Νόμπελ πράις φορ Γιουροπίαν πράιντ. Του Νίκου Κουνενή

20:10, 23 Οκτ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/109322

Τηρώντας μια μακρά παράδοση ανθρώπινης ευαισθησίας και αντικειμενικότητας, που περιλάμβανε την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης σε προσωπικότητες εμβληματικές, νηφάλιες και στρατευμένες στην ιδέα της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών (όπως οι Κίσιγκερ, Σαρόν, Πέρες, Σαντάτ και Σαμίρ), η επιτροπή των πάνσοφων που επιλέγει τον κατ’ έτος νικητή του βραβείου αποφάσισε φέτος να αποδώσει το τελευταίο στην Ευρωπαική Ένωση.

Μεταξύ των επιχειρημάτων επί των οποίων εδράζεται η φετινή βράβευση της ανωτέρω Ανθρωπιστικής Οργάνωσης είναι και «η προοπτική που δίνει η Ε.Ε. εν μέσω κρίσης» στους λαούς της και τον κόσμο ολόκληρο!

Εικάζουμε ότι η περίπτωση της διάσωσης της Ελλάδας και των λοιπών χωρών του Νότου, συν αυτή της πρώην κελτικής τίγρεως, τεκμηριώνει άνευ αμφιβολιών την ανωτέρω επιχειρηματολογία: είναι γεγονός ότι οι χώρες αυτές εξυγιαίνονται ήδη τάχιστα, δια μέσου της αργής και απολαυστικής (για τους θεραπευτές και ουχί τους θεραπευομένους) διαδικασίας ευθανασίας των κατοίκων τους.

Είναι εξίσου βέβαιο, εκτός μη αναμενόμενων πληβειοκεντρικών απροόπτων, ότι το επιτυχές αυτό πείραμα θα βρει συνέχεια και στους λαούς των λοιπών ευρωενωσιακών χωρών, οι οποίοι δεν είχαν μέχρι σήμερα την τύχη να επωφεληθούν από το εν λόγω λαοσωτήριο πείραμα.

Μπορεί, βεβαίως, να εικάσει κανείς επιπροσθέτως πως η βράβευση (η οποία αναφέρεται στον ζωογόνο για τον πλανήτη ρόλο της Ένωσης από τότε που ιδρύθηκε και εντεύθεν) βασίζεται ακόμα σε μέγα πλήθος ειρηνιστικών πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων της ίδιας ή επίλεκτων μελών της, μεταξύ των οποίων η πρώτη και η δεύτερη εισβολή στο Ιράκ, η επέμβαση και η συνακόλουθη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, οι εισβολές και βομβαρδισμοί στο Ιράκ και Αφγανιστάν, τη Λιβύη κ.ά.

Έχουμε τη γνώμη πάντως ότι η στήριξη της απόφασης θα ήταν ακόμη ισχυρότερη αν περιλάμβανε και τις παρελθούσες δραστηριότητες των βασικών κρατών μελών της, επί των ιδεολογικοπολιτικών αρχών των οποίων βασίστηκε η τρέχουσα ευρωπαική εποποιία: τουτέστιν την αγγλογαλλική, και όχι μόνον, αποικιοκρατία, τον γερμανικό ναζισμό, τον ιταλικό φασισμό, τα λευκά κελιά και άλλα, εξαίσια και θαυμαστά δια μέσου των αιώνων.

Το Νόμπελ Ειρήνης θα παραληφθεί από τους κυρίους Μπαρόζο, Ρομπέι και Σουλτς. Ο πρώτος δήλωσε ότι το βραβείο ανήκει δικαιωματικά στα πεντακόσια εκατομμύρια μόνιμους κατοίκους της Ευρωπαικής Ένωσης. Το’ πιασες άστεγε Δημήτρη, άνεργη Κλάρα, συνταξιούχε Μάριο, υποαμοιβόμενη Μαρία; Είσαστε πλέον νομπελίστες! Οπότε, αναπαυθείτε εν Ειρήνη…

Νίκος Κουνενής

kounenik@yahoo.gr

Υ. Γ. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες προς το παρόν πληροφορίες, το σημαντικό ποσό που συνοδεύει το βραβείο θα χρησιμοποιηθεί ώστε να αγοραστούν κόλυβα προκειμένου δια του τρόπου αυτού να τιμηθούν οι εν ψυχοραγία ευρισκόμενοι λαοί της Ευρώπης. Υπό τον αυστηρό όρο, βεβαίως, πως οι τελευταίοι δεν θα εγερθούν οργισμένοι από τους εν ζωή τάφους τους.

Το άρθρο του Νίκου Κουνενή «Νόμπελ πράις, φορ Γιουροπίαν πράιντ» δημοσιεύεται στα πλαίσια του δημοσίου διαλόγου που ξεκίνησε εθελοντικά η Κρυσταλία Πατούλη, και ο οποίος δημοσιεύεται στο tvxsαπό το 2010. Επίσης, συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν, όπως και για όσους θέλουν να δώσουν επιπλέον απάντηση, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται. Επικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr

Truth-photoshop

Στη δευτέρα δημοτικού, επί χούντας, η δασκάλα μας έβαλε μια έκθεση με τίτλο «Οι Γυμναστικές επιδείξεις φέτος στο σχολείο μας».

Έγραψα, λοιπόν: «Η δασκάλα μας είναι ψεύτρα. Φέτος δεν πρόκειται να γίνουν γυμναστικές επιδείξεις. Διότι, στην αυλή έχει έρθει μια μπουλντόζα, έχει ανοίξει μια μεγάλη τρύπα, και το σχολείο μας έχει γίνει σαν πατσαβούρα!».

Ακολούθησε πανικός. Πρώτη φορά φώναξαν τη μαμά μου στο σχολείο και της έκαναν σφοδρές παρατηρήσεις. Από τότε δεν ξανάγραψα αλήθεια στις εκθέσεις μου σε όλο το Δημοτικό. Εμπέδωσα, ότι η αλήθεια δεν είναι επιθυμητή στη δασκάλα μου.
To αποτέλεσμα ήταν εκθέσεις μυθοπλασίας με σποραδικά πραγματικά στοιχεία, σε όλη τη διάρκεια της σχολικής μου ζωής στο Δημοτικό… και βέβαια ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό εκείνης της έρμης δασκάλας, ότι αυτό το παιδί ίσως κάποτε ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία, αφού σ’ αυτήν την έκθεση ουσιαστικά κατέγραφε και σχολίαζε την είδηση και την αλήθεια…
Μετά τα χρόνια και κατάλαβα ότι όχι μόνο στη δασκάλα αλλά και σε πολλούς άλλους δεν ήταν επιθυμητή η αλήθεια, επίσης, μέχρι που έφτασα στο Γυμνάσιο και άρχισα σιγά σιγά τον λεκτοπόλεμο… με πρώτη εισπράκτορα τη φιλόλογo που έλεγε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν φτωχοί…
Η αλήθεια είναι μαλώτρα. Το γνωρίζω όπως ήδη είπα, από πολύ μικρή, αλλά είναι η επιλογή μου. Είναι πλέον η ενήλικη ζωή μου και η ελευθερία μου.
Διότι στη ζωή ήρθαμε για έναν και κύριο λόγο, να ζήσουμε και να αναζητήσουμε την αλήθεια της.
10300904_10152281931178700_1307872983882743455_n
Φωτογραφία: Β’ Δημοτικού, 1971, 9ο Δημοτικό Σχολείο Καλλιθέας – καθισμένη οκλαδόν με σταυρωμένα τα χέρια… η τέταρτη από αριστερά, δίπλα στο ξανθό κοριτσάκι (τη φίλη μου Νότα Χατζηϊωάννου):
10313033_1393830437565811_3126412893573871908_nΌμως, δεν νομίζω ότι υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να αφηγηθεί κανείς την ιστορία της ζωής του.
Γι’ αυτό ίσως όλοι στα βιογραφικά τους γράφουν πότε γεννήθηκαν και μετά κάνουν ένα χρονικό άλμα κάπου 18 χρόνων για να αναφέρουν τι ακριβώς σπούδασαν, δήθεν επειδή κανέναν δεν ενδιαφέρει πώς έφτασαν μέχρι την πόρτα ενός Πανεπιστημίου – στην καλύτερη περίπτωση.
Αλλά τα δυσκολότερα χρόνια στο να περιγραφούν από τον ίδιο τον άνθρωπο που τα έζησε, είναι αυτά τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής του.
Οι περισσότεροι κρατούν μερικές εικόνες, φτιάχνουν ένα τσαπατσουλιασμένο πασλ χωρίς ουσιαστική συνέχεια, που εξυπηρετεί μάλλον την ανάγκη τους να μην αγγίξουν τίποτα παραπάνω από αυτά τα σημαντικότατα χρόνια, μήπως τυχόν πέσει ο πύργος από λογικά τραπουλόχαρτα που έχουν κατασκευάσει για να μπορούν να ζουν, αφού «η ζωή μας δεν είναι αυτή που ζήσαμε, αλλά αυτή που θυμόμαστε, και όπως τη θυμόμαστε για να την διηγηθούμε», όπως είπε και ο Μαρκές.υγ. κι αυτό άλλωστε είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους που κάνω το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής Κρυσταλία Π.

 

Τι όμορφο που είναι να ζεις
να σου λεν καλημέρα του κόσμου τα χείλη,
τη ζωή να την κάνεις τραγούδι αγάπης
τι όμορφο που είναι να ζεις
σαν παιδί να απορείς και να ζεις!

Ναζίμ Χικμέτ