Γ. Χατζηκωνσταντίνου: Να αναζητήσουμε την ταυτότητά μας που χάνεται

07:11, 30 Νοε 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/112661
xatzikonstantinou-giorgosddpfdhsufigduifhdkjhf

Πρέπει να αναζητήσουμε την ταυτότητά μας που χάνεται και να επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο μας στον κόσμο και στην Ευρώπη» ο Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου, απαντά στην Κρυσταλία Πατούλη, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

Η παρούσα παγκόσμια οικονομική κρίση είναι μια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Η ουτοπική νεοφιλελεύθερη συνταγή της πλήρους απελευθέρωσης της κίνησης κεφαλαίων ανά τον κόσμο και της απόλυτης κυριαρχίας των χρηματοοικονομικών συμφερόντων, ξεκίνησε μετά την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ το έτος 1985-1990 και στην Ευρώπη εδραιώθηκε με την Συμφωνία του Μάαστριχτ το έτος 1952.

Έκτοτε ο πλανήτης και κύρια ο Δυτικός κόσμος πλήττονται από κερδοσκοπικού περιεχομένου ενέργειες ομίλων κεφαλαίων και διαπιστώνουν μια πρωτόγνωρη κυριαρχία του χρηματοοικονομικού τομέα επί της Πολιτικής και επί του Πολιτικού λόγου.

Ουσιαστικά βρισκόμαστε παγκοσμίως σε μια περίοδο υποταγής των κοινωνιών στης περίφημες αγορές.

Έχει δε συντελεσθεί μια πρωτοφανής αναδιανομή του παγκόσμιου εισοδήματος και του πλούτου εις βάρος των λαών, των εργαζόμενων ανθρώπων και των μεσαίων τάξεων που σταδιακά προλεταριοποιούνται.

Μετά από υπερβολές και αρπακτικές επιδρομές στα εισοδήματα των ανθρώπων, μέσα από διάχυση των εργασιακών σχέσεων, της συλλογικότητας και της κοινωνικής συνοχής, οδηγηθήκαμε σε αυτή την πολυδιάστατη κρίση, παγκοσμίως, που ξέσπασε στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2008, στον γεμάτο ευθύνες χώρο των ιδιωτικών τραπεζικών μεγαθυρίων.

Το δραματικό στην παγκόσμια αυτή κρίση είναι ότι παντού αυτοί οι οποίοι την προκάλεσαν, με την ίδια ουτοπική και ανόητη νεοφιλελεύθερη συνταγή τους, επιχειρούν να την θεραπεύσουν, αρνούμενοι την καταστρεπτική τους αποτυχία. Οι εμπρηστές παριστάνουν τώρα τους πυροσβέστες για ευνόητους βέβαια λόγους ιδίου συμφέροντος.

Οι δε περίφημοι ειδικοί τεχνοκράτες που ναρκισσιστικά κυριάρχησαν επί εικοσαετία και πλέον, χαρακτηρίζονται δυστυχώς από μονόπλευρη ακαδημαϊκή μόρφωση και εκπαίδευση.

Λησμόνησαν παντελώς την σχετικότητα της αλήθειας και περοσέβαλαν κι αυτήν ακόμη την Δημοκρατία.

Η Ελλάδα αποτέλεσε παγκόσμια τον πλέον αδύναμο κρίκο.

Τούτο και εκ του γεγονότος, ότι στα δεινά της παγκόσμιας ανοησίας που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, προστέθηκαν τα δικά της οδυνηρά σφάλματα, εσωτερικού περιεχομένου, για τα οποία ευθύνονται τα οργανωμένα συμφέροντα, η κακή δημόσια διοίκηση και η ανεμελιά των πολιτικών εκπροσώπων της που φάνηκαν ολίγοι στην προσπάθεια κατανόησης των εξελίξεων.

Οι Έλληνες, ως λαός, ευθύνονται αναμφίβολα για τις επιπλέον συνέπειες, εκ του γεγονότος ότι δεν αντέδρασαν όπως θα έπρεπε επί χρόνια στην συντελούμενη παρακμή της οικονομίας τους, της κοινωνίας τους και του πολιτισμού τους, γενόμενοι έρμαια του άκρατου καταναλωτισμού, της αποποίησης των αρχών και των αξιών τους, θύματα ενός ατιμικισμού που καλλιεργήθηκε συστηματικά από τους θιασώτες της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης συνταγής με όλα τα μέσα. Εντούτοις αυτομαστιγώθηκαν επί μακρόν και υπέστησαν, υφίστανται δε ακόμη την πολιτική της πλήρους και συνολικής ενοχοποίησης.

Είναι γνωστό, ότι ένας λαός ενοχοποιημένος και άρα συνειδησιακά εύθραυστος, δύσκολα αντιστέκεται, ακόμη και όταν κατά βάθος γνωρίζει τις κύριες ευθύνες της άρχουσας οικονομικής πολιτικής και πνευματικής ελίτ.

Οι Έλληνες διασύρθηκαν διεθνώς και σκοπίμως. Επλήγει η εθνική τους αξιοπρέπεια στο βωμό των συμφερόντων της Ευρωζώνης κι των δανειστών. Έγιναν πειραματόζωα στα χέρια των αγορών και υπέστησαν απαράδεκτα την πολιτική του μαστίγιου και του καρότου.

Υπερχρεωμένοι σε ιδιωτικό και κρατικό επίπεδο εμφανίζονται προς το παρόν παραιτημένοι, δίχως τούτο να προδιαγράφει βέβαια τις μελλοντικές συμπεριφορές τους, καθώς η κοινωνική συνοχή τους επιδεινώνεται και οι ελπίδες καταρρέουν.

Ας μη λησμονύμε, δε, ότι εκφράσεις, όπως εκείνο το γνωστό «Όλοι μαζί τα φάγαμε» εμπεριέχουν το γνωστό και διεθνώς απαράδεκτο «σφάλμα περί την σύνθεση».

Η Ελληνική κρίση έχει έτσι την ιδιομορφία της. Η χώρα υφίστανται τα δεινά της παγκόσμιας ύφεσης, αλλά και τα δεινά των δικών της λαθών πολιτικής, διαχείρισης, διαφθοράς και αναξιοπιστίας.

Η επιβληθείσα στη χώρα νεοφιλελεύθερη συνταγή και το πνεύμα που την διέπει, οδήγησαν τελικά σε μια αγορά χωρίς κανόνες, πράγμα άλλωστε που παρατηρείται παγκοσμίως.

Η επιλεγείσα πολιτική των Μνημονίων δεν οδήγησε σε θετικά αποτελέσματα. Και τα γνωστά «ας κάνουμε την κρίση ευκαιρία», στοχεύοντα στην δημιουργία ψυχανορθωτικού κλίματος, λίγο πείθουν.

Αντιθέτως η επιλεγείσα πολιτική εξόδου από την κρίση δημιούργησε υφεσιακό κλίμα μεγάλης έκτασης, εκμηδένισε την παραγωγή, αύξησε τερατωδώς την ανεργία και υπερσυσσώρευσε το χρέος.

Τα αδιέξοδα επιδεινώνονται παρά τα γνωστά «κουρέματα», τα νέα μέτρα λιτότητας και τις περιστολές.

Η πολιτική των περιστολών σε καθεστώς ύφεσης είναι λανθασμένη και καμμιά οικονομική θεωρία δεν την υποστηρίζει. Υποστηρίζεται απλώς από τους δανειστές και τους κερδοσκόπους προς ίδιο όφελος. Και οι ευθύνες του Τραπεζικού συστήματος είναι τεράστιες, καθώς ουδείς λησμονεί την περίοδο της εικονικής ευμάριας των τραπεζικών υπερκερδών και των αφειδώς παρεχόμενων υψηλότοκων δανείων.

Η λύση του Ελληνικού προβλήματος αναζητείται απελπισμένα στις αναβολές και στην αναμονή παγκόσμιας και Ευρωπαϊκής λύσης.

Ο λαός πρέπει να παύσει να τροφοδοτείται με διλήμματα ανούσια και η εθνική κυριαρχία πρέπει να προστατευθεί καθώς η χώρα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο, γεγονός χειρότερο της εξάρτησης.

Οφείλουμε να συζητήσουμε την ανάπτυξη αποδεχόμενοι το γεγονός ότι αυτή  δεν είναι έννοια μονοδιάστατη, ούτε αποκλειστικά νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα.

Πρέπει να προσδιορίσουμε τον προσανατολισμό της και τις κατευθύνσεις της, όπως και αυτές των περίφημων διαρθρωτικών αλλαγών.

Ποια είναι η κατεύθυνσή τους; Να εξυπηρετήσουν ξανά την ουτοπική συνταγή των αγορών; Αυτή της ευελιξίας, της μεταφορά των ζημιών στους αδύνατους, της άνισης κατανομής του εισοδήματος;

Πρέπει να μελετήσουμε την εθνική στρατηγική δίχως ιδεοληψίες ευρωζωνικού ή άλλου χαρακτήρα.

Πρέπει να αναζητήσουμε την ταυτότητά μας που χάνεται και να επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο μας στον κόσμο και στην Ευρώπη.

Αν η λιτότητα είναι να συνεχισθεί για το μέλλον ημών και των παιδιών μας, κι όχι για τα συμφέροντα των δανειστών και των Hedge Funds, τότε καλώς έχει. –


Ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Α.Π.Θ.

Με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Εκεί κατέκτησε το Doctorat d’ Etat στην οικονομική θεωρία στο Πανεπιστήμιο Paris I – Pantheon – Sorbonne με βαθμό «Άριστα».

Δίδαξε επί 20ετία στο Α.Π.Θ. και επί 15 χρόνια στο τμήμα διεθνών οικονομικών σχέσεων και ανάπτυξης (Δ.Ο.Σ.Α.) του Πανεπιστημίου Θράκης, του οποίου  υπήρξε ιδρυτής του και επί 7 έτη πρόεδρος.

Επίσης, διετέλεσε αντιπρύτανης φοιτητικών υποθέσεων και διεθνών σχέσεων του Πανεπιστημίου Θράκης.

Έχει συγγράψει έναν σημαντικό αριθμό βιβλίων και άρθρων δημοσιευμένων στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. και έχει συμμετάσχει σε μεγάλο αριθμό συνεδρίων σ’ ολόκληρο τον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο. Είναι μέλος, πρόεδρος ή γραμματεύς σε πλήθος επιστημονικών εταιριών και σωματείων.

Μετά το τέλος της θητείας του στον Πανεπιστημιακό χώρο, διετέλεσε επί τριετία περίπου Γενικός Γραμματέας Μακεδονίας Θράκης.

Άννα Βαγενά: Φτάσαμε ως εδώ, κυρίως από έλλειψη Παιδείας

07:11, 30 Νοε 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/112658
vagenadfdhfadyfdhfid

Φτάσαμε ως εδώ, κυρίως από έλλειψη Παιδείας, γιατί κανείς δεν φρόντισε ουσιαστικά για την Παιδεία αυτού του τόπου. Και όποιος λαός δεν έχει Παιδεία, δεν έχει πόδια, δεν πατάει στα πόδια του…» H σκηνοθέτις και ηθοποιός, Άννα Βαγενά, απαντά στην Κρυσταλία Πατούλη, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;», συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

«… Παιδεία, είναι να γνωρίζουμε την ιστορία μας, ό,τι καλό και ό,τι κακό έχει συμβεί στην Ελλάδα, και έχουν καταφέρει οι πολίτες της.

Αλλά, Παιδεία είναι, και να αγαπάμε και να φροντίζουμε την πατρίδα μας, να νοιαζόμαστε για όλα. Για το περιβάλλον, για τις θάλασσές μας,  να μην καταστρέψουμε άλλο αυτή τη χώρα. Να μη θέλουμε να χτίσουμε και το τελευταίο τετραγωνικό που έμεινε άχτιστο στις ακρογιαλιές και τα νησιά μας.

Ακόμα, Παιδεία, είναι να γνωρίζουμε ουσιαστικά τους θησαυρούς της λογοτεχνίας και της ποίησής μας, γιατί εκεί μέσα είναι καταγεγραμμένοι οι πόθοι και οι καημοί του τόπου μας.

Παιδεία είναι ακόμα και να μην πετάμε τα σκουπίδια μας στους δρόμους και να φροντίζουμε τους ηλικιωμένους και τα παιδιά…

Η μία σημαντική αιτία, λοιπόν, ήταν η έλλειψη Παιδείας.

Μια άλλη σημαντική αιτία, ήταν το σχέδιο – η στρατηγική του μεγάλου Κεφαλαίου –γιατί τίποτε δεν έγινε τυχαία. Όλα ήταν προσχεδιασμένα.

Με το πλαστικό χρήμα, το ψεύτικο χρήμα που έδωσαν στον λαό επί χρόνια, όπως έδιναν στους Ινδιάνους οι Αμερικάνοι τα καθρεφτάκια, τις χάντρες και το ουίσκι, με αντάλλαγμα τον δικό τους πλούτο, τον χρυσό και τη γή τους.

Έτσι εξαπάτησαν από την μεταπολίτευση και μετά τον ελληνικό λαό, που δεν είχε –όπως είπα παραπάνω- την απαραίτητη παιδεία για να αντισταθεί, από τη μια, και από την άλλη ήταν ένας φτωχός λαός, ταλαιπωρημένος, που είχε βγει από πολέμους, από εμφύλιους, από χούντα, και ήθελε να ζήσει καλύτερα, αλλά και το δικαιούτο να ζήσει καλύτερα.

Συγχρόνως, από τη μεταπολίτευση και μετά, που έρεε άφθονο το χρήμα, κάποιοι πλούτισαν παράνομα. Όχι μόνο κάποιοι πολιτικοί, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός πολιτών, που έχει αυτή τη στιγμή τις καταθέσεις του στο εξωτερικό, και εταιρείες οφσόρ, όλοι εκείνοι οι… παρατρεχάμενοι που στήριζαν τις κυβερνήσεις που τους επέτρεπαν να θησαυρίζουν στις πλάτες του κράτους και του ελληνικού λαού.

Σήμερα ζητάνε πίσω τα λεφτά τους, σε αντάλλαγμα να ξεπουληθεί όλη η χώρα και να πληρώσει ο ίδιος ο λαός…

Υπάρχει ένα ποίημα που εκφράζει αυτή την κατάσταση:

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους. «Kαλίλ Γκιμπράν, «ο Κήπος του Προφήτη» – 1923

Τώρα, τι πρέπει να γίνει;

Κατ’ αρχάς πρέπει να αντισταθούμε με κάθε τρόπο σε αυτό που μας έχει επιβληθεί, δηλαδή, στο ότι είμαστε καταδικασμένοι να πληρώνουμε ένα χρέος με διπλούς και τριπλούς και πενταπλούς τόκους. Γιατί αυτό γίνεται τώρα, εκεί πάνε όλες αυτές οι δεσμευμένες δόσεις που μας δίνουν.

Ένα χρέος που το δημιούργησαν κυρίως εκείνοι που τώρα όχι μόνο δεν δίνουν, αλλά ζητάνε από το λαό να πληρώσει.

Και βέβαια, να αντισταθούμε, στο ξεπούλημα της χώρας μας. Τα νησιά, την αγροτική μας γη.

Συγχρόνως, πρέπει να γίνει ένα κίνημα, ώστε να απαιτήσουμε να πληρώσουν όχι μόνο όσοι πολιτικοί έχουν την ευθύνη γι’ αυτό το χρέος, αλλά και όλοι εκείνοι που έκλεψαν και πλούτισαν παράνομα, σε όλο αυτό το διάστημα.

Πρέπει να γίνει έλεγχος, ώστε να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα στον ελληνικό λαό, να δημευτούν περιουσίες και να τιμωρηθούν όσοι πρόδωσαν αυτό το λαό.

Γιατί αυτό πιστεύω, και το λέω ξεκάθαρα: Είναι προδότες, και πρέπει να δικασθούν επί εσχάτη προδοσία και να πληρώσουν, όπως πλήρωσαν και οι υπεύθυνοι της Χούντας, που κάποιοι από αυτούς πέθαναν μέσα στη φυλακή.

Τέλος, να αξιοποιήσουμε τον ελληνικό πλούτο μας, τον πολιτισμό μας, την γη μας, τις δυνάμεις μας, και να μην ξεπουλήσουμε την πατρίδα μας. Γιατί σήμερα, θα τρελαθούμε με αυτά που ακούμε, π.χ. ότι μέχρι και αρχαιολογικούς χώρους έχουν βάλει στο μάτι…

Κρ.Π.: Εσείς πώς αντιστέκεστε μέσα από τη δουλειά σας στο θέατρο Μεταξουργείο;

Ανν. Β.: Ανεβάσαμε, γι αυτόν ακριβώς το λόγο την επιθεώρηση «Όσα παίρνει ο άνεργος», η οποία αναφέρεται σε όλα αυτά που σας είπα, αλλά με χιουμοριστικό τρόπο.

Επίσης στις 7 Δεκεμβρίου είναι η πρεμιέρα της παράστασης «Η Άλωση της Κωσταντίας» του Γιάννη Μακριδάκη, μία κωμωδία που διασκεύασε ο Χρήστος Βαλαβανίδης και παίζουμε μαζί με την Ελένη Γερασιμίδου και το Βασίλη Παλαιολόγο, η οποία αναφέρεται σε ένα άλλο σοβαρό θέμα, τον εθνικισμό και την εχθρική στάση στον άλλον, τον διαφορετικό, ένα θέμα που στις μέρες μας έχει μεγάλη σημασία να προσεγγίσουμε.

Ακόμη έχουμε ανεβάσει το αθάνατο κωμειδύλλιο του Δημήτρη Κορομηλά «Η τύχη της Μαρούλας», σε μία παράσταση για μικρούς και μεγάλους που παίζεται κάθε Κυριακή στις 12 το μεσημέρι και την παράσταση “Θα σου πω μια ιστορία”, βασισμένη σε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου, που παίζεται κάθε Τρίτη στις 9 το βράδυ.-»

Ολιγαρχίες ελέω ψήφου. Tου Περικλή Κοροβέση

11:11, 27 Νοε 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/112426

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχει αρχίσει μια γόνιμη συζήτηση κατά πόσο η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι δημοκρατία και όχι ολιγαρχία. Παράλληλα, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η Άμεση Δημοκρατία της Αρχαίας Αθήνας, είναι δυνατόν να εφαρμοστεί σήμερα και κάτω από ποιες συνθήκες. Και πριν μπούμε στο κυρίως θέμα μας, ας απορρίψουμε ένα μύθο που σχεδόν έχει γίνει μια ιστορική βεβαιότητα. Οι δυτικές δημοκρατίες διεκδικούν τις ρίζες τους στην Αθηναϊκή Δημοκρατία. Το πολίτευμα της Αθήνας πέθανε με την έλευση των Μαδεδόνων και μέχρι στιγμής δεν έχει αναστηθεί. Ακόμα και το όνομα Δημοκρατία είχε ξεχαστεί. Οι Ρωμαίοι το αντικατέστησαν με το Res- Publica που δεν είχε ούτε το περιεχόμενο ούτε τη λειτουργία της αρχαίας Αθήνας.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία έχει ληξιαρχική πράξη γέννησης. Είναι μόνο τρεισήμισι αιώνων και γεννήθηκε στην Αγγλία του Κρόμγουελ. Και όταν μόνη της για ενάμισι περίπου αιώνα, μέχρι να έρθουν οι επαναστάσεις στην Αμερική και τη Γαλλία, που επεξεργάστηκαν η κάθε μια αυτό το μοντέλο με το δικό της τρόπο. Πάνω σε αυτά τα μοντέλα στηρίχθηκε το σύγχρονο μοντέλο του κοινοβουλευτισμού, που ήταν άγνωστο στην Αθήνα και αντίθετο με τις πολιτειακές αρχές της.

Η έννοια του κράτους στην άμεση δημοκρατία δεν υπήρχε και κυβερνούσε συλλογικά ο Δήμος, ενώ στον κοινοβουλευτισμό κυβερνάει το κράτος ερήμην των πολιτών. Και μπορεί τα πρώτα κοινοβούλια της ανθρωπότητας να ήταν μεγάλες επαναστάσεις, όσο και αν είχαν από τη γέννα τους το στοιχείο της εξουσίας μιας τάξης επάνω σε μια άλλη τάξη και το στοιχείο ανισότητας είχε διατηρηθεί ανέπαφο από την εποχή της φεουδαρχίας.

Κατά συνείδηση ή κατά τη γραμμή;

Τι γίνεται με το δικό μας κοινοβούλιο; Λειτουργεί όπως το κλασικό ή είναι διακοσμητικό, για να δίνει δουλειά σε επαγγελματίες που όλοι μοιάζουν και όλοι φορούν τα ίδια. Ο κανονισμός της Βουλής λέει πως ο βουλευτής ψηφίζει κατά συνείδηση. Όποιος όμως το κάνει, διαγράφεται αυτομάτως από το κόμμα του.

Δηλαδή τα ίδια εκλεγμένα κόμματα καταργούν τη λειτουργία της Βουλής. Με τους νόμους και τα μνημόνια που ψηφίζονται, δεν μετράει η κρίση του βουλευτή, αλλά η εντολή του αρχηγού. Από τη συμπολίτευση, οι πιστοί στον αρχηγό δεν τα διαβάζουν ποτέ. Για να πας μπροστά, μετράει το «μάλιστα, αρχηγέ».

Από την πλευρά της αντιπολίτευσης, όσο και να είναι η κριτική σωστή και τεκμηριωμένη, δεν λαμβάνεται ποτέ υπόψη. Και συχνά μιλούν σε άδεια καθίσματα. Κατά κανόνα τα έδρανα της Βουλής είναι άδεια. Υπάρχουν μόνο το προεδρείο και οι κλητήρες, που είναι και οι μόνοι που παρακολουθούν όλες τις αγορεύσεις. Όσο αφορά τώρα το χειρόγραφο λόγο που απαγορεύεται, κατά κανόνα όλοι χρησιμοποιούν χειρόγραφο. Και αυτό δεν γίνεται για να αποφευχθούν τα λάθη.

Είναι για να μη να φύγεις από τη γραμμή. Υπάρχουν περιπτώσεις βουλευτών που το κόμμα τούς δίνει το λόγο τους την τελευταία στιγμή και τον διαβάζουν πρίμα βίστα. Και έτσι οι βουλευτές, αντί να αγορεύουν και να επιχειρηματολογούν, μετατρέπονται σε ηθοποιούς που διαβάζουν το ρόλο. Περιττό να πούμε πως υπάρχουν βουλευτές που στη διάρκεια της θητείας τους ανοίγουν το στόμα τους μόνο για να παραγγείλουν καφέ στο κυλικείο. Ποτέ μέσα στην αίθουσα της Βουλής.

Πού βρίσκεται το κέντρο των αποφάσεων;

Αυτή η λειτουργία της Βουλής μαρτυράει και κάτι άλλο. Το κοινοβούλιο δεν είναι κέντρο εθνικών αποφάσεων. Απλά επικυρώνει αποφάσεις που έχουν παρθεί στα πραγματικά κέντρα εξουσίας. Στην ΕΕ της Μέρκελ, στο ΔΝΤ και στην Ουάσιγκτον.

Η όλη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας είναι η ίδια με οποιαδήποτε πολιτεία των ΗΠΑ. Αν η Ελλάδα είχε δική της εθνική πολιτική, θα μπορούσε να έκανε ανοίγματα και σε άλλες χώρες που μπαίνουν στη διεθνή σκακιέρα δυναμικά με ανερχόμενες οικονομίες: Κίνα, Ρωσία, Βραζιλία. Αλλά αυτό απαγορεύεται.

Θα μπορούσε να είχε μια δική της πολιτική με τον αραβικό κόσμο και όχι αυτή του Ισραήλ. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι παλαιάς κοπής, που κατηγορούν τους Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη ως υποτελείς.

Δεν έχουν καταλάβει πως για να παίξεις κάποιο κεντρικό ρόλο σε χώρες σαν τη δική μας, πρέπει να έχεις πάρει άριστα στην υποτέλεια. Δεν είδαμε όλοι τι αγώνα έκανε ο Κουβέλης για να περάσει αυτές τις εξετάσεις; Και τα κατάφερε μια χαρά. Δεν αποκλείεται να τον δούμε και πρωθυπουργό. Αν τα καταφέρει να δημιουργήσει ένα δεύτερο εναλλακτικό πόλο εξουσίας με τον Βενιζέλο, τότε είναι όλα ανοιχτά. Το σύστημα χρειάζεται ρεζέρβες.

Στη φιλελεύθερη ολιγαρχία

Για τον Καστοριάδη η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι μια φιλελεύθερη ολιγαρχία.
Τα ολιγαρχικά καθεστώτα σε όλες τις εποχές ήταν μια μικρή κάστα πλουσίων, που έπαιρνε αποφάσεις μόνο για τα δικά της συμφέροντα. Και αυτό σήμαινε νόμους και διατάγματα που στρεφόντουσαν εναντίον του συνόλου της κοινωνίας.

Και αυτό γίνεται και τώρα στην Ελλάδα. Οι μονάρχες και οι αυτοκράτορες ήταν «ελέω θεού», ενώ οι σημερινοί ολιγάρχες είναι «ελέω ψήφου».

Η Άρεντ υποστηρίζει πως το ιδανικό άτομο για τον ολοκληρωτισμό δεν είναι ούτε ο πεπεισμένος ναζί, ούτε ο πεπεισμένος κομμουνιστής, αλλά ο άνθρωπος που δεν μπορεί να κάνει διαχωρισμό μεταξύ γεγονότος και μυθοπλασίας (δηλαδή αγνοεί την πραγματικότητα της εμπειρίας) και μεταξύ αλήθειας και ψεύδους (δηλαδή αγνοεί τους κανόνες της σκέψης).

Έτσι έχουμε τον άνθρωπο που άγεται και φέρεται, είναι αδρανής και πάντα περιμένει να τον σώσει κάποιος άλλος. Αρχηγός ή κόμμα δεν έχει σημασία.

Και εδώ έχουμε τη φωτογραφία του ψηφοφόρου που απέχει από τα κοινά, κοιτάζει μόνο το δικό του συμφέρον όπως το καταλαβαίνει αυτός, δηλαδή κατανάλωση και μια φορά στα τέσσερα χρόνια πηγαίνει και ψηφίζει.

Με άλλα λόγια η δημοκρατία δια αντιπροσώπου, προϋποθέτει αδρανή πολίτη στην ίδια αντιστοιχία με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Πόσοι είναι οι «αχρείοι»

Στον «Επιτάφιο» του Περικλή, ένας τέτοιος πολίτης χαρακτηρίζεται «αχρείος» δηλαδή άχρηστος. Πόσους τέτοιους ψήφους να πήρε, άραγε, ο ΣΥΡΙΖΑ; Ποιος κατασκευάζει τέτοιους άχρηστους πολίτες; Παλιότερα ήταν η Εκκλησία. Σήμερα, είναι κυρίως, η TV και τα ΜΜΕ. Και τα διαπιστώσαμε για μία ακόμα φορά στις προεκλογικές περιόδους.

Το ψέμα και η μυθοπλασία στις εκλογές του Ιουνίου ανέβασε το ποσοστό της ΝΔ κατά 11 περίπου μονάδες. Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε τι μπορούν να κάνουν οι 71 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή; Να μιλούν ματαίως στα άδεια έδρανα;

Τα πράγματα αποκτούν σημασία από τον τρόπο που τα χρησιμοποιείς. Και η Βουλή μπορεί να γίνει το βήμα του ΣΥΡΙΖΑ και να απευθυνθεί στην κοινωνία και αυτή θα τον ακούσει. Με ποιο τρόπο;

Σχηματίζοντας μια κυβέρνηση μέσα στην αντιπολίτευση. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Σε κάθε νομοσχέδιο να υπάρχει ένα άλλο νομοσχέδιο που θα ψηφιστεί όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει κυβέρνηση. Και δεν είναι μόνο τα νομοσχέδια. Είναι όλα όσα κάνει μια κυβέρνηση. Από την ελάχιστη λεπτομέρεια μέχρι τα μείζονα θέματα. Αυτά πρέπει να δεσμευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ με την «αντικυβέρνησή» του να κάνει. Να αποδείξει έμπρακτα πώς μπορεί να κυβερνήσει.

Τι να κάνουμε

Οι βουλευτές πρέπει να ξεχυθούν στην κοινωνία, να πιάσουν το σφυγμό του κόσμου, να ενισχύσουν τα κινήματα και να φέρουν τα προβλήματά του στη Βουλή. Από τη δική μου εμπειρία ξέρω πως τέτοιες πρωτοβουλίες ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα του κόσμου και με τις κινητοποιήσεις τους μπορεί να λύσουν διάφορα προβλήματα, μικρής ή μεγάλης κλίμακας.

Αυτά όλα αν τα πράγματα πάνε κανονικά. Αλλά θα πάνε, όμως, όταν η καταστροφή αυτής της χώρας προχωράει με τέτοιους ρυθμούς και μπορεί από ένα τυχαίο γεγονός να δημιουργηθεί ένας Δεκέμβρης του 2008 και το κοινωνικό τσουνάμι μπορεί να παρασύρει τα πάντα;

Οι κοινωνικές θύελλες δεν είναι τυφώνες που προαναγγέλουν την άφιξή τους. Ούτε αναγγέλλουν τηλεγραφικώς τον ερχομό τους. Αυτός που τις περιμένει πρέπει να είναι έτοιμος όχι για να τις καθοδηγήσει, αλλά για να δώσει προοπτική σε βάθος χρόνου και τα κινήματα να αποκτήσουν αποτελεσματικότητα και διάρκεια.

Είδαμε πιο πάνω πως λειτουργεί το Κοινοβούλιο. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση χωρίς να στηρίζεται σε ισχυρότατο λαϊκό κίνημα και όχι ψηφοφορικό, τότε έχει δύο προοπτικές: ή να συμβιβαστεί και να μετατραπεί από Αριστερά του 21ου αιώνα σε ΠΑΣΟΚ του 21ου αιώνα, ή να προχωρήσει στην εφαρμογή του προγράμματός του, όπου θα αντιμετωπίσει ένα βάρβαρο πόλεμο υψηλής έντασης και με πολλούς κινδύνους και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Και αν πάρουμε το σενάριο πως η Χρυσή Αυγή θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση, τότε τα τάγματα εφόδου θα λειτουργήσουν και μέσα στη Βουλή. Ακόμα, η καταστροφή που έχει επιτελεστεί από τα ανδρείκελα της Μέρκελ είναι τόσο μεγάλη που δεν γίνεται να διορθωθεί άμεσα. Γι’ αυτό χρειάζεται από την επομένη των εκλογών να ανακουφιστούν οι φτωχοί, οι άνεργοι και οι άστεγοι, όπως και οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι χαμηλόμισθοι.

Πρόσφατα ο Ντράγκι, ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δήλωσε πως καμία χώρα δεν έχει το δικαίωμα να μην υπακούσει στις υποδείξεις της τρόικας. Τον Ντράγκι δεν τον έχει εκλέξει κανένας. Ούτε η ΕΚΤ ελέγχεται από κάποιο ευρωπαϊκό όργανο. Και όμως μπορούν και καταργούν την κυριαρχία εκλεγμένων εθνικών κυβερνήσεων.

Περικλής Κοροβέσης
perkor29@gmail.com


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα EΠΟΧΗ

 

Τίποτα ποτέ δεν τελειώνει…

«Τίποτε δεν τελειώνει.

Ξαναγυρίζω σε μια ιστορία, που άφησα να γλιστράει στο παρελθόν…

Να χάνει σε διαύγεια στη σκόνη του χρόνου… αλλά απρόσμενα κάποια στιγμή… να επιστρέφει σαν όνειρο.

Τίποτα ποτέ δεν τελειώνει.»

Dust of Time, Theo Angelopoulos

Η αυτοχειρία ως διεκδίκηση ελευθερίας

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να κρίνει μόνος του την πράξη της ανήκουστης βίας εναντίον του εαυτού του, αρκεί να του είναι ξεκάθαρο ότι κι ο απεχθέστερος θάνατος είναι προτιμότερος από τη σκλαβιά» Seneca, Lettere a Lucilio

[…] η εκτίμηση πως η αυτοχειρία είναι πράξη «ηρωισμού» και διεκδίκηση της ελευθερίας του ανθρώπου, απλώνεται σε όλο το τόξο της κλασικής αρχαιότητας και μεταξύ των διασημότερων αυτόχειρων συγκαταλέγονται ο Λυκούργος, ο Σωκράτης (παρότι στο μεγαλύτερο μέρος του Φαίδωνα καταδικάζει την αυτοχειρία), ο Διογένης, ο Δημοσθένης, ο Κάτων και ο Σενέκας. […]

Αν και, στο έργο του Ηθικά Νικομάχεια, ο Αριστοτέλης καταδικάζει την αυτοκτονία ως πράξη δειλίας και παράπτωμα σε βάρος της πολιτείας, στην ισχύουσα ελληνική και ρωμαϊκή νομοθεσία δεν θεωρήθηκε ποτέ έγκλημα ηθικό ή θρησκευτικό. […]

Αν ο Χριστός επέλεξε να πεθάνει, αν ο Χριστός ηθελημένα οδηγήθηκε στο θάνατο – είναι το επιχείρημα που χρησιμοποιεί ο Donne-, τότε δεν μπορεί να υποστηριχθεί η απόλυτη ισχύς της εξίσωσης αυτοκτονία = αμάρτημα. […]

Πρώτα πρέπει να απαντήσουμε στην ερώτηση για το νόημα της ζωής και, παραδόξως, η επιλογή του θανάτου μπορεί να αποτελεί μιαν απάντηση.
Η εθελοντική κατάταξη στο στρατό εν καιρώ πολέμου, ή η απεργία πείνας έως θανάτου χάριν ενός ιδανικού θα μπορούσαν να θεωρηθούν μορφές αυτοκτονίας. Ο Camus είναι διαφωτιστικός όταν μας λέει:

Αυτό που καλείται λόγος ύπαρξης, μπορεί συγχρόνως να είναι και έξοχος λόγος θανάτου (ό.α., σελ. 28)


Αντιστρέφοντας τη φράση,
μπορούμε να πούμε ότι, κάποιες φορές μια αιτία θανάτου δεν κάνει άλλο από το να υπογραμμίζει τις αιτίες ύπαρξης. […]

Ο Σοπενχάουερ υποστήριζε ότι ο άνθρωπος που αυτοκτονεί
στην πραγματικότητα λαχταράει τη ζωή και πραγματικά είναι εντυπωσιακή η τραγικά υπέρμετρη δίψα για ζωή ορισμένων επιφανών αυτόχειρων. […]

Πραγματικά, μόνον μπροστά στο ενδεχόμενο της αυτοκτονίας συνειδητοποιούμε την ψυχική μας ζωή, το γεγονός ότι έχουμε ψυχή, ακριβώς όπως ανακαλύπτουμε την ατομικότητά μας βιώνοντας την πιθανότητα μιας αυτοκτονίας. Η ατομικότητα απαιτεί το θάρρος να ορθώνουμε μόνοι το ανάστημά μας ενάντια σ’ έναν κόσμο που προδίδει και εκχυδαΐζει. […]

Η ζωή είναι ένα πείραμα που πρέπει να ολοκληρωθεί. Δεν παύει όμως να υπάρχει και η επιλογή του θανάτου, που αντιπροσωπεύει την ακραία απάντηση στην προδοσία της ζωής. Γιουνγκ, 1975

Τι είναι λοιπόν αυτή η ιδέα της αυτοκτονίας που τρυπώνει στο μυαλό μας τόσο πιεστικά και μας καταδιώκει; Θέλουμε να πούμε όχι στη ζωή, όταν μας εξαπατά και γκρεμίζει τα όνειρά μας. […]

Όσο είμαστε στραμμένοι προς το μέλλον και τίποτε δεν εμποδίζει το μεγάλωμά μας, όσο αυτή η δέσμη φωτός φωτίζει το δρόμο μπροστά μας και νιώθουμε σε συνεχή εξέλιξη, η ιδέα της αυτοκτονίας δεν πρόκειται να περάσει απ’ το μυαλό μας. Η ιδέα αυτή γεννιέται τη στιγμή που ο άνθρωπος διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει πλέον καμιά δυνατότητα εξέλιξης.

Ο σχεδιασμός για το μέλλον αντιπροσωπεύει τον υποκειμενικό ορίζοντα νοήματος, μέσα στον οποίο περικλείουμε τα γεγονότα του παρόντος και από τον οποίο εξαρτάται πάνω απ’ όλα, η ένταση της διάστασης της επιθυμίας μας. […]

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί,
τα οποία συχνά γίνονται αντικείμενο ψυχολογικών μελετών γιατί αντιπροσωπεύουν πραγματικά ακραίες καταστάσεις, οριακές, στα όρια της δυνατότητας για επιβίωση, η αυτοκτονία ήταν μια πράξη ρητώς και κατηγορηματικώς απαγορευμένη, «strengstens verboten” (αυστηρώς απαγορευμένη). Οι Ναζί ήξεραν πολύ καλά ότι αυτή η απαγόρευση αντιπροσώπευε την οριστική απαλλοτρίωση της ταυτότητας των κρατουμένων.
Είναι αλησμόνητες οι φωτογραφίες αυτών που έπεφταν πάνω στα ηλεκτροφόρα καλώδια για να δώσουν τέλος στο βασανισμό ψυχής και σώματος, αλλά και γιατί αυτή η πράξη αντιπροσώπευε τη μόνη δυνατότητα να υποστηρίξουν το εγώ τους.

Ο πειρασμός της αυτοκτονίας γίνεται ακαταμάχητος όταν αντιληφθούμε ότι ο πόνος μας πάει χαμένος, ότι δεν έχει κανέναν νόημα, κανένα αντίκρισμα.
Μπορούμε να αντέξουμε σε βασανιστήρια, όταν για παράδειγμα, εξαργυρώνουμε τη σιωπή μας με τη σωτηρία του φίλου, της γυναίκας που αγαπάμε κλπ. […]

Ο πόνος που οδηγεί στην αυτοκτονία, μπορεί λοιπόν, να γεννηθεί από την αφύπνιση της ψυχής που ζητάει μεγαλόφωνα ένα νόημα. […] η ιδέα ή η πράξη της αυτοκτονίας δεν είναι ποτέ κάτι που έρχεται ξαφνικά και αναπάντεχα, αλλά είναι το αποκορύφωμα μιας εσωτερικής, συχνά μυστικής διεργασίας.
Οι σκέψεις για αυτοκτονία κρύβουν την επιθυμία για πληρέστερη πραγματικότητα, πιο γεμάτη ζωή […]

Πρέπει να καταλάβουμε ποια είναι η σχέση με την πραγματικότητα του ανθρώπου που σκέφτεται την αυτοκτονία και ποια η ζωή που θα ήθελε μα δεν μπορεί να έχει. […] η ζωή μάς προδίδει όταν μας αφαιρεί κάθε προοπτική.

Χωρίς προοπτικές είναι σαν να έχουμε ήδη αυτοκτονήσει. Ας σκεφτούμε πόσο απελπιστικό είναι όχι μόνο να μην μπορούμε να βρούμε στο παρόν αισθήματα, ενδιαφέροντα στα σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα της καθημερινότητας, αλλά ούτε και στην αισιόδοξη αναμονή για κάτι που θα μπορούσαμε να κατακτήσουμε. […]

Ο θάνατος αποτελεί ένα είδος καθημερινής πρόκλησης.
Με τον ίδιο τρόπο τα κύτταρα ανανεώνονται διαρκώς, πεθαίνοντας.
Θα μπορούσαμε ακόμη να πούμε ότι αυτοί απ’ το μυαλό των οποίων δεν πέρασε ποτέ η ιδέα της αυτοκτονίας δεν αντιμετώπισαν ποτέ θαρραλέα τη ζωή αποδεχόμενοι την ιδέα της μεταμόρφωσης.

Η απάντηση στην επιθυμία για αυτοκτονία βρίσκεται στο να ακούσουμε τη φωνή της ψυχής: αυτή μιλάει όταν οι χαρές της ζωής εξαφανίζονται και η φύση φανερώνει το βλοσυρό της πρόσωπο της κακής και άστοργης μητέρας.

Η σκληρότητά της μας «παραδίδει» στο θάνατο, και η αυτοκτονία σφραγίζει την προδοσία της.

Σ’ αυτό το σημείο όμως υπάρχει ο κίνδυνος κι εμείς να μην «αποκαλύψουμε» το νόημα της πράξης μας, αρνούμενοι να δώσουμε φωνή στην τάση για εσωτερική μεταμόρφωση που δεν πρέπει να πνίξουμε, αυτοκτονώντας, αλλά να ενθαρρύνουμε.

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Aldo Carotenuto, Αγάπη και προδοσία, Εκδ. Ίταμος. Μετάφραση: Κούλα Καφετζή)

***

Σχετικά Άρθρα – πληροφορίες:

***

πηγή: afigisizois.wordpress.com

Χ. Πουλόπουλος: Χρειάζεται να προασπιστούμε την κοινωνική δικαιοσύνη

13:11, 22 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/111824

«[…] χρειάζεται επίσης να προασπιστούμε το κράτος πρόνοιας, τη δημόσια δωρεάν υγεία και εκπαίδευση, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη» ο διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και διευθυντής του ΚΕΘΕΑ (Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων) Χαράλαμπος Πουλόπουλος, απαντά με βάση το ερώτημα “Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» το οποίο αφορά στην έρευνα που ξεκίνησε ως πολιτική – κοινωνική δράση η Κρυσταλία Πατούλη από τον Αύγουστο του 2010, με πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών και με ανοιχτή πρόσκληση για τη συμμετοχή τους στον συγκεκριμένο δημόσιο διάλογο από τον Μάρτιο του 2011, ο οποίος δημοσιεύεται στο tvxs.gr.

Τα αίτια

H διεθνής οικονομική κρίση, που έγινε ιδιαίτερα αισθητή μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, έδειξε τις αδυναμίες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού και οικονομικού συστήματος.

Το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης έδειξε ότι στηρίζεται σε πήλινα πόδια και σε ορισμένες χώρες χρειάστηκε την κρατική στήριξη για να σταθεί. Ο  μύθος της αυτορρύθμισης της «ελεύθερης αγοράς» καταρρέει, και οι τραπεζίτες προσφεύγουν στη βοήθεια του κράτους με την απειλή ότι η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος θα έχει περισσότερες αρνητικές επιπτώσεις για την κοινωνία.

Ωστόσο, είναι αμφίβολο αν τα χρήματα που διοχετεύονται στις τράπεζες θα προωθηθούν για την ανακούφιση των μικρών επιχειρήσεων και των πολιτών.

Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι μεγαλύτερες για τις χώρες της νότιας Ευρώπης, με την Ελλάδα να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Η δεινή θέση της χώρα μας δεν σχετίζεται μόνο με τη διεθνή κρίση αλλά και με μια σειρά από λάθη και αυθαιρεσίες στον τρόπο διακυβέρνησης, καθώς και  χαρακτηριστικές ελληνικές παθογένειες, όπως η στρεβλή και κοντόφθαλμη ανάπτυξη η οποία βασίστηκε στο κομματικό και πελατειακό κράτος.  Μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια αναβάλλονταν από το φόβο του πολιτικού κόστους.

Ο ανεξέλεγκτος δανεισμός, η συνεχής αύξηση των εισαγωγών με ταυτόχρονη μείωση των εξαγωγών, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων στις διεθνείς αγορές, η διόγκωση του δημόσιου τομέα, οι υπερβολικές μισθολογικές απαιτήσεις ορισμένων επαγγελματικών ομάδων, η διαφθορά και η φοροδιαφυγή  δημιούργησαν σταδιακά ένα τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα, οδηγώντας το κράτος σε όλο και περισσότερο δανεισμό  και τελικά σε ένα εξαιρετικά υψηλό δημόσιο χρέος.

Όσο δεν λαμβάνονται μέτρα για τη συγκράτηση του χρέους και αυτό αυξάνεται τόσο δυσκολότερη γίνεται η αποπληρωμή του. Από εκεί και πέρα η ιστορία είναι γνωστή: Το υψηλό χρέος και η προβλεπόμενη αδυναμία μιας χώρας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές της κλονίζει την εμπιστοσύνη των αγορών, αυξάνοντας τα επιτόκια και τη δυσκολία δανεισμού.

Έτσι η χώρα εγκλωβίζεται στο πρόβλημά της. Την ίδια ώρα αρχίζουν να παίζονται διάφορα κερδοσκοπικά  παιχνίδια από  οικονομικά κέντρα τα οποία καταφέρνουν έτσι να αποκομίσουν τεράστια οφέλη.

Οι αρνητικές προβλέψεις και αξιολογήσεις για την οικονομική πορεία μας χώρας δημιουργούν αρνητικό κλίμα, και οποιαδήποτε προσπάθεια καταβάλλει η χώρα για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και να σταθεί στα πόδια της θεωρείται ανεπαρκής. Η προσφυγή σε δανειακούς μηχανισμούς, όπως το ΔΝΤ, γίνεται αναπόφευκτη με πολύ αρνητικές επιπτώσεις για τους πολίτες.

Έτσι τα τελευταία δύο χρόνια η χώρα μας υφίσταται πολλαπλά σοκ. Νέα μέτρα και νόμοι έχουν επώδυνες επιπτώσεις για τους κατοίκους της χώρας σε οικονομικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο. Επειδή η λήψη μέτρων δεν σταμάτα και το βαρέλι μοιάζει να μην έχει πάτο, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα και ο φόβος για το μέλλον εντείνονται.

Τα έντονα εσωτερικά προβλήματα λόγω της ύφεσης, της ανεργίας και της σημαντικής μείωσης των εισοδημάτων,  συνοδεύονται και από διεθνή απαξίωση για τη χώρα, η οποία αποτυπώνεται σε υποτιμητικά σχόλια και δημοσιεύματα για την παραγωγικότητα, την υπευθυνότητα  και την εντιμότητα των Ελλήνων.

Οι Έλληνες χρησιμοποιούνται ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρώπης.  Η αιφνίδια και δραστική ανατροπή των συνθηκών ζωής από τη μία και η διεθνής κατακραυγή από την άλλη έχουν καταφέρει ένα συλλογικό τραύμα στους πολίτες της χώρας, που θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να επουλωθεί.

Αυτό βέβαια δεν μας απαλλάσσει από την επιτακτική ανάγκη να κάνουμε  έναν ειλικρινή απολογισμό των δικών μας λαθών σε ατομικό, συλλογικό και θεσμικό επίπεδο.

Η κρίση του καπιταλισμού και η κερδοσκοπία των αγορών βρήκαν έδαφος γόνιμο σε μια χώρα όπου κανείς ποτέ δεν θέλησε να αναλάβει  το πολιτικό κόστος να νοικοκυρέψει τα δημοσιονομικά, να δυσαρεστήσει επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες και να σχεδιάσει με βάση το μακροπρόθεσμο δημόσιο όφελος. Το μοντέλο της υπερχρέωσης εξυπηρετούσε θαυμάσια την κοντόφθαλμη, ανεύθυνη και ιδιοτελή τακτική της  αναβολής των δύσκολων αποφάσεων για το μέλλον, υποσκάπτοντάς το ωστόσο.

Πόσους και πόσους  δημόσιους και επιχορηγούμενους οργανισμούς δεν είδαμε τα  προηγούμενα χρόνια να  διασπαθίζουν  δημόσιο χρήμα και να βρίσκονται χρεωμένοι , χωρίς ποτέ να υφίστανται τις συνέπειες.  Αντιθέτως μάλιστα  κατάφερναν, όντας υπερχρεωμένοι, να  αποσπούν περισσότερα κονδύλια από τον κρατικό απολογισμό, για να καλύψουν τις μαύρες τρύπες της κακοδιαχείρισης, αντί να λογοδοτούν.

Τι μπορεί να γίνει

Είναι πολύ δύσκολο για τους έλληνες πολίτες να εμπιστευτούν εκείνους που χθες μας οδήγησαν  στην κρίση και σήμερα εμφανίζονται ως σωτήρες μας. Το αίτημα των καιρών είναι μια πραγματική ανανέωση σε πρόσωπα, κόμματα και πολιτικές. Ελάχιστοι Έλληνες εξακολουθούν πια να πιστεύουν ότι τα μέτρα θα σταματήσουν εδώ και ότι η ανάπτυξη και η έξοδος από την κρίση βρίσκονται κοντά.

Χρειάζεται να ειπωθεί η αλήθεια στον ελληνικό λαό ότι τα μέτρα για τη διαρθρωτική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας να συγκρατήσει τη συνεχώς αυξανόμενη ανεργία και ότι τα μέτρα που παίρνονται οδηγούν σε ύφεση και δεν δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας. Αποτελούν υποχρέωση προς τους δανειστές μας και θα περάσει αρκετός καιρός για να ανακάμψει η ελληνική οικονομία.

Χρειάζονται μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής με εξονυχιστικό έλεγχο και διασταύρωση των στοιχείων, ώστε να σταματήσουν να πληρώνουν τα σπασμένα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.

Χρειάζεται να αρχίσουν κάποτε να φορολογούνται όπως πραγματικά τους αναλογεί οι μεγαλοϊδιοκτήτες των πολυτελών προαστίων και οι κάτοχοι των παχυλών λογαριασμών εντός και εκτός Ελλάδας. Αυτό προϋποθέτει πολιτική βούληση, νέους μηχανισμούς ελέγχου και νέες λογιστικές πρακτικές.

Χρειάζεται να μπει ένα τέρμα στις μίζες και τα «φακελάκια», οι ένοχοι να οδηγούνται στον εισαγγελέα και να σταματήσουν οι πολίτες να είναι όμηροι διεφθαρμένων ειδικών και υπαλλήλων.

Χρειάζεται οι διοικήσεις των οργανισμών να έχουν συνέχεια και συνέπεια και να παίρνουν την ευθύνη που τους αναλογεί για τη χρηστή διαχείριση, τον προγραμματισμό και την επίτευξη των στόχων και όχι να επιλέγονται και να απομακρύνονται με κομματικά κριτήρια.

Χρειάζονται νόμοι που να εφαρμόζονται αλλά και αυστηρότεροι μηχανισμοί ελέγχου. Αντί για οριζόντιες περικοπές και απολύσεις στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα που καίνε τα χλωρά μαζί με τα ξέρα, έχουμε ανάγκη από αξιολόγηση με κριτήρια την αποτελεσματικότητα και την παραγωγικότητα.

Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας σε όλα τα επίπεδα, περισσότερη ευθύνη, ενδιαφέρον, αλληλεγγύη, συλλογικότητα, διαφάνεια.

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε την αλληλεξάρτησή μας σε όλα τα επίπεδα και ότι μακροπρόθεσμα η ατομική και οικογενειακή μας ευημερία είναι άμεσα συνδεδεμένη με το δημόσιο συμφέρον.

Την ώρα που διαρρηγνύεται η κοινωνική συνοχή, που οι επόμενες γενιές μεγαλώνουν με δυσκολίες και στερήσεις, που στοχοποίουνται οι πιο αδύναμες και περιθωριοποιημένες ομάδες της κοινωνίας μας, χρειάζεται επίσης να προασπιστούμε το κράτος πρόνοιας, τη δημόσια δωρεάν υγεία και εκπαίδευση, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη. –

Μανόλης Γλέζος: Απαιτούμε και αξιώνουμε να μας δώσουν οι Γερμανοί αυτά που μας οφείλουνε

07:11, 21 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/111700

«Έχω πει επανειλημμένως ότι αυτή η υπόθεση του χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα, πρέπει να περάσει στα χέρια του ελληνικού λαού. Πρέπει να δημιουργηθούν οργανώσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα, οι οποίες θα διεκδικούν το δίκαιο. Αυτό που δικαιούμαστε. Δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω από το δίκαιό μας. Δεν επαιτούμε. Απαιτούμε και αξιώνουμε να μας δώσουν οι Γερμανοί αυτά που μας οφείλουνε, και που τα έχουν δώσει σε όλα τα άλλα κράτη εκτός από την Ελλάδα!» ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης Μανόλης Γλέζος, εξηγεί στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs, όλα τα ζητήματα γύρω από το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα, με αφορμή το νέο του βιβλίο «Και ένα μάρκο να ήταν…», συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο του tvxs.gr.

Κρ.Π.: Πώς αποφασίσατε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Μ.Γλ.: Το κίνητρο που με οδήγησε να γραφτεί το βιβλίο είναι η επικαιροποίηση του θέματος και μία σύγχυση που υπάρχει γύρω από τις οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Κρ.Π.: Δηλαδή;

Μ.Γλ.: Δεν είναι ξεκαθαρισμένο απολύτως το θέμα. Κατά τη γνώμη μου, ένα τμήμα του πληθυσμού της χώρας γνωρίζει, αλλά ένα άλλο, που είναι και το μεγαλύτερο, δεν το γνωρίζει.

Γιατί μας οφείλει η Γερμανία, και τι ακριβώς μας οφείλει είναι η μία πλευρά. Και το γιατί δεν μας τα έχει δώσει ως τώρα, είναι η άλλη πλευρά.

Ας εξετάσουμε πρώτα το θέμα «Τί μας οφείλει η Γερμανία;».

Επειδή όμως, υπάρχουν προβλήματα ορολογίας εδώ, και γίνεται αρκετή σύγχυση, πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε.

Όταν ένα κράτος νικήσει ένα άλλο κράτος, όλα εκείνα τα υλικά που σχετίζονται με τα θέματα της διεξαγωγής του πολέμου, κατάσχονται, και δικαιωματικά, σύμφωνα με τους διεθνής νόμους, ανήκουν στο κράτος – κατακτητή.

Δηλαδή, ότι συλληφθεί, για παράδειγμα, από το κράτος που κάνει την κατοχή μιας χώρας, σχετικά με τα όπλα που θα βρει από το στρατό που θα κατακτήσει, αλλά και τα όπλα που βρίσκονται στα εργοστάσια ή στις αποθήκες του κράτους, ή και ένα εργοστάσιο κατασκευής πυρομαχικών ή όπλων, όλα αυτά θεωρούνται λάφυρα πολέμου, και δεν έχουν σχέση με τα προβλήματα των οφειλών που συζητάμε τώρα.

Εν ολίγοις, ότι βρήκαν οι Γερμανοί σε όπλα ή σε πυρομαχικά από τις ελληνικές αποθήκες ή από εργοστάσια που παρήγαγαν πυρομαχικά (όπως το περίφημο Μπαρουτάδικο), ήταν λάφυρα πολέμου και δικαιωματικά ανήκουν στον κατακτητή, οπότε, δεν υπολογίζονται στα θέματα των οφειλών προς το άλλο κράτος, από τη στιγμή που λήγει ένας πόλεμος. Δεν συζητάμε, λοιπόν, γι’ αυτά και πρέπει να διαλυθεί η σύγχυση που υπάρχει σχετικά με αυτό το θέμα.

Οι οφειλές τις Γερμανίας προς την Ελλάδα, είναι δύο κατηγοριών: Οφειλές προς το Δημόσιο και οφειλές προς τους πολίτες. Είναι, μία διαχωριστική γραμμή, η οποία πρέπει ευκρινώς να την ξεκαθαρίσουμε.

Τις οφειλές προς το Δημόσιο τις ονομάζουμε γενικά «επανορθώσεις» και τις άλλες «αποζημιώσεις προς τους πολίτες».

Οι «επανορθώσεις», που είναι το κύριο θέμα, δημιουργήθηκαν από τη στιγμή που η Γερμανία επενέβη στην οικονομία της χώρας μας, και άρπαξε, λήστεψε, και στην ουσία την κατέστρεψε.

Τα μέτρα, λοιπόν, που πήρε τότε η κυβέρνηση της Γερμανίας, ο κατοχικός στρατός, είναι τα εξής:

Μόλις μπήκε μέσα ο γερμανικός στρατός, ακολουθούσε ένα συνεργείο οικονομολόγων που είχε σχεδιάσει από πριν, το τι θα κάνει στην Ελλάδα. Και το πρώτο μέτρο τους ήταν:

Το 51%  όλων των μετοχών, όλων των κρατικών επιχειρήσεων (των λεγόμενων ΔΕΚΟ) και όλων των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, εμπορικών και βιομηχανικών και όλων των τραπεζών, αμέσως να περνάνε στα χέρια των γερμανών.

Όπως είναι γνωστό από την οικονομία, ακόμα και το 15% των μετοχών να έχει κάποιος σε μία επιχείρηση, κανονίζει όλη την επιχείρηση. Εδώ, όμως, δεν πρόκειται για το 15%. Πρόκειται για το 51%!

Οπότε, γίνεται αντιληπτό, ό,τι όλη η οικονομία της χώρας πέρασε στα χέρια των Γερμανών. Αυτό, είναι μια πρώτη ληστεία.

Και πάμε σε μία δεύτερη ληστεία:

Αναβίωσαν την Οθωμανική «δεκάτη» και την εφάρμοσαν όσο μπορούσαν καλύτερα: Το 10% της αγροτικής παραγωγής υποχρεωτικά περνούσε αμέσως στα χέρια τους, χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Μια τρίτη ληστεία, ήταν η εξής:

Υπήρχε μία διάταξη της Χάγης, που έλεγε ότι ο λαός μιας χώρας ο οποίος έχει κατακτηθεί, υποχρεούται να διατρέψει τον στρατό κατοχής. Το 1907, όμως, ύστερα από επεμβάσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων τέθηκε μία ακροτελεύτια φράση, η οποία έλεγε: «Εάν δύναται». Δηλαδή, να τους διατρέφει, αλλά, εάν δύναται!

Για να δούμε, λοιπόν, αυτό το «εάν δύναται», εδώ στην Ελλάδα:

Το εκστρατευτικό σώμα της στρατιάς του Βίλχεμ Φον Λιστ που κατέκτησε τη χώρα, το αποτελούσαν 500.000 στρατός. Ακολούθησαν και 250.000 του στρατού της Ιταλίας που ήταν στην Αλβανία, οπότε σύνολο ήταν 750.000. Ακολούθησε και το πρώτο σώμα στρατού της Βουλγαρίας, που ήταν 60.000, και φτάνουμε στο σύνολο 810.000 στρατού!

Ήταν δυνατόν ο ελληνικός λαός να διαθρέψει 810.000 στρατό; Και επιπλέον, όλων αυτών, υποχρεώθηκε μόνο η Ελλάδα, κατ’ εξαίρεση όλων των άλλων εθνών που είχαν κατακτήσει οι Γερμανοί, να διατρέφει και το εκστρατευτικό σώμα της Γερμανίας που πολεμούσε στην Αφρική (για το οποίο αγνοώ τον ακριβή αριθμό του).

Άρα, δεν μπορούσε να πληρώσει αυτή την υποχρέωση. Δεν ήταν δυνατόν. Και γι’ αυτό οι Γερμανοί, που ήταν πάντοτε νομότυποι και ήθελαν να είναι εντάξει με τους νόμους της Χάγης, άρα και με το «εάν δύναται», έκαναν (μαζί με τους Ιταλούς, βέβαια) τον εξής… λογαριασμό:

Ότι είναι παραπάνω (κάτι που οι ίδιοι το καθόριζαν) από το «εάν δύναται», μετατρέπεται σε δάνειο της Ελλάδας, προς τη Γερμανία και την Ιταλία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε και το αναγκαστικό δάνειο.

Μία άλλη σύγχυση που υπάρχει, είναι αυτό που λέγεται ότι οι Γερμανοί κατέσχεσαν τον χρυσό που υπήρχε στην Τράπεζα της Ελλάδος. Αυτό είναι λάθος.

Η κυβέρνηση της 4ης Αυγούστου, πήρε όλο το χρυσό (δεν άφησε ούτε μια ουγγιά!), μαζί με την ντροπή της, φεύγοντας προς τη Μέση Ανατολή, μετά Αφρική και μετά Αγγλία.

Αντ’ αυτού, τί βρήκε όμως η Γερμανία;

Βρήκε όλα τα κέρματα τα ασημένια, τα νικέλινα, τα χάλκινα, κλπ., τα οποία τα κατέσχεσε, τα έλιωσε, και πήρε γύρω στους 77 τόνους χαλκό, 19 τόνους νικέλιο, 9 τόνους ασήμι και διάφορα άλλα πολύτιμα, και για όλα αυτά μας έδωσε 109 χρυσές λίρες Αγγλίας, για να μην… έχουμε παράπονο ότι δεν μας πληρώνει!

Άλλο πράγμα που έκανε:

Όλοι οι Γερμανοί στρατιώτες, ήταν εφοδιασμένοι με το πλαστό κατοχικό χαρτονόμισμα, το οποίο, συνήθως, ήταν πενηντάρικο. Με αυτό το πενηντάρικο έτρωγαν στα εστιατόρια, πήγαιναν στα καφενεία, αγόραζαν ότι ήθελαν από τα περίπτερα, έμπαιναν γενικά στα καταστήματα, αγόραζαν και πλήρωναν με αυτά τα «λεφτά».

Οι Έλληνες, λοιπόν, δεν καταλάβαιναν τι έγραφαν τα γοτθικά γράμματα, έβλεπαν μόνο τον αριθμό «50» και καταλάβαιναν ότι είναι ένα πενηντάρικο. Την άλλη μέρα που πήγαν στις Τράπεζες για να εισπράξουν την αντιστοιχία του σε δραχμές, το πήραν οι υπάλληλοι της Τράπεζας, και ανέλαβαν τα ανώτερα κλιμάκια, για να δουν τι είναι ακριβώς αυτό το χαρτονόμισμα, δηλαδή, τι αντιπροσωπεύει.

Τους είχαν πει, τότε, απ’ ότι θυμάμαι, ότι ένα μάρκο αντιστοιχούσε σε μία δραχμή. Εξέτασαν, λοιπόν, το τραπεζογραμμάτιο για να δούνε ποια τράπεζα το έχει εκδώσει. Έγραφε επάνω, ότι το έχει εκδώσει η Reichs Credit Kassensheine, ένα κρατικοπιστωτικό ίδρυμα.

Ανοίξανε, λοιπόν, τον κατάλογο των τραπεζών, και δεν αναφερότανε στον κατάλογο των τραπεζών,το Reichs Credit Kassensheine, δηλαδή, αυτό το συγκεκριμένο κρατικοπιστωτικό ίδρυμα.

Επίσης, ούτε υπογραφή υπουργού οικονομικών υπήρχε, αλλά ούτε και υπογραφή του τραπεζίτη που εξέδωσε αυτό το τραπεζογραμμάτιο.
Υπήρχε μονάχα, ένας κόκκινος αριθμός, ο οποίος ήταν ο αύξων αριθμός του συγκεκριμένου τραπεζογραμματίου.

Αυτό το γεγονός, λοιπόν, ήταν μία πρώτη ληστεία όλου του Ελληνικού πληθυσμού με αυτά τα πλαστά τραπεζογραμμάτια.

Η δεύτερη μορφή ληστείας ήταν η ακόλουθη:

Πήγαινε στο περίπτερο ένας Γερμανός φαντάρος, για παράδειγμα, και αγόραζε, με αυτό το πλαστό τραπεζογραμμάτιο, ένα πακέτο τσιγάρα που έκαναν 6 δραχμές και ζητούσε και τα ρέστα! Έπαιρνε, δηλαδή, και ρέστα σε ελληνικές δραχμές!

Γι αυτό το θέμα, είναι καταγεγραμμένο από Έλληνες συγγραφείς και ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο:

Πήγε ένας Γερμανός σε ένα κουρείο, ξυρίστηκε, και μόλις τράβηξε το πλαστό πενηντάρικο να πληρώσει, του είπε ο κουρέας: «Δωρεάν! Στο χαρίζω!». Έφυγε ο φαντάρος, και οι θαμώνες που ήταν στο κουρείο αναρωτήθηκαν: «Γιατί τον έδιωξες και δεν πληρώθηκες;». Και τότε ο κουρέας τους απάντησε: «Ε, όχι να πληρώνουμε και τα κερατιάτικα!». Διότι, και θα τον ξύριζε και θα τον πλήρωνε!

Πάμε τώρα, στην τρίτη μορφή ληστείας, με το πλαστό χαρτονόμισμα:

Η κυβέρνηση της κατοχής, είχε να αντιμετωπίσει το εξής πρόβλημα:

Απ’ όλα τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορούσαν, δεν ήταν μονάχα το ελληνικό, δεν ήταν μόνο αυτό το πλαστό γερμανικό, ήταν και το γνήσιο το γερμανικό, ήταν και η ιταλική λιρέτα η ψεύτικη, όπως και η ιταλική λιρέτα η αληθινή. Επίσης, ήταν και το βουλγαρικό λέβα, αλλά και το αλβανικό χαρτονόμισμα.

Είπε, λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση στους Γερμανούς, ότι, δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με όλα αυτά. Θα πρέπει κατά κάποιον τρόπο να δεχτείτε να αποσύρετε το χαρτονόμισμα (το πλαστό). Και τότε οι Γερμανοί απάντησαν: Ναι, να το αποσύρουμε, αλλά θα το πληρώσετε. Θα το αγοράσετε! Η αγορά αυτή, κόστισε στην Ελλάδα, γύρω στις 530.000 χρυσές λίρες Αγγλίας!

Κάντε τώρα το λογαριασμό:

Μας έδωσαν 109 χρυσές λίρες Αγγλίας για τα νομίσματα, και για όλη τη ληστεία που έκαναν με το πλαστό χαρτονόμισμα, μας υποχρέωσαν σε χειρότερης μορφής ληστεία, έναντι 530.000 χρυσών λιρών Αγγλίας.

Πέρα από αυτά, βέβαια, υπήρχαν και οι επιτάξεις.

Συναντούσαν για παράδειγμα κάποιον με ένα ποδήλατο; Τον σταματούσαν και του έλεγαν: Κατάσχεται, πάρε ένα χαρτί και στο τέλος του πολέμου, έλα να το πάρεις πίσω. Το ίδιο γινόταν με μουλάρια, με άλογα, με μοτοσυκλέτες, με σπίτια, με ότι τους άρεσε. Έκαναν κατάσχεση π.χ. σε ένα σπίτι, το καλύτερο σπίτι του κάθε χωριού, της κάθε κωμόπολης, για να μείνει ο στρατός ή ένας αξιωματικός. Αυτά τα γεγονότα είναι πασίγνωστα.

Για όλα αυτά, συνήλθε η δεκαεννιαμελής διασυμμαχική επιτροπή, στο Παρίσι, το 1946, και κατελόγισε ότι η Γερμανία πρέπει να δώσει στην Ελλάδα (πέρα από εκείνα που ζητούσε η ίδια η Ελλάδα), 7 δισεκατομμύρια 100 εκατομμύρια δολλάρια, αγοραστικής αξίας του 1938.

Αυτό, σύμφωνα με στοιχεία που μας έδωσε η Τράπεζα Ελλάδος για να κάνουμε την παραβολή, και μας έκανε η ίδια την παραβολή, ισοδυναμεί με 108 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς τους τόκους. Αυτά είναι η οφειλή των επανορθώσεων για τη ζημιά που προκάλεσαν στην οικονομία της Ελλάδας.

Δεν το αποφασίσαμε εμείς αυτό το ποσόν. Οι Σύμμαχοι αποφάσισαν να το πληρώσουν οι Γερμανοί. Το ίδιο αποφάσισαν να πληρώσουν και οι άλλες χώρες του άξονα, δηλαδή, η Ιταλία και η Βουλγαρία, οι οποίες ήταν οι χώρες που κατέκτησαν την Ελλάδα. Αυτές οι δύο χώρες τα πλήρωσαν.

Η Γερμανία, όμως, δεν έχει πληρώσει. Και το ερώτημα που προβάλει, αβίαστα, είναι: Θα βλέπανε ποτέ οι Βούλγαροι φασίστες και οι Ιταλοί φασίστες την Ελλάδα, εάν δεν την κατακτούσε η Γερμανία;

Με ποιό δικαίωμα, αυτοεξαιρείται η Γερμανία και δεν πληρώνει;

Επίσης, να σημειώσω ότι έχει πληρώσει όλες τις άλλες χώρες για τις επανορθώσεις που της κατελόγισε η διασυμμαχική επιτροπή του Παρισιού, και δεν έχουν πληρώσει μόνο την Ελλάδα. Κι αυτό το χρέος τους, είναι μόνο για τις επανορθώσεις! Για την καταστροφή της οικονομίας της χώρας μας, που εξήγησα ήδη.

Κρ.Π.: Για το αναγκαστικό δάνειο;

Μ.Γλ.: Συνήψαν με άλλες δύο χώρες, αναγκαστικά δάνεια, με την Γιουγκοσλαβία και την Πολωνία, τις οποίες και εξόφλησαν, αλλά δεν έχουν εξοφλήσει ακόμα την Ελλάδα.

Από αυτό το αναγκαστικό δάνειο, οι Γερμανοί πλήρωσαν μόνο δύο δόσεις στην Ελλάδα, και αυτό είναι και μία αναγνώριση πως όντως υπάρχει αυτό το δάνειο.

Αυτά, είναι ως προς το Δημόσιο. Αλλά, ως προς το Δημόσιο, συμπεριλαμβάνονται και οι αρχαιολογικοί θησαυροί τους οποίους έχει αρπάξει και βέβαια δεν έχει επιστρέψει. Παρεμπιπτόντως, αναφέρω ότι συνάντησα υπουργό εξωτερικών της χώρας μας, ο οποίος αγνοούσε αυτό το θέμα.

Και προχωρώ με τις άλλες οφειλές, προς τους πολίτες:

Δηλαδή, για τις κατασχέσεις και για τις καταστροφές που έχουν υποστεί, όπως και για τα θύματα των ολοκαυτωμάτων. Αυτές είναι οι αποζημιώσεις στα θύματα. Αυτή η ορολογία χρησιμοποιείται.

Όπως είναι γνωστό με την τελευταία απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης που δεν μπαίνει στην ουσία του θέματος, και αφήνει το ζήτημα να το λύσουν με διακρατικές συμφωνίες τα εμπλεκόμενα στις υποθέσεις αυτές, κράτη, το θέμα είναι πολιτικό. Και φυσικά τίποτα δεν μας έχει δώσει!

Όλα τα παραπάνω τα διαπραγματεύομαι στο βιβλίο μου «Και ένα μάρκο να ήταν…». Ο τίτλος υπονοεί, ότι και ένα μάρκο να ήταν, έπρεπε να πληρώσει η Γερμανία για να μην επαναληφθούν στο μέλλον, τα ανοσιουργήματα, τα οποία διέπραξαν ως Γ’ Ράιχ. Να τα πληρώσει, ως εγγύηση, δηλαδή.

108 δισεκατομμύρια ευρώ είναι οι επανορθώσεις, και 54 δισεκατομμύρια ευρώ είναι το αναγκαστικό δάνειο.

Το ερώτημα που προκύπτει, και θέλω να ολοκληρώσω με αυτό, είναι:

Για ποιο λόγο η Γερμανία δεν τα δίνει;

Οι κυβερνήσεις τις Ελλάδας, δεν τα διεκδίκησαν. Όμως, δεν παραιτήθηκαν και ποτέ -όπως μας έχουν πει επανειλημμένως- από τα δικαιώματα μας, αλλά και δεν τα αξίωσαν ποτέ.

Το δικαιολογητικό ήταν, ότι έπρεπε να είναι η διεθνής συγκυρία τέτοια ώστε… και οι συνθήκες να το επιτρέπουν ώστε… να γίνει εφικτή η πραγματοποίηση. Τέλος πάντων, ας αφήσουμε τα διπλωματικά κόλπα… οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν αξίωσαν από τη Γερμανία να μας πληρώσει αυτά που μας οφείλει.

Κρ.Π.:  Η οφηλέτρια χώρα, όμως, η Γερμανία;

Μ.Γλ.: Το ερώτημα που προκύπτει είναι ένα:

Μας μισούν οι σημερινές κυβερνήσεις της Γερμανίας, επειδή με το έπος του ’40-’41, η Ελλάδα συνέτριψε τον μύθο του αήττητου άξονα; Μας μισούν οι γερμανικές κυβερνήσεις, διότι ανατρέψαμε όλα τα σχέδια του Χίτλερ, και πήρε άλλο δρόμο ο πόλεμος; Ο πόλεμος της ήττας του ναζισμού;
Μας μισούν οι Γερμανικές κυβερνήσεις –είναι κάτι σκληρό αυτό που θα πω- διότι, εάν σήμερα δεν βρίσκεται κάτω από ναζιστικό καθεστώς η σημερινή Γερμανία, και έχει ένα καθεστώς δημοκρατίας (αυτό που θέλει, δικαίωμα δικό της), και γι αυτό δεν εξοφλεί αυτά που οφείλει απέναντι στην Ελλάδα;

Αυτά είναι τα ερωτήματά μου. Και αυτά τα γράφω στο βιβλίο, το οποίο είναι αναλυτικό, και παράλληλα με έναν μεγάλο αριθμό ντοκουμέντων για όλα όσα υποστηρίζω, και γι αυτόν τον λόγο το θεώρησα αναγκαίο, αλλά και για να λυθεί η όποια σύγχυση.

Διότι δεν υπάρχει καμία συμφωνία, ούτε non paper από πλευράς της Ελλάδας, ότι παραιτούμαστε της διεκδίκησης αυτής της οφειλής της Γερμανίας προς τη χώρα μας.

Κρ.Π.: Οι Έλληνες πολίτες τι πρέπει να κάνουν προς την κατεύθυνση της διεκδίκησης της εξόφλησης αυτού του χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα;

Μ.Γλ.: Έχω πει επανειλημμένως ότι αυτή η υπόθεση του χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα, πρέπει να περάσει στα χέρια του ελληνικού λαού.

Πρέπει να δημιουργηθούν οργανώσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα, οι οποίες θα διεκδικούν το δίκαιο. Αυτό που δικαιούμαστε. Δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω από το δίκαιό μας. Δεν επαιτούμε. Απαιτούμε και αξιώνουμε να μας δώσουν οι Γερμανοί αυτά που μας οφείλουνε. Και που τα έχουν δώσει σε όλα τα άλλα κράτη εκτός από την Ελλάδα!

Ως Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, προτείναμε στον ελληνικό λαό να κηρύξει μποϊκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα. Και το αποδέχτηκαν αμέσως οι δικηγορικοί σύλλογοι της Ελλάδας, οι ιατρικοί σύλλογοι και το Τεχνικό Επιμελητήριο. Και γι αυτό το λόγο, εφόσον το πρότειναν τρεις βασικοί φορείς του ελληνικού λαού, είπαμε ότι θα πρέπει να το αποδεχτεί και ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Και επιμένουμε.

Επίσης, 60 βουλευτές του Σύριζα θα φέρουν το θέμα στη Βουλή, έχουν υποβάλει τα σχετικά έγγραφα, για να γίνει η συζήτηση όπου υποχρεωτικά πρέπει να πάρουν μέρος όλα τα κόμματα για να πουν την άποψή τους, και έχουμε προτείνει επίσης, τον σχηματισμό διακομματικής επιτροπής στη Βουλή, προς την διεκδίκηση του ίδιου θέματος.

Αν κάποιοι Έλληνες, θέλουν να λειτουργήσουν αυτόνομα, πέραν δηλαδή του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, δεν υπάρχει καμία αντίρρηση, αφού το θέμα είναι να παλεύουν για το θέμα αυτό, μέσω οποιουδήποτε πλαισίου ή μη.

Υπάρχει ήδη οργάνωση του λαού σε όλη την Ελλάδα, έχουν σχηματιστεί επιτροπές σε πάρα πολλά μέρη της χώρας μας (στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στην Καλαμάτα, στην Κρήτη, κλπ), όπου έχει αρχίσει η διεκδίκηση. Εκατοντάδες Δήμοι έχουν πάρει αποφάσεις ομόφωνες, γύρω από το θέμα.

Επιδιώκουμε να γίνει κτήμα ολόκληρου του ελληνικού λαού και να αγωνιστεί σύσσωμός ο ελληνικός λαός.

«Και ένα μάρκο να ήταν…», Μανώλης Γλέζος, Εκδ. Λιβάνη, 2012


*Η συγκεκριμένη συνέντευξη Μανόλη Γλέζου στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs, διαβάστηκε μεταφρασμένη αυτούσια στον Χορστ Ράιχνεμπαχ, στην συνάντησή του με τον Μανόλη Γλέζο στις 20 Νοεμβρίου 2010. Επίσης, δημοσιεύτηκε στη Γαλλία, από το Κίνημα της Νάντης (Par solidarité, je suis Grec aussi.), και από τον Jose Manuel Lamarque (Help the Greek People), και συζητήθηκε σε γαλλικά ΜΜΕ.

Σχετικά Άρθρα:
Δημοσίευση στα Γαλλικά, από το Κίνημα της Νάντης ( Par solidarité, je suis Grec aussi.) και από τον Jose Manuel Lamarque (Help the Greek People):

mardi 27 novembre 2012

Manolis Glezos: Μ.Γλέζος: Notre demande et réclamation envers les Allemands, se résument à nous rembourser ce qu’ils nous doivent Να μας δώσουν οι Γερμανοί αυτά που μας οφείλουνε

Μ.Γλέζος: Να μας δώσουν οι Γερμανοί αυτά που μας οφείλουνε

Manolis Glezos: Notre demande et réclamation envers les Allemands, se résument à nous rembourser ce qu’ils nous doivent.
« Je l’ai dit à plusieurs reprises que le sujet de la dette allemande envers la Grèce, devrait passer aux mains du peuple grec. On doit créer des associations dans tout le territoire Grec, qui vont combattre pour protéger notre droit d’indemnisation. C’est ce qu’on mérite. Nous ne demandons rien de plus que d’être indemnisés. On ne demande pas de mendicité. Notre demande et réclamation, envers les Allemands, se résument à nous rembourser ce qu’ils nous doivent. Etant donnée que l’Allemagne a rendu tout ce qu’elle devait aux autres États, on ne comprend pas pourquoi la Grèce est l’exception! »
Le héros de la Résistance Grecque Manolis Glezos, explique à Crystalia Patouli et à http://www.tvxs.gr, tous les points principaux entourant la dette de guerre de l’Allemagne envers la Grèce, à l’occasion de son nouveau livre, « Même si il s’agissait seulement d’un Mark Allemand… ».
Cr.P.: Comment avez-vous décidé d’écrire ce livre?
M.Gl.: La motivation qui m’a amené à écrire ce livre est la nécessité de mettre à jour nos connaissances sur le sujet, afin d’effacer la confusion qui existe autour de la dette de guerre de l’Allemagne envers la Grèce.
Il s’agit d’un sujet qui n’est pas claire. À mon avis, une partie de la population est au courant, mais l’autre, qui est majoritaire, ignore des détails importants.
Pourquoi l’Allemagne nous doit de l’argent, et qu’est qu’elle nous doit exactement est la première partie de ce sujet. Et pourquoi jusqu’à ce jour elle n’a pas réglé sa dette envers nous est l’autre partie.
Considérons d’abord la question « Pourquoi l’Allemagne nous doit de l’argent? » et essayons de la répondre.
Etant donné qu’il y a des problèmes de terminologie ici, qui imposent beaucoup de confusion, on doit clarifier certaines choses.
Lorsqu’un État fait une déclaration de guerre qui est la déclaration formelle de son gouvernement national pour signifier l’état de guerre contre un autre, tous les documents liés aux sujets de la guerre, sont confisqués et selon le droit international, appartiennent à titre juste à l’Etat conquérant (qui dans notre cas était l’Allemagne).
À savoir que tout ce qui a été capturé, par exemple, les armes trouvées dans des usines ou des entrepôts de l’État occupé, ou une usine qui fabrique des armes, sont tous considérés comme butin de guerre, et n’ont aucun rapport avec les problèmes des dettes que nous discutons actuellement.
En bref, tout ce que les Allemands ont trouvé sont considérés comme butin de guerre et appartiennent de droit à l’occupant, donc on ne les compte pas sur les questions de dettes envers d’autres, une fois qu’une guerre ait finie. Nous ne parlons pas de cela donc, et il faut dissoudre la confusion qui existe sur ce sujet.
La dette de guerre de l’Allemagne envers la Grèce est divisé donc en deux grandes catégories: i) Il y a une dette envers l’Etat officiel Grec et ii) il y a une dette envers les citoyens Grecs. Il s’agit d’une ligne de séparation sensible qu’on veut bien clarifier ici.
En ce qui concerne la variété des appellations, la dette de guerre allemande envers l’Etat Grec est en général appelé « réparations » et envers les citoyens « indemnisations ».
Les « réparations », ce qui est le thème principal, est une obligation de l’Allemagne puisque pendant l’Occupation, l’Etat Allemand a intervenu dans l’économie de notre pays, et il l’a dépouillé, et pratiquement détruit.
A ce point présentons les mesures, que le gouvernement allemand de l’époque et l’armée d’occupation ont pris, qui sont les suivants:
Une fois qu’ils sont entrés dans le territoire Grec, suivies d’une équipe d’économistes, ils avaient prévu à l’avance, ce qu’ils voulaient faire en Grèce. Et la première étape était la suivante:
Le 51% des actions de toutes les entreprises publiques, de toutes les grandes entreprises privées (commerciales et industrielles) et de toutes les banques, sont immédiatement passées aux mains des Allemands.
Comme on le sait en économie, quelqu’un même en disposant seulement le 15% des actions d’une entreprise, peut en réalité diriger toute l’entreprise. Cependant dans notre cas il ne s’agit pas de 15%, il s’agit du 51%!
Donc, il est entendu que l’ensemble de l’économie du pays passa directement aux mains des Allemands. Il s’agit donc d’un premier vol.
Et passons donc à un second vol:
Ils ont relancé la «dekati» Ottomane (il s’agit d’une taxe que les Ottomans avaient fondé pendant leur occupation) et l’ont immédiatement appliqué : le 10% de la production agricole nationale passait immédiatement dans leurs mains, sans aucune indemnisation.
Le troisième vol, se présente comme suit:
Il y avait une réglementation du tribunal de Haye, qui disait que les habitants d’un pays qui a été conquis, doivent nourrir l’armée d’occupation. Cependant, en 1907, après des nombreuses interventions humanitaires une phrase qui précisait cette réglementation a été rajoutée. Cette phrase qui a été rajoutée est la suivante : « si il le peut ». Autrement dit, le peuple conquis doit nourrir ses occupants, mais seulement si il le peut!
Allons voir, alors, si en Grèce c’était possible de nourrir l’armée d’occupation :
Le corps expéditionnaire de l’armée de Wilhelm von Liszt qui a conquis le pays, comptait 500.000 hommes. Il faut aussi rajouter 250.000 hommes de l’armée Italien qui l’ont suivi et qui était en Albanie, donc en totale nous sommes aux 750.000 hommes. De plus, le premier corps d’armée en Bulgarie qui comptait 60.000 hommes les a rejoint, et donc en total nous comptons 810.000 hommes d’armée d’occupation!
Comment pouvait être possible que le peuple grec ait les moyens de nourrir 810.000 militaires? En addition seule la Grèce, à l’exclusion de toutes les autres nations occupées par les Allemands, était obligée de nourrir l’armée d’Allemagne qui se battait en Afrique (dont on ignore le nombre exact).
Donc, la Grèce n’avait pas le niveau financier de répondre à cette obligation. Il n’était pas possible. Cependant les Allemands voulaient être toujours en règle et en accord avec les lois du tribunal de Haye, et donc ils ont fait (avec les Italiens, bien sûr) … le compte suivant:
Ce qui dépasse le fameux phrase «s’il le peut » de la réglementation du tribunal de Haye ils l’ont transformé en prêt intérieur de la Grèce, en faveur de l’Allemagne et de l’Italie. Pour ce faire concrètement, ils ont forcé la Grèce de leur emprunter ce qui ne pouvait pas être inclus dans la phrase « s’il le peut » de la règlementation.
Une autre confusion qui existe, c’est ce qu’il est dit à propos de l’or qui se trouvait dans la Banque de Grèce et qui a été confisqué par les Allemands. Ceci est faux.
Le gouvernement du 4eme Août, prit tout l’or (ils n’ont rien laissé!), et avec leur honte, les membre de ce gouvernement sont allées au Moyen-Orient, puis en Afrique, et enfin en Angleterre.
Au lieu de cela, qu’est ce que l’Allemagne a trouvé?
Ils ont trouvé et rassembler toutes les pièces d’argent, de nickel chromé, de bronze, etc, les on fait fondre et par conséquent ils ont pris environ 77 tonnes de cuivre, 19 tonnes de nickel, 9 tonnes d’argent etc, et ils nous ont donné seulement 109 livres d’Angleterre en or, pour ne pas pouvoir se plaindre que nous sommes pas payés!
Une autre chose qu’ils ont fait:
Tous les soldats allemands, pendant l’occupation, étaient équipés d’un faux billet. Avec ce faux billet ils allaient manger au restaurant, ils allaient aux cafés, et en général ils achetaient tout ce qu’ils voulaient en payant avec cette «monnaie».
Les Grecs, ne comprenaient pas la signification des lettres gothiques qui figuraient sur les billets, et se basant au nombre «50», qui était écrit sur les deux faces de ce billet, ils comprenaient qu’il s’agit de l’argent. Le lendemain, ils allaient à la banque pour échanger cette monnaie en drachme, cependant le personnel de la Banque ne la reconnaissait, et s’est adressé aux supérieurs hiérarchiques, pour définir exactement ce que cette monnaie représente.
On leur avait dit, donc, autant que je me rappelle, que l’équivalent d’un tel Mark Allemand valait une drachme. Par conséquent, ils ont examiné, ces billets pour voir quelle banque les a délivrés. Il était écrit sur les billets, qu’une banque appelée Reichs Credit Kassensheine les a délivré, et qu’il s’agissait d’une institution d’intérêt public.
Ils ont cherché donc une liste des banques, néanmoins cette banque Credit Kassensheine Reichs n’existait nulle part.
De plus, ils n’ont pas trouvé ni la signature du ministre des Finances Allemand, ni la signature du banquier qui a délivré cette monnaie. Il y avait seulement, un chiffre en rouge, qui était le numéro de série du billet.
Ce fait, donc, fut le premier cambriolage de la population grecque avec ces fausses monnaies.
La seconde forme de vol qualifié était la suivante:
Un soldat allemand, par exemple, allait acheter un paquet de cigarettes en utilisant ce faux billet. Si le paquet coûtait 6 drachmes il demandait de lui rendre la monnaie puisque il insistait que son faux billet vaut plus! Il payait en fausse monnaie et il recouperait des drachmes grecques!
Un épisode typique qui se reproduit souvent sur la littérature Grecque de l’époque est le suivant :
Un Allemand est allé dans un salon de coiffure, il a été rasé, et il sort un faux billet pour payer. Le coiffeur lui a dit donc: « Ne me paie pas! C’est offert! ». Le soldat est parti, et les clients qui se trouvaient dans le salon de coiffure ont demandé au coiffeur : « Pourquoi il est parti sans payer ? ». Et donc le coiffeur répondit: « Eh bien, je l’ai rasé mais je ne vais pas le payer aussi pour cela! ». Parce qu’il serait obligé de lui rendre des drachmes en tant que monnaies.
Maintenant, allons à la troisième forme de vol avec ce faux billet:
Le gouvernement de l’occupation, a dû faire face au problème suivant:
Il y avait simultanément beaucoup de différentes monnaies en circulation, comme le drachme grec, la fausse monnaie allemande, la monnaie légale de l’Allemagne, les fausses lirettes italiennes, les lirettes italiennes légales, le lev bulgare, et la monnaie albanaise.
Par conséquent, le gouvernement grec a informé les Allemands, que cette situation ne pouvait pas être gérée par l’Etat. Donc l’Allemagne devrait en quelque sorte accepter de retirer cette fausse monnaie. Et puis les Allemands ont répondu: Oui, on est d’accord de la retirer, mais vous devrez payer. Vous allez l’acheter! Ce marché, a coûté à la Grèce autour de £ 530.000 d’or!
Faites maintenant le compte:
Ils nous ont donné £ 109 pour récupérer les métaux des anciennes monnaies Grecs, et pour cesser nous voler en utilisant ces faux billets, ils nous ont imposé une pire forme de vol, puisque on a été obligés d’acheter tous les faux billets pour £ 530.000 d’or.
Au-delà de cela, bien sûr, il y avait aussi les réquisitions.
Par exemple si un soldat allemand rencontrait quelqu’un qui possédait un vélo, il l’arrêta, il prenait son vélo, il lui donnait un papier et lui demandait de venir le récupérer à la fin de la guerre. La même chose se faisait avec des mules, des chevaux, des motos, des maisons, et en général avec tout ce qu’ils aimaient. Par exemple ils choisissaient la meilleure maison de chaque village, de chaque ville, et ils y faisaient loger l’armée ou des fonctionnaires. Ces faits sont bien connus.
Pour autant, après la guerre, la réunion de la Comité des Alliés à Paris en 1946, a conclu que l’Allemagne doit payer pour indemniser la Grèce (au-delà de ce que la Grèce exige elle-même), 7 milliards 100 millions de dollars qui avaient la valeur de marché en 1938.
Selon nos données -que la Banque de Grèce nous a fournies-, pour faire la comparaison aujourd’hui, nous avons calculé que ce montant équivaut à 108 milliards d’euros, sans intérêt. Il s’agit seulement de la dette des « réparations » pour les dommages causés à l’économie de la Grèce.
Ce n’est pas nous que nous avons décidé ce montant. Les Alliés ont décidé de faire payer les Allemands. Ils ont également décidé de faire payer les autres pays de l’Axe, c’est à dire, l’Italie et la Bulgarie, qui ont été les pays qui ont conquis la Grèce. Ces deux pays ont déjà payé.
Cependant, l’Allemagne n’a pas encore payé. Et la question posée, bien sûr, est la suivante:
On verrait jamais des fascistes bulgares et des fascistes italiens en Grèce, si elle n’était pas conquise par l’Allemagne?
De quel droit, l’Allemagne croit qu’elle est l’exception et refuse de payer?
Notez également qu’elle a indemnisé pour la même raison tous les autres pays pour lesquels des réparations ont été imposées par la Comité des Alliés à Paris. Cependant l’Allemagne n’a pas payé uniquement pour la Grèce. Et cette dette n’est que pour les « réparations »! Pour la destruction de l’économie de notre pays, comme je l’ai déjà expliqué.
La même chose ont fait en Pologne et en Yugoslavie, où ils ont forcé ces pays conquises de leur emprunter de l’argent, cependant pour ces emprunts intérieurs forcés la Yougoslavie et la Pologne, se sont remboursés. Seulement la Grèce est l’exception.
De cet emprunt forcé, les Allemands ont payé seulement à la Grèce les deux premiers versements, et c’est une reconnaissance de leur part du fait qu’ils doivent bien rembourser cet emprunt forcé.
Et soulignons qu’il s’agit des « réparations » à la base de ce qu’ils ont fait à l’économie de l’État Grec. Mais, il faut aussi mentionner les trésors archéologiques qui ont certainement volés et qui ne sont pas encore revenus. Soit dit en passant, je signale que j’ai rencontré le ministre des Affaires étrangères de la Grèce, qui n’était pas au courant de tout cela.
Et maintenant il faut procéder aux autres dettes envers les citoyens Grecs:
Il s’agit des convulsions et des dommages subis, ainsi que des indemnisations pour les victimes de l’Holocauste. Il s’agit de « l’indemnisation des victimes ». Cette terminologie est utilisée.
Comme on le sait, la dernière décision finale du tribunal de Haye ne rend pas dans les détails et propose que ce conflit doive être résolu par des accords inter-étatiques des pays impliqués. Ce sujet se transforme donc en sujet politique. Et bien sûr, on n’a rien reçu de la part de l’Allemagne!
Tout ce qui est mentionné ci-dessus est présenté et analysé en détail dans mon livre « Même si il s’agissait seulement d’un Mark Allemand… ». Le titre veut dire que même si la dette de guerre était égale à un Mark Allemand, l’Allemagne devrait payer pour ne pas laisser se reproduire les crimes du passé à cause du Troisième Reich. C’est à dire qu’il faut payer à titre de garantie.
Et on parle bien de € 108 milliards qui sont des « réparations », et 54 milliards d’euros qui est l’emprunt forcé imposée à la Grèce pendant l’occupation.
La question qui se pose, et je veux en finir avec cette question est:
Pourquoi l’Allemagne ne veut pas payer ?
Les gouvernements de la Grèce, n’ont jamais revendiqué. Cependant, ils n’ont jamais abandonné officiellement et officieusement comme ils m’ont informé à maintes reprises.
La justification de leur part, était que afin de demander cela la situation internationale devrait être favorable… et que les conditions le permettent … pour que ça soit possible de le réaliser. Quoi qu’il en soit, laissons les astuces diplomatiques … les gouvernements grecs n’ont jamais exigé que l’Allemagne nous paye ce qu’elle nous doit.
Cr.P.: Mais l’Allemagne, qu’est ce qu’elle a fait ?
M.Gl.: La question qui se pose est la suivante:
Les gouvernements actuels de l’Allemagne nous détestent, à cause de la saga de ’40-’41, quand la Grèce a brisé le mythe de l’invincibilité de l’Axe? Le gouvernement allemand nous déteste, parce qu’on a renversée tous les projets de Hitler, et la guerre a prit une route qui a conduit à la défaite du nazisme?
Le gouvernement allemand nous déteste –ce que je vais dire est très dur- parce que aujourd’hui elle n’est pas sous le régime nazie, et a un statut de démocratie (le système qu’ils veulent ils ont le droit de le posséder), et donc il ne veut pas payer la Grèce?
Toutes ces questions se sont traités dans le livre, qui est analytique, tandis qu’un grand nombre de documentaires sur tout ce que je dis peut justifier que mes propos ne soient pas absurdes, et pour cette raison j’ai considéré que mon livre est nécessaire, ainsi que pour résoudre la confusion autour de ce sujet.
Cr.P.: Le peuple grec qu’est qu’il faut faire pour réclamer le remboursement de cette dette de l’Allemagne envers la Grèce?
M.Gl.: Je l’ai dit à plusieurs reprises que le sujet de la dette allemande envers la Grèce, devrait passer aux mains du peuple grec. On doit créer des associations dans tout le territoire Grec, qui vont combattre pour protéger notre droit d’indemnisation. C’est ce qu’on mérite. Nous ne demandons rien de plus que d’être indemnisés. On ne demande pas de mendicité. Notre demande et réclamation, envers les Allemands, se résument à nous rembourser ce qu’ils nous doivent. Etant donnée que l’Allemagne a rendu tout ce qu’elle devait aux autres États, on ne comprend pas pourquoi la Grèce est l’exception!
Le Conseil national de revendication de la dette de l’Allemagne envers la Grèce, a appelé au boycott des produits allemands. Et toute de suite le Collectif des Avocats, les Associations Médicales et la Chambre Technique ont accepté.
En outre, 60 députées de Syriza porteront l’affaire à l’Assemblée Nationale ; nous avons déjà présenté les documents pertinents qui sont obligatoires pour que le débat puisse avoir lieu et toutes les parties donneront leur avis.
Si certains citoyens Grecs veulent traiter ce sujet de façon autonome, au-delà du Conseil national de la revendication de la dette de l’Allemagne envers la Grèce, il n’y a pas d’objection, puisqu’il s’agit de se battre sur cette question, à travers n’importe quelle manière.
Le peuple en Grèce est en train de s’organiser, des comités ont été formés dans de nombreuses régions de notre pays (au Pirée, à Thessalonique, à Patras, à Kalamata, en Crète, etc), et elles ont officiellement commencé la procédure de réclamation. Des centaines de municipalités ont obtenu des décisions unanimes sur cette question.
Nous combattons pour que ce sujet devienne la propriété du peuple grec et afin qu’on puisse tous unies combattre pour obtenir ce qu’on mérite.
* Il faut ici souligner que le 20 Novembre 2012, de sa propre initiative, Horst Raichnempach a demandé de rencontrer Manolis Glezos en Grece, et ils ont discute sur la question de la dette de l’Allemagne envers la Grèce, où il a été avisé de cette interview traduite en allemand.
Traduction du Grec : Lazaros Mavromatidis