Γ. Χατζηκωνσταντίνου: Να αναζητήσουμε την ταυτότητά μας που χάνεται

07:11, 30 Νοε 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/112661
xatzikonstantinou-giorgosddpfdhsufigduifhdkjhf

Πρέπει να αναζητήσουμε την ταυτότητά μας που χάνεται και να επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο μας στον κόσμο και στην Ευρώπη» ο Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου, απαντά στην Κρυσταλία Πατούλη, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

Η παρούσα παγκόσμια οικονομική κρίση είναι μια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Η ουτοπική νεοφιλελεύθερη συνταγή της πλήρους απελευθέρωσης της κίνησης κεφαλαίων ανά τον κόσμο και της απόλυτης κυριαρχίας των χρηματοοικονομικών συμφερόντων, ξεκίνησε μετά την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ το έτος 1985-1990 και στην Ευρώπη εδραιώθηκε με την Συμφωνία του Μάαστριχτ το έτος 1952.

Έκτοτε ο πλανήτης και κύρια ο Δυτικός κόσμος πλήττονται από κερδοσκοπικού περιεχομένου ενέργειες ομίλων κεφαλαίων και διαπιστώνουν μια πρωτόγνωρη κυριαρχία του χρηματοοικονομικού τομέα επί της Πολιτικής και επί του Πολιτικού λόγου.

Ουσιαστικά βρισκόμαστε παγκοσμίως σε μια περίοδο υποταγής των κοινωνιών στης περίφημες αγορές.

Έχει δε συντελεσθεί μια πρωτοφανής αναδιανομή του παγκόσμιου εισοδήματος και του πλούτου εις βάρος των λαών, των εργαζόμενων ανθρώπων και των μεσαίων τάξεων που σταδιακά προλεταριοποιούνται.

Μετά από υπερβολές και αρπακτικές επιδρομές στα εισοδήματα των ανθρώπων, μέσα από διάχυση των εργασιακών σχέσεων, της συλλογικότητας και της κοινωνικής συνοχής, οδηγηθήκαμε σε αυτή την πολυδιάστατη κρίση, παγκοσμίως, που ξέσπασε στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2008, στον γεμάτο ευθύνες χώρο των ιδιωτικών τραπεζικών μεγαθυρίων.

Το δραματικό στην παγκόσμια αυτή κρίση είναι ότι παντού αυτοί οι οποίοι την προκάλεσαν, με την ίδια ουτοπική και ανόητη νεοφιλελεύθερη συνταγή τους, επιχειρούν να την θεραπεύσουν, αρνούμενοι την καταστρεπτική τους αποτυχία. Οι εμπρηστές παριστάνουν τώρα τους πυροσβέστες για ευνόητους βέβαια λόγους ιδίου συμφέροντος.

Οι δε περίφημοι ειδικοί τεχνοκράτες που ναρκισσιστικά κυριάρχησαν επί εικοσαετία και πλέον, χαρακτηρίζονται δυστυχώς από μονόπλευρη ακαδημαϊκή μόρφωση και εκπαίδευση.

Λησμόνησαν παντελώς την σχετικότητα της αλήθειας και περοσέβαλαν κι αυτήν ακόμη την Δημοκρατία.

Η Ελλάδα αποτέλεσε παγκόσμια τον πλέον αδύναμο κρίκο.

Τούτο και εκ του γεγονότος, ότι στα δεινά της παγκόσμιας ανοησίας που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, προστέθηκαν τα δικά της οδυνηρά σφάλματα, εσωτερικού περιεχομένου, για τα οποία ευθύνονται τα οργανωμένα συμφέροντα, η κακή δημόσια διοίκηση και η ανεμελιά των πολιτικών εκπροσώπων της που φάνηκαν ολίγοι στην προσπάθεια κατανόησης των εξελίξεων.

Οι Έλληνες, ως λαός, ευθύνονται αναμφίβολα για τις επιπλέον συνέπειες, εκ του γεγονότος ότι δεν αντέδρασαν όπως θα έπρεπε επί χρόνια στην συντελούμενη παρακμή της οικονομίας τους, της κοινωνίας τους και του πολιτισμού τους, γενόμενοι έρμαια του άκρατου καταναλωτισμού, της αποποίησης των αρχών και των αξιών τους, θύματα ενός ατιμικισμού που καλλιεργήθηκε συστηματικά από τους θιασώτες της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης συνταγής με όλα τα μέσα. Εντούτοις αυτομαστιγώθηκαν επί μακρόν και υπέστησαν, υφίστανται δε ακόμη την πολιτική της πλήρους και συνολικής ενοχοποίησης.

Είναι γνωστό, ότι ένας λαός ενοχοποιημένος και άρα συνειδησιακά εύθραυστος, δύσκολα αντιστέκεται, ακόμη και όταν κατά βάθος γνωρίζει τις κύριες ευθύνες της άρχουσας οικονομικής πολιτικής και πνευματικής ελίτ.

Οι Έλληνες διασύρθηκαν διεθνώς και σκοπίμως. Επλήγει η εθνική τους αξιοπρέπεια στο βωμό των συμφερόντων της Ευρωζώνης κι των δανειστών. Έγιναν πειραματόζωα στα χέρια των αγορών και υπέστησαν απαράδεκτα την πολιτική του μαστίγιου και του καρότου.

Υπερχρεωμένοι σε ιδιωτικό και κρατικό επίπεδο εμφανίζονται προς το παρόν παραιτημένοι, δίχως τούτο να προδιαγράφει βέβαια τις μελλοντικές συμπεριφορές τους, καθώς η κοινωνική συνοχή τους επιδεινώνεται και οι ελπίδες καταρρέουν.

Ας μη λησμονύμε, δε, ότι εκφράσεις, όπως εκείνο το γνωστό «Όλοι μαζί τα φάγαμε» εμπεριέχουν το γνωστό και διεθνώς απαράδεκτο «σφάλμα περί την σύνθεση».

Η Ελληνική κρίση έχει έτσι την ιδιομορφία της. Η χώρα υφίστανται τα δεινά της παγκόσμιας ύφεσης, αλλά και τα δεινά των δικών της λαθών πολιτικής, διαχείρισης, διαφθοράς και αναξιοπιστίας.

Η επιβληθείσα στη χώρα νεοφιλελεύθερη συνταγή και το πνεύμα που την διέπει, οδήγησαν τελικά σε μια αγορά χωρίς κανόνες, πράγμα άλλωστε που παρατηρείται παγκοσμίως.

Η επιλεγείσα πολιτική των Μνημονίων δεν οδήγησε σε θετικά αποτελέσματα. Και τα γνωστά «ας κάνουμε την κρίση ευκαιρία», στοχεύοντα στην δημιουργία ψυχανορθωτικού κλίματος, λίγο πείθουν.

Αντιθέτως η επιλεγείσα πολιτική εξόδου από την κρίση δημιούργησε υφεσιακό κλίμα μεγάλης έκτασης, εκμηδένισε την παραγωγή, αύξησε τερατωδώς την ανεργία και υπερσυσσώρευσε το χρέος.

Τα αδιέξοδα επιδεινώνονται παρά τα γνωστά «κουρέματα», τα νέα μέτρα λιτότητας και τις περιστολές.

Η πολιτική των περιστολών σε καθεστώς ύφεσης είναι λανθασμένη και καμμιά οικονομική θεωρία δεν την υποστηρίζει. Υποστηρίζεται απλώς από τους δανειστές και τους κερδοσκόπους προς ίδιο όφελος. Και οι ευθύνες του Τραπεζικού συστήματος είναι τεράστιες, καθώς ουδείς λησμονεί την περίοδο της εικονικής ευμάριας των τραπεζικών υπερκερδών και των αφειδώς παρεχόμενων υψηλότοκων δανείων.

Η λύση του Ελληνικού προβλήματος αναζητείται απελπισμένα στις αναβολές και στην αναμονή παγκόσμιας και Ευρωπαϊκής λύσης.

Ο λαός πρέπει να παύσει να τροφοδοτείται με διλήμματα ανούσια και η εθνική κυριαρχία πρέπει να προστατευθεί καθώς η χώρα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο, γεγονός χειρότερο της εξάρτησης.

Οφείλουμε να συζητήσουμε την ανάπτυξη αποδεχόμενοι το γεγονός ότι αυτή  δεν είναι έννοια μονοδιάστατη, ούτε αποκλειστικά νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα.

Πρέπει να προσδιορίσουμε τον προσανατολισμό της και τις κατευθύνσεις της, όπως και αυτές των περίφημων διαρθρωτικών αλλαγών.

Ποια είναι η κατεύθυνσή τους; Να εξυπηρετήσουν ξανά την ουτοπική συνταγή των αγορών; Αυτή της ευελιξίας, της μεταφορά των ζημιών στους αδύνατους, της άνισης κατανομής του εισοδήματος;

Πρέπει να μελετήσουμε την εθνική στρατηγική δίχως ιδεοληψίες ευρωζωνικού ή άλλου χαρακτήρα.

Πρέπει να αναζητήσουμε την ταυτότητά μας που χάνεται και να επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο μας στον κόσμο και στην Ευρώπη.

Αν η λιτότητα είναι να συνεχισθεί για το μέλλον ημών και των παιδιών μας, κι όχι για τα συμφέροντα των δανειστών και των Hedge Funds, τότε καλώς έχει. –


Ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Α.Π.Θ.

Με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Εκεί κατέκτησε το Doctorat d’ Etat στην οικονομική θεωρία στο Πανεπιστήμιο Paris I – Pantheon – Sorbonne με βαθμό «Άριστα».

Δίδαξε επί 20ετία στο Α.Π.Θ. και επί 15 χρόνια στο τμήμα διεθνών οικονομικών σχέσεων και ανάπτυξης (Δ.Ο.Σ.Α.) του Πανεπιστημίου Θράκης, του οποίου  υπήρξε ιδρυτής του και επί 7 έτη πρόεδρος.

Επίσης, διετέλεσε αντιπρύτανης φοιτητικών υποθέσεων και διεθνών σχέσεων του Πανεπιστημίου Θράκης.

Έχει συγγράψει έναν σημαντικό αριθμό βιβλίων και άρθρων δημοσιευμένων στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. και έχει συμμετάσχει σε μεγάλο αριθμό συνεδρίων σ’ ολόκληρο τον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο. Είναι μέλος, πρόεδρος ή γραμματεύς σε πλήθος επιστημονικών εταιριών και σωματείων.

Μετά το τέλος της θητείας του στον Πανεπιστημιακό χώρο, διετέλεσε επί τριετία περίπου Γενικός Γραμματέας Μακεδονίας Θράκης.

Άννα Βαγενά: Φτάσαμε ως εδώ, κυρίως από έλλειψη Παιδείας

07:11, 30 Νοε 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/112658
vagenadfdhfadyfdhfid

Φτάσαμε ως εδώ, κυρίως από έλλειψη Παιδείας, γιατί κανείς δεν φρόντισε ουσιαστικά για την Παιδεία αυτού του τόπου. Και όποιος λαός δεν έχει Παιδεία, δεν έχει πόδια, δεν πατάει στα πόδια του…» H σκηνοθέτις και ηθοποιός, Άννα Βαγενά, απαντά στην Κρυσταλία Πατούλη, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;», συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

«… Παιδεία, είναι να γνωρίζουμε την ιστορία μας, ό,τι καλό και ό,τι κακό έχει συμβεί στην Ελλάδα, και έχουν καταφέρει οι πολίτες της.

Αλλά, Παιδεία είναι, και να αγαπάμε και να φροντίζουμε την πατρίδα μας, να νοιαζόμαστε για όλα. Για το περιβάλλον, για τις θάλασσές μας,  να μην καταστρέψουμε άλλο αυτή τη χώρα. Να μη θέλουμε να χτίσουμε και το τελευταίο τετραγωνικό που έμεινε άχτιστο στις ακρογιαλιές και τα νησιά μας.

Ακόμα, Παιδεία, είναι να γνωρίζουμε ουσιαστικά τους θησαυρούς της λογοτεχνίας και της ποίησής μας, γιατί εκεί μέσα είναι καταγεγραμμένοι οι πόθοι και οι καημοί του τόπου μας.

Παιδεία είναι ακόμα και να μην πετάμε τα σκουπίδια μας στους δρόμους και να φροντίζουμε τους ηλικιωμένους και τα παιδιά…

Η μία σημαντική αιτία, λοιπόν, ήταν η έλλειψη Παιδείας.

Μια άλλη σημαντική αιτία, ήταν το σχέδιο – η στρατηγική του μεγάλου Κεφαλαίου –γιατί τίποτε δεν έγινε τυχαία. Όλα ήταν προσχεδιασμένα.

Με το πλαστικό χρήμα, το ψεύτικο χρήμα που έδωσαν στον λαό επί χρόνια, όπως έδιναν στους Ινδιάνους οι Αμερικάνοι τα καθρεφτάκια, τις χάντρες και το ουίσκι, με αντάλλαγμα τον δικό τους πλούτο, τον χρυσό και τη γή τους.

Έτσι εξαπάτησαν από την μεταπολίτευση και μετά τον ελληνικό λαό, που δεν είχε –όπως είπα παραπάνω- την απαραίτητη παιδεία για να αντισταθεί, από τη μια, και από την άλλη ήταν ένας φτωχός λαός, ταλαιπωρημένος, που είχε βγει από πολέμους, από εμφύλιους, από χούντα, και ήθελε να ζήσει καλύτερα, αλλά και το δικαιούτο να ζήσει καλύτερα.

Συγχρόνως, από τη μεταπολίτευση και μετά, που έρεε άφθονο το χρήμα, κάποιοι πλούτισαν παράνομα. Όχι μόνο κάποιοι πολιτικοί, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός πολιτών, που έχει αυτή τη στιγμή τις καταθέσεις του στο εξωτερικό, και εταιρείες οφσόρ, όλοι εκείνοι οι… παρατρεχάμενοι που στήριζαν τις κυβερνήσεις που τους επέτρεπαν να θησαυρίζουν στις πλάτες του κράτους και του ελληνικού λαού.

Σήμερα ζητάνε πίσω τα λεφτά τους, σε αντάλλαγμα να ξεπουληθεί όλη η χώρα και να πληρώσει ο ίδιος ο λαός…

Υπάρχει ένα ποίημα που εκφράζει αυτή την κατάσταση:

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους. «Kαλίλ Γκιμπράν, «ο Κήπος του Προφήτη» – 1923

Τώρα, τι πρέπει να γίνει;

Κατ’ αρχάς πρέπει να αντισταθούμε με κάθε τρόπο σε αυτό που μας έχει επιβληθεί, δηλαδή, στο ότι είμαστε καταδικασμένοι να πληρώνουμε ένα χρέος με διπλούς και τριπλούς και πενταπλούς τόκους. Γιατί αυτό γίνεται τώρα, εκεί πάνε όλες αυτές οι δεσμευμένες δόσεις που μας δίνουν.

Ένα χρέος που το δημιούργησαν κυρίως εκείνοι που τώρα όχι μόνο δεν δίνουν, αλλά ζητάνε από το λαό να πληρώσει.

Και βέβαια, να αντισταθούμε, στο ξεπούλημα της χώρας μας. Τα νησιά, την αγροτική μας γη.

Συγχρόνως, πρέπει να γίνει ένα κίνημα, ώστε να απαιτήσουμε να πληρώσουν όχι μόνο όσοι πολιτικοί έχουν την ευθύνη γι’ αυτό το χρέος, αλλά και όλοι εκείνοι που έκλεψαν και πλούτισαν παράνομα, σε όλο αυτό το διάστημα.

Πρέπει να γίνει έλεγχος, ώστε να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα στον ελληνικό λαό, να δημευτούν περιουσίες και να τιμωρηθούν όσοι πρόδωσαν αυτό το λαό.

Γιατί αυτό πιστεύω, και το λέω ξεκάθαρα: Είναι προδότες, και πρέπει να δικασθούν επί εσχάτη προδοσία και να πληρώσουν, όπως πλήρωσαν και οι υπεύθυνοι της Χούντας, που κάποιοι από αυτούς πέθαναν μέσα στη φυλακή.

Τέλος, να αξιοποιήσουμε τον ελληνικό πλούτο μας, τον πολιτισμό μας, την γη μας, τις δυνάμεις μας, και να μην ξεπουλήσουμε την πατρίδα μας. Γιατί σήμερα, θα τρελαθούμε με αυτά που ακούμε, π.χ. ότι μέχρι και αρχαιολογικούς χώρους έχουν βάλει στο μάτι…

Κρ.Π.: Εσείς πώς αντιστέκεστε μέσα από τη δουλειά σας στο θέατρο Μεταξουργείο;

Ανν. Β.: Ανεβάσαμε, γι αυτόν ακριβώς το λόγο την επιθεώρηση «Όσα παίρνει ο άνεργος», η οποία αναφέρεται σε όλα αυτά που σας είπα, αλλά με χιουμοριστικό τρόπο.

Επίσης στις 7 Δεκεμβρίου είναι η πρεμιέρα της παράστασης «Η Άλωση της Κωσταντίας» του Γιάννη Μακριδάκη, μία κωμωδία που διασκεύασε ο Χρήστος Βαλαβανίδης και παίζουμε μαζί με την Ελένη Γερασιμίδου και το Βασίλη Παλαιολόγο, η οποία αναφέρεται σε ένα άλλο σοβαρό θέμα, τον εθνικισμό και την εχθρική στάση στον άλλον, τον διαφορετικό, ένα θέμα που στις μέρες μας έχει μεγάλη σημασία να προσεγγίσουμε.

Ακόμη έχουμε ανεβάσει το αθάνατο κωμειδύλλιο του Δημήτρη Κορομηλά «Η τύχη της Μαρούλας», σε μία παράσταση για μικρούς και μεγάλους που παίζεται κάθε Κυριακή στις 12 το μεσημέρι και την παράσταση “Θα σου πω μια ιστορία”, βασισμένη σε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου, που παίζεται κάθε Τρίτη στις 9 το βράδυ.-»