεί, μη δεχόμενος την αντισυνταγματική απόφαση του Πρωθυπουργού για επίταξη, δεν θεωρείται ανεπανόρθωτο για τον ίδιο;

Κ.Χρ.: Όχι, δεν θεωρείται, διότι αν γίνει δεκτή η αίτηση ακυρώσεως, θα επανέλθει στη θέση του και θα πληρωθεί τους μισθούς του αναδρομικά. Δεν θεωρείται, λοιπόν, ανεπανόρθωτη βλάβη η απόλυση, κατά την έννοια των διατάξεων που ρυθμίζουν το θέμα της αναστολής από το Συμβούλιο Επικρατείας.

Με άλλα λόγια, επειδή, ακριβώς, δεν δικάζεται η ουσία της υποθέσεως αλλά γίνεται στάθμιση συμφερόντων ουσιαστικά, στην περίπτωση της αναστολής, είναι πάγια η πρακτική των Επιτροπών Αναστολών, να μην δίδουν τέτοιες Αναστολές.

Και αυτή την πρακτική ακολούθησε και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, ο οποίος απέρριψε το αίτημα προσωρινής διαταγής που κατέθεσε το Συνδικάτο των Εργαζομένων στο Μετρό.

Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι ενώ υπάρχει παραβίαση του Συντάγματος, δεν υπάρχει διαδικαστικά τρόπος, ώστε η παραβίαση, αυτή, να αντιμετωπιστεί, από την έννομη τάξη. Κι αυτό, βεβαίως, είναι ένα μεγάλο κενό δικαστικής προστασίας!

Θα έπρεπε να υπάρχει πιο αποτελεσματική δικαστική προστασία!

Υπό την έννοια, ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα Συνταγματικό Δικαστήριο, όπως υπάρχει στα περισσότερα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη, το οποίο να μπορεί εν τη γενέσει τους, να καταστέλλει τις παραβιάσεις του Συντάγματος:

  • Είτε σε μορφή αντισυνταγματικού νόμου, όπως ήταν ο πρόσφατος νόμος για το μεσοπρόθεσμο (Ν.4093), που διαπιστωμένα, με γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιείχε αντισυνταγματικές διατάξεις ως προς την μείωση των συντάξεων, και παρόλα αυτά η κοινοβουλευτική πλειοψηφία απτόητη τον ψήφισε.
  • Είτε, ως προς διοικητικές πράξεις που παραβιάζουν το Σύνταγμα, όπως είναι αυτή η απόφαση του Πρωθυπουργού για επίταξη προσωπικών υπηρεσιών των απεργών στις σταθερές συγκοινωνίες, χωρίς να συντρέχουν οι συνταγματικές προϋποθέσεις.

Κρ.Π.: Για τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τί έχετε να πείτε;

Κ.Χρ.: Το Σύνταγμα, προβλέπει τη δυνατότητα εκδόσεως Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, οι οποίες είναι μια μορφή, ουσιαστικά, προσωρινού νόμου, μόνον σε περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας, και απρόβλεπτης ανάγκης, όπως, π.χ. σε έναν σεισμό(ο οποίος προκαλεί ανθρώπινα θύματα, ή ζημιές, και υπάρχει ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης των συνεπειών του).

Αυτό είναι το αντικείμενο επί του οποίου ο Συνταγματικός νομοθέτης, προέβλεψε την δυνατότητα εκδόσεως Πράξεως Νομοθετικού Περιεχομένου.

Όπου, νομοθετεί, ουσιαστικά, η κυβέρνηση, χωρίς τη συναίνεση της βουλής! Και απλώς, υποχρεούται μέσα σ’ ένα χρονικό διάστημα –που μπορεί να είναι και αρκετά μεγάλο, ανάλογα αν βρίσκεται ή αν δεν βρίσκεται η βουλή σε Σύνοδο, γιατί π.χ. βρίσκεται σε διακοπές- να τις φέρει  στη βουλή για κύρωση.

Αλλά ακόμα κι αν η βουλή αρνηθεί την κύρωση(δηλ. δεν  εγκρίνει), οι Πράξεις Ν.Π. εξακολουθούν να ισχύουν για το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα, μέχρι την πάροδο των προθεσμιών, ή την απορριπτική απόφαση της βουλής.

Κρ.Π.: Και τώρα που οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου μοιάζει να έχουν γίνει… μόδα στην Ελλάδα;

Κ.Χρ.: Αυτό, τώρα, αποτελεί μια έκτακτη και εξαιρετική διαδικασία.

Η συχνότητα, των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, ήταν μία – δύο Πράξεις το χρόνο. Ενώ οι συχνότητα των νόμων, ήταν 100 – 150 νόμοι το χρόνο.

Το 2012, η σχέση αυτή, έχει σχεδόν ανατραπεί! Δηλαδή, έχουμε φτάσει κατ’ ουσίαν, οι Νόμοι, να είναι περίπου τόσοι, όσες και Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. 

Με άλλα λόγια, έχουμε μία μερική υποκατάσταση –αντικατάσταση αν θέλετε- της τακτικής νομοθετικής διαδικασίας, από την έκτακτη, αυτή, διαδικασία, των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου.

Κρ.Π.: Μήπως γιατί το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από τα μνημόνια και τις μνημονιακές κυβερνήσεις;

Κ.Χρ.: Διότι η κυβέρνηση εκδίδει Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τις υπογράφει, προδήλως χωρίς να συντρέχει η προϋπόθεση της απρόβλεπτης ανάγκης, δεδομένου ότι στις πλείστες περιπτώσεις πρόκειται για εκτέλεση μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας που είχαν αναληφθεί πολλούς μήνες και χρόνια πριν.

Αφήνουν, δηλαδή, να περάσει το χρονικό διάστημα, μέχρι να έρθει ο χρόνος καταβολής της επόμενης δόσης, οπότε δημιουργούν μόνοι τους το «επείγον» αλλά και πάλι, δεν υπάρχει το «απρόβλεπτο».

Άρα, λοιπόν, πρόκειται για μία συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος, προκειμένου να αποφευχθεί η εισαγωγή νομοσχεδίου στο κοινοβούλιο, που θα σήμαινε, αφενός τη δυνατότητα αντιδράσεων, όχι μόνο από την αντιπολίτευση αλλά ενδεχομένως και από μεμονωμένους βουλευτές της συμπολίτευσης, και αφετέρου τη δυνατότητα κοινωνικών αντιδράσεων(απεργίες, διαδηλώσεις, κλπ).

Στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, δεν υπάρχει καμιά προειδοποίηση ούτε της κοινωνίας, ούτε της βουλής!

Η πράξη υπογράφεται σε χρόνο μηδέν από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, και ισχύει ως νόμος του κράτους, χωρίς να το έχει αντιληφθεί κανείς, στην ουσία! Δηλαδή, αιφνιδιάζει τους πάντες!

Και έτσι, δεν υπάρχει χρόνος, ούτε για διάλογο, ούτε για αντιδράσεις των ενδιαφερομένων, όποιοι κι αν ήταν αυτοί, και όπως και αν θα αντιδρούσαν.

Άρα, έχουμε μία συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος, η οποία, δεν υπόκειται και αυτή σε Δικαστικό έλεγχο, διότι τα δικαστήρια δεν έχουν αρμοδιότητα να ελέγξουν την συνδρομή των όρων της «ανάγκης»…

Κρ.Π.: Επί της ουσίας, λοιπόν;

Κ.Χρ.: Η ουσία είναι ότι υπάρχει υποκατάσταση της δημοκρατικής νομοθετικής διαδικασίας, της κοινοβουλευτικής νομοθετικής διαδικασίας, από μία νομοθέτηση της κυβέρνησης, που πλήττει  τη δημοκρατία.

Κρ.Π.: Τι άλλα ανάλογα προβλήματα πλήττουν την δημοκρατία και το Σύνταγμα;

Κ.Χρ.: Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η κατεδάφιση όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων, μέσω των εφαρμοστικών νόμων των μνημονίων.

Για παράδειγμα, το δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην υγεία,  υφίστανται πρωτοφανή υποβάθμιση, με τους μνημονιακούς νόμους.

Επίσης, υπάρχει συστηματική παραβίαση της ισότητας στα δημόσια βάρη. Διότι, επιβάλλονται φορολογικά βάρη χωρίς να αντιστοιχούν σε πραγματική φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων.

Κρ.Π.: Και επίσης, υπάρχουν και οι «νόμιμοι φοροφυγάδες», δηλαδή, οι εφοπλιστές, ή η Εκκλησία, ή εκείνοι που διατηρούν δις στο εξωτερικό και δεν φορολογούνται…

Κ.Χρ.: Αυτό σας λέω. Ότι επιβάλλονται φορολογικά βάρη, σε ανθρώπους που διαπιστωμένα δεν έχουν τη δυνατότητα να τα πληρώσουν, και δεν επιβάλλονται σε άλλους, που την έχουν.

Κρ.Π.: Οι Ενώσεις των Συνταγματολόγων στην Ελλάδα, τι κάνουν για όλα αυτά; Ή εσείς ως καθηγητής, τί λέτε σήμερα στους φοιτητές σας; Πως το Σύνταγμα είναι ένα… παιχνίδι που μπορεί να παίζουν κάποιοι, ή ότι δεν ισχύει τίποτα, τελικά, για τα όσα ορκίζονται σ’ αυτό όσοι ορκίζονται;

Κ.Χρ.: Αυτός ο οποίος είναι ο τελικός εγγυητής του Συντάγματος, δεν είναι οι Συνταγματολόγοι. Οι Συνταγματολόγοι, μπορούν απλώς να επισημάνουν την παραβίαση του Συντάγματος.

Κρ.Π.: Εκτός από Συνταγματολόγοι, είστε και πολίτες…

Κ.Χρ.: Ο εγγυητής του Συντάγματος, είναι η ελληνική κοινωνία. Αν η ελληνική κοινωνία δεν αντιδράσει, η συστηματική παραβίαση του Συντάγματος θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί.

Κρ.Π.: Σύμφωνοι, αλλά ο κλάδος σας, ως ένας κλάδος που αποτελείται από ένα κομμάτι αυτής της κοινωνίας πολιτών, οι οποίοι έχετε και άμεση και ολοκληρωμένη γνώση του αντικειμένου, τί κάνει; Γιατί π.χ. δεν βγάζει έστω, μία ενημέρωση για τους πολίτες στο διαδίκτυο και την δυνατότητα για παράδειγμα, συλλογής υπογραφών, κατά της καταστρατήγησης του Ελληνικού Συντάγματος κατ’ εξακολούθησιν;

Κ.Χρ.: Πρώτ’ απ’ όλα οι συνταγματολόγοι δεν έχουν ενιαίες απόψεις. Ο κάθε συνταγματολόγος έχει δικές του απόψεις. Και δεν εκπροσωπεί τους υπολοίπους.

Κρ.Π.: Υπάρχουν Ενώσεις και Σωματεία, όμως. Δεν έχουν τεθεί αυτά τα ζητήματα;

Κ.Χρ.: Όχι.

Κρ.Π.: Γιατί; Τι να πρωτοκάνει η ελληνική κοινωνία; Σε τι να πρωτοαντιδράσει; Να πάει να σπουδάσει όλες τις επιστήμες, για να μπορεί να αντιληφθεί επακριβώς ώστε να αντιμετωπίσει τα απανωτά χτυπήματα από όλες τις μεριές; Κάποιοι που καταλαβαίνετε την σοβαρότητα της κατάστασης, δεν θα έπρεπε να κάνετε κάτι;

Κ.Χρ.: Το Σωματείο δεν έχει κάνει κάποια ιδιαίτερη εκδήλωση, εκτός από μία που έγινε τον Οκτώβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και όπου βεβαίως οι γνώμες διίσταντο. Άλλοι έχουν παρόμοιες με τις δικές μου απόψεις, που σας τις είπα, άλλοι  λένε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα!

Κρ.Π.: Αυτοί που συμφωνείτε, τουλάχιστον;

Κ.Χρ.: Κινητοποιούμαστε, με κείμενα, με ενημερώσεις στα ΜΜΕ, κλπ.

Κρ.Π.: Δεν μιλώ για μεμονωμένες προσπάθειες…

Κ.Χρ.: Βγάλαμε και μία διακήρυξη κάποια στιγμή, όταν το Φεβρουάριο του 2012 πήγε να ψηφιστεί το δεύτερο μεσοπρόθεσμο, συνυπογράψαμε 5 συνταγματολόγοι ένα κείμενο, αλλά αγνοήθηκε  από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όπως αγνοήθηκε και η γνωμοδότηση, π.χ. του Ελεγκτικού Συνεδρίου τον Νοέμβριο του 2012.-


Με θέμα την Ελληνική Δικαιοσύνη, θα υπάρξουν και άλλες δύο συντεντεύξεις Καθηγητών τις επόμενες μέρες στο tvxs.gr, από έναν επίσης Συνταγματολόγο, αλλά και από έναν Ποινικολόγο, για τα ζητήματα της παραβίασης του Συντάγματος, αλλά και του Ποινικού Κώδικα.

Διαβάστε επίσης:

Σ. Βλαχόπουλος: Κλίμα ανασφάλειας Δικαίου στην Ελλάδα

—-

Διέξοδος η Αγροτική Γεωργία! Του Γιώργου Κολέμπα

Για τις κινητοποιήσεις των αγροτών: Διέξοδος η «Αγροτική γεωργία»! του Γ. Κολέμπα

14:00, 30 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/118302
kinitopoiiseisagrotesdphfaiudgiyfisyg

Για άλλη μια φορά οι αγρότες είναι στους δρόμους. Ποιοι αγρότες; Όχι βέβαια των φθινουσών περιοχών και οι μικροί αγρότες. Κινητοποιούνται ιδίως οι μεγαλοαγρότες της Θεσσαλίας που ήταν και οι ευνοημένοι μέχρι τώρα, στα πλαίσια της ΚΑΠ(Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ε.Ε). Όμως μέσω των επιδοτήσεων της ΚΑΠ κατέληξαν σε επιλεγμένες καλλιέργειες-υποτίθεται ανταγωνιστικές στο παγκόσμιο εμπόριο γεωργικών προϊόντων- πράγμα που οδήγησε σε εισαγωγές των περισσότερων προϊόντων διατροφής που χρειάζεται η χώρα. Όχι μόνο το είδος των καλλιεργειών, αλλά και οι καλλιεργητικές πρακτικές(μεγάλες εισροές, μεγάλες μηχανές και κατανάλωση ενέργειας κ.λπ) τους οδήγησαν με το χρόνο σε αδιέξοδο και τώρα λένε ότι δεν είναι σε θέση να καλλιεργήσουν πια σαν ανεξάρτητοι αγρότες.

Τα μέχρι τώρα αδιέξοδα:

  1. Η  ελληνική γεωργία παγκοσμιοποιήθηκε μέσω της Ε.Ε. και της ΚΑΠ. Χαρακτηριστικό της ΚΑΠ: τα εθνικά κράτη στρέφονταν πάντα προς τις άμεσες επιδοτήσεις(εξολοκλήρου από Ε.Ε.), και όχι προς ενισχύσεις για την αναζωογόνηση της υπαίθρου(όπου υπήρχε συγχρηματοδότηση)
  2. Στη χώρα είχαμε παρακμή της υπαίθρου, απώλεια της αυτάρκειας στη διατροφή του πληθυσμού, γήρανση και μείωση του αγροτικού πληθυσμού(από 31% το 1981 στο 9,5% το 2009, λόγω της κρίσης το 2009-2010 αυξήθηκαν οι νέοι αγρότες κατά 40.000)
  3. Είχαμε μεγάλη διαφορά εισοδημάτων μεταξύ μιας μειοψηφίας μεγαλοαγροτών και της πλειοψηφίας των μικρών.
  4. Ο έλληνας αγρότης από παραγωγός γεωργικών προϊόντων, έχει μετατραπεί σε παραγωγό πρώτων υλών για τη βιομηχανία τροφίμων
  5. Μέσω επιδοτήσεων της ΚΑΠ ευνοήθηκαν οι επιλέξιμες μεγάλες μονοκαλλιέργειες (βαμβάκι, τεύτλα, σιτηρά, βιομηχανική ντομάτα, ροδάκινα, καπνά). Η παραγωγή: καθορίσθηκε από το κυνήγι των επιδοτήσεων και όχι για να ικανοποιεί τη ζήτηση και την κατανάλωση, στη χώρα. Έτσι είχαμε εξάρτηση και των μεγαλοαγροτών από τις αγροβιομηχανίες, ανύπαρκτη ευελιξία στην επιλογή καλλιεργειών και συχνά εγκατάλειψη της παραγωγής, αφού επιδοτούνταν άσχετα με το εάν παράγουν ή όχι. Ταυτόχρονα σχεδόν το 70% της αγροτικής γης-σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα-είναι υποθηκευμένη στην αγροτική τράπεζα και μέσω της εξαγοράς της στην ιδιωτική τράπεζα Πειραιώς.
  6. Επίσης είχαμε κάθετη μείωση των ιχθυαποθεμάτων και οικονομικό μαρασμό παράκτιας αλιείας. Το οικοσύστημα του Αιγαίου βρίσκεται ήδη υπό κατάρρευση.
  7. Δόθηκε τέλος στην τοπική παραγωγή διαφορετικών σοδειών και ζώων προσαρμοσμένων στο κλίμα και το έδαφος των περιοχών. Έχουμε εκτόπισμά τους από λίγες βελτιωμένες ποικιλίες ανά είδος και ορισμένα υβρίδια , που θέλουν πολύ νερό, φυτοφάρμακα, λιπάσματα (π.χ. μέχρι 1950: 111 ντόπιες ποικιλίες μαλακού σταριού, 139 σκληρού, 99 κριθαριού, 294 καλαμποκιού, 39 βρώμης. Τώρα έχουν διασωθεί 2-3% αυτών). Η δε ΕΕ θέλει να προωθήσει και τις μεταλλαγμένες ποικιλίες.
  8. Ταυτόχρονα εισάγουμε: κρεμμύδια από την Ινδία, λεμόνια- πορτοκάλια από την Ν. Αφρική. δαμάσκηνα και αχλάδια από τη Χιλή, φακές από τον Καναδά, φασόλια από την Κίνα, ρεβίθια από το Μεξικό, φιστίκια Αίγινας από την Τουρκία, μπάμιες- φασολάκια- πατάτες από την Αίγυπτο-εκτός εποχής.
  9. Μειώσαμε την παραγωγή ζαχαρότευτλων… για να εισάγουμε 200.000 τόνους ζάχαρη το χρόνο. Για την εισαγωγή σιτηρών δαπανάμε 250 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.
  10. Σε 30 χρόνια η Ελλάδα από θετικό εμπορικό ισοζύγιο που είχε μέχρι το 1982, έχει σήμερα αρνητικό ετήσιο ισοζύγιο (μέχρι 4,5 δις Ε πριν τη κρίση), που συμβάλλει και στην διόγκωση του χρέους.
  11. Έχουμε ταυτόχρονα υποβάθμιση και ρύπανση των εδαφών, μόλυνση και ρύπανση των επιφανειακών και των υπογείων νερών (π.χ. το επίπεδο των νιτρικών αλάτων στο 25% των υπογείων νερών ξεπέρασε τα 50 mg/l ενώ το φυσιολογικό είναι τα 5 mg/l). Έχουμε ρύπανση της ατμόσφαιρας (π.χ. το μεθάνιο και το υποξείδιο του αζώτου που προέρχονται απ’ τα αζωτούχα λιπάσματα συμμετέχουν στο «φαινόμενο του θερμοκηπίου»(Το 15% των αερίων του «θερμοκηπίου» οφείλονται στη Γεωργία σε παγκόσμιο επίπεδο).Έχουμε έλλειψη νερού (π.χ. η βαμβακοκαλλιέργεια στη Θεσσαλία έχει εξαντλήσει τα νερά: μέχρι και 400 μ. οι γεωτρήσεις για αυτό και ένα από τα αιτήματά τους είναι και η εκτροπή του Αχελώου).
  12. Το τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος μαζί με το κοινωνικό κόστος απ’ την παρακμή της υπαίθρου και της δημόσιας υγείας, κάνουν την ελληνική γεωργία να είναι αντιπαραγωγική (μεγάλο εξωτερικό κόστος, που το πληρώνει η κοινωνία).

Τιμές:

Οι αγρότες  είναι αποδέκτες τιμών που διαμορφώνουν οι μεταπράτες και τα καρτέλ των βιομηχανιών μεταποίησης και διατροφής.

Οι καταναλωτές πληρώνουν τιμές 4-6 φορές μεγαλύτερες από αυτές που εισπράττουν οι παραγωγοί. Και αυτό γιατί τα 2/3 των πρωτοβάθμιων αγροτικών συνεταιρισμών δεν ασκούν καμία δραστηριότητα, πέραν της εκλογής της συνδικαλιστικής ηγεσίας, ενώ μια σειρά από συνεταιριστικές βιομηχανίες όπως η ΑΓΝΟ, η ΟΛΥΜΠΟΣ, η ΡΟΔΟΠΗ, ΔΩΔΩΝΗ χρεοκόπησαν ή πουλήθηκαν σε ιδιώτες.

Η Αναδιάρθρωση:

Για τα επόμενα χρόνια (μετά το 2013 που τελειώνουν οι σημερινές επιδοτήσεις) η ΕΕ βάζει ως στόχο την ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ, που δεν θα βασίζεται ούτε στον ατομικό αγρότη, ούτε στους αγροτικούς συνεταιρισμούς, αλλά στην ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ, στην οποία οι κάτοχοι του κλήρου δεν θα είναι πλέον ανεξάρτητοι ή συνεταιρισμένοι παραγωγοί αλλά μέτοχοι-μοντέρνοι κολλήγοι.

Οι επενδύσεις του αγροτικού προϋπολογισμού της ΕΕ, θα στραφούν μάλλον προς τις μεγάλες βιομηχανοποιημένες αγροτικές εταιρείες, σε βάρος των μικρομεσαίων παραγωγών και θα στηριχθούν σε τραπεζική χρηματοδότηση με νέα «ευέλικτα χρηματοπιστωτικά εργαλεία».

Μια τέτοιου τύπου αναδιάρθρωση θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη συγκεντροποίηση γύρω από την τροφή (ήδη σήμερα 7 μύλοι διακινούν το 70% των αλεύρων στην χώρα) και την εξάρτηση της διατροφής του πληθυσμού από τις εταιρίες.

Β) Ποια θα μπορούσε να είναι η διέξοδος όσον αφορά στον αγροδιατροφικό τομέα;

Ζ.Μποβέ: «απορρίπτουμε το παγκόσμιο εμπορικό μοντέλο που επιβάλλουν οι πολυεθνικές. Ας επιστρέψουμε στη γεωργία…Η γεωργία δεν πρέπει να συρρικνωθεί σε απλή εμπορική διαδικασία. Οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να μπορούν να θρέψουν τους εαυτούς τους και να πάρουν τα προληπτικά μέτρα που θεωρούν κατάλληλα για τη τροφή τους.»

Πραγματικά η «Αγροτική» γεωργία, και η οικο-γεωργία( το οικο- όχι μόνο με την έννοια του οικολογικού, αλλά και με την αρχαιοελληνική έννοια του «οίκου»), που θα μπορούσε να ικανοποιεί τις βιοτικές ανάγκες της αλυσίδας:

Αγρότης-κοινότητα-περιοχή-χώρα, θα ήταν η διέξοδος και για τους έλληνες αγρότες και για τη χώρα. Αρκεί να στηριχθεί στα παρακάτω βήματα.

Το κίνημα των αγροτών να απαιτήσει σε σχέση με την ΚΑΠ:

  • σύνδεση ενισχύσεων με κοινωνικές δράσεις και κριτήρια κοινωνικής-περιβαλλοντικής-κλιματικής προστασίας.
  • διατήρηση βιοποικιλότητας και στήριξη μικρών ολοκληρωμένων αγροτικών μονάδων.
  • Απαγόρευση καλλιέργειας Γ.Τ.Ο. Όχι πατεντοποίηση του γενετικού υλικού
  • Ανάπτυξη υπαίθρου σαν ποιοτικού χώρου διαμονής-εργασίας.
  • Παραγωγή ποιοτικών υγιεινών προϊόντων. Σύνδεση παραγωγών καταναλωτών στα πλαίσια τοπικής αγοράς
  • Αγροτική γεωργία και όχι αγροβιομηχανία !

Σε σχέση με το εσωτερικό να στηριχθεί:

  • Στον «πολυλειτουργικό» αγρότη με ολοκληρωμένα αγροκτήματα με πολλά διαφορετικά είδη ζωντανών-ζωϊκών,φυτικών, με βελτιωμένο έδαφος και περιβάλλον, με ντόπια βιοποικιλότητα, με μεταποίηση-διάθεση προϊόντων με κοινοτίστικη αντίληψη για αναζωογόνηση της υπαίθρου και όχι για τις επιδοτήσεις
  • Στη μετατροπή της χώρας σε ζώνη βιο-καλλιέργειας, ελεύθερης από μεταλλαγμένα, με πέρασμα από το χημικό τρόπο παραγωγής σε βιολογικό, βιοδυναμικό ή φυσικό, πράγμα που θα έδινε και συγκριτικά πλεονεκτήματα σε όσα προϊόντα θα εξάγονταν. Αυτό-σε συνδυασμό με την επιλογή των πλούσιων ενδημικών προϊόντων της ελληνικής γης-θα μετέτρεπε τη χώρα από «ψωροκώσταινα» σε μεγάλη διατροφική δύναμη.
  • Στη λογική της υγιεινής τροφής και παραγωγή της και για τον ίδιο τον αγρότη και για την τοπική αγορά και όχι μόνο για την απρόσωπη αγορά.
  • Στην αποφυγή των μεσαζόντων- σωστές και δίκαιες τιμές, με βιώσιμη παραγωγή της εγγύτητας για ικανοποίηση βιοτικών αναγκών μέσω της διανομής της εγγύτητας(μικρές διαδρομές από την παραγωγή στην κατανάλωση).
  • Στην αναδιάρθρωση των αναγκών, στον αντικαταναλωτισμό, στη μείωση εξωτερικών εισροών-ανθεκτικές ντόπιες ποικιλίες και ράτσες(ΠΟΠ, ΠΓΕ, κ.λ.π.). Στην αποκατάσταση του μεσογειακού διατροφικού μοντέλου με μείωση της κατανάλωσης κρέατος
  • Στη μεταποίηση των γεωργικών σε προϊόντα διατροφής και ένδυσης(π.χ. ανασύσταση υφαντουργείων, που σήμερα έχουν μετακομίσει σε γειτονικές χώρες χαμηλού εργατικού κόστους, ανασύσταση της βιομηχανίες ζάχαρης)
  • Στην εξοικονόμιση και αυτοπαραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ εγκαθιστώντας στα υπόστεγα, στις αποθήκες, στα σπίτια κ.λπ. μικρά αποκεντρωμένα συστήματα
  • Στον αγροτουρισμό(ταυτόχρονα ξενοδόχοι, μάγειροι, κ.λ.π), που εκτός από καταλύματα φυσικής –βιοκλιματικής δόμησης, θα προσφέρει στους επισκέπτες και γνήσια, φρέσκα και νόστιμα εδέσματα από υλικά αυτοπαραγωγής ή ντόπιας παραγωγής.
  • Στην  κατάργηση της λεηλασίας της θάλασσας από τα μεγάλα αλιευτικά και στην αναζωογόνηση της παράκτιας αλιείας και των νησιών.
  • Στην αναβλάστηση των δασών, στο σταμάτημα ερημοποίησης, στην αποκατατάσταση της άγριας φύσης, των ποταμών- λιμνών- παραλιών, στην αναζωογόνηση των εδαφών, αποκαθιστώντας την οργανική ύλη και τον εδαφολογικό άνθρακα, ώστε να απορροφήσουμε τα επόμενα χρόνια τη περίσσια του διοξειδίου του άνθρακα της ατμόσφαιρας(αιτία για τη κλιματική αλλαγή-καταστροφή που έρχεται αν δεν το κάνουμε).
  • Στις ομάδες παραγωγών και στους συνεταιρισμούς νέας μορφής(που αποφασίζει η συνέλευση και όχι τα Δ.Σ.), στις συλλογικές δομές αγροτικής παραγωγής, στις «διευρυμένες» οικογένειες (με κοινό ταμείο), στα εναλλακτικά δίκτυα διανομής, σε συνεταιρισμούς παραγωγοκαταναλωτών, σε «καλάθια» και μικρά συνεταιριστικά μαγαζιά, στη συνεργασία με  κινήματα καταναλωτών για μια «κοινωνικά στηριζόμενη γεωργία». Στα δίκτυα διανομής και ανταλλαγής προϊόντων-υπηρεσιών με τοπικά νομίσματα ή αχρήματα.
  • Στη διαχείριση της κρατικής και εκκλησιαστικής γης από κινήματα ανέργων σε μια προσπάθεια αυτοαξιοποίησης της παραγωγικής τους δυνατότητας. Σε εγκαταστάσεις νέων σε παρατημένα χωριά. Σε εσωτερική αντίστροφη μετανάστευση(όχι εξωτερική στην οποία στρέφονται πολλοί άνεργοι νέοι σήμερα) με συλλογικές μετεγκαταστάσεις ανέργων νέων των πόλεων στην περιφέρεια, σε χώρους αυτοπαραγωγής και αυτοδιαχείρισης
  • Στην καλλιέργεια αστικής και περιαστικής δημοτικής γης, στους δημοτικούς λαχανόκηπους από κινήματα γειτονιάς, από συνταξιούχους ή «καλλιεργητές του σαβατοκύριακου» και του «ελεύθερου χρόνου».

Το σημερινό 9-10% των ελλήνων αγροτών δεν μπορούν να θρέψουν το υπόλοιπο 90% με υγιεινά προϊόντα διατροφής. Για την αυτοδυναμία(όχι οπωσδήποτε αυτάρκεια) θα χρειασθεί να ασχοληθούν περισσότεροι με τη γεωργία.

Ο αγροτικός τομέας είναι ο μόνος που δεν συρρικνώθηκε μετά το 2008. Από 6,8 δις. προστιθέμενη αξία το 2008, στο 7,79 δις. το 2010, μία αύξηση περίπου 14,7%, ενώ στις κατασκευές το ίδιο διάστημα είχαμε μείωση 18% και στη μεταποίηση μείωση 11.8%.

Μεταξύ 2008-2011 είχαμε 60.000 νέες θέσεις εργασίας στον τομέα, ενώ το έλλειμμα στις εξαγωγές-εισαγωγές μειώθηκε από 3 δις. το 2007 στο 1,8 δις. το 2010(είχαμε φυσικά μεγάλη μείωση εισαγωγών, αλλά και αύξηση εξαγωγών κατά 725 εκατομ. Ευρώ).

Ο αγροτικός τομέας μπορεί να αποδειχθεί ο εφαλτήρας για τη διέξοδο της χώρας από τη κρίση( το πιστεύει αυτό και το 71% των ερωτηθέντων σε μια έρευνα της Kapa Recearch), αρκεί να στηριχθούμε στις αγροτικές κοινότητες, στον πολυλειτουργικό αγρότη και την αγροτική γεωργία για ποιοτικά προϊόντα, στο ξεπέρασμα των μεσαζόντων και στη σύνδεση με τα εγχειρήματα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Αρκεί να στραφούμε προς την κοινωνικοποίηση –τοπικοποίηση του αγροτοδιατροφικού τομέα.- Γιώργος Κολέμπας


Το παρόν άρθρο του Γιώργου Κολέμπα δημοσιεύεται στο tvxs.gr στα πλαίσια της δημοσιογραφικής – ποιοτικής έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη για την ελληνική – ευρωπαϊκή κρίση, στην οποία συμμετέχουν από τον Αύγουστο του 2010 πρόσωπα των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, απαντώντας στο ερώτημα: «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;»

 

Πέτρος Μάρκαρης: Η Ελλάς των Ελλήνων Ορφανών!

markarisdpfhdpiagdiyufghkj

07:32, 29 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/118151

[…] Αυτοί είναι που πληρώνουν το τίμημα! Για όνομα του Θεού! Εγώ ουρλιάζω! Είναι κάτι το απίστευτο! Αυτοί οι άνθρωποι, είναι, ουσιαστικά, η κατηγορία των μεγάλων ορφανών! Αυτοί είναι, ορφανοί από κυβέρνηση, ορφανοί από θεσμούς, ορφανοί από προστασία, ορφανοί από τα πάντα! Αυτό το κομμάτι, είναι η Ελλάς των Ελλήνων Ορφανών! […] Ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr, σε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, σε δύο μέρη.
Στο B’ μέρος της συνέντευξης απαντά διεξοδικά στο ερώτημα: «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και τί πρέπει να κάνουμε;», μέσα από τα θέματα που πραγματεύεται και στα τελευταία αστυνομικά του μυθιστορήματα (Ληξιπρόθεσμα δάνειαΠεραίωσηΨωμί, παιδεία, ελευθερία) της Τριλογίας της Κρίσεως, και επιπλέον, αναφέρεται στην σχέση του: με τον κινηματογράφο, τη συγγραφή σεναρίων, και κυρίως με τον μεγάλο Έλληνα σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο που πριν λίγες μέρες, έκλεισε ένας μόλις χρόνος από το θάνατό του.

Κρ.Π.: Πώς αποφασίσατε να γράψετε την Τριλογία της Κρίσεως;

Π.Μ.: Η Τριλογία της Κρίσης, ξεκίνησε ουσιαστικά από τον Μάρτη του 2010. Δηλαδή, περίπου ταυτόχρονα με την εμφάνιση αυτής της κρίσης.

Όταν εκείνο το Μάρτιο άρχισε η συζήτηση για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για την Ευρώπη, για τους δανειστές, είπα:

Αυτή η κρίση θα μας ταλαιπωρήσει πολλά χρόνια. Δεν υπάρχει περίπτωση να τελειώσει εύκολα. Ήρθε για να μείνει!

Και τότε, είπα δημόσια, ότι σκοπεύω να γράψω μία τριλογία για δύο λόγους:

Από τη μια μεριά, να επεξεργαστώ τρία θέματα τα οποία έχουν σχέση με την κρίση, και από την άλλη μεριά να παρακολουθήσω από μυθιστόρημα σε μυθιστόρημα, την εξέλιξη του καθημερινού βίου των Ελλήνων, και πώς επηρεάζεται από αυτήν.

Όταν το είπα, ήρθε μία νεαρή δημοσιογράφος και με ρώτησε: Κύριε Μάρκαρη, γράφεται τρία μυθιστορήματα για την κρίση; Λέω, κοιτάξτε να δείτε: Μία τριλογία είναι τρία μυθιστορήματα. Δύο αποκλείεται να είναι! Μου λέει, δεν εννοούσα, όμως, αυτό. Λέω, τί εννοούσατε; Πιστεύετε ότι θα κρατήσει η κρίση τόσο πολύ, που θα εσείς θα έχετε χρόνο να γράψετε τρία μυθιστορήματα; Και είπα: Αν τελειώσει στα τρία, να είσαι ευτυχισμένη! Αυτά, δεν περνάτε εύκολα!

Και ένα από τα μεγάλα λάθη που καταλογίζω στην πολιτική τάξη της Ελλάδας, είναι, ότι ποτέ δεν είχε την τόλμη να πει στους Έλληνες την πραγματική κατάσταση. Πάντοτε τους κοίμιζε! Έλεγε ψέμα, το ήξερε ότι ήταν ψέμα, και το έλεγε! Γι’ αυτό και σήμερα, οι αντιστάσεις των Ελλήνων, είναι τόσο μειωμένες!

Γιατί πέρασαν από τη μία διάψευση στην άλλη, από τη μία απογοήτευση στην άλλη, και ξέρετε πολύ καλά, πόσο φθείρει τις αντιστάσεις του ανθρώπου αυτό!

Κρ.Π.: Γι’ αυτό συνυπογράψατε και εκείνο το κείμενο με τίτλο: «Τολμήστε!»;

Π.Μ.: Βεβαίως! Διότι, μιλήστε! Πέστε καθαρά τί θα γίνει!

Πέστε το! Όσο κακό κι αν είναι, θα έχει ένα καλό, ότι ο λαός θα είναι προετοιμασμένος να το αντιμετωπίσει. Όχι αυτό που συνέβει, να τού ‘χρονται σβουριχτά τα χαστούκια του κακομοίρη του Έλληνα και να μην ξέρει από πού του ‘ρχονται!

Κρ.Π.: Ένας Έλληνας γνωστός μου οικονομολόγος που ζει στην Αμερική (δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του), από το 2002 κιόλας, μου είχε πει ότι «η Ελλάδα, μετά την Ολυμπιάδα, τέλειωσε!».

Π.Μ.: Ήταν αλήθεια αυτό!

Κρ.Π.: Επίσης, πρόσθεσε, ότι δεν υπάρχει οικοδόμημα να στηρίξει αυτό το… πανηγύρι που συμβαίνει και πως το γνωρίζουν οι κυβερνήσεις και της ΝΔ και του Πασοκ, αλλά κοιτάνε μόνο να επωφεληθούν. Για το τι πρόκειται να συμβεί, έφερε ως παράδειγμα, έναν γάμο που είχε γίνει στο Ισραήλ που καθώς χόρευαν οι καλεσμένοι υποχώρησε από το βάρος το πάτωμα… Δηλαδή, εδώ, το… έγκλημα, ήταν προμελετημένο.

Π.Μ.: Να σας πω κάτι; Διαβάστε τον Τσε.

Ο Τσε, λέει, ακριβώς, αυτή την ιστορία, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Διότι εγώ, από τότε φώναζα: Αυτό είναι καταστροφή!

Θα σας πω μια ιστορία… Ήταν τέλη Ιουλίου – αρχές Αυγούστου του 2004, λίγο πριν ξεκινήσουν οι αγώνες. Παίρνω ένα τηλεφώνημα από έναν Γερμανό, ο οποίος μου λέει, κύριε Μάρκαρη είμαι τεχνικός σύμβουλος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Γερμανίας, και ήρθα να δω τα Ολυμπιακά έργα, και θέλω να συζητήσω μαζί σας.

Λέω, συγγνώμη, αλλά εγώ δεν έχω σχέση με τα Ολυμπιακά έργα. Καμία. Μου λέει, άλλα θέματα θέλω να συζητήσουμε. Λέω, καλά. Βρεθήκαμε, και μου λέει:

«Με πήγαν και είδα όλα τα Ολυμπιακά έργα. Μου πλέκανε ένα τρομερό εγκώμιο με έναν τρομερό ενθουσιασμό, πόσο καταπληκτικά θα είναι όλά! Και τους ρώτησα: Καλά, δεν υπάρχει κανείς που να διαφωνεί; Και μου είπαν: Πήγαινε στον Μάρκαρη. Αυτός διαφωνεί!

Και ήρθε να μου πει τώρα «γιατί;». Του λέω, λοιπόν:

Με συγχωρείτε πάρα πολύ. Αυτή η χώρα, είναι μια χώρα η οποία δεν έχει την υποδομή κατ’ αρχήν για να ξεκινήσει Ολυμπιακά έργα. Δεύτερον, αυτό το φαγοπότι κι αυτή η σπατάλη που γίνεται, κάποια στιγμή θα πληρωθεί! Ποιός θα την πληρώσει;

Και γυρίζει και μου λέει: Έχεις απόλυτο δίκιο΄ εγώ τρόμαξα όταν είδα πώς βγαίνουνε…

Λοιπόν, ήταν γνωστό από τότε. Και πέντε άνθρωποι που είχαν μάτια βλέπανε τί θα γίνει! Αλλά εδώ υπήρχε ένα ολόκληρο σχέδιο  σ’ αυτήν την ιστορία,–και είχε δίκιο ο φίλος σας ο οικονομολόγος- ως αφορμή, να φάνε οι δικοί μας, και να είναι ευχαριστημένοι! Έτσι παίχτηκε το παιχνίδι των Ολυμπιακών Αγώνων!

Σήμερα, πληρώνουμε το τίμημα, και τότε ξεχάσαμε –και να με συγχωρείτε, δεν το λέω καθόλου σεξιστικά- τα μπλουζάκια με τη σημαία, πάνω στα στήθη των γυναικών! Λυπάμαι! Λυπάμαι πάρα πολύ! Εγώ είπα, τα Ολυμπιακά έργα θα τα πληρώσουμε πάρα πολύ ακριβά! Και όχι μόνο τα χρέη που δημιουργούμε, και πολλά άλλα μαζί!

Τί έμεινε; Τίποτα! Τί-πο-τα! Και μου είπε ο Γερμανός, πολύ σωστά: Καλά, από τη Βαρκελώνη δεν μάθατε τίποτα; Η Βαρκελώνη τα έκανε όλα –ουσιαστικά- προκάτ, και μετά τα γκρέμισε. Εσείς δεν το ’δατε; Και του είπα: Συγγνώμη, και ποιος θα ‘τρωγε τα λεφτά αν γινόταν έτσι;

Συνεπώς, υπάρχει ένα έγκλημα κατ’ εξακολούθησιν! Δεν ήταν στιγμιαίο! Αυτό ήθελα να δείξω και με την Τριλογία. Ότι, ξέρετε, το έγκλημα, δεν είναι στιγμιαίο! Δεν μας πήγε κάπου στραβά, δεν σκαλώσαμε και πέσαμε΄ το πάτωμα ήτανε τρύπιο και γκρέμισε!

Κρ.Π.: Και αν σκεφτούμε, ότι μέσα σε σχεδόν 6 – 7 χρόνια, από την ώρα που έγινε εθνικό μας νόμισμα το ευρώ, μπήκαμε, στο ΔΝΤ…

Π.Μ.: Ναι, αλλά εάν συνυπολογίσετε, ότι από το 1980 που μπήκαμε στην τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα, τα λεφτά που δόθηκαν, σπαταληθήκανε και φαγωθήκανε, είτε ήταν Αγροτικές Επιδοτήσεις, είτε ήταν τα περίφημα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, είτε ήταν τα Κοινοτικά Πακέτα Στήριξης, εάν τα πάρετε και τα δείτε, θα τρομάξετε!

Συνεπώς, αυτό το οποίο, ουσιαστικά, γκρέμισε σ’ αυτήν την επταετία την Ελλάδα, είχε τις ρίζες του, ήδη, στο 1980.

Κρ.Π.: Δηλαδή, το πώς χειριστήκαμε όλα αυτά τα λεφτά…

Π.Μ.: Ε, βεβαίως! Γι’ αυτό τους λέω: άπειρα λεφτά μπήκανε στην Ελλάδα! Μην κρύβεστε πίσω απ’ το δάχτυλό σας! Το αν τα φάγατε και τα σπαταλήσετε, γι’ αυτό δεν ευθύνεται καμία Ευρωπαϊκή Κοινότητα!

Το μόνο για το οποίο ευθύνεται η ΕΕ; Το είπα μια μέρα και σε έναν Αυστριακό πολιτικό: Κοιτάξτε να δείτε, εμείς φταίμε! Δεν θα διαφωνήσω. Αλλά ένα πράγμα θα σας καταλογίσω. Πότε ήρθε η ΕΕ στην Ελλάδα να πει: Για καθίστε ρε παιδιά, αυτά είναι λεφτά του Ευρωπαίου φορολογούμενου. Θέλουμε να ελέγξουμε πώς τα διαχειρίζεστε! Το έκανε ποτέ; Μη μου λέτε, λοιπόν, ότι δεν ξέρατε! Δεν θέλατε να ξέρετε! Αυτή είναι η αλήθεια!

Ξέρετε τι μου είπε; Έχετε απόλυτο δίκιο, αλλά οι Γάλλοι, με τους Γερμανούς δεν ‘θέλαν ποτέ έλεγχο.

Λοιπόν, με συγχωρείτε! Αυτό ήταν ένα έγκλημα διαρκείας! Και διήρκησε, ουσιαστικά, μία τριακονταετία, ώσπου εκδηλώθηκε η κρίση, πραγματικά. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η καταραμένη τριακονταετία!

Κρ.Π.: Και επειδή μιλάμε για έγκλημα, η δικαιοσύνη στην Ελλάδα, τί κάνει; Διότι, εκτός από αυτή την 30κονταετή διαφθορά, που το χρήμα διέβρωσε τα πάντα, βλέπουμε σήμερα να διώκονται άνθρωποι με κοινωνικό έργο, ή άνθρωποι που υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, να διαπομπεύονται και να φυλακίζονται οροθετικές πόρνες, εκτός του ότι καταδικάζονται μετανάστες π.χ. για 7 ολόκληρα χρόνια, επειδή πείναγαν και έφαγαν μια προβατίνα! Ή τώρα, αυτό που έγινε με την επίταξη των απεργών. Τί συμβαίνει; Δεν υπάρχει τίποτα πια σ’ αυτή τη χώρα;

Π.Μ.: Το ξέρω! Η χώρα έχει καταρρεύσει! Όχι, ότι είναι σε κατάρρευση… Έχει καταρρεύσει! Όλα τ’ άλλα είναι περιττά να τα συζητάμε.

Την ίδια στιγμή που καταδικάζουν ανθρώπους αθώους, την ίδια στιγμή αφήνουν τον Ματζιώτη ελεύθερο, ή ακόμη χειρότερα, τον Ψωμιάδη. Λοιπόν, εγώ, τί εμπιστοσύνη να χω σ’ αυτούς; Και να πω, για τον Ματζιώτη… άντε ήταν παραγραφή …άντε αργήσανε. Τον Ψωμιάδη; Τον Ψωμιάδη τον αφήνεις και φεύγει;

Αυτό είναι το χαρακτηριστικό δείγμα της ελληνικής δικαιοσύνης σήμερα: Ο Καπετανόπουλος που την πληρώνει, και ο Ψωμιάδης που φεύγει από το δικαστήριο κουνώντας τα χέρια του! Αυτό είναι όλο.

Δηλαδή, πραγματικά δεν το αντέχω αυτό το πράγμα. Δεν μπορώ.

Εντάξει, είναι τρομερή η κρίση. Εντάξει, έχουμε 30% ανεργία. Κάποια στιγμή όμως, δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι έχουμε δικαιώματα! Δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε τον τίτλο του ορφανού! Δεν γίνεται αυτό! Επειδή, όπως είπα, στους ανθρώπους… έχει πέσει σαν κατραπακιά όλο αυτό, και έχουν ζαλιστεί… Αλλά κάπως πρέπει να τους βοηθήσουμε να βγουν απ’ τη ζαλάδα! Δεν γίνεται!

Και δεν μπορώ να δεχθώ(όχι να καταλάβω, αλλά να δεχθώ!) ότι δικαστικοί λειτουργοί, για να διεκδικήσουν μισθούς, μπορούν να κάνουν αυτήν την τρομερή ζημιά, να δικάζουν μία με δύο ώρες την ημέρα, μέχρι πριν από μία εβδομάδα(γιατί τώρα την σταματήσαν την απεργία).

Και λες, είναι δυνατόν να είσαι δικαστικός λειτουργός, να υπάρχουν άνθρωποι κάτω οι οποίοι διεκδικούν δεδουλευμένα, κλπ., και συ να μη δικάζεις, και να λες εγώ θέλω τα λεφτουδάκια μου; Γιατί αυτό κάνεις!

Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Το δεύτερο όμως, μεγάλο πρόβλημα, ξέρετε ποιό είναι; Ουσιαστικά, το τεράστιο έλλειμμα Παιδείας που έχει αυτή η ελληνική κοινωνία!

Τα ελλείμματα, δεν είναι μόνο χρηματικά ή χρηματιστηριακά. Είναι και άλλα! Είναι και ελλείμματα αξιών! Και η Παιδεία, είναι ένα τεράστιο έλλειμμα στην Ελλάδα! Μη γελιόμαστε…

Κρ.Π.: Μα ξεκινάει από τα ίδια τα βιβλία που υπάρχουν στα σχολεία. Που η νεώτερη ιστορία κακήν κακώς, τελειώνει ουσιαστικά, με το Αλβανικό και τη Βέμπο!

Π.Μ.: Βλέπετε ότι αυτό το έλλειμμα Παιδείας το οποίο μας βασανίζει εδώ και δεκαετίες, κανείς δεν θέλει να το αντιμετωπίσει.

Διότι, το να το αντιμετωπίσει, σημαίνει να χαλάσει ένα σύστημα, το οποίο εξωσχολικά είναι εξαιρετικά προσοδοφόρο! Δεν το πειράζει, λοιπόν. Το αφήνει! Δεν είναι τυχαίο, πως όποια συζήτηση κι αν γίνεται, είναι για τα Πανεπιστήμια! Κανείς δεν ασχολείται με τη Μέση Εκπαίδευση στην Ελλάδα. Εγώ δεν το έχω ξαναδεί αυτό το πράγμα! Δεν το καταλαβαίνω με τίποτα!

Και ξέρουμε, ότι ουσιαστικά, είναι μια άσκηση παπαγαλίας στα φροντιστήρια, αυτό που κάνουν τα παιδιά! Αλλά έτσι, κάποιοι κερδίζουν λεφτά, κάποιοι έχουν δουλειά, κάποιοι έχουν θέσεις εργασίας! Μα, δεν μπορείς να έχεις θέσεις εργασίας, οι οποίες είναι επιζήμιες για το κοινωνικό σύνολο!

Κρ.Π.: Είναι παραπαιδεία… Αυτό λέτε…

Π.Μ.: Ναι! Είναι επιζήμια για τα κοινωνικό σύνολο! Τί νόημα έχει αυτή η θέση εργασίας;

Κρ.Π.: Επειδή, ξεκινήσατε ήδη να μιλάτε για τις αιτίες, και το ερώτημα της έρευνας είναι «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;». Στην τριλογία σας, τα τρία κύρια θέματα των αιτιών που θέτετε, ποιά είναι;

Π.Μ.: Ξεκίνησα στο πρώτο, με τις τράπεζες και με αυτό το ντόπινγκ που έκαναν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ιταλία και στην Ισπανία, κλπ. Τρομερό ντόπινγκ! Θέλεις λεφτά; Πάρ’ τα! Σου στέλνω στο σπίτι με το ταχυδρομείο πιστωτική κάρτα! Πάρ’ την! Λοιπόν, αυτό ήταν ένα ντοπάρισμα κανονικότατο, και όπως όλα τα ντόπινγκ, κατέστρεψε τον… οργανισμό – τον κοινωνικό ιστό μας.

Το δεύτερο, ήταν -και είναι- για μένα, η φοροδιαφυγή, όχι απλώς μόνο επειδή χάνουμε τεράστια έσοδα –που τα χάνουμε!-, αλλά γιατί ουσιαστικά, θέτει ένα τεράστιο ερώτημα κοινωνικής συνείδησης… Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι αυτό το κράτος είναι ανίκανο ή απρόθυμο να κυνηγήσει τους φοροφυγάδες. Είναι, ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού, θεωρεί θεμιτό να κλέβει από το κράτος τη δυνατότητα κοινωνικών παροχών.

Και διότι, αυτό που είπατε προηγουμένως*, ισχύει περισσότερο στο θέμα της φοροδιαφυγής: Δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στο κράτος και στη λειτουργία του ο Έλληνας! Εξ ου και λέει: Ας έχω εγώ τα λεφτουδάκια μου εξασφαλισμένα, κι ας πάει να κάνει το κράτος ότι θέλει!

Το τρίτο μυθιστόρημα και τα τελευταίο, είναι για τη γενιά του Πολυτεχνείου.

Γιατί, θεωρώ, ότι η γενιά του Πολυτεχνείου, στο βαθμό που άλωσε: Πολιτική, Συνδικαλισμό και Παιδεία, έχει τεράστιες ευθύνες!

Κρ.Π.: Η γενιά του Πολυτεχνείου, ηλικιακά, όχι ότι όλοι αυτοί που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο…

Π.Μ.: Ηλικιακά.

Κρ.Π.: Γιατί, εκείνοι που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο –και δεν μιλάμε για τις εξαιρέσεις- δεν έχει να κάνει με όλη αυτή την κατάσταση… 

Π.Μ.: Αυτή η γενιά, η οποία, ουσιαστικά, όμως, ένα κομμάτι της, εξαργύρωσε την Αντίσταση που έκανε.

Κρ.Π.: Και δυσφήμισε και τους υπόλοιπους…

Π.Μ.: Αντίθετα, ότι και να καταλογίσω στην Αριστερά του εμφυλίου, ένα δεν μπορώ να μην της το αναγνωρίσω: Πλήρωσε πολύ ακριβά το τίμημα!
Η γενιά του Πολυτεχνείου, εισέπραξε! (Ένα κομμάτι της! Όχι όλο!)

Και το μόνο που κάνω στο τρίτο μυθιστόρημα, είναι να δω αυτή τη γενιά, μέσα από τα μάτια των παιδιών της, των σημερινών ανέργων με τα Πτυχία!

Κρ.Π.: Που είναι και καταχρεωμένα για δεκαετίες!

Π.Μ.: Αυτό! Λέω, πώς βλέπουν και αξιολογούν αυτά τα παιδιά -στην κατάσταση την τραγική που βρίσκονται σήμερα- τους γονείς τους. Διότι για μένα, είναι μεγάλο πρόβλημα. Κι αυτό, είναι ένα τραύμα καινούργιο, το οποίο σοβεί! Ακόμα δεν βγήκε. Θα βγει, όμως!

Εμείς, το κακό το βλέπουμε, όταν το… φάμε και μετά! Θα συμβεί, όμως! Θα το βρείτε μπροστά σας!

Κρ.Π.: Μα, το 2008 με το Γρηγορόπουλο, δεν ήταν ένα ξέσπασμα…

Π.Μ.: Έτσι είναι πάντα η Ελλάδα. Η Ελλάδα τρέχει και δε φτάνει!

Κρ.Π.: Για το ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, απαντήσατε και μέσα από την Τριλογία σας. Υπάρχει κάτι άλλο;

Π.Μ.: Τις αιτίες που μας έφεραν εδώ, τις είπαμε όλες. Πραγματικά τις είπαμε, όλες.

Να σας πω, ένα παράδειγμα, που το λέω πάντα. Η Ελλάδα στην πορεία της ιστορίας της, ήταν ένας ασθενής που τον έτρεφαν ενδοφλέβια. Ο κάθε γιατρός ξέρει, ότι όταν σταματήσεις την ενδοφλέβια τροφή, επαναφέρεις αργά τον οργανισμό σε κανονική διατροφή, γιατί αλλιώς θα πάθει μεγάλη ζημιά. Εμείς ήμασταν ο λαός που όταν του αφαίρεσαν την ενδοφλέβια διατροφή, τού ‘βαλαν μπροστά του ένα ταψί αρνάκι και πατάτες! Τέρμα! Δεν άντεξε!

Το δεύτερο, που επίσης το λέω πάντα, είναι ότι δεν υπάρχει αντιμετώπιση της φτώχειας, χωρίς αποδοχή της φτώχειας! Πρέπει πρώτα να πεις είμαι φτωχός, κάτι πρέπει να κάνω!

Όταν λες, είτε ότι, εγώ δεν είμαι φτωχός, με κλέψανε! Είτε ότι, δε με ενδιαφέρει ποσώς πως είναι οι άλλοι, εγώ τα προνόμιά μου τα θέλω, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσεις τη φτώχεια! Δεν γίνεται!

Κρ.Π.: Μα, με όλα τα προβλήματα, για να βρεις λύση, δεν πρέπει πρώτα να τα έχεις αποδεχθεί;

Π.Μ.: Πρώτα είναι η αποδοχή! Το να λες άλλα ντ’ άλλων δεν έχει σημασία! Καμία! Πρέπει να το πεις ευθαρσώς! Ξέρεις, κύριε; Φτώχυνα! Κάτι πρέπει να κάνω τώρα!

Κοιτάξτε όλη αυτή τη δυστυχισμένη γενιά του ’50, πως πάλευε, γιατί ήξερε ότι ήταν φτωχειά!

Εγώ όταν ήρθα το 1964 στην Αθήνα, όταν περπατούσα στις συνοικίες αυτές, τις εργατικές(Δραπετσώνα, Μοσχάτο, Κερατσίνι) είδα το πιο αντιαισθητικό όνειρο ζωής που είχα δει ποτέ μου: Τις μονοκατοικίες με τις σιδεριές του μπετόν που εξείχαν!

Αυτό ήταν ένα όνειρο, όμως! Του δεύτερου ορόφου! Για την κόρη, για τον γιο. Και οι οικογένεια στερούνταν από το φαγητό της για να το πετύχει. Δεν πήγαινε να πει, πάρ’ τα δάνεια και τις κάρτες. Γιατί είχε αποδεχτεί, ότι ήταν φτωχιά, κι αγωνιζόταν.

Εμένα η απελπισία μου η μεγάλη, όταν μιλάω, είναι ότι δεν θέλουνε να αποδεχθούν ότι είμαστε πια φτωχοί! Τελείωσε! Έληξε! Δεν έχει σημασία, αν είναι δίκαιο, άδικο, είμαστε πια φτωχοί! Κάτι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν!

Κρ.Π.: Τί πρέπει να κάνουμε;

Π.Μ.: Εκείνο το οποίο πρέπει να κάνουμε, είναι πρώτ’ απ’ όλα, να ασκήσουμε μια τρομερή πίεση πάνω στην πολιτική τάξη, να βάλει σε τάξη το δημόσιο χώρο.

Ο φίλος μου ο Βασίλης Παπαβασιλείου, ο σκηνοθέτης, μου είπε κάτι πάρα πολύ καλό:

Πέτρο μου, μην έχεις αυταπάτες, το ελληνικό δημόσιο νίκησε την Ελλάδα! Αυτό είναι όλο!

Λοιπόν, πρέπει να ασκηθεί μία πίεση. Και πρέπει να βρεθούν, εκείνη η δυναμική, κι εκείνη η οργανωτική δυνατότητα να αντιδράσει ο κόσμος!  Πρώτ’ απ’ όλα, πιέζοντας, αυτή την πολιτική τάξη. Μου λένε δεν μπορούμε… Δεν μπορούμε να την αλλάξουμε; Να το δεχτώ. Μπορούμε όμως, να την πιέσουμε περισσότερο! Και δεν το κάνουμε!

Το δεύτερο είναι, ότι θα πρέπει ο μέσος Έλληνας να καταλάβει, ότι δεν έχει μόνο υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα σ’ αυτή τη ζωή! Και μπορεί να απαιτήσει, αν όχι και αύξηση μισθών, καλύτερη λειτουργία του ριμαδιασμένου του κράτους! Καλύτερη λειτουργία των νοσοκομείων του, καλύτερη λειτουργία των ταμείων του. Μπορεί να το απαιτήσει! Δεν το απαιτεί!

Κρ.Π.: Μα πλέον τα βασικά δικαιώματα, τα παρουσιάζουν σαν προνόμια. Δηλαδή, την εργασία, την ασφάλεια, την Παιδεία, την Υγεία…

Π.Μ.: Δεν καταλαβαίνει ότι έχει δικαιώματα ο Έλληνας! Δεν το καταλαβαίνει! Και δεν το καταλαβαίνει, γιατί επί 30 χρόνια τώρα… (παλιά το ήξερε καλύτερα. Το ξέρω, εγώ, απ’ τη γενιά μου), ουσιαστικά, είχε δημιουργήσει μία σχέση όχι δικαιωμάτων και διεκδικήσεων, αλλά παροχών, με το κράτος.

Κρ.Π.: Δεν ήταν πολίτης. Μόνο πήγαινε και ψήφιζε…

Π.Μ.: Γιατί χωρίς να το καταλάβει, μετατράπηκε σε υπήκοο! Δεν το κατάλαβε, αλλά του ‘γινε.

Δεν καταλάβαινε, ότι, ξέρεις; πρέπει να υπερασπίζεσαι και να διεκδικείς τα δικαιώματά σου, και όχι αντίθετα, να σου λέει το κράτος, έλα τώρα, σκάσε, πάρε 300 ευρώ επίδομα και μη μιλάς! Και συ να λές, ευχαριστώ πολύ, τι καλά που περνάω! Γιατί σήμερα το βρίσκεις μπροστά σου.

Αυτή η λογική, της αποδοχής της φτώχειας, έχει ακριβώς, ως παράμετρο, και την συνειδητοποίηση των δικαιωμάτων που έχεις! Γιατί έχεις! Γιατί δεν θέλεις, αυτό, να το αξιοποιήσεις; Γιατί κάθεσαι, ουσιαστικά, και λες: Α! Τελειώσανε τα επιδόματα και τα προνόμια, είμαι χαμένος! Και κάθεσαι στη γωνία σου! Ε, πρέπει να παλέψεις! Δεν γίνεται αλλιώς!

Κρ.Π.: Άρα, λέτε, ότι πρέπει να παλέψει ο ελληνικός λαός…

Π.Μ.: Όχι απλώς, πρέπει να παλέψει. Πρέπει από αύριο το πρωί να βγει και να διεκδικήσει!

Ξέρετε που είναι για μένα τα προβλήματα τα μεγάλα; Το μεγάλο πρόβλημα αυτής της κατάστασης, είναι ο τρόπος με τον οποίο, δρα και αντιδρά ,η Αριστερά στην Ελλάδα. Μη γελιέστε. Εγώ είμαι μεγάλος, και ξέρω την περίοδο όπου η Αριστερά έβγαινε μπροστά για να διεκδικήσει η κοινωνία.

Σήμερα, η Αριστερά αυτή, πλέον, ουσιαστικά, καλύπτει τα κεκτημένα και τίποτα παραπάνω!

Δεν μπορεί, αυτή να κάνει τίποτα, λοιπόν! Και εδώ έχει ένα μεγάλο πρόβλημα και ο Έλληνας. Τί να κάνει αυτός; Δεν μπορεί να γίνει ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη διεκδικητής, την στιγμή που δεν έχει αυτές τις δυνάμεις που θα του πουν: Έλα εδώ, αύριο το πρωί κατεβαίνουμε, όχι για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αλλά για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα.

Δεν το λέει κανείς! Και εγώ διαβάζω όλες τις δηλώσεις, κλπ. Και τα λέω και στους παλιούς. Τους λέω, παιδιά, δεν έχετε να πείτε καμιά κουβέντα, γι’ αυτόν τον έρημο τον πολίτη που πρέπει να πάει στη δουλειά του, και πάει τόσες μέρες με τα πόδια; Γι’ αυτόν, δεν έχετε μια κουβέντα;

Κρ.Π.: Και αυτός ο πολίτης, μπορεί να μην ψήφισε στη ζωή του, ποτέ, όσους ευθύνονται γι‘ αυτήν την κατάσταση. Ενώ πολλοί από εκείνους που κάνουν την απεργία, μπορεί και να τους ψήφισαν και στις προηγούμενες εκλογές…

Π.Μ.: Βεβαίως και την ψήφιζαν, και βεβαίως σας πληροφορώ, ότι μετακινούνται από το ένα κόμμα κλαδικών συμφερόντων, στο επόμενο κόμμα κλαδικών συμφερόντων! Αυτό κάνουν!

Κρ.Π.: Απ’ την άλλη μεριά όμως, δεν χρειάζεται μία απεργία διαρκείας, για να διεκδικήσεις σήμερα, και να πιέσεις; Αλλά όχι μόνο ένας κλάδος για τα δικαιώματά του. Δεν πρέπει να συσπειρωθούνε όλοι οι κλάδοι; Δεν πρέπει να πούμε, κατεβαίνουμε σε μία απεργία και σε μία διεκδίκηση, όλοι, για όλους; 

Π.Μ.: Ε, πούν’ το αυτό;

Κρ.Π.: Αλληλεγγύη… Αυτή η λέξη έχει ξεχαστεί;

Π.Μ.: Αυτό το οποίο εγώ βλέπω, είναι ουσιαστικά, μία λογική διεκδίκησης κλαδικών συμφερόντων, μεμονωμένων και αποσπασματικών! Δεν βλέπω τίποτ’ άλλο!

Κρ.Π.: Μα, είναι δυνατόν, οι συνδικαλιστικοί φορείς των δημοσίων και των ιδιωτικών να είναι χωρισμένοι, και μάλιστα από το νόμο; Κατ’ αρχάς, αυτός είναι ο πρώτος και κύριος ρατσισμός που υπάρχει στην Ελλάδα. Ο δημόσιος και ο ιδιωτικός υπάλληλος! 

Π.Μ.: Αυτός ο διαχωρισμός των υπαλλήλων, υπάρχει και σ’ άλλες χώρες. Υπάρχει και στην Ισπανία…

Κρ.Π.: Υπάρχει όμως, ένας φορέας που τους ενώνει…

Π.Μ.: Βέβαια, γιατί υπάρχει από πάνω ένας κοινός φορέας, ο οποίος ουσιαστικά, τους καλύπτει όλους. Δεν υπάρχει ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ, αυτό δεν υπάρχει. Όχι.

Κρ.Π.: Εδώ, δεν έχουμε ένα πρόβλημα, κατ’ αρχάς από αυτό και μόνο;

Π.Μ.: Μα δεν είναι μόνο αυτό. Εδώ, έχουμε φτάσει σε ένα άλλο σημείο, τρομερό: Όταν μιλάμε για κινητοποίηση, και όταν μιλάμε για απεργία, μιλάμε μόνο για το Δημόσιο! Δηλαδή, ουσιαστικά, ο ιδιωτικός τομέας σπανίως απεργεί!

Κι έχουμε, δε, φτάσει, να ταυτίσουμε τις κινητοποιήσεις μόνο με το Δημόσιο! Το άλλο κομμάτι δεν μετράει. Εξ ου, και δεν μετράει για όλους αυτούς, και το άλλο μεγάλο κομμάτι που πλήττεται από την ανεργία, γιατί αυτό πληρώνει! Γι’ αυτό εγώ τρελαίνομαι! Ποιός μιλάει για τους άνεργους; Ποιός μιλάει γι’ αυτούς; Έχουμε φτάσει το 30%, περάσαμε την Ισπανία! Ποιός μιλάει γι’ αυτούς τους ανθρώπους;

Κρ.Π.: Επίσης, ποιος μιλάει για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, και τους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες που έχουν κατακερματιστεί;

Π.Μ.: Ναι! Ποιός τους εκπροσωπεί όλους αυτούς;

Από ένα σημείο και μετά, εμείς, ίσως, κάναμε ένα μεγάλο λάθος. Ίσως κάναμε μια μεγάλη παρεξήγηση:

Ανεξαρτήτως του κόμματος που ψηφίζαμε, είχαμε την αυταπάτη ότι ψηφίζαμε κυβέρνηση Ελλήνων, ενώ ψηφίζαμε κυβέρνηση Ελλήνων Δημοσίων Υπαλλήλων! Αυτή είναι η διαφορά! Πέσαμε σ’ αυτήν την παγίδα όλοι μας!

Διότι, εγώ, κοιτάζω γύρω μου, και βλέπω κόμματα, που μόνο αυτό υπερασπίζονται!

Κρ.Π.: Μα, γιατί, έχουμε την ίδια κυβέρνηση, που μας έφερε στο σημείο που μας έφερε; Ποιοί τους ψηφίζουν αυτούς τους ανθρώπους; Οι άνεργοι; Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Ή οι μικροί ελεύθεροι επαγγελματίες που έχουν καταστραφεί;

Π.Μ.: Έχουν καταστρέψει όλη τη μικρομεσαία τάξη της Ελλάδας. Δεν υπάρχει! Έχουν καταστρέψει το 30% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Και όλη μέρα ασχολούμαστε με τις διεκδικήσεις των λειτουργών του Δημοσίου! Δεν έχω τίποτα εναντίον τους. Αυτό, όμως, δείχνει, το πόσο βαθιά κατακερματισμένη είναι αυτή η κοινωνία! Και ότι αυτό στην Ελλάδα, είναι θεσμοθετημένο!

Κρ.Π.: Και δεν ασχολείται ουσιαστικά κανείς με εκείνους τους ανθρώπους που, ενώ δεν στήριζαν εκείνους -και τις πρακτικές τους!- οι οποίοι κατά κύριο λόγο δημιούργησαν αυτή την κατάσταση, έχουν υποστεί με τον χειρότερο όλη αυτή την εξαθλίωση.

Π.Μ.: Αυτοί είναι που πληρώνουν το τίμημα! Για όνομα του Θεού! Εγώ ουρλιάζω! Είναι κάτι το απίστευτο! Αυτοί οι άνθρωποι, είναι, ουσιαστικά, η κατηγορία των μεγάλων ορφανών! Αυτοί είναι, ορφανοί από κυβέρνηση, ορφανοί από θεσμούς, ορφανοί από προστασία, ορφανοί από τα πάντα! Αυτό το κομμάτι, είναι η Ελλάς των Ελλήνων Ορφανών!

Κρ.Π.: Πώς να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά, λοιπόν;

Π.Μ.: Σε ένα επίπεδο, το μόνο το οποίο, πραγματικά, μπορούμε να κάνουμε… γιατί εγώ διαβάζω, και ακούω να λένε, π.χ. να πάρουμε τη δόση! Μη με τρελαίνετε με τη δόση! Δεν είναι αυτό το πρόβλημα της Ελλάδας.

Εκείνο το οποίο πρέπει να βοηθήσουμε όλοι, για να κάνουν ειδικά αυτοί οι άνθρωποι, είναι να τους πείσουμε ότι πρέπει ουσιαστικά να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Πρέπει να τους πείσουμε, ότι δεν είναι ορφανοί! Δεν είναι ορφανοί! Έστω, και λίγους συγγενείς, έχουν!  Διότι αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε! Αυτοί οι άνθρωποι είναι χαμένοι τελείως!

Κρ.Π.: Πώς να τα διεκδικήσουν; Να βγουν όλοι μαζί να κάνουν απεργία πείνας; Τί να κάνουνε;

Π.Μ.: Αν κατεβαίνανε όλοι αυτοί οι οποίοι είναι άνεργοι, σε μία οργανωμένη αντίδραση απέναντι στο κράτος. Δηλαδή, ξέρετε πώς; Πολύ απλά:

Κατεβαίνουμε αύριο όλοι μαζί, όσοι μπορούμε πιο πολλοί, και λέμε: Κοιτάξτε μας, εμείς είμαστε οι άνεργοι της Ελλάδας!

Κρ.Π.: … ή οι άποροι της Ελλάδας, οι ανασφάλιστοι της Ελλάδας, κλπ.

Ξέρεις τι θα γίνει αν το κάνουνε; Ένα κομμάτι στην Αθήνα, ένα κομμάτι στην Θεσσαλονίκη(που έχει και χειρότερο πρόβλημα). Και να πούνε, κοιτάξτε μας! Μπορείτε και να μας φωτογραφίσετε! Ξέρετε τι θα γίνει την άλλη μέρα το πρωί;  Υπάρχουν τρόποι! Δηλαδή, πραγματικά υπάρχουν τρόποι!

Ακούστε, αυτοθυσία και γενναιοδωρία στους ανθρώπους δεν υπάρχει. Όχι μόνο σε μας, πουθενά! Εγώ λέω πολλές φορές, όταν μου λένε οι Γερμανοί και άλλοι: Κοιτάξτε, εγώ είμαι 75 χρονών, στα 75 αυτά χρόνια, δεν έχω δει πλούσιο που να λέει: Δεν ξέρετε πόσο ευτυχισμένος είμαι, θα μοιραστώ την περιουσία μου με τους φτωχούς! Τό ‘χει πει κανείς;

Κρ.Π.: θα ακουγόταν ως ανέκδοτο…

Π.Μ.: Από εκεί λοιπόν, μην περιμένετε. Το άλλο, τα οποίο μπορεί να γίνει, είναι να κατέβουν να διεκδικήσουν παράταση του επιδόματος ανεργίας για ένα επιπλέον χρόνο. Στους δώδεκα μήνες, αυτοί είναι στο δρόμο όλοι! Να πουν, κόψτε από αλλού, αλλά εμάς, θα μας δώσετε ακόμα ένα δωδεκάμηνο το επίδομα. Θα πεθάνουν οι οικογένειές μας! Τί να γίνει δηλαδή;

Πού είναι η Αριστερά; Γιατί δεν το κάνει; Πού ‘ντην; Συγγνώμη, αλλά από ένα σημείο και μετά, όλοι αυτοί παίζουν τις κουμπάρες! Λέω, λοιπόν, βγαίνετε και φωνάζετε για τους εργαζόμενους στο μετρό, και καλά κάνετε. Βγήκατε πότε, όμως, να πείτε: Κατεβάζουμε αύριο, όλους τους Έλληνες ανέργους στο δρόμο για να διεκδικήσουν, π.χ. δώδεκα μήνες ακόμα, επίδομα ανεργίας, κλπ; Ποιός θα το κάνει; Λοιπόν, ψάχνω τρόπο, να βρω, να τους κατεβάσουμε κάτω, όλους αυτούς…

Κρ.Π.: Τι γνώμη έχετε για την ελληνική δικαιοσύνη σήμερα; Δηλαδή, βλέπουμε να διώκονται άνθρωποι επειδή υποστήριξαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ή να διαπομπεύονται οροθετικές πόρνες, ή να καταδικάζονται 7 χρόνια μετανάστες επειδή έκλεψαν για να φάνε μια προβατίνα, ή να μένουν προφυλακιστέοι άνθρωποι επί μήνες στη φυλακή, για να αθωωθούν μετά από 5 χρόνια επειδή συμμετείχαν σε μια πορεία, κλπ…

Π.Μ.: Την ίδια στιγμή που καταδικάζουν ανθρώπους αθώους, την ίδια στιγμή αφήνουν τον Ματζιώτη ελεύθερο, ή ακόμη χειρότερα, τον Ψωμιάδη. Λοιπόν, εγώ, τι εμπιστοσύνη να χω σ’ αυτούς; Και να πω, για τον Ματζιώτη… άντε ήταν παραγραφή, …άντε αργήσανε. Τον Ψωμιάδη; Τον Ψωμιάδη τον αφήνεις και φεύγει;

Αυτό είναι το χαρακτηριστικό δείγμα της ελληνικής δικαιοσύνης σήμερα:
Ο Καπετανόπουλος που την πληρώνει, και ο Ψωμιάδης που φεύγει από το δικαστήριο κουνώντας τα χέρια του! Αυτό είναι όλο.

Δηλαδή, πραγματικά δεν το αντέχω αυτό το πράγμα. Δεν μπορώ.

Εντάξει, είναι τρομερή η κρίση. Εντάξει, έχουμε 30% ανεργία. Κάποια στιγμή όμως, δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι έχουμε δικαιώματα. Δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε τον τίτλο του ορφανού! Δεν γίνεται αυτό! Επειδή, όπως είπα, στους ανθρώπους… τους έχει έρθει σαν κατραπακιά όλο αυτό, και έχουν ζαλιστεί, αλλά κάπως πρέπει να τους βοηθήσουμε να βγουν απ’ τη ζαλάδα. Δεν γίνεται!

Κρ.Π.: Τέλος, ως σεναριογράφος, και για τη σχέση σας με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τί έχετε να πείτε;

Π.Μ.: Για μένα η απώλεια του Θόδωρου, ήταν μία τρομερή απώλεια. Όχι μόνο επειδή συνεργαστήκαμε μαζί, αλλά επειδή είμαστε 40 χρόνια φίλοι, κι αχώριστοι.

Δηλαδή, ήξερε για μένα κι ήξερα γι’ αυτόν, τα πάντα! Ξέραμε τις οικογένειές μας. Είμαστε πολύ δεμένοι άνθρωποι. Κι είχαμε, πέραν αυτού, τρόπο ειδικό, πάντοτε να συνεννοούμαστε, όχι σε επίπεδο αλληλολιβανίσματος, αλλά μαλώνοντας. Μαλώναμε συνέχεια!

Ήταν κάτι το απίστευτο οι καυγάδες που είχαμε. Αλλά, οι καυγάδες αυτοί, ήταν καυγάδες παραγωγικοί.

Κάποτε είμαστε στη Βενετία, και είπε, εγώ τον Πέτρο τον αγαπώ και τον θέλω, γιατί είναι ο μόνος που μου λέει τα πράγματα ωμά, όπως θέλω να τ’ ακούσω. Δεν τα ωραιοποιεί ποτέ.

Λοιπόν, αυτή η σχέση, δεν αντικαθίσταται εύκολα, ούτε και μπορεί να περάσει στο περιθώριο. Εμένα, η απώλεια του Θόδωρου, είναι μια απώλεια καθημερινή, ακόμα και σήμερα που μιλάμε, μετά από έναν χρόνο.

Και ξέρετε ποια ήταν μεγάλη ικανοποίηση με τον Θόδωρο; Καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλο, όχι μόνο γιατί οι χαρακτήρες μας ήταν κοντά, αλλά και γιατί ήμασταν η ίδια γενιά. Και είχαμε τις ίδιες εμπειρίες, την ίδια μνήμη, και είχαμε και την ίδια ματιά πάνω στην κοινωνία.

Κάποτε μου είπε: Ξέρεις γιατί δουλεύουμε καλά εμείς οι δυο; Του λέω, για πες μου ρε Θόδωρε γιατί δουλεύουμε καλά εμείς οι δύο; Γιατί εσύ έχεις μια ματιά καταπληκτική πάνω στο παρόν, και εγώ έχω μια ματιά πολύ διεισδυτική πάνω στο παρελθόν. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Είχε δίκιο! Είναι, όντως, έτσι.

Κρ.Π.: Στην ταινία «Η Σκόνη του Χρόνου», λέει, σε μία σκηνή: Τίποτα ποτέ δεν τελειώνει…

Π.Μ.: Η Η Σκόνη του Χρόνου, ήτανε ένας διάλογος που κάναμε… Και μου είπε, κοίταξε να δεις, εγώ θέλω να κάνω ένα διάλογο με το παρελθόν, αλλά όχι το παρελθόν μόνο το Αριστερό, γενικότερα το παρελθόν. Τι σήμαινε αυτή η εποχή για μας;

Αρχίσαμε λοιπόν, τη συζήτηση πάνω στην εξορία, πάνω στην Τασκένδη, πάνω στο τι σημαίνει να χάσεις τη σχέση με τα παιδιά σου, όλα αυτά, για να καταλήξουμε τελικά, μέσα από ποιες διαδρομές ξενιτιάς ο Έλλην επιβιώνει. Γιατί αυτό ήταν το ερώτημα, στο τέλος.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, από τη συνέχεια, ουσιαστικά του πρώτου, δηλαδή απ’ Το Λιβάδι, πώς γίνεται αυτός ο χωρισμός; Με τον αγαπημένο, με τον άντρα, με τα παιδιά, τι σημαίνει αυτό; Για να καταλήξουμε στο ερώτημα, μέσα από ποιες διαδρομές ξενιτιάς, ο Έλληνας μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωσή του. Αυτό ήταν το τελικό ερώτημα. Αλλά αυτό για να το θέσουμε, μας πήρε ένα εξάμηνο.

Όπως, η ίδια ιστορία, η τρελή ιστορία, που πέρασα εγώ, μαζί του, με το Βλέμμα του Οδυσσέα.

Όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε το Βλέμμα του Οδυσσέα, μου έλεγε: Θα το γυρίσω στο Σαράγιεβο. Κι έλεγα, Θόδωρε, αυτά είναι βλακείες. Δεν μπορείς να πας στο Σαράγιεβο και να γυρίσεις ταινίες, εκεί γίνεται χαμός! Θα βρω έναν τρόπο, έλεγε εκείνος. Κάποια στιγμή, του λέω, μη με πρήζεις, γιατί δεν πρόκειται να βρεις ποτέ τον τρόπο! Λοιπόν, κάτσε να γράψουμε εδώ πέρα, και άσε το Σαράγιεβο.

Κάποια μέρα γυρίζει και μου λέει, Δεν μπορώ να πάω στο Σαράγιεβο. Καλημέρα σου… του λέω. Αλλά μπορώ να πάω στο Μόσταρ! απαντά. Λέω, είσαι τρελός.
Και συνεχίζει: Πρέπει να πάω τώρα, γιατί υπάρχει εκεχειρία. Και του λέω, που θα πας ρε παιδάκι μου; Ούτε μια σελίδα του σεναρίου δεν έχουμε γράψει! Μου λέει, δεν έχω άλλη λύση, πρέπει να πάω τώρα, αλλιώς δεν θα πάω ποτέ. Τα μαζεύει, και πάει.

Πώς τα κατάφερνε, μου λέτε; Και με έπαιρνε κάθε δεύτερο βράδυ -για να μη σας πω κάθε βράδυ- από το Μόσταρ για να γράφουμε το σενάριο; Κάποια στιγμή τον ρώτησα, ρε συ Θόδωρε, πώς τα καταφέρνεις; Άστο, μου λέει (του άρεσαν τα μυστήρια). Αλλά ήταν αυτό το καταπληκτικό. Ο άνθρωπος αυτός όταν ήθελε να κάνει κάτι, δεν τό ‘βαζε κάτω. Πολεμούσε! Ήταν η γενιά που πολεμούσε, αγωνιζόταν.

Εγώ, έλεγα, ότι το χαρακτηριστικό της δική μας γενιάς ήταν το: Όχι, δεν θα τους περάσει! Αυτό… Ε, αυτό το ήξερε ο Θόδωρος. Έλεγε, δεν θα τους περάσει! Θα το κάνω!

Κρ.Π.: Και από όλες τις ταινίες που γυρίσατε μαζί, ποιό ήταν το χαρακτηριστικό που συνόδευε τη δουλειά και τη σχέση σας; Σε ποιές ταινίες συνεργαστήκατε;  

Π.Μ.: Κάναμε μαζί τις Μέρες του ’36 (1972), τον Μεγαλέξαντρο (1980), μετά το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991), την αιωνιότητα και μια μέρα (1998), Και την τελευταία τριλογία: Το λιβάδι (2004), τη Σκόνη του Χρόνου (2008), και αυτό που δεν πρόλαβε να γυρίσει, την Άλλη Θάλασσα.

Κρ.Π.: Και δεν πρόκειται;

Π.Μ.: Δεν γίνεται. Έχει γυρίσει τα πρώτα δέκα λεπτά. Δυστυχώς, γιατί ίσως, για μένα, είναι ένα από τα καλύτερα σενάρια. Αφού, είπα, κρίμα ρε παιδιά, τουλάχιστον βγάλτε το σε βιβλίο να υπάρχει. Είναι εξαιρετικό σενάριο. Και μας βασάνισε, όσο δεν έπαιρνε άλλο…

Αν και του έλεγα, εγώ θεωρώ ένα από τα καλύτερα σενάριά σου, το πρώτο, την Αναπαράσταση (1970).

Δυστυχώς, ήταν η μεγάλη μας ατυχία. Δική του, και δική μας…

Κρ.Π.: Τι θυμάστε περισσότερο, από όλα αυτά; 

Π.Μ.: Περισσότερο θυμάμαι εικόνες συνεργασίας. Όπως, όταν μαλώναμε, γινόμαστε έξαλλοι ο ένας με τον άλλον, κάποια στιγμή… Αυτό είναι που θυμάμαι, περισσότερο απ’ όλα.

Του έλεγα: Κοίταξε να δεις Θόδωρε, ξέρω πολύ καλά, ότι μπορείς να βρεις μια καλύτερη λύση και θα περιμένω ώσπου να τη βρεις. Πήγαινα σπίτι, και δεν τον έπαιρνα τηλέφωνο, δεν έκανα τίποτε.

Περνούσε μια βδομάδα; Περνούσαν δέκα μέρες; Επτά η ώρα το πρωί, χτυπούσε το τηλέφωνο! Η μάνα μου που ζούσε ακόμα, φώναζε: Ο Αγγελόπουλος!

Επτά η ώρα το πρωί, δεν έπαιρνε κανένας άλλος.

Λοιπόν, σήκωνα το τηλέφωνο και μου έλεγε: Ακόμα διαφωνώ με τις αντιρρήσεις που έχεις, αλλά έχω μια ιδέα! Αυτό το «Έχω μια ιδέα», πιστεύω ότι με έδεσε μαζί του σαράντα χρόνια! Γιατί πάντα ήταν έτοιμος, να λύσει το πρόβλημα, με μια καινούργια ιδέα!

Κρ.Π.: Να συνθέσει…

Π.Μ.: Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος ποτέ δεν θα σου ‘λεγε, όχι, εγώ έτσι το σκέφτηκα. Ποτέ! Σου ‘λεγε, εντάξει, έχω μια άλλη ιδέα. Να τη συζητήσουμε;

Είναι, η φράση του Θόδωρου, που θα με συνοδεύει, σ’ όλη μου τη ζωή!

Κρ.Π.: Συγκινητικό…

Π.Μ.: Δεν μπορείτε να φανταστείτε.

Κι όταν του έλεγα, δεν θα σε πάρω τηλέφωνο, ήξερα! Ήμουν σίγουρος, δεν είχα καμιά αμφιβολία. Το ήξερα πια. Ότι θα με πάρει και θα μου πει: Έχω μια ιδέα!


Στο A’ μέρος της συνέντευξης
«Πέτρος Μάρκαρης: Εξελιχθήκαμε με μία λογική θυλάκων!» ο συγγραφέας, ξεκινά από τη ζωή του στην Κωσταντινούπολη, την απόφασή του να ζήσει στην Αθήνα λόγω της συγγραφής του πρώτου θεατρικού του έργου στη μητρική του γλώσσα, αναφέρεται στην ελληνική λογοτεχνία, όπως και στην ξαφνική «εμφάνιση» του βασικού ήρωα των 8 -μέχρι στιγμής- αστυνομικών μυθιστορημάτων του, μιλώντας παράλληλα και για την Τριλογία της Κρίσεως*, δίνοντας έμφαση στον ανεπίλυτο -μέχρι σήμερα- διχασμό της ελληνικής κοινωνίας, και τα αποτελέσματά του.

*A’ μέρος, στην ερώτηση «Ο πρώην διευθυντής του Κέντρου Έρευνας της Ελληνικής Κοινωνίας […] το μικρό προσωπικό τους κύκλο…»

Πέτρος Μάρκαρης: Εξελιχθήκαμε με μία λογική θυλάκων!

06:34, 28 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/118013

Photo: Regine Mosimann / Diogenes Verlag

[…] Εξελιχθήκαμε με μία λογική θυλάκων! Το βλέπετε και σήμερα, αυτό, μπροστά σας. Ε, αυτό, έκανε μεγάλη ζημιά, και δημιούργησε μία αντίφαση η οποία μάς έκανε μεγάλο κακό, με την εξής έννοια: Ενώ θεσμικά περάσαμε (ας μη γελιόμαστε, εγώ που ξέρω και το παρελθόν…) την περίοδο της καλύτερα οργανωμένης δημοκρατίας και της ανοιχτής κοινωνίας, ταυτόχρονα εγκλωβιστήκαμε στα επί μέρους ενδιαφέροντα και συμφέροντά μας! Αυτή η αντίφαση μάς πήγε πίσω και στο χώρο του πνεύματος και στο χώρο της γραφής και στο χώρο της τέχνης. Παντού! […] Ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr, σε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, σε δύο μέρη.
Στο πρώτο μέρος, ξεκινά από τη ζωή του στην Κωσταντινούπολη, την απόφασή του να ζήσει στην Αθήνα λόγω της συγγραφής του πρώτου θεατρικού του έργου στη μητρική του γλώσσα, αναφέρεται στην ελληνική λογοτεχνία, όπως και στην ξαφνική «εμφάνιση» του βασικού ήρωα των 8 -μέχρι στιγμής- αστυνομικών μυθιστορημάτων του, μιλώντας παράλληλα για την Τριλογία της Κρίσεως*, δίνοντας έμφαση στον ανεπίλυτο -μέχρι σήμερα- διχασμό της ελληνικής κοινωνίας, και τα αποτελέσματά του.

Κρ.Π.: Θα ξεκινήσετε από την Κωνσταντινούπολη που γεννηθήκατε;

Π.Μ.: Για μας, που γεννηθήκαμε ήταν πάντα η Πόλη του Βύζα που τη δημιούργησε. Μετά ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος την έκανε πρωτεύουσα του Βυζαντίου, και εξ ου ονομάστηκε η Πόλη του Κωνσταντίνου.

Εκεί γεννήθηκα, λοιπόν, και εκεί μεγάλωσα. Έφυγα από το 1960. Ως τότε, για μένα η Πόλη, ήταν η μόνη πόλη που γνώριζα στη ζωή μου.

Κρ.Π.: Πώς φύγατε;

Π.Μ.: Έφυγα για να σπουδάσω. Κάποια στιγμή η αδελφή μου παντρεύτηκε και ήρθε στην Ελλάδα, όπως και εγώ, αφού τελείωσα τις σπουδές. Οι γονείς μου, μείναν εκεί μόνοι, και σε μεγάλη ηλικία πια, ήρθαν και εκείνοι κάποια στιγμή.

Θέμα διωγμού για τη δική μου οικογένεια, που είχε τουρκική υπηκοότητα, δεν ετέθη ποτέ.

Κρ.Π.: Αλλά τον διωγμό τον βιώσατε…

Π.Μ.: Αυτό το φοβερό άτομο, που λεγόταν Ισμέτ Ινονού, έκανε δύο απόπειρες να εξοντώσει τις μειονότητες. Η πρώτη απόπειρα ήταν μέσα στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, το ’42-’43, με το «φόρο ύπαρξης», η οποία απέτυχε.

Η δεύτερη απόπειρα έγινε το ’64 με το Κυπριακό και εκεί η ιδέα του, τουλάχιστον για τους Ρωμιούς της Πόλης, ήταν, να το πω εντός εισαγωγικών: «ιδιοφυής».

Γιατί σκέφτηκε, ότι: Αν διώξω τους Έλληνες υπηκόους -που ήταν πολλοί στην Πόλη(γιατί έρχονταν πολλοί από την Ελλάδα, για να δουλέψουν, και μένανε)- τί θα κάνουνε; Δεν θα ακολουθήσουν και τα άλλα μέλη της οικογένειάς τους, κι ας είναι Τούρκοι υπήκοοι; Πράγμα το οποίο επέτυχε! Διότι δεν μπορούσε να «σπάσει» μια οικογένεια. Αναγκαζόταν, για παράδειγμα, η σύζυγος να ακολουθήσει τον σύζυγο ή αντίστροφα, μαζί με τα παιδιά, κλπ.

Κάπως έτσι και οι δικοί μου, είπαν κάποια στιγμή, τα παιδιά μας είναι στην Αθήνα, τί να κάνουμε εμείς εδώ; Και φύγανε…

Κρ.Π.: Εσείς –τα παιδιά της οικογένειας- πώς αποφασίσατε να μείνετε στην Αθήνα;

Π.Μ.: Όπως είπα η αδελφή μου παντρεύτηκε. Εμένα, όμως, η επιλογή μου, ήταν καθαρά γλωσσική. Δηλαδή, από τη στιγμή που κατάληξα στα χρόνια μου, ότι θέλω να γράφω ελληνικά, ότι η επιλογή μου ήταν η μητρική μου γλώσσα, ήταν φυσικό να ‘ρθω στην Αθήνα.

Γιατί όταν έφυγα από την Πόλη ήμουν τρίγλωσσος. Μιλούσα εξίσου καλά, και έγραφα: ελληνικά, γερμανικά και τούρκικα. Μπορούσα, λοιπόν, να επιλέξω μία από τις τρεις. Επέλεξα τη μητρική μου γλώσσα. Έτσι έγινε.

Από κει και πέρα, βεβαίως, δεν ακολούθησα την πορεία των παιδιών της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη. Δεν έβγαλα το Δημοτικό και μετά να πάω σε ένα ελληνόφωνο Γυμνάσιο, π.χ. στη Ζωγράφειο, στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπως έκανε η συντριπτική πλειοψηφία. Ο πατέρας μου ήθελε να μάθω γερμανικά -και τότε, ο πατέρας αποφάσιζε!- για δύο λόγους:

Ο ένας λόγος ήταν, ότι εκείνος πίστευε ακράδαντα πως τα γερμανικά θα γίνουν η διεθνής επιχειρηματική γλώσσα. Έπεσε έξω. Και αυτό συνδεόταν με την επιθυμία του να συνεχίσω τη δουλειά του(εταιρεία εισαγωγών) στην Πόλη. Ούτε αυτό έγινε.

Συνεπώς, εγώ έμεινα με τα γερμανικά μου. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι την αγάπησα τη γερμανική γλώσσα και την αγαπώ ακόμη πολύ. Είναι μία πολύ ωραία γλώσσα, με τρομερές δυνατότητες, αλλά εγώ ήθελα να γράψω στη μητρική μου γλώσσα, κι αυτή ήταν τα ελληνικά. Τελείωσε!

Τα ελληνικά που γράφω, είναι ελληνικά Δημοτικού! Διότι η μέση εκπαίδευση σε μένα, ήταν στα γερμανικά. Από την πρώτη Γυμνασίου πήγα σε γερμανόφωνο σχολείο και συνέχισα με τα γερμανικά. Καταλαβαίνετε, ότι για να ξαναγυρίσω στα ελληνικά, πρώτον χρειαζόταν προσπάθεια –δεν ήταν εύκολο-, δεύτερον έπρεπε να ακούω τη γλώσσα συνέχεια. Αν δεν την άκουγα, δεν θα μπορούσα να εκφραστώ. Γι’ αυτό και εγκαταστάθηκα στην Αθήνα.

Κρ.Π.: Και πότε έγινε αυτό;

Π.Μ.: Ή το 1964 ή το 1965. Δεν θυμάμαι πια. Είναι πολλά χρόνια.

Κρ.Π.: Τότε που γράψατε και το πρώτο θεατρικό, την Ιστορία του Αλή Ρέτζο;

Π.Μ.: Ναι. Το πρώτο θεατρικό, το έγραψα το ’64. Αν δείτε την πρώτη γραφή, θα δείτε πόσο Πολίτικα, είναι τα ελληνικά μου…

Κρ.Π.: Και ο πατέρας σας πώς αντέδρασε, όταν του ανακοινώσατε τις επιλογές σας;

Π.Μ.: Ξέρετε, ο πατέρας μου ήταν πολύ ανοιχτός άνθρωπος. Για τη γενιά του και την ηλικία του, ήταν ένας πολύ ανοιχτός άνθρωπος. Ποτέ δεν έφερε εμπόδιο στα παιδιά του. Είπε, αν θέλεις να πας.

Περισσότερο η μητέρα μου ήταν της οικογένειας, όπως ήταν όλες οι γυναίκες νοικοκυρές της εποχής, που κρατούσαν τις οικογένειες. Αλλά τελικά, ο πατέρας μου, είπε, άμα θέλει θα πάει, δεν γίνεται αλλιώς. Έτσι, έγινε.

Βεβαίως, η Πόλη του τότε και η Πόλη του σήμερα, είναι δύο διαφορετικές πόλεις πλέον. Εγώ άφησα την Πόλη με πληθυσμό 1μιση εκατομμύριο -που ήταν πολύ μεγάλη πόλη για την εποχή εκείνη-, και τη βρίσκω σήμερα, μια πόλη σχεδόν 20 εκατομμυρίων κατοίκων.

Κρ.Π.: Οι Έλληνες, πόσοι ήταν τότε, και πόσοι είναι τώρα;

Π.Μ.: Τα στοιχεία που υπάρχουν, λένε ότι πριν τα Σεπτεμβριανά, ο ελληνικός πληθυσμός της Πόλης, ήταν γύρω στις 60 χιλιάδες. Σήμερα υπάρχουν καθαροί Ρωμιοί, γύρω στους χίλιους διακόσους.

Κρ.Π.: Και το ’64,πόσοι ήταν οι Έλληνες;

Π.Μ.: Το ’64 έγινε η μεγάλη φυγή. Από το ’64 μέχρι το ’66, που γινότανε η «έξοδος», να την πω έτσι, στο τέλος η Πόλη κατάληξε με μία μειονότητα η οποία ήταν γύρω στις 5 με 6 χιλιάδες, πια. Αυτοί είχαν μείνει. Σήμερα, έχει μείνει ένας πληθυσμός, ο οποίος, μπορώ εγώ να τον χωρίσω στα δύο:

Δηλαδή, ή αυτοί που δεν έχουν που να πάνε και είναι στο γηροκομείο του Μπαλούκλ, ή εκείνοι οι οποίοι είχαν τέτοιες περιουσίες –ιδιαίτερα ακίνητες- που δεν μπορούσαν να τις αφήσουν και να φύγουν.  Αυτοί μείνανε πια.

Κρ.Π.: Το βιβλίο που μιλάτε για όλα αυτά…

Π.Μ.: … είναι το Παλιά, πολύ παλιά, ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται, όλο, στην Πόλη΄  δεν υπάρχει Αθήνα, δεν υπάρχει τίποτα.
Και είναι ένα βιβλίο, το οποίο, ίσως, μαζί με το τελευταίο, το Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, με βασάνισαν περισσότερο απ’ όλα.

Ιδιαίτερα το πρώτο, γιατί ήταν οι μνήμες, ήταν τα νιάτα μου, ήτανε όλη αυτή η εξέλιξη και η σημερινή πραγματικότητα της κοινότητας και της μειονότητας, κι αυτό με βασάνισε πάρα πολύ. Δεν ήταν εύκολο να το γράψω.

Κρ.Π.: Και το γράψατε, αργά, το 2008 κυκλοφόρησε.

Π.Μ.: Γιατί το ανέβαλα συνέχεια. Φοβόμουν να το γράψω. Ήταν, απλώς, το λέω πολύ καθαρά: Φόβος. Πώς θα αντιμετωπίσω αυτό το παρελθόν.

Κρ.Π.: Και πώς το αντιμετωπίσατε, τελικά;

Π.Μ.: Ήτανε πάρα πολύ δύσκολο. Ένα διάστημα, είχα φρακάρει τελείως, και ήρθε η κόρη μου και μου είπε: Κοίτα να δεις, ή θα το γράψεις αυτό το μυθιστόρημα, ή θα παραιτηθείς, γιατί κοντεύουμε να πεινάσουμε με σένα!

Κρ.Π.: Από πότε ξεκινήσατε να το γράφετε;

Π.Μ: Από το 2000.  Με βασάνιζε, όπως σας είπα, πάρα πολλά χρόνια αυτή η ιδέα. Ήθελα να το γράψω, αλλά και δεν μπορούσα να το γράψω.

Τελικά, αυτό που ξεκλείδωσε το μυθιστόρημα, είναι η δολοφόνος. Το λέω, γιατί η δολοφόνος, από τις πρώτες σελίδες γίνεται γνωστή. Κι αυτή η γυναίκα, ήταν η γυναίκα που με μεγάλωσε. Η Μαρία μού ξεκλείδωσε το μυθιστόρημα, και μεσ’ το μυθιστόρημα έχει μείνει με το πραγματικό της όνομα: Μαρία Θάμπου.

Κρ.Π.: Και η Μαρία τότε ζούσε;

Π.Μ.: Όταν άρχισα να το γράφω είχε πεθάνει. Αυτό ήταν μία τραγωδία σ’ αυτή την οικογένεια, με την έννοια ότι η Μαρία ήταν μαζί μας 35 χρόνια περίπου. Να σκεφτείτε ότι την αδελφή μου την πήρε από 6 μηνών.

Όταν οι γονείς μου αποφάσισαν την μετεγκατάσταση στην Αθήνα, η Μαρία ήταν περίπου στην ηλικία που είναι και στο μυθιστόρημα, δηλαδή, κοντά στα 90.

Η μητέρα μου θεώρησε ότι δεν θα άντεχε να κάνει την μετεγκατάσταση και ότι γι αυτήν θα ήταν πιο καλό να της εξασφάλιζε ένα δωμάτιο στο γηροκομείο(το ελληνικό γηροκομείο όπως και το νοσοκομείο, της Πόλης, διατηρούνται και λειτουργούν πολύ καλά μέχρι σήμερα), να έμενε στο χώρο της. Η Μαρία όμως, ήταν πάρα πολύ δυστυχισμένη. Δεν το ήθελε με τίποτα, αυτό. Και πέθανε δυστυχισμένη.

Αυτό για τη μάνα μου ήταν μία τύψη και μία ενοχή, που δεν περνούσε με τίποτα. Έλεγε, ότι εγώ στο τέλος, την έκανα δυστυχισμένη αυτήν τη γυναίκα. Όταν λοιπόν μου ήρθε η ιδέα να βάλω τη Μαρία στο μυθιστόρημα, είπα, ότι τουλάχιστον τώρα, μπορώ να κάνω κάτι για τη Μαρία: Να την αφήσω να υπάρχει…

Κρ.Π.: Συγκινητικό…

Π.Μ.: Δεν ήμασταν οι μόνοι. Ξέρετε πόσα τέτοια δράματα πέρασαν οι Πολίτες; Πολύ χειρότερα σας διαβεβαιώ. Πέρασαν πάρα πολλά.

Κρ.Π.: Η επινόηση, λένε, είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Εσείς, τι πιστεύετε;

Π.Μ.: Αυτό που λέω, πάντα, είναι ότι δεν υπάρχει κανόνας, γι’ αυτό και είμαι πολύ επιφυλακτικός με τα εργαστήρια δημιουργικής γραφής. Γιατί ο καθένας από εμάς, γράφει, όπως του πάει καλύτερα. Αυτή είναι μία αρχή, η οποία δεν ξεπερνιέται.

Εγώ δεν ήθελα να γράψω μυθιστόρημα ποτέ. Έλεγα ότι το θέατρο και το σενάριο μου φτάνουν. Και δεν ήθελα να γράψω μυθιστόρημα, επειδή δεν άντεχα τις περιγραφές. Εξ ου και το σενάριο ήταν μία βολική λύση. Έλεγα: την περιγραφή την κάνει η εικόνα, άρα ο σκηνοθέτης. Εγώ δεν χρειάζεται να κουραστώ…

Όταν όμως, το 1993, έγραφα το σενάριο της Ανατομίας ενός εγκλήματος, στον τρίτο χρόνο της μου εμφανίστηκε αυτή η οικογένεια, δηλαδή ο Χαρίτος, η γυναίκα του, και η κόρη του!

Στην αρχή, έβλεπα μπροστά μου, μία τυπική, μικροαστική, ελληνική οικογένεια. Και επειδή στην Ανατομία, πέρασαν ένα σωρό μικροαστοί, είπα δεν θέλω άλλους παιδιά, φτάνει! Δεν μπορώ! Ότι ήταν να γράψω, το ‘γραψα…

Κρ.Π.: Ο Κώστας Χαρίτος, είναι ο κεντρικός ήρωας στα αστυνομικά σας μυθιστορήματα. Τί εννοείτε «εμφανίστηκε»;

Π.Μ.: Κάποια στιγμή, ενώ καθόμουν στο γραφείο μου να γράψω, ήταν σαν να έβλεπα μπροστά μου, τρία άτομα. Δεν τα έβλεπα πραγματικά αυτά τα τρία άτομα. Αλλά, ήξερα τι ήταν, ήξερα ότι ήταν μια μικροαστική οικογένεια. Δεν ήθελα όμως, ν’ ασχοληθώ.

Το ζήτημα είναι, ότι ο άντρας της οικογένειας, ο Χαρίτος δηλαδή, δε με άφηνε σε ησυχία!

Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ να γράψω τα επεισόδια. Και ξέρετε, η τηλεόραση είναι ένα παμφάγο κτήνος, δηλαδή, με παίρνανε δέκα τηλέφωνα την ημέρα, για να μου πουν: Πού είναι το επεισόδιο για την Ανατομία; Το έγραψες; Περιμένει η Παραγωγή! Αυτό γίνεται. Έτσι είναι το είδος. Τι να κάνουμε…

Αυτό, μετά από ένα διάστημα, μου έγινε μαρτύριο. Ώσπου μια μέρα είπα: Αν αυτός με βασανίζει έτσι, δύο τινά μπορεί να είναι: Ή μπάτσος, ή οδοντίατρος! Όταν κατάλαβα, ότι αυτός είναι αστυνομικός, την ίδια στιγμή ήξερα το ονοματεπώνυμό του, ήξερα πώς έλεγαν τη γυναίκα του, και πως έλεγαν την κόρη του. Δεν είπα ποτέ: Μα πώς να τον πω; Το ήξερα.

Κρ.Π.: Απίστευτο…

Π.Μ.: Καταλαβαίνετε, πόση μακρά ήταν η επώαση μέσα μου, στο υποσυνείδητο, για να τα ξέρω όλα αυτά. Έτσι γεννήθηκε ο Χαρίτος!

Και επειδή ήταν αστυνομικός, στράφηκα σε ένα είδος, δηλαδή στο αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα το χρησιμοποιήσω. Από την άλλη μεριά, όμως, ήμουν ένας μανιώδης αναγνώστης, πάντα, αστυνομικών μυθιστορημάτων.

Εξ ου, και το πρώτο μυθιστόρημα το Νυχτερινό δελτίο, είναι τοποθετημένο σε τηλεοπτικό κανάλι. Γιατί εκεί ήμουν όλη μέρα λόγω Ανατομίας. Έτσι βγήκε. Από κει ξεκίνησε η ιστορία.

Βέβαια, στη διαδρομή του αστυνομικού μυθιστορήματος, γενικά, οι αστυνομικοί με οικογένεια σπανίζουν.

Οι αστυνομικοί στα μυθιστορήματα είναι συνήθως μοναχικοί, όπως είναι ο Μάρλοου για παράδειγμα. Η δική μου επιλογή, του μικροαστού αστυνομικού με την οικογένειά του, είναι τελείως ελληνική εκδοχή.

Ο μόνος που θυμάμαι ότι είναι σ’ αυτήν την κατηγορία, είναι ο αστυνόμος Μαιγκρέ του Ζορζ Σιμενόν. Ο οποίος, όμως, έχει γυναίκα, αλλά δεν έχει παιδιά.

Δεν μπορώ να ξεκαθαρίσω ακόμα με τον εαυτό μου, αν ήτανε επιρροή της τηλεόρασης, ή επιρροή του γεγονότος ότι τοποθέτησα τον ήρωά μου μέσα σε μία οικογένεια, η διαδρομή των μυθιστορημάτων. Τι θέλω να πω:

Όλα τα μυθιστορήματα, από το πρώτο μέχρι το Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, έχουνε μία διαδρομή της οικογένειας, η οποία, από μυθιστόρημα σε μυθιστόρημα εξελίσσεται, και μία αστυνομική πλοκή η οποία σε κάθε μυθιστόρημα είναι αυτόνομη.

Δηλαδή, αν διαβάσει κανείς αυτά τα 8 μυθιστορήματα, μόνο από τη σκοπιά της οικογένειας, αφήνοντας έξω την αστυνομική πλοκή, θα δει ότι η οικογένεια αυτή έχει εξελιχθεί τρομερά. Και έχει εξελιχθεί οικογενειακά: η κόρη παντρεύτηκε, έκανε επάγγελμα… και έχει εξελιχθεί και με την έννοια της διαβίωσης, δηλαδή, στα τρία τελευταία βιβλία, περνάει όλες τις δυσκολίες που περνάει ο μέσος Έλληνας.

Κρ.Π.: Στο σήμερα… Είναι η *τριλογία σας που εξελίσσεται εν μέσω της ελληνικής κρίσης: Ληξιπρόθεσμα δάνειαΠεραίωσηΨωμί, παιδεία, ελευθερία. Η οικογένεια του Κώστα Χαρίτου, μοιάζει σα να ζει κάπου παράλληλα με σάς…

Π.Μ.: Ξέρετε, η περίπτωση του Χαρίτου, η προσωπικότητά του, κατά κάποιον τρόπο μου καθόριζε και τον τρόπο δουλειάς μου. Δηλαδή, ο τρόπος που γράφω έχει άμεση σχέση με τον ήρωα.

Κάποια στιγμή, όταν μιλούσα στην Ισπανία για τα μυθιστορήματα, κάποιος ακροατής με ρώτησε: Πώς γράφετε κύριε Μάρκαρη; Του λέω, είναι πολύ απλό το πώς γράφω. Σηκώνομαι το πρωί και πίνω έναν καφέ με τον Χαρίτο. Και του λέω: Ρε παιδί μου, τώρα, γιατί πρέπει να πας εσύ, εκεί ειδικά, να ψάξεις και να ερευνήσεις; Κι αυτός μου εξηγεί γιατί θα το κάνει, και εγώ αυτό το γράφω!

Διότι, εγώ δεν ξέρω ποτέ πώς θα εξελιχθεί το μυθιστόρημα. Έχω ένα γενικό θέμα, μια γενική πλοκή στο μυαλό μου, αλλά από κει και πέρα το μυθιστόρημα αναπτύσσεται κεφάλαιο – κεφάλαιο. Στο τέλος κάθε κεφαλαίου, λέω, τί θα γίνει τώρα παρακάτω;

Αυτός ο τρόπος, είναι δικός μου προσωπικός. Άλλοι συγγραφείς γράφουν πολύ διαφορετικά.

Κρ.Π.: Υπάρχει βιβλιογραφία που αναφέρει πως κάνουμε έργο ότι δεν απωθούμε… Οπότε, το να μπορεί κάποιος να αφήσει τον εαυτό του να εκφράσει και κομμάτια ασυνείδητα, είναι σημαντικό…

Π.Μ.: Ανήκω σε αυτούς τους συγγραφείς που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει συγγραφέας που να μη χρησιμοποιεί αυτοβιογραφικά στοιχεία. Κανένας.

Μπορεί να μην είναι αυτοβιογραφικό ένα μυθιστόρημα, αλλά έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία, εξ ορισμού! Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Θα σας πω ένα παράδειγμα γι’ αυτό που σας λέω:

Όταν ασχολήθηκα με τη γυναίκα του Χαρίτου, την Ανδριανή, σκέφτηκα ότι πρέπει να της βάλω -γιατί απ’ την αρχή ήταν η κλασική γυναίκα αστυνομικού, δηλαδή, νοικοκυρά- κάποιο χαρακτηριστικό. Σκέφτηκα, λοιπόν, τότε, ότι το χαρακτηριστικό θα είναι αυτά τα περίφημα «γεμιστά».

Γιατί τα γεμιστά; Γιατί η μάνα μου, έφτιαχνε καταπληκτικά γεμιστά! Και στο σπίτι όταν ήρθε, γιατί πέθανε η γυναίκα μου και η κόρη μου ήταν πολύ μικρή και έπρεπε να τη φροντίσει κάποιος, έφτιαχνε πολύ συχνά.

Η κόρη μου, της έλεγε: γιαγιά, θα φτιάξεις γεμιστά; Εκείνη άρχιζε, λοιπόν, ένα καταπληκτικό παιγνίδι, γιατί η μάνα μου ήταν, εντός εισαγωγικών, «ντίβα». Κι έλεγε: Α, δεν μπορώ. Είναι πάρα πολύ κουραστικό φαγητό. Ποιός θα κάτσει να κόψει τις ντομάτες, να κάνει τη γέμιση, να… Πα πα πα! Δεν το κάνω με τίποτα! Η κόρη μου, έφτανε στο σημείο σχεδόν γονατιστή να την εκλιπαρεί, για να της πει η γιαγιά στο τέλος: Ναι, αλλά θα είναι η τελευταία φορά, και να το ξέρεις. Ε, ποτέ δεν ήταν η τελευταία φορά. Ήταν πάντα η προτελευταία!

Αυτό ήταν που με οδήγησε να πω: Α! Τα γεμιστά! Από εκεί ξεκίνησα.

Ένα άλλο παράδειγμα: Όταν έφτασε το τρίτο μυθιστόρημα, δηλαδή Ο Τσε αυτοκτόνησε, έχουν πυροβολήσει το Χαρίτο, και έχει αναρρωτική άδεια, οπότε η ιστορία αναφέρεται συχνά στη γυναίκα του. Το διαβάζει η αδελφή μου, και μου λέει: Ρε συ, αυτή είναι η μάνα μας! Της λέω: Γιατί το λες; Μου λέει: Έτσι μας τρομοκρατούσε όταν ήμασταν άρρωστοι από το φόβο μην πάθουμε τίποτα!

Λοιπόν, σήμερα, η Ανδριανή(η γυναίκα του Χαρίτου), είναι ταυτισμένη με τη μητέρα μου. Απόλυτα! Καμιά φορά, όταν θέλω να τσιγκλήσω τους ακροατές, τους ρωτάω: Σας αρέσει η Ανδριανή; Κι όταν μου λένε, ναι, αλλά, ξέρετε… τους απαντώ: Ναι, αλλά, δεν θα σας άρεσε και η μητέρα μου! Και κει κομπλάρουν οι κακόμοιροι.

Συνήθως οι Ισπανοί και οι Ιταλοί, μου λένε: Καταπληκτική γυναίκα! Γιατί έχουν την ίδια περίπτωση μάνας στα σπίτια τους. Είναι ο νότος…

Όταν μιλάω με τους Γερμανούς, επειδή οι γερμανίδες είναι εργαζόμενες και δεν δέχονται αυτήν τη μοιρολατρία της γυναίκας του νότου, έχουν αντιρρήσεις. Οπότε, εκεί είναι που τους λέω: Δεν θα συμπαθούσατε ούτε τη μάνα μου!

Γι’ αυτό, δεν υπάρχει θέμα. Υπάρχει παντού το αυτοβιογραφικό στοιχείο! Αλίμονο αν δεν υπήρχε.

Από κει και πέρα, υπάρχει κάτι άλλο, που από συγγραφέα σε συγγραφέα διαφέρει. Να σας πω τι είναι αυτό:

Υπάρχουν συγγραφείς, οι οποίοι όταν θέλουν να γράψουν έναν χαρακτήρα, κάθονται στο γραφείο τους και τον φαντάζονται. Λένε, θέλω να έχει αυτό το χαρακτηριστικό, αυτές τις αδυναμίες. Ωραία. Είναι μία μέθοδος πολύ διαδεδομένη.

Υπάρχει όμως και μία δεύτερη κατηγορία συγγραφέων, η οποία φτιάχνει τους ήρωες παίρνοντας παραδείγματα και χαρακτηριστικά από ανθρώπους που τους γνωρίζουν. Σε αυτήν την κατηγορία, ανήκω εγώ. Σε μένα ήρωας που να τον φανταστώ στο μυαλό μου, δεν υπάρχει!

Θα σας πω και ένα άλλο παράδειγμα: Κάποια στιγμή στην Άμυνα ζώνης, ο Χαρίτος πάει να ανακρίνει κάποιον που φτιάχνει παιδικά ρούχα. Αυτός είναι ένας βιοτέχνης, ο οποίος είναι σχολαστικός με την καθαριότητα και την τάξη. Όσο λοιπόν απαντάει στον Χαρίτο, του σπάει ταυτόχρονα και τα νεύρα γιατί ξεσκονίζει, ή βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Όταν τελείωσε αυτό το κεφάλαιο, λέω στην αδελφή μου, το διαβάζεις να μου πεις πώς το βρίσκεις;

Το διαβάζει λοιπόν εκείνη, κι όταν το τελειώνει φωνάζει: (στον άντρα της) Τάσο! Ρεζίλι έγινες! Στο μυθιστόρημα σ’ έβαλε!

Δεν έχω και καμία αναστολή για να το κάνω, για να λέμε και την αλήθεια. Αλλά, έτσι δουλεύω.

Γι αυτό, σας λέω, δεν υπάρχει τρόπος. Ο καθένας κάνει αυτό που του πάει καλύτερα.

Κρ.Π.: Υπάρχει και κάποιος που προβάλατε πάνω στον ίδιο τον Χαρίτο;  

Π.Μ.: Όχι, δεν υπάρχει. Εκείνο το οποίο λέω όταν με ρωτάνε καμιά φορά, είναι ότι: Εγώ έχω κοινό με τον Χαρίτο. Τί; Τη ματιά μου πάνω στην Αθήνα και τους Έλληνες. Η ματιά του, είναι η ματιά μου.

Η κόρη μου, μού λέει καμιά φορά: Έχω βαρεθεί να ακούω τα σχόλια και τις ειρωνείες σου και μετά να τα διαβάζω σε μυθιστόρημα από το Χαρίτο! Βρες κάτι άλλο!

Αυτό είναι το ένα. Από την άλλη μεριά, όμως, η οικογένεια του Χαρίτου, δεν έχει καμία σχέση με την οικογένεια που είχα εγώ, ή η με τη σχέση μου…

Όμως, η οικογένεια του Χαρίτου, είναι πολύ κοντά στην δική μου οικογένεια. Δηλαδή, στη μητέρα μου, στον πατέρα μου. Η σχέση τους είναι πάρα πολύ κοντά, στη σχέση που είχαν οι γονείς μου. Πάρα πολύ κοντά. Και βεβαίως, η κόρη, η Κατερίνα, έχει πάρα πολλά στοιχεία από την κόρη μου.

Όταν μπαίνει σπίτι η κόρη μου και με βλέπει να γράφω, μου λέει: Γράφεις μυθιστόρημα; Λέω, ναι. Εκείνη η αδελφούλα μου, μου λέει, τί κάνει;

Κρ.Π.: Ο Μιχαήλ Μπαχτίν, είχε αναφέρει ότι σε κάθε έργο δεν υπάρχει μόνο μία φωνή, π.χ. του συγγραφέα, αλλά και πολλές άλλες φωνές…

Π.Μ.: Παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο η εμπειρία και τα βιώματα που έχεις μέσα σου. Αυτό το οποίο, ουσιαστικά, είναι όλο σου το προσωπικό παρελθόν, και των ανθρώπων γύρω σου. Χωρίς τα βιώματα αυτά, δεν μπορείς να γράψεις.

Δεν είναι εγκεφαλική η διαδικασία. Διατυπώνεται με καθαρό μυαλό, αλλά αφού προηγηθεί η βιωματική ανάκληση και επεξεργασία.

Όταν γράφω, είμαι τελείως προσηλωμένος. Ξέρω τι θα κάνω και πως θα το χτίσω. Αλλά για να φτάσω στο σημείο να γράψω, έχω περάσει μια διαδικασία ολόκληρη, βιωμάτων, εικόνων, προσωπικών εμπειριών, πραγμάτων που με πόνεσαν, ανθρώπων που τους γνώρισα και ή τους αγάπησα ή δεν τους αγάπησα. Όλα αυτά, προηγούνται!

Κρ.Π.: Η λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια σαν να ακολουθούσε μία προκάτ διαδικασία; Πολύ χιούμορ κατασκευασμένο, και μία εξέλιξη ιστοριών που δεν σε έκαναν να νιώθεις, τελικά να «ζεις»; Γιατί η ανάγνωση δεν πρέπει να είναι βιωματική πράξη, όσο και δημιουργία, από μόνη της;

Π.Μ.: Εγώ προέρχομαι από τη γερμανόφωνη λογοτεχνία.

Έχω παρατηρήσει δύο φάσεις στην ελληνική λογοτεχνία. Υπάρχει μία περίοδος μυθιστοριογραφίας –όχι πεζογραφίας- όπου ουσιαστικά η επιρροή της ποίησης πάνω της, ήταν τεράστια. Δηλαδή, η ποίηση ήταν τόσο καταλυτική στη νεώτερη ελληνική λογοτεχνία, ώστε η πρόζα επηρεάστηκε, με την έννοια ότι εξελίχθηκε ως μία άσκηση ύφους, θέτοντας στο περιθώριο την εξέλιξη του μύθου και της ιστορίας.

Διάβαζες τρομερά ωραία υφολογικά έργα, αλλά έλεγες: Παρακάτω, τί θα γίνει παιδιά;(γιατί εγώ, έτσι έμαθα…) Και δεν γινόταν τίποτα!

Τα τελευταία χρόνια, αυτό, η ελληνική πεζογραφία προσπαθεί να το ξεπεράσει, και έχει δείγματα που το ξεπερνάει.

Από την άλλη όμως, επειδή αυτή είναι μία μεταβατική φάση, πολλές φορές πηγαίνουν στο άλλο άκρο οι συγγραφείς.

Κρ.Π.: Θέλετε να πείτε παραδείγματα;

Π.Μ.: Θεωρώ ότι οι συγγραφείς όπως ο Ηλίας Βενέζης, όπως ο Μυριβίλης, όπως μια σειρά από μεταπολεμικούς συγγραφείς, επηρεάστηκαν πάρα πολύ στο ύφος τους, επειδή η ποίηση χάραζε τη γραμμή σ’ αυτό.

Οι συγγραφείς οι οποίοι, δεν επηρεάστηκαν στην ελληνική λογοτεχνία απ’ αυτό, είναι ο Τσίρκας(ο οποίος ήταν στην Αίγυπτο), είναι ο Καραγάτσης, ο οποίος για μένα είναι ο πιο ικανός μυθιστοριογράφος που έχουμε, ακόμα και σήμερα το λέω αυτό. Ανεξαρτήτως αν συμφωνείς ή δεν συμφωνείς, ο Καραγάτσης ήξερε πως γράφεται ένα μυθιστόρημα.

Σε αντίθεση με άλλους συγγραφείς, οι οποίοι παρασύρονταν πολλές φορές από μία υφολογική προτεραιότητα.

Τα τελευταία χρόνια, αυτό, παραμερίζεται από τους νεώτερους συγγραφείς, καταλήγουν όμως, πολλές φορές, σε ένα άλλο άκρο, δηλαδή, σε μία περιγραφικότητα(άλλοτε είναι χιουμοριστική, άλλοτε ψυχογραφική, κλπ) η οποία όμως, κάπου εγκλωβίζεται! Και επίσης, δεν μπορούν να μείνουν ανεπηρέαστοι από το γενικό «δήθεν» που χαρακτήριζε τη ζωή μας τα τελευταία 30 χρόνια.

Κρ.Π.: Αυτό ήθελα να σας πω, γι’ αυτό το δήθεν…

Π.Μ.: Δεν μπορούσαν να μην επηρεαστούν! Οι συγγραφείς ζούμε την κοινωνία! Δεν ζούμε εκτός. Ζούμε εντός.

Από τη στιγμή που ζούνε εντός, επηρεάζονται. Θα μου πεις, ναι, αλλά εσύ; Εγώ, έρχομαι από άλλη γενιά! Αυτό παίζει μεγάλο ρόλο.

Για να σας φέρω ένα παράδειγμα, καμιά φορά μου λένε διάφορα για τους σημερινούς νέους, και τους απαντώ: Μου λέτε για τους σημερινούς νέους, αλλά αυτές οι γενιές μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι η μαμά Ευρώπη θα τους λύσει όλα τα προβλήματα! Η δική μου η γενιά, όχι η μαμά Ευρώπη, αλλά καλά καλά ούτε η μαμά δεν είχε να μου δώσει! Ε, είναι μεγάλη διαφορά! Τι να κάνουμε!

Κρ.Π.: Και είναι και αυτός ο τρόπος ζωής στην πόλη, όλοι περιτριγυρισμένοι από το μπετόν…

Π.Μ.: Σε αυτήν την 25ετία, δημιουργήθηκε, και το βλέπετε σήμερα στην ακραία και παρακμιακή μορφή του, το κλείσιμο της κοινωνίας σε ομάδες!

Η ελληνική κοινωνία από τη μεταπολίτευση και μετά, από την πτώση της δικτατορίας και μετά, εξελίχτηκε με τη λογική μιας κοινωνίας θυλάκων.

Ήταν ο θύλακας των κλαδικών, ήταν ο θύλακας του… ο δικός μου δήμος είναι η επικράτειά μου και όλοι οι άλλοι είναι εχθροί(σιγά σιγά θα βάλουν και σύνορα!). Αυτοί οι θύλακες, όμως, ουσιαστικά εγκλώβισαν και τους συγγραφείς στο δικό τους θύλακα!

Κρ.Π.: Δηλαδή;

Π.Μ.: Δηλαδή, η συγγραφική δραστηριότητα, έγινε μία δραστηριότητα παρέας, συζήτησης, πέραν από την κοινωνία.

Κρ.Π.: Σε πιο προσωπικό κύκλο εννοείτε;

Π.Μ.: Ναι! Σε πιο προσωπικό κύκλο, και σε μια λογική: μαζευόμαστε όλοι μαζί, ανταλλάσσουμε τις απόψεις μας, διαβάζουμε ο ένας το βιβλίο του άλλου…  Αυτό, είναι καταστροφικό!

Εξελιχθήκαμε με μία λογική θυλάκων! Το βλέπετε και σήμερα αυτό μπροστά σας. Ε, αυτό, έκανε μεγάλη ζημιά, και δημιούργησε μία αντίφαση η οποία μάς έκανε μεγάλο κακό, με την εξής έννοια:

Ενώ θεσμικά περάσαμε(ας μη γελιόμαστε, εγώ που ξέρω και το παρελθόν…) την περίοδο της καλύτερα οργανωμένης δημοκρατίας και της ανοιχτής κοινωνίας, ταυτόχρονα εγκλωβιστήκαμε στα επί μέρους ενδιαφέροντα και συμφέροντά μας! Αυτή η αντίφαση μάς πήγε πίσω και στο χώρο του πνεύματος, και στο χώρο της γραφής, και στο χώρο της τέχνης. Παντού!

Κρ.Π.: Ο πρώην διευθυντής του Κέντρου Έρευνας της Ελληνικής Κοινωνίας, Γρηγόρης Γκιζέλης, έχει πει, ότι οι Έλληνες πριν το ’21 ζούσαν σε κοινότητες, γι’ αυτό όταν τους επιβλήθηκε η κεντρική εξουσία με την έννοια του κράτους από τον Όθωνα, δεν μπόρεσαν –ακόμα και μέχρι σήμερα- να προσαρμοστούν. Δηλαδή, βλέπουν το κράτος πάντα εχθρικά, θέλουν μόνο να το εκμεταλλευτούν, π.χ. λέμε «κατέλαβε τη θέση στο Δημόσιο», σα να είναι πόλεμος! Και φροντίζουν μόνο για τους δικούς τους, το μικρό προσωπικό τους κύκλο…

Π.Μ.: Αυτό είναι σωστό. Από την άλλη μεριά, βεβαίως, θα πρέπει κανείς να συνυπολογίσει το γεγονός, ότι η Ελλάδα έχασε τρεις ευκαιρίες να γίνει σύγχρονο κράτος. Η πρώτη ευκαιρία ήταν ο Καποδίστριας, ο οποίος ήρθε απ’ έξω με τη γνώση του πώς δομείτε ένα κράτος, αλλά χωρίς να το κάνει ποτέ.

Η δεύτερη περίπτωση, ήταν οι Βαυαροί με τον Όθωνα. Βεβαίως, οι Βαυαροί δεν καταλάβαιναν την ελληνική νοοτροπία καθόλου. Από την άλλη μεριά όμως, είχαν τη διάθεση να φτιάξουν ένα κράτος.

Και η τρίτη χαμένη ευκαιρία, ήταν μετά τον εμφύλιο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.

Χάσαμε, λοιπόν, τρεις ευκαιρίες να φτιάξουμε ένα κράτος! Και δεν τις χάσαμε μόνο. Όλες αυτές οι αποτυχίες, ουσιαστικά ενίσχυσαν τον κατακερματισμό της κοινωνίας.

Κρ.Π.: Θέλετε να πείτε περισσότερα, για την τρίτη φορά που χάσαμε την ευκαιρία;

Π.Μ.: Διότι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, ουσιαστικά η χώρα, ο λαός, κόπηκε στα δύο. Σε δύο στρατόπεδα. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από έναν εμφύλιο!

Εάν, εγώ, που το υποστηρίζω και δημόσια, λέω ότι το μεγάλο λάθος του κομμουνιστικού κόμματος ήταν ότι ξεκίνησε τον εμφύλιο, άλλο τόσο το μεγάλο λάθος της εθνικής παράταξης μετά και το πέρας του εμφυλίου, ήταν ότι ποτέ δεν μπόρεσε να συμφιλιώσει το λαό και την κοινωνία. Να πει: Ξέρετε κάτι παιδιά; Σφαχτήκαμε, σκοτωθήκαμε, αλλά τώρα πρέπει να συμφιλιωθούμε, να ενωθούμε! Δεν έγινε αυτό.

Ταυτόχρονα ενίσχυσαν την εμπεδωμένη πεποίθηση πολύ μεγάλου τμήματος του πληθυσμού, ότι: εγώ είμαι μέσ’ την κοινότητά μου, στην οικογένειά μου, στην παρέα μου, στο δήμο μου, και οι άλλοι, όλοι, είναι ξένοι για μένα!

Αυτό, δεν αφήνει ανεπηρέαστη ούτε τη γραφή, ούτε την τέχνη.  Οπότε, γι’ αυτό μιλάω για μια κοινωνία θυλάκων!

Κρ.Π.: Άρα λέτε για έναν εμφύλιο που συνεχίζεται…

Π.Μ.: Διότι, ξέρετε, ένα από τα μεγάλα λάθη που κάναμε είναι ότι ποτέ δεν επεξεργαστήκαμε την ιστορία μας! Ποτέ δεν είπαμε, να κάτσουμε κάτω και να πούμε: Τί έγινε βρε παιδιά; Να τα βγάλουμε όλα, και να δούμε πού κάναμε ο καθένας τα λάθη του! Αυτή η επεξεργασία είναι απαραίτητη!

Για να σας φέρω ένα παράδειγμα, η γενιά του ’68 στην Ευρώπη, και ειδικά στη Γερμανία, επωμίζεται τεράστιες ευθύνες, όπως εγώ θεωρώ, ότι επωμίζεται σε μάς η γενιά του Πολυτεχνείου.

Η διαφορά όμως, ποιά είναι, με τη γενιά του ’68, στη Γερμανία; Ότι αυτή ήταν η γενιά εκείνη που πήγε στους πατεράδες και στους παππούδες και τους είπε: Μιλήστε για το τι κάνατε, πέστε τι κάνατε! Να τα ξεκαθαρίσουμε! Έκανε μεγάλο καλό στη γερμανική κοινωνία αυτό. Κι αυτή ήταν η μεγάλη προσφορά αυτής της γενιάς. Ότι είπε: πρέπει να μιλήσετε! Πρέπει να βγει η αλήθεια! Πρέπει να την αντιμετωπίσουμε!

Εμείς, δεν το κάναμε αυτό!

Κρ.Π.: Η ενοχή δεν αφήνει αυτές τις γενιές να τα… βάλουν κάτω;

Π.Μ.: Ναι, αλλά η επεξεργασία σ’ αυτό βοηθάει, στο να ξεπεραστούν αυτά. Εμείς δεν τα ξεπεράσαμε ποτέ! Γιατί δεν υπήρξαν εκείνες οι δυνάμεις, οι οποίες θα άνοιγαν το δρόμο σε μία τέτοια συζήτηση και μία τέτοια επεξεργασία της ελληνικής κοινωνίας. Λυπάμαι! Αλλά έτσι έγινε!

Κρ.Π.: Είναι και η νοοτροπία του Έλληνα αυτή; Να κουκουλώνει τα προβλήματα; Να τα κρύβει;

Π.Μ.: Είναι η νοοτροπία του Έλληνα. Εντάξει. Αλλά, μέσα σε όλο αυτό… γιατί είναι μία ιστορικά κατοχυρωμένη και θεσμοθετημένη νοοτροπία, το δέχομαι! Όλα αυτά, έχουν επιπτώσεις σήμερα!

Κρ.Π.: Γιατί δεν μπορείς να αφήνεις κάποιον ή κάτι αποκλεισμένο, ξεχασμένο, ή αδικημένο. Είναι ύβρις που ζητάει κάθαρση. Αυτό δεν μας έμαθαν και οι αρχαίοι Έλληνες, με την Τραγωδία;

Π.Μ.: Ξέρετε καλύτερα από μένα, το πόσο αυτά που είναι μέσα μας, λειτουργούν και μας επηρεάζουν.

Ποτέ δεν κοιτάξαμε να το επεξεργαστούμε και να το ξεπεράσουμε! Ως κοινωνία!

Δηλαδή, όταν καμιά φορά με ρωτάνε και οι ξένοι και οι δικοί μας, για το Λάμπρο Ζήση, τον κομμουνιστή στα μυθιστορήματά μου, και γι’ αυτήν τη φιλία που υπάρχει με τον αστυνόμο Χαρίτο, μια φιλία η οποία εξελίσσεται, και από την Περαίωση και μετά, μπαίνει στο σπίτι του και τον δέχεται και η Ανδριανή, πια.
Και τους απαντώ, είναι κατά κάποιον τρόπο η δική μου…

Κρ.Π.: …συμβολή;

Π.Μ.: Για μία συμφιλίωση! Διότι μπορούν να συμφιλιωθούν! Εξ ου και συμφιλιώνονται!

Όχι απλώς συμφιλιώνονται, είναι κολλητοί! Η δε, κόρη, ακούει περισσότερο το Ζήση, παρά τον πατέρα της. Λέει, θα πάω στον θείο Λάμπρο. Και στο δεύτερο μυθιστόρημα της τριλογίας, στην Περαίωση, όταν η κόρη σκέφτεται να μεταναστεύσει, υπάρχει μια σκηνή, όπου θέλει να φύγει, να πάει στην Αφρική (με την Ύπατη Αρμοστεία Προσφύγων), το σπίτι είναι ανάστατο, η Ανδριανή τραβάει τα μαλλιά της… Εκεί σκέφτεται ο Χαρίτος, να τη στείλω στον Λάμπρο γιατί αυτός την επηρεάζει.

Γυρίζει, λοιπόν, η κόρη, και λέει θα μείνω. Δεν θα φύγω. Κάπου ο μπαμπάς, αισθάνεται προσβεβλημένος, γιατί σκέφτεται, πώς είναι δυνατόν να μην μπορώ να την πείσω εγώ και μπορεί ο Λάμπρος;

Και τον ρωτάει: Τί έκανες ρε παιδί μου; Και του λέει ο Λάμπρος, Τι έκανα; Τους μαγείρεψα το φαγητό που έτρωγα στη Μακρόνησο επί πέντε χρόνια: Φασόλια μπλουμ, κριθαράκι μπλουμ… Το είδανε και δεν μπορούσαν να το αγγίξουνε. Και όταν τελείωσε, τους είπα: Θα μπορούσα με μία υπογραφή αποκήρυξης του κομμουνισμού, κι εγώ να φύγω! Έξω, θα ‘τρωγα και καλύτερα. Δεν έφυγα! Εσείς δεν τρώτε αυτό το φαί, γιατί θέλετε να φύγετε;

Αυτό την έπεισε. Άρα, αυτό, είναι η επεξεργασία της εμπειρίας. Και για μένα, αυτό έχει τρομερή σημασία.

Και πάλι, σας λέω… και σε μένα, αυτό, έρχεται από άλλες πηγές. Από τα παιδικά μου βιώματα.

Διότι, εγώ μπορεί να μη μεγάλωσα στη γενιά του εμφυλίου, μεγάλωσα όμως μέσα σε μία μειονότητα, η οποία είχε μία τρομερή ρήξη με την πλειοψηφία που λεγότανε Εθνικό τουρκικό κράτος.

Κρ.Π.: Και βιώσατε τον ρατσισμό…

Π.Μ.: … τον τρομερό εθνικισμό, την εχθρότητα, για την οποία, σήμερα, καταλαβαίνουν οι Τούρκοι, πόσο λάθος ήταν!

Εγώ είπα κάποια στιγμή, και το είπα και σε φίλους μου και το έγραψα κιόλας, ότι η Πόλη, ήταν μια πόλη μειονοτήτων πάντα! Με την έννοια, ότι και οι Τούρκοι της Πόλης, ήταν μία μειονότητα σε σχέση με τους υπόλοιπους Τούρκους της Τουρκίας.

Αυτό δεν το καταλάβαιναν. Τώρα, το καταλαβαίνουν, κι είναι αργά! Τώρα, μου λένε, χάσαμε τις μειονότητες, η Πόλη πια δεν είναι αυτή που ξέραμε. Λέω, όταν τους είχατε όμως, δεν καταλαβαίνατε. Και τώρα ζείτε σε γκέτο!

Κρ.Π.: Δηλαδή; Πώς ζούνε;

Π.Μ.: Μπορεί και να τους βρείτε σε ορισμένες συνοικίες, εγκλωβισμένους, όπου ουσιαστικά δεν βγαίνουν καν από αυτές τις συνοικίες. Ένα κομμάτι αυτού, επειδή έχει αντιστραφεί ο τρόπος ζωής, είναι η ανατολική ακτή. Η ασιατική, για να το πω έτσι όπως το λένε, ή Χαλκηδόνα όπως τη λέγαμε εμείς. Εκεί υπάρχει ένα κομμάτι που ζουν εγκλωβισμένοι, ένα κομμάτι άλλο που ζουν στην Ευρωπαϊκή πλευρά, σε ορισμένες συνοικίες όπου σχεδόν δεν βγαίνουν από αυτές, διότι όλοι οι άλλοι που κυκλοφορούν είναι μέτοικοι.

Και οι μέτοικοι, αυτοί, έρχονται από την ανατολή, έχουν άλλη κουλτούρα, έχουν άλλες παραδόσεις, και έχουν άλλη σχέση με τη θρησκεία. Διότι αυτοί οι Τούρκοι της μειονότητας είναι απολύτως κοσμικοί. Οι σημερινοί κάτοικοι, σε μεγάλη πλειοψηφία, δεν είναι κοσμικοί.

Κρ.Π.: Είναι φανατικοί;

Π.Μ.: Και φανατικοί να μην είναι, είναι θρησκόληπτοι!

Αυτό, λοιπόν, επειδή εγώ το έζησα, δηλαδή, αυτή τη δομή, αυτό το διαχωρισμό της κοινωνίας σε παράλληλες κοινωνίες, καταλαβαίνω ότι εν πάση περιπτώσει πάντοτε η πλειοψηφία πρέπει να προσπαθεί να το ξεπερνάει αυτό(το λέω και στους Γερμανούς).

Η πλειοψηφία των Τούρκων, όχι μόνο δεν το ήθελε αυτό, αλλά ήθελε και να το εντείνει για να τους εξοντώσει! Αυτή είναι η αλήθεια! Συνεπώς, βγήκε αυτή η κατακερματισμένη κοινωνία!

Λοιπόν, αυτόν τον κατακερματισμό των κοινωνιών, και τους θύλακες, και τις παράλληλες κοινωνίες, τους έζησα στην Πόλη από διαφορετική σκοπιά απ’ ότι τους έζησε η Ελλάδα με τον εμφύλιο, και με άλλες ιστορικές εξελίξεις. Αλλά τον έζησα! Τον ξέρω! Και ξέρω πόσο καταστροφικός είναι!

Κρ.Π.: Είναι το ζήτημα της συνύπαρξης…

Π.Μ.: Δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνία χωρίς συνύπαρξη! Δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνικός ιστός χωρίς συνύπαρξη! Χωρίς την αποδοχή του Άλλου!

Δεν μπορείς, δηλαδή, να συμπεριφέρεσαι αδιαφορώντας ή έχοντας εναντίον σου ένα άλλο κομμάτι, είτε αυτό λέγεται κράτος, είτε αυτό λέγεται άλλη κοινωνία, είτε λέγονται άλλα συμφέροντα! Οφείλεις να συνυπάρξεις! Η κοινωνική συνύπαρξη, προϋποθέτει τον συμβιβασμό και τις αμοιβαίες υποχωρήσεις. Όταν αυτό δεν υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρχει συνύπαρξη! Τί να κάνουμε;

[…]

Διαβάστε αύριο στο tvxs.gr, το δεύτερο μέρος της συνέντευξης όπου ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, μιλά διεξοδικά για το: «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και τί πρέπει να κάνουμε;», όπως και για την πολύχρονη σχέση του όχι μόνο με τον κινηματογράφο και τη συγγραφή σεναρίων, αλλά κυρίως με τον μεγάλο Έλληνα σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο, που πριν λίγες μέρες, έκλεισε ένας μόλις χρόνος από το θάνατό του.

Γωγώ Μπρέμπου: Να δουλέψουμε, να δράσουμε και να φροντίσουμε…

08:00, 27 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/117861
gogomprempoudpfhdfgadiu

«Κοιτούσαμε πάντα αλλού. Κοιτούσαμε πάντα προς τα έξω. Κι όταν κοιτάς πάντα προς τα έξω, ξεχνάς το βασικό σου πυρήνα. Σταματάς να τον καλλιεργείς, σταματά να σε ενδιαφέρει, και γίνεσαι ένας ξένος…» Η ηθοποιός Γωγώ Μπρέμπου, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr, με αφορμή την θεατρική παράσταση «Η Καύση» (μια μαύρη κωμωδία για έναν κόσμο… υπό διάλυση), περιστρεφόμενη γύρω από την ερώτηση «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;».

Κρ.Π.: Πώς αποφάσισες να συμμετέχεις σ’ αυτή την παράσταση;

Γ.Μπρ.: Πάντα για μια παράσταση υπάρχει κάποια αφορμή. Μπορεί να είναι οι συνεργάτες για παράδειγμα. Αλλά συνήθως για μένα είναι το κείμενο. Διάβασα, λοιπόν, ένα κείμενο το οποίο ήταν πολύ ενδιαφέρον, με προβληματισμούς που με αφορούν και μάλιστα στο σήμερα. Γιατί αυτό που πραγματεύεται η ιστορία του, είναι μια αλληγορία πάνω στο σήμερα και στις σχέσεις.

Κρ.Π.: Δηλαδή;

Γ.Μπρ.: Βλέπουμε μια παρέα πέντε ανθρώπων που βρίσκονται κλεισμένοι σε ένα σπίτι την ίδια στιγμή που καίγεται όλη η Αθήνα και έχει πεθάνει ένας δικός τους άνθρωπος.

Σιγά σιγά στο έργο, αποκαλύπτεται τι είδους σχέση έχει ο καθένας με τον εκλιπόντα κάτι που γίνεται και η αφορμή για να αποκαλυφθούν οι πραγματικές σχέσεις μεταξύ τους, και τέλος, για το πώς τοποθετείται ο καθένας απέναντι στην ίδια του τη ζωή.

Κυρίως βλέπουμε την τοποθέτηση που έχει ο κάθε ήρωας απέναντι σε αυτό, που είναι το απόλυτο… και που δεν το διαπραγματεύονται.

Η παράσταση έχει και κωμικά στοιχεία, γιατί είναι κωμικό να βλέπεις ανθρώπους αμήχανους, που ενώ είναι μορφωμένοι, γιατί όλοι οι ήρωες είναι σύγχρονοι, χωρίς να είναι γραφικοί ή χωρίς μόρφωση, και παρόλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι πρακτικό γι’ αυτό που συμβαίνει. Κι αυτό, τελικά, είναι πολύ αστείο.

Και είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στη ζωή μας σήμερα. Στα πολύ απόλυτα θέματα δεν αντιδρούμε. Και νομίζω, ότι για να φτάσει στο γενικό, αυτή η κρίση που ζούμε και βιώνουμε, έχει αρχίσει από το προσωπικό!

Έχει αρχίσει από τις σχέσεις των ανθρώπων που είναι πολύ στο κενό… Και είναι φοβερό να σκεφτείς, για παράδειγμα, τις πάρα πολύ προσωπικές σχέσεις, με τα παιδιά μας, ή οι ερωτικές μας σχέσεις…

Κρ.Π.: Η σχέση τη με τον εαυτό μας;

Γ.Μπρ.: Ή σχέση με τον εαυτό μας… που είναι η πιο προσωπική μας σχέση. Δηλαδή, δεν είναι τολμηρό να πω, ότι η κρίση πριν εμφανιστεί στην Ελλάδα, ήταν κατ’ αρχήν προσωπική κρίση όλων μας!

Κρ.Π.: Συν αυτό που είπες, μόλις, ποιές άλλες αιτίες, μας έφεραν πιστεύεις ως… εδώ;

Γ.Μπρ.: Νομίζω, ότι είναι ένα σύνολο αιτιών. Ως λαός χάσαμε την ταυτότητά μας. Αυτό ήταν πολύ φανερό, από τη μεταπολίτευση και μετά, τα τελευταία 20 – 25 χρόνια. Κοιτούσαμε πάντα αλλού. Κοιτούσαμε πάντα προς τα έξω.

Κι όταν κοιτάς πάντα προς τα έξω, ξεχνάς το βασικό σου πυρήνα. Σταματάς να τον καλλιεργείς, σταματά να σε ενδιαφέρει, και γίνεσαι ένας ξένος… Δεν μπορεί να σου αποδώσει κάτι αν δεν το φροντίσεις.

Το να κοιτάς συνέχεια προς τα έξω και να μην κοιτάς προς τα μέσα, μόνο κακά μπορεί να επιφέρει. Δεν μπορεί να κάνει κάτι καλό. Δηλαδή, σταματάς να δημιουργείς, σταματάς να αντιστέκεσαι, σταματάς να διεκδικείς. Αν δεν έχεις βάσεις, τι να διεκδικήσεις;

Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση τα τελευταία χρόνια, είναι πόσο ενδοτικοί είμαστε στην εξωτερική μας πολιτική σε σχέση και με τον πολιτισμό. Θυμάσαι όλα αυτά τα γελοία δημοσιεύμετα με την Αφροδίτη της Μήλου, ή τα σχόλιά μας, ότι:. «είναι χαζό», ή «είναι γελοίο»;

Ξέρεις, δεν είναι χαζό, ούτε γελοίο να λοιδορεί κάποιος την πολιτιστική κληρονομιά ενός λαού και να μην υπάρχουν επίσημες δημόσιες απαντήσεις.
Όλο αυτό που είχε γίνει τότε με τα μήντια του εξωτερικού, δεν ήταν τυχαίο. Το ότι χτύπησαν, δηλαδή, τον πολιτισμό μας.

Νομίζω ότι είναι κάτι που δημιουργεί στους άλλους αίσθημα κατωτερότητας. Γιατί οι άνθρωποι πια, δεν θαυμάζουν την ομορφιά. Επειδή έχει την έννοια του ανεξήγητου και του άφατου, προσπαθούν να ερμηνεύσουν, να κατασκευάσουν, να αναλύσουν, αλλά υπάρχουν και πράγματα απόλυτα, τα οποία πρέπει να δεχόμαστε και να πιστεύουμε σ’ αυτά, επειδή είναι απόλυτα!

Είναι πολύ σύνθετη η έννοια της πίστης. Και η «Καύση» διαπραγματεύεται αυτή την έννοια της πίστης.

Μην ξεχνάμε ότι όλα περιστρέφονται γύρω από έναν νεκρό, για τον οποίο υπάρχει η πρόφαση να διαφωνούν όλοι ιδεολογικά για το πώς θα ταφεί, ώστε… να είναι πιο ελεύθερος! Κι επίσης, φοβούνται να πονέσουν…

Αλλά το έργο, ακόμα κι αν φαίνεται περίεργο, τελειώνει με ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα. Με το μήνυμα της πίστης. Όχι της πίστης σ’ αυτό που γνωρίζουμε, αλλά της πίστης σ’ αυτό που δεν θα μάθουμε…

Η πίστη, λοιπόν, σε κάτι που δεν θα μάθεις, σου δημιουργεί κατ’ αρχήν αίσθηση σεβασμού, και μία διάθεση για έρευνα και δημιουργία με πιο ωραία πνοή. Όχι δημιουργία ανάλυσης ή σύνθεσης, αλλά δημιουργία ποίησης!

Η παράσταση, λοιπόν, δείχνει την αμηχανία των ηρώων να βιώσουν αυτό το απόλυτο. Αλλά όλη αυτή η διαδικασία, τους κάνει με κάποιον τρόπο να ξεκλειδώσουν τον πραγματικό εαυτό που κουβαλάει ο καθένας.

Κρ.Π.: Τί πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε απέναντι στην σημερινή κατάσταση;

Γ.Μπρ.: Πιστεύω ότι πρέπει να δουλέψουμε πάρα πολύ σκληρά και πρέπει να μη χάσουμε την αξιοπρέπειά μας. Είναι πολύ εύκολο να χάσεις την αξιοπρέπειά σου, όταν ξαφνικά είσαι υπόλογος, χρωστάς, και θεωρείσαι ο χαμένος λαός της υπόθεσης.

Αυτό όμως, δεν πρέπει να συμβεί σε καμία περίπτωση. Η αξιοπρέπεια δεν μεταφράζεται σε χρήματα. Είναι η δοτικότητα στους άλλους, είναι η συμπόνια, είναι ότι δεν αγοράζονται όλα με λεφτά, ότι δεν εξηγούνται όλα, αλλά πρέπει να ‘μαστε δυνατοί απέναντι σ’ αυτά που συμβαίνουν, κι αυτό είναι που προχωράει τα πράγματα.

Δεν χρειάζεται να αισθανόμαστε ότι χάσαμε τη μπάλα. Είναι ένα παιχνίδι αυτό το οποίο συμβαίνει και πρέπει να είμαστε πάρα πολύ καλοί παίχτες σ’ αυτό το παιχνίδι.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που συναναστρέφομαι είτε κάνουμε την ίδια δουλειά, είτε όχι, πραγματικά έχουν εξαντλήσει το περιθώριο υπομονής και επιμονής στο να κυνηγάνε να δημιουργήσουν, να φτιάξουνε κάτι, ότι κι αν είναι αυτό. Και αυτό μου δίνει πάρα πολύ μεγάλη χαρά και πάρα πολύ μεγάλη αισιοδοξία.

Η κατάσταση, λοιπόν, είναι αυτή που είναι, και το ζήτημα είναι ότι θα πρέπει να την αλλάξουμε. Ο τρόπος που αλλάζεις κάτι, δεν είναι πάντα πολύ δυναμικός. Μπορεί να ‘ναι και πιο ήσυχος, και πιο εργατικός, μπορεί να ‘ναι και πιο… ο καθένας για τους άλλους που ο ίδιος γνωρίζει, μπορεί να ‘ναι και πιο εθελοντικός. Υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι. Οι οποίοι για μένα, είναι πάρα πολύ σημαντικοί.

Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι είμαστε στην αρχή της τρίτης χιλιετίας της ανθρωπότητας, όπως την ξέρουμε. Δηλαδή, αν είναι δυνατόν να μην συνέβαινε και τίποτα! Υπάρχει ένα σύστημα που έχει καταρρεύσει. Εντελώς, έχει καταρρεύσει. Δεν υπάρχει πια αυτό το σύστημα, το λεγόμενο καπιταλιστικό. Πνέει τα λοίσθια. Και εισπράττουμε τώρα εμείς όλα αυτά τα απόνερα, τα οποία είναι, βεβαίως, αβάσταχτα!

Είναι τεράστια η εκμετάλλευση που έχει γίνει στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να το αναφέρω εγώ. Το ξέρουμε όλοι μας. Έχει γίνει εκμετάλλευση όλων των νότιων χωρών της Ευρώπης. Επίσης, ότι είχαμε μια πολιτική τόσα χρόνια που ήταν ανοργάνωτη, και απολύτως ενδοτική. Αυτή είναι η αλήθεια.

Τώρα τι θα γίνει! Ποιες νέες δυνάμεις μπορούν να αναδειχθούν, οι οποίες θα είναι υγιείς, θα έχουν πραγματική δύναμη και θα κάνουν τον κόσμο να ξανα-ασχοληθεί με την πολιτική, καθώς υπήρξε και μία 15ετία, τουλάχιστον, απαξίωσης της πολιτικής ζωής.

Όταν έχεις απαξιώσει τόσο πολύ ένα σύστημα πολιτικό, που λέγεται δημοκρατία, δεν μπορείς ξαφνικά, να περιμένεις από αυτό το σύστημα να σου αποδώσει κάτι, και θα είσαι έρμαιο των αποφάσεων άλλων.

Όμως, για να είσαι ώριμος πολίτης, χρειάζεται να έχεις και τριβή με την πολιτική σκηνή αλλά να έχεις και πραγματική καλλιέργεια και παιδεία. Τα οποία, εδώ στην Ελλάδα, είναι οι τομείς που χτυπιούνται περισσότερο από παντού.

Δεν είναι δυνατόν τα σχολεία να είναι έτσι, η υγεία να είναι έτσι. Τα κοινωνικά αγαθά, να είναι είδος πολυτελείας!

Η ένδεια μιας κοινωνίας, πραγματικά αρχίζει, όταν αυτά τα δύο απειλούνται και δεν παρέχονται πλέον.
Για την Παιδεία χρόνια το λένε, ότι θα κάνουν το ένα ή το άλλο, αλλά δεν έχουν γίνει καθόλου σημαντικά βήματα.

Όταν άρχισε η Υγεία να καταρρέει… και δεν θα πω ψέματα, ήμουν περήφανη που είχαμε κάποτε τόσο καλό δημόσιο σύστημα Υγείας. Γιατί είχαμε. Γιατί αν πας στην Αμερική και κάνεις ένα ράμμα σε βάζουν να πληρώσεις δεν ξέρω πόσα δολάρια… Αλλά εδώ, έμπαινες σ’ ένα νοσοκομείο, δεν σου έπαιρναν τίποτα, και σε φροντίζανε.

Τώρα, το ότι υπήρχαν συμφέροντα και τελικά όλο αυτό βρώμισε, φταίμε.

Κρ.Π.: Για τη διαφθορά μιλάς;

Γ.Μπρ.: Για τη διαφθορά. Και τι αυστηρότητα υπήρχε απέναντι σ’ αυτήν; Δεν ξέρω. Νομίζω ότι είμαστε ένας λαός, ο οποίος είναι αυστηρός σε κάποια θέματα που θεωρούνται ακόμα ταμπού, και σ’ εκείνα τα θέματα τα οποία είναι πραγματικά σημαντικά, είμαστε «δε βαριέσαι αδερφάκι μου!».

Αυτό σήμερα, θέλει οργάνωση, θέλει διεκδίκηση, προβληματισμό, και θέλει να φτιάξουμε κάτι από την αρχή. Δεν μπορούμε να μείνουμε καθηλωμένοι σε ένα τραύμα.

Και επίσης, δεν πιστεύω στην οργή. Η οργή φέρνει οργή, η βία φέρνει βία, και το μίσος φέρνει μίσος.

Χρειάζεται μία διαφορετική διεκδίκηση των πραγμάτων. Μια δυναμική διεκδίκηση, αλλά όχι οργή.

Κρ.Π.: Οι ήρωες του έργου, όταν έρχονται σε επαφή με τον εαυτό τους, πώς αντιδρούν σε σχέση με το ότι καίγεται όλη η Αθήνα;

Γ.Μπρ.: Βρίσκονται σε ένα σπίτι «κεκλεισμένων των θυρών», είναι απομονωμένοι σ’ αυτό το σπίτι, και ο κόσμος απ’ έξω προσπαθεί να τους ανοίξει την πόρτα, ακούγονται βόμβες, ελικόπτερα, μαίνονται πυρκαγιές, αλλά εκείνοι είναι απορροφημένοι από το… κλειστό σύστημα των σχέσεών τους. Όπου στο τέλος ο κόσμος εισβάλλει απ’ έξω με ένα πολύ δυναμικό τρόπο!

Κρ.Π.: Οπότε, γίνεται αυτό που λέμε: Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ…

Γ.Μπρ.: Ναι. Έτσι.

Κρ.Π.: Ποιό είναι σημαντικότερο για σένα από την εμπειρία που έχεις μέχρι στιγμής σ’ αυτήν την παράσταση;

Γ.Μπρ.: Το κοινό στο τέλος, στην υπόκλιση, στο χειροκρότημα, μας κοιτάζει πολλές φορές με μία ήσυχη κατανόηση…

Κρ.Π.: Σα να ταυτίζεται…

Γ.Μπρ.: Ναι. Νομίζω ότι αυτό είναι. Κι αυτό μου δίνει πολύ μεγάλη ικανοποίηση.

Κρ.Π.: Και ο τίτλος, δηλαδή «Η Καύση», εκτός από τον προφανή λόγο σε σχέση με την υπόθεση του έργου, έχει και κάποια άλλη σημασία;

Γ.Μπρ.: Νομίζω ότι μιλάει για την καύση που συμβαίνει μέσα μας, η οποία όταν δεν εκτονώνεται δυναμικά, όπως είπα πριν, τότε εκρήγνυται.

Κρ.Π.: Όταν λες δυναμικά, τί εννοείς;

Γ.Μπρ.: Διεκδικητικά.

Εγώ πιστεύω, ότι πάντα πρέπει να φτιάχνουμε κάτι. Να μη χαλάμε, αλλά να φτιάχνουμε κάτι.

Κι όλα αυτά που έλεγα πριν περί δημιουργικότητας, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να διαλέξουν να μπουν στο σκοτάδι αυτό της μη διαχείρισης, της μη αποδοχής, κλπ., και να μη βγούνε ποτέ, παρόλο που ξέρουμε ότι η πιο σκοτεινή στιγμή είναι πριν την αυγή.

Κρ.Π.: Απέναντι σε πράγματα απόλυτα, ή σε αρχέτυπα, ή στις βασικές υπαρξιακές μας αγωνίες, όπως ο θάνατος, η ευθύνη του εαυτού μας, η μοναξιά, και το νόημα της ζωής, αναφέρεται το έργο;

Γ.Μπρ.: Αυτά όλα, μπορεί κάποιος να τα σκεφτεί καθώς βλέπει το έργο, αλλά η παράσταση μιλά κυρίως για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Δε μιλάει δηλαδή για τη μοναξιά, με την έννοια ότι είναι άνθρωποι που διερωτούνται γιατί είναι μόνοι ή δεν είναι.

Οι σχέσεις τους όταν αρχίζει το έργο είναι δοσμένες. Είναι το ζευγάρι, ο Βασίλης και η Μαριάννα, ο καλύτερός τους φίλος, και η αδελφή του νεκρού. Έχουν όλοι την ιδιότητά τους. Την απολύουν σιγά σιγά, ερχόμενοι σε επαφή με τον εαυτό τους, μέσω της τριβής της σχέσης με τους άλλους. Ο θάνατος, δηλαδή, είναι η αφορμή.

Κρ.Π.: Εσύ, πιστεύεις στο νόημα της ζωής; Ποιό είναι;

Γ.Μπρ.: Ν’ αγαπάς. Ν’ αγαπάς τον εαυτό σου, ν’ αγαπάς τους άλλους. Ν’ αγαπάς την ομορφιά, τη δημιουργικότητα. Να θαυμάζεις…

Ο θαυμασμός προχωράει τους ανθρώπους πάρα πολύ, γιατί είναι και ένα ερωτηματικό. Όπως κι ο έρωτας που έχει αυτό το ερωτηματικό… γιατί όταν ερωτεύεσαι, πάντα αναζητάς κάτι, πάντα πας ερωτώμενος.

Δηλαδή, πιστεύω ότι το νόημα της ζωής μας, είναι μία συνέχεια. Μια σκυταλοδρομία. Είναι και εμείς και οι άλλοι, και η σύνθεση και η αντίθεση, και η παράθεση, και ο κανόνας. Είναι τα πάντα.

Κρ.Π.: Τί άλλο θα ήθελες να πεις για την παράσταση;

Γ.Μπρ.: Ότι έχω πολύ καλούς συνεργάτες, έμπειρους ηθοποιούς, τον Γιώργο Χρανιώτη, τον Νίκο Γεωργάκη, την Ιωάννα Μαυρέα, και τη Βασιλική Τρουφάκου, και κάθε μέρα στη σκηνή προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι για όλους, όχι μόνο για μας.

Δεν ξέρω αν το έργο ήταν η αφορμή, λόγω του ότι διαπραγματεύεται τις σχέσεις, που με έκανε να θυμηθώ ότι οι σχέσεις είναι κάτι που πρέπει να επιδιώκουμε στη ζωή μας…

Κρ.Π.: Στο τέλος, αυτό που μένει σαν γεύση είναι η μυρωδιά της καύσης; Ή κάτι άλλο;

Γ.Μπρ.: Μένει η άνθιση.

Είναι σαν αυτές τις ηφαιστειογενείς περιοχές, που βλέπεις ξαφνικά, πως εκεί που ξέσπασε ένα ηφαίστειο, υπάρχει τώρα μία φοβερή βλάστηση και ανθοφορία… Δεν είναι φοβερό αυτό; Μου είχε κάνει από παιδί εντύπωση…

Υπάρχει και κάτι άλλο που σκέφτομαι πολύ συχνά. Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω μέσα σ’ αυτή την κατάσταση; Τι στιγμή που βλέπεις ότι τα πράγματα, είναι έτσι όπως είναι στην Ελλάδα… Μπορεί να κάνεις κάτι σε προσωπικό επίπεδο, σ’ ένα βαθμό. Δεν μπορείς να κάνεις πολλά, αλλά σ’ ένα βαθμό μπορείς!

Και λες: Σιγά σιγά, πρέπει, ψύχραιμα, να δω ποια είναι η κατάσταση και να τοποθετούμε κάθε μέρα με ειλικρίνεια απέναντι σε αυτήν. Γιατί έτσι και αρχίσουμε όλοι και λέμε, δεν θα γίνει τίποτα, μιλάμε για έναν λαό ο οποίος θα πρέπει να κλειστεί σε ψυχιατρείο!

Κρ.Π.: Άρα λοιπόν, είπες κάτι ωραίο πριν, να αναρωτιόμαστε «τι να κάνουμε»; 

Γ.Μπρ.: Ναι. Τι να κάνουμε.

Και αναρωτιέμαι μερικές φορές. Όταν ζούσαμε τις παχιές αγελάδες, υπήρχε καμία διεκδίκηση; Όχι. Αυτό, δεν θα το πω βόλεμα, ή καναπέ. Αλλά θα πω, πως όταν υπάρχει ευμάρεια, τότε οργανώνουμε το σύστημα, ώστε να αντέξει, όταν αποδυναμωθεί. Οπότε, βρίσκω υποκριτικό κάποιοι άνθρωποι σήμερα να φωνάζουν, και να μην κάνουν κάτι.

Κρ.Π.: Να φωνάζουν, μόνο, δηλαδή;

Γ.Μπρ.: Ναι. Να φωνάζουν μόνο.

Γιατί υπάρχουν άλλοι, οι οποίοι πραγματικά δεν έχουν τίποτα, έχουν χάσει τα πάντα και προσπαθούν να κάνουν κάτι. Και δεν ξέρω, κάποια στιγμή θα αναγκαστώ να γράψω φεμινιστικό μανιφέστο…. Γιατί, αναρωτιέμαι: Είναι δυνατόν να είσαι μάνα στην Ελλάδα, σήμερα; Πραγματικά, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!

Λοιπόν, υπάρχουν πάρα πολλά προβλήματα, που πρέπει να αναρωτιόμαστε: Τι να κάνω εγώ γι αυτό; και τι να κάνουμε εμείς γι αυτό; Καθένας μόνος του, και όλοι μαζί.

Η οποιαδήποτε κοινωνική διεκδίκηση, χρειάζεται συσπείρωση. Αλλά το θέμα είναι να υπάρξει υγιής συσπείρωση. Και ξέρουμε πως το να είσαι μέρος μιας ομάδας, είναι εντελώς δύσκολο. Το να μη χάνεις την ατομικότητά σου, και να μπορείς συγχρόνως να αλλάζεις τους ρόλους. Αυτά, για το μέσο έλληνα, που είμαστε ένας σχετικά ανώριμος λαός, είναι πολύ δύσκολα. Δεν ξέρω αν συμφωνεις…

Κρ.Π.: Ένας λαός που κυρίως μιμείται εδώ και δεκαετίες, δεν μπορεί να είναι ώριμος. Κι όταν δεν δημιουργεί κυρίως κάτι αυθεντικό.

Γ.Μπρ.: Η αυθεντικότητα δεν θα μπορούσε να μη χαθεί, εφόσον εδώ και δεκαετίες είμαστε αποκομμένοι από το παρελθόν μας. Αν πηγαίναμε στην πηγή, όμως, δεν θα διψούσαμε!-


Info1
«H Καύση», μαύρη κωμωδία του Στράτου Τζίτζη

Ο Στράτος Τζίτζης, μετά το Σώσε Με και το 45m2, παρουσιάζει το πρώτο του θεατρικό έργο, μια μαύρη κωμωδία για έναν κόσμο… υπό διάλυση:  «Η Καύση αποτελεί μια «κρυφή» αλληγορία πάνω στη σημερινή κρίση αξιών. Με αφορμή μια οριακή κατάσταση -τη διαχείριση ενός θανάτου- και με αρκετό χιούμορ, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον «μεταπολιτευτικό» μας εαυτό στις διάφορες εκδοχές του, όπως αντιπροσωπεύονται από τα πέντε πρόσωπα του έργου και… το νεκρό»

Κείμενο – σκηνοθεσία: Στράτος Τζίτζης, Σκηνικά – κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού, Φωτισμοί: Κωστής Γκίκας, Μουσική: Last Drive, Φωτογραφίες: Νύσος Βασιλόπουλος, Καλλιτεχνική σύμβουλος: Ισμήνη Καριωτάκη , Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελένη Σταμουλακάτου, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά. Ερμηνεύουν: Γωγώ Μπρέμπου, Γιώργος Χρανιώτης, Νίκος Γεωργάκης, Ιωάννα Μαυρέα, Βασιλική Τρουφάκου

Olvio, Ιερά Οδός 67 και Φαλαισία 7, 11855 Γκάζι, 2103414118, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη: 21.15


Info2

«Έγκλημα στα παρασκήνια», αστυνομικό του Γιάννη Μαρή

Σκηνοθεσία – Διασκευή: Κ. Μπερδέκα, Ερμηνεύουν: Γ. Βουβάκης, Ερρ. Λίτσης, Μ. Μπαϊρακτάρη, Γ. Μπρέμπου. Σκην.-κοστ.: Ν. Αναγνωστόπουλος. Φωτ.: Τάσος Παλαιορούτας.

Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, (πίσω από το ΙΚΑ της Πειραιώς),, Μεταξουργείο, Τηλ.: 2105231131. Παρασκευή και Σάββατο: 21.30, Κυριακή: 18.00.

Πέτρος Μάρκαρης: Η κυβέρνηση κλείνει τον Πολιτισμό!

07:28, 24 Ιαν 2013 | tvxs.gr/node/117635
markarispiygyuhjklh

«[…] θα πρέπει η κυβέρνηση να σκεφτεί πολύ σοβαρά, πως εκπροσωπείται στο χώρο του Πολιτισμού από έναν αναπληρωτή υπουργό, ο οποίος έχει αυτό το επίπεδο εκτίμησης και σεβασμού απέναντι στον Πολιτισμό γενικότερα και στο βιβλίο ειδικότερα. Κι αυτό, είναι απαράδεκτο! […]» Ο συγγραφέας και πρώην πρόεδρος του Δ.Σ. του ΕΚΕΒΙ Πέτρος Μάρκαρης, σχολιάζει στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr, τα όσα δήλωσε χθες στην Συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Κώστας Τζαβάρας, εξ αιτίας της αρχικής απόφασής του για το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε πως ανάλογοι οργανισμοί υπήρξαν «σχεδίες ανομίας που κάποιοι έπαιρναν για πλεύσεις αναψυχής», για να ανακοινώσει στο τέλος, ότι το όλο θέμα (προφανώς μετά τις σφοδρές αντιδράσεις που υπήρξαν) θα δοθεί «σε διαβούλευση» ανοιχτή σε όλους τους φορείς και τους διανοούμενους.

«Ο κύριος Τζαβάρας είπε ότι θα δώσει σε διαβούλευση το θέμα του ΕΚΕΒΙ. Δεν περιορίστηκε, όμως, μόνο σ’ αυτό. Εκτόξευσε και κατηγορίες ανυπόστατες περί διαφθοράς – πελατειοκρατίας, κλπ. Απ’ τη στιγμή, όμως, που είναι ατεκμηρίωτες, ουσιαστικά κατηγορεί ανθρώπους του βιβλίου και του πνεύματος, γενικά και αόριστα, χωρίς να έχει στοιχεία ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Θεωρώ απαράδεκτο για έναν υπουργό Πολιτισμού, να επιδεικνύει ανάλογη έλλειψη σεβασμού απέναντι σε ανθρώπους, τους οποίους υποτίθεται ότι προασπίζει το υπουργείο του.

Δεν μπορείς να πάρεις ένα ατόπημα(γιατί ήταν ένα ατόπημα οι συμπεριφορές της Επιτροπής Φιλαναγνωσίας) για να κατηγορήσεις το σύμπαν… ότι έχουν πελατειακές σχέσεις, ή ότι εκμεταλεύονται το ΕΚΕΒΙ, χωρίς να έχεις καμία συγκεκριμένη κατηγορία απέναντί τους.

Εάν για το θέμα του ΕΚΕΒΙ, ο κύριος υπουργός, επειδή είδε την αντίδραση του κόσμου, αναγκάστηκε να πάρει πίσω την απόφασή του και να πει: «Θα δοθεί σε διαβούλευση», σημαίνει ότι έκανε μία κακή εκτίμηση την οποία προσπαθεί να τεκμηριώσει με αστοιχείωτες κατηγορίες.  Προσπαθεί αυτήν την κακή εκτίμηση και απόφαση, να την δικαιολογήσει με ατεκμηρίωτες κατηγορίες.

Μα δεν είναι δυνατόν να λες γενικώς και αορίστως, ότι όλοι όσοι πέρασαν και συναλλάχτηκαν ή διοίκησαν το ΕΚΕΒΙ, βρίσκονταν, ουσιαστικά, κατά κάποιον τρόπο εκεί μέσα, επειδή είχαν πελατειακές σχέσεις. Και μάλιστα, σε έναν Οργανισμό, ο οποίος εκ της φύσεώς του δεν είχε περιθώρια πελατειακών σχέσεων.

Το ΕΚΕΒΙ, χάρασσε μία πολιτική στο χώρο του βιβλίου. Δεν είχε άμεσες συναλλαγές, ούτε με εκδότες, ούτε με συγγραφείς. Συνεπώς, τί πελατειακές σχέσεις να είχε;

Ο υπουργός, λοιπόν, πήρε ως αφορμή μία πολύ κακή απόφαση της Επιτροπής Φιλομάθειας, για να κλείσει το ΕΚΕΒΙ. Εάν η Επιτροπή αυτή, έκανε αυτό το ατόπημα(που το έκανε!) θα περίμενα από τον υπουργό να καλέσει τους αρμόδιους και να πει ότι «Η συγκεκριμένη απόφασή δεν γίνεται δεκτή» και όχι «Κλείνω το ΕΚΕΒΙ»!

Αλλά, κλείνει το ΕΚΕΒΙ, γιατί ψάχνει αφορμή να το κλείσει.

Εκείνο, το οποίο θέλω να πω, και το λέω όχι με ιδιαίτερα ευχάριστη διάθεση, είναι ότι θα πρέπει η κυβέρνηση να σκεφτεί πολύ σοβαρά, πως εκπροσωπείται στο χώρο του Πολιτισμού από έναν αναπληρωτή υπουργό, ο οποίος έχει αυτό το επίπεδο εκτίμησης και σεβασμού απέναντι στον Πολιτισμό γενικότερα και στο βιβλίο ειδικότερα. Κι αυτό, είναι απαράδεκτο!

Και είναι απαράδεκτο και ειδικά για την συγκεκριμένη στιγμή. Γιατί μία χώρα σ’ αυτή τη βαθειά κρίση που περνάει σήμερα, και μ’ αυτήν τη τρομερή ταλαιπωρία, μεταφορικά, έστω, αλλά κυριολεκτικά στην πραγματικότητα των πολιτών του, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να ενισχύσει θα ήταν ο Πολιτισμός! Αντί να κάνει αυτό, κλείνει τον Πολιτισμό!

Αντί να προσπαθήσει, ο Πολιτισμός, να γίνει ένα μέσον για να αντέξουν οι πολίτες, πάει και τον κλείνει!

Είναι απίστευτα αυτά που συμβαίνουν!

 

Οι πραγματικοί λόγοι δίωξης της Κατερίνας Μάτσα. Του Φοίβου Ζαφειρίδη

ΚΙΝΗΜΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

08:14, 23 Ιαν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/117582

Εποχές περίεργες που ζούμε… Σε συνθήκες ακραίας απορρύθμισης και αποδόμησης των πάντων, μπαίνουν στο στόχαστρο της νεοφιλελεύθερης εξουσίας, όχι αυτοί που συνέβαλαν στο μέγιστο βαθμό στο συνολικό ξεχαρβάλωμα, άλλα κάποιοι από τους ελάχιστους που αντιστέκονται μια ολόκληρη ζωή με θαυμαστή συνέπεια στην αλλοτρίωση και τη φτήνια των καιρών.

Πρόκειται μάλλον για συνειδητή πολιτική επιλογή της νεοφιλελεύθερης εξουσίας, που με απροκάλυπτα χυδαίο τρόπο επιχειρεί να αποκαθηλώσει, ακόμη και να σπιλώσει, όσους για δεκαετίες με τη συνεπή τους πράξη αντιτάχθηκαν σε αυτή. Γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η Κατερίνα Μάτσα, παράδειγμα αντίστασης, συνέπειας, ήθους και αφοσίωσης στον αγώνα για τη χειραφέτηση και την ανάκτηση της αξιοπρέπειας συνανθρώπων μας, που βρέθηκαν στο περιθώριο ενός απάνθρωπου μοντέλου ανάπτυξης. Και όλα αυτά, όταν την ίδια στιγμή οι διοικητικοί -ελεγκτικοί μηχανισμοί σφυρίζουν αδιάφορα για όσους δημόσιους και ιδιωτικούς εξαρτησιολόγους (η ελληνική επικράτεια γέμισε από αμφιβόλου ποιότητας ιδιωτικά θεραπευτήρια)…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 567 επιπλέον λέξεις

Η ενεργή τηλεθέαση σκοτώνει!

Χρόνια τώρα έχει αποδειχθεί επιστημονικά, ότι ακόμα κι εκείνος που παρατηρεί ένα πείραμα, το επηρεάζει! Ας το καταλάβουν όλοι οι «αμέτοχοι» παρατηρητές, που κοιμούνται τον.. ύπνο του δικαίου. Διότι, η μεγαλύτερη μάστιγα σήμερα είναι η βαρύτατη ασθένεια της παθητικής τηλεθέασης, η απάθεια, η τηλεπαθολογία, ή αλλιώς, η… ενεργή πλέον τηλεθέαση, η βαριά διαταραχή της αδιαφορίας, που πάνω της στηρίζεται όλο το εγκληματικό σκηνικό της χώρας μας.

Πριν τρία περίπου χρόνια, έπεσα και τσακίστηκα στο διάλειμμα μιας εκδήλωσης, με την τεράστια τσάντα στον ώμο, το ποτήρι κρασί στο ένα χέρι και ένα μπισκότο στο άλλο. Από ένα περίεργο σκαλί βρέθηκα στο κενό και προσγειώθηκα ανώμαλα πάνω στο μπετόν. Ήταν καλοκαίρι, και το μέγεθος του χτυπήματος το είδα στους διάσπαρτους μώλωπες, την επόμενη μέρα πια. Το ατύχημα όμως, αυτό, μου προκάλεσε το μικρότερο χτύπημα…Το μεγαλύτερο ήταν άλλο.

Καθώς ήμουν πεσμένη και ζαλισμένη από την πτώση και τον πόνο του γκάπ, καθώς πονούσα, και δεν ήξερα ούτε και εγώ πόσο είχα χτυπήσει, καθώς επίσης ήμουν αναμαλλιασμένη και δεν έβλεπα καλά από τις τούφες που είχαν αλλάξει θέση με την ανώμαλη απογείωση, καθώς τα χέρια μου και εκείνα χτυπημένα, έψαχνα σχεδόν να τα βρώ, εκείνη την ίδια στιγμή μαζεύτηκε όλος ο κόσμος από πάνω μου δημιουργώντας μια ασφυκτική σφηκοφωλιά που βούιζε δυνατά και απαιτητικά μέσα στα αυτιά μου: «Τί έγινε; Τί έγινε; Τί έγινε;».

Δεν ξέρω ποιες δυνάμεις είχαν συνθέσει αυτό το λεφούσι, αλλά κανείς τους δεν έλεγε κάτι άλλο, και δεν έκανε και τίποτε άλλο, παρά μόνο γύρευε, από εμένα, την ίδια στιγμή που πάλευα για να συνέλθω από το σοκ και να ανασυνθέσω τα κομμάτια μου, να πω εκείνο(που ούτε εγώ η ίδια δεν είχα καταλάβει καλά καλά μέχρι εκείνη τη στιγμή). Τί έγινε. Τίποτε άλλο.

Την επόμενη μέρα, αρχικά σκέφτηκα, ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έβλεπαν εμένα μπροστά τους. Έβλεπαν μια οθόνη που τους εικόνιζε απλά ένα γεγονός, και αυτό που τους προκαλούσε ήταν μόνο να μάθουν τί έγινε. Ήταν σίγουρα πεπεισμένοι ότι τίποτα δεν μπορούσαν να κάνουν γι’ αυτό. Το μόνο που μπορούσαν ήταν να μάθουν…

Όμως ούτε κι αυτό νομίζω δεν ήθελαν πραγματικά κι ας το ζητούσαν διακαώς. Η ζωντανή… αναμετάδοση της είδησης που ελάμβανε χώρα εκεί μπροστά τους, ίσως τους είχε φοβίσει, τους είχε σοκάρει, ίσως τους είχε ξυπνήσει όλη μαζί τη δειλία που διέθεταν, και σε συνδυασμό με την ασθένεια της ενεργής τηλεθέασης που έπασχαν κατά κόρον, τους έκανε ανήμπορους να κάνουν κάτι γι’ αυτό που έβλεπαν. Ίσως, να έφταιγε και το άλλο το ανήκουστο… ότι πήγα και έπεσα, η αγενής, μπροστά στα μούτρα τους…

Η τηλεόραση έκανε καλά τη δουλειά της μέσα σε μόλις σχεδόν 30 χρόνια. Όλοι έγιναν κυρίως τηλεθεατές. Ενεργοί τηλεθεατές. Ψάχνουν δηλαδή –στην καλύτερη περίπτωση-  να ενημερωθούν, να ξέρουν, να γνωρίζουν, εκείνα που θα τους αναμασήσει μια ομιλούσα οθόνη, την οποία βαυκαλίζονται ότι την ελέγχουν επειδή κρατάνε το κοντρόλ της… στο χέρι τους.

Καμία επίδραση στην κοινωνία, καμία συμμετοχή, καμία ουσιαστική διάδραση με τη ζωή γύρω τους. Καμία αίσθηση του πολίτη ως κοινωνικού όντος. Καμία καθορισμένη ευθύνη.

Σκέφτεται κάποιος σήμερα, να δημιουργήσει μία είδηση και όχι να την ανακαλύψει, να την ανακοινώσει, ή στην χειρότερη να την αναπαράγει;  Σκέφτεται να ζήσει μια ζωή, τέτοια, ώστε οι άλλοι να ενδιαφερθούν γι αυτήν, όχι για να τη… μάθουν, αλλά για να συμμετέχουν σε αυτήν, επειδή τους… λέει κάτι;

Υπάρχουν κάποιοι λίγοι, που τους
κυνηγάνε και τους συλλαμβάνουν για καταλήψεις, κάποιοι που κάνουν συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, εθελοντισμό, αλληλέγγυα οικονομία, αντίσταση, αυθεντική τέχνη, που βγαίνουν στο δρόμο, που δημιουργούν κινήματα, που παίρνουν θέση με τη φωνή τους.

Είναι κάποιοι λίγοι, πλέον, που δημιουργούν ειδήσεις. Δεν τις αναζητούν. Αντιθέτως. Θέλουν να σταματήσουν να ακούν τις ίδιες ή και χειρότερες. Δεν ρωτάνε πια «Τί έγινε;» γιατί ξέρουν… τι γίνεται εδώ και χρόνια. Μα ρωτάνε τον εαυτό τους: «Τι να κάνω, εγώ, γι’ αυτό που γίνεται;».

Είναι αυτοί που καταλαβαίνουν, ότι η μεγαλύτερη αρρώστια του σύγχρονου ανθρώπου -η οποία με την παθητικότητα (πείτε το και αδιαφορία) που δημιουργεί, εκκολάπτεται, παράγεται και πολλαπλασιάζεται ο φασισμός, όσο και η εξαθλίωση που επιβάλλουν με την βοήθειά του, όπως και η κατάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: από τη δουλειά, την υγεία, την ασφάλεια, μέχρι την αξιοπρέπεια και τη δικαιοσύνη-, η μεγαλύτερη αρρώστεια, είναι αυτή:

Το να ρωτάς, μόνο, «Τι έγινε;». Και πολλές φορές, μάλιστα, κρυφά, και σιγανά… να μην ακούσουν άλλοι.

Εκεί βασίζονται για να αρπάξουν τις ζωές μας, στην απουσία μας από τις ίδιες τις ζωές μας, της συμμετοχής σε αυτό που συμβαίνει, γύρω μας και μέσα μας.

Όταν θα σταματήσουν οι άνθρωποι να αναρωτιούνται, μόνο, «τι έγινε;»(επαναλαμβανόμενα, τραυματικά, σαν να είναι για πάντα, σαν να μην μπορούν να το διαχειριστούν), ή στην καλύτερη περίπτωση θα σταματήσουν να αναρωτιούνται «γιατί έγινε;» ή «πώς έγινε;» με τον ίδιο τρόπο, τότε μπορεί να αλλάξει κάτι σε αυτόν τον τόπο που καταστρέφεται από εκείνους που δεν ρωτάνε συνεχώς αλλά μόνο πράττουνε εναντίον του…

Μπορούμε να επέμβουμε στις ειδήσεις. Μπορούμε να παρέμβουμε. Να τις αλλάξουμε. Μπορούμε να αλλάξουμε και όλο τον κόσμο αν έχουμε θέληση, όπως και τον εαυτό μας. Ρωτήστε έναν απεξαρτημένο από ναρκωτικά να σας το επιβεβαιώσει, από πρώτο χέρι. Άλλωστε και η ασθένεια της «ενεργής τηλεθέασης» ναρκωτικό είναι, και τελικά, απ’ ότι φαίνεται, σκοτώνει!

Πηγή: afigisizois.wordpress.com

 

Η Ελλάδα πουλάει δάση – χαλκό και την ψυχή της

Η Ελλάδα πουλάει δάση, χαλκό και την ψυχή της

11:10, 21 Ιαν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/117368

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζαμάρος/ FosPhotos

Την ιστορία σκάνδαλο των μεταλλείων Χρυσού στη Χαλκιδική πραγματεύεται η εκπομπή «Ειδικός απεσταλμένος» («Envoyé spécial») του γαλλικού France 2. Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ η Βόρεια Ελλάδα είναι μια από τις πλουσιότερες σε μεταλλεύματα περιοχές στην Ευρώπη.

Εδώ και μερικούς μήνες το μεταλλείο της περιοχής βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη. «Κι εδώ όμως η εταιρεία που κάνει τις προσλήψεις δεν είναι ελληνική μα καναδική» σημειώνει η εκπομπή.

«Ονομάζεται Eldorado Gold. Πριν δέκα μήνες αγόρασε τα μεταλλεία χρυσού για 2 δις ευρώ και για το καλωσόρισμα το ελληνικό κράτος της έκανε ένα μικρό δωράκι. Στην πραγματικότητα πρόκειται για το δάσος της περιοχής που πριν δέκα μήνες ανήκε στο ελληνικό κράτος και τώρα είναι ιδιοκτησία της καναδικής εταιρείας μαζί με το μεταλλείο. Η περιοχή φρουρείται καλά από σεκιουριτάδες και συρματοπλέγματα» τονίζει ο «Ειδικός απεσταλμένος» που μιλάει για αδιαφάνεια στις συναλλαγές τις πώλησης.

Σύμφωνα με το οδοιπορικό οι Καναδοί θέλουν να ανοίξουν ένα νέο μεταλλείο αλλά αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να σκάψουν τούνελ. Δεν έχουν παρά να σκύψουν στο έδαφος όπου βρίσκονται 730.000 τόνοι χαλκού. «Το δώρο του ελληνικού κράτους φαίνεται ιδιαίτερα προσοδοφόρο για την Eldorado Gold» τονίζει ο «Ειδικός Απεσταλμένος».

Πόσα δέντρα όμως θα θυσιαστούν; Τις απαντήσεις δίνει ο ίδιος ο εκπρόσωπος της εταιρείας στην κάμερα της εκπομπής.

Ο φακός αιχμαλωτίζει μεταξύ άλλων τις κινητοποιήσεις των κατοίκων της περιοχής που αντιμάχονται την καταστροφή του δάσους αλλά και τον δήμαρχο της περιοχής Χρήστο Πάχτα που στηρίζει την εταιρεία. Εξεγείρεται πάντως όταν οι συντελεστές της εκπομπής τον ρωτούν αν κέρδισε κάτι για τη στήριξή του. Από την πλευρά της η εταιρεία υποστηρίζει ότι ο δήμαρχος ασκεί πιέσεις για συγκεκριμένες προσλήψεις.
Σημείωση του afigisizois.wordpress.com:
Διαβάστε:
kinima18.gr
Επίσης:

Σε εξέλιξη μια τεράστια κόντρα συμφερόντων γερμανικών, γαλλικών,

Νένα Μεντή: Δεν υπάρχει ένας, που να βγει και να πει «Φτάνει!»;

09:35, 20 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/117184
nena_menti_dphfdpigufiyg

«…Όλοι αυτοί της συγκυβέρνησης, οι 156, πόσοι είναι, δεν υπάρχει ένας που να μη μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ, απ’ αυτό που συμβαίνει; Πώς κοιμούνται ήσυχοι; Δεν μπορώ να το διανοηθώ! Δεν υπάρχει ένας, που να βγει και να πει «Φτάνει!»;…» Η ηθοποιός Νένα Μεντή, μιλάει στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τον 4ο χρόνο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου αλλά και «το χάλι μας!», συμμετέχοντας στη δημοσιογραφική έρευνα – δημόσιο διάλογο που δημοσιεύεται από το 2010 στο tvxs.gr, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;».

N.M.: Είναι τόσο άσχημα τα πράγματα… Τώρα, τί να πω και γω, τί να πει κι ο καθένας, δηλαδή, πια;

Εδώ πρόκειται, περί μιας χοντροειδέστατης φάρσας, ενός χοντρού δουλέματος που μας κάνουνε, μιας αθλιότητας, και χωρίς να υπολογίζει ουδείς ότι υπάρχουν τόσοι χιλιάδες άνθρωποι, εκατομμύρια πια, οι οποίοι πεινάνε! Tί να πεις;

Κρ.Π.: Και μπορεί να είμαστε και εμείς ένας από αυτούς…

Ν.Μ.: … αύριο. Να ‘μαστε αύριο! Εγώ παίζω αυτή τη στιγμή στο θέατρο, και έχω τη μεγάλη τύχη να δουλεύει τόσο καλά η παράσταση. Αλλά δουλεύει, επειδή έρχεται ο κόσμος!

Αν αύριο, κάποιος κόσμος δεν έχει να φάει –γιατί έτσι θα γίνει!- δεν θα έρχεται. Άρα, ούτε αυτοί θα έρχονται, και ούτε εγώ θα έχω δουλειά. Είναι τόσο απλό πια.

Κρ.Π.: Ποιές είναι οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ, πιστεύετε;

Ν.Μ.: Δεν είμαι αναλύτρια, ούτε πολιτικός, ούτε κοινωνιολόγος, ούτε τίποτα. Είμαι ένας απλός πολίτης. Το πώς φτάσαμε ως εδώ, είναι μια πολύ παλιά ιστορία, δεν είναι κάτι πρόσφατο. Πιάνει από τη μεταπολίτευση… και το καταλαβαίνουμε όλοι όσοι ζούμε σ’ αυτό τον τόπο και είμαστε και πιο μεγάλοι σε ηλικία.

Κρ.Π.: Κάποιοι έχουν πει ότι πιάνει από τον εμφύλιο και μετά ή και από το 1821

Ν.Μ.: Εντάξει, δεν είμαι τόσο μελετημένη, κι ούτε μπορώ να κάνω αυτούς τους συσχετισμούς. Σίγουρα ξεκινάει από μια… όχι μεταφυσική κατάρα των Ελλήνων, αλλά από το ότι εμείς οι ίδιοι ως άνθρωποι έχουμε τόσες πολλές αντιφάσεις… Είμαστε ένας λαός, τόσο περίεργος! Ένας λαός, τόσο με θετικά αλλά και τόσα πολλά αρνητικά…

Δηλαδή, το πιο απλό θα πω και το πιο κοινότοπο, όχι καμιά πρωτοτυπία:

Όταν τόσο καιρό, τόσα χρόνια -τουλάχιστον 40 κοντεύουμε τώρα- ψηφίζουμε -βλέποντας το χάλι μας!- τους ίδιους και τους ίδιους, και εναλλάσσουμε μία εξουσία, η οποία εδώ και χρόνια μας έχει χτυπήσει μέσα στ’ αυτιά μας τα καμπανάκια; Όμως εμείς εξακολουθούμε να είμαστε, εκεί, κολλημένοι!

Από λόγους βολέματος, φόβων, ανασφάλειας, βλακείας, αμορφωσιάς; Όλα παίζουν!

Αυτό το πρώτο επίπεδο, που το καταλαβαίνει πάρα πολύς κόσμος είναι, πιστεύω, ότι φταίμε πάρα πολύ εμείς! Όχι, γιατί μαζί τα φάγαμε.

Υπάρχουν, βέβαια, και αυτοί που μαζί τα φάγανε, αλλά αυτούς δεν τους βάζω στο λαό και στον κόσμο, τους βάζω μέσα στα παιχνίδια της εξουσίας.

Δηλαδή, αν ένας άνθρωπος, και πολλοί άνθρωποι, χιλιάδες στην Ελλάδα, που μας κατατρέχει όλη αυτή η μικροαστική αντίληψη του Δημόσιου και του… να βάλω το παιδί στο δημόσιο, να το τακτοποιήσω, να το σιγουρέψω… Αν αυτό λέγεται, όλοι μαζί τα φάγαμε, οκ τότε, είμαστε και πάρα πολύς κόσμος απ’ το λαό που έχει βολευτεί, και όλοι μαζί τα φάγαμε.

Αλλά όταν ένας Έλληνας μικροαστός, ο οποίος εκεί του φτάνει το μυαλό του, θέλει να σιγουρέψει το παιδί του και να το τοποθετήσει στο δημόσιο, και γι’ αυτό το λόγο μπλέκει στο γρανάζι αυτού του πελατειακού συστήματος, όπου ψηφίζω και μετά μου τοποθετείς το παιδί μου και μετά το παιδί του παιδιού μου… Αν αυτό, λέγεται «όλοι μαζί τα φάγαμε», τότε οκ, όλοι μαζί τα φάγαμε!

Αλλά, εγώ δεν τους βάζω μέσα αυτούς. Αυτούς τους θεωρώ, λίγο χαμένες περιπτώσεις ανθρώπων, και ελπίζω μόνο στα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους.

Δηλαδή, όλες αυτές οι γενιές των Ελλήνων, που είναι οι γονείς μου, οι οποίοι σκεφτόντουσαν έτσι, και που ακόμα σκέφτονται έτσι, δεν έχουν αντιληφθεί όλο αυτό το παιχνίδι που γίνεται, κι όλη αυτή την εξάρτηση που δημιουργούν με όλους αυτούς που μας κυβερνούν και μας φέραν σιγά σιγά σ’ αυτό το τεράστιο χάλι και σ’ αυτή την εξαθλίωση, δεν μπορεί να γίνει τίποτα!

Γι’ αυτό και δεν βλέπω φως…

Κρ.Π.: Κι αυτή η νοοτροπία του βολέματος δεν έχει τις ρίζες της από τον εμφύλιο και μετά, που υπήρξε κατά κόρον το «σύνθημα», κοιτάτε το σπίτι σας γιατί «νά τι θα πάθετε»;

Ν.Μ: Βεβαίως!

Κρ.Π.: Ναι, αλλά αυτή η νοοτροπία πέρασε με κάποιον παρόμοιο τρόπο και σε άλλα κόμματα εξουσίας…

Ν.Μ.: Και από την τουρκοκρατία υπάρχει αυτό. Αλλά ούτε το γνωρίζω, ούτε το έχω βιώσει. Κάποια πράγματα έχω διαβάσει, κάποια αντιλαμβάνομαι λόγω της σκέψης μου και του σπιτιού που μεγάλωσα, και των διαβασμάτων που έχω κάνει, των πολύ περιορισμένων. Δεν κάνω τη μορφωμένη, τη διανοούμενη, ούτε τη σκεπτόμενη. Απλά, πράγματα. Όμως, γι’ αυτά τα χρόνια που μιλάω, τα έχω ζήσει. Και τα έχω ζήσει μέσ’ την παραγωγή, δουλεύοντας ως ηθοποιός, από το 1966.

Κρ.Π.: Πόσο οι πολίτες αυτά τα χρόνια, μετά τη μεταπολίτευση, ελέγχανε την εξουσία, και πόσο μετείχαν στα κοινά; Γιατί τα τελευταία χρόνια η πλειοψηφία έφτασε να πηγαίνει μόνο κάθε 4 χρόνια να ψηφίζει…

Ν.Μ.: Αυτό! Όπως υπήρχε και μια απίστευτη αδιαφορία για το τι συνέβαινε στη διπλανή πόρτα. Απόλυτη αδιαφορία. Δηλαδή, αν εμείς είμαστε βολεμένοι, και λειτουργούσε καλά το δικό μας το κλειδί που έμπαινε στην πόρτα, και το ψυγείο, και το εξοχικό, και το φουσκωτό, και τα δάνεια, και όλο αυτό το πακέτο, δεν μας ενδιέφερε τίποτε άλλο.

Και ξαφνικά, όλη αυτή η φούσκα, γιατί περί φούσκας επρόκειτο…

Κανείς δεν κατάλαβε τι γίνεται; Απ’ τον κόσμο εννοώ, γιατί οι άλλοι το κάνανε με σύστημα…

Όλα αυτά τα δάνεια που έπαιρνε ο κόσμος… Εγώ δόξα το Θεό, με ευλόγησε το σπίτι μου με ένα μυαλό -τόσο δα, δεν έχω κανένα φοβερό μυαλό- να μη θέλω ποτέ να μπω σ’ αυτό το γρανάζι του δανείου.

Και δεν εννοώ μόνο τη διανειοδότηση για τη στέγη, που στο κάτω κάτω λες ότι είναι και απαραίτητη… Διακοποδάνεια, εορτοδάνεια, χιλιάδες κάρτες μέσ’ τα πορτοφόλια… Όλο αυτό, δεν καταλάβαινε κανείς απ’ αυτόν τον κόσμο, πού μπορεί να οδηγήσει; Ες αεί θα πήγαινε έτσι;

Είναι καταπληκτική η βλακεία μας και η αδιαφορία μας! Γιατί είναι ένας συνδυασμός αυτών των δύο για μένα.  Και δεν βλέπω να βγαίνουμε από αυτή την ιστορία, ούτε και σε χρόνια… πολλά.  Βλέπω το χειρότερο, παρά το… φως, που λένε…

Κρ.Π.: Και παρόλο που υπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα που αγωνίζονται αυτή τη στιγμή, για τον τόπο τους, να μη χαθούν τα δάση, τα βουνά, οι θάλασσές, που δημιουργούν συλλογικότηες για αλληλέγγυα οικονομία, ή προγράμματα για τους πιο αδύναμους, γενικώς για κάτι καλύτερο, βλέπουμε ότι κανείς δεν κάνει τον κόπο να κάνει γνωστή την προσπάθειά τους, ειδικά από τα μεγάλα ΜΜΕ.

Ν.Μ.: Μα τα κανάλια διαμόρφωσαν την ιδεολογία που έχει ο Έλληνας, χρόνια τώρα! Αν θυμηθείτε, δεν ξέρω, γιατί εγώ σας περνάω και 20 χρόνια…

Κρ.Π.: Παρεμπιπτόντως, να θυμηθώ να σας ρωτήσω αργότερα, και για το ελιξήριο της νεότητας, που διαθέτετε…

Ν.Μ.: Μια ενέργεια και μια βαθύτερη ανάγκη για τη ζωή είναι αυτό. Δεν ξέρω. Αυτό νομίζω ότι είναι. Δεν είναι θέμα εξωτερικό. Ποτέ δεν το πίστευα. Η ηλικία δεν είναι θέμα του εξωτερικού… χτενίσματος! Αλλά του πόσο αγαπάς… Εγώ αγαπάω πάρα πολύ τη δουλειά μου, πάρα πολύ. Δηλαδή, έχω πάρα πολύ όρεξη γι’ αυτό που κάνω… Πάντα. Όχι μόνο τώρα.

Κρ.Π.: Έχετε κάτι συνεχώς να σας εμπνέει…

Ν.Μ.: Ναι, και έχω αυτή την – ας το πούμε- μια υγιή ψυχοσύνθεση, μάλλον, που μου την έδωσε ίσως το σπίτι μου, το μεγάλωμά μου -νομίζω ότι από εκεί ξεκινάνε όλα- η παιδική μου ηλικία, που θεωρώ, ότι γερνώντας ο άνθρωπος πρέπει πιο πολύ να αγαπάει αυτά που τον κρατάνε στη ζωή, που είναι, για παράδειγμα, η δουλειά του.

Αν την έχει, βέβαια! Εγώ έχω ακόμα και τρώω. Οπότε, δεν μπορώ να μιλάω εκ του ασφαλούς. Δεν είμαι από αυτούς που ακόμα έχουν πληγεί. Δηλαδή, είμαι και λίγο, αν θέλετε, παρατηρητής σ’ αυτήν την εξαθλίωση.

Εδώ και χρόνια, και όχι δύο και τρία πριν, αλλά τέσσερα και πέντε, βλέπω κάτω από το σπίτι μου -επειδή μένω σε μια υποβαθμισμένη γωνιά της Αθήνας, στο κέντρο- ανθρώπους να τρώνε απ’ τα σκουπίδια! Δεν είναι τώρα που το είδα και έχω πέσει από τα σύννεφα. Είναι χρόνια αυτή η ιστορία.

Και είναι έλληνες. Δεν εννοώ τους μετανάστες, που έτσι κι αλλιώς ξέρουμε ότι πάρα πολλοί δεν έχουν να φάνε.

Υπήρχε μια φτωχοποίηση πολύ πιο νωρίς.

Κρ.Π.: Και δεν ασχολείτο κανείς με αυτούς τους ανθρώπους. Γινόταν ένα πάρτι που δεν τους έδινε το δικαίωμα να μιλήσουν για το πρόβλημά τους;

Ν.Μ.: Ακριβώς. Γιατί ντρέπονταν πρώτα πρώτα. Υπάρχει και ένα τέτοιο θέμα στον Έλληνα. Ότι ντρέπεται. Αλλά τώρα είναι πάρα πολλοί αυτοί. Είναι πάρα πολλοί.

Άκουγα σήμερα στο ραδιόφωνο ότι σε ένα νησί, όχι από τα κοσμικά, ότι έχουν 140 άτομα που τα ταϊζουν! Και στα σχολεία πάνε τα παιδιά νηστικά…

Κρ.Π.: Τί πιστεύετε ότι πρέπει να κάνουμε απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν;

Ν.Μ.: Δεν βλέπω τίποτα. Δηλαδή, αν δεν ξεσηκωθούμε εμείς οι άνθρωποι να αλλάξουμε τα πράγματα με όλο το ρίσκο που εμπεριέχει αυτό, για κάτι καλύτερο -τουλάχιστον καλύτερο- δηλαδή με οφέλη για τον πεινασμένο κόσμο… τον άνεργο κόσμο, τον κόσμο που ξενιτεύεται, τους νέους που φεύγουν, δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει τίποτε.

Κρ.Π.: Δεν χρειάζεται η συνεργασία για κάτι τέτοιο; Από τους φορείς κλπ;

Ν.Μ.: Νομίζω ότι αυτή πρέπει να είναι μια κινητοποίηση από πολλούς, όπως και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που εκεί μέσα όμως είναι και επικίνδυνα τα πράγματα, γιατί υπάρχει και η Χρυσή Αυγή, και μπορεί να γίνει και σφαγή… και δεν ξέρουμε αυτοί οι άνθρωποι τι μυαλά κουβαλάνε. Ή μάλλον, ξέρουμε. Είναι πολύ επικίνδυνο!

Απ’ την άλλη, είναι οι φορείς, οι οργανώσεις, οι σύλλογοι, οι γειτονιές… Μα δεν κουνιέται φύλλο!

Κρ.Π.: Το Σαββατο, στις 19 του μήνα, έχει προγραμματιστεί μεγάλη αντιφασιστική εκδήλωση…

Ν.Μ.: Και προχτές που συνέβη αυτό με τις βίλλες και τα παιδιά που τα πετάξαν έξω, άνευ λόγου, έγινε μία πολύ μεγάλη πορεία, με πάρα πολύ κόσμο, κοντά στις 10 χιλιάδες.

Και δεν είναι οι αναρχικοί! Μην τρελαθούμε τώρα! Μας έχουμε ψήσει ότι είναι αναρχικοί και οι κουκουλοφόροι και οι αντιεξουσιαστές, μόνο… Εμένα είναι στη γειτονιά μου η Βίλλα Καραγιάννη, εδώ και 20 χρόνια! Τι τους πείραξαν τα παιδιά; Εγώ νομίζω ότι πρέπει να γίνουν χιλιάδες καταλήψεις για να μπει ο άστεγος κόσμος μέσα! Όχι να βγάζουνε! Ή η εκκλησία, που κάνει αυτά τα συσσίτια, δεν έχει άπειρα κτίρια, σπίτια, εγκαταλειμμένα δικά της, περιουσία της, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά σε όλη την Ελλάδα; Γιατί δε βάζει μέσα τους άστεγους; Για πείτε μου, τι κάνει;

Κρ.Π.: Γίνονται συσσίτια από κάποιες ενορίες, απ’ όσο γνωρίζω, και υπάρχει και ένα κέντρο στη Μεσογείων που γίνονται δωρεάν εξετάσεις σε απόρους. Αλλά όλα αυτά που γίνονται, όχι μόνο από την εκκλησία, μοιάζει να γίνονται μεμονωμένα και αυτόνομα από κάποιους… ή από κάποιες μικρές ομάδες.

Ν.Μ.: Τελείως αυτόνομα. Τελείως! Εγώ ξέρω μια φίλη στην Κέρκυρα, που εδώ και χρόνια ήταν μαζί με 14 γυναίκες, και είχαν κάνει μόνες τους ένα συσσίτιο για να ταΐζουν μετανάστες, που τους βλέπανε πεσμένους κάτω…

Εμένα, πείτε μου, πώς κοιμούνται το βράδυ; Όλοι αυτοί της συγκυβέρνησης, οι 156, πόσοι είναι, δεν υπάρχει ένας που να μη μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ, απ’ αυτό που συμβαίνει; Πώς κοιμούνται ήσυχοι; Δεν μπορώ να το διανοηθώ! Δεν υπάρχει ένας, που να βγει και να πει «Φτάνει!»;

Άκουγα πάλι σήμερα –γιατί ακούω πολύ ραδιόφωνο- για τους φόρους στα σπίτια, ότι βάζουν δεν ξέρω πόσους φόρους –έλεγε ένα νούμερο που δεν το θυμάμαι γιατί είναι αστρονομικό. Ο άνεργος, για παράδειγμα, που μπορεί να έχει ένα σπίτι, είτε γιατί το κληρονόμησε, είτε οτιδήποτε, θα πρέπει να πληρώσει φόρους. Από πού;

Κρ.Π.: Ας το πουλήσει σου λέει, ή ας το πάρει το κράτος…

Ν.Μ.: Μα ποιός θα το αγοράσει; Έχω φίλο που πουλάει σπίτι στη μισή τιμή -γιατί χρωστάει πολλά- και μάλιστα σε γειτονιά πολύ καλή, και δεν αγοράζεται!

Κρ.Π.: Θα τα πάρει το κράτος…

Ν.Μ.: Και τι να τα κάνει; Τούβλα και σοβάδες; Ας τα πάρει, λοιπόν, όλα!

Κρ.Π.: Για τον εκφασισμό –που παρατηρείται- της κοινωνίας, τί έχετε να πείτε; Για την αδιαφορία του πολύ κόσμου, και την ενασχόλησή του μόνο με τα του οίκου του, κάτι το οποίο επίσης είναι ένα είδος φασισμού κι αυτό;

Ν.Μ.: Ναι! Όλη η βία αυτή, της εξουσίας… Και δεν είναι μόνο οι βουλευτές. Είναι και από κει και κάτω. Όλο αυτό το σύστημα που έχει φάει με τα χρυσά κουτάλια, και έχει βγάλει τα εκατομμύρια έξω… Οι διευθυντάδες, οι υποδιευθυντάδες, οι γραμματείς τους, τα τσιράκια τους, όλοι αυτοί… Τί είναι αυτοί; Αυτοί δεν είναι η απόλυτη βία; Αλλά εγώ μιλάω και για την κοινωνία. Στη γειτονιά, οι άνθρωποι, που μισούν τους μετανάστες… Μίσος. Χρόνια τώρα.

Κρ.Π.: Είναι η λογική, του «τα φταίνε όλα οι… βάρβαροι». Τραγική κατάσταση;

Ν.Μ.: Τραγική! Το πρόβλημα, δηλαδή, είναι πολύ σύνθετο. Δεν είναι μόνο οικονομικό. Το λένε κι άλλοι, δεν το λέω εγώ. Είναι γενικότερο πρόβλημα. Είναι πρόβλημα ηθικής. Πώς να το πω. Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Είναι ηθικό πρόβλημα. Δικό μας. Των ανθρώπων.

Κρ.Π.: Πιστεύετε και εσείς ότι… η πλειοψηφία γύρω μας, φασίστες είναι;

Ν.Μ.: Βέβαια! Η καθημερινότητα είναι φασιστική.

Κρ.Π.: Ο άνθρωπος που κακοποιεί τον οποιονδήποτε που μπορεί να μπαίνει στον δρόμο του, και ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του, και είναι γενικά αδιάφορος για την κοινωνία, τι είναι αν όχι φασίστας; Οπότε είναι λογικό που αναπτύχθηκε και… έσκασε μύτη η Χρυσή Αυγή; Τουλάχιστον κάποιοι την ανεχτήκανε, αν όχι τίποτε άλλο;

Ν.Μ.: Φυσικά! Αυτό το αυγό του φιδιού, εκκολάπτεται πολύ καιρό τώρα… Πάρα πολύ καιρό! Και το συζητάγαμε, με παρέες χρόνια τώρα… Μη σας πω και προ του ’90.

Κρ.Π.: Οπότε εσείς αυτό που προτείνεται είναι να ξεσηκωθούμε, όπως αναφέρατε νωρίτερα;

Ν.Μ.: Ούτε και μ’ αυτό έχω να πω κάτι, ότι μπορεί κάτι να πετύχουμε. Εξαρτάται και πώς θα γίνει. Δηλαδή από πού θα κινητοποιηθεί όλο αυτό. Θα κινητοποιηθεί ο κόσμος ο πεινασμένος; Ο κόσμος ο αγανακτισμένος; Ο κόσμος ο απελπισμένος, χωρίς διέξοδο;

Γιατί, υπάρχει και ένας κόσμος που ακόμα μπορεί να ζει, δηλαδή, έχει τη δουλίτσα του, και ψιλοβολεύεται, όπως εγώ που μιλάω αυτή τη στιγμή, που έχει φτάσει ως εδώ… απ’ αυτά που συμβαίνουν! Θέλω να πω, όλο αυτό, είναι μια σύνθεση του κόσμου, που δεν ξέρω πώς μπορεί να κινητοποιηθεί. Δηλαδή, λέω και γω κάτι που μπορεί να είναι παρορμητικό, είναι συναισθηματικό πιο πολύ, με την επαναστατικότητα που με διακρίνει σαν χαρακτήρα πιο πολύ και σαν ιδεολογία, σε όλο αυτό που ζούμε, χρόνια τώρα…

Κρ.Π.: Τουλάχιστον για την αξιοπρέπειά μας όμως…

Ν.Μ.: Αυτό το ‘χουμε ξεχάσει! Την ταπείνωση που υφιστάμεθα, την έχουμε ξεχάσει.

Κρ.Π.: Επίσης, δεν βγαίνει και… φωνή προς το εξωτερικό… Αυτό που είπατε πριν. Να βγει κάποιος να πει, φτάνει!

Ν.Μ.: Δεν βγαίνει. Ναι. Και επίσης, εγώ θα περίμενα μια κίνηση, να φύγουν για παράδειγμα, κάποιοι από τη βουλή. Να φύγουν τελείως…

Κρ.Π.: Χρειάζεται δηλαδή να γίνει κάτι «εξτρεμιστικό»;

Ν.Μ.: Κάποιοι που αρθρώνουν έναν λόγο, ότι στέκονται πλάι στο λαό, ότι κατανοούν αυτό που ζει, ότι θέλουν να το αλλάξουν.. Ναι! Κάτι εξτρεμιστικό. Δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο.

Και επίσης, να πω και κάτι, έχω μια προσωπική εμπειρία από τη Θεσσαλονίκη που έπαιζα δυο μήνες, ερχόταν ο κόσμος στα καμαρίνια, κι αφού λέγαμε δυο τρία πράγματα για την παράσταση, μετά πιάναμε και λέγαμε για την κατάσταση!

Οι πιο πολλοί άνθρωποι, λοιπόν, πιστεύω εγώ, είναι μεν στα όριά τους, αλλά αυτό το κύριο συναίσθημα που τους διακατέχει είναι ο φόβος.
Φόβος και ανασφάλεια. Γιατί δεν υπάρχει αύριο. Γιατί δεν υπάρχει τρόπος για να διεκδικήσουμε το αύριο. Για μένα, αυτό είναι το κυρίαρχο, ότι ο κόσμος δεν έχει καμία ελπίδα και καμία διάθεση για ελπίδα. Είναι σα να είναι παρατημένος ο κόσμος…

Κρ.Π.: Διαχειρίζεται τις απώλειές του που είναι τεράστιες… Είναι σαν να πενθεί.

Ν.Μ.: Κι όμως πρέπει να γίνει υπέρβαση. Δεν μπορεί να μη γίνει υπέρβαση. Και στο θάνατο γίνεται υπέρβαση. Επειδή έχω χάσει πολύ δικούς μου, πολύ νέους ανθρώπους, και ήμουν και εγώ πολύ νέα, είτε φεύγεις και συ μαζί, φουντάρεις –δηλαδή- εκείνη την ώρα, γιατί δεν το αντέχεις (δεν το πιάνει το μυαλό σου, ούτε το σώμα σου, ούτε το αίμα σου!), και ή φουντάρεις, ή λες όχι θα ζήσω! Θα ζήσω για να τον έχω μέσα μου αυτόν τον άνθρωπο!

Έτσι είναι και τώρα. Αν παραιτηθούμε… Κατ’ αρχήν θα πάνε χειρότερα τα πράγματα. Δεν υπάρχει περίπτωση. Ήδη από σήμερα, έχουν αρχίσει και λένε ότι το πρόγραμμα δε βγαίνει, ότι όλες οι κρατικοποιήσεις έχουν πάει πίσω… Δεν ξέρω αν το ακούσατε. Γιατί εγώ, είμαι σαδομαζοχίστρια! Είμαι άρρωστη με το να ακούω τι μας λένε! Λοιπόν, έχουν αρχίσει ένα σιγανό μοιρολόι, ότι δεν βγαίνει το θέμα, έφυγε ο Κατάρ, έφυγε ο… μανάρ, και άρα, λένε τώρα αυτοί απ’ έξω, ότι δεν πάμε καλά… και αυτό σημαίνει νέα μέτρα!

Κρ.Π.: Πώς η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, μια γυναίκα που έζησε τόσο σκληρή ζωή, και έκανε δημιουργία ότι φρικτό έζησε…

Ν.Μ.: …γι’ αυτό η παράσταση πάει ακόμα τόσο καλά, ύστερα από τόσα χρόνια. Ο κόσμος έρχεται και το ξαναβλέπει, μη έχοντας χρήματα, προχτές μάλιστα ήρθαν παιδιά νέα που το είχαν δει πριν δυο χρόνια, και ήρθαν και μου είπαν ότι δεν έχουμε λεφτά κυρία Μεντή, αλλά βρήκαμε για να έρθουμε να το ξαναδούμε…

Αυτό κάτι σημαίνει. Και τους ρώτησα: Γιατί παιδιά; Και μου απάντησαν: Είναι ότι μας δίνει μια ελπίδα, ότι μπορεί να επιβιώσουμε!

Κρ.Π.: Γιατί αν επιβίωσε αυτή η γυναίκα, με τη μετανάστευση, με τη φτώχεια, κλπ…

Ν.Μ.: …με Μικρασιατικές καταστροφές… Δε μιλάμε τώρα… Μιλάμε για τραγωδίες! Αλλά αυτή η γυναίκα είναι μια γυναίκα ορόσημο! Δηλαδή, είναι σύμβολο, πια, μιας δυναμικής γενιάς. Με ένα ταλέντο τεράστιο… Δεν μπορείς να το ξαναβρείς.

Απλώς η παράσταση, βγάζει αυτό το αίσθημα, ότι μπορεί ν’ αντέξει ο άνθρωπος. Δεν είναι τα λεφτά το παν, και μπορείς ν’ αντέξεις, και να βρεις και πράγματα που σου αρέσουν να κάνεις, παιδί μου… Αυτό.

Κρ.Π.: Κι ήταν επαναστατικός τύπος…

Ν.Μ.: Η ευτυχία ήταν για μένα φοβερά επαναστατικός άνθρωπος. Όχι με την έννοια του μαρξισμού και του Λένιν, αλλά ότι στην προσωπική της ζωή, έκανε μόνο αυτό που ήθελε αυτή! Ήταν δηλαδή, ο απόλυτα ελεύθερος άνθρωπος, με όλες τις συνέπειες.

Αυτό για μένα, η ελευθερία, δηλαδή, του ατόμου, είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση!

Κρ.Π.: Δεν την ενδιέφερε ποιος θα πάρει τους στίχους της, δεν την ενδιέφερε κανένα βόλεμα…

Ν.Μ.: Κανένα βόλεμα! Το αντίθετο την ενδιέφερε!

Κρ.Π.: …και κανένας συμβιβασμός.

Ν.Μ.: Κανένας! Ήταν η πιο ασυμβίβαστη! Από προσωπικότητες λέω, γιατί υπάρχουν και απλοί άνθρωποι που δεν τους ξέρουμε. Αλλά αυτή η γυναίκα, είναι νομίζω μοναδική! Σ’ όλο αυτό το άναρχο που είχε, το αντισυμβατικό… το χιούμορ το φοβερό, τη ζωή, ρε παιδί μου! Αυτό το σπαρταριστό πράγμα…

Κρ.Π.: Και την προσανατόλιζε η ψυχή της…

Ν.Μ.: …και το μυαλό της. Ήταν άνθρωπος, να το λέμε κι αυτό… Επειδή ήταν λαϊκή στιχουργός, με την καλή έννοια το λέω αυτό, η Ευτυχία ήταν και διανοούμενη. Ήταν πολύ διαβασμένος άνθρωπος.

Η Ευτυχία είναι ένας συνδυασμός διανοούμενης και λαϊκιάς, και αλήτισας. Και αυτός ο συνδυασμός είναι ο φοβερός, που κάνει αυτό το μείγμα το μοναδικό. Όπως μου έχει πει ο εγγονός της, που τον ξέρω πια και είμαστε φίλοι, και η μία της κόρη που ζει, μιλούσε πολύ για ποίηση, διάβαζε ποιητές, ήξερε τα πάντα! Και ήταν και ηθοποιός 20 χρόνια, η Ευτυχία. Και μάλιστα, ειδικά εκείνη την εποχή, αυτό ήταν μία Παιδεία.

Κρ.Π.: Που είναι και ένα μεγάλο «όπλο» για τη ζωή μας; Κάποιοι θεωρούν ότι είναι «όπλο» τα χρήματα, τα αυτοκίνητα, ή και τα όπλα αμιγώς… αλλά το μεγαλύτερο «όπλο» μας δεν είναι το μυαλό μας και η ψυχή μας;

Ν.Μ.: Ε, βέβαια! Και η ανθρωπιά μας!

Κρ.Π.: Και η αυθεντικότητα;

Ν.Μ.: Η αυθεντικότητα, η ανθρωπιά… και να νιάζεσαι για τον διπλανό σου! Αυτό δεν είναι το σημαντικό;

Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν, να υπάρχει τώρα αυτή η καραμέλα περί αλληλεγγύης, που σημαίνει ότι ακόμα και αυτοί που τη λένε, ξέρουνε, λοιπόν, ότι την είχαμε χάσει την αλληλεγγύη! Αλληλεγγύη… Τί είναι αυτό; Κάτι που φοριέται; Παίρνω ένα παλτό και το βάζω από πάνω; Αυτό είναι μια στάση ζωής ολόκληρης! Είναι μια ιδεολογία ο ανθρωπισμός! Και είναι πολλές γενιές που μεγαλώσαν έτσι, χωρίς να νοιάζονται…

Κρ.Π.: Θέλετε να κλείσετε με ένα στίχο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου;

Ν.Μ.: Ενώ μ’ αρέσουν πάρα πολλά τραγούδια της Ευτυχίας, και πολλά άγνωστα, που δεν έχουν γίνει σουξέ, θα ‘θελα να πω αυτούς τους στίχους που μ’ αρέσουν πάρα πολύ:

«Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά
κι απ’ τα πολλά στα λίγα
αχ πώς κατάντησα στη ζωή
κι από το πρώτο το σκαλί
στο τελευταίο πήγα

Μα κανένας δε μου φταίει
για το χάλι μου
σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου»

Νομίζω ότι είναι καταπληκτικό αυτό.

Κρ.Π.: Μουσική, Καλδάρας…

Ν.Μ.:  Καλδάρας… Και το λέω και στην παράσταση. Και είναι εξαιρετικό, και είναι για σήμερα, για τώρα: Μα κανένας δε μου φταίει για το χάλι μου, σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου!-

Κατερίνα Μάτσα: Δεν θα τους περάσει!

09:40, 19 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/117152

«Να ξεκινήσουν, κάποτε, να φτιάξουν ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα καλύπτει τις μονάδες απεξάρτησης στο ΕΣΥ. Διότι, δεν φτάνει που το 18 ΑΝΩ δημιουργήθηκε από το μηδέν με τόσο προσωπικό κόστος -του καθενός από εμάς που δουλέψαμε σ’ αυτό- αλλά τώρα πρέπει όχι μόνο να απολογηθούμε αλλά και να δικαστούμε γι’ αυτό!» η Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος και επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για τις επιθέσεις -όσο και πρωτοκολλημένες… καταδικαστικές αποφάσεις- που δέχεται το θεραπευτικό κέντρο απεξάρτησης του ΨΝΑ, αλλά και η ίδια προσωπικά καθώς και ο επιστημονικά υπεύθυνος της κοινωνικής επανένταξης ψυχολόγος Σταύρος Κεβόπουλος. Συγχρόνως, αναφέρεται στο κύμα συμπαράστασης των υπογραφών αλληλεγγύης, όπως και στις επόμενες δράσεις «απάντησης» του 18 ΑΝΩ στην «στοχευμένη επίθεση που δέχεται» με σκοπό την «κατάργησή του»!

Κρ.Π.: Ποια ήταν η απόφαση της ΕΔΕ, σχετικά με την επίθεση που δέχεται το 18ΑΝΩ, και στο πρόσωπό σας, εδώ και καιρό;

Κ.Μ.: Η απόφαση από την ΕΔΕ ήταν καταδικαστική…

Το Δ.Σ. δέχτηκε ότι πρέπει να γίνει πειθαρχική δίωξη, αλλά δεν έχει πάρει ακόμα τα μέτρα γιατί δεν έχει συνεδριάσει. Ζήτησε απολογία εντός τριών ημερών από εμένα και τον υπεύθυνο της Κοινωνικής Επανένταξης, τον ψυχολόγο Σταύρο Κεβόπουλο και την δώσαμε. Τώρα θα συνεδριάσει για να πάρει τα μέτρα.

Παράλληλα, όμως, έχει πάρει απόφαση η οποία απευθύνεται στο υπουργείο, για να συσταθεί επιτροπή ώστε να κρίνει αν ασκούμε «κακή ιατρική», ώστε να πάρει τα μέτρα μετά από την απόφασή της.

Δηλαδή, τόσο εξοργιστική απόφαση! Πιο εξοργιστική από την άλλη

Κρ.Π.: Πώς λέγεται αυτός που πήρε αυτήν την απόφαση;

Κ.Μ.: Χαραλαμπάκης Όθων.

Κρ.Π.: Τί ειδικότητας είναι;

Κ.Μ.: Επικοινωνιολόγος. Και είναι ο Διοικητής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (ΨΝΑ).

Κρ.Π.: Και πώς «μεταφράζεται» αυτή η καταδικαστική απόφαση πρακτικά;

Κ.Μ.: Πρακτικά δεν ξέρω, αλλά το θέμα είναι να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να παίζουν με το 18 ΑΝΩ και να επιχειρούν να το κλείσουν. Διότι, όταν παίρνουν τέτοιες αποφάσεις, πέρα από το ότι απαξιώνονται οι θεραπευόμενοι και οι θεραπευτές, πέρα από το ότι ζητούν από εμάς να καταδίνουμε παιδιά, παραβιάζοντας το ιατρικό απόρρητο, κάτι που αν συμβεί κανένας τοξικομανής δεν θα τολμάει να ενταχτεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης, στεγνό.

Και πέρα από τα παραπάνω, θέλουν να επιβάλλουν φόβο και τρόμο στους εργαζόμενους, για να μην κάνουν, όσες υπερβάσεις κάνει το 18ΑΝΩ επί δεκαετίες, για να βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπους.

Αντίθετα, θέλουν να το μετατρέψουν σε έναν χώρο δημοσίων υπαλλήλων που θα φοβούνται και τη σκιά τους, γιατί θα τιμωρηθούν!

Αλλά, το αντικείμενο της εξάρτησης είναι πολύ δύσκολο, αφού κάθε τοξικομανής είναι ιδιαίτερη περίπτωση και χρειάζεται ιδιαίτερη αντιμετώπιση.

Εάν, εμείς, λοιπόν, δεν είμαστε έτοιμοι για όλα, να πάρουμε το κόστος για ότι χρειάζεται να γίνει για τον τοξικομανή, δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε και φυσικά, αν δεν μας εμπιστεύεται δεν θα ζητήσει βοήθεια από εμάς. Ή θα πεθάνει στο δρόμο, ή θα πάει στα υποκατάστατα!

Κρ.Π.: Η απόφαση αυτή τί σημαίνει, για εσάς;

Κ.Μ.: Πρακτικά σημαίνει, ότι θα παρθούν κάποια μέτρα τα οποία θα τα μάθουμε όταν συνεδριάσει το Δ.Σ. Αλλά, ουσιαστικά σημαίνει, πως θεωρεί ότι πραγματικά υπάρχει αδίκημα, το οποίο είναι πως εμείς συγκαλύψαμε παραβατικές πράξεις, συγκεκριμένα κλοπές, και πρέπει να τιμωρηθούμε, διότι δεν λειτουργήσαμε σωστά.

Δηλαδή, δεν καταδώσαμε τα παιδιά, δεν κάναμε αυτά που θα ήθελαν αυτοί να κάνουμε.

Κρ.Π.: Ένα τέτοιο Δ.Σ. που σας καταδικάζει… επειδή κάνατε αυτό που είχατε χρέος να κάνετε(!), δεν θα έπρεπε αν μη τι άλλο, να αποτελείται από ανθρώπους ειδικευμένους -σε έναν επαρκή βαθμό- στο αντικείμενο της θεραπείας απεξάρτησης; Εσχάτως, δεν θα έπρεπε να κατανοούν -αν μη τι άλλο- το ιατρικό απόρρητο;

Κ.Μ.: Δεν θα ‘πρεπε;

Κρ.Π.: Πώς γίνεται να εποπτεύουν και να καταδικάζουν τη δουλειά σας(που μάλιστα έχετε καταθέσει εδώ και τόσες δεκαετίες με παραγωγή πολύτιμου έργου για την κοινωνία στο αντικείμενό σας), άτομα που δεν γνωρίζουν -καν- όσα πρέπει γι’ αυτήν;

Κ.Μ.: Αυτό είναι ένα πολύ εύλογο ερώτημα, και θα ‘πρεπε να τεθεί στο υπουργείο. Γενικά, στο ΕΣΥ έχουν βάλει διοικητές που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο της Υγείας. Στην Εξάρτηση, πολύ περισσότερο.

Κρ.Π.: Οι απαιτήσεις σας πάνω σε όλα αυτά ποιές είναι;

Κ.Μ.: Απαιτούμε πολλά πράγματα. Ένα από αυτά είναι, ότι δεν μπορούν να δικάζουν εμάς για τα νομοθετικά κενά του υπουργείου! Για παράδειγμα, μία από τις κατηγορίες είναι ότι εμείς δεν λειτουργήσαμε ως ψυχιατρική δομή. Ενώ η εξάρτηση, δεν είναι ψυχιατρικό νόσημα!

Παρόλα αυτά το απαιτούν από εμάς. Γιατί; Διότι δεν φτιάχτηκε ένα νομοθετικό πλαίσιο για τις εξαρτήσεις, για τη Μονάδα απεξάρτησης στο ΨΝΑ και στο ΨΝΘ. Είναι δική τους υποχρέωση.

Να ξεκινήσουν, κάποτε, να φτιάξουν ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα καλύπτει τις μονάδες απεξάρτησης στο ΕΣΥ. Διότι, δεν φτάνει που το 18 ΑΝΩ δημιουργήθηκε από το μηδέν με τόσο προσωπικό κόστος -του καθενός από εμάς που δουλέψαμε σ’ αυτό- αλλά τώρα πρέπει όχι μόνο να απολογηθούμε αλλά και να δικαστούμε γι’ αυτό!

Κρ.Π.: Μέσα από όλα αυτά, υπάρχει φόβος να κλείσει το 18ΑΝΩ;

Κ.Μ.: Υπάρχει στοχευμένη επίθεση, με σκοπό, προφανώς την κατάργησή του, αλλά δεν θα τους περάσει!

Κρ.Π.: Και στο ΚΕΘΕΑ υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, λόγω μειώσεων του προϋπολογισμού, κλπ. Τι νομίζετε ότι θέλουν, τελικά;

Κ.Μ.: Θέλουν προφανώς να δίνουν υποκατάστατα. Τίποτε άλλο.

Κρ.Π.: Δηλαδή, να είναι όλοι εξαρτημένοι, και να παίρνουν υποκατάστατα. Αυτό που συμβαίνει και γενικά στην κοινωνία, εδώ και δεκαετίες; Να ζούμε με υποκατάστατα, με καταναλωτικά προϊόντα, με την τηλεόραση, και να περιμένουμε όλοι την υποκατάστατη δόση μας… για να ζήσουμε;

Κ.Μ.: Ακριβώς.

Κρ.Π.: Οι άλλοι φορείς απεξάρτησης, πώς έχουν αντιδράσει σε αυτή την απόφαση;

Κ.Μ.: Έχουμε συμπαράσταση από όλους. Και από το ΚΕΘΕΑ και από τον ΟΚΑΝΑ, και από τη Θεσσαλονίκη, το ΨΝΘ. Από όλους τους φορείς Απεξάρτησης.

Κρ.Π.: Όταν λέτε έχετε συμπαράσταση; Με ποιόν τρόπο;

Κ.Μ.: Έχουν συνυπογράψει κείμενο συμπαράστασης, και έχουν στείλει και γραπτώς μηνύματα, ότι είναι δίπλα μας στις δράσεις που σχεδιάζουμε.

Κρ.Π.: Τι είδους δράσεις;

Κ.Μ.: Εκτός από τη συλλογή υπογραφών συμπαράστασης, που καλούμε όλο τον κόσμο να συμμετέχει, οργανώνουμε πάρα πολλές δράσεις, όπως θεατρική παράσταση, συναυλία, εκθέσεις, και πολλά άλλα, τα οποία θα ανακοινώσουμε σύντομα.-

***

Για δήλωση συμπαράστασης στο 18 ΑΝΩ, πατήστε ΕΔΩ

 

Ξεδιψώντας στην έρημο -για την Φλέρυ Νταντωνάκη. Tου Θωμά Κοροβίνη

07:41, 17 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/116823

Είμαι  μια πηγή, μια πληγή, μια προσευχή, ένα όνειρο. Ένας άνεμος κακοποιός μ’ έριξε σ’ αυτή την ξέρα, που δεν έχει όνομα, ούτε τέλος κι αρχή, ένας αέρας κακοήθης με πήρε και με πέταξε σ’ αυτή την  άγνωστη άκρη.

Ξοδεύτηκα σε περιπλανήσεις ατέρμονες μήπως έρθω στα ίσια μου, δαπανήθηκα στα αγκαθωτά μονοπάτια του έρωτα, περπάτησα απ’ άκρου εις
άκρον αναζητώντας τους δρόμους της Φιλίας που δεν είχαν μέχρι τότε ανιχνευτεί κι έφτασα ως το τέρμα  ζητιανεύοντας ψυχία  αγάπης περισσευάμενης,  να ξεδιψάσω στη Σαχάρα των πόλεων -η ψυχή μου κολυμπούσε στην άβυσσο.

Όταν τους είχα χρεία, αλάργευαν, με περικύκλωναν, όταν ζητούσα τη γαλήνη. Γνώρισα μάγους, φακίρηδες, οιωνοσκόπους, δαιμονισμένους, κυνικούς, αλητάμπουρες, πούστηδες, ξόρκια.

Τσαρλατάνους με όψη σοφού, νταβατζήδες με μάσκα Χριστού, πρόθυμοι όλοι τους να σταματήσουν την ακατάσχετη αιμορραγία της ψυχής μου, τους πλήρωσα με όλα μου τα λεφτά, όλα μου τα στολίδια, το τελευταίο μου χαϊμαλί μου το σούφρωσε ένα τζάνκι ανέστιο που τον έκανα μια νύχτα μουσαφίρη  στην καλύβα μου, δίπλα σ’ έναν παραπόταμο του Γάγγη.

Ενώ απέναντί μου φλεγόμενα λείψανα έσβηναν στον ορίζοντα στο ταξίδι του αποχαιρετισμού. Έγινα πλάνης στον κόσμο των Ινδιών, εκεί που γεννήθηκε η  μάνα του τραγουδιού  και του άφατου πόνου, εκεί που ζουν ακόμη οι ανέγγιχτοι, που δεν τολμάει κανείς να τους σιμώσει.

Μάζεψα τα κομμάτια μου, γύρισα πίσω, για να πιάσω το νήμα απ’ την αρχή.

Στην Κρήτη, παιδούλα, με έδεναν σ’ ένα καρεκλάκι πισθάγκωνα, με τσιμπούσαν με μια βελόνα. Αν μάζευα όλο εκείνο το αίμα μου που έσταζε!

Όταν με  έλυναν, έτρεχα στα ρουμάνια, παρέα με τ’ αγρίμια, στα πεδινά μάζευα  καυκαλίθρες, σταμναγκάθια, έπλεκα  στεφάνια από αγριοκρέμμυδα, τα φορούσα στέμμα στην εβένινη κόμη μου και γινόμουν η κόρη της Κνωσού, η  θυγατέρα του Μίνωα, η θεά των όφεων.

Η πληγή που μου άνοιξαν δεν έχει ταίρι.

Α, Δεν έχει εδώ ούτε για τα κοράκια φωλιές! Εδώ, στους άνυδρους αμμόλοφους, μόνο τσακάλια θ’ ανταμώσω, αγριεμένα απ’ το μαρτύριο της δίψας και της πείνας, να τσακώνονται πάνω απ’ τα σαπισμένα κουφάρια των όρνεων.

Εδώ περπάτησε γυμνή η Μαρία η Αιγυπτία με τα μαλλιά ως τους αστραγάλους της πλεγμένα σαν ψάθα. Εδώ δοκιμάστηκε η ψυχή του Ρεμπώ.

Εδώ πιο κάτω πάλεψε ο Διγενής με τον Χάρο. Πού να τελειώνει ο κόσμος; Πού να τελειώνουν τα βάσανα; Περπατώ με τα μάτια κλειστά ψηλαφώντας το χάος. Χωρίς αίσθημα μα και χωρίς ψευδαισθήσεις.

Ναι,  όπως λέει ο προφήτης Ουίλιαμ Μπλέικ <<Οι χαρές είναι αγέλαστες, οι λύπες είναι αδάκρυτες>>.

Έχω απομείνει, ναυαγός ανυπεράσπιστος σ’ αυτή  την σκάλα, που έχει από όλους τους ναυτικούς της γης λησμονηθεί. Και ποιος να δέσει και ν’ αράξει σ’ αυτό τον κάβο τον παντέρημο; Εμένα στα πολλά τα μποφόρια νταγιαντούσε η βάρκα μου, πώς έμπασε νερά και βούλιαξε με τέτοια μπουνάτσα;

Α, κάποιος μου γνέφει απ’ το πέλαγος. Είναι ο Μάνος! Ο Μάνος και μου τραγουδά: << Στην αποβάθρα με περιμένει ένας καημός, δεν είν’ δικός μου, δεν είν δικός σου, μόνο είν’ του φίλου που έφυγε δίχως να μας μιλήσει…….>>.

Στην Αμερική με προσκάλεσαν να ενσαρκώσω την Μπλανς Ντυμπουά, μιαν απεγνωσμένη γυναίκα του Νότου. Δε μου
πρέπανε τέτοιοι ρόλοι, είμαι εγώ ένα κορίτσι  απ’ τη Μεσόγειο, γεμάτο
σφρίγος.

Δε γίνεται να δροσιστώ σ’ αυτή την ξέρα που μ’ έστειλαν εξορία. Μόνο με τ’ όνειρο, ναι, με την δύναμη του ονείρου. Εκεί θα βρεθώ και θα μείνω για πάντα.

Στο μπαλκονάκι μου που έκανα νυχτέρια με την Πανσέληνο  κορτάροντας τα άστρα. Τραγουδώντας το <<Άσπιλε>>, την <<Φραγκοσυριανή>>, την  <<Αχάριστη>>, το <<Bella cao>>, το <<Imagin>>.

Εκεί θα τρέξω με φτερά του ονείρου μου  να ξεχαστώ, κι έτσι ας με θυμάστε, καθώς θα τραγουδώ το ποίημα της Σαπφώς όταν προσεύχεται στην  θαλασσογέννητη  Αφροδίτη για την αγάπη της: <<Κέλομαί σε Γογγύλα…….>>.-

Θωμάς Κοροβίνης

*Κείμενο, από ομιλία του συγγραφέα, ερευνητή και τραγουδοποιού Θωμά Κοροβίνη, για το «Mεγάλο Αφιέρωμα στη Φλέρυ Νταντωνάκη, την Τραγουδίστρια του Ουρανού:

Για δύο συνεχόμενα βράδυα, την Παρασκευή, 11 και το Σάββατο 12/2/12, που η Θεσσαλονίκη τίμησε τη ιέρεια του τραγουδιού Φλέρυ Νταντωνάκη στην αίθουσα του UNDERGROUND-ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟΥ του Γιώργου Κορδομενίδη της οδού Δεσπεραί.

Μέσα σε άκρως μυσταγωγική ατμόσφαιρα και πλήθος συγκινημένων  ακροατών μίλησαν για την ζωή και το έργο της Φλέρυς ο ποιητής Γιώργος Χρονάς, ο συγγραφέας-τραγουδοποιός Θωμάς Κοροβίνης  και ο σκηνοθέτης Αντώνης Μποσκαίτης, του οποίου η εξαιρετική ταινία για την Φλέρυ προβλήθηκε στο τέλος της εκδήλωσης.

Ακούστηκαν τραγούδια από την εργογραφία της Νταντωνάκη και του Χατζιδάκι από τον τραγουδιστή Παντελή Θεοχαρίδη με τον Γιάννη Φιλιπποπολίτη στο πιάνο και ένα τραγούδι το Κοροβίη με το τίτλο «Φλέρυ» που ηχογραφήθηκε το 1992.

ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟ 18 ΑΝΩ

Κίνημα Υπογραφών

***

117181-athens_bart

Μεγάλο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στην Αθήνα

Κίνημα Υπογραφών

Δηλώνουμε τη συμπαράστασή μας στη Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ, στην ψυχίατρο Κατερίνα Μάτσα, τον ψυχολόγο Σταύρο Κεβόπουλο, όλους τους θεραπευτές, τους θεραπευόμενους, αλλά και τους απεξαρτημένους, που έχουν γίνει στόχος μιας μεθοδευμένης επίθεσης, ενορχηστρωμένης από κύκλους του Υπουργείου Υγείας υπό τον πρώην υπουργό Α. Λοβέρδο. Η επίθεση άρχισε τον Απρίλη του 2012 με αφορμή μια άνωθεν σχεδιασμένη και κατασκευασμένη «καταγγελία» για υποτιθέμενες κλοπές μελών της Επανένταξης, που συμμετείχαν στην μεγάλη αντιμνημονιακή διαδήλωση του ενός εκατομμυρίου πολιτών στην Αθήνα στις 12/1/2012.

Το πόρισμα της ΕΔΕ που διενεργήθηκε από το Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Υγείας και βγήκε το Δεκέμβρη του 2012 ήταν καταδικαστικό για την Κ. Μάτσα και τον Στ. Κεβόπουλο γιατί αρνήθηκαν να ποινικοποιήσουν τη θεραπεία απεξάρτησης και να παραβιάσουν το ιατρικό απόρρητο, παραπέμποντας στα αρμόδια όργανα μέλη της Κοινωνικής Επανένταξης. Στην πραγματικότητα καταδικάζονται όλοι εκείνοι που δίνουν τη μάχη ενάντια στην απεξάρτηση ως τρόπο ζωής, ενάντια στη χειραγώγηση της συνείδησης…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 504 επιπλέον λέξεις

Υπόθεση ΕΚΕΒΙ: Πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι. Τoυ Γ. Παναγιωτάκη

08:53, 14 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/116609
ekebidpfhapdfguyih

«[…] δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι τα αρνητικά φαινόμενα που εμφανίστηκαν στους ορόφους του ΕΚΕΒΙ, θα διστάσουν να μαγαρίσουν τους ιερούς διαδρόμους του υπουργείου ή ότι η ικανότητα κάποιων να εκμεταλλεύονται γνωριμίες και καταστάσεις, θα εξατμιστεί αυτομάτως μέσα σε ένα πνεύμα δικαιοσύνης και αξιοκρατίας […]» Ο συγγραφέας Γιώργος Παναγιωτάκης, σχολιάζει τους «τίτλους τέλους» του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr:

«Παρότι δεν διαθέτω κάποια βαθιά γνώση σχετικά με τα πεπραγμένα του ΕΚΕΒΙ, είχα πάντα μια μάλλον θετική άποψη για αυτό. Μου φαινόταν ότι οι άνθρωποί του, αν μη τι άλλο, δεν τεμπέλιαζαν. Προσπαθούσαν να κάνουν πράγματα για το βιβλίο και ενίοτε τα κατάφερναν.

Ας δεχτούμε όμως ότι υπήρχαν κάποια προβλήματα στη λειτουργία του.

Ας δεχτούμε, για παράδειγμα, ότι κάποιοι είχαν προνομιακή μεταχείριση στα διάφορα προγράμματα και τις δράσεις του ΕΚΕΒΙ ή ότι εμφανίστηκαν ορισμένα κωμικοτραγικά φαινόμενα -όπως η υπόθεση της περιβόητης «λίστας για τη φιλαναγνωσία».

Ας δεχτούμε, με λίγα λόγια, ότι αυτός ο ανεξάρτητος φορέας θα μπορούσε να τα είχε πάει και καλύτερα.

Στο σημείο αυτό μπαίνει φουριόζος στο κάδρο ο υφυπουργός πολιτισμού και, αντί να επιχειρήσει να διορθώσει τα κακώς κείμενα, προκρίνει την τελική λύση. Καταργεί με συνοπτικές διαδικασίες το ΕΚΕΒΙ και αναθέτει τις αρμοδιότητές του στη διεύθυνση της Γενικής Γραμματείας Πολιτισμού.

Δεν ξέρω… Ίσως ο υφυπουργός να έχει κάποιο μυστικό σχέδιο στο μυαλό του και αυτή του η απόφαση να είναι το έναυσμα για να μετατραπεί η Ελλάδα σε μια χώρα φανατικών βιβλιόφιλων.

Προσωπικά, πάντως, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι τα αρνητικά φαινόμενα που εμφανίστηκαν στους ορόφους του ΕΚΕΒΙ, θα διστάσουν να μαγαρίσουν τους ιερούς διαδρόμους του υπουργείου ή ότι η ικανότητα κάποιων να εκμεταλλεύονται γνωριμίες και καταστάσεις, θα εξατμιστεί αυτομάτως μέσα σε ένα πνεύμα δικαιοσύνης και αξιοκρατίας.

Κυρίως, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ένα τμήμα με ποικίλες αρμοδιότητες, θα μπορέσει να διαχειριστεί καλύτερα τις τύχες του βιβλίου από έναν ολόκληρο οργανισμό αφιερωμένο αποκλειστικά σ’ αυτό.

Ίσως κάποιοι να πουν ότι, στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, είναι πολυτέλεια να ξοδεύονται χρήματα για κάτι που δεν τρώγεται, όπως είναι το βιβλίο. Όταν όμως επιβιώνουν μια χαρά διάφοροι οργανισμοί οι οποίοι λειτουργούν ολοφάνερα σαν τόποι βολέματος πιστών ψηφοφόρων, είναι μάλλον σκανδαλώδες να καταργείται ένας φορέας που έχει να επιδείξει χειροπιαστό έργο.

Απ’ ότι φαίνεται ο κ. Τζαβάρας είναι θαυμαστής κάποιων διάσημων μεταρρυθμιστών του παρελθόντος όπως ο Αττίλας ή ο Τζένγκις Χαν και προτιμάει να ξεθεμελιώνει από το να επισκευάζει.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι, αν ποτέ τον πιάσει πονοκέφαλος, θα βρεθεί ένας άνθρωπος να τον συμβουλέψει να πάρει απλώς μια ασπιρίνη. Γιατί, αν ακολουθήσει το ένστικτό του, οι συνέπειες θα είναι τραγικές…-«

***
Διαβάστε επίσης:
«Υπήρχε ειλημμένη απόφαση για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ»: Ο Πρόεδρος της Εταιρείας συγγραφέων και κριτικός λογοτεχνίας με αφορμή την πρόσφατη είδηση για τους «τίτλους τέλους» του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr:

Αλέξης Ζήρας: Υπήρχε ειλημμένη απόφαση για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ

08:50, 13 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/116535
zirasphhiuhjhghjk

Ο Πρόεδρος της Εταιρείας συγγραφέων και κριτικός λογοτεχνίας Αλέξης Ζήρας, με αφορμή την πρόσφατη είδηση για τους «τίτλους τέλους» του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr:

«Οι απόψεις μου για το ΕΚΕΒΙ και την σχετική κυβερνητική πολιτική, όπως εφαρμόστηκε τον τελευταίο καιρό, εκφράζονται από τις ανακοινώσεις της Εταιρείας Συγγραφέων.

Εν ολίγοις, ένας λανθασμένος χειρισμός της επιτροπής αγοράς παιδικών βιβλίων του ΕΚΕΒΙ, που θα μπορούσε να θεραπευθεί με άμεσες (και γιατί όχι αυστηρές) διορθωτικές κινήσεις εκ μέρους του Υπουργείου Πολιτισμού, χρησίμευσε ως χρυσή ευκαιρία τόσο σε ορισμένους «δημοσιογράφους» οι οποίοι είχαν προσωπικές διαφορές με το Κέντρο Βιβλίου ή και ορισμένους μεγάλους εκδότες, όσο και στον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό.

Η σπουδή του τελευταίου να καρατομήσει σύμπασα τη διοίκηση του ΕΚΕΒΙ, χωρίς καν να ζητήσει την απολογία των «κατηγορουμένων», μάλλον επιβεβαιώνει τις εδώ και ένα εξάμηνο πληροφορίες ότι υπήρχε ειλημμένη απόφαση για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ.

Απόφαση συντεταγμένη με τον σχεδιασμό και τις εντολές της τρόϊκας ότι απαιτούνται δραστικές συγχωνεύσεις, ιδίως σε τομείς που δεν θεωρούνται οικονομικά παραγωγικοί, όπως ο πολιτισμός!

Και πράγματι, προτού κοπάσει ο θόρυβος από την καρατόμηση της διοίκησης του ΕΚΕΒΙ, ακολούθησαν η είδηση της πλήρους κατάργησής του (και της απάλειψης των συμβασιούχων του), αλλά και η ενημέρωση των (ουσιαστικά μη) επιχορηγούμενων από το Υπ.Πολιτισμού οργανισμών, ότι οι συγχωνεύσεις και οι καταργήσεις θα είναι σαρωτικές.

Τι περίεργο όμως, που οι σαρωτικές αυτές αλλαγές, ιδιαίτερα σε τομείς του πολιτισμού, δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα!
Οι μεθοδεύσεις είναι παρόμοιες και σε άλλες χώρες της Ευρώπης όπου το ΔΝΤ έδωσε το παρών του: από τις χώρες της Βαλτικής ως το τόξο των χωρών της Μεσογείου!»
Αλέξης Ζήρας, κριτικός Λογοτεχνίας και Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων

Διαβάστε επίσης για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο για τους συγγραφείς, και την Επιστολή της Εταιρείας Συγγραφέων στον υπουργό Οικονομικών σχετικά με αυτό:

Επιστολή της Εταιρίας Συγγραφέων
Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2013
ΑΠ: 13/1359

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ των Οικονομικών,

Η Εταιρεία Συγγραφέων, στα μέλη της οποίας συγκαταλέγονται Ακαδημαϊκοί, εκπαιδευτικοί, επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων, δημοσιογράφοι-εν γένει, άνθρωποι των γραμμάτων πολλοί από τους οποίους με το έργο τους έχουν διεθνή απήχηση – πληροφορήθηκε με κατάπληξη ότι στο υπό ψήφιση φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται η ύπαρξη διάταξης που θα καθιστά υποχρεωτική την έκδοση δελτίου παροχής υπηρεσιών σε κάθε πνευματικό δημιουργό. Ανεξαρτήτως του τομέα της εργασίας του, ανεξαρτήτως της ποσότητας της συγγραφικής του εργασίας, αλλά και ανεξαρτήτως του αν είναι ήδη συνταξιούχος ή όχι!

Ασφαλώς θα γνωρίζετε ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων συγγραφέων (περίπου το 90 %), οι αμοιβές οι οποίες τους αναλογούν κάθε χρόνο από τα δικαιώματα των βιβλίων τους ή από αμοιβές μεταφράσεων κλπ. είναι εξαιρετικά μικρότερες από τα ποσά που θα χρειάζεται να αποδίδουν, βάσει της προβλεπόμενης διάταξης, στα ασφαλιστικά ταμεία. Αν λοιπόν ισχύσει η ενσωμάτωση της διάταξης αυτής είναι βέβαιο ότι απλούστατα ένα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών και των πνευματικών τους δικαιωμάτων!

Επιπλέον όμως, με αυτή την καθαυτό άστοχη διάταξη εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό το ζήτημα των συνταξιούχων, οι οποίοι δεν μπορούν βάσει του νόμου να έχουν συγγραφική ή άλλη συναφή δραστηριότητα μετά τη συνταξιοδότησή τους, ούτε να εκδίδουν δελτίο παροχής υπηρεσιών, παρά μόνο αν …παραιτηθούν από τη σύνταξή τους!!

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ, είναι βέβαιο ότι διατάξεις όπως η επίμαχη, δημιουργούν πολύ μεγάλες ζημιές και καθόλου κέρδη. Ο ουσιαστικός αφανισμός ενός μεγάλου μέρους των συγγραφέων, ο ευτελισμός τους, η έμμεση φίμωσή τους, αφού θα στερηθούν στην ουσία τη δυνατότητα της ελεύθερης έκφρασης και η συνακόλουθη συρρίκνωση της πολυφωνίας στην εκπαίδευση και στην παιδεία μας, δεν είναι σίγουρα από τις πιο αξιοζήλευτες συνέπειες που πρέπει να έχει μια δίκαιη νομοθετική ρύθμιση. Και αν παρ’ ελπίδα συμβεί αυτό, με λύπη μας σάς λέμε ότι την ευθύνη για τη κυριολεκτικά συγγραφοκτόνο διάταξη θα την έχει εξ ολοκλήρου η πολιτεία!

Γι’ αυτό ελπίζουμε να εισακουστεί το αίτημά μας και να μην ενσωματωθεί τουλάχιστον η διάταξη αυτή στο υπό ψήφιση φορολογικό νομοσχέδιο. Παράλληλα, είμαστε στη διάθεσή σας να δώσουμε οποιαδήποτε πληροφορία ζητήσετε, εσείς ή η νομοπαρασκευαστική επιτροπή, για το ζήτημα της δίκαιης φορολόγησης των συγγραφέων.

Με την εκτίμησή μας,

Ο Πρόεδρος Η Γενική Γραμματέας

Αλέξης Ζήρας Έλενα Χουζούρη
alexziras@yahoo.gr elhouz2001@yahoo.gr

Le silence, c’est la mort ! Η σιωπή είναι θάνατος! Jose Manuel Lamarque

Le silence, c’est la mort !

Nous entrons dans la 5ème année de crise, la plus forte, la plus profonde, la plus injuste.
Cinq années de drames, et surtout de honte. Honte de cette société qui avait tout fait, tout vu, tout donné, tout apporté. Une société , qui, comme un film de Hollywood nous disait que de toute façon, nous serions à jamais heureux. Nous savions que ce n’était que du mensonge. mais, aujourd’hui, le mensonge continu. La Grèce a été insultée durant cinq longues années, surtout par l’Allemagne. On a craché sur la Grèce. Elle était devenue la prostituée de l’Europe. Et tout le monde s’accordait à dire que la Grèce allait quitter la zone euro, rendre l’Euro pour la Drachme, et un jour, quitter l’Union européenne. Quand les Allemands proposaient d’acheter les îles, d’autres criaient qu’il fallait rendre la Grèce à la Turquie. Comme si la Turquie avait demandé quoique ce soit.
Et rien ne s’est passé. Rien, sauf que le peuple meurt de faim, que les enfants ont du mal à vivre, que l’on se chauffe au bois à Athènes, et ailleurs, que les femmes enceintes ont du mal à accoucher dans les hôpitaux d’Athènes et d’ailleurs. Voilà ce qui s’est passé. La honte est de plus en plus présente.
Alors, que font les politiques grecs, que font les gens importants en Grèce, que fait l’élite de ce pays ?
Je ne le sais pas, je ne le vois pas, je ne le lis pas, je ne l’entends pas.
Personne de se lève donc pour dire Assez ?
Non, personne !
Je sais que c’est facile de juger depuis Paris, depuis la France qui va bien mieux que la Grèce, je sais, c’est facile. Et vous pourrez me cracher au visage et me dire que moi, j’ai un emploi, je mange tous les jours, trois fois par jour. Vous aurez le droit de le faire. Vous devriez le faire.
Parce que, depuis Paris, j’ose peut-être me mêler de ce qui ne me regarde pas. je ne suis pas Grec.
Je ne parle pas bien le grec, je dois trouver du temps pour l’apprendre. Et mes textes sont traduits par Lazaros Mavromatidis. Lui habite à Lyon.
Mais j’ai mal, mal de plus en plus mal. J’ai mal à la Grèce, parce que personne ne s’occupe de la Grèce. Personne. Sauf quelques personnes isolées comme moi et Lazaros, ou Crystalia Patouli que je ne connais que par internet. Lazaros non plus je ne le connais pas. On s’est parlé au téléphone. Rien de plus.
Mais j’ai mal parce que je ne vois pas une élite se lever et taper du poing sur la table, et dire assez.
Si des grecs célèbres, importants, plus importants et plus riches que moi avaient le courage de dire que c’est fini, que maintenant on va sauver la Grèce, et pas la vendre. Moi, je ne servirai plus à rien, et ce serait bien.
Est ce que je sers à quelque chose d’ailleurs ?
Je ne sais pas, mais tous les jours, j’allume cette petite bougie, pour me dire que cette petite lumière dans la nuit, c’est l’âme de la Grèce qui ne doit pas mourir.
Zorba, Zorba, apprends moi à danser !
*****
 
Translation by Lazaros Mavromatidis
*****

Η σιωπή είναι θάνατος!

Μπαίνουμε στο πέμπτο έτος της κρίσης, κι αυτή γίνεται ισχυρότερη, βαθύτερη και πιο άδικη.
Πέντε δραματικά χρόνια ντροπής. Ντροπή κυρίως γι αυτήν την κοινωνία που είχε δοκιμάσει τα πάντα, είχε δει τα πάντα, και είχε παραχωρήσει τα πάντα. Μια κοινωνία που, σαν εκείνη την ταινία του Χόλιγουντ μας λέει ότι έτσι κι αλλιώς η ευτυχία δεν διαρκεί παντοτινά. Ξέραμε ότι ήταν μόνο ένα ψέμα. αλλά σήμερα αυτό το ψέμα το αντιμετωπίζουμε συνεχώς. Η Ελλάδα υβρίζεται συστηματικά για πέντε ολόκληρα χρόνια, ειδικά από τη Γερμανία. Όλοι μας φτύνουμε την Ελλάδα. Την κάναμε την πόρνη της Ευρώπης. Όλοι συμφωνούσαν στο ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει τη ζώνη του ευρώ, θα επιστρέψει στη δραχμή, και μια μέρα θα εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν οι Γερμανοί προσφέρθηκαν να αγοράσουν νησιά, οι άλλοι φώναζαν ότι η Ελλάδα πρέπει να παραχωρηθεί στην Τουρκία. Χωρίς η Τουρκία να έχει ζητήσει τίποτα.
Και τίποτα δεν συνέβη. Τίποτα, εκτός από το ότι οι άνθρωποι δεν έχουν λεφτά να φάνε, η ανεργία θερίζει, τα παιδιά αγωνίζονται για να ζήσουν, ενώ ένας ολόκληρος λαός θερμαίνεται καίγοντας ξύλα στην Αθήνα και αλλού, και οι έγκυες γυναίκες έχουν πρόβλημα να γεννήσουν σε νοσοκομεία της Ελλάδας κτλ. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που συνέβη όλο αυτό τον καιρό. Η ντροπή είναι όλο και περισσότερο παρούσα σήμερα.
Τι κάνουν γι αυτό οι Έλληνες πολιτικοί, τι κάνουν γι αυτό οι σημαίνουσες προσωπικότητες της Ελλάδας, η ελίτ αυτής της χώρας;
Δεν ξέρω, δεν τους βλέπω, δεν τους διαβάζω, δεν τους ακούω.
Κανένας όμως δεν βγαίνει μπροστά για να φωνάξει ΑΡΚΕΤΑ!
Όχι, κανένας!
Ξέρω ότι είναι εύκολο να κρίνουμε από το Παρίσι, από τη Γαλλία, όπου η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από την Ελλάδα, το ξέρω ότι είναι εύκολο αυτό. Και γι αυτό μπορείτε να με φτύσετε στο πρόσωπό μου και να με κατηγορήσετε ότι έχω μια δουλειά, και τρώω κάθε μέρα τρεις φορές την ημέρα. Έχετε το δικαίωμα να το πράξετε. Θα πρέπει να το κάνετε.
Επειδή, από το Παρίσι, θέλω να αναμειγνύομαι με ό, τι δεν με αφορά. Δεν είμαι Έλληνας.
Δεν μιλάω καλά ελληνικά, πρέπει να βρω χρόνο γιατί επιθυμό πολύ να μάθω. Και τα κείμενα μου τα μεταφράζει ο Λάζαρος Μαυροματίδης.
Αλλά εγώ νιώθω άσχημα, και στενοχωριέμαι πάρα πολύ για την Ελλάδα. Στενοχωριέμαι γιατί κανείς δεν νοιάζεται για την Ελλάδα σε διεθνές επίπεδο. Κανείς. Εκτός από μερικά μεμονωμένα άτομα σαν τον Μανώλη Γλέζο, τον Γιάννη Μακριδάκη, Δημήτρη Αποστολάκη, εμένα, την Κρυσταλία Πατούλη και το Λάζαρο, που τους γνωρίζω και τους δύο μόνο μέσω του διαδικτύου. Με το Λάζαρο έχουμε μιλήσει μόνο μερικές φορές στο τηλέφωνο. Τίποτα περισσότερο.
Και στενοχωριέμαι γιατί δεν βλέπω μια ελίτ να χτυπάει τη γροθιά της στο τραπέζι για να πει ΑΡΚΕΤΑ.
Αν οι επιφανείς Έλληνες, είχαν το θάρρος να βγούνε μπροστά, και να φωνάξουν δυναμικά ότι τώρα θα σώσουν την Ελλάδα, αντί να την πωλήσουν τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Εγώ δεν θα χρησίμευα σε τίποτα, και όλα θα ήταν μια χαρά.
Εξάλλου χρησιμεύω σε κάτι άλλο;
Δεν ξέρω, αλλά κάθε μέρα ανάβω αυτό το μικρό κερί, για να σκέφτομαι ότι αυτό το λίγο φως μες στη νύχτα, είναι η ψυχή της Ελλάδα που δεν πρέπει να πεθάνει.
Αχ…Ζορμπά, Ζορμπά, μάθε με να χορεύω!

Ο καλογιάννος. Το αηδόνι του χειμώνα

bokoros

Ο Καλογιάνος, το αηδόνι του χειμώνα και μια Αγρινιώτικη λαϊκή παράδοση

 Ο Καλογιάνος ή Κοκκινολαίμης, γνωστός και ως Ρούβελας, Τσιπουργιάννης ή Κουμπογιάννος είναι ένα μικρόσωμο, στρουθιόμορφο πουλί, που ανήκει στην οικογένεια των τσιχλών. Αν και το συνολικό του μέγεθος δεν ξεπερνάει τα 14 εκατοστά μαζί με την ουρά του, είναι από τα δημοφιλέστερα πουλιά της Ευρωπαϊκής αλλά και της Ελληνικής ορνιθοπανίδας. Στην ηπειρωτική Ελλάδα όπου και συναντάται συχνά, κατέχει τον τίτλο ενός καχύποπτου πουλιού, στην Βρετανία όμως είναι γνωστός ως «ο θρασύτατος φίλος του κηπουρού». Στην Ευρώπη ο κοκκινολαίμης έχει συνδυαστεί με τον ερχομό των Χριστουγέννων. Και αυτό συμβαίνει γιατί κατά τον 18ο αιώνα οι ταχυδρόμοι που έφερναν τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες στους Βρετανούς, φορούσαν κόκκινο γιλέκο και τους φώναζαν «κοκκινολαίμηδες»! Χαρακτηριστικό γνώρισμα των κοκκινολαίμηδων που είναι κατά βάση μοναχικά πουλιά, εκτός της περιόδου αναπαραγωγής, είναι το πορτοκαλοκόκκινο χρώμα στο πρόσωπο, την τραχηλιά και το στήθος, το οποίο και χρησιμοποιεί φουσκώνοντάς το για να τρομάξει τους εχθρούς του. Αν και είναι μικρόσωμο πουλί, φαίνεται να έχει μεγάλο κεφάλι, «χωρίς λαιμό», με μικρό στιβαρό ράμφος. Το υπόλοιπο φτέρωμά του είναι καστανωπό με μια στενή κίτρινη ρίγα στην φτερούγα. Το φτέρωμα της κοιλιάς του έχει λευκό χρώμα. Το αρσενικό και το θηλυκό δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές στο χρωματισμό του φτερώματός τους. Με τα μακριά και λεπτά πόδια του κινείται με απίστευτη ευκολία πραγματοποιώντας μικρά πηδήματα στο έδαφος. Κινείται με χαρακτηριστικό τρόπο σέρνοντας τα φτερά του στο έδαφος και σηκώνοντας την κοντή ουρά του. Κοντοστέκεται, κάνει μια μικρή υπόκλιση, μένει στιγμιαία ακίνητος, ξαναπηδάει και φτερουγίζει. Είναι ενδημικό πουλί και τον συναντάμε σε όλη την Ευρώπη, την Μικρά Ασία, την Αφρική και την Περσία. Τον χειμώνα μας επισκέπτεται μεγάλος αριθμός πουλιών από την Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, τα οποία διαχειμάζουν στην χώρα μας και την εγκαταλείπουν ξανά στις αρχές της Άνοιξης για να επιστρέψουν στα μέρη τους προκειμένου να ετοιμαστούν για το ζευγάρωμα. Στην Ελλάδα τον συναντάμε όπου και να γυρίσουμε το βλέμμα μας. Και σίγουρα αν δεν τον δούμε θα ακούσουμε το καθαρό, μελωδικό αλλά και μελαγχολικό του κελάηδημα για το οποίο κατέχει δικαίως τον τίτλο «το αηδόνι του χειμώνα». Το χαρακτηριστικό γεμάτο από ποικιλία ήχων κελάηδημά του, μπορεί να ακούγεται από το χάραμα, μέχρι και τις νυχτερινές ώρες, ιδίως αν υπάρχουν φώτα στις πόλεις, αλλά διαφοροποιείται ανάλογα με την εποχή. Το φθινόπωρο ακούγεται σαφώς πιο μελαγχολικό. Ο κοκκινολαίμης χρησιμοποιεί το κελαηδημά του ως ένα μέσο για να ορίζει την επικράτειά του. Το παράδοξο είναι ότι μετά την περίοδο αναπαραγωγής το ζευγάρι χωρίζει, και αν βρεθεί το ένα στην επικράτεια του άλλου, μετατρέπονται σε αντίπαλοι. Το θηλυκό είναι από τα σπάνια του είδους που κελαηδεί και αυτό προσπαθώντας να διεκδικήσει το χώρο που του ανήκει. Η επικράτεια του κάθε πουλιού φτάνει τα δέκα στέμματα, αλλά όταν παρατηρείται συνωστισμός επισκεπτών μειώνονται στα δύο στρέμματα. Το όμορφο αυτό πουλάκι μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επιθετικό προς τα άλλα πουλιά του είδους του, τραυματίζοντάς τα στην προσπάθειά του να επιβιώσει ειδικά όταν οι συνθήκες είναι δύσκολες. Το αδυσώπητο κρύο, η αδυναμία εύρεσης τροφής και τα διάφορα αρπακτικά πουλιά είναι οι κυριότεροι φυσικοί παράγοντες για την μεγάλη θνησιμότητα που παρατηρείται στα πουλάκια αυτού του είδους. Ο τολμηρός του χαρακτήρας αλλά και η ομορφιά του τον έχουν καταστήσει πρωταγωνιστή σε πλήθος παιδικών βιβλίων και πάμπολλα ποιήματα έχουν γραφτεί για το γλυκύτατο κελάηδημα του.

Η λαϊκή παράδοση

Στην περιοχή του Αγρινίου, το πουλί αυτό, που  είναι γνωστό ως «καλογιάννος», συνδέεται με μια Αγρινιώτικη λαϊκή παράδοση (βλέπε το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975).

Σύμφωνα με την παράδοση αυτή, Βασιλιάς των πουλιών δεν είναι ο αϊτός. Είναι ο καλογιάννος.

Και να πως έγινε. Μια φορά ζητούσαν τα πουλιά βασιλιά, και ο Θεός τους είπε να γίνει Βασιλιάς εκείνο το πουλί που θα πετάξει ψηλότερα. Τα πουλιά δεν ήθελαν να γίνει αυτή η αναμέτρηση, γιατί ήξευραν πως έτσι βασιλιάς θα γίνει ο αετός· μόνον ο καλογιάννος δέχτηκε. Αποφασίστηκε λοιπόν να γίνει ο διαγωνισμός ανάμεσα στα πουλιά. Πετάει ο αετός, πετάνε και τα άλλα πουλιά.

Άμα ο αϊτός επέρασε όλα τα πουλιά στο ύψος και έφτασε ώς εκεί που δεν ημπορούσε να πετάξει πλέον ψηλότερα, εφώναξε: «Ποιος μπορεί να πετάξει ψηλότερα από μένα;» Ο καλογιάννος τότε, που είχε κρυφτεί στη ράχη του αϊτού, πρόβαλε ολίγο πάνω από τον αϊτό και εφώναξε:

«Εγώ!» Και έτσι έγινε βασιλιάς.

via epoxi.gr

bokoros1

via bokoros.gr

National Geographic: Οι καλύτερες φωτογραφίες του 2012

cropped-115868g-ngiv.jpeg

National Geographic: Οι καλύτερες φωτογραφίες του 2012

via tvxs.gr

Με λένε Πέτρο Καπετανόπουλο

01:01, 05 Ιαν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/115786

Εδώ και λίγο καιρό, εξ αιτίας της διαμαρτυρίας μου σε αστυνομικούς για κακοποίηση ενός μετανάστη που είχαν ήδη συλλάβει, βρίσκομαι αντιμέτωπος με βαριές κατηγορίες.

Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι η εξιστόρηση της προσωπικής μου ταλαιπωρίας και οι πολιτικές της προεκτάσεις. Έχει ήδη δημοσιευθεί και αναπαραχθεί σε αρκετά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα καθώς και στο διαδίκτυο.

Στο πλαίσιο αυτής της προσωπικής μου ταλαιπωρίας, είχαμε θέσει από την αρχή σα στόχο, με το δικηγόρο μου, και προφανώς τους συντρόφους και τους φίλους που με στηρίζουν, τη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιοποίηση. Τη δημοσιοποίηση του αίσχους σαν πρώτη απάντηση από τη μεριά μας.

Έχω όμως τη χαρά και την υποχρέωση να αναφερθώ και σε κάποιους ανθρώπους που με τη συμβολή τους, η ιστορία αυτή έχει φτάσει πολύ μακριά.

Εντελώς ξαφνικά λοιπόν, παραμονή Χριστουγέννων, διαβάζω σε κάποια εφημερίδα, πως έχει φτιαχτεί ένα σάιτ που μαζεύει υπογραφές «Υπέρ Πέτρου Καπετανόπουλου». Αιφνιδιάζομαι. Μπαίνω στο σάιτ και μάλιστα έχουν μαζευτεί οι πρώτες 150 υπογραφές. Παθαίνω πλάκα! Ποιοι είναι τούτοι εδώ που εν αγνοία μου…

Διαβάζω παρακάτω: Μηνύματα. Συμπαράστασης. Αλληλεγγύης. Βουρκώνω. Αλλά έχω και τις ενστάσεις μου. Βρε ποιοι είναι τούτοι εδώ που το έστησαν; Συνεχίζω να διαβάζω και ξαναβουρκώνω.

Μέσω του μέιλ κάνω την επαφή. Η πρώτη μου κουβέντα -προς  την άγνωστή μου ως τότε, δημοσιογράφο και σύμβουλο ψυχικής υγείας Κρυσταλία Πατούλη, στο τηλέφωνο, ήταν  ευγενικά επιθετική: «μα καλά δε μπορούσατε να με ρωτήσετε πριν»;

Με βούτηξε απ’ τα μούτρα: «άκουσε να σου πω, αυτό που έγινε μ’ εσένα ξεπερνάει κι εσένα κι εμάς. Είμαστε Έλληνες πολίτες που διαμαρτύρονται για αυτό που έχει συμβεί. Έχεις καμιά διαφωνία με το κείμενο;».

«Όχι βρε παιδί μου, αλλά…»
«Καλά, αφού δεν έχεις συνεχίζουμε»!
Συνεχίζουμε λοιπόν…

Έρχονται καταιγιστικά υπογραφές και συγκλονιστικά μηνύματα απ’ όλη την Ελλάδα, αλλά και από το εξωτερικό.

Από παλιούς συμφοιτητές, που έχω να μάθω νέα τους είκοσι χρόνια. Από κάποιους έχοντες δημόσιο λόγο -όχι πολλούς, αλλά γι’ αυτό σημαντικούς. Από ανθρώπους γνωστούς, αλλά ως επί το πλείστον άγνωστους σε μένα. Που θέλω πια να τους κάνω όλους φίλους. Φίλους κανονικούς, όχι σαν του φέισμπουκ. Να πάω στην Κατερίνη ή στη Λάρισα και να πιω ένα τσίπουρο μαζί τους.

Γνώρισα από κοντά την Κρυσταλία. Τον άνθρωπο που έστησε το σάιτ και πήρε την πρωτοβουλία. Έναν άνθρωπο παθιασμένο, που παράτησε τα πάντα επί μέρες, που έκανε 48ωρα αγρύπνιας με τσιγάρα και καφέ πάνω στον υπολογιστή, για να δουλεύει και να συντονίζει την ομάδα της, ώστε να φτάσει η διαμαρτυρία πολύ μακριά.

Επειδή έχει μια πίστη που τη βροντοφωνάζει: Δεν είσαι αυτό που λες, αλλά αυτό που κάνεις. Και επειδή πίστεψε στο σημαντικό αυτής της ιστορίας -στο να διαμαρτύρεσαι για τη κακοποίηση ενός ανθρώπου…

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στην Κρυσταλία. Και στον Μιχάλη Καβουριάρη, στον Γιάννη Προβελέγγιο, στην Laura Weikel, στους μεταφραστές Christine Cooreman, Ρένια Πουρνάρα, Eλένη Δουμίτσα, Κρίτων Ηλιόπουλο, όπως και τον μεταφραστή από το jungle-report.blogspot.com, αλλά και την Πόπη, που εργάζονται πυρετωδώς μαζί της – λόγω της ημερομηνίας κατάθεσης της λίστας υπογραφών στην Εισαγγελία.

Κάθε ιστορία βγάζει «ηθικόν δίδαγμα». Εγώ, με την «Επιτροπή Αλληλεγγύης» θα συνεχίσουμε να μαζεύουμε υπογραφές στο δρόμο και στους εργασιακούς χώρους, με τον παραδοσιακό τρόπο: στιλό, χαρτί, τζίφρα. Το κίνημα, μέσω διαδικτύου. Προφανώς κάθε διαδικασία έχει τη σπουδαιότητά της και αλληλοσυμπληρώνονται.

Το ηθικόν δίδαγμα που εγώ εξάγω, δεν έχει να κάνει με τη διαδικασία, αλλά με την ουσία:

μη φοβόμαστε τίποτα, εκεί έξω έχει πολλούς, προφανώς αγνώστους σε μας που είναι  μαζί μας, δίπλα μας. Και όπως λέει η φίλη μου η Μέλπω «είμαστε πολλοί, θα γίνουμε περισσότεροι και στο τέλος θα νικήσουμε».-
Πέτρος Καπετανόπουλος

***

Σημείωση – υπενθύμιση από το κίνημα διαμαρτυρίας:

Οι πρώτες υπογραφές από τις 22/12/12 έως και τις 6/1/13 το πρωί, κατατέθηκαν με υπόμνημα στην Εισαγγελία. Για ότι νεώτερο, θα ενημερώνουμε στο  yperkapetanopoulou.wordpress.com. Εν τω μεταξύ, συνεχίζεται ακατάπαυστα η συλλογή υπογραφών. Διαδίδουμε και ζητάμε συμπαράσταση και από το εξωτερικό…

Το κείμενο διαμαρτυρίας είναι πλέον διαθέσιμο και στα Αγγλικά, Ισπανικά, ΙταλικάΠορτογαλικά Γερμανικά, Γαλλικά, εκτός από ελληνικά, ενώ λάβαμε μηνύματα  συμπαράστασης από το εξωτερικό (π.χ. ΒραζιλίαΙσπανία), όπως επίσης ενημερώσεις αναδημοσιεύσεων της προσπάθειας του κινήματος, από άλλες χώρες.
Παράλληλα, λαμβάνουμε μηνύματα συμπαράστασης – ψηφίσματα από συνδικαλιστικούς φορείς*, όπως και άρθρα από προσωπικότητες που αναφέρονται στην υπόθεση Πέτρου Καπετανόπουλου, και τη σημασία σας σε σχέση και με την πολιτική κατάσταση της χώρας.
Η συλλογή υπογραφών διεξάγεται με ειδική ηλεκτρονική φόρμα στα ελληνικά και στα αγγλικά, αλλά και μέσω avaaz.org στα ελληνικά και αγγλικά με τίτλο: In Greece, being a citizen and a human being is a felony!”
Ευχαριστούμε όλους για την συμπαράσταση, όπως επίσης και όσους συμμετέχετε εθελοντικά σε όλη αυτή την προσπάθεια, αλλά και για τις πρωτοβουλίες, τις ιδέες και τις προτάσεις, με στόχο την καλύτερη επικοινωνία της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας που αφορά όλους μας στο πρόσωπο του Πέτρου.
Κίνημα υπέρ του πολίτη Πέτρου Καπετανόπουλου
Δεν θα επιτρεψουμε την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, και του χρέους μας για μια πιο δίκαιη κοινωνία, στο πρόσωπο του πολίτη Πέτρου Καπετανόπουλου… στο πρόσωπο όλων μας…

Sign the petition – Firmen aqui la protesta – Firmare la protesta qui – Υπογράψτε τη διαμαρτυρία:

  • Εάν δεν έχετε υπογράψει ήδη, συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα

***

Δεύτερος εναλλακτικός τρόπος, εάν δεν έχετε υπογράψει ήδη: Κάνετε κλικ στον επόμενο σύνδεσμο για να υπογράψετε τη διαμαρτυρία μέσω του avaaz.org «In Greece, being a citizen and a human being is a felony!»

***

***

***

***

«Κανένας μόνος του.»

Σχετικά Άρθρα:

«Πρέπει να επινοήσουμε όρους εκδημοκρατισμού της δημοκρατίας, μαθαίνοντας από τα κινήματα» Eτιέν Μπαλιμπάρ

***

Για το Κίνημα Υπογραφών

Επεμβαίνουμε στα κοινωνικά – πολιτικά δρώμενα ως ενεργοί πολίτες, παίρνοντας θέση εμπράκτως, και με την υπογραφή μας.

Στο Κείμενο Διαμαρτυρίας με αφορμή την υπόθεση του πολίτη Πέτρου Καπετανόπουλου, και στην απόφασή μου (22/12/12) να δημιουργήσω το συγκεκριμένο κίνημα συλλογής υπογραφών, το οποίο συνεχίζεται με τη συμπαράσταση χιλιάδων πολιτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως και στην δημοσιογραφική – ποιοτική έρευνα για την ελληνική – ευρωπαϊκή – παγκόσμια κρίση που ξεκίνησα από το 2010, με τη συμμετοχή πάνω από 150 προσώπων από το χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και γενικά στα άρθρα μου, εκφράζονται κρυστάλλινα… η στάση και η θέση μου σχετικά με την σημασία του κοινωνικού – πολιτικού ακτιβισμού και της έμπρακτης παρέμβασης εναντίον των όποιων κατάφορων αδικιών, και όχι μόνο,  συμβαίνουν εδώ και πολύ καιρό στη χώρα μας που καταστρέφεται από πολιτικά εγκλήματα όσο και από την αδιαφορία μεγάλου μέρους των πολιτών της.

Προς την ίδια κατεύθυνση, συνεχίζω με τη δημιουργία και ενός ιστότοπου γενικής ενημέρωσης για όλα τα ενεργά κινήματα υπογραφών (http://kinimaypografon.wordpress.com/), που μπορεί να αποβεί χρήσιμο σε όσους επιθυμούν να ενημερώνουν, να ενημερώνονται και φυσικά να συμμετέχουν, όπως για παράδειγμα στο κινήμα συμπαράστασης για το 18 ΑΝΩ, λόγω των στοχευμένων επιθέσεων που δέχεται, όπως και σε άλλα που δημιουργήθηκαν με γνώμονα την αλληλεγγύη… λέξη που ξεχάστηκε για πολλά χρόνια, και τώρα πλέον βρισκόμαστε υποχρεωμένοι να ξανά-ανακαλύψουμε.

Με λίγα λόγια: «Κανένας μόνος του».

Κρυσταλία Πατούλη

Συνεχίζεται ακατάπαυστα η συλλογή υπογραφών – Διαδίδουμε και ζητάμε συμπαράσταση και από το εξωτερικό

Οι πρώτες υπογραφές από τις 22/12/12 έως και τις 6/1/13 το πρωί, θα κατατεθούν με υπόμνημα στην Εισαγγελία. Για ότι νεώτερο, θα ενημερώνουμε στο  yperkapetanopoulou.wordpress.com. Εν τω μεταξύ, συνεχίζεται ακατάπαυστα η συλλογή υπογραφών. Διαδίδουμε και ζητάμε συμπαράσταση και από το εξωτερικό…

Συγχρόνως, το κείμενο διαμαρτυρίας είναι πλέον διαθέσιμο και στα Αγγλικά, Ισπανικά, ΙταλικάΠορτογαλικά, Γερμανικά, Γαλλικά, ενώ λάβαμε και το πρώτο μήνυμα  συμπαράστασης από τη Βραζιλία, όπως επίσης ενημερώσεις αναδημοσιεύσεων της προσπάθειας του κινήματος, από άλλες χώρες.
Η συλλογή υπογραφών διεξάγεται με ειδική ηλεκτρονική φόρμα στα ελληνικά και στα αγγλικά, αλλά και μέσω avaaz.org στα ελληνικά και αγγλικά με τίτλο: In Greece, being a citizen and a human being is a felony!”
Ευχαριστούμε όλους για την συμπαράσταση, όπως επίσης και όσους συμμετέχετε εθελοντικά σε όλη αυτή την προσπάθεια, αλλά και για τις πρωτοβουλίες, τις ιδέες και τις προτάσεις, με στόχο την καλύτερη επικοινωνία της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας που αφορά όλους μας στο πρόσωπο του Πέτρου.
Κίνημα υπέρ του πολίτη Πέτρου Καπετανόπουλου
Δεν θα επιτρεψουμε την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, και του χρέους μας για μια πιο δίκαιη κοινωνία, στο πρόσωπο του πολίτη Πέτρου Καπετανόπουλου… στο πρόσωπο όλων μας…
***

Sign the petition – Firmen aqui la protesta – Υπογράψτε τη διαμαρτυρία:

Εάν δεν έχετε υπογράψει ήδη, συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα

***

***

***

***

***

«Κανένας μόνος του.»

***

***